Ψήφο στη Τρόικα! *

Αντιλογιες...

Από το άρθρο "Να υπερασπιστούν τις μεταρρυθμίσεις" της Καθημερινής 28.3.2014:

Γράφει ο αναγνώστης XT:

Egw tha psifiza tin TROIKA, an eitane komma.
Eseis ??

Απαντά ο αναγνώστης Βεβαίως Βεβαίως:

Η Τρόικα δεν χρειάζεται την ψήφο κανενός.
Είναι στην εξουσία είτε την ψηφίζεις, είτε όχι.

Μαθήματα πολιτικής ψυχολογίας...

UNFOLLOW...

Το λιβανιστήρι συνεχίζεται στον ΔΟΨ με τα Νέα να έχουν πάρει εργολαβία τον αγώνα για λογαριασμό των «58» που με λίγη ακόμα προσπάθεια μπορούν να γίνουν το μεγαλύτερο νούμερο στη σύγχρονη ιστορία με τα 40 παλικάρια. «Εσωτερικές εντάσεις προκαλεί στα κόμματα του χώρου η πρωτοβουλία των 58». Εδώ γελάμε. «Κόμματα του χώρου», όπως έλεγαν οι πασοκωστόπουλοι πριν μερικά χρόνια «Φυλές της Αθήνας»; Η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, η μεγάλη Κεντροαριστερά, η μεγάλη Σοσιαλδημοκρατία κατάντησε να παρουσιάζεται ως «κόμματα του χώρου»; Μη ξεχνάμε πως «χώρος» είναι αυτό το 46,6% κατά το Βήμα και την Κάπα Research, με το οποίο γέλασαν και τα μανταλάκια που τους κρατούσαν στα περίπτερα.

«ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ: Εμφύλιοι σε ΠαΣοΚ-ΔΗΜΑΡ» είναι λοιπόν ο πρωτοσέλιδος τίτλος σε όλα αυτά και μπόνους σκιτσάκι Βενιζέλου-Κουβέλη. Από κάτω το γνωστό αρθράκι, αυτή τη φορά με τίτλο «Τορπιλίζουν την ενότητα», γράφει το εξής υπέροχα εξομολογητικό: «Οι λυσσαλέες -αν και “φίλιες” αντιδράσεις που προκαλεί η πρωτοβουλία των 58 για την Κεντροαριστερά (σελίδες 12-17) είναι εύκολα εξηγήσιμες στο πεδίο της πολιτικής ψυχολογίας: όπως είναι γνωστό, ουδείς αποδέχεται πολιτικά αυτό που δεν ελέγχει οργανωτικά».

Σενάρια ελέγχου της «μελλοντικής κυβέρνησης»...

του Χαραλαμπου Γεωργουλα, απο την Εποχη...

Καθώς το ενδεχόμενο αποτυχίας του διδύμου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στις εκλογές γίνεται ορατό

Το σχέδιο του Μαξίμου έμοιαζε απλό. Η (λογιστική) επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος αξιοποιείται προπαγανδιστικά, για να φανεί ότι οι θυσίες του λαού αρχίζουν να αποδίδουν, για να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι και δίνεται πια η δυνατότητα να υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση με την τρόικα. Έτσι, θα μπορούσε να δοθεί η αίσθηση στον κόσμο που χειμάζεται, ότι τα δύσκολα έχουν περάσει και μπαίνουμε στη μετά το μνημόνιο εποχή.
Ο επικίνδυνος ΣΥΡΙΖΑ θα αποκαλυπτόταν ως ένα ευκαιριακό κόμμα, το οποίο ενισχύεται από τη δυστυχία του κόσμου, μη έχοντας κανένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου.
Φεύγοντας για το Βερολίνο ο κ. Σαμαράς είχε την ελπίδα ότι εκεί θα έβρισκε ανταπόκριση και βοήθεια, ώστε το σχέδιό του να γίνει πραγματικότητα. Δυστυχώς για τον ίδιο και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, το σχέδιο αυτό δεν προσέκρουσε μόνο στην εμμονή της τρόικας και του Βερολίνου στην εφαρμογή της ίδιας πολιτικής χωρίς καμία διάθεση ουσιαστικής διαπραγμάτευσης.

Γιατί ξαφνιαστήκαμε με τον Κασιμάτη;

Της Έλενας Πατρικίου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Το πρόβλημα, προφανώς, δεν είναι ο κύριος Κασιμάτης. Διότι ο κύριος Κασιμάτης ήταν πάντα του ο ίδιος πληκτικός και απωθητικός κος Κασιμάτης.

Αυτά που έγραψε προ ημερών, και ήγειραν την ιερή μας αγανάκτηση, τα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια, ανιαρός και (για να κολάσει, υποθέτω, αυτά τα βασικά εγγενή ελαττώματα της σκέψης και της γραφής του) χυδαία «αστείος»: μία αρσενική κοσμικογράφος, που σέρνει στις σελίδες της Καθημερινής έναν ξεπουπουλιασμένο σαλονίστικο σνομπισμό επιπέδου Μαντάμ Σουσού, πασπαλισμένο με πολιτικές κοινοτοπίες συμμοριτοπολεμικής τσιριχτής υστερίας και μαυραγορίτικης ψωροευρωπαϊκής κακουγουστιάς.
Το βασικό του πρόβλημα είναι πως δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα όζοντα βαλκανικού επαρχιωτισμού και μακαρθικής κομμουνιστικοφαγικής υπεραπλούστευσης «αστειάκια», που δεν προκαλούν παρά την αηδία. Η πασιφανής απελπισία του έγκειται στο ότι ποτέ δεν θα καταφέρει να γίνει αρθρογράφος (ελληνιστί: opinion maker) στον Economist ή στην Figaro, πώς ποτέ δεν θα καταφέρει δηλαδή να γίνει «εφάμιλλος των καλυτέρων ευρωπαϊκών» οπότε εξαπολύει άσφαιρα πυρά (κοινώς: στρακαστρούκες), ώστε, κάνοντας ντόρο, να γίνει τουλάχιστον πρόσωπο.
Το πρόβλημα είναι, δυστυχώς, γιατί εμείς δώσαμε αίφνης τόσο χώρο και τόσο χρόνο από την ζωή μας σε έναν διανοητικά και πολιτικά ανύπαρκτο συνοδοιπόρο του Στάθη Καλύβα. Το πρόβλημα είναι δηλαδή γιατί όλα αυτά τα ανιστόρητα παραληρήματα περί «οιονεί νομιμοποιημένης βίας της Αριστεράς» μας πείραξαν τώρα, ενώ όχι απλώς κυκλοφορούν επί δεκαετίες, αλλά έχουν από το ’90 και μετά, αναζωπυρωθεί, και μάλιστα επενδυμένα με το καρναβαλίστικο κοστούμι μίας ιστορικά δικαιωμένης κοινόχρηστης αλήθειας. Με τι ποτά από αυτά που πίνουν οι ανδρείοι (της ηδονής;) μεθύσαμε και λησμονήσαμε ότι, για ένα ικανό μέρος του πολιτικού πληθυσμού, ήμασταν και θα παραμείνουμε ες αεί κατσαπλιάδες; Πώς τυφλωθήκαμε τόσο ολοκληρωτικά από την ευφορία της Μεταπολίτευσης ώστε να πιστέψουμε πως, στο ηθικό και το ιστορικό τουλάχιστον επίπεδο, «νικήσαμε», πως το δίκιο μας είναι πλέον κατοχυρωμένο, πως η θυσία μας είναι «πατενταρισμένη», πως οι απέναντι και οι πλησίον διπλανοί εχθροί μας διαβιούν πλέον συντετριμμένοι και κατατεθλιμμένοι από το πασιφανές του αδίκου τους; Και πώς αποβλακωθήκαμε τόσο πολιτικά ώστε να πιστεύουμε με την ακράδαντη βεβαιότητα του αίματός μας πως τα παλιά, πρόστυχα, αλλά ω! πόσον αποτελεσματικά, επιχειρήματα των θεωρητικών της αστικής ευτέλειας δεν θα αναδυθούν την ώρα της κρίσεως;
Αφήσαμε τους αγώνες του αντιδικτατορικού αγώνα έρμαιο στην υποβολιμαία μπουρδολογία των συνεργατών της χούντας· εγκαταλείψαμε το Πολυτεχνείο βορά στην συστηματική υπόσκαψη της πολιτικής του γενναιότητας· παρατήσαμε τον Γιωτόπουλο, ως νομιζόμενο «εκπρόσωπο» των δυτικοευρωπαϊκών αντιδικτατορικών ομάδων, και μαζί του όλη την (παρτσακλή, έστω, αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο πολύτιμη) ονείρωξη των ένοπλων αγώνων στην ύποπτα ασύντακτη εξίσωσή τους με την τρομοκρατία, και, αθεράπευτα νωθροί, δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ορίσουμε, έστω για μας, την έννοια της πολιτικής τρομοκρατίας.
Κι ακόμα περισσότερο, προσπαθήσαμε να εκσυγχρονιστούμε, εκχωρώντας τα άγια τοις κυσί, εκχωρώντας τους κατ’ εξοχήν τίτλους ευγενείας που διαθέταμε, δηλαδή την ιστορία της Αντίστασης, στην σφαίρα της γραφικότητας. Τι μας φταίει τώρα ο αξιοδάκρυτος κος Κασιμάτης αν, σε κατάσταση μνημονιακού παραληρήματος, πιστεύει πως μπορεί να χλευάσει τον Γλέζο;
Ηττηθήκαμε. Ηττηθήκαμε ήδη από το ’45, ήδη από το ’49, ήδη από το ’67. Κι η μεταπολιτευτική ευωχία δεν ήταν νίκη, ήταν απλώς η στοχαστική προσαρμογή των εχθρών μας. Τώρα που αυτοί εξοπλίζουν την φαιοφορούσα αιχμή του δόρατος, τώρα που η Χρυσή Αυγή τους δίνει την ευκαιρία να επανεγκαθιδρύσουν σε νέες βάσεις την αστική τους δημοκρατία εξευτελίζοντας οριστικά τις λέξεις και τα πράγματα, τώρα είναι ίσως η τελευταία μας ευκαιρία να ξανασκεφτούμε την ταυτότητά μας (και τα βίαια ή μη πρόσημά της) που, από το ’74 τουλάχιστον, απεμπολίσαμε χαλαρά, θεωρώντας την δικαιωμένη.

Ένα μικρό κείμενο για σένα, ένα μεγάλο “ευχαριστώ” για τη Χρυσή Αυγή...

Μεσα στη νυχτα...

Πρώτα-πρώτα, κύριε Κασιμάτη, το να ευχαριστεί κανείς άτομα ή ομάδες για τη βία που ασκούν δεν μπορεί να σταθεί ούτε ως ρητορικό σχήμα -κι εσείς στην προκειμένη περίπτωση γράφετε αυτολεξεί “σοβαρολογώ απολύτως.” Και δεν μπορεί να σταθεί όχι γιατί είναι υπερβολικό ή άκομψο, αλλά γιατί είναι βαθιά προσβλητικό απέναντι στα θύματα αυτής της βίας, την οποία εσείς απ’ ό,τι φαίνεται αντιλαμβάνεστε μόνο συμβολικά, ως ευκαιρία δηλαδή για διόρθωση λαθών δεκαετιών, ενώ τα ίδια την ένιωσαν στο πετσί τους. Φανταστείτε π.χ. τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ να βγαίνει και να λέει μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους: “Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Αλ Κάιντα – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία των τρομοκρατών…” Θα τον είχαν πάρει με τις πέτρες. Εκτός κι αν χρησιμοποιήσατε αυτό το ρητορικό τέχνασμα για να μπορείτε έπειτα να το πάρετε πίσω ζητώντας συγγνώμη για την υπερβολική και κακή διατύπωση, αλλά εμμένοντας στην ουσία του κειμένου σας που είναι το φιλόδοξο ξαναγράψιμο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Τι μαθαίνουμε λοιπόν από το πόνημά σας;

• Ότι στην Ελλάδα έχουμε “οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς” από τη Μεταπολίτευση και μετά. Βέβαια δεν μας δίνετε συγκεκριμένα παραδείγματα ούτε αυτής της βίας (εκτός αν εννοείτε βία την υποστήριξη της κατάληψης του κτιρίου της Νομικής από μετανάστες-απεργούς πείνας ή τη διαμαρτυρία ενάντια σε εταιρείες που ξεσηκώνουν πλήθος τοπικών αντιδράσεων -σας χαρίζω την υποτιθέμενη βία εναντίον απεργοσπαστών, αλλά με ένα παράδειγμα στα τρία δεν πάτε πουθενά) ούτε της οιονεί νομιμοποίησής της (από ποιους και με ποιον τρόπο;) ούτε φυσικά ποιας Αριστεράς -κι εδώ η λαθροχειρία της αναφοράς στην δεύτερη παράγραφο των “αναρχικών κουκουλοφόρων” (“Αριστερά” κι αυτοί;) που σπάνε μάρμαρα σε κάθε συλλαλητήριο βγάζει μάτια. Πόσο βολικό όμως, ε; Γενικά και αόριστα πράξεις βίας της Αριστεράς εδώ και 38 χρόνια από τη μια, ειδικά και συγκεκριμένα οι τωρινές πράξεις βίας της Χρυσής Αυγής από την άλλη, αλλά η ζυγαριά ισορροπεί.
  
• Ότι στην Ελλάδα είχαμε σοβιέτ με αστακομακαρονάδα. Για την αστακομακαρονάδα δεν θα διαφωνήσω, αλλά σοβιέτ, σοβιέτ… Το βρήκα! Για να δω τι λέει η wikipedia της σύγχρονης πραγματικότητας… για στάσου, είχαμε εμείς “συμβούλια αντιπροσώπων της κάθε διοικητικής περιφέρειας που εκλέγονταν είτε απ’ ευθείας από τον λαό, είτε από αντιπροσώπους σοβιέτ μικρότερων περιοχών”, έστω με αστακομακαρονάδα;;;
  
• Ότι παράλογο σε σχέση με τις “αναπτυγμένες χώρες” είναι η θραύση των μαρμάρων και όχι π.χ. το να δουλεύεις σήμερα και το αφεντικό σου να σε πληρώνει μετά από πέντε μήνες.
  
• Ότι αυτό που “έχει  πάει πολύ στραβά σε τούτη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης” είναι η υποτιθέμενη ασύδοτη βία της Αριστεράς και όχι η ασυδοσία του κεφαλαίου, όπως αυτό του εργοδότη σας, των αστικών κομμάτων που τα θεωρείτε θεματοφύλακες της δημοκρατίας σας και του κράτους  με τη νομιμοποιημένη βία του.
  
• Ότι ο Παπουτσής εξαφανίστηκε από την πολιτική όχι επειδή έπνιξε εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών στα δακρυγόνα, αλλά επειδή έκανε την κότα απέναντι στη βία της Αριστεράς.
  
• Ότι τα γεγονότα με τους Χρυσαυγίτες βουλευτές στο πανηγύρι της Ραφήνας και τη λαϊκή αγορά του Μεσολογγίου (και όχι στο “πανηγύρι του Μεσολογγίου” όπως γράφετε -αλλά σιγά μην το ελέγχατε κιόλας) που ζητούσαν άδειες και αναποδογύριζαν πάγκους μεταναστών εξισώνονται με… -αλήθεια, με ποιες πράξεις αριστερών βουλευτών εξισώνονται, ώστε να είναι εύστοχος ο συσχετισμός ακροδεξιάς και ακροαριστερής βίας;
  
• Ότι σε ένα κείμενο για τη βία και τη δημοκρατία χωράει παραπολιτικό και κακεντρεχές σχόλιο για τη φωνή μιας βουλευτίνας -παρεμπιπτόντως οι Ερινύες ήταν η προσωποποίηση των τύψεων, οπότε καλύτερα Ερινύα, παρά Εφιάλτης.
  
• Ότι “κουκουέδες, συριζαίοι, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου.”
  
• Ότι η Λιάνα Κανέλλη, μια γυναίκα άνω των 60, “έφαγε προεκλογική μπούφλα” από τον Κασιδιάρη και όχι τέσσερις σφαλιάρες δημοσίως και ότι στις παρέες σας υπάρχουν πολλοί που το ευχαριστήθηκαν -ή μήπως θα έπρεπε να γράψω “ευχαριστηθήκατε”;
  
• Ότι στη Γερμανία της Βαϊμάρης τα Τάγματα Εφόδου ήταν το φυσικό επακόλουθο της Ρόζας Λούξεμπουργκ και οι Ταγματασφαλίτες (οι δοσίλογοι ντε, οι συνεργάτες των Γερμανών) στην Κατοχή το φυσικό επακόλουθο του ΕΛΑΣ, της αντίστασης δηλαδή ενάντια στους Ναζί.
  
• Ότι η κυβέρνηση μπροστά στη βία της Χρυσής Αυγής αυτό που πρέπει να κάνει πάνω απ’ όλα είναι να επιβάλει τη νομιμότητα προς κάθε πλευρά -άσχετα αν η άλλη πλευρά δεν κάνει τίποτα από όσα κάνει η ΧΑ.
  
• Ότι σε ένα κείμενο που μιλά για τη βία των νεοναζί χώρεσε στην τελευταία του σειρά ένα κακεντρεχές σχόλιο ακόμη και για τον Μανόλη Γλέζο.
  
  Όταν ξεκίνησα το hashtag #do_it_like_kasimatis στο twitter νωρίτερα σήμερα, ο φίλος μου ο Θωμάς σχολίασε επί λέξει: “φαγώθηκες με τον μαλάκα. Μη διαβάζεις την φυλλάδα τους, μην κάνεις κλικ στο site τους και μη βλέπεις τον σταθμό τους.” Τα έχω κάνει και τα τρία εδώ και καιρό. Αλλά μερικά πράγματα δεν πρέπει να τα αφήνουμε αναπάντητα. Δυστυχώς, σας διαβάζει -ακόμη- κόσμος.
  

Η ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ...

Καρτεσιος ...

Γνωστή η απόφαση της Coca-Cola 3E να προχωρήσει στο κλείσιμο των γραμμών παραγωγής σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Μέχρι και ο πιο ανόητος σε αυτή τη χώρα μπορεί αμέσως να αντιληφθεί τις αιτίες αυτής της απόφασης.
Άρα ο γνωστός παραμορφωτικός καθρέφτης της πραγματικότητας, ο οποίος χυδαιολογεί μέσω της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» και του ΣΚΑΪ, θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί κάτι παραπάνω από ανόητος, όταν χθες στο twitter σχολίασε την είδηση για την Coca Cola με το γνωστό απεχθές υφάκι του γράφοντας «Οι αγώνες κατά του κεφαλαίου τώρα δικαιώνονται;»
Όμως δεν είναι πιο ανόητος από ανόητος. Είναι απλώς επαγγελματίας. Μετριότητα είναι, ανόητος δεν είναι. Μπορεί όμως με τη δυνατότητα που έχει να «μαγειρεύει» την πραγματικότητα, να δίνει επιχειρήματα σε ανόητους «Μνημονιακούς» αναγνώστες του, οι οποίοι αρχίζουν την επόμενη στιγμή να τα παπαγαλίζουν.
Βέβαια, όταν έχεις ως ιδεολογικό καθοδηγητή έναν μέτριο, μόνο να εκτεθείς μπορείς, αλλά αυτόν έχουν, τι να κάνουμε τώρα; Λοιπόν, αυτό που έχει συμβεί είναι ότι «οι αγώνες κατά του κεφαλαίου» γίνονται από το ίδιο το κεφάλαιο που στο τέλος τρώει το κεφάλι του με τις μαλακίες που κάνει και μένουμε εμείς να θρηνούμε απολυμένους και άνεργους.
Κανείς αγώνας δεν έγινε εναντίον της Coca-Cola 3E που είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των δραστηριοτήτων της. Όσο κι αν θέλει ο μέτριος προπαγανδιστής να κρύψει το γεγονός ότι η μνημονιακή πολιτική που τόσο λατρεύει, κατάφερε να κάνει ζημιά μέχρι και στην Coca – Cola, η αλήθεια είναι πικρή.
Ας διαβάσουν, λοιπόν, τα παπαγαλάκια τι ακριβώς έχει συμβεί για να μην παρασύρονται από μέτριους καθοδηγητές: «Η απόφαση της Coca-Cola 3Ε είναι αποτέλεσμα της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών και κατά συνέπεια της σημαντικής πτώσης των πωλήσεων της εταιρείας κατά τα τελευταία τρία έτη και, ειδικότερα, κατά το 2011, όπου ο τομέας των αναψυκτικών υποχώρησε κατά 8,9%, οι χυμοί κατά 10,1% και τα εμφιαλωμένα νερά κατά 5,7%.
Υπενθυμίζεται πως για το σύνολο του 2011 ο όγκος πωλήσεων της Coca-Cola 3E στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 12%, λόγω των μέτρων λιτότητας, της αύξησης του ΦΠΑ αλλά και της μείωσης του αριθμού των καταστημάτων λιανικής (περίπου 21.000 σημεία πώλησης εκτιμάται πως έκλεισαν το 2011) (πηγή: imerisia.gr).
Αυτό, λοιπόν, που έγινε στην Coca-Cola είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα των μέτρων που έχουν ληφθεί και υποστηρίχτηκαν με πάθος από τον μέτριο ιδεολογικό καθοδηγητή, τους επαγγελματίες συναδέλφους του, τους εργολάβους και εφοπλιστές εργοδότες τους, αλλά και τα παπαγαλάκια που έχουν μαδηθεί κι έμειναν χωρίς φτερά.
Πέρα, όμως, από το κλείσιμο δύο μονάδων της Coca – Cola, το ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι η εκτίμηση πως το 2011 έκλεισαν 21.000 σημεία πώλησης. Δηλαδή 21.000 μικρές επιχειρήσεις, που στήριζαν μια οικογένεια, επιχειρήσεις της κοινωνίας και της γειτονιάς έβαλαν λουκέτο, επειδή δεν άντεξαν τις επιπτώσεις των μέτρων, την απουσία πελατών, τα χαράτσια…
Εν ολίγοις, έκλεισαν εξ αιτίας του Μνημονίου. Αυτού που υπερασπίζεται ο μέτριος καθοδηγητής κτλ, κτλ. Θα μπορούσα να αποκαλέσω όλους αυτούς «συνηγόρους δήμιων» όμως δεν τους αξίζει ούτε αυτός ο τίτλος, επειδή είναι μέτριοι. Τη δουλίτσα τους κάνουν. Μεροκαματιάρηδες είναι.
Άλλωστε, ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί. Μέχρι εκεί που φτάνει. Άλλος βαράει με γκλομπ, άλλος με λέξεις. Δε μπορούμε να είμαστε κι όλοι χρήσιμοι στην κοινωνία. Η κοινωνία δεν εποίησε τα πάντα τέλεια, όπως έπραξε η Φύση όπου και τα σιχαμερότερα ζωύφια είναι χρήσιμα ως τροφή για τα πουλιά. Αν και μεταξύ Φύσης και κοινωνίας υπάρχει σίγουρα κάτι κοινό. Τα παράσιτα!

Με την πειθώ του Εφιάλτη*...

JUNGLE-Report...

Στα πλαίσια της πλήρους κατά το δυνατό, ενημέρωσης αλλά και από αναγνωστική ανάγκη, αφιερώνω τα κυριακάτικα πρωινά μου στο ξεκοκκάλισμα των εφημερίδων.

Γεγονός είναι πως η αναστολή έκδοσης της Ελευθεροτυπίας ήταν ένα πλήγμα στην ανάγκη μου αυτή αλλά και στην ενημέρωση γενικά. Έτσι τα απολαυστικά τεράωρα και

πεντάωρα του κυριακάτικου πρωινού αφιερώνονται στις δύο εφημερίδες που μου απέμειναν, την ΑΥΓΗ (κυρίως) και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (από μία διαστροφή που έχω για το πως δουλεύει ο νεοφιλελεύθερος εγκέφαλος εκεί στα σκοτάδια του σύγχρονου μεσαίωνα).

Την Κυριακή 19/2 συνέβη κάτι εξαιρετικά εντυπωσιακό. Ένα άρθρο από την ΑΥΓΗ ήρθε και συνάντησε, βρήκε στόχο σε άρθρα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και μάλιστα στο κύριο άρθρο της αλλά και στην επιφυλλίδα του Πάσχου Μανδραβέλη. Εξηγούμαι.

Διαβάζοντας τη μόνιμη στήλη "Υπάρχει Λόγος" του μοναδικού Κώστα Καναβούρη και με τίτλο της ημέρας "Με πεθαμένους θανάτους", το πρώτο πράγμα που αιχμαλώτισε τη ματιά μου και τη σκέψη μου ήταν από την αρχή κιόλας, η αναφορά του συγγραφέα-ποιητή στα τέρατα που ψεύδονται ατιμώρητα - ασύστολα - δημόσια. Οι τονισμοί είναι δικοί μου.

"Δεν μπορεί κάπου εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Δεν γίνεται να ψεύδονται ατιμωρητί ασυστόλως και δημοσίως. Δεν γίνεται να διαστρέφουν και να στρεψοδικούν σα να μην υπήρξε ποτέ το χθες, σα να είναι άθυρμα σήμερα και άθλιο υποπόδιο το αύριο. Δεν μπορεί, κάπου θα εδράζεται η σιγουριά των τεράτων.

Δεν γίνεται να επιχειρηματολογούν για την καταστροφή ως εάν ήτο η εξ ύψους βοήθεια και να μην τους αρπάζουν από τα μούτρα. Δεν γίνεται να ομιλούν ως ΑΡΙΘΜΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ και να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που προσπαθούν εν συνειδήσει για τη ζωή τους και τη ζωή μας (υπό την έννοια ότι ο κάθε πολίτης και πολύ περισσότερο ο προβιβασμένος πολίτης προσπαθεί εν ταυτώ για τη ζωή του και για τη ζωή όλων των άλλων), έστω με λάθη, έστω ατελώς, αλλ' όμως προσπαθούν."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Τα τέρατα του νεοφιλελευθερισμού δεν θα μπορούσαν να βρούν καλύτερη περιγραφή. Τα υποπόδια των αφεντικών (οι δημοσιογράφοι της "realpolitik" όπως βαφτίζουν το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα) δεν θα έβρισκαν καλύτερη πένα για να τους περιγράψει ως αυτό που πράγματι είναι. Τέρατα. Όμως διαβάζοντας άρχισα να αναζητώ και ένα καλό παράδειγμα τέρατος. Το βρήκα μερικές ώρες αργότερα, όταν τελείωσα την ανάγνωση της ΑΥΓΗΣ και πέρασα στο κύριο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

"Προσωπικώς, είμαι απολύτως βέβαιος ότι ο μέσος Ελληνας γνωρίζει άριστα και σε βάθος τα προβλήματα αυτής της χώρας. Μπορεί να μην του αρέσει να τα ακούει από τους ξένους, μπορεί να θυμώνει δικαιολογημένα όταν γίνεται η καρικατούρα προς αποφυγήν παγκοσμίως. Ξέρει όμως, έχει κοιταχθεί στον καθρέφτη εδώ και δύο χρόνια και έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητος."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/2/2012)

Η προσωπική του βεβαιότητα οφείλεται στο ότι ο ίδιος κοιτάζεται καθημερινά στον καθρέφτη του μπάνιου του, ο οποίος αντανακλά την αυθεντία της βαθιάς του "γνώσης - προπαγάνδας" που πρέπει να μεταλαμπαδεύσει σε έναν ολόκληρο λαό για να τον κάνει να νιώσει σε όλο τους το μεγαλείο, τις ενοχές που θέλει να του εμφυτέψει. ΚΑΙ αυτό φαίνεται στην επόμενη παράγραφο:

"Ο Ελληνας είναι νοικοκύρης, δουλευταράς και απίστευτα προσαρμοστικός. Μην ξεχνάμε όμως ότι πέρασε 30 και κάτι χρόνια που βολεύτηκε. Οι γονείς ήθελαν τα παιδιά τους να βρουν δουλειά στο Δημόσιο και θύμωναν με τον βουλευτή της περιφέρειας αν δεν το κατάφερνε. Μέχρι και οι δουλειές σε εταιρείες είχαν γίνει αντικείμενο ρουσφετιών από βουλευτές. Η επιχειρηματικότητα, η οποία συμβαδίζει απόλυτα με την καπατσοσύνη και την ευρηματικότητα (ακόμη και αν είναι στα όρια των θεσμών και της νομιμότητος) του Έλληνα, χάθηκε και αντικαταστάθηκε από τα «κόλπα», πώς θα πάρουμε καμιά δουλειά από το Δημόσιο, κανένα κονδύλι από το ΕΣΠΑ, καμιά κοινοτική επιδότηση κ.λπ. Βολεύτηκε ο ανήσυχος και δουλευταράς Ελληνας και αποκοιμήθηκε σε σχέση με τους πολιτικούς του."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

Πως όμως ο Κώστας Καναβούρης, έχει διαγνώσει την προπαγανδιστική τακτική των "υποποδίων" των αφεντικών, των 100 μικρών Παγκάλων, και με τον απαράμιλλο ποιητικό του λόγο, γράφει την ίδια μέρα στο άρθρο του -που μπορεί και να γράφτηκε την ίδια μέρα:

"Δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε τα τέρατα αυτά ως εκδοχές επιχειρήματος. Κάτι βαθύ, κάτι πολύ βαθιά τραυματικό υπάρχει εδώ. Και σ' αυτό ακριβώς το βαθιά τραυματικό εδράζεται η σιγουριά των τεράτων, εδώ ακριβώς σ' αυτή τη σκοτεινή χοάνη μετατρέπεται το ψεύδος σε επιχείρημα. Μετατρέπεται σε τρόμο η ανάγκη της επιβιώσης και σε εχθρότητα, κυρίως εναντίον του ίδιου σου του εαυτού που είναι τόσο γεμάτος από ενοχές, ώστε να νομίζεις ότι είναι εναντίον των άλλων. Ο εαυτός σου. Εσύ. Ο ίδιος που αφήνεσαι στην τερατώδη προστασία τους. Σ' αυτή την αισχρή πειθώ που είναι χειρότερη από την επιβολή, χειρότερη από τον εξαναγκασμό, γιατί παρουσιάζεται ως απόλυτη αλήθεια, ελλείψει αντιλόγου."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Ναι. Δεν μπορείς να διαβάσεις τον ένα χωρίς να διαβάσεις και τον άλλο, προκειμένου να φυλαχτείς από την άνανδρη επίθεση που σου κάνει ο συστημικός και υπηρέτης των μεγαλοκεφαλαιούχων, Παπαχελάς χτυπώντας σε με την αισχρή του πειθώ. Την πειθώ για αποκλειστική χρήση σε ανεγκέφαλους (την ίδια πειθώ χρησιμοποιεί κατά κόρον και ο Κασιμάτης στη δεύτερη σελίδα της "έγκυρης" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ αλλά το ειδικό του βάρος περιορίζεται στο βάρος συνταξιούχου γυμνασιάρχη που από μόνιμη προσκόλληση στην πρωϊνή προσευχή του σχολείου που διεύθυνε, βγάζει λόγους στο καφενείο που συχνάζει τώρα που πήρε τη σύνταξη)

Και συνεχίζει ο Παπαχελάς (με εκείνη τη φρικώδη του βεβαιότητα) αφαιρώντας κάθε έννοια που θα μπορούσε να καταδείξει πως ο "Έλληνας" είναι ο ελληνικός λαός και όχι μία αόριστη-άχρωμη-ασάλευτη-άοσμη μάζα, κάτι αόριστο νεφελώδες και προϊόν ακατανόητων αριθμών:

"Πιστεύω ότι ο Ελληνας είναι μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και η Ελλάδα στο πιο κομβικό σημείο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εχουμε περάσει πολλούς διχασμούς στην ιστορία μας και τώρα ανοίγουν διάπλατα όλα τα ρήγματα, ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν τη χώρα στην Ανατολή και εκείνους που τη θέλουν στη Δύση, ανάμεσα σε όσους νοσταλγούν ή επιδιώκουν μια «Ελλαδίτσα» της δραχμής και εκείνους που πιστεύουν ότι ανήκουμε σε ένα κλειστό ευρωπαϊκό κλαμπ. Μπορούμε εύκολα να πάμε και από τη μια και από την άλλη. Λίγο να αφήσουμε τη χώρα στα χέρια των δυνάμεων της άρνησης και της καταστροφής, μπορεί να μοιάζουμε με την Αίγυπτο ή τον Λίβανο σε μερικούς μήνες....."

Και βέβαια βάζει και τη μόνιμα απαραίτητη απειλή. Απειλή προς "εφησυχασμένους και μικρόνοες". Απειλή για όσους απολαμβάνουν χρόνια τώρα την "Ευρωπαϊκή Προοπτική" της χώρας"

"...Ξέρουμε άλλωστε πώς θα ήταν τότε η χώρα γιατί το βιώνουμε εν μέρει σήμερα: σπασμένα φανάρια από τους χούλιγκαν της δήθεν πολιτικής βίας, μουσεία αφύλακτα τύπου Βαγδάτης, υπηρεσίες που καταρρέουν κ.λπ. Αυτός είναι ένας δρόμος χωρίς τελειωμό και μάλλον χωρίς επιστροφή. Το συναίσθημα, η υστερία, η υπερβολή θέλει να μας πάει εκεί. Εκεί θέλουν να μας πάνε και οι σκληροί Βορειοευρωπαίοι που έτσι θα δικαιώσουν το ρατσιστικό τους στερεότυπο για εμάς."

(Αλ. Παπαχελάς "Με ψυχή ελληνική" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

Σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση αντιπαραθέτω τα κείμενα (ένιωσα ντροπή τοποθετώντας ένα κείμενο του Κώστα Καναβούρη στην ίδια επιφάνεια ανάγνωσης με άρθρα του Παπαχελά). Και το φως διέλυσε πάλι το σκοτεινό και δηλητηριώδες κείμενο του γνωστού και ως Alexis

"Κι όμως. Τα τέρατα είναι εδώ. Αυτός ο ίδιος Βενιζέλος σε κοιτάζει μ' αυτά τα κατεστραμμένα μάτια του, που δεν ξέρεις τι κατοικεί από πίσω. Αυτός ο ίδιος Πρετεντέρης στήνει τα ίδια τραπέζια πόκας που θα κλέψουν το κορόιδο. Αυτός ο ίδιος Παπαχελάς με τα δουλάκια του συμπεραίνουν αυτό που πρέπει να συμπεράνουν: Η χώρα πρέπει να σωθεί. Και θα σωθεί. Μόνο που αύριο θα είναι μια άλλη χώρα. Για μας. Για τον Παπαδήμο και τους λοιπούς θα είναι μια ίδια χώρα, όπως όλες οι ίδιες χώρες των αγοραίων συνόρων και των εκατομβικών ανθρώπων που θα θάβονται μέσα στο ίδιο τους το πρόσωπο και θα θάβουν το θαμμένο τους πρόσωπο μέσα στα θαμμένα πρόσωπα όλων των άλλων."

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Και ο Παπαχελάς έχει τελειώσει, για κάθε νοήμονα αναγνώστη της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (αν υπάρχει τέτοιος γιατί κι εγώ αμφιβάλλω πολύ για τον εαυτό μου και τη διαστροφή που έχω να αντέχω την ανάγνωση εμεσμάτων). Ο Έγκυρος και Αξιόπιστος Παπαχελάς μπήκε σε εισαγωγικά γιατί καμία αλήθεια δεν μπορεί να στέκεται απέναντι από το λαϊκό συμφέρον και άν το κάνει, τότε είναι αλήθεια του εχθρού και όπλο κατά του ανθρώπου. Δηλαδή ΠΛΑΣΤΗ. Οι δοκησίσοφοι σοφιστές ήταν πάντα οι καλύτεροι κατασκευαστές πλαστών αληθειών για την επίτευξη αληθινής συναίνεσης στον όλεθρο.

Αλλά η "έγκυρη" έχει κι άλλον θεράποντα του αντιλαϊκού αγώνα των κεφαλαιοκρατών. Τον μεταμοντέρνο Πάσχο με τον πάσχοντα λόγο του. Που στο ίδιο φύλλο της 19ης Φεβρουαρίου ¨ξυπνάει" τους Έλληνες για να δουν πως ο "φιλελληνισμός" των κινημάτων που εκδηλώθηκαν στις πρωτεύουσες και άλλες πολεις, διαφόρων χωρών ανά τον κόσμο, είναι στην ουσία "εικονικός". Και ναι. Συμφωνώ κι εγώ πως δεν πρόκειται για φιλελληνισμό τύπου ομοιου με εκείνον της εποχής των Ορλωφικών (που τα επικαλείται ο Πάσχων Πάσχος και το αίσχος του ή με εκείνον της εποχής του Byron. Είναι στην πραγματικότητα συμπαράσταση στο πειραματόζωο που λέγεται ελληνικός λαός και είναι στην πραγματικότητα λαϊκή αντίδραση σε έναν πόλεμο που δεν πολεμάνε Ξένοι εναντίον των Ελλήνων αλλά το Υπερεθνικό Κεφάλαιο εναντίων όλων των λαών, ανεξαιρέτως.

Ναι κύριε Πάσχο. Έχετε δίκιο. Αλλά δεν λέτε και την αλήθεια. Γιατί η μισή αλήθεια είναι ένα πλήρες ψέμα. Ψέμα από αυτά με τα οποία σας έχουμε συνηθίσει.

Αλλά ας δούμε τον Πάσχο Μανδραβέλη μέσα στο κείμενο του Κώστα Καναβούρη. Λέει ο Πάσχος Μανδραβέλης:

"...Τα σκληρά δεδομένα λένε κάποια πράγματα που δεν είναι ενθαρρυντικά. Η τελευταία δημοσκόπηση στη Γερμανία αναφέρει ότι το 80% των πολιτών εξέφρασε την αντίθεσή του να δοθούν τα 130 δισ. από το δεύτερο πακέτο διάσωσης, «εκτός και αν οι Ελληνες υλοποιήσουν τις μεταρρυθμίσεις». Δεν συνιστά πρόβλημα μόνο το γεγονός ότι αυτοί είναι οι μόνοι από τους οποίους περιμένουμε τα δανεικά, αλλά ότι είναι οι ίδιοι που εκλέγουν τον κ. Σόιμπλε, αυτόν που μας αρέσει να μισούμε και δεν αναγνωρίζει ο κ. Παπούλιας. Επιπλέον: μόνο το 34% πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Ευτυχώς, δηλαδή, δεν έχουμε δει δημοσκοπήσεις και από την Ολλανδία."

("Ο νέος εικονικός φιλελληνισμός" Πάσχος Μανδραβέλης - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19/2/2012)

και ο νους μου πάει κατευθείαν σε εκείνο που είχα διαβάσει νωρίτερα:

" Αυτός ο ίδιος Παπαχελάς με τα δουλάκια του συμπεραίνουν αυτό που πρέπει να συμπεράνουν: Η χώρα πρέπει να σωθεί. Και θα σωθεί. Μόνο που αύριο θα είναι μια άλλη χώρα. Για μας.... " αλλά και

"....θα είναι μια Δημοκρατία όπου καθένας θα αναλαμβάνει το μερίδιό του στην ισοταξία του θανάτου. Αυτή η κόλαση λέγεται μέλλον. Χωρίς λέξεις. Χωρίς νοήματα. Μονάχα με αριθμούς. Χωρίς λέξεις αριθμών. Χωρίς νοήματα αριθμών, χωρίς φαντασία, χωρίς απελπισία, χωρίς τίποτα. Μονάχα πεθαμένους με αριθμούς, μονάχα με πεθαμένους ανθρώπους, δηλαδή με πεθαμένους θανάτους. Εδώ είμαστε. Στους πεθαμένους θανάτους. Σ' αυτούς εδράζεται η σιγουριά των τεράτων. Η σιγουριά ότι μπορούν ανεμπόδιστα να θανατώνουν μια ασυμπέραστη βροχή κάποτε, που θα μπορούσε να γίνει οργή ή ένα φιλί που θα μπορούσε να κρατήσει τη σκανδάλη ενός ποιήματος της Έμιλυ Ντίκινσον. Εκείνου του ποιήματος που καταλήγει έτσι: "Σε μια στιγμή κανείς δεν καταστρέφεται / Αργά γλυστράς στη συντριβή".

Αν κάποτε μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το τι θα πει ο λόγος των τεράτων εναντίον του λόγου μιας Ντίκινσον, ίσως θα μπορούσαμε να διώξουμε από πάνω μας τα τέρατα. Ποτέ δεν είναι αργά!"

(Κώστας Καναβούρης "Με πεθαμένους θανάτους" ΑΥΓΗ 19/2/2012)

Και στο πνεύμα του ότι ποτέ δεν είναι αργά για να βγάλουμε από πάνω μας τα τέρατα, οι ευρωπαϊκοί λαοί, βλέποντας τα να έχουν τους ίδιους σαν επόμενο πιάτο, συμπαρίστανται στο ορεκτικό των τεράτων, που λέγεται Ελλάδα.

Ο Πλάτωνας δεν ήθελε τους καλλιτέχνες στην Πολιτεία του. Ήθελε τους φιλοσόφους. Και ναι, ο Πλάτωνας έβλεπε καλά και μακριά. Όχι όμως τόσο μακριά ώστε να αφορίσει πως στην Πολιτεία του αλλά και σε όποια άλλη Πολιτεία, όπως και αν αυτή διαμορφωνόταν, θα έπρεπε να απαγορεύεται η είσοδος στα τέρατα. Τα γνωστά και χαρακτηριστικά τέρατα με τη γνώση και την πρόταση της φρικώδους θαλπωρής του ψυχολογικού καταναγκασμού και του φόβου.

Για όποιον θέλει να διαβάσει και να κρίνει και τα τρία προαναφερόμενα κείμενα, ακολουθούν οι σύνδεσμοι των πρωτότυπων πηγών, ΑΥΓΗ και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428660 Παπαχελάς

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/02/2012_428670 Μανδραβέλης

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=670310 Καναβούρης

*Κ. Καναβούρης στο ίδιο κείμενοΗ

ΛΑ.Ο.Σ. & ΣΚΑΪ - Ένας έρωτας ρουμάνικης προελεύσεως

JUNGLE-Report...

Τους τελευταίους μήνες βλέπουμε επί καθημερινής βάσεως μια ασύμμετρη ασυλία, νομιμοποίηση και υπερπροβολή -ενίοτε διανθισμένης και με επαίνους- του ακροδεξιού κόμματος του 5% και του αρχηγίσκου του από το μιντιακό συγκρότημα της οικογένειας Αλαφούζου, δηλαδή τον ΣΚΑΪ, τον ΣΚΑΪ 100,3, και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις είναι τόσο κραυγαλέες, όπως για παράδειγμα η πλήρης αποσιώπηση της ευρωπαϊκής δυσφορίας των τελευταίων ημερών για τη συμμετοχή της ακροδεξιάς στην ελληνική κυβέρνηση, που εύλογα αναρωτιέται κανείς αν πίσω από αυτόν τον κεραυνοβόλο έρωτα μεταξύ του κόμματος και των Αλαφούζων κρύβεται κάποιο πολύ χοντρό συνοικέσιο.

Θα προχωρήσουμε σε μια σταχυολόγηση αξιοσημείωτων γεγονότων, σε χρονολογική σειρά, όπου στο τέλος θα μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του. Ορισμένα από αυτά έχουν αναφερθεί τους τελευταίους μήνες και σε άλλα μπλογκς, χωρίς όμως τις λεπτομέρειες των δικών μας πληροφοριών.


_____________________


Τα προηγούμενα χρόνια, από την αρχή της κοινοβουλευτικής σταδιοδρομίας του Λά.Ο.Σ., εώς και τις αρχές του 2011, είχαμε μια γενική δυσαρέσκεια από το κόμμα, κυρίως μέσω των τσιρίδων του "Υπουργού" Άδωνη Γεωργιάδη, για την μηδαμινή προβολή του από τον ΣΚΑΪ, αλλά και από το συνεχές σφυροκόπημά του από την καυστική σάτιρα της εκπομπής "Ελληνοφρένεια".

Η δυσαρέσκεια αυτή κλιμακώθηκε με (πρόσχημα;) την προβολή της σειράς ντοκιμαντέρ του καναλιού "1821", επειδή αυτή απομυθοποιούσε με χειροπιαστά ντοκουμέντα τους διάφορους αστικούς μύθους που έχουν εξυφανθεί γύρω από αυτή την ιστορική περίοδο.

Έτσι, στη 1 Φεβρουαρίου 2011, γινόμαστε μάρτυρες μιας δριμείας επίθεση από τον Καρατζαφέρη στον ΣΚΑΪ, και προσωπικά στους Αλαφουζαίους, με υπονοούμενα για τις μεγαλοαπατεωνιές που έχει διαπράξει η οικογένεια τις προηγούμενες δεκαετίες και απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς πως θα τα βγάλει όλα στη φόρα.

Βλέποντας το βίντεο, κρατήστε για τη συνέχεια τα περί "πολλών ιχνών που έχουν αφήσει οι Αλαφουζαίοι" και "τα ρουμάνικα καράβια που έγιναν ελληνικά":


Τους τελευταίους μήνες της χρονιάς του 2010 είχαμε εκείνη την υπόθεση με την απόπειρα του κλεισίματος του καναλιού "ΚΟΝΤΡΑ", ιδιοκτησίας του ιστορικού εδραιωτή της διαπλοκής Γίωργου Κουρή.
Το ΕΣΡ, προφανώς μετά από κυβερνητική εντολή, αποφασίζει να βάλει λουκέτο στο ΚΟΝΤΡΑ, επειδή στην άδεια λειτουργίας του δεν καταγράφεται ως ενημερωτικό κανάλι και άρα δεν μπορεί να έχει δελτίο ειδήσεων κ.λπ..
Ο Αλαφούζος, λόγω της παλιάς του κόντρας με τον Κουρή, βάζει τις δημοσιογραφικές του μαριονέτες, με άρθρα στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και με ρεπορτάζ στα δελτία ειδήσεων του ΣΚΑΪ, να υποστηρίζουν καθημερινά, και με πρόσχημα την νομιμότητα, την απόφαση του ΕΣΡ για το κλείσιμο του "ΚΟΝΤΡΑ".
Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να ακολουθήσει μια περίοδος ξεκαρδιστικών ξεκατινιασμάτων από τα στρατευμένα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, ένθεν κακείθεν, που έβγαλε στην επιφάνεια πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες - σ.σ. μόνο έτσι βγαίνουν οι βρωμιές στη φόρα, αλλιώς μεταξύ μεγαλοκαναλαρχών ισχύει πάντα η συντεχνιακή σιωπή.

Κρατήστε και από αυτό το βίντεο τα περί του "ρουμανικού στόλου που άρπαξε ο Αλαφούζος".

Δικές μας πληροφορίες, όσον αφορά τη "ρουμάνικη υπόθεση", μιλάνε σε γενικές γραμμές για ένα σκάνδαλο στις αρχές της δεκαετίας του '90, που έχει να κάνει με 30 καράβια της ρουμάνικης κρατικής εταιρίας Petromin.
Εφτά από αυτά τα καράβια (δεξαμενόπλοια) ανέλαβε να συντηρήσει ο συνεργαζόμενος Αλαφούζος μέσω της ναυτιλιακής του εταιρίας Ermis (λιβερικής σημαίας) παίρνοντας ένα υπέρογκο και, εντέλει, ανεξόφλητο δάνειο.
Στο τέλος κατάφερε παρανόμως, και με την αγαστή συνεργασία αξιωματούχων, να αρπάξει τα πλοία σε εξευτελιστικά χαμηλή τιμή, ζημιώνοντας έτσι το ρουμάνικο κράτος κατά 105 εκατομμύρια δολάρια.

Στο σκάνδαλο εμπλέκονται ο τωρινός πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου, που τότε ήταν -καλή ώρα σαν τον Βορίδη- Υπουργός Μεταφορών (ο Μπασέσκου επισκέφθηκε μάλιστα τον Φεβρουάριο του 1994 τον Αλαφούζο στην Αθήνα), το δεξί του χέρι Κάλιν Μαρινέσκου (υφυπουργός), μια εταιρεία Minerva που μεταμορφώθηκε σε "Ποσειδώνας" και πλήθος άλλων ονομάτων διευθυντών, αξιωματικών, καπεταναίων κ.ο.κ..
79 κατηγορούμενοι στο σύνολο.
Ακολούθησαν συλλήψεις και δίκες επί δικών για 17 ολόκληρα χρόνια, με τον Μπασέσκου να ξεγλιστράει και τον Μαρινέσκου να καταδικάζεται σε 12 χρόνια φυλακή.
Οι κατηγορίες που εκδικάζονταν στο δικαστήριο της Κωνστάντσα ήταν η κατάχρηση εξουσίας, απάτη, παραποίηση στοιχείων/πλαστογραφία και παραβιάσεις της ρουμάνικης νομοθεσίας σχετικά με τις εξαγωγές (στην προκειμένη, η παράνομη πώληση και αλλαγή σημαίας των πλοίων).
Η υπόθεση δεν έχει κλείσει ακόμα και διαιωνίζεται εσκεμμένα, με τον φάκελο του Αλαφούζου να παραμένει κλειστός (Μπασέσκου στην προεδρία γαρ) και τα κόμματα στη Ρουμανία να πιέζουν να ανοίξει.

[Τι κάνει αλήθεια το λαγωνικό τον σκανδάλων Τάσος Τέλογλου; Δεν θα ξεδιαλύνει κι αυτό το σκάνδαλο; (αστειευόμεθα βέβαια)]



Μετά, λοιπόν, τις εκβιαστικές απειλές του Καρατζαφέρη από την εκπομπή του στο ΤηλεΆστυ, στη 1/2/2011 και ημέρα Τρίτη, βλέπουμε τον πρόεδρο, μετά από 4 ημέρες (Σάββατο, 5/2/2011) να ταξιδεύει στη Ρουμανία.
3 μέρες αργότερα, 8/2/2011, ακολουθούν δύο δημοσιεύματα στην Αυριανή και το ΕΘΝΟΣ:

Δεν αποκλείουμε βέβαια το ενδεχόμενο, όλο αυτό να πρόκειται και περί μπλόφας του Καρατζαφέρη για να εκβιάσει τις καταστάσεις που θέλει, χωρίς να έχει τίποτα στα χέρια του. Γιατί τέτοιου είδους διαρροές, και με τόσες λεπτομέρειες, είναι λίγο δύσκολο να συμβούν χωρίς τη θέληση του πρωταγωνιστή.
Από την άλλη βέβαια, μπορεί να έχει όντως τα ντοκουμέντα και να επέλεξε να το γνωστοποιήσει μέσω αυτής της διαρροής ούτως ώστε να αποφύγει τον άμεσο εκβιασμό, δηλαδή την ιδιωτική γνωστοποίηση στον ίδιο τον Αλαφούζο ότι έχει στα χέρια του τα ντοκουμέντα για τις απατεωνιές του, πράγμα για το οποίο θα μπορούσε να κατηγορηθεί και ποινικά για εκβιασμό.
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι, ότι τα άρθρα αυτά ουδέποτε διαψεύστηκαν από τον Καρατζαφέρη ή το κόμμα του.


Στη συνέχεια, στις 10 Μάρτιου 2011, και προφανώς σαν αποτέλεσμα όλων αυτών, ακολουθεί μια στημένη δημοσκόπηση στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, που παρουσιάζει "εκρηκτική άνοδο" του Λά.Ο.Σ. με το ποσοστό του 9% , δημοφιλέστερο πολιτικό αρχηγό τον Καρατζαφέρη και καλύτερο κόμμα αντιπολίτευσης το φιλομνημονιακό Λά.Ο.Σ..
Ενώ μόλις πριν τρεις εβδομάδες, μια άλλη δημοσκόπηση, της VPRC, έδειχνε πτώση του Λά.Ο.Σ. με ποσοστό μόλις 5%.

Την επόμενη μέρα, 11 Μαρτίου 2011, δημοσιεύεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ένα κατά παραγγελίαν εγκωμιαστικό άρθρο για τον Καρατζαφέρη και την επίπλαστη άνοδο του κόμματός του, με τίτλο "Γιατί ανεβαίνει ο ΛΑΟΣ;".
Συντάκτης του, ο πλέον ειδικός σε θέματα επαγγελματικών πλυντηρίων, Αλέξης Παπαχελάς, που μάλιστα, στην αστεία ουτοπική ανάλυσή του, προσέδιδε την "αύξηση" των ποσοστών του τηλεκόμματος στην υπεύθυνη υπερψήφιση του Μνημονίου (!).. (βλ. σχετικό αρθρο του JR)

Δύο μέρες αργότερα, στις 13 Μαρτίου 2011, η εφημερίδα ΠΑΡΟΝ, ισχυρίζεται με άρθρο της ότι μετά τα ευχάριστα δημοσκοπικά μαντάτα έλαβε χώρα γεύμα μεταξύ Καρατζαφέρη και Αλαφούζου:

Ο άτυπος νεροκουβαλητής του Σαμαρά, Φαήλος Κρανιδιώτης, αντέδρασε σε όλα αυτά και με άρθρο του, στις 15 Μαρτίου 2011, κατήγγειλε αυτή την παραμύθα, χαρακτηρίζοντας παράλληλα φυλλάδα την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και παπαγαλάκια τον ΣΚΑΪ.

Η απάντηση ήρθε την αμέσως επόμενη μέρα (16 Μαρτίου 2011). Όχι όμως από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ή τον ΣΚΑΪ, αλλά από τον Καρατζαφέρη και μάλιστα από το βήμα της Βουλής, βάζοντας έτσι φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στο συμβόλαιο που είχε συνάψει με τον μέχρι προ μερικών εβδομάδων "ύποπτο και επικίνδυνο" Αλαφούζο και εξαγγέλλοντας έτσι, εμμέσως και με προκλητικό τρόπο, την έναρξη του αλισβερισίου και της διαπλοκής του τηλεκόμματός του με ολόκληρο τον μιντιακό όμιλο.

Απολαύστε αυτό το ασυναγώνιστο ταλέντο της υποκριτικής, πόσο κατηγορηματικά και με τι ευθιξία, απέναντι στην απαράδεκτη καταπάτηση των κανόνων του πολιτικού πολιτισμού, καταγγέλλει τον αδιανόητο γι αυτόν χαρακτηρισμό "φυλλάδα" για μια ιστορική εφημερίδα σαν τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, όπως και το "παπαγαλάκια" για έναν μεγάλο σταθμό σαν τον ΣΚΑΪ...
Καλεί δε μάλιστα τον Σαμαρά να καταδικάσει από το βήμα της βουλής το αναίσχυντο άρθρο του Κρανιδιώτη.
(χάριν ευθυμίας, προσθέσαμε στο τέλος του βίντεο, και αποσπάσματα από αυτά που έλεγε μόλις πριν μερικές εβδομάδες)


Ο έρως αυτός συνεχίζεται φυσικά μέχρι σήμερα με συνεχή προβολή και θετικά σχόλια σε όλα τα πεδία του μιντιακού συγκροτήματος Αλαφούζου.
Το πρόσφατο αποκορύφωμα ήταν στην τελευταία εκπομπή του Παπαχελά με καλεσμένο τον Καρατζαφέρη, που μας χάρισε το εξής κωμικοτραγικό θέαμα: από τη μία πλευρά έναν πολιτικό αρχηγίσκο του 5-6% που παρίστανε τον πλανητάρχη άνευ χαρτοφυλακίου και ρυθμιστή όλης της πολιτικής ζωής του τόπου, και από την άλλη έναν "έγκριτο" δημοσιογράφο στον δύσκολο ρόλο του "αδέκαστου" συναινούντος που έπρεπε παράλληλα να κάνει και μπουγάδα.
Περισσότερη ανάλυση και λεπτομέρειες για αυτήν την εκπομπή θα έχουμε σίγουρα σε επόμενο άρθρο.

Κλείνοντας θα κάνουμε την παράκληση, να μη διανοηθεί κανείς να σκεφτεί ότι ο Καρατζαφέρης εκβίασε τον Αλαφούζο, με αντάλλαγμα την υπερπροβολή του, απειλώντας πως θα του βγάλει τον ρουμάνικο φάκελο στη φόρα, γιατί οι Έλληνες πολιτικοί έχουν φιλότιμο και μπέσα. Ιδίως ο Καρατζαφέρης, που σε κάθε του βήμα φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι δύο αυτές ιδιότητες του τρέχουν από τα μπατζάκια.







____________


Διαβάστε επίσης:
• Εργολάβοι συνειδήσεων-ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΛΑΦΟΥΖΙΣΜΟ
• Ο "Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας" του Αλέξη Παπαχελά