Οι αποκλεισμένοι εκφράζουν την καθολικότητα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Πρόσωπα πενθοβαρή. Η αξιοπρέπεια μετεωρίζεται στην άκρη του ματιού τους, κάνει μια απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθεί κι ύστερα πέφτει. Το άνεργο μέλλον φαντάζει εφιαλτικό. Στην Ομόνοια, ο εξηντάχρονος άντρας ακούει το φάντασμα της καθαρίστριας του Κέινς να λέει «Μη θρηνείτε φίλοι, επιτέλους θα ξεκουραστώ» και ρίχνει την απελπισία του στις ράγες του τρένου.

Οι καθαρίστριες, όμως, αγκυροβολημένες έξω από το υπουργείο Οικονομικών, στο σημείο μηδέν της ελπίδας, αγωνίζονται και, αγωνιζόμενες, επαναοικειοποιούνται την αξιοπρέπειά τους. Ελάχιστοι προσήλθαν στην πρόσκλησή τους για συμπαράσταση. Οι άλλοι εργαζόμενοι, έμφοβοι και περίκλειστοι στο «σιδερένιο κλουβί» του Μαξ Βέμπερ, προσπαθούν να αποφύγουν την αρένα και τα λιοντάρια της ανεργίας. Στις κερκίδες κάθονται οι «πάνω», οι ατσαλάκωτοι από τον πόνο, οι ελεφαντιασμένες ψυχές, οι ηδονιστές χωρίς καρδιά, τα μεγάλα Εγώ, αυτά που κοιτούν τους απόκληρους μ' εκείνο το αλαζονικό βλέμμα της οικτίρμονος περιφρόνησης, αναμεμειγμένης με έκδηλη αηδία, σαν να βλέπουν ξεκοιλιασμένα σκυλιά στην εθνική οδό. Είναι αυτοί που δίνουν εντολή στα ΜΑΤ να τσακίσουν τις μανάδες τους. Είναι όσοι κρύβονται πίσω από το φάντασμα της υπερεξουσίας των Βρυξελλών, αυτοί που μιλούν για τις οδηγίες της τρόικα ως εάν να μιλούν για τη Βίβλο. Είναι εκείνοι που μεταθέτουν πάντα τις ευθύνες τους σε αόρατα πολιτικά ολογράμματα, ενώ συγχρόνως μιλούν με κυνισμό για την αδήριτη ανάγκη κάποιοι να χαθούν!
Αλλά στην κοινωνία το ερώτημα παραμένει: Ποιος νιώθει σήμερα τα πάθη των άλλων; Ποιος θα συμπαρασταθεί στους δεκάδες απολυμένους της Χαλυβουργίας Ελλάδος; Ποιος θα δει πίσω από το θέαμα του Μουντιάλ το δράμα των παιδιών που ζουν στις φαβέλες; Κανείς. Κάποτε οι φιλόσοφοι μιλούσαν για τον παροξυσμό της αδιαφορίας. Σήμερα, ακόμα και η εμπορευματοποίηση του νερού, η ίδια η περιβαλλοντική καταστροφή μένει απαρατήρητη, καθώς ζούμε στην εποχή του θανάτου των συγκινήσεων. Ολα, ο πόλεμος, ο θάνατος, ο πόνος, η ανεργία, η πείνα, η βία, ο φόνος, ο φόβος, η οργή, οι καταστροφές, όλα γίνονται οικεία, συνηθισμένα, στοιχεία της κυρίαρχης συμβολικής τάξης, γι' αυτό αδιάφορα, σχεδόν αόρατα. Δεν ζούμε πια το γεγονός, αλλά την οπτικοποίησή του. Γι' αυτό η ζωή τελείται ενώπιον και μέσω της τηλεόρασης. Οι «πάνω» χρειάζονταν την τηλοψία για να νομιμοποιήσουν το «κάψιμο» της δημοκρατίας, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην ενοχλούνται από τις τραγωδίες, εκτός κι αν συμβούν μέσα στο σπίτι τους.

Επείγει η συνεννόηση....

Παύλος Κλαυδιανός, απο την Εποχη...

Πάνω απ’ όλα, ό,τι και αν μας προέκυψε, ό,τι και αν συμβαίνει, ιδίως το τελευταίο διάστημα, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της μάχης. Tην ιστορικότητα των στιγμών λόγω των διακυβευμάτων που έχουν τεθεί για το μέλλον των εργαζομένων, των νέων και ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας. Το μέγα έργο που έχει επιτευχθεί ως τώρα, τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν στο λαό από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά, όλα, είναι η ικανή κοινή βάση στο κόμμα, που επιτρέπει και επιβάλλει άμεσα την πολιτική συνεννόηση. Μια συνεννόηση, βέβαια, με το αντίστοιχο περιεχόμενο, όσον αφορά τη δράση μας, το οποίο μπορεί να κωδικοποιηθεί στη φράση ολική επαναφορά στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να πάμε ως τη νίκη αλλιώς. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Τρία–τέσσερα, κατά τη γνώμη μου, είναι τα συμπεράσματα από τις αναταράξεις της τελευταίας περιόδου στο εσωτερικό του κόμματος, που καταγράφηκαν, προς στιγμήν, ελπίζω, και στην πολιτική επιρροή μας.
Το πρώτο, είναι ότι επείγει η δημοκρατική λειτουργία του κόμματος, η αποκατάσταση του ρόλου του μέλους, της οργάνωσης, των καθοδηγητικών οργάνων.

Δύο τακτικές για το δρόμο...

του Παναγιώτη Φραντζή απο το Πριν...

Στη μεγάλη συγκέντρωση της Τετάρτης 7 Νοεμβρίου στο Σύνταγμα, τη δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας, αναδείχτηκαν καθαρά δύο διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης της αστυνομικής καταστολής. Μερικές εκατοντάδες με την έναρξη της επίθεσης της αστυνομίας, ξεχώρισαν από το σώμα της συγκέντρωσης και ακολούθησαν την τακτική της οδομαχίας. Αντίθετα ο μεγαλύτερος όγκος των συγκεντρωμένων, δεκάδες χιλιάδες, δεν έφυγαν, δεν πτοήθηκαν, παρά τα δακρυγόνα, τις ρίψεις νερού και τις διαρκείς επιθέσεις των ΜΑΤ. Παρέμειναν σε σχηματισμό διαδήλωσης, υποχωρούσαν συντεταγμένα και ανασυντάσσονταν χωρίς να παραχωρήσουν το πεδίο στον αντίπαλο. Αυτή τη φορά το κλίμα δεν σήκωνε διασπαστικά παιχνίδια και προβοκάτσιες. Όλα ήταν πιο συνειδητά από ποτέ.

Η πρώτη τακτική, αν δεχτούμε ότι αποτελεί επιλογή αγωνιστών του κινήματος, έχει δοκιμαστεί πολλές φορές σε ημέρες μεγάλων απεργιακών συγκεντρώσεων καταφέρνοντας να φοβίσει και να διώξει τον περισσότερο κόσμο. Είναι μια τακτική που εκθέτει σε κινδύνους τους διαδηλωτές και δεν αποτρέπει το σχέδιο καταστολής· ίσα ίσα το επιβεβαιώνει. Η δεύτερη δεν είχε δοκιμαστεί ποτέ τα τελευταία χρόνια σε τέτοια κλίμακα, κυρίως γιατί οι πιο εξασκημένοι σε αυτήν απέφευγαν να κινηθούν ενωτικά προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Κι όμως, όπως φάνηκε στην πράξη, άψογα εφαρμοσμένη χάρη στη μαζική και μαχητική παρουσία εκείνων που άλλοτε έλειπαν, είναι μια τακτική που καταφέρνει να προστατεύσει τους διαδηλωτές και να διατηρήσει ακέραιο το σώμα της διαδήλωσης.

Εκτός από το επίπεδο της πράξης, οι δύο αυτές τακτικές έχουν προεκτάσεις και σε ιδεολογικό – συμβολικό επίπεδο. Η πρώτη τακτική, της οδομαχίας, όπως εφαρμόζεται στις μέρες μας, είναι μία «ναρκισσιστική τακτική» στην οποία ξεχωρίζει η ατομική επίδοση. Πρωταγωνιστεί η φιγούρα του μεμονωμένου πολεμιστή, ένα ξεκομμένο από το πλήθος σώμα σε εγρήγορση. Είναι ένα θέαμα ερεθιστικό, γεμάτο από την ομορφιά της έξαψης – κατάλληλο για πρωτοσέλιδα  εφημερίδων αλλά και για τοίχους στο facebook. Γι’ αυτό οι φωτορεπόρτερ τρέχουν μαζί με τους βίαιους διαδηλωτές στα σημεία των συγκρούσεων, σε βαθμό που δυσκολεύεσαι να τους ξεχωρίσεις, κυνηγώντας ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο.

Η δεύτερη τακτική αναδεικνύει την ομορφιά του συνολικού αποτελέσματος, το συλλογικό στοιχείο, την οργάνωση και τη συνειδητή πειθαρχία – και για όλη την περίοδο που το κίνημα είναι ακόμα αδύναμο να δώσει λύση εξουσίας φροντίζει για τη συσπείρωση ακόμα περισσότερων δυνάμεων. Το νέο ποιοτικό στοιχείο στη συγκέντρωση της Τετάρτης ήταν η καταλυτική αποδοχή αυτής της τακτικής από τον τεράστιο όγκο του πλήθους. Οι θετικές αναφορές για την επιστροφή του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος, που γέμισαν τα social media από την Τετάρτη το βράδυ και συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες, εκφράζουν τη θέληση πολλών νέων να δώσουν τη μάχη συντεταγμένα, στοχεύοντας σε συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα (να μην περάσουν τα μέτρα) και σε προοπτική χειραφέτησης (έξω από την Ε.Ε. και τον καπιταλισμό – ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και όχι σε μια ατομική μαχητικότητα χωρίς καμία ιδέα για το μετά.

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα...

 Η Αυγή online...

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Πρώτον: Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, τον προσέγγισαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Μέχρι τότε, τοποθετούσαν τον εαυτό τους στους αναποφάσιστους. Αυτό σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως το καταλληλότερο εργαλείο άμυνας απέναντι στο Μνημόνιο. Τον έπιασαν από το χερούλι και τον κοπάνησαν στο κεφάλι του συστήματος. Λίγο ακόμα και θα ήταν αποτελεσματικό.
Αν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δημιουργήσει δεσμούς με όλον αυτό τον κόσμο, αν εκτός από τις ψήφους θέλει να κερδίσει και τις συνειδήσεις, οφείλει πριν από οτιδήποτε να δικαιώσει την επιλογή αυτή. Να εστιάσει όλες του τις δυνάμεις στη μάχη εναντίον του Μνημονίου, μάχη καθημερινή, σε πολλά, μικρά ή μεγάλα μέτωπα: στο πεδίο των κοινωνικών αντιστάσεων, της ανυπακοής, της αλληλεγγύης, της επικοινωνίας, των ιδεών, των θεσμών. Δεν υπάρχουν ώριμα φρούτα, ούτε τα ώριμα φρούτα πέφτουν κατ' ανάγκην στο δικό μας καλάθι. Η Αριστερά κέρδισε την ψήφο των ανθρώπων, αλλά για να κερδίσει μυαλά και καρδιές, οφείλει να διεκδικεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, να δίνει μάχες και να τις κερδίζει.
Δεύτερον: Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έτοιμος και προφανώς δεν μπορείς να λες στην ιστορία να σε περιμένει. Αυτό είναι κοινός τόπος. Πέραν αυτού όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ξέρει σε τι ακριβώς δεν ήταν έτοιμος και για ποιον λόγο. Μόνο αν ξέρεις τις αντιφάσεις σου και μπορείς να τις αντιμετωπίσεις, μπορείς να κάνεις ποιοτικά άλματα αξιώσεων. Και η αλήθεια είναι ότι όλο το προηγούμενο διάστημα οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ αναλώθηκαν υπέρ το δέον σε εσωτερικές συγκρούσεις, με υπεριδεολογικοποιημένα επιχειρήματα, με τρικλοποδιές οργανωτικού και επικοινωνιακού τύπου, με προσπάθειες αλλαγής των εσωτερικών συσχετισμών και με αδυναμία σύνθεσης διαφορετικών απόψεων, την ώρα μάλιστα που μιλούσες για ενότητα ολόκληρης της Αριστεράς. Στα κινήματα ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε με όλη του την ψυχή. Αλλά ήταν εμφανές το έλλειμμα ηγεμονίας, η αδυναμία για πρωτοβουλίες, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και φαντασίας, τα οργανωτικά κενά. Για να μην αναφερθούμε στο θέμα - ταμπού, το προπατορικό αμάρτημα της δικής μας Αριστεράς, που είναι ο ατομικός και ενίοτε συλλογικός παραγοντισμός. Ο οποίος μπορεί να παραλύει κάθε πολιτική δράση, σε κόμμα, κοινωνία, συνδικάτα, δήμους, εκλογές.
Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν τέτοιου είδους αντιφάσεις. Το ουσιώδες είναι να τις ξέρεις και να μπορείς να τις αντιμετωπίζεις, χωρίς απαραίτητα να συζητάς ώρες ατελείωτες γι' αυτές, ειδικά την ώρα που γκρεμίζεται ο τόπος. Είναι όμως λάθος να τις κρύβεις κάτω από το χαλί και να τις επιλύεις μονίμως με «φυγή προς τα εμπρός». Γιατί σε έναν μαζικό φορέα της Αριστεράς η Ιστορία δεν επιφυλάσσει μονίμως δεκαπλασιασμό των ψήφων ούτε έναν στρατηγικό δρόμο στρωμένο με ρόδα. Είναι λοιπόν κρίμα σε κάθε δυσκολία ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα που θα έπρεπε να έχει επιλύσει από το 1991.
Τρίτον: Πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το αν ο κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, θέλγεται και κατά πόσον από άμεσες ή έμμεσες αναφορές στο ΠΑΣΟΚ του '81 και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είναι τόσο σίγουρο. Πιο σίγουρο είναι ότι οι αριστεροί -που αντιμετώπισαν εκείνο το ΠΑΣΟΚ κριτικά, τόσο την περίοδο της ανόδου όσο και την περίοδο της παρακμής- αποδιοργανώνονται με αυτά. Και το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι νεαρής ηλικίας, δεν έχουν καθόλου διαμορφωμένη άποψη για τις εποχές εκείνες. Αν ο νέος μαζικός φορέας της Αριστεράς χρειάζεται νέα πολιτική ταυτότητα, είναι καλύτερα να επιχειρήσει να την συνθέσει με σημερινά υλικά. Μετατρέποντας σε πολιτικό σχέδιο την ανάγκη της κοινωνίας για ζωή και αξιοπρέπεια.
Προφανώς, είναι κοινός τόπος στον ΣΥΡΙΖΑ ότι το κόμμα δεν είναι προϊόν που το φτιάχνεις για να το πουλήσεις. Δεν είναι η Άρση Βαρών, όπου πάνω σε τρία ανέλπιστα Ολυμπιακά μετάλλια επιχειρήθηκε να συγκροτηθεί ένα ολόκληρο επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Το κόμμα μαζών είναι σαν ένα δέντρο. Έχει κορμό, κλαδιά, φύλλα, καρπούς και σκιά, που εξυπηρετούν όλα τον ίδιο σκοπό. Και, κυρίως, έχει ρίζες.