Η «πτώση της Βαστίλης» ή αλλιώς η καρατόμηση του Θεοχάρη...

Του Εγελιανού σχολιαστή, απο το Tvxs...

Και ως εκ του θαύματος τα καταφέραμε! Κυβέρνηση, συγκυβερνήτες, αντιπολίτευση, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, δεξιοί και αριστεροί, καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες, απολυμένοι γενικώς, λογιστές, επιχειρηματίες, φοροφυγάδες, κομπιναδόροι, πλούσιοι και φτωχοί, νέοι και γέροι, όλοι μαζί τα καταφέραμε. Διώξαμε τον κατ’ εξοχή μισητό άνθρωπο.
Αυτόν που ευθύνεται για όλα μας τα δεινά, αυτόν που μας έφερε στη δυστυχή κατάσταση να μην έχουμε μία, τον άνθρωπο που ήταν ο εκφραστής και ο εντολοδόχος των ξένων, των ημεδαπών, του κεφαλαίου και όποιου άλλου οργανωμένου και ανοργάνωτου προσώπου και χώρου μπορούμε να φανταστούμε ή να του προσάψουμε. Ο Θεοχάρης έγινε μέσα σε ένα και κάτι χρόνο ο δικός μας Λουδοβίκος, ο δικός μας Ρωμανόφ ή εν τέλει, κάτι αντίστοιχο απεχθές και μισητό με τους προηγούμενους.

Οι νικητές χαμογελάνε αυτάρεσκα και έχουν «στρώσει το χαλί» για το διάδοχο πρόσωπο ή είναι στα μαγειρέματα (παλιά μου τέχνη κόσκινο!). Έχουν βγάλει χαρτί και μολύβι, σβήνουν και γράφουν, συζητούν και παζαρεύουν για το ποιος θα είναι αυτός που θα αναλάβει το πόστο του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, έτσι ώστε να υλοποιήσει μια προαποφασισμένη και συμφωνημένη πολιτική, χωρίς όμως να μιλάει, δίχως να προσπαθεί να «σπάσει αυγά» και το πιο σημαντικό, να είναι ανίκανος να ενοχλήσει το εγχώριο πελατοκρατικό, ρουσφετολογικό, συντεχνιακό και εξόχως αναποτελεσματικό και υποκριτικό πολιτικό σύστημα, που είναι, παραμένει και συνεχίζει να μάχεται για το ιδιοτελές του συμφέρον.
Οι ξένοι, η Κομισιόν και οι τροϊκανοί «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου». Είτε είναι αφελείς, είτε τα «έχουν κάνει πλακάκια» με την ντόπιους εξουσιαστές. Οι ξένοι δείχνουν ότι φοβούνται το αυτονόητο. Την μπαμπεσιά του Ρωμιού. Ο Έλληνας ζυγό δεν δέχεται, αρκεί να έχει αυτός το ζύγι και να ορίζει το μέγεθος της αλυσίδας και το εύρος της του κελιού. Και προπάντων, εκείνος που θα φοράει την αλυσίδα και θα είναι μέσα σε ένα στενάχωρο κελί να είναι ο διαχρονικός και αέναος Καραγκιόζης.
Για αυτό μην ξεχνιόμαστε. Οι δικοί μας ξεπάστρεψαν τον Καποδίστρια, φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και έστειλαν στο πυρ το εξώτερο τον Βενιζέλο (τον Ελευθέριο, όχι την συνεπώνυμή του καρικατούρα). Ο Θεοχάρης εφάρμοζε μια προαποφασισμένη και ψηφισμένη από την πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων (αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει ή να το αμελούμε) πολιτική που έχει το όνομα «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» 1, 2 και 3. Έκανε αυτό που τον πλήρωναν να κάνει, ευσυνείδητα, οργανωμένα και συστηματικά. Και όταν τον αξιολογούσαν εκείνοι οι οποίοι τον έλεγχαν, του έδιδαν υψηλό βαθμό.

Όταν το σύστημα απειλεί με μια νέα κρίση...

του system failure....

Ένα αντίστροφο σενάριο της κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ θα ήταν μια πιθανή νέα κρίση, που αυτή τη φορά θα ξεκινούσε από την Ευρώπη. Η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία νιώθει ότι υπάρχει μια απειλή για την κυριαρχία της με αφετηρία τις προσεχείς ευρωεκλογές. Οι δυνάμεις των ευρωσκεπτικιστών, που ανήκουν κυρίως στην πατριωτική Δεξιά, παρουσιάζονται αισθητά ενισχυμένες, ενώ η Αριστερά μοιάζει αποφασισμένη να μην προσαρτηθεί στο νεοφιλελεύθερο μπλοκ στο οποίο προσχώρησαν και τα Σοσιαλιστικά Ευρωπαϊκά κόμματα.

Τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης μοιάζουν παγιδευμένα ανάμεσα στις αγορές που είναι έτοιμες να επιτεθούν ανά πάσα στιγμή και στην ΕΚΤ, γι'αυτό προχωρούν σε σκληρότερα “προληπτικά” μέτρα λιτότητας. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα είναι οι περικοπές ύψους 50 δισ. που ανακοίνωσε ο Ολάντ για τη διετία 2015-2017.

Το σύστημα απειλεί τις κοινωνίες με μια νέα κρίση καθώς δεν θέλει να δει τα σχέδια του να εκτροχιάζονται. Σε περίπτωση που οι ευρωεκολογές αναδείξουν μεγάλη άνοδο των αντι-νεοφιλελεύθερων δυνάμεων στην ευρωβουλή, αυτό σημαίνει ότι οι “αγορές” θα ετοιμαστούν για μια νέα μεγάλη οικονομική κρίση που αυτή τη φορά θα ξεκινήσει από την Ευρώπη, καθώς η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία θέλει πάση θυσία να ολοκληρώσει το πείραμα που ξεκίνησε στην Ελλάδα, επεκτείνοντας το, σε πρώτη φάση, σε όλη την ευρωζώνη, ακόμα και στη Γερμανία.

Ένας άνθρωπος, μία λέξη...

Του Antistachef, απο το Red NoteBook...

Η ζωή, η κοινωνία και η πολιτική σπάνια μας κάνoυν την χάρη να μας προσφέρουν τις καθαρές φόρμες που μας βοηθάνε να παίρνουμε καθαρές θέσεις απέναντι σε καθαρά φαινόμενα. Συνήθως οι καταστάσεις και τα πρόσωπα είναι σύνθετα, αντιφατικά, πολυσήμαντα. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν και διαπλέκονται, κι εκεί που νομίζουμε ότι έχουμε μια καθαρή άποψη, ένα δαιμόνιο την αμφισβητεί, την αποδυναμώνει. Υπάρχουν όμως που και που και στιγμές που όχι απλώς τα πράγματα και τα πρόσωπα χωράνε γάντι στις αναλύσεις και τις φόρμες αναφοράς μας, αλλά είναι και σύμβολά τους.

Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης. Μια καθαρή περίπτωση, ένας άνθρωπος σύμβολο, ένας άνθρωπος μία λέξη. Μια προπαγανδιστική μηχανή, ασταμάτητη, αδίστακτη, χωρίς προσχήματα, έτοιμη για τα πάντα. Στην δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα, στον τηλεοπτικό και τον φυσικό χρόνο, πάντα σταθερός, χωρίς περιστροφές χωρίς αστερίσκους. Ένας ακούραστος εργάτης και βασιλιάς του συστήματος.

Ο εχθρος του εχθρου μου...

Η Κοπρια...

Μη χαίρεστε και μη πανηγυρίζετε σύντροφοι για το τέλος της Χρυσής Αυγής.

Όχι γιατί αυτή η εγκληματική οργάνωση δεν αξίζει να σβήσει για πάντα από τις συνειδήσεις του λαού και να σύρει το σάπιο της σαρκίο πίσω στην αποτρόπαια άβυσσο απ’ όπου ήρθε. Εκεί και ακόμη πιο βαθιά στα πιο σκοτεινά κελιά των φυλακών πρέπει να βρεθούν οι εγκληματίες. Και απ’ ότι φαίνεται εκεί θα πάνε...

...μέχρι να τους ξανακαλέσει το σύστημα.

Αυτό το ίδιο σύστημα που τους έδινε τροφή να ζουν στα τάρταρα του υποκόσμου και του 0,26% Μέχρι που τους χρειαστήκανε. Τότε έγινε μια τιτάνια συντονισμένη προσπάθεια από το κράτος, το παρακράτος και τις μυστικές υπηρεσίες. Ένα κράτος/παρακράτος που απέσυρε την αστυνομία από περιοχές για να ανεβάσει την εγκληματικότητα – ειδικά των μεταναστών αφού τους μετέφερε από τα σύνορα με μέθοδο στις συγκεκριμένες περιοχές δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες. (Εδώ το real estate πήγε σύννεφο).

Μετά ήρθαν τα αφεντικά του κράτους/παρακράτους. Οι μεγαλοεργολάβοι, καναλάρχες εφημεριδοιδιοκτήτες. Μπόμπολες, Ψυχάρηδες με MEGA ενημέρωση έκαναν κάθε βράδυ στις οχτώ να ΣΚΑΪ η είδηση για την ακραία εγκληματικότητα των μεταναστών και τα προσκοπάκια της χρυσής αυγής. Και δώς του ειδήσεις και πρωτοσέλιδα. Ναυαρχίδα παραπληροφόρησης, κιτρινισμού και αήθειας η εφημερίδα του κομιστή του DVD, του βολταριστή των εκατομμυρίων ευρώ ανά την Ευρώπη, του Θέμου και του «πρώτου θέματος».

Η επιβράβευση του Χρ. Παπουτσή...

του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μη την κοπανήσουμε ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ «Τρία κλικ αριστερά»

Με την επιλογή του Χρήστου Παπουτσή ως εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα χάθηκε για το ΠΑΣΟΚ άλλος ένας αυτοανακηρυχθείς ηγέτης τής «αριστερής» του πτέρυγας. Ο προηγούμενος ήταν ο τρόφιμος τώρα του Κορυδαλλού Ακης Τσοχατζόπουλος, που, με την απληστία του, έχασε τα αβγά και τα καλάθια.

Τραπεζίτης και μάλιστα διεθνούς εμβέλειας, πλέον, ο Παπουτσής. Και δεν θα συμφωνήσω με την εκτίμηση στην ανταπόκριση του Δ.Π. Δήμα («Κυριακάτικη Ε», 21-7-13) από την Ουάσιγκτον, ότι η χαμηλόβαθμη θέση του στην Παγκόσμια Τράπεζα «είναι εξαιρετικά υποτιμητική για ένα πρώην ανώτατο πολιτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ» (σκέτη «ξεφτίλα» τη χαρακτηρίζει), θεωρώ, αντιθέτως, τη θέση λίαν επίζηλη - ιδιαίτερα για έναν Παπουτσή. Για πολλούς λόγους. Οπως:
1 Θα δικαιωθεί, επιτέλους, ο τίτλος «οικονομολόγος», που κολλάει πλάι στο όνομά του ο Παπουτσής, κατ' επάγγελμα πολιτικός, που δεν έχει εργασθεί ποτέ πουθενά αλλού. Ως πρόεδρος της ΕΦΕΕ (1978-80) ήταν ήδη έμμισθο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μετά τον εκλογικό θρίαμβο του '81 ευτύχησε να διδαχθεί την τεχνική τής εξουσίας από ικανότατο (για όλα...) δάσκαλο: διορίστηκε σύμβουλος του Μένιου Κουτσόγιωργα, ο οποίος δεν πήγε τελικά φυλακή για την υπόθεση Κοσκωτά, γιατί πρόλαβε και πέθανε στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου όπου τον έστειλε (τον κραταιό υπαρχηγό τού Ανδρέα!) και σύμπασα η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ...
2 Εμπειρος πολιτικά και αδίστακτος, ο Παπουτσής έχει όλα τα προσόντα να δρέψει δάφνες και εκείθεν του Ατλαντικού, καθ' ότι από την εδώ μεριά χόρτασε αξιώματα - δοτά ως επί το πολύ. Ευρωβουλευτής από το 1984 ώς το 1995, οπότε και διορίστηκε επίτροπος στην Ε.Ε. Μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ επί 8 χρόνια, πρωτοεξελέγη βουλευτής Αθήνας το 2000. Στο πρώτο του υπουργιλίκι, στο Εμπ. Ναυτιλίας, ατύχησε, διότι το μόνο που θυμούνται όλοι είναι ότι καθυστέρησε μερικές ώρες να μεταβεί επί τόπου στο τραγικό ναυάγιο του «Σάμινα» με τα 81 θύματα. Τέλος,
3 Παρ' ότι η μακρόχρονη θητεία με υψηλότατες αποδοχές στην Ευρώπη τού έλυσε το οικονομικό και για τα εγγόνια του, η «παχυλή αργομισθία» (κατά τον Δ.Π. Δήμα) στην Παγκόσμια Τράπεζα δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη: 180.000 δολάρια ετησίως! Αφορολόγητα, βεβαίως - για τους προνομιούχους ποια κρίση και κουραφέξαλα;
Απεριόριστα φιλόδοξος, ο Χρ. Παπουτσής θέλησε να μετρήσει και τη λαϊκή του απήχηση: ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, το 2002, έπαθε εκλογικό στραπάτσο. Στο πλευρό, μέχρι τέλους, του Γιώργου Παπανδρέου, με την προσδοκία να τον διαδεχθεί, αποπειράθηκε πέρυσι να αντιπαραταχθεί στον Ευ. Βενιζέλο για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Και γελοιοποιήθηκε: στην πανελλαδική συνδιάσκεψη δεν κατάφερε καν να συγκεντρώσει τις αναγκαίες 30 υπογραφές για την υποψηφιότητά του...
Με τον Βενιζέλο εσωκομματικοί αντίπαλοι και με τον Σαμαρά σε αμοιβαία αντιπάθεια, πώς βρέθηκε, λοιπόν, ο Παπουτσής τραπεζίτης στην Ουάσιγκτον;
Τα φαινομενικά μυστήρια στο πλέγμα εξουσίας (πώς λ.χ. απίθανοι άνθρωποι ξεφυτρώνουν ξαφνικά σε καίρια πόστα και πώς εναλλάσσονται οι ρόλοι) έχουν τη λογική τους εξήγηση. Αυτό που παραμένει επτασφράγιστο μυστικό είναι οι υπόγειες διαδρομές από τα αλώνια στα σαλόνια...
Στην περίπτωση του Παπουτσή με την τοποθέτησή του στην Παγκόσμια Τράπεζα, για επιστράτευση στην ενεργό εφεδρεία πρόκειται. Και, πρωτίστως, για συμβολική επιβράβευσή του για όσα έπραξε και διέπραξε στην τελευταία υπουργική του θητεία.
Δεν γίνεται ο πάσα ένας υπουργός Δημόσιας Τάξης. Απαιτεί ειδικά προσόντα για να χωθείς ώς τα μπούνια στον πολυδαίδαλο υπόκοσμο των μυστικών υπηρεσιών, με τις διεθνείς διασυνδέσεις. Και, ακόμη πιο σημαντικό, για να διαχειριστείς τον τομέα της καταστολής, εξαιρετικά καίριο μέσα στη δίνη τής χειρότερης κρίσης, που βιώνει ο τόπος. Να διατηρείς, δηλαδή, τον κατασταλτικό μηχανισμό σε διαρκή ετοιμότητα και ικανό να πνίγει με ωμή βία κάθε ξέσπασμα της δίκαιης λαϊκής οργής για τον μνημονιακό λυμεώνα.
Ο Χρ. Παπουτσής διέπρεψε επί δύο χρόνια. Με περίπου 60 νομοθετήματα για την «εσωτερική ασφάλεια» που άνοιξαν το δρόμο για το «νόμο και τάξη» τού διαδόχου του, Ν. Δένδια. Με τους προβοκάτορες να φιτιλιάζουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Και με τα ρόπαλα των χρυσαυγιτών επικουρικά στα αστυνομικά κλομπ να ανοίγουν κεφάλια.
Τα ανδραγαθήματά του κορυφώθηκαν, ωστόσο, το «διήμερο του τρόμου» (28 και 29 Ιουνίου 2011) που το εκφυλισμένο Κοινοβούλιο χάλκευε νέα δεσμά για τους πολλούς με το «Μεσοπρόθεσμο». Ντελίριο αστυνομικής βαρβαρότητας και κτηνωδίας - από το Χίλτον ώς το Μοναστηράκι. Πάνω από 600 τραυματίες διαδηλωτές πλημμύρισαν τα νοσοκομεία. Τα χημικά και μέσα στο Μετρό...
Ειδικός στόχος του Παπουτσή: να εξαλειφθεί κάθε ίχνος από το δίμηνο καθημερινό πείραμα άμεσης δημοκρατίας, που έκανε την πλατεία Συντάγματος παγκόσμιο σύμβολο των απανταχού εξεγερμένων και «αγανακτισμένων». Να πνιγεί, δηλαδή, κάθε ικμάδα αντίστασης, κάθε χαραμάδα ελπίδας - στο μνημονιακό έρεβος...
Σαν αγωνιστής με σοσιαλιστικά οράματα της (υπερ)τιμημένης «γενιάς του Πολυτεχνείου» ξεκίνησε ο Χρ. Παπουτσής. Εξελίχθηκε σε αρχιμπάτσο τού συστήματος. Η εξουσία διαφθείρει και μεταμορφώνει τους πιο επιρρεπείς από τους διαχειριστές της. Σαν τη μυθική Κίρκη, που μετέτρεπε τους ανθρώπους σε γουρούνια...

Το σύστημα κι ο βάτραχος...

Του Κιμπι...

(Επενδυτής, 19/1/2013)

Τι εννοούμε όταν λέμε «σύστημα»; Στην καθομιλουμένη ο όρος δηλώνει το καθεστώς, τον μηχανισμό εξουσίας, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής. Σ’ αυτή τη χρήση του όρου, στον οποίο υποβόσκει και η αποδοκιμασία, οι περισσότεροι από μας κατά κανόνα εξαιρούμε τους εαυτούς μας. Ωστόσο, αν θέλαμε να είμαστε ακριβείς, θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε και τους εαυτούς μας ως μέρος του «συστήματος», όσο αντισυστημικοί κι αν νιώθουμε. Ακόμα και η πιο λυσσαλέα αντίθεσή μας στο «σύστημα» είναι μια σχέση που μας καθιστά αναγκαστικά μέρος του. Επιστημολογικά, σύστημα είναι οποιοδήποτε σύνολο από οντότητες ή υλικά αντικείμενα καθένα από τα οποία βρίσκεται σε αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση τουλάχιστον με ένα ακόμη στοιχείο του συνόλου. Ένα σύστημα μπορεί να απαρτίζεται από επιμέρους στοιχεία, αλλά και από υποσυστήματα. Σχεδόν όλες οι επιστήμες αντιμετωπίζουν τα πολυσύνθετα αντικείμενά τους ως συστήματα. Η βιολογία αντιμετωπίζει ως σύστημα κάθε σύνολο εμβίων και αβίων όντων, αλλά και ένα μεμονωμένο ον ή τα επιμέρους συστήματα του οργανισμού του. Η οικολογία μελετά με ανάλογο τρόπο τα οικοσυστήματα, η κυβερνητική και η πληροφορική βάζουν στα μικροσκόπιά τους τα αντίστοιχα τεχνικά συστήματα, και το ίδιο κάνουν από τη σκοπιά των ανθρώπινων σχέσεων όλες οι κοινωνικές επιστήμες. Ακόμη και η επιχειρησιακή έρευνα αντιμετωπίζει την επιχείρηση σαν έναν ενιαίο οργανισμό που συγκροτείται από εκατοντάδες επιμέρους στοιχεία, υποσυστήματα και δομές. Έναν οργανισμό ζωντανό, που αναπτύσσεται διαρκώς και «μαθαίνει», χάρη στα ενιαία συστήματα σκέψης που αποκτούν σταδιακά οι επιμέρους συντελεστές του. Η θεωρητική αντίληψη που ανέπτυξε τη δεκαετία του ’90 ο καθηγητής του MIT Peter Senge (Η Πέμπτη Αρχή) γύρω από την ικανότητα των ανθρωπογενών συστημάτων-οργανισμών να μαθαίνουν αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμη για τις πολυσχιδείς πολυεθνικές της λεγόμενης νέας οικονομίας και της μετα-φορντικής εποχής.

Βεβαίως, το τι μπορεί να σημαίνει αυτή η «μαθησιακή» διαδικασία για τους συντελεστές ενός κοινωνικού, οικονομικού, πολιτικού συστήματος, βίαιη, καταναγκαστική ή εκμαυλιστική, το αφηγείται η ιστορία του βραστού βατράχου (την παραθέτουμε δίπλα, στην εκδοχή του Daniel Quinn). Κάπως έτσι ο μέσος άνθρωπος καταδικάζεται σχεδόν να απολαμβάνει τον διά βρασμού θάνατό του -οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό- στο τσουκάλι του συστήματος. Το οποίο παραμένει μέχρι τέλους ένας πολυσύνθετος, μυστηριώδης και εκ πρώτης όψεως ακατανίκητος οργανισμός, κυριαρχούμενος από ολιγάρχες με τεράστιο πλούτο και επιρροή σε όλα τα άλλα επί μέρους συστατικά του συστήματος. Το ελληνικό «σύστημα» περιγράφεται σαν μια πανευρωπαϊκή, αν όχι και παγκόσμια, ιδιαιτερότητα. Την τριετία του μνημονίου απασχόλησε ιδιαίτερα τον διεθνή Τύπο και κορυφαίους πολιτικούς εκπροσώπους των πιστωτών της χώρας το φαινόμενο μιας αχάριστης, διεφθαρμένης και άπληστης οικονομικής ελίτ, που δεν είχε την ευαισθησία να συμβάλει με οποιονδήποτε τρόπο στην αποτροπή της κατάρρευσης της χώρας. Η ιθύνουσα τάξη της χώρας επικρίνεται για φοροδιαφυγή, για διακίνηση μαύρου χρήματος, για διασπάθιση κοινοτικών και κρατικών πόρων, για σκανδαλώδη διαπλοκή με το πολιτικό σύστημα και για εξίσου σκανδαλώδη χειραγώγηση των ΜΜΕ τα οποία ελέγχει. Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μια «αναβάθμιση» των επιθέσεων στην ελίτ του ελληνικού «συστήματος». Διεθνή ΜΜΕ στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, κατονομάζοντας και «στολίζοντας» με ποικίλες αποκαλύψεις και απαξιωτικές αναφορές τον «ανθό» της εγχώριας επιχειρηματικότητας.

Πριν από λίγες εβδομάδες, το γερμανικό περιοδικό «Stern» φιλοξένησε ένα εκτενέστατο και γλαφυρότατο ρεπορτάζ για τους άρχοντες της ελληνικής διαπλοκής. Παρήλαυναν εκεί οι κορυφαίοι των επιχειρηματικών ομίλων, με τα ονόματα, τον βίο και την πολιτεία τους: Μπόμπολας, Κόκκαλης, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, Αγγελόπουλος κ.ά. Η περιγραφή της δράσης τους, διόλου κολακευτική. Βεβαίως, το «Stern», αν και θεωρείται αριστερόστροφο περιοδικό, ανήκει το ίδιο σε έναν κολοσσιαίο γερμανικό όμιλο, τον Bertelsmann, κάτοχο δεκάδων ΜΜΕ σε 50 χώρες, που απασχολεί πάνω από 100.000 άτομα και με αρκετά σκιώδες παρελθόν. Η οικογένεια Mohn που ίδρυσε τον όμιλο, μεταξύ άλλων, έχει κατηγορηθεί ότι έβγαλε τρελά λεφτά διεκπεραιώνοντας εκδοτικά και επικοινωνιακά την προπαγάνδα του ναζιστικού καθεστώτος. Απ’ αυτή την άποψη, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ένα γνήσιο συστατικό του γερμανικού «συστήματος» διαπλοκής, όπως είναι η Siemens, η Deutsche Bank κι άλλοι γερμανικοί πολυεθνικοί όμιλοι που δεν ξεχειλίζουν άλλωστε από… πνεύμα και ηθική. Ωστόσο, οι αναφορές αυτές στην «ιδιαίτερη ανηθικότητα» της ελληνικής ολιγαρχίας και στην «εξοργιστική» της απαίτηση να διατηρεί προνόμια, πολιτική ηγεμονία και απρόσκοπτη πρόσβαση στους πόρους της πτωχοποιημένης Ελλάδας προδίδουν την πρόθεση του γερμανικού -πρωτίστως- και άλλων «συστημάτων» να προωθήσουν κάποιου είδους «κούρεμα», μια ελεγχόμενη «κάθαρση» στην κορυφή της ελληνικής πυραμίδας, στο πλαίσιο μιας πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής «μηχανικής». Η ρητορική της Μέρκελ, οι εκμυστηρεύσεις του Σόιμπλε ακόμη και στον «ενοχλητικό» Τσίπρα, τα καρφιά του Γιούνκερ και των κοινοτικών επιτρόπων για τη φάμπρικα της φοροδιαφυγής των πλουσίων Ελλήνων, η βροχή από λίστες κατόχων του πλούτου δεν είναι, προφανώς, μια ηθική αφύπνιση της γερμανικής ελίτ και της ευρωκρατίας για την απαλλαγή της αναξιοπαθούσας ελληνικής κοινωνίας από την άθλια ελίτ της. Αλλά μια εξόφθαλμη πρόθεση να καταστήσουν το ελληνικό «σύστημα» «υποσύστημα» του γερμανικού και άλλων ευρωπαϊκών «συστημάτων».

Αυτό μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι οι Γερμανοί ηγεμόνες και η τρόικα σε τελική ανάλυση μπορούν να προσφέρουν και κάτι καλό στις υποτελείς τάξεις της ελληνικής κοινωνίας που υφίστανται τα δεινά του μνημονίου. Μια εφαρμογή, μάλιστα, της λογικής «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» μπορεί να καταλήξει στην προσδοκία πως οι Γερμανοί και λοιποί τροϊκανοί «φίλοι» μας θα πετύχουν τη νίκη που δεν πέτυχε εδώ και δεκαετίες το προλεταριάτο και η Αριστερά εις βάρος της ιθύνουσας τάξης. Μη φάτε, θα έχουμε… βατραχόσουπα. Πρόκειται για μαγική εικόνα και, ενδεχομένως, για μια πολύ βολική θέση για τους Έλληνες Κροίσους -με 6, με 10 ή με 12 γράμματα- που από διώκτες εμφανίζονται διωκόμενοι. Επίσης, είναι μια βολική εικόνα για την τρόικα, η οποία εμφανίζεται ως Εξολοθρευτής Άγγελος έτοιμος να αποδώσει οδυνηρή δικαιοσύνη. Η πραγματικότητα είναι πως η εγχώρια ολιγαρχία, επώνυμη ή αφανής, ουδέποτε ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από τον ρόλο του υποτελούς, του πελάτη, του προμηθευτή ή του υπεργολάβου των ελίτ των χωρών που έριχναν τη βαριά σκιά της επιρροής τους στη χώρα. Κι αν με το ένα χέρι φρόντιζε να εξασφαλίζει την ευμένεια και τις εξυπηρετήσεις του ελλαδικού πολιτικού προσωπικού, το άλλο χέρι λάδωνε τις πολιτικές και οικονομικές «μηχανές» των μεγάλων «συμμάχων» που χρησιμοποιούν το ελληνικό κράτος σαν σούπερ μάρκετ των υπηρεσιών τους. Γι’ αυτό και η ελληνική επιχειρηματική αφρόκρεμα εμφανίζεται κατακερματισμένη σε σφαίρες γερμανικής, αμερικανικής, γαλλικής ή ρωσικής επιρροής. Ο ρόλος του ντίλερ ήταν έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά προσοδοφόρος για να προσβλέπουν σε κάτι καλύτερο.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το απειλούμενο σήμερα ελληνικό «σύστημα» διαπλοκής στην πραγματικότητα απαρτίζεται από «υποσυστήματα» ξένων «συστημάτων». Ως εκ τούτου, ένα ριζικό κούρεμα της «άπληστης» ελληνικής ελίτ θα είχε νόημα μόνον εφόσον οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Αμερικανοί, οι Άραβες, οι Ισραηλινοί ή οι Ρώσοι «φίλοι» μας είχαν αποφασίσει να τους υποκαταστήσουν και στον πλούτο που κατέχουν και στις δουλειές που διεκπεραιώνουν. Πράγμα δαπανηρό και ασύμφορο. Αφήστε δε που, προηγούμενα, θα πρέπει να ξεπεράσουν διόλου αμελητέους δικούς τους ανταγωνισμούς και να καταλήξουν σε μια Γιάλτα για τη νομή του ελληνικού οικοπέδου. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι οι Γερμανοί και οι άλλοι ηγεμόνες της χώρας, με την πληθωρική τους ηθικολογία κατά των Ελλήνων ολιγαρχών, εφαρμόζουν τη διαδικασία εκπαίδευσης του «συστήματος» και των επιμέρους συντελεστών του, σύμφωνα με τις Πέντε Αρχές του Peter Senge που προαναφέραμε και την «παιδαγωγική» του βατράχου. Κατά την οποία ο βάτραχος, αντί να πεταχτεί στο κοχλαστό νερό, με κίνδυνο να πηδήξει αυτομάτως από το τσουκάλι, τοποθετείται σε χλιαρό νερό για να εξοικειωθεί με τη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας του. Είναι πλέον ή βέβαιον ότι οι τροϊκανοί προστάτες μας θα αποσύρουν εγκαίρως το τσουκάλι απ’ τη φωτιά, πριν η ψυχρόαιμη σαν τους βατράχους ελληνική ελίτ γίνει θερμόαιμη και πριν γίνει κυριολεξία το παλιό αναρχοχαρούμενο σύνθημα: «Βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς και τους γραφειοκράτες στον φούρνο με πατάτες». Είπαμε, μη φάτε, έχουμε βατραχόσουπα.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ Οι μελετητές των συστημάτων μάς έδωσαν μια χρήσιμη αλληγορία για ένα είδος ανθρώπινης συμπεριφοράς, το φαινόμενο του βρασμένου βατράχου. Το φαινόμενο έχει ως εξής:  Αν πετάξεις έναν βάτραχο σε βραστό νερό, αυτός φυσικά θα προσπαθήσει μανιωδώς να πεταχτεί έξω. Όμως, αν τον βάλεις απαλά σε μια κατσαρόλα με χλιαρό νερό, για κάμποση ώρα θα κολυμπήσει εκεί αρκετά ήρεμα. Καθώς η θερμοκρασία του νερού θα ανεβαίνει, το βατραχάκι θα βυθίζεται σε έναν ήρεμο λήθαργο, ακριβώς όπως αντιδρούμε εμείς στο ζεστό μπάνιο. Και σε λίγο, μ’ ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, θα εγκαταλειφθεί στον βρασμό του μέχρι θανάτου.
Γνωρίζουμε όλοι ιστορίες βατράχων που πετάχτηκαν στο βραστό νερό. Για παράδειγμα, ένα νεαρό ζευγάρι που βυθίστηκε σε καταστροφικό χρέος από μια απρόβλεπτη περιπέτεια υγείας. Το αντίθετο παράδειγμα, του βατράχου που βράζεται χαμογελαστός, είναι το νεαρό ζευγάρι που χρησιμοποιεί σταδιακά την πιστοληπτική του αξιοπιστία και δανείζεται μέχρι να βυθιστεί σε ένα εξίσου καταστρεπτικό χρέος.

Daniel Quinn, «Η Ιστορία του Β»

Προσοχή λοιπόν...

του Κωστα Καναβουρη απο την Αυγη...

Δεν είναι που πυκνώνουν τα σύννεφα αυτές τις μέρες. Είναι που πυκνώνει ο καιρός, καθώς η κρίσιμη ύλη συσσωρεύεται με ολοένα αυξανόμενο ρυθμό και καλό θα ήταν να έχουμε ανοιχτά και άγρυπνα (μαζί με το μυαλό) τα μάτια της ψυχής μας, που θα έλεγε και ο Σολωμός.
Έτσι που να αντιλαμβανόμαστε την καταιγίδα από την οσμή της κι από τον πανικό του ηλεκτρισμού που αυξάνει απειλητικά τα φορτία του. Καλό, λοιπόν, θα ήταν να συνειδητοποιήσουμε ότι μας περιμένουν δύσκολες μέρες, δύσκολες έως αγριότητας. Όχι μόνο από τις ατσάλινες συνθήκες μέγκενης που επιβάλλονται από την εφαρμοζόμενη πολιτική, αλλά και από τον πανικό στον οποίο βρίσκεται το σύστημα εξουσίας μπροστά στον κίνδυνο ανατροπής του πολιτικού σκηνικού.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το σύστημα παραληρεί υπό το κράτος του πανικού. Απαμφίεται διαρκώς από τα χρυσοποίκιλτα ιερατικά ενδύματα της ισχύος και αναφαίνονται τα ράκη της ιδεολογικής και θεωρητικής του ένδυσης, καθώς και η εκχειλίζουσα πάχυνση, το ασυγκράτητο λίπος της εκτρωματικής του υπόστασης που επιζητεί ολοένα και περισσότερη τροφή -τροφή ανθρώπων που την καταπίνει βουλιμικά αμάσητη- προκειμένου να επιβιώσει.
Ας έχουμε τον νου μας. Το σύστημα βρίσκεται σε παραληρηματικό πυρετό.Άρα είναι ικανό για όλα. Κάτι σαν τον Βενιζέλο δηλαδή, που είναι μεν ικανός, αλλά ικανός για όλα. Και γι' αυτό ανίκανος εν τη ουσία, αφού στην κρίσιμη στιγμή της σχάσης αδυνατεί να παράγει κρίση και αντ' αυτής παράγει οχετό βοθρολυμάτων ακατάσχετης και ανερμάτιστης πολυλογίας. Απόδειξη, ότι -όπως και το σύστημα- δεν είναι μόνο τώρα ικανός (ικανότατος καλύτερα) για όλα, αλλά ότι μέχρι τώρα υπήρξε ικανότατα ικανός για όλα όσα έφεραν τη χώρα και τον λαό της μέχρι εδώ. Ας έχουμε τον νου μας λοιπόν.
Το σύστημα παραληρεί και είναι επικίνδυνο διότι, ολίγο κατ' ολίγο απώλεσε την αίσθηση της πραγματικότητας και τη μετέτρεψε σε βουλησιαρχική πεποίθηση. Επομένως αδυνατεί -επιμένω: αδυνατεί, διότι δεν διαθέτει πλέον θεωρητικά εργαλεία, δικά του φυσικά θεωρητικά εργαλεία- να κατανοήσει και να αποδεχθεί ότι ηττάται σ' αυτό το συγκεκριμένο σημείο πύκμανσης του ιστορικού χρόνου.
Δεν είναι ψιλά γράμματα η ανικανότητα τευχοθεσίας του ιστορικού χρόνου. Είναι η καταγωγική συνθήκη του επικίνδυνου παραληρηματικού πανικού στον οποίο βρίσκεται ολόκληρο το σύστημα εξουσίας αυτής της χώρας.
Μια συνθήκη όπου, αν δεν έχουμε τον νου μας προσηλωμένο στην πορεία εξέλιξης των πραγμάτων, τότε κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε τραγικές εκπλήξεις, τις οποίος μπορεί και να αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε. Βοά η κατάσταση.
Όταν το συστημικό οπλοστάσιο είναι ένα απλό χυδαιολόγιο από τον Βενιζέλο μέχρι τον Πάγκαλο, από τον Πρετεντέρη μέχρι τον Κρανιδιώτη, από τον Χρύσανθο Λαζαρίδη μέχρι τον επ' εσχάτοις εισελθόντα στο πάνθεο της επιδεικτικής βλακείας Σίμο Κεδίκογλου, από τον πανταχού (συστημικώς) παρόντα Φώτη Κουβέλη (μαζί με την οικτρή διάψευση και χαίνουσα σκαιά πλήγη στη δική μου σκέψη που ονομάζεται Αντ. Μανιτάκης) μέχρι τον φασίζοντα υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Δένδια, όταν απροκάλυπτα το Mega ανταμείβεται ως χειραγωγικός άξονας προπαγάνδας με τραπεζικό δάνειο - μαμούθ και απροκάλυπτα αποκρύπτει, διαστρέφει, στρεβλώνει και ανασκολοπίζει την αλήθεια, τότε το πράγμα είναι επικίνδυνο. Γιατί το σύστημα εξουσίας γνωρίζει πως στην ουσία δεν υφίσταται, είναι φάος. Κάτι σαν λογιστική εγγραφή σε μια οικονομία - φούσκα, όπου χρήμα δεν υπάρχει και υπάρχει μόνο το ατσάλινο (τελευταίο όμως, όπως και το πάλαι ποτέ τελευταίο επιχείρημα του Αυτοκράτορα που είναι τα κανόνια) επιχείρημα του πειθαναγκαστικού φόβου ότι τάχα το χρήμα υπάρχει.
Πού 'ν 'το; Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις. Διότι χρήμα είναι ο φόβος μέσα στο μυαλό. Ο φόβος ότι το χρήμα υπάρχει. Όλο το παιχνίδι λοιπόν παίζεται στο γήπεδο του φόβου. Ή εμείς θα φοβόμαστε ή αυτοί. Και αυτή τη στιγμή ο φόβος και ο πανικός είναι στο δικό τους γήπεδο. Με την ομάδα τους απαράσκευη, απροπόνητη, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, που λένε και οι ειδικοί, που έμαθε να νικάει μονίμως χάρις στην "παράγκα" του συστήματος.
Ένα απλό παράδειγμα: Αν αφήσει κανείς κατά μέρος όλο τον ορυμαγδό, όλη την κατακλυσμιαία συστημική βαρβαρολογία αντιπαλότητας προς τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, τι απομένει ως πολιτική πρόταση εκ μέρους τους για το ξεπέρασμα της κρίσης εκτός από τη μεγαλοφυή ιδέα του ξεβρακώματος και της δουλοφροσύνης την οποία έτεινε ως καθολική χειρονομία αυτή η σπάνια μικροφυΐα σε θέση πρωθυπουργού που ονομάζεται Αντώνης Σαμαράς; Ε; Τι απέμεινε; Μα η μεγαλοφυής πρόταση του Πέτρου Δούκα (ρε παιδιά, ο άνθρωπος δεν ξετίναξε τα ασφαλιστικά ταμεία επειδή ήτανε τομάρι, ηλίθιος ήταν ο άνθρωπος και τον παρεξηγήσαμε) για δωρεάν εργασία των ανέργων και η βραδύνους άποψη ενός Ε. Στυλιανίδη (που ως υπουργός Παιδείας περιδιάβαινε κλαυθμαίνων ένα -τηλεοπτικώς και μόνο- κατεστραμμένο σχολείο, εναγκαλιζόμενος μια ελληνική σημαία την οποία μόλις προ ολίγου και εντελώς τυχαία είχε τοποθετήσει ανέμελα ένας δούλος του, ο ίδιος υπουργός που παρέμεινε στα μπουζούκια όταν σκοτώνανε τον Α. Γρηγορόπουλο) ότι ο Καραμανλής αποτελεί "εθνική εφεδρεία".
Προσοχή λοιπόν, οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Κι ας μην ξεχνάμε ότι στις συνταγματικές εκτροπές έχουμε ήδη εθιστεί. Τι θα ακολουθήσει;

Για ποια Αριστερά διψάμε;

Του Δημήτρη Παρθένη απο την Αυγη...

Η χώρα έχει μπει για τα καλά σε ένα αδιέξοδο που την οδηγεί στην καταστροφή. Η σύγχρονη τριανδρία της αδιέξοδης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης καθημερινά αποδεικνύει πως η συγκολλητική της ουσία δεν είναι παρά η άθροιση των επικίνδυνων και αρρωστημένων φιλοδοξιών των μελών της και, δυστυχώς, τίποτα άλλο... Ο λαός, η κοινωνία δεν είναι άμοιροι ευθυνών κι όποιος το ξεχνά δημαγωγεί συστηματικά. Άλλωστε η απάθεια κι ο καναπές μαζί με τον ραγιαδισμό κυριαρχούν στην κοινωνία της συναινετικής συνενοχής.
Παράλληλα, η έλλειψη παιδείας οδηγεί καθημερινά κομμάτια της κοινωνίας στον εκφασισμό και τον ναζισμό. Ξυρισμένα κεφάλια με βερμούδες γκρίζας παραλλαγής παίρνουν τον «νόμο» στα χέρια τους, καταδιώκουν μετανάστες, σκοτώνουν ανενόχλητοι, αν όχι υποστηριζόμενοι από κομμάτια μιας αστυνομίας, που αμείβεται με 600 ευρώ για να διατηρήσει την «τάξη». Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ψυχοπαθολογικές φιγούρες μιας καθημερινά αυξανόμενης κοινωνικής παθολογίας. Την ίδια ώρα, οι πολιτικοί ταγοί αναζητούν μετακλητούς και μόνιμους υπαλλήλους του κοινοβουλίου της ντροπής στα οικογενειακά τους περιβάλλοντα.
Με προβιές «σοβαροφάνειας» και «επιστημονικοφάνειας», τα κοράκια που καταβάλουν 45 ευρώ φόρο τον χρόνο ροκανίζουν ανενόχλητα το κουφάρι μιας πατρίδας που ο επιθανάτιος ρόγχος της μπλέκεται με τις φωνασκίες τής κατώτερης των περιστάσεων ηγεσίας. Η μόνη ελπίδα η Αριστερά, ποια Αριστερά όμως; Ο Μάης κι ο Ιούνης ανέδειξαν το ΣΥΡΙΖΑ σαν το όχημα της Αριστεράς που θα φέρει στο προσκήνιο μια αριστερή διακυβέρνηση, με στόχο μια διαφορετική προοπτική. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει σε μια τροχιά εσωτερικού ανασχηματισμού στοχεύοντας σε μια δομή πιο στέρεας ενοποίησης του πολιτικού του λόγου. Στην πράξη, όμως, οι ίδιοι εμείς που στηρίζουμε αυτή την προοπτική νιώθουμε πολλές φορές σαστισμένοι από αιφνίδια μικρότερα και μεγαλύτερα γεγονότα που φαντάζουν αποπροσανατολιστικά στη δίνη των γεγονότων που μας κατακλύζουν καθημερινά.
Η Αριστερά για την οποία διψούν οι πολίτες δεν είναι μια δύναμη που θα ακολουθεί την πεπατημένη, δεν θα μεμψιμοιρεί με εύκολους αριστερούς λαϊκισμούς... Ποιο το πρόβλημα που συναντήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρες; Μήπως η Αριστερά, εξαιτίας αυτής της συνάντησης, έπαψε να 'ναι αλληλέγγυα στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού; Όσοι βρεθήκαμε στην πράξη αλληλέγγυοι στο ξεκίνημα της πρώτης Ιντιφάντα ήδη από το 1987 δεν νιώσαμε κατά κανένα τρόπο ότι προδίδονται οι αρχές ή οι αγώνες στους οποίους συμμετείχαμε μετά τη συνάντηση Τσίπρα - Πέρες.
Ποιο είναι το μείζον και ποιο το έλασσον στην παρουσία των ΜΑΤ στην Ύδρα; Είναι θεμιτό να κρατούνται οι οικονομικοί ελεγκτές -ενδεχομένως κάποιοι εξ’ αυτών και επίορκοι- από τους μπράβους των φοροφυγάδων νταήδων επιχειρηματιών. Αν τα ΜΑΤ χτυπούσαν τους χρυσαυγίτες δολοφόνους των μεταναστών πάλι θα μας ενοχλούσαν; Γιατί η Αριστερά έδειξε αδυναμία να απαντήσει στην πράξη στην αθλιότητα των διορισμών της Βουλής;
Η Αριστερά που έχει ανάγκη ο λαός μας θα πρέπει να είναι αποφασισμένη να έρθει σε ρήξη με την κυρίαρχη δημοσιοϋπαλληλική νομενκλατούρα, η οποία σε συνεργασία με το κίβδηλο πολιτικό κατεστημένο οδήγησαν τον τόπο μας σε αυτή τη χωρίς προηγούμενο κατρακύλα. Μια τέτοια ανατροπή δεν μπορεί να γίνει με την υπόθαλψη της συνδικαλιστικής καμαρίλας των προηγουμένων χρόνων που αναζητά να συνεχίσει τη σαπροφυτική της λειτουργία σε νέες πολιτικές στέγες... Δεν είναι τυχαίο που προτεραιότητες, μιας οικο-αριστερής πολιτικής σκοπιάς υποστέλλονται στον βωμό μιας αμφίβολης πολιτικής σύνθεσης, όπου υπεισέρχεται το κριτήριο κάλυψης των «δικαιωμάτων» συγκεκριμένων κατηγοριών εργαζομένων, οι οποίοι βεβαίως έχουν σαφώς αναχρονιστικές και συντεχνιακές αναλύσεις στη διαχείριση σημαντικών οικολογικών θεμάτων (ενέργεια, απορρίμματα).
Η Αριστερά που έχει ανάγκη ο τόπος είναι μια δύναμη που θα επιχειρήσει να αναζωπυρώσει την απαξιωμένη για χρόνια παραγωγική βάση της χώρας. Είναι μια πολιτική συνισταμένη που θα ωθήσει τον αγροτικό κόσμο ξανά στην καλλιέργεια της γης, που θα στηρίξει νέους να στραφούν στον πρωτογενή τομέα με όρους βιολογικής παραγωγής τόσο στη γεωργία όσο και στην κτηνοτροφία. Αυτή η δύναμη καλείται να ξαναχτίσει από τα συντρίμμια, να δημιουργήσει ξανά μεταποίηση, να σπρώξει τη χώρα στην πολυπόθητη ανάπτυξη, πάντα υπό όρους κοινωνικού ελέγχου και σεβασμού του περιβάλλοντος.
Η Αριστερά που ποθούν τα υγιή τμήματα της κοινωνίας μας θα ανακόψει τον μαρασμό και την αιμορραγία προς το εξωτερικό των νέων επιστημόνων, θα τους προσανατολίσει να συνδεθούν παραγωγικά με τον αγροτικό κόσμο, θα τους στρατεύσει στην αποκατάσταση του ρημαγμένου οικιστικού περιβάλλοντος. Θα τους κατευθύνει στη διαχείριση, στην κοινωνική ένταξη και στην αντιμετώπιση του τεράστιου, εκρηκτικού κοινωνικού προβλήματος της μετανάστευσης, χωρίς λαϊκισμούς. Θα μετατρέψει τη νέα γενιά σε μοχλό καταλυτικού μετασχηματισμού και ανατροπής του σάπιου πολιτικού συστήματος και των αναποτελεσματικών κρατικών δομών, με όραμα μια νέα παραγωγική βάση.
Η Αριστερά που ονειρευόμαστε οφείλει να λειτουργήσει ως μια βαθιά αντισυστημική δύναμη που θα χτυπήσει στην πράξη τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Οφείλει να αναζητήσει νέες θεσμικές θωρακίσεις, να δημιουργήσει μηχανισμούς ανατροπής και να τσακίσει τους μηχανισμούς συνενοχής που διατρέχουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα.
Αυτή η Αριστερά υπάρχει; Αν υπάρχει και δεν τη βλέπουμε, είναι πρόβλημα. Αν όμως δεν υπάρχει, θα πρέπει να εργαστούμε όλοι για να τη φτιάξουμε...
Η Αριστερά που ονειρευόμαστε οφείλει να λειτουργήσει ως μια βαθιά αντισυστημική δύναμη που θα χτυπήσει στην πράξη τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Οφείλει να αναζητήσει νέες θεσμικές θωρακίσεις

Ο πανικός τους ντυμένος με τον μανδύα της πατριδοκαπηλίας...

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ...

 «Ολοι μας ξέρουμε πως είναι πολύς ο πόνος και η δυστυχία γύρω μας. Η οικονομική κρίση έχει φέρει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας στα όριά του. Ακούω όμως διάφορους να προφητεύουν με καταστροφικό ναρκισσισμό πως "δεν θα μείνει τίποτα όρθιο τον Σεπτέμβριο, θα καεί η Αθήνα, θα δείτε τι θα γίνει" (...) εκεί έχουμε φτάσει; τόσο πολύ δεν αγαπάμε πια αυτόν τον τόπο που δεν μας νοιάζει αν καεί;».

Alexis Παπαχελάς – «Καθημερινή»

Πάει πολύ να μας δίνει μαθήματα φιλοπατρίας ο καλαμαράς του Αλαφούζου και μάλιστα από τις σελίδες μιας φυλλάδας υπηρέτησε όσο καμιά άλλη τις δυνάμεις του άξονα όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα.

Ο Παπαχελάς δε, αυτός ο φιλόπατρις,  έγκριτος δημοσιογράφος που κάνει «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων» - όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα που δημοσιεύτηκαν  στο Wikileaks-,  μας έχει γνωστοποιήσει και ποιοι είναι αυτοί «που δεν αγαπάνε τον τόπο»: «Οι μόνοι που έχουν στόχο είναι η μειοψηφία αριστεριστών, λαϊκιστών και βεβαίως και απελπισμένων που θέλει να βάλει φωτιά στον τόπο είτε με τη μορφή της ανυπακοής είτε με την αναρχία και τη βία».

Λογικό να γράφονται αυτά από την πένα του  μοναδικού έλληνα δημοσιοκάφρου μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, και που ο ίδιος διαθέτει μετοχές ύψους 1.000.000 ευρώ στο συγκρότημα ΜΜΕ του Αλαφούζου. (Αυτά είναι τα φανερά …. Γιατί οι «καλές υπηρεσίες» προς το σύστημα αμείβονται πλουσιοπάροχα και υπάρχουν και οι οφ σορ εταιρείες…).

Είναι αναμενόμενο, λοιπόν, το φερέφωνο των πλουτοκρατών να αγωνιά αν θα «διασαλευτεί ο νόμος και η τάξη», όπως αυτός τα εννοεί από τις λαϊκές αντιστάσεις που θα προσπαθήσουν να αποκρούσουν την απίστευτη βάρβαρη επίθεση που έχει εξαπολύσει η άθλια συγκυβέρνηση  στα λαϊκά στρώματα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί ο Α. Παπαχελάς.

 Οσο και να θέλει να ντύσει το πόνημα του με πατριδοκαπηλία, ο καλαμαράς του Αλαφούζου, ο πανικός του ίδιου και της τάξης του δεν κρύβεται, αφού γνωρίζουν ότι ακόμα και ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει  μια κοινωνική έκρηξη ανά πάσα στιγμή με συνέπειες για το κράτος των πλουτοκρατών που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Θα τα πούμε...

Η Αυγή online...

Κωστας Καναβούρης

Σε βλέπω. Και το ξέρεις. Όπως κι εγώ ξέρω ότι ξέρεις που σε βλέπω. Και ξέρουμε και οι δύο ότι αυτό το άγριο παιχνίδι κάπου τελειώνει. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πότε, αλλά σίγουρα θα τελειώσει. Το ξέρεις. Και γι' αυτό γίνεσαι όλο και αγριότερος προσπαθώντας να επιμηκύνεις το χρέος σου στη ζωή, στην κοινωνία και στους ανθρώπους. Ξέρεις πως η επιμήκυνση δεν είναι άμβλυνση, ίσα - ίσα το αντίθετο είναι, γιατί το χρέος σου γίνεται ολοένα και πιο μάταιο και γι' αυτό ακριβώς ολοένα και πιο καρδιοβόρο, ολοένα και πιο βαρύ. Δεν γίνεται να κρυφτείς από μένα, γιατί βρίσκεσαι παντού. Και αφού βρίσκεσαι παντού, φαίνεσαι από παντού. Κι εγώ έρχομαι παντού. Και θα φτάσει η στιγμή που θα συναντηθούμε και τότε θα σου ζητήσω το χρήμα μου πίσω, και μάλιστα με το ύψιστο επιτόκιο: θα σου ζητήσω το ανεπίστρεπτο, θα σου ζητήσω το άφατο, θα σου ζητήσω το ούπω και το μηκέτι της ζωής μου κι εσύ δεν θα έχεις χρήμα να με πληρώσεις, δηλαδή δεν θα έχεις ζωτική ύλη για να καλύψεις την αξιοπιστία σου στη μεγάλη τράπεζα της ύπαρξης.

Πώς, λοιπόν, θα πληρώσεις τα τοκοχρεωλύσια της χαμένης σου ικανότητας προς το ζην; Δεν γίνεται και το ξέρεις. Κι αν δεν το ξέρεις εσύ, το ξέρουν οι εφιάλτες σου

Όπως πολύ καλά γνωρίζεις όμως, το χρήμα είναι πάντοτε χρήμα. Άλλωστε επ' αυτού συμφωνούμε και οι δύο απολύτως: το χρήμα είναι πάντοτε χρήμα. Αν μάλιστα θυμάμαι καλά -και να είσαι βέβαιος ότι σε τέτοιου είδους θέματα θυμάμαι πάντοτε καλά-, σου αρέσει να επαναλαμβάνεις ότι το χρήμα είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Πώς είναι δυνατόν να διαφωνήσω; Πράγματι, έτσι είναι. "Χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος" λέει ο Πρωταγόρας. Κι εσύ το ξέρεις. Κι εσύ ξέρεις πως το αληθινό χρήμα είναι ο άνθρωπος, απ' αυτό ουδείς δύναται να ξεφύγει. Και ξέρεις ότι πληρώνεσαι σε ανθρώπους και ξέρεις ότι το ξέρω πως πληρώνεσαι σε ανθρώπους όσο κι αν επαίρεσαι για τα πρόχειρα "νομίσματα" της τάξης σου, της εθελοδουλείας σου, της υπηρετικής σου χαμέρπειας, της ένστολής σου βραδύνοιας, της εμετικής σου πολίτευσης, της αισχρής σου πολιτικής και πραγματικής γραβατοφόρου αλητείας, της τρωγλοδυτικής στα έγκατα των μισθοδοσιών και της πίσω πόρτας υπουργείων, πρεσβειών και άλλων δολίων παραφερνάλιων ή μονοπύθμενων υπηρεσιών μεταξύ σμπίρου και τσαρλατάνου μισθοδοσίας σου. Φαίνεσαι. Γιατί ξοδεύεις υπέρογκα τους ανθρώπους. Κι έτσι τους κάνεις να χάσουν την αξία τους κι όσο μειώνεται η αξία τους τόσο περισσότερους ανθρώπους χρειάζεται να σπαταλήσεις προκειμένου να επιβιώσεις. Γιατί δεν ζεις πια. Επιβιώνεις. Σε βλέπω. Χρειάζεσαι όλο και περισσότερους ανθρώπους, άρα χρειάζεσαι ταχύτερα τους ανθρώπους, αφού αυτό σημαίνει κυκλοφορία χρήματος και οι άνθρωποι σού ξεφεύγουν. Τους προλαβαίνεις ολοένα και λιγότερο.
Σε βλέπω. Και ξέρω το πώς πληρώνεσαι. Χρειάζεσαι χρήμα βραδύ. Αλλά εδώ υπάρχει μεγάλη επισφάλεια. Υπάρχει κίνδυνος το βραδύ χρήμα των ανθρώπων να προκαλέσει χρηματιστηριακό κραχ στις αποδόσεις όλων των τιμών της ταχύτατης άγνοιας και της ταχύτατης απραξίας. Άλλωστε η οικονομία, όπως λες, είναι ψυχολογία - κι εσύ δεν μπήκες ποτέ στην ψυχή του χρήματος των ανθρώπων. Και τότε; Τότε δεν θα μπορείς να πληρώνεσαι. Να γεμίζεις το σαρκίο σου με τα τοξικά απόβλητα των χρεωγράφων σου, που δεν αντικρύζονται πουθενά με το μόνο, αληθινό μας χρέος, εκείνο της βαθύτατης και αιχμηρότατης εννόησης του κόσμου και του εαυτού, του εαυτού ως κόσμου και του κόσμου ως εαυτού. Πώς, λοιπόν, θα πληρώσεις τα τοκοχρεωλύσια της χαμένης σου ικανότητας προς το ζην; Δεν γίνεται και το ξέρεις. Κι αν δεν το ξέρεις εσύ, το ξέρουν οι εφιάλτες σου κι άσε τι λένε τα δοξολογικά δουλάρια και οι σέμπροι της -εν ουσία- ανύπαρκτης εξουσίας σου. Οι εφιάλτες είναι όλοι δικοί σου. Το ξέρω. Σε βλέπω. Ακόμα και μέσα στους εφιάλτες σου σε βλέπω. Εκεί όπου ιδρώνουν τα μάτια σου για λίγη όραση και δεν υπάρχει τίποτα να δεις, γιατί δεν μπορείς να δεις και ξυπνάς με το βλέμμα ρημαγμένο και κατάξερο. Το ακραίο βλέμμα του φονιά. Που ξέρει ότι τον βλέπουν, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά: πρέπει να πληρωθεί ο εαυτός του κόσμο, γιατί το δάνειο τρέχει. Και τρέχει για να συναντήσει εκείνους που βλέπουν την ξηρασία στα μάτια σου. Άρα; Άρα σε βλέπω. Πληρώνεσαι με άσχημο χρήμα. Μοχλεύεις ομόλογα ενός πράγματος που δεν υφίσταται. Ομόλογα ζωής δεν υπάρχουν. Διότι δεν γίνεται να υπάρξει υψηλό προσδόκιμο που αποτιμάται σε θανάτους.
Όλο το παιχνίδι είναι απάτη. Μόνο που είναι μια αισχρότατη, βδελυρή και αιματοβαμμένη απάτη, που εκτείνεται από τα χέρια του Σίμου Κεδίκογλου μέχρι τα χέρια του Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής, περνώντας βέβαια (γιατί στις μοχλεύσεις των χρηματιστηριακών χρημάτων χρειάζονται υπομόχλια) από τα έμπειρα χέρια ενός Βενιζέλου, ενός -πριονιστικής μειλιχιότητας- Κουβέλη και των συν αυτοίς, που εκτείνεται από τα τρελαμένα μάτια του Αλαφούζου μέχρι τη βαθρακοειδή νωθρότητα των ματιών του Μπόμπολα, που εκτείνεται από την επώνυμη ανωνυμία των Λάτσηδων, των εταιρειών των Λάτσηδων, των εταιρειών γενικώς και των τραπεζών μέχρι την προκλητική νομιμότητα του Μητσοτακέικου (χρόνια και χρόνια μάς έχουν ταράξει στη νομιμότητα, αείμνηστοι σύντροφοι της ΕΔΑ), αυτή τη φονική γενική νομιμότητα των δεικτών αίματος στο παγκόσμιο χρηματιστήριο, δηλαδή στο παγκόσμιο σφαγείο κατανομής ανθρώπινου χρήματος που παράγει ύβρι. Σε βλέπω, συνεπώς. Πληρώνεσαι πολύ. Βγάζεις χρήμα. Και βγάζεις ένα χαρτί αισχρό. Γιατί πληρώνεσαι με ανθρώπους που κοστίζουν μια δραχμή. Με ανθρώπους που αυτοκτονούν μέσα στην παλάμη σου. Κι εσύ πληρώνεις με τον τζίρο των γραφείων κηδειών. Αυτή είναι η διάσταση της ζωής σου. Αυτό είναι το ανταλλακτικό της νόμισμα, θα έρθει λοιπόν η στιγμή που θα χρειαστεί να ανταλλάξουμε τα νομίσματά μας και να μετρήσουμε την οικονομία των χρημάτων μας. Και τότε θα τα πούμε.

Ή εμείς ή αυτοί....

Erratum...

Στην αρχή ήρθε χαμογελαστό, μας πλησίασε γεμάτο σκέρτσο και κομπλιμέντα. Το αφήσαμε χαρούμενοι, θαμπωμένοι από την ομορφιά της υπόσχεσης του. Σε λίγο το συνηθίσαμε, το δεχτήκαμε και τέλος το ξεχάσαμε. Γίναμε κι εμείς εικόνα του, φορέσαμε πλουμιστές προβιές και μάθαμε υπερήφανα να βελάζουμε στις προσταγές του.

Όταν άρχισε σιγά σιγά να κρέμεται από πάνω μας σαν αλυσίδα, σαν κατάρα, καταλάβαμε. Δεν ήταν πλέον όμορφο, ούτε καλοσυνάτο. Φωνάξαμε τότε δυνατά, πίσω να τρέξουμε, να βρούμε λύση, ξανά το χτεσινό κουστούμι του να βάλει. Εκείνο που μας άρεσε, εκείνο που μας βόλεψε.

Μα ήταν αργά, με ψέμα και αγριάδα μας ανάγκασε έτσι να το δεχτούμε, γιατί ήταν λέει καλύτερα για μας, για το καλό μας. Και τότε μαζευτήκαμε πολλοί, και θάρρος πήραμε ο ένας απ’ τον άλλο, και πάλι βάλαμε φωνές, κατάρες ρίξαμε και αφορισμούς, και παρακάλια ενίοτε.
Και πάλι μας αγνόησε και ορθώνοντας την τρομερή του φύση, μας έριξε κατάχαμα βάζοντας όλο του το μένος, και καταπρόσωπο μας έγρουξε πως όλα τέλειωσαν πια, να το δεχτούμε. Αλλιώς θα μας αφάνιζε. Και το πιστέψαμε. Από φόβο, από ντροπή;

Και τώρα;

Οι μάσκες έπεσαν, οι δικαιολογίες τέλος. Κάθε ενδοιασμός ξεπεράστηκε, κάθε αμφιβολία διαλύθηκε. Το ωμό πρόσωπο του Συστήματος έπαψε να μας γρυλίζει δείχνοντας μας τα αποτρόπαια κοφτερά του δόντια. Τώρα πια τα έχει μπήξει βαθιά μέσα στη σάρκα μας, διψώντας για το αίμα μας, για το μεδούλι της ραχοκοκαλιάς μας.

Δεν παίρνει πια από παρακάλια, μήτε από φοβέρες και κατάρες. Τώρα ήρθε η ώρα να παλέψουμε το φόβο μας, τις ίδιες τις συνήθειες μας. Ώρα να ορθώσουμε το είναι μας στη πρόκληση, να πάρουμε στα χέρια σίδερο, φωτιά και να χιμήξουμε πάνω του με λύσσα και αυταπάρνηση, μέχρι να ξεψυχήσει.

Ακόμα κι αν δεν βγούμε ζωντανοί, θα ζήσουν τα παιδιά μας.

Αλλιώς ……..

Η κουβέντα για την ειρηνική αντίσταση άρχισε να με κουράζει. Τα θρησκευτικά και αστικά παραμύθια για τον «έντιμο» και «σωστό» τρόπο διεκδίκησης των δικαιωμάτων μου, δεν πιάνουν τόπο. Έμαθα αργά ίσως και επίπονα, πως τον αντίπαλο τον πολεμάς με τα ίδια μέσα, με την ίδια λύσσα, με την ίδια πονηριά. Το παιχνίδι του είναι στημένο και ο μόνος τρόπος να τον κερδίσεις είναι να ανατρέψεις τους κανόνες του. Στον αντίπαλο δεν χαρίζεσαι, δεν τον λυπάσαι και πάνω απ’ όλα δεν τον εμπιστεύεσαι.

Κάθε έκφανση του Συστήματος πρέπει να τσακιστεί, να εξαφανιστεί, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σε τούτον τον άνισο πόλεμο. Καμιά θυσία δεν υπερτερεί της επιβίωσης, κανένας φόβος μεγαλύτερος από εκείνον για τη ζωή μας. Και ναι, το Σύστημα βάλθηκε να μας εξοντώσει, ψυχολογικά και σωματικά. Απαιτεί την απόλυτη υποταγή μας στην ένδεια, στο πόνο και τη δυστυχία, χωρίς να του καίγεται καρφί αν πεινάμε, αρρωσταίνουμε ή αν πεθαίνουμε σαν τα κοτόπουλα στον καύσωνα.

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παπάδες, τραπεζίτες, βιομήχανοι, δικαστικοί όλοι συνένοχοι στο πλάνο. Όλοι βαλμένοι να μας πιούν το αίμα, και το αίμα όλων των Λαών. Και μείς;

Πόσο θα πάρει να καταλάβουμε πως άρχισε πόλεμος αμείλικτος, ταξικός με μόνο στόχο τον πλουτισμό των λίγων στις πλάτες των πολλών; Δεν θέλουν τα νησιά μας, τα μνημεία μας, τον ορυκτό μας πλούτο. Τα θέλουν όλα. Όλα τα νησιά και τα μνημεία και τα ορυκτά και το πλούτο όλων των Λαών, όλου του Κόσμου. Το έχουν ξανακάνει, εκατοντάδες χρόνια τώρα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Μέχρι κι ανθρώπους εμπορεύονται. Μόνο που όσο το έκαναν αλλού δεν μας ένοιαζε, δεν θέλαμε να ξέρουμε, νομίζαμε πως δεν μας αφορούσε.

Τώρα είναι εδώ, και δίπλα μας, στους γείτονες, και λίγο παραπέρα, παντού. Τι θα κάνουμε;

Θα προτιμήσουμε να γλύφουμε απ’ το πάτωμα τα ψίχουλα που ρίχνουν; Θα συνεχίσουμε να σκύβουμε το σβέρκο, τη ραχοκοκαλιά; Θα βλέπουμε καρτερικά το διπλανό μας ν’ αργοπεθαίνει;
Πόσους άστεγους ακόμα θέλουμε να δούμε, πόσους συνανθρώπους μας να ψάχνουν στα σκουπίδια, πόσους νέους άνεργους με σμπαραλιασμένα όνειρα, πόσους να ξενιτεύονται; Πόσοι αθώοι «διαφορετικοί» από μας θα γίνουν εξιλαστήρια θύματα; Τι περιμένουμε λοιπόν; Να φτάσουμε κι εμείς στη θέση τους;

Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε. Ή εμείς ή αυτοί. Βία στη βία της εξουσίας.

«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,

με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»