Στην Ελλάδα όλα γίνονται με εντολή Σαμαρά εκτός από τους φόρους που τους έβαζε ο Θεοχάρης...

Αγγελος Τσεκερης και Γιωργος Κυριτσης, απο την Αυγη...

Εντάξει, παραγράφονται λίγο τα υποβρύχια, αλλά είναι λόγος αυτός να μην κλείσει η Βουλή;
Κοστίζει κι ένα κάρο λεφτά.
Αν ήταν σοβαρό το θέμα, δεν θα την κρατούσε ο Βενιζέλος ανοιχτή, μέχρι να διαλυθεί κάθε αμφιβολία;

Την κλείσανε, λέει, για να κάνουν ανασχηματισμό.
Γιατί θέλει σκαλωσιές και νάιλον και τέτοια, και άμα μπαινοβγαίνει κόσμος μπορεί να του έρθει κανένας υπουργός στο κεφάλι.
Άσε τη λάσπη.
Κατά μια άλλη εκδοχή, την έκλεισε η αγορανομία, επειδή βρήκε μέσα μια δικογραφία εις βάρος του Μιχελάκη.
Είχαμε και στο εξοχικό. Πρέπει να βγαίνουν από τα φρεάτια μάλλον.
Και τα μισά να είναι αλήθεια από αυτά που είπανε οι φασίστες, η Χρυσή Αυγή, μεταξύ των βουλευτών της Ν.Δ., πρέπει να είναι δεύτερο κόμμα.
Στις ευρωεκλογές τουλάχιστον, στις εθνικές θα ψηφίσουν Παπάγο.
Να δούμε τι ανασχηματισμό θα κάνει ο Σαμαράς, με τους μισούς βουλευτές να αποκαλούν τον Μιχαλολιάκο φύρερ.
Και να του φέρνουνε ντενεκέδες με λάδι στη γιορτή του.
Τουλάχιστον έχουμε προχωρήσει από το στάδιο της Βαϊμάρης, κάτι είναι και αυτό.
Από όλες τις αναλύσεις για την άνοδο των φασιστών, περισσότερο μας αρέσει αυτή που λέει ότι φταίει η Αριστερά, επειδή αποκαλεί τον Φαήλο ακροδεξιό.
Ενώ αν τον αποκαλούσε χλεχλέ, όλοι οι δυσαρεστημένοι δεξιοί θα ψηφίζανε Ποτάμι τώρα.
Ευτυχώς που υπάρχει ο Πύρρος Δήμας και μας προστατεύει από τους Χρυσαυγίτες.
Στην Ευρωβουλή γι' αυτήν τη δουλειά έχουμε τον Ζαγοράκη.
Γενναίο άνοιγμα Λυκούδη στο Ποτάμι και την Ελιά, προκειμένου να σωθεί ο τόπος από την ακυβερνησία.
Έλεος πια με τις Ελιές και τα Ποτάμια. Βαν Γκογκ γίναμε.

Ωραία. Και μετά;

του Αγγελου Τσεκερη, απο την Αυγη...

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β' Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.
Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από 'δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού - απαγορεύεται να μιλάμε γι' αυτό.

Ο Πλεόναζμαν σώζει τη χώρα...

Γιωργος Κυριτσης και Αγγελος Τσεκερης, απο την Αυγη...

Εξαιρετικό το προεκλογικό σποτ Σαμαρά. Ήμασταν τόσο καλά και δεν το ξέραμε;
Ειδικά εκεί που έχει έναν κλόουν να βαράει ένα κουδούνι και να λέει «η Ελλάδα επέστρεψε στις αγορές».
Αμέσως μετά φύσαγε και μια χάρτινη σφυρίχτρα αποκριάτικη αλλά τον κόψανε.

Και τον Ομπάμα τον μοντάρανε λίγο για να γίνεται πιο κατανοητό το μήνυμα.
Από τη φράση «αυτός εδώ νομίζει ότι η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση» κόψανε τις τέσσερις πρώτες λέξεις.
Κάνανε και ένα άλλο μοντάζ αλλά τους βγήκε ο Ομπάμα να καλεί τον λαό να πάρει τα όπλα και να ανατινάξει το Mall.
Δηλαδή τι θέλατε να βάλουνε στο σποτ, ανθρώπους να πηδάνε από τα παράθυρα;
Ή τους οχτακόσιους που στήνονται δύο ώρες στην ουρά για να πάρουν ένα μαρούλι δωρεάν;
Μεγάλη επιτυχία είχε η διανομή του κοινωνικού πλεονάσματος στους άπορους. Οι τράπεζες το παρακράτησαν για χρέη σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες.
Καλά κάνανε. Ας το σκεφτόντουσαν οι δικαιούχοι πριν γίνουνε άποροι.
Γιατί δεν τα δίνανε κατευθείαν στις τράπεζες, να αποφύγει και ο κόσμος την ταλαιπωρία;
Κάτι πρέπει να πάρουνε και οι τράπεζες στο κάτω κάτω. Μην κοιτάτε που δεν μας ενόχλησαν ποτέ.
Σκληρός εκβιασμός Βενιζέλου. Αν δεν μας ψηφίσετε στις εκλογές, δεν θα με ξαναδείτε στα μάτια σας.
Και θα πέσει και η κυβέρνηση.
Δεν περνάνε τα ψευτοδιλήμματα. Ζοριζόμαστε αλλά θα αντέξουμε.
Το μόνο που μας απασχολεί είναι ότι μετά θα γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ η Φώφη Γεννηματά.
Μπορεί όμως να γίνει και ο Λοβέρδος. Άμα έχει πάγκο το κόμμα, δεν φοβάται τίποτα.
Αν και μπορεί να επιλέξει να παραμείνει αρχηγός του Χρήστου Αηδόνη.
Απουσίασε από το πρώτο ντιμπέιτ των υποψηφίων δημάρχων ο Άρης Σπηλιωτόπουλος.
Θα διοργανώσει ένα δικό του με τον Πλεύρη.
Έχουνε διαφωνίες μεταξύ τους. Ο Σπηλιωτόπουλος δεν θέλει να ανοίξει τζαμί και ο Πλεύρης θέλει να κλείσει και τη συναγωγή.

Το «κάποτε» είναι τώρα!

Άγγελος Τσέκερης, απο την Αυγη...

Σε ένα εξαιρετικής βαρύτητος άρθρο του σε κυριακάτικη εφημερίδα, ο κ. Κώστας Σημίτης θέτει για μια ακόμα φορά επί τάπητος τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Όπως το συνηθίζει, ο κ. Σημίτης μιλά ευθέως, χωρίς λαϊκισμούς, αποφεύγοντας να χαϊδέψει αυτιά, και -το σημαντικότερο- παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ήταν για οκτώ χρόνια πρωθυπουργός της χώρας.

Έτσι, για παράδειγμα, αποδίδει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, και κατά συνέπεια το χρέος, «στο κράτος παροχών, την πελατειακή πολιτική και την πλημμύρα των συντεχνιακών ομάδων». Ο κ. Σημίτης θα το ξέρει καλύτερα από εμάς, καθώς επί πρωθυπουργίας του δεκάδες εκπρόσωποι των «συντεχνιακών ομάδων», πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, πρόεδροι ομοσπονδιών και συνδικαλιστές εφοριακοί, συνέχισαν τη λαμπρή τους καριέρα ως βουλευτές του κόμματός του και υπουργοί των κυβερνήσεών του.
Αλλά μιλώντας για ελλείμματα δεν φαίνεται να έχει ακουστά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ούτε το πάρτι της μίζας και των υπερτιμολογήσεων στα δημόσια έργα και τις προμήθειες. Ούτε την υποφορολόγηση του πλούτου τη χρυσή εκείνη εποχή που ο κάθε λεφτάς έχτιζε το σπίτι του ως οφσόρ, το εξοχικό του ως τουριστική μονάδα του ΕΟΤ, το σκάφος του ως τουριστική επιχείρηση και είχε και φοροαπαλλαγή από αυτά που χάλαγε στα μπουζούκια ως έξοδα της εταιρείας του.
Ξεχνάει ο κ. Σημίτης ότι επί των ημερών του τα στελέχη του κόμματός του βρέθηκαν με αμύθητες περιουσίες. Και μας κουνάει το χέρι για τα ελλείμματα ο εκσυγχρονιστής και αντιλαϊκιστής εκείνος πολιτικός που πέταξε αφειδώς δημόσιο χρήμα στο Χρηματιστήριο για να κρατήσει ψηλά τον γενικό δείκτη και να κερδίσει τις εκλογές του 2000.
Ακολούθως ο κ. Σημίτης βρίσκει την παραγωγική βάση της χώρας περιορισμένη και το κόστος παραγωγής υψηλό. Αναρωτιέται βέβαια κανείς γιατί δεν τα λέει σε αυτούς που θέλουν να φέρουν γάλα από τη Γερμανία, σε αυτούς που έκλεισαν τα λιπάσματα, σε αυτούς που διέλυσαν τα ναυπηγεία και κλείνουν τώρα και τις χαλυβουργίες. Προφανώς τώρα δεν ασχολείται με την πολιτική ο άνθρωπος, διαβάζει.

Λάθη που πρέπει να διορθώνονται...

του Δημητρη Τσεκερη, απο το Red NoteBook...

Δύο από τις υποψηφιότητες που προτάθηκαν και ψηφίστηκαν από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ το Σαββατοκύριακο,
προκάλεσαν ενστάσεις και διαφωνίες. Παρακολουθώντας τις σχετικές εξελίξεις του τελευταίου διημέρου (τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του Οδυσσέα Βουδούρη και τις φιλοχρυσαυγίτικες εξάρσεις του Θόδωρου Καρυπίδη), προσωπικά συμμερίζομαι πια τις ενστάσεις αυτές απολύτως
Παίρνοντας ως αφετηρία την γενική αρχή ότι η εντιμότητα μιας Αριστεράς που θέλει να είναι ριζοσπαστική, στην πράξη σημαίνει, μεταξύ άλλων, να παραδέχεται δημόσια τα λάθη της και να τα διορθώνει, νομίζω πως αυτή η αρχή έχει ιδανικό πεδίο εφαρμοφής τις ανακοινωθείσες υποψηφιότητες στις περιφέρειες της Πελοποννήσου και της Δυτικής Μακεδονίας.

Για τη μεν πρώτη, είναι δεδομένο πλέον πως ο κ. Βουδούρης, δηλώνοντας ανεξάρτητος, ενώ διαθέτει επίσημη στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει να εκπροσωπεί τον εαυτό του και δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται εαυτόν ως μέρος ενός συγκεκριμένου πολιτικού σχεδίου. Με άλλα λόγια, δηλώνοντας ότι ...δεν μετανιώνει (για το μνημόνιο), δεν τιμά τη στήριξη που του παρείχε η ριζοσπαστική Αριστερά. Εφόσον δεν συμβαίνει αυτό, τότε μπορεί να κατέβει και μόνος του.

Αγαπητέ Σίμο...

Άγγελος Τσέκερης, απο την Αυγη...

Σου γράφω με εκτίμηση και σεβασμό, όπως ταιριάζει σε έναν άξιο αντίπαλο. Ομολογώ ότι έχεις κατανοήσει πλήρως το κρυφό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μάλλον έχεις καταφέρει να το εξηγήσεις και στην κα Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου. Δεν έχει νόημα να κρυβόμαστε πλέον. Τώρα πρέπει να βρούμε άλλο κόλπο προκειμένου να βγάλουμε τη χώρα από το ευρώ, να τη μετατρέψουμε σε Σοβιετία και να την παραδώσουμε στους λαθρομετανάστες.
Την απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού την σχεδιάζουμε μεθοδικά εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια. Από τότε ζητάμε να δίνονται ολιγοήμερες άδειες στους κρατούμενους, όπως συμβαίνει στις κομμουνιστικές χώρες, ιδιαίτερα τις σκανδιναβικές και την Δανία. Στην πραγματικότητα είναι βαθύτατα αντικοινωνικό μέτρο. Σε κανέναν κρατούμενο δεν πρέπει να χορηγείται άδεια, εκτός από τον Παπαγεωργόπουλο, κάτι άλλους δημάρχους της Ν.Δ. που είναι μέσα για κατάχρηση κι αυτούς που πρόκειται να μπουν σύντομα. Ο Χριστόδουλος περίμενε υπομονετικά να του δώσουμε το σύνθημα. Του είχαμε πει: «Μόλις δεις τον Διαμαντόπουλο ντυμένο Παπασούρα στο πρωτοχρονιάτικο καρναβάλι του Άργους Ορεστικού, είναι ώρα να κινηθείς».
Πράγματι, ακριβώς έτσι έγινε. Αλλά λογαριάζαμε χωρίς το δελτίο ειδήσεων του Mega. Έβγαλε αμέσως ένα συγκλονιστικό βίντεο ντοκουμέντο, στο οποίο ο Χριστόδουλος εμφανίζεται να γλεντάει σε παλιότερη άδειά του στην Ικαρία, όπου ως γνωστόν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 32%. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Στα χέρια κρατάει σοβιετικής κατασκευής μπαγλαμά τύπου ΤΚ47, ενώ στο ίδιο πλάνο εμφανίζονται η Ελένη Λεγάκη 25 χρονών, ο Πόλεμος του Κόλπου, η Τσεχοσλοβακία, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ο πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και η πρόεδρος του Συνασπισμού Μαρία Δαμανάκη.

Η Ακροδεξιά της ευθύνης...

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ, απο την Αυγη...

Αν σύμβουλοι του Σαμαρά και επώνυμα στελέχη της Ν.Δ. περιφέρονται στον χώρο των κοινωνικών μέσων κάνοντας επίδειξη πολιτικής αλητείας, αυτό δεν είναι πρόβλημα δικό τους. Είναι πρόβλημα του Σαμαρά. Μετά το προχθεσινό επεισόδιο στο “twitter”, ο πρωθυπουργός ερωτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ αν κρατάει τον Φαήλο Κρανιδιώτη στη θέση του και προτίμησε να παραστήσει τον χαζό. Έβαλε όμως να τον αποδοκιμάσουν ο Κεδίκογλου και ο Μουρούτης. Δηλαδή οι αυτουργοί του παραποιημένου βίντεο, που εμφάνιζε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να καλεί τον κόσμο σε ένοπλη εξέγερση. Είναι και αυτό μια πρόοδος.
Γύρω από τον Σαμαρά συσπειρώνεται ένα ακροδεξιό κέντρο που θυμίζει ολοένα και περισσότερο τη Ν.Δ. του Αβέρωφ. Νοσταλγοί του μετεμφυλιακού κράτους, πάντοτε με έναν καλό λόγο στα χείλη για τη χούντα ή για τις γιορτές μίσους. Θαυμαστές της πατριωτικής δράσης της «Χ», ενθουσιώδεις οπαδοί της άποψης ότι οι μετανάστες αξίζουν κάθε είδους βίαιη αντιμετώπιση και πεπεισμένοι ότι η Αριστερά για να στρώσει χρειάζεται «ζαρντινιέρες» και ξερονήσια. Κάτω από την ηγεμονία τους, η Δεξιά του Σαμαρά εγκαταλείπει τη δημοκρατική συναίνεση που οικοδομήθηκε σιγά - σιγά και με πολύ κόπο από τη Μεταπολίτευση και μετά. Αν οι τσαμπουκάδες του Φαήλου Κρανιδιώτη και οι εξάρσεις θυμικού του Αδώνιδος Γεωργιάδη αποκαλύπτουν το εξαιρετικά χαμηλό πολιτισμικό και πολιτικό επίπεδο αυτής της ομάδας, οι δηλώσεις του Δένδια και του Βορίδη κάνουν φανερή την πολιτική της στόχευση.
Τόσο ο Δένδιας όσο και ο Βορίδης εκφράζουν το δόγμα «νόμος και τάξη για να περάσει το Μνημόνιο». Από τη μια οι τρομοκράτες, οι αναρχικοί, οι εξτρεμιστές συνδικαλιστές, από την άλλη η τάξη, η νομιμότητα και φυσικά οι υποχρεώσεις προς τους δανειστές μας. Υπερασπίζονται με απολίτικο και εθνικόφρονα λόγο όλα όσα η αντιπολίτευση προσάπτει στην κυβέρνηση: Την υποκρισία, την εθελοδουλία απέναντι στην τρόικα, τη συγκάλυψη της φοροδιαφυγής, τις παραχωρήσεις στους τραπεζίτες, τους βασανισμούς, την αστυνομική αυθαιρεσία, την καταπάτηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων. Επενδύοντας πολιτικά στην ξενοφοβία προσφέρουν ουσιαστική νομιμοποίηση στη δράση των φασιστικών ομάδων, με τις οποίες ψαρεύουν άλλωστε στα ίδια νερά. Πεποίθησή τους είναι ότι τα νεοφασιστικά μορφώματα δραστηριοποιούνται πάνω σε «υπαρκτά προβλήματα». Δεν υπάρχει πιο άμεση και κυνική ομολογία παραδοχής ότι η Ακροδεξιά της Ν.Δ. και οι φασιστικές ομάδες αισθάνονται ότι μοιράζονται κοινές αξίες και ανησυχίες.
Όσο για το ιδεολογικό μέτωπο στην Αριστερά, φαίνεται ότι η ρητορική Γεωργαλά έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο εσωτερικό της Ν.Δ. Οι ακροδεξιοί του Σαμαρά την προχωρούν ακόμα παραπέρα. Εξαγγέλλουν το «τέλος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» - εννοώντας το τέλος της εποχής κατά την οποία η Ν.Δ. όφειλε να τηρεί κάποια στοιχειώδη δημοκρατικά προσχήματα και ελάχιστες αποστάσεις ασφαλείας από ακροδεξιά στοιχεία σαν τους ίδιους. Αναφέρονται τακτικά στο «τέλος της μεταπολίτευσης» και, προσφάτως, σε «ψευδοαξίες της γενιάς του Πολυτεχνείου» δείχνοντας πόσο άβολα νοιώθουν με τη δημοκρατική παράδοση της μεταδικτατορικής Ελλάδας.
Αν τους διαφοροποιεί κάτι από την ορίτζιναλ Ακροδεξιά, είναι ο ξέφρενος οικονομικός φιλελευθερισμός τους, η μνημονιακή εθνικοφροσύνη, που κάνει αρκετούς από αυτούς να συμπεριφέρονται δημοσίως σαν δικηγόροι ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, ενίοτε δε και να είναι. Και εδώ ακριβώς γίνεται εμφανής η στρατηγική τους επιδίωξη. Μια στενή συμμαχία με το κεφάλαιο θα επιτρέψει σε αυτό τον συρφετό να ηγεμονεύσει στον μεσαίο χώρο με όχημα την Ν.Δ. Σαμαρά. Η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα, που ο παραδοσιακός σύμμαχος του κεφαλαίου, η Κεντροαριστερά, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Το περίεργο είναι ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΔΗΜ.ΑΡ. κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Το αν θα τα καταφέρουν εξαρτάται από το πόσο μαχητική, πειστική και αποτελεσματική θα αποδειχτεί στο άμεσο μέλλον η Αριστερά. Στις σημερινές συνθήκες δεν κρίνεται μόνο η απελευθέρωση της κοινωνίας από το Μνημόνιο, την ανεξέλεγκτη ύφεση και την κοινωνική καταστροφή. Κρίνεται και το αν η δημοκρατία θα προχωρήσει ή θα επιστρέψει στην εποχή του Τσαούς Αντόν, του Μπαϊρακτάρη και του στρατηγού Δόβα.

Είναι ο γκεμπελισμός, ηλίθιε!

Του Αγγελου Τσεκερη απο την Αυγη...

Λέγεται ότι στις εκλογές του 1992 ο Μπιλ Κλίντον είχε κολλημένο στην πόρτα του γραφείου του ένα χαρτί με τη φράση «Είναι η οικονομία, ηλίθιε!» προκειμένου να παραμένει πάντα συνεπής με τον βασικό άξονα της προεκλογικής του εκστρατείας. Ένα αντίστοιχο χαρτί πρέπει να έχει στο δικό του γραφείο ο Κεδίκογλου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η συνέπεια με την οποία υπηρετεί σε καθημερινή βάση τη στρατηγική της πολιτικής ανοησίας.
Ο γκεμπελισμός διαπερνά σαν κόκκινο νήμα όλες τις ανακοινώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου που αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιδόμενος σε απίθανες διαστρεβλώσεις, χονδροειδή παραχάραξη της αλήθειας και συστηματική κακοποίηση της κριτικής σκέψης, ο Κεδίκογλου προσπαθεί -και με τη φιλότιμη συνδρομή των Μεγάλων Καναλιών- να εγγράψει στη συνείδηση των νοικοκυραίων την πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσφέρει ανοχή και πολιτική κάλυψη στο φαινόμενο της τρομοκρατίας. Έτσι, οι έντρομοι τηλεθεατές θα ξεχάσουν τις ζωές τους που διαλύονται και τους στόχους που δεν πιάνονται και θα πειστούν τελικά ότι το Μνημόνιο και οι δυνάμεις που το εξυπηρετούν είναι η μόνη ελπίδα για ομαλότητα, ασφάλεια και κοινωνική ειρήνη σε αυτό τον τόπο.
Όλο το κόλπο είναι, μαζί με τα κουμπούρια και τις τυφλές βόμβες των τελευταίων ημερών, να μπουν στο μεγάλο τσουβάλι της τρομοκρατίας και αυτά που ο κ. Δένδιας αποκαλεί «ηπιότερες εκφάνσεις του φαινομένου». Και έτσι, με ελαφρά πηδηματάκια από την τρομοκρατία στην «ανομία», να τσουβαλιαστεί ως καταδικαστέα και κάθε μορφής κοινωνική διαμαρτυρία, όπως για παράδειγμα η Χαλκιδική, τα διόδια, ή το κίνημα ενάντια στα χαράτσια. Κατά την αδιάσειστη λογική Κεδίκογλου, ακόμα και οι επίσημες καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για υπονόμευση της ομαλής κοινοβουλευτικής λειτουργίας, για εξευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών, ή για την τεράστιας έκτασης αστυνομική αυθαιρεσία που τείνει πλέον να γίνει κανόνας «οπλίζουν το χέρι των τρομοκρατών».
Αν η πραγματικότητα έρχεται σε ολοφάνερη σύγκρουση με τις επιδιώξεις του Κεδίκογλου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Η Ομάδα «Αλήθειας» (γεια σου ρε Γκέμπελς δάσκαλε) της Νέας Δημοκρατίας, ανακάλυψε προχθές ότι αν αφαιρέσεις τις κατάλληλες φράσεις από μια ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, προκύπτει κάτι που μοιάζει με έκκληση στον λαό να πάρει τα όπλα και να ανατινάξει το Mall του Λάτση. Το αποτέλεσμα, επαγγελματικά μονταρισμένο, διοχετεύτηκε στα κανάλια και προβλήθηκε συνοδευόμενο από σχετική δήλωση Κεδίκογλου: «Ο, κατά δήλωσή του αναρχικός και φιλοτρομοκράτης Βαγγέλης Διαμαντόπουλος (ψέμα νο1), ο οποίος παραμένει ακόμα και τώρα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (συκοφαντία που συσχετίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τους «φιλοτρομοκράτες» βασισμένη στο ψέμα νο1), στοχοποιεί σε ομιλία του το Mall (ψέμα νο2), 4 ημέρες πριν το τρομοκρατικό χτύπημα (συκοφαντία που συσχετίζει τον Διαμαντόπουλο με το τρομοκρατικό χτύπημα, βασισμένη στο ψέμα νο2) και καλεί απροκάλυπτα τους συντρόφους του να πάρουν τα όπλα (ψέμα νο3)". Τρία ψέματα και δύο συκοφαντίες σε μια πρόταση, για να σχολιάσει ο Κεδίκογλου ένα βίντεο που γνωρίζει μάλιστα ότι είναι «φτιαγμένο». Και να ζητήσει κι από πάνω και την επέμβαση της δικαιοσύνης.
Γκεμπελισμός είναι η ενεργός και συνειδητή ηλιθιότητα, στρατευμένη στην υπηρεσία του λαϊκισμού. Η ηλιθιότητα θεωρείται ως γνωστόν ανίκητη, είναι όμως ακόμα πιο ανίκητη αν τη σιγοντάρουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Έτσι τα βραδινά δελτία αρνήθηκαν να παίξουν το βίντεο με τις πραγματικές δηλώσεις του Διαμαντόπουλου, το οποίο έδωσε αμέσως στη δημοσιότητα ο ΣΥΡΙΖΑ. Συντονισμένες στη στρατηγική Κεδίκογλου, οι μεγάλες δημοσιογραφάρες των Οχτώ, που άμα τους θίξεις τον καναλάρχη βγαίνουν στα κεραμίδια για την ανεξαρτησία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, προτίμησαν στην προκειμένη περίπτωση να κάνουν τον βλάκα. Έτσι χτίζονται οι καριέρες άλλωστε.
Για το φαινόμενο της τρομοκρατίας υπάρχουν διάφορες ερμηνείες, σοβαρές ή μη. Από αυτές, η πιο γελοία είναι ότι η τρομοκρατία υπάρχει επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει αντιπολίτευση. Απομένει βέβαια και η απαίτηση όποιος λέει δημοσίως φράσεις του τύπου «τo Mall δεν έχει οικοδομική άδεια» (αλήθεια) να θεωρείται ηθικός αυτουργός σε τυφλές βομβιστικές ενέργειες. Και αυτό όλο και κάπου θα χρειαστεί.

Ρηγματώθηκε το ήθος της Ανανεωτικης Αριστεράς...

Υπό Γεωργίου Κυρίτσεως και Άγγελου Τσεκέρεως απο την Αυγη...

Εκτός εαυτού ο Μεϊμαράκης. Απειλεί με αποκαλύψεις που θα τινάξουν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στον αέρα.
Έχει και κασέτες, που μιλάει με τον Πάπια, τον Σουγιά και τον Κουμπότρυπα, αλλά δεν τις βγάζει γιατί σέβεται τον θεσμικό του ρόλο.
Είπε επίσης ότι για το διπλό στην Τρίπολη με τον Αστέρα ευθύνεται ο Βουλγαράκης, ενώ η δουλειά με τα οικόπεδα είναι πλεκτάνη για να σπιλωθεί η ομάδα.
Για τη βόμβα στο νυχτερινό κέντρο «Το Σουτιέν» είπε ότι θα μιλήσει εν καιρώ.
Μας είπε όμως ότι άμα τον παραζορίσουμε θα βγάλει το παντελόνι του και θα μας πηδήξει.
Πάντοτε βεβαίως στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, όπως αυτές καθορίζονται από τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα.
Έδωσε όμως τα πόθεν έσχες του και μας το έτριψε στη μούρη. Ούτε του Άκη δεν ήταν τόσο άμεμπτο.
Διότι αν είχε όφσορ δεν θα το δήλωνε;
Για μούρη έστω;
Εντάξει τώρα, και εμείς για 10 δισ. τους πήραμε τους ανθρώπους από τα μούτρα.
Τι είναι 10 δισ. Ενώ τα 11,3 δισ. του πακέτου μέτρων για πλάκα τα μαζεύουμε.
Αφού έχουμε ειδοποιήσει την τρόικα να μας βάλει κι άλλα.
Τα μέτρα που αποφασίστηκαν πάντως θα εφαρμοστούν όλα μέσα στο 2013, δίνοντας ένα εντελώς νέο περιεχόμενο στον όρο «επιμήκυνση».
Αφού προηγουμένως έχουν φτάσει στα όριά τους και τον όρο «διαπραγμάτευση».
Τώρα όμως, λέει, ο Σαμαράς θα πάει στην Σύνοδο Κορυφής και θα αρχίσει να βαράει τα μέτρα στο τραπέζι.
Πήγα τη σύνταξη στα 67, ρε ψοφίμια, θα τους πει. Κανονίστε, γιατί ικανός είμαι να την πάω στα 71.
Αυτό πάντως που υπολογίζουν ένα δισ. κέρδος για κάθε δύο χρόνια αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης δεν είναι κάπως μακάβριο;
Μπορούν να τους μαζεύουν όλους μόλις κλείσουν τα 67 τους σε φούρνους και να τους κάνουνε σαπούνι. Πιο οικονομικά θα μας έρθει.
Και αν μάλιστα πάει καλά το πρόγραμμα, όπως προτείνει ο Κουβέλης, από σαπούνι θα τους ξανακάνουνε ανθρώπους.
Μερικούς τουλάχιστον.
Και για καναδυό χρόνια.
Γιατί εναλλακτικά θα πρέπει να δημεύσουνε τα 10 δισ. της υπόθεσης Μεϊμαράκη, αλλά δεν είναι ανθρωπιστικό.
Έχουμε και άλλους 2.000 που βγάλανε μαύρο χρήμα στην Ελβετία, αλλά είχε ο Παπακωνσταντίνου τη λίστα και την έχασε.
Δεν πειράζει, άνθρωποι είμαστε. Κάπου θα παράπεσε.
Άλλωστε δεν είναι σοβαρά λεφτά. Άλλα 200 ευρώ να κόψουμε από τις συντάξεις του ΟΓΑ, τα μαζεύουμε.
Ένα μέρος τους τουλάχιστον.
Αν έχουμε καταλάβει καλά, το κινηματικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στα μέτρα είναι να απέχουμε από κάθε ενέργεια που θα μπορούσε να μας κόψει ψήφους, ασχέτως του πότε θα γίνουν εκλογές.
Το κάναμε προχθές στην πορεία και πήγε περίφημα.
Επίσης, όλες μας οι δυνάμεις στον συνδικαλιστικό χώρο περιμένουν συντονισμένα τον Παναγόπουλο να ξαναπροκηρύξει απεργία.
Μόνη παραφωνία κάτι κωλόπαιδα που έβριζαν τον σ. Κουβέλη με λεξιλόγιο Μεϊμαράκη. Έτσι που το πάνε, όταν μεγαλώσουνε θα καταντήσουν σαν τον Ψαριανό.
Άσε που η βλασφημία είναι αδίκημα. Κανονικά θα έπρεπε να τιμωρείται και ο ενικός.
Ειδικά άμα φοράς κουκούλα.
Διότι στο φινάλε μπορεί ο άλλος να σου έκλεψε το αμάξι και να σ' το έριξε πάνω στην τζαμαρία του μαγαζιού, αυτός όμως δεν είναι λόγος να τον πεις μαλάκα. Να έχουμε και μια αίσθηση του μέτρου.

Πώς γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές...

ΕΝΘΕΜΑΤΑ...

του Άγγελου Τσέκερη

«Πείτε μας επιτέλους μια ιδιωτικοποίηση στην οποία δεν είστε αντίθετοι…»

Στην πολυκατοικία μας αποφασίσαμε να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες ιστορικές προκλήσεις και να ιδιωτικοποιήσουμε τον ανελκυστήρα.

Τις εποχές που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, ο ανελκυστήρας ήταν δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν τζάμπα. Τον πληρώναμε κάθε μήνα στα κοινόχρηστα, για να βγουν τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης. Ο διαχειριστής, ο κ. Πουρνάρας, μας άνοιξε τα μάτια. Η παραχώρηση της λειτουργίας του ανελκυστήρα σε ιδιώτες ήταν μια συμφέρουσα αναπτυξιακή πρόταση. Θα μας γλύτωνε από μια μέση μηνιαία επιβάρυνση της τάξης των 20 ευρώ ανά διαμέρισμα, που αντιστοιχεί σε τρία πακέτα μακαρόνια, δύο μπουκάλια γάλα και μια κάρτα κινητής τηλεφωνίας για κάθε οικογένεια. Ταυτόχρονα θα καλύπταμε το έλλειμμα της πολυκατοικίας, δημιουργημένο από αντιπαραγωγικές καταστάσεις του παρελθόντος, από τις οποίες βασικός ωφελημένος ήταν ο ίδιος ο κ. Πουρνάρας.

Στην επικύρωση της απόφασης συνέβαλλε και η καλοπροαίρετη αδιαφορία των ενοίκων. Ούτε η μείωση του ελλείμματος, ούτε η προοπτική να γλυτώνουμε κάνα εικοσάρικο από τα κοινόχρηστα μας δυσαρεστούσε. Έτσι η ιδιωτικοποίηση προχώρησε με ελάχιστες αντιδράσεις. Για να γίνει μάλιστα ανταγωνιστικός ο ανελκυστήρας, και να προσελκύσει το ενδιαφέρον των επενδυτών, αποφασίσαμε να εκχωρήσουμε μόνο τη λειτουργία και να κρατήσουμε υπό δημόσιο έλεγχο τη συντήρηση.

Αποτίμηση της ιδιωτικοποίησης

 Μετά λύπης μας είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχτούμε ότι η ιδιωτικοποίηση του ανελκυστήρα δεν έχει αποδώσει μέχρι στιγμής[1] τα αναμενόμενα οφέλη. Τα ελλείμματα της πολυκατοικίας παραμένουν αμετάβλητα.[2] Αυτό αποδίδεται μάλλον στους εξής λόγους:

α) Λόγω της γενικευμένης οικονομικής κρίσης, το τίμημα εξαγοράς ήταν αρκετά χαμηλότερο από το προσδοκώμενο.

β) Ένα μέρος του τιμήματος πήγε ως νόμιμη προμήθεια στην εταιρεία η οποία εκδίδει τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας μας, και η οποία ανέλαβε να διεκπεραιώσει όλες τις σχετικές διαδικασίες την πώλησης. Δηλαδή την αποτίμηση της αξίας του ανελκυστήρα, την προσέλκυση των επενδυτών, την αξιολόγηση των προσφορών και την κατάρτιση της σύμβασης. Α, σημειωτέον ότι αυτή η εταιρεία αγόρασε κιόλας τον ανελκυστήρα, μέσω μιας θυγατρικής την οποία συνέστησε γι αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

γ) Ένα άλλο ποσόν από το τίμημα, δαπανήθηκε για την ανακαίνιση του διαμερίσματος του κ. Πουρνάρα. Ο ίδιος, όταν τον κάναμε τσακωτό, ισχυρίστηκε ότι η ανακαίνιση ήταν εκτός της συμφωνίας αγοράς, ένα συμβολικό δώρο του επενδυτή για την επικύρωση των σχέσεων καλής συνεργασίας. Κάποιοι του επεσήμαναν ότι θα μπορούσε να αρνηθεί την προσφορά και να ζητήσει να συνυπολογιστεί το κόστος στο τελικό ποσόν της πώλησης, αλλά ο κ. Πουρνάρας τους συνέστησε σε πολύ αυστηρό ύφος να μην είναι αυθάδεις και αλαζονικοί.

δ) Ένα άλλο μέρος του τιμήματος συμψηφίστηκε με το «Έργο καθαρισμού της δεξαμενής καυσίμου», το οποίο βάσει της σύμβασης που υπογράψαμε ανέλαβε χωρίς διαγωνισμό ο ίδιος ο επενδυτής. Ήταν κραυγαλέα υπερκοστολογημένο, αν και οι δύο συμπαθέστατοι μαροκινοί εργαζόμενοι που το εκτέλεσαν, πληρώνονται 15 ευρώ ημερομίσθιο (και οι δύο μαζί) με μπλοκάκι από το ΤΕΒΕ.

ε) Με την ίδια ακριβώς λογική, ένα κομμάτι της αξίας του ανελκυστήρα θα καταβληθεί από τον επενδυτή υπό μορφή πρόσθετων υπηρεσιών προς την πολυκατοικία, όπως η μετακίνηση δύο φίκων στην είσοδο, και η τοποθέτηση πινακίδας αποτροπής για τους διανομείς διαφημιστικού υλικού.[3] Προβλέπεται επίσης η διοργάνωση σεμιναρίων για τους ενοίκους με θέμα την διαφάνεια, στο πρότυπο του εξωδικαστικού συμβιβασμού του ελληνικού κράτους με την Siemens.

στ) Το υπόλοιπο ποσόν θα καταβληθεί σε δόσεις εντός της επόμενης εξαετίας, φυσικά με ρήτρα κερδοφορίας, δηλαδή εφ’ όσον ο επενδυτής έχει βγάλει από την χρήση του ανελκυστήρα τα χρήματα με τα οποία θα μας πληρώσει. Το ποσόν θα αποδίδεται με βάση τα καθαρά και όχι τα ακαθάριστα κέρδη, δηλαδή αφού ο επενδυτής εξαφανίσει λογιστικά μερικά από τα χρήματα που βγάζει, παρουσιάζοντάς τα ως έξοδα σε ψεύτικες ενδοομιλικές συναλλαγές. Εδώ ακολουθήθηκε το επιτυχημένο παράδειγμα της Αττικής Οδού.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις

Με την υπογραφή της σύμβασης, η εταιρεία ανέλαβε αμέσως την λειτουργία του ανελκυστήρα, και έβαλε εισιτήριο. Το ύψος του κομίστρου καθορίστηκε με κοινωνικά κριτήρια, και συγκεκριμένα με την ζωτική κοινωνική ανάγκη του επενδυτή για γρήγορη απόσβεση της επένδυσης.

Από την πλευρά του ο κ. Πουρνάρας ανακοίνωσε ότι «είχαμε απόκλιση από την αρχική πρόβλεψη για την πορεία των ελλειμμάτων», και δεδομένου μάλιστα ότι απολαμβάναμε τα χαμηλότερα κοινόχρηστα στην γειτονιά,[4] έπρεπε να δείξουμε υπευθυνότητα. Έτσι, στη θέση του κόστους λειτουργίας του ασανσέρ, που είχε φύγει από τα κοινόχρηστα (αλλά όχι από εμάς), θα πληρώναμε 15 ευρώ το μήνα ως «εισφορά αλληλεγγύης».[5] Εξακολουθούσαμε φυσικά να καταβάλλουμε και τα έξοδα συντήρησης, τα οποία είχαν εξαιρεθεί από την ιδιωτικοποίηση, και τα οποία για κάποιον λόγο έδειχναν ανησυχητικές τάσεις υπερτιμολόγησης εν σχέσει με την προηγούμενη περίοδο. Πιθανώς επειδή, βάσει της σύμβασης, τη συντήρηση μας την έκανε πλέον ο επενδυτής, σε φιλική (γι’ αυτόν) τιμή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο κόσμος σταμάτησε να χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα. Εκτός φυσικά από αυτούς που δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Ως απάντηση, η εταιρεία ανέβασε το κόμιστρο[6] προκειμένου να κρατήσει ψηλά τα περιθώρια κέρδους. Αυτό όμως δημιούργησε νέα μείωση στη ζήτηση.

Τότε ο κ. Πουρνάρας εμφανίστηκε πολύ ανήσυχος. Η ύφεση έδειχνε επικίνδυνα τα δόντια της. Αν η εταιρεία δεν εισέπραττε, δεν θα μπορούσε να πληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι της πολυκατοικίας, και όλο το σύστημα θα κινδύνευε να καταρρεύσει.[7] Η βρώμα θα μας καταλάμβανε, το ρεύμα στους διαδρόμους θα κοβόταν, τα σπασμένα τζάμια δεν θα μπορούσαν να αντικατασταθούν, και άστεγοι θα τρύπωναν στα υπόγειά μας. Για αυτό, ο κ. Πουρνάρας ήταν αναγκασμένος να προχωρήσει σε έναν επώδυνο αλλά αναγκαίο μέτρο: να βάλει διόδια και στις σκάλες, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματα. Οι σταθμοί πληρωμής τοποθετήθηκαν ανά όροφο, και την διαχείριση του συστήματος ανάλαβε μια εταιρεία η οποία… (ναι, ναι, έχετε μπει εντελώς στο νόημα).

Η απόφαση του κ Πουρνάρα χαιρετήθηκε ως μέτρο ευθύνης, που γρήγορα θα αναζωογονούσε την επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό. Πράγματι, βρίσκοντας διόδια στο κλιμακοστάσιο, αρκετός κόσμος στράφηκε ξανά, έστω και βρίζοντας, στη χρήση του ανελκυστήρα. Τότε η ιδιοκτήτρια εταιρεία ανακοίνωσε αύξηση του κομίστρου, λόγω εκτίναξης του κόστους λειτουργίας, της γενικευμένης ανασφάλειας που επικρατεί στις διεθνείς αγορές κλπ. Λίγες μέρες αργότερα πληροφορηθήκαμε ότι τα διόδια στις σκάλες συμπαρασύρονται από τις «διακυμάνσεις»[8] του εισιτηρίου στο ασανσέρ, προκειμένου να αποφεύγεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός. Δηλαδή αυξήθηκαν επίσης. Όταν κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, ο κ. Πουρνάρας, τους είπε σε αυστηρό ύφος να πάνε στη Βόρεια Κορέα.

Προοπτικές

 Τώρα δεν έχουμε δωρεάν τρόπο να φτάσουμε μέχρι την πόρτα μας. Αυτά που πληρώναμε έχουν αυξηθεί στο τριπλάσιο και θα συνεχίσουν να αυξάνονται εσαεί. Αλλά όπως λέει και η κυρία Αναγνώστου δίπλα, τουλάχιστον έχει ησυχάσει το κεφάλι μας από το κοριτσάκι του 4ου, που του άρεσε να χοροπηδάει και να φωνάζει στον θάλαμο του ασανσέρ, και να μελετά την αντήχηση στο φρεάτιο σηκώνοντας στο πόδι την πολυκατοικία. Τέλος πια με τις βολεμένες συντεχνίες. Μια νέα εποχή έχει αρχίσει.

[1] Εδώ το «μέχρι στιγμής» υπονοεί ότι η ιδιωτικοποίηση μπορεί να αποδώσει στο μέλλον.

[2] Το τρίτο πρόσωπο υπαινίσσεται ότι η ιδιωτικοποίηση «δεν απέδωσε» και τα ελλείμματα «παραμένουν αμετάβλητα» εξαιτίας κάποιας προσωπικής τους παραξενιάς.

[3] Σε πολύ αυστηρό ύφος και υπερσύγχρονης τεχνολογίας, από εκτυπωτή laser.

[4] Συγκριμένα στοιχεία δεν παρατέθηκαν, αλλά όλοι νοιώσαμε ένοχοι.

[5] Δεν πρόκειται για αλληλεγγύη σε κάποιον, αλλά για έναν όρο που κάνει πιο ελκυστικό το χαράτσι. Μια «εισφορά δυσκοιλιότητας» στο ίδιο ύψος, θα προκαλούσε μεγαλύτερες αντιδράσεις.

[6] Το παράδοξο είναι ότι με βάση τα ιερά κείμενα του νεοφιλελευθερισμού, η μείωση της ζήτησης θα έπρεπε κανονικά να ρίξει την τιμή, όπως διαπίστωσε εργαστηριακά ο Μίλτον Φρίντμαν, μελετώντας δύο απολύτως ισοδύναμους παγωτατζήδες σε απολύτως ουδέτερο περιβάλλον.

[7] Η λήψη έκτακτων μέτρων από τον διαχειριστή βασίστηκε σε στοιχεία από έκθεση αξιολόγησης, που εκπονήθηκε με έξοδα της πολυκατοικίας, από ανεξάρτητη εταιρεία, συμφερόντων ξέρετε ποιανού.

[8] Το λέμε «διακυμάνσεις του εισιτηρίου», ώστε να δημιουργεί την εντύπωση ότι το εισιτήριο μπορεί κάποτε και να μειωθεί.

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα...

 Η Αυγή online...

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Πρώτον: Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, τον προσέγγισαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Μέχρι τότε, τοποθετούσαν τον εαυτό τους στους αναποφάσιστους. Αυτό σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως το καταλληλότερο εργαλείο άμυνας απέναντι στο Μνημόνιο. Τον έπιασαν από το χερούλι και τον κοπάνησαν στο κεφάλι του συστήματος. Λίγο ακόμα και θα ήταν αποτελεσματικό.
Αν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δημιουργήσει δεσμούς με όλον αυτό τον κόσμο, αν εκτός από τις ψήφους θέλει να κερδίσει και τις συνειδήσεις, οφείλει πριν από οτιδήποτε να δικαιώσει την επιλογή αυτή. Να εστιάσει όλες του τις δυνάμεις στη μάχη εναντίον του Μνημονίου, μάχη καθημερινή, σε πολλά, μικρά ή μεγάλα μέτωπα: στο πεδίο των κοινωνικών αντιστάσεων, της ανυπακοής, της αλληλεγγύης, της επικοινωνίας, των ιδεών, των θεσμών. Δεν υπάρχουν ώριμα φρούτα, ούτε τα ώριμα φρούτα πέφτουν κατ' ανάγκην στο δικό μας καλάθι. Η Αριστερά κέρδισε την ψήφο των ανθρώπων, αλλά για να κερδίσει μυαλά και καρδιές, οφείλει να διεκδικεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, να δίνει μάχες και να τις κερδίζει.
Δεύτερον: Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν έτοιμος και προφανώς δεν μπορείς να λες στην ιστορία να σε περιμένει. Αυτό είναι κοινός τόπος. Πέραν αυτού όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ξέρει σε τι ακριβώς δεν ήταν έτοιμος και για ποιον λόγο. Μόνο αν ξέρεις τις αντιφάσεις σου και μπορείς να τις αντιμετωπίσεις, μπορείς να κάνεις ποιοτικά άλματα αξιώσεων. Και η αλήθεια είναι ότι όλο το προηγούμενο διάστημα οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ αναλώθηκαν υπέρ το δέον σε εσωτερικές συγκρούσεις, με υπεριδεολογικοποιημένα επιχειρήματα, με τρικλοποδιές οργανωτικού και επικοινωνιακού τύπου, με προσπάθειες αλλαγής των εσωτερικών συσχετισμών και με αδυναμία σύνθεσης διαφορετικών απόψεων, την ώρα μάλιστα που μιλούσες για ενότητα ολόκληρης της Αριστεράς. Στα κινήματα ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε με όλη του την ψυχή. Αλλά ήταν εμφανές το έλλειμμα ηγεμονίας, η αδυναμία για πρωτοβουλίες, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και φαντασίας, τα οργανωτικά κενά. Για να μην αναφερθούμε στο θέμα - ταμπού, το προπατορικό αμάρτημα της δικής μας Αριστεράς, που είναι ο ατομικός και ενίοτε συλλογικός παραγοντισμός. Ο οποίος μπορεί να παραλύει κάθε πολιτική δράση, σε κόμμα, κοινωνία, συνδικάτα, δήμους, εκλογές.
Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν τέτοιου είδους αντιφάσεις. Το ουσιώδες είναι να τις ξέρεις και να μπορείς να τις αντιμετωπίζεις, χωρίς απαραίτητα να συζητάς ώρες ατελείωτες γι' αυτές, ειδικά την ώρα που γκρεμίζεται ο τόπος. Είναι όμως λάθος να τις κρύβεις κάτω από το χαλί και να τις επιλύεις μονίμως με «φυγή προς τα εμπρός». Γιατί σε έναν μαζικό φορέα της Αριστεράς η Ιστορία δεν επιφυλάσσει μονίμως δεκαπλασιασμό των ψήφων ούτε έναν στρατηγικό δρόμο στρωμένο με ρόδα. Είναι λοιπόν κρίμα σε κάθε δυσκολία ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα που θα έπρεπε να έχει επιλύσει από το 1991.
Τρίτον: Πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το αν ο κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, θέλγεται και κατά πόσον από άμεσες ή έμμεσες αναφορές στο ΠΑΣΟΚ του '81 και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είναι τόσο σίγουρο. Πιο σίγουρο είναι ότι οι αριστεροί -που αντιμετώπισαν εκείνο το ΠΑΣΟΚ κριτικά, τόσο την περίοδο της ανόδου όσο και την περίοδο της παρακμής- αποδιοργανώνονται με αυτά. Και το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι νεαρής ηλικίας, δεν έχουν καθόλου διαμορφωμένη άποψη για τις εποχές εκείνες. Αν ο νέος μαζικός φορέας της Αριστεράς χρειάζεται νέα πολιτική ταυτότητα, είναι καλύτερα να επιχειρήσει να την συνθέσει με σημερινά υλικά. Μετατρέποντας σε πολιτικό σχέδιο την ανάγκη της κοινωνίας για ζωή και αξιοπρέπεια.
Προφανώς, είναι κοινός τόπος στον ΣΥΡΙΖΑ ότι το κόμμα δεν είναι προϊόν που το φτιάχνεις για να το πουλήσεις. Δεν είναι η Άρση Βαρών, όπου πάνω σε τρία ανέλπιστα Ολυμπιακά μετάλλια επιχειρήθηκε να συγκροτηθεί ένα ολόκληρο επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Το κόμμα μαζών είναι σαν ένα δέντρο. Έχει κορμό, κλαδιά, φύλλα, καρπούς και σκιά, που εξυπηρετούν όλα τον ίδιο σκοπό. Και, κυρίως, έχει ρίζες.

Ο λαϊκισμός της Linke και η Υπεύθυνη Αριστερά...

Η Αυγή online..

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ
Υπάρχουν κάποιοι στην Αριστερά, που πιστεύουν ότι όσα συντελούνται στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια συνιστούν «αναγκαίο δημοσιονομικό συντονισμό». Ότι η ελληνική κοινωνία είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για όσα περνάει σήμερα. Ότι αυτοί που αντιδρούν και αγανακτούν είναι λαϊκιστές, ακροδεξιοί ή, στην καλύτερη περίπτωση, έξαλλοι κολλημένοι υπερεπαναστάτες. Ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου (και παλιότερα, βεβαίως, η κυβέρνηση Παπανδρέου) μαζί με την τρόικα πασχίζουν με καλές προθέσεις να διαχειριστούν ένα κρίσιμο πρόβλημα προς όφελος του κοινού συμφέροντος.
Επίσης πιστεύουν ότι τόσο τα 110 δισ. του πρώτου Μνημονίου όσο και τα 130 του δεύτερου συνιστούν βοήθεια των λαών της Ευρώπης προς τον ελληνικό λαό. Ότι οι «μεταρρυθμίσεις» που προωθούνται είναι για το καλό της χώρας και της οικονομίας. Βεβαίως, το κακό με τις περικοπές και τα απανωτά εισπρακτικά μέτρα δεκάδων δισεκατομμυρίων είναι ότι πλήττουν τους πιο αδύναμους και προκαλούν ύφεση. Ενώ, αν προστάτευαν τους αδύναμους και δημιουργούσαν ανάπτυξη, δεν θα υπήρχε θέμα, και είναι παράξενο που κανένας άλλος δεν το σκέφτηκε μέχρι σήμερα.
Ο Θόδωρος Πάγκαλος δεν θα είχε πρόβλημα να συμφωνήσει σε αυτό το πλαίσιο. Θα είχε όμως ο Γκρέγκορ Γκίζι. Στη σχετική συνεδρίαση του Γερμανικού κοινοβουλίου, ο επικεφαλής του κόμματος Die Linke, έθεσε το πράγμα αλλιώς. Είπε ότι αυτό που παρουσιάζεται ως κρίση χρέους είναι μια κρίση των τραπεζών και των αγορών, τα σπασμένα της οποίας περνάνε στα κράτη. Αναρωτήθηκε για ποια αλληλεγγύη μεταξύ λαών μιλάμε όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δανείζει τις τράπεζες με 1%, για να δανείζουν αυτές τα κράτη με 4% και με 5% και τους πολίτες με 15% και 18%.
Ο Γκρέγκορ Γκίζι έθεσε επίσης το ερώτημα πώς ισχυρίζεται κάποιος ότι βοηθήθηκε η Ελλάδα, όταν το πρώτο Μνημόνιο απέτυχε να την επαναφέρει στις αγορές, η ανεργία πήγε από το 9% στο 22%, η ανεργία των νέων έφτασε το 50%, το χρέος απ' το 130% έφτασε στο 170%, τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν, οι επενδύσεις το ίδιο και η ύφεση που έχει προκληθεί είναι πρωτοφανής. Με δεδομένη μάλιστα την κατάσταση στην οποία την έφερε το πρώτο πακέτο, πώς θα τη βοηθήσει το δεύτερο, το οποίο, παρά την επαχθέστατη (και ελάχιστα αλληλέγγυα, είναι η αλήθεια) δανειακή σύμβαση από την οποία συνοδεύεται, κατευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε τράπεζες, αγορές και hedge funds.
Εκτός αν θεωρείται αλληλεγγύη μεταξύ λαών το να επιβάλλεις μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% (από 751 σε 586 ευρώ για την ακρίβεια), απολύσεις 15.000 ανθρώπων από το Δημόσιο φέτος και 150.000 μέχρι το 2014 και περικοπές στις συντάξεις συνολικού ύψους 14 δισ. τα επόμενα τρία χρόνια.
Αυτή η λαϊκιστική κατρακύλα του Γκρέγκορ Γκίζι οφείλεται προφανώς στον απλουστευτικό τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα. Βλέπει μια Ευρώπη αποτελούμενη από τραπεζίτες, κυβερνήσεις, νοικοκυριά, κεφάλαιο, αγορές, εργαζόμενους, μεγάλες επιχειρήσεις, μικρές επιχειρήσεις, μισθούς, κέρδη, ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, άνεργους και πάει λέγοντας, που δεν έχουν μεταξύ τους τα ίδια συμφέροντα ούτε μοιράζονται κάποιο κοινό όραμα. Αυτός είναι και ο λόγος που άλλοι ενισχύονται από τα πακέτα βοήθειας προς την Ελλάδα και άλλοι καταδικάζονται από τις δανειακές συμβάσεις που τα συνοδεύουν. Ενώ, αν βλέπεις μόνο «εμάς» και τους «εταίρους μας», είναι πιο ξεκάθαρα τα πράγματα.
«Εμείς» οι αφελείς πήγαμε και χρεωθήκαμε, οι «εταίροι μας» μας δανείζουν από το υστέρημά τους, οφείλουμε να δείξουμε ότι διορθωθήκαμε, να είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις μας και να σοβαρευτούμε από εδώ και εμπρός. Κάθε άλλη άποψη είναι διολίσθηση στον αντιευρωπαϊσμό. Να μια ρεαλιστική ανάλυση, πέρα από επαναστατικούς λαϊκισμούς και τυχοδιωκτισμούς, που διανθισμένη με λίγες ευχές για αναδιανομή και ανάπτυξη μπορεί να συγκροτήσει ολοκληρωμένη στρατηγική για την Υπεύθυνη Αριστερά και βεβαίως βάση για προοδευτικές προγραμματικές συγκλίσεις.