Athens by cops...

Του Χρήστου Καραγιαννίδη, Red NoteBook...

Για μια ακόμα φορά η ηγεσία της αστυνομίας έκανε την πολιτική της επιλογή χτες το βράδυ. Από τη μια στη φασιστοσύναξη των χρυσών αβγών, που μετονομαστήκαν σε εθνικά αβγά, υπήρξε η ανοχή σε όλα τα εμετικά που συνέβησαν εκεί κι από την άλλη, στη συγκέντρωση των αντιφασιστών και αντιφασιστριών στο Σύνταγμα, επιβλήθηκε ο «νόμος και η τάξη», δηλαδή χημικά και αδιανόητη βία.

Κατεβαίνω στη πλατεία Συντάγματος περίπου στις 7:30 το απόγευμα και η εικόνα που αντικρίζω είναι ένας άνθρωπος ξαπλωμένος στο οδόστρωμα με νοσοκόμους των πρώτων βοηθειών να προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Έχει προηγηθεί αναίτια επίθεση και διάλυση της συγκέντρωσης από τα ΥΑΤ. Ψάχνω να βρω τον επικεφαλής της αστυνομίας για να μου δώσει εξηγήσεις. Τον βρίσκω εμφανώς αναστατωμένο, μιας κι ο ίδιος έχει καταλάβει ότι ο τραυματίας δεν είναι και πολύ καλά. Μου λέει ότι έχει καλέσει ασθενοφόρο και δε γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη αλλά μου επιβεβαιώνει την πληροφορία ότι δόθηκε εντολή να διαλυθούν οι συγκεντρωμένοι. Συνήθως αυτές οι εντολές έρχονται από τον Θεό, όπως οι φωνές που καθοδηγούν τον Πρωθυπουργό που βρίσκεται σε ανοικτή συνομιλία μαζί του. Δίπλα στον επικεφαλής, κάποιος αστυνομικός, ακούγοντας την κουβέντα μου λέει «εμείς δε του κάναμε τίποτα, έτρεχε κι έπεσε μόνος του στην άσφαλτο».

Κινητικότητα και υποκινήσεις

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Από ιδεολογία, ωχαδερφισμό, κουτοπονηριά ή οικογενειακή παράδοση, πολλοί δεν έχουν απεργήσει ούτε μία φορά στη ζωή τους και δεν ρίσκαραν να χάσουν μεροκάματο. Αλλοι, όχι λίγοι, δεν διαδήλωσαν ποτέ, ούτε καν στη φοιτητική νιότη τους, και δεν έτυχε να γνωρίσουν τη γεύση των χημικών. Αρκετοί δεν πίστεψαν ποτέ ότι έχουν λόγο να αποποιηθούν έστω για λίγο την ενική τους αυθεντία και αυταρέσκεια και να αναζητήσουν ένα πρόσωπο πληθυντικό, ένα «εμείς», στη συλλογική δράση. Αλλοι πάλι έχουν καταλήξει ότι ο κόσμος ισούται με τον περίγυρό τους, με το αίμα τους και τις γνωριμίες τους, οπότε περιττεύει η αγωνία και η έγνοια για ό,τι κυκλοφορεί «εκεί έξω». Και υπάρχουν κι εκείνοι που, για να αποφύγουν τον κόπο της σκέψης, πρεσβεύουν ότι όλη η αλήθεια για τα ανθρώπινα εμπεριέχεται σε όσα κηρύσσει το κόμμα τους, ο αρχηγός ή το αφεντικό τους.
Ολοι αυτοί και όσοι άλλοι πορεύονται υπό τη σημαία του δογματισμού, της φιλαυτίας ή του ετεροκαθορισμού τους, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η κοινωνία, ο κόσμος, το σύνολο δεν είναι μια μηχανή που την ενεργοποιεί κάποιος πατώντας ένα κουμπί ή γυρνώντας έναν διακόπτη. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια ή επειδή αυτό το ερμηνευτικό σχήμα τούς προσφέρει ο αριστοκρατικός νους τους, που περιφρονεί τους πληβείους, βλέπουν εντελώς μηχανικά τα πράγματα. Ούτε την πολυπλοκότητά τους είναι ικανοί ή πρόθυμοι να δουν, ούτε πως υπάρχει και δρα και το αυθόρμητο αποδέχονται, ούτε χωράει στο μυαλό τους η πιθανότητα να μην είναι ο κόσμος όπως τον φαντάζονται οι ίδιοι: μια μάζα άβουλη, χειραγωγήσιμη, έρμαιο των αισθημάτων της, που μάλιστα υποτίθεται πως δεν είναι αυθεντικά αλλά προκλήθηκαν από κάποιους υποκινητές.

Λυπάμαι Χανς, δε σερβίρω υποτέλεια...

Τρυπιο Ευρω...

Η δουλειά τού σερβιτόρου είναι δύσκολη, κοπιαστική και δεν έχει πάντοτε τις απολαβές που θα περίμενε κανείς για ανθρώπους που πηγαίνουν πάνω κάτω επί ώρες όταν εμείς απολαμβάνουμε τον καφέ ή το φαγητό μας. Αυτό, όμως, είναι το όραμα για τη "νέα Ελλάδα"; Να εμπεδωθεί, δηλαδή, στη συνείδηση της οικουμένης ότι δε μπορούμε να είμαστε τίποτα άλλο από ένα έθνος σερβιτόρων, το οποίο θα εξυπηρετεί υπάκουα τους βορειοευρωπαίους κι όχι μόνο τουρίστες που αφήνουν το συνάλλαγμά τους στον ευλογημένο όσο και κακοποιημένο αυτό τόπο; Δεν έχω καμία αντίρρηση στο ότι ο τουρισμός αποτελεί για την Ελλάδα βαριά βιομηχανία, και θα συνεχίζει να αποτελεί όσο στέκεται ακόμα όρθιος ο Παρθενώνας, όσο τα νησιά μας θα αποτελούν φυσικά στολίδια κι όσο οι έλληνες θα παραμένουν εξωστρεφείς κάτω από έναν πεντακάθαρο ουρανό. Είναι άλλο αυτό, ωστόσο, κι άλλο να απαιτείται να θυσιάζουμε τα πάντα στο όνομα της μέγιστης δυνατής άφιξης τουριστών, ακόμα και το δίκαιο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Δεν κατανοώ, επομένως, γιατί δεν έχουν δικαίωμα οι εργαζόμενοι που αισθάνονται κυνηγημένοι να απεργούν στα μέσα Ιουλίου, με το επιχείρημα πως η τουριστική περίοδος βρίσκεται στο ζενίθ της και οι τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα πρέπει να βλέπουν μόνο χαμογελαστά πρόσωπα τα οποία χορεύουν "Ζορμπά", φωνάζουν "ώπα" και ρίχνουν και μια ζεϊμπεκιά στο τσακίρ κέφι. Αν η κυβέρνηση ήθελε να γεμίσει τις φωτογραφίες των ξένων επισκεπτών με όμορφες εικόνες ευτυχισμένων ανθρώπων που απολαμβάνουν τη ζωή υπό το πλούσιο ελληνικό φως, ας φρόντιζε όλο το χρόνο να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε οι κάτοικοι αυτής της χώρας να ευημερούν. Οι έλληνες δεν είμαστε τόσο μαζόχες να πηγαίνουμε πάνω κάτω το κέντρο τής Αθήνας ντάλα καλοκαίρι, κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα, από προσωπικό βίτσιο. Υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους κι αν αυτό ενοχλεί το Χανς και τη Γκρέτελ, θα έπρεπε να κάνουν τα παράπονά τους στο μέγαρο Μαξίμου και στις δικές τους κυβερνήσεις κι όχι στο δοκιμαζόμενο λαό αυτής της χώρας...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και με το μεγάλο αγώνα που δίνουν οι κυβερνώντες και τα συστημικά μέσα για τη μείωση του ΦΠΑ στη εστίαση. Καλώς να μειωθεί, μόνο που αν έδειχναν την ίδια αποφασιστικότητα για τη δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών, για παράδειγμα, ή για τη συγκράτηση των μισθών και των εργασιακών σχέσεων των μικρομεσαίων δεν θα ζούσαμε σήμερα μια οικονομική γενοκτονία και μια τεράστια "αιμορραγία" ανθρώπινων εγκεφάλων προς το εξωτερικό. Οι νέοι θέλουν δουλειές για να απασχοληθούν, κυρίως όμως ζητούν ουσιαστικά κίνητρα για να παραμείνουν σε αυτήν τη χώρα όπου η αναξιοκρατία είναι εθνικό σπορ και οι κοινωνικές αδικίες τόσο συχνές όσο και η ηλιοφάνεια. Αν τους υποσχόμαστε εργασίες τύπου σερβιτόρων μερικής απασχόλησης, δεν έχουν κανένα λόγο να μη δοκιμάσουν την τύχη τους έξω. Είναι, άλλωστε, περισσότερο σπουδαγμένοι και κοσμογυρισμένοι από όσο ήταν οι παππούδες τους όταν πρωτοαντίκριζαν το Αγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη ή όταν έφταναν στο σταθμό τού Μονάχου. Κι αυτή η εξώθηση των νέων είτε στην εργασιακή σκλαβιά είτε στη μετανάστευση αποτελεί από μόνη της ένα έγκλημα εσχάτης προδοσίας, για το οποίο ευελπιστώ πως κάποια ημέρα ορισμένοι θα κληθούν να λογοδοτήσουν...

Τα Μέσα και το έξω...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Δεν το παρατηρούμε τώρα πρώτη φορά, με την προβολή των διαδηλώσεων στην Τουρκία, δεν παύει πάντως να είναι αξιοσημείωτο: Οι ελληνικοί δίαυλοι παρουσιάζουν οποιαδήποτε αντικυβερνητική διαμαρτυρία στο εξωτερικό με ενθουσιασμό και συμπάθεια και όχι απλώς με πνεύμα ευμενούς ουδετερότητας. Ακόμα και αν οι κάμερες καταγράφουν στην Τουρκία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Χιλή ή την Αργεντινή επεισόδια της ίδιας έντασης και του ίδιου χαρακτήρα με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, επιτιμητικός λόγος σπανιότατα ακούγεται. Τα δικά μας είναι πάντοτε «έκτροπα». Τα του εξωτερικού, «συγκρούσεις». Εξω, όπως μονότονα ακούμε, τα μαντίλια τα βάζουν στο πρόσωπό τους οι άνθρωποι για να προστατευτούν από δακρυγόνα, πιπέρια κτλ. Εδώ, ακόμα και οι γηραιοί μαντιλοφόροι χαρακτηρίζονται «κουκουλοφόροι». Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους καιόμενους κάδους απορριμμάτων. Στις πλατείες του εξωτερικού, οι διαδηλωτές τούς βάζουν φωτιά αντιδακρυγονικού περιεχομένου. Στις δικές μας υποτίθεται ότι όλα οφείλονται στην καταστροφική μανία και όχι στο ένστικτο της αυτοπροστασίας. Οι αντιμνημονιακοί αγώνες του εξωτερικού είναι αυθόρμητοι και δίκαιοι. Οι δικοί μας, «αυτοκτονικοί» και «κομματικώς υποκινούμενοι».
Οι ξένες δυνάμεις ασφαλείας κατακεραυνώνονται από τα ελληνικά κανάλια, και δικαίως, για τα βίαια κατασταλτικά τους μέτρα και για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους. Οι δικές μας, όμως, παρασταίνονται σαν να βρίσκονται πάντοτε εν αμύνη ή εν δικαίω βρασμώ ψυχής, εξ ου και η λεπταίσθητη διαχείριση των εικόνων, με αποσιωπήσεις, υπερτονισμούς ή υποβαθμίσεις, ώστε η συνολική αναπαράσταση να ταιριάζει στο έτοιμο σενάριο. Και ενώ για την Ελλάδα τσιγκουνεύονται τον χαρακτηρισμό «εξέγερση» όσο μαζική, επίμονη και πολιτικοποιημένη κι αν είναι μια ακολουθία διαδηλώσεων, για τα συμβάντα άλλων χωρών οι ηλεκτρονικοί χορογράφοι της κοινής γνώμης υιοθετούν ταχύτατα τον βαρύ όρο «επανάσταση», πριν καν οι εξεγερμένοι αποκτήσουν δύο-τρία κοινά και ξεκάθαρα συνθήματα και στοιχειώδη οργάνωση.
Κάτι ακόμα. Ενώ τόσο η δική μας κυβέρνηση (όποιον χρωματισμό κι αν είχε τα τελευταία χρόνια) όσο και οι ξένες ερμηνεύουν με τον ίδιο ευφυή αστυνομικό-συνωμοσιολογικό τρόπο γεγονότα της ίδιας περίπου αιτιολογίας και παραπλήσιας μορφοποίησης, τα κανάλια μεροληπτούν, για λόγους που τα ίδια τούς ξέρουν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα κατορθώσουμε ποτέ να μάθουμε εμείς. Υιοθετούν λοιπόν και προβάλλουν σχεδόν μονοφωνικά τον ελληνικό κυβερνητικό λόγο, αναφέρουν όμως μετά λοιδορίας τους ισχυρισμούς της ισπανικής, της πορτογαλικής ή όποιας άλλης κυβέρνησης αντιμετωπίζει με τη σειρά της «απροσδόκητες» κοινωνικές εκρήξεις.
Οσον αφορά ιδιαίτερα το τουρκικό κίνημα, μόνο οργή προκάλεσε η σπουδή ορισμένων καναλιών να μετρήσουν πόσο θα ωφεληθεί ο ελληνικός τουρισμός. Για τη δημοκρατία αγωνίζονται οι γείτονες, ω ευρώμυαλοι. Οχι για τα δικά μας ρουμ του λετ.

Τι διαφορά έχουν τα σπασμένα κεφάλια στην Ελλάδα και στην Τουρκία;

του Μαζεστιξ...

ΚΟΥΙΖ: Αυτή η φωτογραφία είναι από την Ελλάδα ή την Τουρκία;

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη στάση των διεθνών και εγχώριων ΜΜΕ στο ζήτημα των διαδηλώσεων της Τουρκίας.
Οι εκεί εξεγερμένοι αντιμετωπίζονται μάλλον με συμπάθεια και εφράζεται με κάθε ευκαιρία ο αποτροπιασμός για την αστυνομική καταστολή που υπερέβη τα εσκαμμένα.

Τα εσκαμμένα; Ποια εσκαμμένα;
Αυτή η διεθνής κοινότητα δεν έχει δει ότι τα σκαρφαλώσαμε από καιρό τα εσκαμμένα;
Δεν είδαν την αστυνομική βαρβαρότητα στους δρόμους της Αθήνας επί ενάμιση περίπου χρόνο;
Δεν είδαν τους μπάτσους να επιτίθενται δολοφονικά σε ειρηνικούς διαδηλωτές, μόνο και μόνο επειδή τόλμησαν να βγουν στο δρόμο;

Τι διαφορά έχουν όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες στην Τουρκία από αυτά εδώ;

Γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας δεν προβλήθηκαν τόσα ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά βίντεο από τις βιαιοπραγίες εναντίον διαδηλωτών;
Γιατί μόνο στην Τουρκία προβάλλονται;
Γιατί στην Ελλάδα τα πλάνα εξαντλούνταν σε δέκα καμμένους που πέταγαν μολότωφ στους μπάτσους και δεν υπήρχαν αποκλειστικά βίντεο-ντοκουμέντο με ανελέητους ξυλοδαρμούς, αναίτιες συλλήψεις, διώξεις αντιφρονούντων και τραμπουκισμούς;
Γιατί;

ΚΟΥΙΖ: Αυτή η φωτογραφία είναι από την Ελλάδα ή την Τουρκία;

Τι διαφορά εχουν η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία από την Τουρκία;
Γιατί αντιμετωπίζονται διαφορετικά οι εξεγερσιακές καταστάσεις των μεν και των δε;
Γιατί είναι λαϊκισμός να λες "χούντα" το σκυλολόι των εκλεγεμένων ελληνικών κυβερνήσεων, ενώ είναι αποδεκτή η αναφορά σε κεκαλυμμένη δικτατορία της επίσης εκλεγμένης τουρκικής κυβέρνησης;
Γιατί λοιδορούνται οι κινητοποιήσεις στον ευρωπαϊκό νότο, ενώ αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα η κινητοποίηση των Τούρκων;

Τι διαφορά έχουν τα σπασμένα κεφάλια των Ελλήνων, των Ισπανών και των Πορτογάλων από τα σπασμένα κεφάλια των Τούρκων;
Δεν είναι μεγάλη η απόσταση μεταξύ των κεφαλιών.
Μια Μέρκελ δρόμος είναι...

Μήνυμα από την Τουρκία: "Βοηθήστε μας να διαδώσουμε την είδηση!"

filistina's blog...

 (το παρακάτω είναι η μετάφραση μηνύματος από την Τουρκία που κυκλοφορεί στο facebook)

Αγαπητοί ξένοι φίλοι μας

Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο σοβαρή. Η Κωνσταντινούπολη χρειάζεται τη βοήθειά σας, τώρα.

Κάτι γενναίο και σημαντικό συμβαίνει στην  Τουρκία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια καθυστερημένη έκφανση  του κινήματος Οccupy.

Οι πολίτες, κουρασμένοι από τον εκφοβισμό της κυβέρνησης, με τη διεφθαρμένη διαχείριση των δημόσιων χώρων και την απερίσκεπτη κατάχρηση της γης,  ενώνονται  για να προστατεύσουν ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης το οποίο βρίσκεται υπό την απειλή της ισοπέδωσης για να κατασκευαστεί στη θέση του το 94ο εμπορικό κέντρο. Ο κόσμος παραμένει, παρά τις βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία (να επισημάνω ότι η σημερινή επίθεση έγινε στις 5 π.μ. το πρωί!  Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα και έκαψε σκηνές και ένα άτομο τραυματίστηκε).  Είναι η 3η ημέρα σήμερα και περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί στο πάρκο!

Εν τω μεταξύ, οι δημόσιοι χώροι πωλούνται σε ξενοδοχεία και τα πολύτιμα οικοσυστήματα σπαταλούνται για περισσότερες βιομηχανίες, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και μια 3η γέφυρα στο Βόσπορο!

Το θέμα λοιπόν είναι πολύ πιο σοβαρό από το να σώσουμε τα δέντρα. Εδώ έχουμε τη νοοτροπία του «Μπορώ να κάνω οτιδήποτε θέλω», μια φασιστική νοοτροπία που όχι μόνο καταστέλλει, αλλά και διατάζει επιθέσεις στον κόσμο.

Και το χειρότερο είναι ότι τα ΜΜΕ λογοκρίνονται έτσι ώστε να μην διαδίδονται τα νέα..

 Το # direngeziparki τώρα είναι αυτή τη στιγμή το 2ο  trending topic στο Twitter, παγκοσμίως.

Παρακαλούμε βοηθήστε μας να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα και να σταματήσουμε τις αδίστακτες, απάνθρωπες πράξεις του Ερντογάν.

Τι μπορείτε να κάνετε:

- Προωθήστε αυτό το μήνυμα σε όλους τους γνωστούς σας
- Στείλτε μηνύματα υποστήριξης μέσω του Twitter με το hashtag
# direngeziparki
- Προσθέστε @BBC  @ Reuters @CNN και άλλα μεγάλα κανάλια μέσα σε αυτά τα μηνύματα.
- Δημοσίευστε αυτό το μήνυμα στο Facebook
- Ενημερώστε τοπικά και εθνικά ΜΜΕ.

Παρακαλώ βοηθήστε να διαδώσουμε την είδηση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Χρειαζόμαστε  την υποστήριξη σας τώρα!

                                                 

Φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις τους τραυματισμούς και την βίαιη καταστολή δείτε εδώ

H τρομοκρατία των Διακοσίων...

Νουμερο 11...

Διακόσιοι άνθρωποι,οι επονομαζόμενοι διαδηλωτές - και όχι φυσικά πολίτες με δικαιώματα γιατί τα μόνα δικαιώματα που απέμειναν στους κατοίκους της χώρας είναι αυτά της απάθειας και της απραξίας,καταφέρνουν και παραλύουν σε καθημερινή βάση ολόκληρη την πρωτεύουσα από το Πέραμα ως τη Βάρη και από το Φάληρο ως τον Α. Στέφανο και ακόμα παραπέρα ως εκεί που φτάνει η φωνή της επιχειρηματικής ενημέρωσης, με τις ενοχλητικές διαμαρτυρίες τους .

Ούτε εκατόν ενενήντα εννιά,ούτε διακόσιοι ένας. Διακόσια κεφάλια  μέτρησε το καθεστώς του Δένδια, διακόσιοι ισχυρίζεται πως είναι ο «κεφαλάς» Πρετεντέρης ,«οι διακόσιοι ,οι διακόσιοι!! » αναπαράγουν από τα ξημερώματα ως τα μαύρα μεσάνυχτα τα φερέφωνα στα διάφορα hot spot της επιχειρηματικής ενημέρωσης. Καμιά πρωτοτυπία όταν πρέπει η προπαγάνδα του καθεστώτος να φτάσει και στο πιο απομακρυσμένο σαλόνι.

Διακόσιοι απερίσκεπτοι διαδηλωτές (τρομοκράτες κουκουλοφόροι μη ανήκοντες σε οργανωμένα συνδικαλιστικά λόμπι, αθλητικά σωματεία, κόμματα και γενικότερα οποιοσδήποτε δεν υπόκειται σε κρατικό έλεγχο)επειδή γράφουν στα παλιά τους υποδήματα την νομιμότητα, δηλαδή την εμπορική ζωή της πρωτεύουσας, δηλαδή τις επιχειρήσεις,το μόνο που καταφέρνουν είναι να καταπατούν με το έτσι θέλω την ζωή πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων(ούτε τέσσερα δεν είναι αλλά δε γαμείς). Κλείνουν με κάθε αθέμιτο μέσο κεντρικούς λεωφόρους παράδρομους και σοκάκια,τους σταθμούς του Μετρό του τραμ του ΗΣΑΠ του ΟΣΕ των πράσινων- κίτρινων- κόκκινων και μπλε λεωφορείων, το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ,το λιμάνι του Πειραιά και της Ραφήνας ,τις πιάτσες των ταξί ,τα πάρκινγκ τις πλατείες και τους ακάλυπτους, τις παραλίες και τους δρυμούς, στερώντας  έτσι το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας σε πέντε εκατομμύρια πολίτες. Με άλλα λόγια ο ορισμός του φασισμού και η κατάλληλη αφορμή για την κατάλυση της δημοκρατίας από μια ελάσσονα μειοψηφία.

Ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί την μαύρη εκείνη ημέρα της διαδήλωσης των Διακοσίων,ώστε πέντε εκατομμύρια πλην των Διακοσίων τρομοκρατών, επομένως 4.999.800: ηλικιωμένοι, βρέφη, νεογέννητα, αγέννητα, νοικοκυρές, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες, μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές, νοσηλευόμενοι και πεθαμένοι, να αδυνατούν να κατέβουν στο κέντρο για τα απαραίτητα ψώνια της ημέρας, να πιουν ένα καφέ, να περιηγηθούν στα μνημεία, να θαυμάσουν το ναό της δημοκρατίας, να χαζέψουν τις γύρω βιτρίνες,να ταΐσουν τα περιστέρια, να εργαστούν στα καταστήματα και τις επιχειρήσεις, να μοιράσουν διαφημιστικά φυλλάδια, να βγάλουν τον σκύλο βόλτα στο πάρκο, να κάνουν το πρωινό τους τζόκινγκ, να κάτσουν στα παγκάκια και να διαβάσουν ένα βιβλίο, να κάνουν skateboard, να διαλογιστούν με τους διπλανούς πολίτες,να επικοινωνήσουν, να προβληματιστούν, να τραγουδήσουν, να χορέψουν, να μεθύσουν με τις χαρές της ζωής, να αλλάξουν την πόλη τους, να αλλάξουν ολόκληρο τον κόσμο υπό τους ήχους του id like to change the world.

Η τρομοκρατια στην εποχη του μνημονιου...

strange journal...

Το νέο σύστημα καταστολής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα της κρίσης έχει προχωρήσει σε μεθόδους που ξεφεύγουν από την κλασική κρατική βία. Μπορεί στις τόσες διαδηλώσεις αυτά τα χρόνια οι διαδηλωτές να ανέπνευσαν τόνους καρκινογόνου αερίου από τα δακρυγόνα, μπορεί πολλά κεφάλια να έσπασαν. Η τρομοκράτηση με “προληπτικές προσαγωγές” και βασανιστήρια διαδηλωτών αντιφασιστικών συγκεντρώσεων στην ΓΑΔΑ να συνέβησαν, αλλά αυτά δεν είναι παρά πάγιες τακτικές αυταρχικών καθεστώτων.
Το παιχνίδι έπρεπε να μεταφερθεί και σε άλλο επίπεδο, όπως και έγινε. Η κυβέρνηση επικοινωνιακά και ψυχολογικά έχει ανάγκη την δημιουργία κλίματος φόβου. Πρώτα είχαμε “το πραξικόπημα που δεν έγινε“, τις συνεχείς απειλές περί εκτροπής, αλλά και την κατασκευή ενός εσωτερικού εχθρού (εύκολα επιλέχθηκαν οι μετανάστες) που απαιτεί περισσότερη αστυνομία στους δρόμους και επιχειρήσεις “σκούπα”.
Πυροβολισμοί έπεσαν στα γραφεία της ΝΔ και μάλιστα μια σφαίρα εξοστρακίστηκε στο γραφείο του Σαμαρά. Επικοινωνιακά το σκηνικό έπεσε στο κενό. Την προηγούμενη Κυριακή 20/1, πληροφορηθήκαμε για τοποθέτηση βόμβας στο Mall στο Μαρούσι. Η σύνδεση αυτών των τυφλών χτυπημάτων σε δημόσιους χώρους και οι τηλεοπτικές εκπομπές που στήθηκαν, είχαν ως μόνο σκοπό την καλλιέργεια μιας ατμόσφαιρας ανασφάλειας. Στο ενδιάμεσο υπήρξαν και επιθέσεις με γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων. Προσπεράστηκε, αφού δεν έκανε το γκελ που περίμεναν στην κοινή γνώμη, που οι ίδιοι στήνουν απέναντι από τους τηλεοπτικούς δέκτες.
Ο λόγος που παίζεται το παιχνίδι της “τρομοκρατίας” είναι απλός. Βρισκόμαστε σε μια ακόμη περίοδο ευθείας επίθεσης σε κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, τα οποία δεν είναι η πρώτη, αλλά έχουν προηγηθεί ουκ ολίγα σφαγεία. Η αυξανόμενη φτωχοποίηση ανεβάζει περισσότερο την θερμοκρασία στο “καζάνι που βράζει”, με το σημείο βρασμού να έχει ξεπεραστεί προ πολλού. Πρακτικά αυτό σημαίνει, περισσότερη οργή και απελπισία, άρα πιθανή μη συμμόρφωση “με το καλό” προς τις οικονομικές πολιτικές.
Πριν είχαμε και αστείες σπασμωδικές κινήσεις “νόμου και τάξης”, με επίθεση σε κτίρια που τελούσαν υπό κατάληψη, καθώς στιγματίστηκαν με την media-κή πρόνοια, ως εστίες ανομίας (sic). Σ’ αυτόν τον ορυμαγδό αυταρχισμού, φερέφωνα, μέλη της κυβέρνησης και “υπεύθυνοι πολίτες” πιέζουν για την υιοθέτηση του δόγματος “καταδικάζω την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται“, ενός εξουσιαστικού λόγου που προσπαθεί με το ζόρι να πείσει πως η βία του κράτους είναι δικαιολογημένη, ότι κι αν συμβαίνει και να αποπροσανατολίσει, από τον πραγματικό λόγο επιβολής της.
Μέσα στο περιβάλλον πολιτικής αστάθειας, η κυβερνητική βία έχει περισσότερο ως στόχο να διαλύσει το συλλογικό αίσθημα, με το να γίνει σκληρή και υπερβολική, ώστε να κάνει τις πιθανές ομάδες που θα εναντιωθούν στις αντιλαικές πολιτικές, απλά σύνολα ατόμων και στην συνέχεια μονάδες, μοναχικές και φοβισμένες.
Τα παιχνίδια με τον τρόμο βέβαια είναι επικίνδυνα, αλλά είναι το ύστατο καταφύγιο για ένα καθεστώς ώστε να επιβάλει πολιτικές εξαθλίωσης, όπως βέβαια και να δικαιολογήσει τα αυξανόμενα μέτρα καταστολής και την περιστολή ελευθεριών. Σ’ αυτό το παιχνίδι έχει συμμάχους ως χρήσιμους ηλίθιους, τους ελληναράδες που μέσα στην γενικότερη συντηρητικοποίηση, αγαπάνε όλο και περισσότερο την “τάξη”, ενώ οι πιο αντιδημοκρατικοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν απέχθεια σε εργατικά\συνδικαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Έχουμε βέβαια και έναν υπουργό, τον Δένδια, που τον μόνο που τον ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι η αξοιοποίηση της “τρομοκρατίας” για την προσωπική του προβολή. Μέσα σε όλα αυτά έχει παίξει πολλάκις το σενάριο παρέμβασης του στρατού, είτε δια στόματος βουλευτών, είτε από Φαήλους, είτε και από διάφορες πένες.
Αυτό που θέλουν να εμπεδώσουμε, είναι πως η αστυνομία θα είναι πανταχού παρούσα και η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας είναι ο απώτερος σκοπός. Ο φόβος που καλλιεργούν τα “τρομοκρατικά σενάρια” εξυπηρετεί αυτό και μόνον αυτό: Την αμφισβήτηση των ίδιων των δημοκρατικών θεσμών, την πολιτική πόλωση και την χειραγώγηση πιθανών κοινωνικών αναταραχών απέναντι στα οικονομικά προγράμματα που καταπατάνε το ίδιο το δικαίωμα στην ζωή. Κι όλα αυτά με την ευγενική χορηγεία των ΜΜΕ.

Δύο τακτικές για το δρόμο...

του Παναγιώτη Φραντζή απο το Πριν...

Στη μεγάλη συγκέντρωση της Τετάρτης 7 Νοεμβρίου στο Σύνταγμα, τη δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας, αναδείχτηκαν καθαρά δύο διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης της αστυνομικής καταστολής. Μερικές εκατοντάδες με την έναρξη της επίθεσης της αστυνομίας, ξεχώρισαν από το σώμα της συγκέντρωσης και ακολούθησαν την τακτική της οδομαχίας. Αντίθετα ο μεγαλύτερος όγκος των συγκεντρωμένων, δεκάδες χιλιάδες, δεν έφυγαν, δεν πτοήθηκαν, παρά τα δακρυγόνα, τις ρίψεις νερού και τις διαρκείς επιθέσεις των ΜΑΤ. Παρέμειναν σε σχηματισμό διαδήλωσης, υποχωρούσαν συντεταγμένα και ανασυντάσσονταν χωρίς να παραχωρήσουν το πεδίο στον αντίπαλο. Αυτή τη φορά το κλίμα δεν σήκωνε διασπαστικά παιχνίδια και προβοκάτσιες. Όλα ήταν πιο συνειδητά από ποτέ.

Η πρώτη τακτική, αν δεχτούμε ότι αποτελεί επιλογή αγωνιστών του κινήματος, έχει δοκιμαστεί πολλές φορές σε ημέρες μεγάλων απεργιακών συγκεντρώσεων καταφέρνοντας να φοβίσει και να διώξει τον περισσότερο κόσμο. Είναι μια τακτική που εκθέτει σε κινδύνους τους διαδηλωτές και δεν αποτρέπει το σχέδιο καταστολής· ίσα ίσα το επιβεβαιώνει. Η δεύτερη δεν είχε δοκιμαστεί ποτέ τα τελευταία χρόνια σε τέτοια κλίμακα, κυρίως γιατί οι πιο εξασκημένοι σε αυτήν απέφευγαν να κινηθούν ενωτικά προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Κι όμως, όπως φάνηκε στην πράξη, άψογα εφαρμοσμένη χάρη στη μαζική και μαχητική παρουσία εκείνων που άλλοτε έλειπαν, είναι μια τακτική που καταφέρνει να προστατεύσει τους διαδηλωτές και να διατηρήσει ακέραιο το σώμα της διαδήλωσης.

Εκτός από το επίπεδο της πράξης, οι δύο αυτές τακτικές έχουν προεκτάσεις και σε ιδεολογικό – συμβολικό επίπεδο. Η πρώτη τακτική, της οδομαχίας, όπως εφαρμόζεται στις μέρες μας, είναι μία «ναρκισσιστική τακτική» στην οποία ξεχωρίζει η ατομική επίδοση. Πρωταγωνιστεί η φιγούρα του μεμονωμένου πολεμιστή, ένα ξεκομμένο από το πλήθος σώμα σε εγρήγορση. Είναι ένα θέαμα ερεθιστικό, γεμάτο από την ομορφιά της έξαψης – κατάλληλο για πρωτοσέλιδα  εφημερίδων αλλά και για τοίχους στο facebook. Γι’ αυτό οι φωτορεπόρτερ τρέχουν μαζί με τους βίαιους διαδηλωτές στα σημεία των συγκρούσεων, σε βαθμό που δυσκολεύεσαι να τους ξεχωρίσεις, κυνηγώντας ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο.

Η δεύτερη τακτική αναδεικνύει την ομορφιά του συνολικού αποτελέσματος, το συλλογικό στοιχείο, την οργάνωση και τη συνειδητή πειθαρχία – και για όλη την περίοδο που το κίνημα είναι ακόμα αδύναμο να δώσει λύση εξουσίας φροντίζει για τη συσπείρωση ακόμα περισσότερων δυνάμεων. Το νέο ποιοτικό στοιχείο στη συγκέντρωση της Τετάρτης ήταν η καταλυτική αποδοχή αυτής της τακτικής από τον τεράστιο όγκο του πλήθους. Οι θετικές αναφορές για την επιστροφή του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος, που γέμισαν τα social media από την Τετάρτη το βράδυ και συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες, εκφράζουν τη θέληση πολλών νέων να δώσουν τη μάχη συντεταγμένα, στοχεύοντας σε συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα (να μην περάσουν τα μέτρα) και σε προοπτική χειραφέτησης (έξω από την Ε.Ε. και τον καπιταλισμό – ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και όχι σε μια ατομική μαχητικότητα χωρίς καμία ιδέα για το μετά.

Εσύ γιατί δεν ήρθες;

Μεταπαραλογος...

Ήμασταν πολλοί χτες. Πήγαμε και μείναμε όσο άντεξε ο καθένας, με βροχή, με χημικά, με κρότου-λάμψης, με τις αύρες να χρησιμοποιούν τις αντλίες κατά του πλήθους για πρώτη φορά (αν δεν με απατά η μνήμη μου). Αντέξαμε όσο αντέξαμε, με το να μοιραζόμαστε τις ομπρέλες, τον χώρο κάτω από τα πανό, τα ριοπάν. Οι πιο πολλοί είχαμε μάσκες, αλλά μας βοήθησε και η βροχή που ξέπλυνε κάπως τα χημικά. Κι αυτοί που κατέβηκαν δεν έμειναν απλά εκεί για 3-4-5 ώρες, αλλά το πάλεψαν όσο μπορούσε ο καθένας. Η νύχτα φωτίστηκε από τις δεκάδες μολότοφ κι από τις φωτοβολίδες, αλλά φωτίστηκε περισσότερο από τα συνθήματα και τα πρόσωπα του πλήθους.
Εσύ όμως δεν ήρθες. Δεν ήρθες, γιατί μετρηθήκαμε και βγήκαμε λιγότεροι απ’ όσοι έπρεπε να ήμασταν.
Δεν ήρθες, γιατί φοβόσουν τη βροχή, φοβόσουν τα επεισόδια, που να τρέχεις τώρα βραδιάτικα, έτσι κι αλλιώς με τις απεργίες δεν γίνεται τίποτα, είχες δουλειά, είχε Τσάμπιονς Λιγκ και χίλιους δυο άλλους λόγους που σκέφτεσαι για να δικαιολογήσεις -κυρίως στον εαυτό σου- το ότι σε κάθε πορεία εσύ είσαι στον καναπέ.
Δεν ήρθες, γιατί δεν έχεις μάθει στη ζωή σου να παλεύεις για τίποτα, αλλά μόνο να σχολιάζεις από μακριά. Είσαι προπονητής της εξέδρας, είσαι αυτός που λέει “αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα”, αλλά στην πραγματικότητα είσαι κότα και το ξέρεις.
Δεν ήρθες, γιατί εσύ έχεις χίλια δυο προβλήματα. Οι άλλοι δεν έχουν, μόνο εσύ. Είσαι άνεργος, είσαι απλήρωτος, χρωστάς, αλλά σε έχουν πείσει ότι για όλα αυτά φταίνε αυτοί που κατεβαίνουν στο δρόμο και οι μετανάστες. Κι εσύ, σαν απαίδευτος νεοέλληνας έχεις μάθει να τα δέχεσαι όλα αυτά χωρίς αμφισβήτηση. Στην παρέα σου ξέρεις να βρίζεις την Τρέμη και τον Μανδραβέλη, αλλά είσαι τόσο τυφλός που δεν βλέπεις ότι την προπαγάνδα που σου περνάνε  την έχεις κάνει άποψη.
Δεν ήρθες, γιατί πριν από 4 μήνες ψήφισες αυτούς ακριβώς που χτες το βράδυ ψήφισαν “ΝΑΙ” στο να σε καταστρέψουν.
Σαμαρά ήθελες; Πάρε τώρα Σαμαρά.
Θέλατε τρικομματική; Πάρτε τώρα τρικομματική*.
*Του Leon.