Ο Αλέξης, ο Μπάμπης και τ’ άλλα παιδιά...

 Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Οι πιονιέροι των μνημονίων στο συγκρότημα του Φαλήρου (ΣΚΑΪ) δεν σταματούν ποτέ να μας εκπλήσσουν. Ομως ακόμα και εάν πιστώνονται τη συνέπεια στην υπεράσπιση των κυρίαρχων ελίτ, η αγωνία τους για «μεταρρύθμιση» της ελληνικής κοινωνίας με όχημα τον νεοφιλελευθερισμό τούς ωθεί σε πολλά (και όχι τυχαία) φάουλ, αποκαλύπτοντας ένα συστηματικό φλερτ με τον αυταρχισμό, εσχάτως του ακροδεξιού συμπεριλαμβανομένου.

Το όχι και τόσο ρητορικό ερώτημα του Μπάμπη Παπαδημητρίου «γιατί όχι μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή να μην τη δεχθούμε να υποστηρίξει -όπως συνέβη στη Νορβηγία- μια συντηρητική συμμαχία;» (sic) αποτελεί απλώς το κερασάκι στην τούρτα ενός κατήφορου που έχει αρκετή ιστορία και τον έκανε να δηλώνει ότι «σε τελευταία ανάλυση, ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή»! («Καθημερινή» 13/9/13)

Στις 11 Μαρτίου του 2011, μήνες πριν ο ΛΑΟΣ μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ο διευθυντής της «Καθημερινής», Αλέξης Παπαχελάς, εγκωμίαζε τα «προτερήματα» του Γιώργου Καρατζαφέρη, κάνοντας λόγο για ένα «φαινόμενο ΛΑΟΣ». Τι πίστωνε στον άνθρωπο που άνοιξε τον δρόμο στη Χρυσή Αυγή και έφερε την ακροδεξιά ατζέντα στο προσκήνιο; «Κατ’ αρχάς ψήφισε το Μνημόνιο, αγνοώντας τον κίνδυνο να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι από την πελατεία του». Πώς το χαρακτήριζε αυτό ο πολύς Αλέξης; «Μια υπεύθυνη στάση». Στα δυνατά σημεία του κ. Καρατζαφέρη έβλεπε επίσης ότι «επένδυσε στη συναίνεση [...] καθώς είναι ο πρώτος που μίλησε για οικουμενική κυβέρνηση». Επίσης του έπλεκε το εγκώμιο «γιατί έπιασε τον σφυγμό της κοινής γνώμης στο θέμα του “νόμου και της τάξης” [...], αφού διαθέτει ένα ακόμα στοιχείο που δεν περισσεύει στη χώρα μας: αυτό του κοινού νου». Το τελευταίο, έλεγε ο Αλέξης, αποδεικνύεται από το ότι ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ τάχθηκε αναφανδόν υπέρ των αποκρατικοποιήσεων 50 δισεκατομμυρίων δημόσιας περιουσίας, με το επιχείρημα πως «όταν βρίσκεσαι σε πόλεμο πουλάς τα ασημικά για ν’ αγοράσεις όπλα».

Ο πρωθυπουργός μού ανέθεσε μια δουλειά...

του κ. Νικου Ξυδακη απο το Βλεμμα...

Τι σκεφτόταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου όταν διέγραφε τα ονόματα των συγγενών του από τη λίστα Λαγκάρντ; Εφόσον φυσικά αποδειχθεί η παραποίηση των στοιχείων, η αναρώτηση περί των κινήτρων του πρώην υπουργού θα επανέρχεται και δεν θα βρίσκει εύκολη απάντηση.
Η πρώτη απάντηση που έρχεται στον νου είναι η αλαζονία. Η υπέρμετρη, τυφλή, τοξική, αλλά και εντός της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αλαζονία. Αλαζονία φυσική ίσως, προϋπάρχουσα, αλλά στην παρούσα περίπτωση ενισχυόμενη από τη μέθη της εξουσίας και μια αίσθηση παντοδυναμίας και μη ελέγχου.
Μια εξήγηση για την αλαζονία μπορεί να αναζητηθεί στον τρόπο που ανέρχονται στο πολιτικό στερέωμα άνθρωποι σαν τον κατηγορούμενο υπουργό: σαν κομήτες. Με ελάχιστο ή και μηδαμινό πολιτικό ίχνος, χωρίς κοινωνική παρουσία, χωρίς ιδιαίτερες επιστημονικές ή επαγγελματικές διακρίσεις, απλώς με ένα αξιοπρεπές βιογραφικό σπουδών, στο οποίο περιλαμβάνονται ένα ακριβό ιδιωτικό σχολείο και μεταπτυχιακό στο LSE.
Η πολιτική άνοδος, ακόμη και στο πηδάλιο του κορυφαίου υπουργείου, οφείλεται άρα σε έναν συνδυασμό ελιγμών, δημοσίων σχέσεων, και κυρίως σε πλασάρισμα πλάι στο κατάλληλο ισχυρό πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή. Η τέτοια ανέλιξη, χωρίς έκθεση στην λαϊκή ετυμηγορία, χωρίς κοινωνική καμίνευση, χωρίς καν φιλτράρισμα από κομματικούς μηχανισμούς, συγκροτεί αφεύκτως μια παρα-δημοκρατική πολιτική συνείδηση: εκτός ελέγχων, άνευ νομιμοποίησης, άνευ λογοδοσίας. Αυτή είναι εν πολλοίς η περίπτωση του Γ. Παπακωνσταντίνου, έτσι όπως και ο ίδιος την έχει διατυπώσει, λ.χ. στη μακρά τηλεοπτική συνεντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά (23 Μαίου 2011): αντλεί νομιμοποίηση μόνο από τον πρωθυπουργό, τον ηγέτη-φύλαρχο, και λογοδοτεί μόνο σε αυτόν· η Βουλή, οι δημοκρατικοί θεσμοί, ο λαός, η κοινωνία, η πατρίδα δεν προσφέρουν νομιμοποίηση ούτε βέβαια ζητούν λογοδοσία. Ιδού: «Θα κριθώ και κρίνομαι καθημερινά καταρχάς από τον Πρωθυπουργό που μου ανέθεσε αυτή τη δουλειά να τη κάνω, θα την κάνω όσο θεωρεί ότι πρέπει να την κάνω εγώ και όχι κάποιος άλλος.»
Στο ίδιο πλαίσιο, η διακυβέρνηση, οι πολιτικές αποφάσεις σε μια δραματική στιγμή, χαρακτηρίζονται απλώς «δουλειά», η οποία εκτελείται ερήμην της πολιτικής βούλησης και της ιστορίας, πάντα υπό τη σκέπη του ηγέτη: «Μου έχει ανατεθεί μια δουλειά, θα την κάνω, όσο θεωρεί ο Πρωθυπουργός, βεβαίως οι πολίτες που κρίνουν, ότι αυτή η δουλειά γίνεται σωστά. Εάν κάποια στιγμή κριθεί ότι η αξιοπιστία του συγκεκριμένου Υπουργού έχει τρωθεί, είναι μια απόφαση που θα την πάρει ο Πρωθυπουργός και κανένας άλλος.»
Η «δουλειά» λοιπόν… Αnd the Good Fellas.
Δεν υπάρχει πολιτική, αποφάσεις ιστορικής σημασίας για τις ζωές γενεών, αλλά «δουλειά» ουδέτερη, άχρωμη, αυτονομημένη από πρόσωπα, πάθη, βούληση, επιλογές· οι πράξεις του είναι σαν φυσικό φαινόμενο, αναπόδραστο, συνοψιζόμενες όλες στο δικό του ‘There is no alternative’: «Έστω ότι εγώ φεύγω αύριο το πρωί. Και λοιπόν; Θα υπάρχει μια άλλη οικονομική πολιτική; Αυτός ο οποίος θα με αντικαταστήσει, θα κάνει μια διαφορετική πολιτική;»
Δεν έπεσε και πολύ έξω. Εκτός του ότι η «δουλειά» του θα τον εξευτέλιζε τόσο.

Ο πανικός τους ντυμένος με τον μανδύα της πατριδοκαπηλίας...

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ...

 «Ολοι μας ξέρουμε πως είναι πολύς ο πόνος και η δυστυχία γύρω μας. Η οικονομική κρίση έχει φέρει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας στα όριά του. Ακούω όμως διάφορους να προφητεύουν με καταστροφικό ναρκισσισμό πως "δεν θα μείνει τίποτα όρθιο τον Σεπτέμβριο, θα καεί η Αθήνα, θα δείτε τι θα γίνει" (...) εκεί έχουμε φτάσει; τόσο πολύ δεν αγαπάμε πια αυτόν τον τόπο που δεν μας νοιάζει αν καεί;».

Alexis Παπαχελάς – «Καθημερινή»

Πάει πολύ να μας δίνει μαθήματα φιλοπατρίας ο καλαμαράς του Αλαφούζου και μάλιστα από τις σελίδες μιας φυλλάδας υπηρέτησε όσο καμιά άλλη τις δυνάμεις του άξονα όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα.

Ο Παπαχελάς δε, αυτός ο φιλόπατρις,  έγκριτος δημοσιογράφος που κάνει «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων» - όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα που δημοσιεύτηκαν  στο Wikileaks-,  μας έχει γνωστοποιήσει και ποιοι είναι αυτοί «που δεν αγαπάνε τον τόπο»: «Οι μόνοι που έχουν στόχο είναι η μειοψηφία αριστεριστών, λαϊκιστών και βεβαίως και απελπισμένων που θέλει να βάλει φωτιά στον τόπο είτε με τη μορφή της ανυπακοής είτε με την αναρχία και τη βία».

Λογικό να γράφονται αυτά από την πένα του  μοναδικού έλληνα δημοσιοκάφρου μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, και που ο ίδιος διαθέτει μετοχές ύψους 1.000.000 ευρώ στο συγκρότημα ΜΜΕ του Αλαφούζου. (Αυτά είναι τα φανερά …. Γιατί οι «καλές υπηρεσίες» προς το σύστημα αμείβονται πλουσιοπάροχα και υπάρχουν και οι οφ σορ εταιρείες…).

Είναι αναμενόμενο, λοιπόν, το φερέφωνο των πλουτοκρατών να αγωνιά αν θα «διασαλευτεί ο νόμος και η τάξη», όπως αυτός τα εννοεί από τις λαϊκές αντιστάσεις που θα προσπαθήσουν να αποκρούσουν την απίστευτη βάρβαρη επίθεση που έχει εξαπολύσει η άθλια συγκυβέρνηση  στα λαϊκά στρώματα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί ο Α. Παπαχελάς.

 Οσο και να θέλει να ντύσει το πόνημα του με πατριδοκαπηλία, ο καλαμαράς του Αλαφούζου, ο πανικός του ίδιου και της τάξης του δεν κρύβεται, αφού γνωρίζουν ότι ακόμα και ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει  μια κοινωνική έκρηξη ανά πάσα στιγμή με συνέπειες για το κράτος των πλουτοκρατών που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Με την πειθώ του Εφιάλτη*...

JUNGLE-Report...

Στα πλαίσια της πλήρους κατά το δυνατό, ενημέρωσης αλλά και από αναγνωστική ανάγκη, αφιερώνω τα κυριακάτικα πρωινά μου στο ξεκοκκάλισμα των εφημερίδων.

Γεγονός είναι πως η αναστολή έκδοσης της Ελευθεροτυπίας ήταν ένα πλήγμα στην ανάγκη μου αυτή αλλά και στην ενημέρωση γενικά. Έτσι τα απολαυστικά τεράωρα και

πεντάωρα του κυριακάτικου πρωινού αφιερώνονται στις δύο εφημερίδες που μου απέμειναν, την ΑΥΓΗ (κυρίως) και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (από μία διαστροφή που έχω για το πως δουλεύει ο νεοφιλελεύθερος εγκέφαλος εκεί στα σκοτάδια του σύγχρονου μεσαίωνα).

Την Κυριακή 19/2 συνέβη κάτι εξαιρετικά εντυπωσιακό. Ένα άρθρο από την ΑΥΓΗ ήρθε και συνάντησε, βρήκε στόχο σε άρθρα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και μάλιστα στο κύριο άρθρο της αλλά και στην επιφυλλίδα του Πάσχου Μανδραβέλη. Εξηγούμαι.

Διαβάζοντας τη μόνιμη στήλη "Υπάρχει Λόγος" του μοναδικού Κώστα Καναβούρη και με τίτλο της ημέρας "Με πεθαμένους θανάτους", το πρώτο πράγμα που αιχμαλώτισε τη ματιά μου και τη σκέψη μου ήταν από την αρχή κιόλας, η αναφορά του συγγραφέα-ποιητή στα τέρατα που ψεύδονται ατιμώρητα - ασύστολα - δημόσια. Οι τονισμοί είναι δικοί μου.

"Δεν μπορεί κάπου εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Δεν γίνεται να ψεύδονται ατιμωρητί ασυστόλως και δημοσίως. Δεν γίνεται να διαστρέφουν και να στρεψοδικούν σα να μην υπήρξε ποτέ το χθες, σα να είναι άθυρμα σήμερα και άθλιο υποπόδιο το αύριο. Δεν μπορεί, κάπου θα εδράζεται η σιγουριά των τεράτων.

Δεν γίνεται να επιχειρηματολογούν για την καταστροφή ως εάν ήτο η εξ ύψους βοήθεια και να μην τους αρπάζουν από τα μούτρα. Δεν γίνεται να ομιλούν ως ΑΡΙΘΜΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ και να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που προσπαθούν εν συνειδήσει για τη ζωή τους και τη ζωή μας (υπό την έννοια ότι ο κάθε πολίτης και πολύ περισσότερο ο προβιβασμένος πολίτης προσπαθεί εν ταυτώ για τη ζωή του και για τη ζωή όλων των άλλων), έστω με λάθη, έστω ατελώς, αλλ' όμως προσπαθούν."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Τα τέρατα του νεοφιλελευθερισμού δεν θα μπορούσαν να βρούν καλύτερη περιγραφή. Τα υποπόδια των αφεντικών (οι δημοσιογράφοι της "realpolitik" όπως βαφτίζουν το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα) δεν θα έβρισκαν καλύτερη πένα για να τους περιγράψει ως αυτό που πράγματι είναι. Τέρατα. Όμως διαβάζοντας άρχισα να αναζητώ και ένα καλό παράδειγμα τέρατος. Το βρήκα μερικές ώρες αργότερα, όταν τελείωσα την ανάγνωση της ΑΥΓΗΣ και πέρασα στο κύριο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

"Προσωπικώς, είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο μέσος Ελληνας γνωρίζει άριστα και σε βάθος τα προβλήματα αυτής της χώρας. Μπορεί να μην του αρέσει να τα ακούει από τους ξένους, μπορεί να θυμώνει δικαιολογημένα όταν γίνεται η καρικατούρα προς αποφυγήν παγκοσμίως. Ξέρει όμως, έχει κοιταχθεί στον καθρέφτη εδώ και δύο χρόνια και έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητος."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/2/2012)

Η προσωπική του βεβαιότητα οφείλεται στο ότι ο ίδιος κοιτάζεται καθημερινά στον καθρέφτη του μπάνιου του, ο οποίος αντανακλά την αυθεντία της βαθιάς του "γνώσης - προπαγάνδας" που πρέπει να μεταλαμπαδεύσει σε έναν ολόκληρο λαό για να τον κάνει να νιώσει σε όλο τους το μεγαλείο, τις ενοχές που θέλει να του εμφυτέψει. ΚΑΙ αυτό φαίνεται στην επόμενη παράγραφο:

"Ο Ελληνας είναι νοικοκύρης, δουλευταράς και απίστευτα προσαρμοστικός. Μην ξεχνάμε όμως ότι πέρασε 30 και κάτι χρόνια που βολεύτηκε. Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στο Δημόσιο και θύμωναν με τον βουλευτή της περιφέρειας αν δεν το κατάφερνε. Μέχρι και οι δουλειές σε εταιρείες είχαν γίνει αντικείμενο ρουσφετιών από βουλευτές. Η επιχειρηματικότητα, η οποία συμβαδίζει απόλυτα με την καπατσοσύνη και την ευρηματικότητα (ακόμη και αν είναι στα όρια των θεσμών και της νομιμότητος) του Έλληνα, χάθηκε και αντικαταστάθηκε από τα «κόλπα», πώς θα πάρουμε καμιά δουλειά από το Δημόσιο, κανένα κονδύλι από το ΕΣΠΑ, καμιά κοινοτική επιδότηση κ.λπ. Βολεύτηκε ο ανήσυχος και δουλευταράς Ελληνας και αποκοιμήθηκε σε σχέση με τους πολιτικούς του."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

Πως όμως ο Κώστας Καναβούρης, έχει διαγνώσει την προπαγανδιστική τακτική των "υποποδίων" των αφεντικών, των 100 μικρών Παγκάλων, και με τον απαράμιλλο ποιητικό του λόγο, γράφει την ίδια μέρα στο άρθρο του -που μπορεί και να γράφτηκε την ίδια μέρα:

"Δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε τα τέρατα αυτά ως εκδοχές επιχειρήματος. Κάτι βαθύ, κάτι πολύ βαθιά τραυματικό υπάρχει εδώ. Και σ' αυτό ακριβώς το βαθιά τραυματικό εδράζεται η σιγουριά των τεράτων, εδώ ακριβώς σ' αυτή τη σκοτεινή χοάνη μετατρέπεται το ψεύδος σε επιχείρημα. Μετατρέπεται σε τρόμο η ανάγκη της επιβιώσης και σε εχθρότητα, κυρίως εναντίον του ίδιου σου του εαυτού που είναι τόσο γεμάτος από ενοχές, ώστε να νομίζεις ότι είναι εναντίον των άλλων. Ο εαυτός σου. Εσύ. Ο ίδιος που αφήνεσαι στην τερατώδη προστασία τους. Σ' αυτή την αισχρή πειθώ που είναι χειρότερη από την επιβολή, χειρότερη από τον εξαναγκασμό, γιατί παρουσιάζεται ως απόλυτη αλήθεια, ελλείψει αντιλόγου."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Ναι. Δεν μπορείς να διαβάσεις τον ένα χωρίς να διαβάσεις και τον άλλο, προκειμένου να φυλαχτείς από την άνανδρη επίθεση που σου κάνει ο συστημικός και υπηρέτης των μεγαλοκεφαλαιούχων, Παπαχελάς χτυπώντας σε με την αισχρή του πειθώ. Την πειθώ για αποκλειστική χρήση σε ανεγκέφαλους (την ίδια πειθώ χρησιμοποιεί κατά κόρον και ο Κασιμάτης στη δεύτερη σελίδα της "έγκυρης" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ αλλά το ειδικό του βάρος περιορίζεται στο βάρος συνταξιούχου γυμνασιάρχη που από μόνιμη προσκόλληση στην πρωϊνή προσευχή του σχολείου που διεύθυνε, βγάζει λόγους στο καφενείο που συχνάζει τώρα που πήρε τη σύνταξη)

Και συνεχίζει ο Παπαχελάς (με εκείνη τη φρικώδη του βεβαιότητα) αφαιρώντας κάθε έννοια που θα μπορούσε να καταδείξει πως ο "Έλληνας" είναι ο ελληνικός λαός και όχι μία αόριστη-άχρωμη-ασάλευτη-άοσμη μάζα, κάτι αόριστο νεφελώδες και προϊόν ακατανόητων αριθμών:

"Πιστεύω ότι ο Ελληνας είναι μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και η Ελλάδα στο πιο κομβικό σημείο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εχουμε περάσει πολλούς διχασμούς στην ιστορία μας και τώρα ανοίγουν διάπλατα όλα τα ρήγματα, ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν τη χώρα στην Ανατολή και εκείνους που τη θέλουν στη Δύση, ανάμεσα σε όσους νοσταλγούν ή επιδιώκουν μια «Ελλαδίτσα» της δραχμής και εκείνους που πιστεύουν ότι ανήκουμε σε ένα κλειστό ευρωπαϊκό κλαμπ. Μπορούμε εύκολα να πάμε και από τη μια και από την άλλη. Λίγο να αφήσουμε τη χώρα στα χέρια των δυνάμεων της άρνησης και της καταστροφής, μπορεί να μοιάζουμε με την Αίγυπτο ή τον Λίβανο σε μερικούς μήνες....."

Και βέβαια βάζει και τη μόνιμα απαραίτητη απειλή. Απειλή προς "εφησυχασμένους και μικρόνοες". Απειλή για όσους απολαμβάνουν χρόνια τώρα την "Ευρωπαϊκή Προοπτική" της χώρας"

"...Ξέρουμε άλλωστε πώς θα ήταν τότε η χώρα γιατί το βιώνουμε εν μέρει σήμερα: σπασμένα φανάρια από τους χούλιγκαν της δήθεν πολιτικής βίας, μουσεία αφύλακτα τύπου Βαγδάτης, υπηρεσίες που καταρρέουν κ.λπ. Αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς τελειωμό και μάλλον χωρίς επιστροφή. Το συναίσθημα, η υστερία, η υπερβολή θέλει να μας πάει εκεί. Εκεί θέλουν να μας πάνε και οι σκληροί Βορειοευρωπαίοι που έτσι θα δικαιώσουν το ρατσιστικό τους στερεότυπο για εμάς."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

Σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση αντιπαραθέτω τα κείμενα (ένιωσα ντροπή τοποθετώντας ένα κείμενο του Κώστα Καναβούρη στην ίδια επιφάνεια ανάγνωσης με άρθρα του Παπαχελά). Και το φως διέλυσε πάλι το σκοτεινό και δηλητηριώδες κείμενο του γνωστού και ως Alexis

"Κι όμως. Τα τέρατα είναι εδώ. Αυτός ο ίδιος Βενιζέλος σε κοιτάζει μ' αυτά τα κατεστραμμένα μάτια του, που δεν ξέρεις τι κατοικεί από πίσω. Αυτός ο ίδιος Πρετεντέρης στήνει τα ίδια τραπέζια πόκας που θα κλέψουν το κορόιδο. Αυτός ο ίδιος Παπαχελάς με τα δουλάκια του συμπεραίνουν αυτό που πρέπει να συμπεράνουν: Η χώρα πρέπει να σωθεί. Και θα σωθεί. Μόνο που αύριο θα είναι μια άλλη χώρα. Για μας. Για τον Παπαδήμο και τους λοιπούς θα είναι μια ίδια χώρα, όπως όλες οι ίδιες χώρες των αγοραίων συνόρων και των εκατομβικών ανθρώπων που θα θάβονται μέσα στο ίδιο τους το πρόσωπο και θα θάβουν το θαμμένο τους πρόσωπο μέσα στα θαμμένα πρόσωπα όλων των άλλων."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Και ο Παπαχελάς έχει τελειώσει, για κάθε νοήμονα αναγνώστη της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (αν υπάρχει τέτοιος γιατί κι εγώ αμφιβάλλω πολύ για τον εαυτό μου και τη διαστροφή που έχω να αντέχω την ανάγνωση εμεσμάτων). Ο Έγκυρος και Αξιόπιστος Παπαχελάς μπήκε σε εισαγωγικά γιατί καμία αλήθεια δεν μπορεί να στέκεται απέναντι από το λαϊκό συμφέρον και άν το κάνει, τότε είναι αλήθεια του εχθρού και όπλο κατά του ανθρώπου. Δηλαδή ΠΛΑΣΤΗ. Οι δοκησίσοφοι σοφιστές ήταν πάντα οι καλύτεροι κατασκευαστές πλαστών αληθειών για την επίτευξη αληθινής συναίνεσης στον όλεθρο.

Αλλά η "έγκυρη" έχει κι άλλον θεράποντα του αντιλαϊκού αγώνα των κεφαλαιοκρατών. Τον μεταμοντέρνο Πάσχο με τον πάσχοντα λόγο του. Που στο ίδιο φύλλο της 19ης Φεβρουαρίου ¨ξυπνάει" τους Έλληνες για να δουν πως ο "φιλελληνισμός" των κινημάτων που εκδηλώθηκαν στις πρωτεύουσες και άλλες πολεις, διαφόρων χωρών ανά τον κόσμο, είναι στην ουσία "εικονικός". Και ναι. Συμφωνώ κι εγώ πως δεν πρόκειται για φιλελληνισμό τύπου ομοιου με εκείνον της εποχής των Ορλωφικών (που τα επικαλείται ο Πάσχων Πάσχος και το αίσχος του ή με εκείνον της εποχής του Byron. Είναι στην πραγματικότητα συμπαράσταση στο πειραματόζωο που λέγεται ελληνικός λαός και είναι στην πραγματικότητα λαϊκή αντίδραση σε έναν πόλεμο που δεν πολεμάνε Ξένοι εναντίον των Ελλήνων αλλά το Υπερεθνικό Κεφάλαιο εναντίων όλων των λαών, ανεξαιρέτως.

Ναι κύριε Πάσχο. Έχετε δίκιο. Αλλά δεν λέτε και την αλήθεια. Γιατί η μισή αλήθεια είναι ένα πλήρες ψέμα. Ψέμα από αυτά με τα οποία σας έχουμε συνηθίσει.

Αλλά ας δούμε τον Πάσχο Μανδραβέλη μέσα στο κείμενο του Κώστα Καναβούρη. Λέει ο Πάσχος Μανδραβέλης:

"...Τα σκληρά δεδομένα λένε κάποια πράγματα που δεν είναι ενθαρρυντικά. Η τελευταία δημοσκόπηση στη Γερμανία αναφέρει ότι το 80% των πολιτών εξέφρασε την αντίθεσή του να δοθούν τα 130 δισ. από το δεύτερο πακέτο διάσωσης, «εκτός και αν οι Ελληνες υλοποιήσουν τις μεταρρυθμίσεις». Δεν συνιστά πρόβλημα μόνο το γεγονός ότι αυτοί είναι οι μόνοι από τους οποίους περιμένουμε τα δανεικά, αλλά ότι είναι οι ίδιοι που εκλέγουν τον κ. Σόιμπλε, αυτόν που μας αρέσει να μισούμε και δεν αναγνωρίζει ο κ. Παπούλιας. Επιπλέον: μόνο το 34% πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Ευτυχώς, δηλαδή, δεν έχουμε δει δημοσκοπήσεις και από την Ολλανδία."

("Ο νέος εικονικός φιλελληνισμός" Πάσχος Μανδραβέλης - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

και ο νους μου πάει κατευθείαν σε εκείνο που είχα διαβάσει νωρίτερα:

" Αυτός ο ίδιος Παπαχελάς με τα δουλάκια του συμπεραίνουν αυτό που πρέπει να συμπεράνουν: Η χώρα πρέπει να σωθεί. Και θα σωθεί. Μόνο που αύριο θα είναι μια άλλη χώρα. Για μας.... " αλλά και

"....θα είναι μια Δημοκρατία όπου καθένας θα αναλαμβάνει το μερίδιό του στην ισοταξία του θανάτου. Αυτή η κόλαση λέγεται μέλλον. Χωρίς λέξεις. Χωρίς νοήματα. Μονάχα με αριθμούς. Χωρίς λέξεις αριθμών. Χωρίς νοήματα αριθμών, χωρίς φαντασία, χωρίς απελπισία, χωρίς τίποτα. Μονάχα πεθαμένους με αριθμούς, μονάχα με πεθαμένους ανθρώπους, δηλαδή με πεθαμένους θανάτους. Εδώ είμαστε. Στους πεθαμένους θανάτους. Σ' αυτούς εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Η σιγουριά ότι μπορούν ανεμπόδιστα να θανατώνουν μια ασυμπέραστη βροχή κάποτε, που θα μπορούσε να γίνει οργή ή ένα φιλί που θα μπορούσε να κρατήσει τη σκανδάλη ενός ποιήματος της Έμιλυ Ντίκινσον. Εκείνου του ποιήματος που καταλήγει έτσι: "Σε μια στιγμή κανείς δεν καταστρέφεται / Αργά γλυστράς στη συντριβή".

Αν κάποτε μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το τι θα πει ο λόγος των τεράτων εναντίον του λόγου μιας Ντίκινσον, ίσως θα μπορούσαμε να διώξουμε από πάνω μας τα τέρατα. Ποτέ δεν είναι αργά!"

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Και στο πνεύμα του ότι ποτέ δεν είναι αργά για να βγάλουμε από πάνω μας τα τέρατα, οι ευρωπαϊκοί λαοί, βλέποντας τα να έχουν τους ίδιους σαν επόμενο πιάτο, συμπαρίστανται στο ορεκτικό των τεράτων, που λέγεται Ελλάδα.

Ο Πλάτωνας δεν ήθελε τους καλλιτέχνες στην Πολιτεία του. Ήθελε τους φιλοσόφους. Και ναι, ο Πλάτωνας έβλεπε καλά και μακριά. Όχι όμως τόσο μακριά ώστε να αφορίσει πως στην Πολιτεία του αλλά και σε όποια άλλη Πολιτεία, όπως και αν αυτή διαμορφωνόταν, θα έπρεπε να απαγορεύεται η είσοδος στα τέρατα. Τα γνωστά και χαρακτηριστικά τέρατα με τη γνώση και την πρόταση της φρικώδους θαλπωρής του ψυχολογικού καταναγκασμού και του φόβου.

Για όποιον θέλει να διαβάσει και να κρίνει και τα τρία προαναφερόμενα κείμενα, ακολουθούν οι σύνδεσμοι των πρωτότυπων πηγών, ΑΥΓΗ και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428660 Παπαχελάς

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428670 Μανδραβέλης

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=670310 Καναβούρης

*Κ. Καναβούρης στο ίδιο κείμενοΗ

Δεν την «ακούσαμε» μόνο εμείς, με Χρυσοχοΐδη…

Ροΐδη Εμμονές...

Οι δηλώσεις του στην εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, «συγκροτούν την πιο απαράδεκτη, κυνική, φαρισαϊκή και εξοργιστική πολιτική τοποθέτηση που έχει ακουστεί σε αυτό τον τόπο εδώ και πάρα πολύ καιρό…» (Γ.Π.Μαλούχος, «Το Βήμα» σήμερα)

τέτοιοι, δεν μας προέκυψαν ουρανοκατέβατοι...

Δεν μας άφησε αδικαίωτους ο κ. Χρυσοχοΐδης με την άκρως τιμητική θέση που του προσφέραμε στο πάνθεον της Λειτουργίας της Κυριακής, άλλωστε η «Λειτουργία είναι γνωστή για την εκλεκτικότητά της, ούτε βεβαίως μας διαφεύγει ότι ο «Γιώργος είναι πονηρός» αφήνοντας μόνους τους ορισμένους δελφίνους να καούν, πριν την … εκκίνηση για το χρίσμα της Ηγεσίας των σοσιαληστών.

Και τι δεν είπε χθες στου Παπαχελά ο αντιεξουσιαστής (όπως μας προέκυψε) κ. Χρυσοχοΐδης μιλώντας στον ΣΚΑΪ, όπως «σε μια εποχή που τέσσερα εκατομμύρια Ελληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και τα υπόλοιπα επτά τρέμουν το αύριο, δεν μπορεί κανείς να λέει ωραία λόγια…»

Σχολιάζει ο Γ.Π. Μαλούχου στο «Βήμα»:

Και έχει απόλυτο δίκιο. Ετσι ακριβώς είναι. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί κανείς να παρατηρήσει για τα όσα ο ίδιος είπε αμέσως μετά, είναι ένα: ότι οι λοιπές δηλώσεις του στην ίδια εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, συγκροτούν την πιο απαράδεκτη, κυνική, φαρισαϊκή και εξοργιστική πολιτική τοποθέτηση που έχει ακουστεί σε αυτό τον τόπο εδώ και πάρα πολύ καιρό…

Τι είπε λοιπόν χθες ο κ. υπουργός;

Είπε ότι κακώς η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο. Ότι δεν έπρεπε να μπει. Και όχι μόνον ότι κακώς μπήκε, αλλά, αφού μπήκε, εξίσου κακώς έκτοτε κυβερνήθηκε και πορεύθηκε εντός του μνημονίου.

Είπε ακόμα ότι δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση με την τρόικα, ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει. Είπε επίσης ότι ήταν τεράστιο λάθος ότι πάγωσε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και αυτό ήταν καταστροφικό, ότι έτσι πήγε η κυβέρνηση στην εύκολη λύση που οδήγησε στη φοβερή ύφεση. Και για όλα αυτά τα τερατώδη και καθοριστικά για την πορεία της χώρας, ο ίδιος «καθάρισε» λέγοντας ότι, ε, έκανε κι εκείνος λάθη που τώρα τα παραδέχεται από τηλεοράσεως… Είπε μέχρι και για το δημοψήφισμα, που ο ίδιος πρώτος είχε στηρίξει, ότι επίσης ήταν μοιραίο. Η δικαιολογία για τη στάση του σ’ αυτό; Δεν ήξερε τους όρους: πίστευε ότι είχαμε πάρει τη δόση…

Δηλαδή, κυριολεκτικώς έκανε κιμά τον πρώην πρωθυπουργό του και την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ που όλο αυτό το διάστημα ο ίδιος από πρωταγωνιστική θέση υπηρέτησε.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου, ο κ. Χρυσοχοΐδης θα έπρεπε όχι να τολμά να είναι υποψήφιος, αλλά να είχε εγκαταλείψει μετά από αυτές τις δηλώσεις οριστικά και αμετάκλητα το δημόσιο βίο σε βαθιά απαξίωση.

Κι αυτό, επειδή σε οποιαδήποτε άλλη δυτικού τύπου δημοκρατία θα εκλαμβανόταν ως αδιανόητη πρόκληση κατά της κοινής γνώμης να μιλά έτσι ένας άνθρωπος που υπήρξε κορυφαίο στέλεχος των κυβερνήσεων τις οποίες σήμερα καταγγέλλει με τον πιο οξύ τρόπο.

Που ήταν λοιπόν ο κ. Χρυσοχοΐδης όλο αυτό τον καιρό; Από που κυβερνούσε αυτή την έρημη χώρα; Από τον πλανήτη Δία; Τι έκανε ο ίδιος δύο χρόνια τώρα; Διαφώνησε; Αντιπρότεινε; Αντιστάθηκε; Συγκρούστηκε; Παραιτήθηκε;

Και, εκτός όλων αυτών, αφού έμεινε στην κυβέρνηση που σήμερα καταγγέλλει, τι προσέφερε ο ίδιος όλο αυτό το διάστημα; Εχει κάτι να δείξει; Ποιο υπήρξε το έργο του;

Μήπως ότι με την γνωστή του μεγαλομανή αυταρέσκεια, πριν από ένα χρόνο πάλι έκανε βόλτες στα κανάλια και δήλωνε τότε ότι θα ρίξει τις τιμές στα σουπερμάρκετ; Είχε, έλεγε, τον τρόπο να το κάνει και θα το έκανε. Αλλά δεν το έκανε. Ή μήπως έφερε επενδύσεις; Ποιες είναι; Που έγιναν;

Τίποτα από αυτά.

Αντιθέτως, επί όλον αυτό τον καιρό, κουνούσε το δάκτυλο στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό και του έκανε υποδείξεις αφ’ υψηλού.

Ποιος; Ενας επαγγελματίας πολιτικός, που ούτε θυμάται πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που εργάστηκε για τελευταία φορά στη ζωή του…

Όμως, ο δια μακρόν «νούμερο ένα» μνημονιακός υπουργός, έρχεται τώρα, δύο χρόνια μετά, και καταγγέλλει με στόμφο και πάθος ότι ο ίδιος όλο αυτό τον καιρό, με ζήλο υπηρέτησε. Όπως καταγγέλλει και το «σύστημα» του οποίου υπήρξε και παραμένει προνομιακό τέκνο.

Αλλα οι καιροί αλλάζουν. Και με το βλέμμα στραμμένο στις δημοσκοπήσεις και την κούρσα της διαδοχής στο ΠαΣοΚ, ο κ. Χρυσοχοΐδης βγαίνει τώρα όψιμα στο κλαρί της αντίστασης. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος λαϊκισμός, τότε, τι είναι;

Τελικά, υπάρχουν όρια στην πρόκληση;

Ο κ. Χρυσοχοΐδης απέδειξε χθες ότι, προφανώς, δεν υπάρχουν.

Όμως, σε ένα έχει δίκιο: η εποχή δεν σηκώνει τίποτε άλλο, από σκληρά λόγια…

Ο Παπαδήμος, η Τριμερής και ο Αριστοτέλης ...

epikaira.gr...

του Άρη Χατζηστεφάνου Χρειάστηκαν λίγα μόλις 24ωρα έως ότου δύο χώρες της Μεσογείου, η Ελλάδα...

και η Ιταλία, βρεθούν με ένα μη εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος τυχαίνει να είναι και μέλος της περιβόητης Τριμερούς Επιτροπής – ενός πανίσχυρου λόμπι επιχειρηματιών, τραπεζιτών και πολιτικών. Πρόκειται, ίσως, για τη σημαντικότερη παρουσία που έχει πετύχει η Επιτροπή στη διεθνή σκηνή από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν είχε σχεδόν απόλυτο έλεγχο στην κυβέρνηση Κάρτερ. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου και δεκάδες ιστοσελίδες παρουσίασαν αφιερώματα στη λεγόμενη Trilateral Commission – την Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν, επίσης, ο Αλέξης Παπαχελάς και ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, Οδυσσέας Κυριακόπουλος. Ποιο είναι, όμως, το πραγματικό προφίλ αυτής της Επιτροπής; Πού σταματά η αλήθεια και πού αρχίζουν οι θεωρίες συνωμοσίας; Η Τριμερής Επιτροπή δέχτηκε ιδιαίτερα σκληρή κριτική από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της, το 1973. Παρά το γεγονός ότι στο καταστατικό της παρουσιάζεται σαν μια ένωση ανθρώπων που εκφράζουν την ανάγκη συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας, η ταχύτατη διεύσδυσή της στον αμερικανικό μηχανισμό λήψης αποφάσεων έκανε πολλούς να μιλούν για ένα «επιχειρηματικό πραξικόπημα» στην καρδιά της Ουάσιγκτον. Καθώς, όμως, η πλειονότητα όσων ασχολούνταν μαζί της προερχόταν είτε από το χώρο της φασίζουσας άκρας Δεξιάς είτε ανήκε σε ομάδες ανυπόστατων συνωμοσιολόγων, το αποτέλεσμα της κριτικής ήταν πολύ συχνά το αντίθετο από το αναμενόμενο. Η Τριμερής έμενε πρακτικά στο απυρόβλητο, καθώς όσοι τολμούσαν να εκφράσουν και την ελάχιστη ανησυχία για τη δράση της κατατάσσονταν αυτομάτως σε μία από τις δύο αυτές ομάδες. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί έγκριτοι ακαδημαϊκοί κατάφεραν να δουν μέσα από τον πυκνό καπνό των θεωριών συνωμοσίας τα πραγματικά χαρακτηριστικά της Trilateral – και το θέαμα ήταν άκρως ανησυχητικό. Μια από τις πρώτες εμπεριστατωμένες αναλύσεις έγινε ήδη από τη δεκαετία του ’70 από τον Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος γρήγορα αντιλήφθηκε ότι σχεδόν ολόκληρη η αμερικανική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Κάρτερ, ήταν μέλη της Τριμερούς. Συγκεκριμένα, ο αντιπρόεδρος και οι υπουργοί Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών φιγουράριζαν στις λίστες της Trilateral, ενώ ο τότε διευθυντής της κατέλαβε τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Εντούτοις, η ύπαρξη και ο ρόλος που διαδραμάτιζε η Τριμερής στο εσωτερικό της κυβέρνησης Κάρτερ δεν έφταναν ποτέ στα μέσα ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υπόθεση της Τριμερούς έλαβε το 1976 το «βραβείο» της «καλύτερα λογοκριμένης είδησης» – μια άτυπη διάκριση που δίνουν οργανώσεις για την προστασία της ελευθερίας του Τύπου. Η «Αγία Τριάδα» της οικονομίας H Τριμερής δημιουργήθηκε σε μια κρίσιμη περίοδο για το καπιταλιστικό σύστημα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ’70, η οποία τερμάτισε την εκρηκτική μεταπολεμική ανάπτυξη. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό για την οικονομία της εποχής ήταν η εδραίωση τριών κέντρων οικονομικής ισχύος: των ΗΠΑ, της Ευρώπης –με επίκεντρο τη Γερμανία– και της Ιαπωνίας. Αυτές οι τρεις «τεκτονικές πλάκες» του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος θα οδηγούνταν μακροπρόθεσμα σε προδιαγεγραμμένη σύγκρουση, προς το παρόν, όμως, είχαν κάθε συμφέρον να ενώσουν την οικονομική και κυ ρίως την πολιτική τους ισχύ απέναντι σε τρεις εχθρούς: τη Σοβιετική Ένωση, τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, που είχαν απελευθερωθεί οριστικά από την αποικιοκρατία και αναζητούσαν νέα μοντέλα –συχνά μη καπιταλιστικής– ανάπτυξης, αλλά και το εργατικό δυναμικό στο εσωτερικό των οικονομικών μητροπόλεων της Δύσης. Παρά την ψυχροπολεμική - αντισοβιετική ρητορική της εποχής, τα μέλη της Τριμερούς φαίνεται ότι ανησυχούσαν πολύ περισσότερο για τον «εσωτερικό εχθρό», δηλαδή για τη δύναμη που είχαν συγκεντρώσει τα εργατικά συνδικάτα την εποχή των «παχιών αγελάδων» της μεταπολεμικής ανάπτυξης. Αντιμέτωπες με μια βαθιά κρίση υπερσυσσώρευσης, οι οικονομικές ελίτ των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας γνώριζαν πολύ καλά ότι ο μοναδικός τρόπος για τη διατήρηση της κερδοφορίας τους ήταν η συμπίε ση των μισθών και η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών εργασίας για εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί, όμως, αυτός ο στόχος, απαιτούνταν μια ολομέτωπη επίθεση όχι μόνο στη δύναμη των συνδικάτων, αλλά στην ίδια την έννοια της Δημοκρατίας. Όπως εξήγησε στα «Επίκαιρα» ο Γιώργος Βασσάλος, από την οργάνωση Corporate Europe Observatory (Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών), η Τριμερής «είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών». Ο κ. Βασσάλος, ο οποίος ερευνά εδώ και χρόνια τη δράση ισχυρών λόμπι στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αποφάσεων, έκρουσε από την πρώτη στιγμή των κώδωνα του κινδύνου για τη δράση της συγκεγκριμένης επιτροπή, την οποία ο ίδιος εντάσσει στην κατηγορία των ισχυρότερων ομάδων πίεσης του πλανήτη. Στο ίδιο μήκος κύματος και η Αυστραλή ακαδημαϊκός Σάρον Μπέντερ, η οποία σημείωνε παλαιότερα ότι «η Trilateral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοι κήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της Δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική”, σε μια εποχή που η Δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές». Η Τριμερής, άλλωστε, δεν χρειάζεται τους επικριτές της για να αποκαλύψει το βαθιά αντιδραστικό προσωπείο της. Ο ίδιος ο ιδρυτής της επιτροπής, Ντέιβιντ Ροκφέλερ, δήλωσε κάποτε στο περιοδικό Newsweek: «Οι επιχειρηματίες ζητούν τον περιορισμό της παρέμβασης των κυβερνήσεων. Κάποιος, όμως, θα πρέπει να καλύψει αυτό το κενό (εξουσίας) και, κατά την άποψή μου, οι επιχειρήσεις είναι ο φυσικός διεκδικητής γι’ αυτό το ρόλο». Για τον Γιώργο Βασσάλο, η συγκεκριμένη φράση του Ροκφέλερ επιβεβαιώ νεται στην περίπτωση της Ελλάδας με την επιβολή ενός μη εκλεγμένου πρωθυπουργού από «πολυεθνικά αρπακτικά, που ασκούν έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζί». Ο Αριστοτέλης στο απόσπασμα Αυτό το βαθύ μίσος προς τη Δημοκρατία αποτυπώθηκε σε μια από τις πρώτες εκθέσεις της Τριμελούς Επιτροπής, η οποία έκτοτε αποτελεί ιερή βίβλο για όλα τα μέλη της ομάδας. Το κείμενο, με τίτλο «Η κρίση της Δημοκρατίας», υπέγραφαν τρεις διάσημοι ακαδημαϊκοί, ο Γάλλος Μισέλ Κροζιέ, ο Ιάπωνας Τοζί Γατανούκι και ο περίφημος Σάμιουελ Χάντινγκτον – γνωστοί ήδη από τη δεκαετία του ’70 για τις αντιδραστικές τους θέσεις. Αρκεί να σημειωθεί ότι ο Χάντινγκτον, πριν ασχοληθεί με την Τριμερή Επιτροπή, συνέτασσε εκθέσεις για το Βιετνάμ, στις οποίες πρότεινε στο Πεντάγωνο να πραγματοποιήσει μαζικούς βομβαρδισμούς αμάχων στην ύπαιθρο, ώστε να δημιουργηθεί μεταναστευτικό κύμα προς τις πόλεις, το οποίο θα αφάνιζε την παραγωγή και ολόκληρη την οικονομία της χώρας. Στην έκθεσή τους, οι τρεις ακαδημαϊκοί έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για την «υπέρμετρη», όπως τη χαρακτήριζαν, Δημοκρατία που επικράτησε κατά τη δεκαετία του ’60 και παρέθεταν σειρά προτάσεων για το στραγγαλισμό της κοινωνικής και κυρίως της οικονομικής ισότητας. Όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Νόαμ Τσόμσκι, οι ακαδημαϊκοί της Τριμερούς ουσιαστικά ακολουθούσαν το πρότυπο του Αμερικανού προέδρου Τζέιμς Μάντισον, ο οποίος επιχείρησε να αντιστρέψει τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη για την ισότητα και τη Δημοκρατία. «Σε ένα από τα κλασικά προβλήματα της πολιτικής θεωρίας», εξηγούσε ο Τσόμσκι, «ο Αριστοτέλης παρατήρησε ότι εάν σε μια κοινωνία με μεγάλες ανισότητες δοθεί αναλογικό δικαίωμα ψήφου στους πολίτες, η πλειοψηφία θα επιβάλει τη λήψη μέτρων αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελός της. Η λύση στο πρόβλημα, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ήταν να μειώσεις τις ανισότητες και με τον τρόπο αυτό να θωρακίσεις τη Δημοκρατία. Για τον Μάντισον, όμως –όπως και για τα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής–, η λύση ήταν να περιορίσεις τη Δημοκρατία, έτσι ώστε να διαφυλάξεις την ισχύ των ολίγων και εύπορων». Οι θέσεις της Επιτροπής ουσιαστικά προετοίμαζαν το έδαφος για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος εκείνη την περίοδο δοκιμαζόταν πειραματικά στη δικτατορία του Πινοτσέτ, στη Χιλή. Η πολιτική δραστηριότητα των πολιτών, που είχε ενταθεί τη δεκαετία ’60, φάνταζε ως ανάθεμα για τους δια νοητές της Τριμερούς Επιτροπής, οι οποίοι ζητούσαν επιστροφή σε πα λαιό τερες μορφές πειθαρχίας και ελέγχου του πληθυσμού. «Η ισορροπία», σημείωνε με απέχθεια ο Χάντινγκτον, «μετατοπίστηκε από την κυβέρνηση προς την κοινωνία». Η τάση αυτή, την οποία οι τρεις ακαδημαϊκοί παρουσίαζαν σαν «ηθική κρίση», θα αποτελούσε εμπόδιο για τις κυβερνήσεις που ήθελαν να επιβάλουν σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Μια από τις βασικές προτάσεις που κατέθεταν οι τρεις ακαδημαϊκοί για τον περιορισμό της «υπέρμετρης Δημοκρατίας» ήταν η δημιουργία κλίματος απάθειας και μη συμμετοχής στα κοινά («non involment») σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Ως πρότυπο για τη διακυβέρνηση μιας χώρας παρουσιαζόταν ο πρόεδρος Τρούμαν, ο οποίος, όπως σημειώνεται, κατάφερνε να κυβερνά με τη βοήθεια «μιας μικρής ομάδας τραπεζιτών και δικηγόρων». Το όραμα των τριών αυτών ανθρώπων για τη Δημοκρατία, όπως εξηγούσε και ο Νόαμ Τσόμσκι, ήταν η επιστροφή στο πολιτικό σκηνικό της φεουδαρχίας. Φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι στο πέρασμα των χρόνων από τους κόλπους της Τριμερούς Επιτροπής πέρασαν ορκισμένοι εχθροί της Δημοκρατίας αλλά και άνθρωποι που έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, που ενίσχυε τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν θέτοντας τις βάσεις για την άνοδο της ισλαμικής τρομοκρατίας, παραιτήθηκε από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για να οργανώσει την Επιτροπή. Στο πλευρό του βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή άνθρωποι όπως ο Ρόμπερτ Μπόουι (υποδιευθυντής της CIA και «δεξί χέρι» του τραπεζίτη Τζον ΜακΚλόι, που φρόντισε να αθωωθούν αρκετοί ναζιστές αξιωματικοί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), ο Μαξ Κονχ σταμ από το «Κλαμπ της Ρώμης» και σειρά στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλων αμερικανικών υπουργείων και υπηρεσιών. Η οικονομική κρίση και η συνακόλουθη πολιτική κατάρρευση που παρατηρείται σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά ακόμη και σε πρώην βιομηχανικά κέντρα, όπως η Ιταλία, φαίνεται ότι προσφέρουν πεδίον δόξης λαμπρόν για τις ιδεολογικές θεωρίες της Τριμερούς Επιτροπής. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν τα μέλη της επιχειρήσουν να επιβάλουν και στην πράξη το εγχειρίδιο κατά της Δημοκρατίας που συνέταξαν ο Χάντινγκτον και οι συνεργάτες του.  Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 17/11/2011

Όταν «πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο …Αλέξης»!

ANTINEWS