«Διορίζαμε αριστερούς»: Η εξελικτική στρατηγική διαχείρισης ευθυνών....

Του Μιχάλη Ραγκούση, απο το TVXS...

Σε περιπτώσεις κρίσης, είτε φυσικής (π.χ. σεισμοί, πυρκαγιές) είτε οικονομικής, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αντίδρασης της πολιτικής ηγεσίας είναι, σε ρητορικό επίπεδο, η διαχείριση των ευθυνών που οι πολίτες τείνουν να της αποδώσουν. Παραδοσιακά, οι ευθύνες επιρρίπτονται σε προηγούμενες εγχώριες κυβερνήσεις, σε διεθνείς οργανισμούς και διάφορα άλλα ‘ξένα κέντρα’ (όπως σε περιπτώσεις αποκαλούμενης τρομοκρατίας).
Αυτό που προσδίδει κάποιο είδος διαφοροποίησης στην ελληνική στρατηγική διαχείρισης των ευθυνών της οικονομικής κρίσης δεν είναι βέβαια η καταγεγραμμένη προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας για αποποίηση ευθυνών. Ούτε καν η προσπάθεια απόκρυψης των ευθυνών του πολιτικοοικονομικού συστήματος που αυτή εκπροσωπεί. Είναι η απόδοση από την ηγεσία ευθυνών στους ίδιους τους πολίτες. Έχει πια γίνει φανερός πρώτα ο μεταβατικός στόχος καταμερισμού των ευθυνών της κρίσης (οι πολίτες να καταστούν συνυπεύθυνοι) αλλά κι ο τελικός που είναι η αντιστροφή των ευθυνών αυτών (οι πολίτες να καταστούν οι κυρίως, αν όχι καθόλα, υπεύθυνοι). Τελευταία φανερώνεται και μια ακόμα μορφή της στρατηγικής αυτής, η μορφή της στοχοποίησης ομάδων του πληθυσμού.
Στην Ελλάδα βέβαια, η στρατηγική της διαχείρισης ευθυνών δεν ξεκίνησε αμέσως. Η πολιτική ηγεσία φάνηκε να σαστίζει αρχικά μπροστά στη γενικευμένη οργή του πληθυσμού. Οι πρώτες σπασμωδικές δηλώσεις στα τέλη του 2009 και αρχές του 2010 για τα άδεια ταμεία που παρέδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση και για τις ευθύνες της ΕΕ θα πρέπει ίσως να θεωρηθούν σαν μέρος της παλιάς-παραδοσιακής ρητορικής. Τέτοιου είδους ρητορική, στα πλαίσια της αμφισβήτησης του πολιτικού προσωπικού και του λόγου του, φάνηκε να μην βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Τελικά, ενώ οι πολίτες ζητούσαν επιτακτικά την άμεση απόδοση ευθυνών στο πολιτικό προσωπικό και τους συνεργάτες του, ο Γ. Παπανδρέου δήλωνε πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο μιας και προείχε η σωτηρία της χώρας (1). Αυτές οι πρωταρχικές δηλώσεις Παπανδρέου θα πρέπει, με βάση τις δηλώσεις άλλων κυβερνητικών στελεχών από τότε μέχρι σήμερα, να θεωρηθούν ως το πρώτο στάδιο της στρατηγικής διαχείρισης ευθυνών. Στόχος δεν ήταν άλλος από το να κερδηθεί χρόνος για τον σχεδιασμό του επόμενου σταδίου.
Αυτό το δεύτερο, πιο μελετημένο στάδιο, φαίνεται να εφαρμόστηκε με το διάσιμο πλέον ‘μαζί τα φάγαμε’ του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης, προς τα τέλη του 2010. Με τη δήλωση αυτή η πολιτική ηγεσία έδειχνε να αναγνωρίζει ένα μέρος των ευθυνών. Όμως, τα λόγια εκείνα του Θ. Πάγκαλου είχαν ξεκάθαρα κι άλλο ένα σκοπό: από τη μέρα εκείνη και μετά, και με την απαραίτητη συμπαράσταση πολλών ΜΜΕ, το βάρος της ευθύνης έπεφτε και στους πολίτες. Με δηλώσεις βουλευτών και με δημοσιεύματα στον τύπο άρχισε να εντατικοποιείται η προβολή στοιχείων με σκοπό την απόδειξη ύπαρξης υπεράριθμων δημόσιων υπάλληλων, μαϊμού συντάξεων, τεμπέληδων Ελλήνων κοκ (2).
Η επικοινωνιακή στρατηγική της πολιτικής ηγεσίας και των ΜΜΕ είχε δουλέψει αρκετά καλά. Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών όχι μόνο αποδέχτηκε τις ευθύνες που του καταλόγιζαν αλλά και αναπαρήγαγε μια τέτοια ρητορική. Αργότερα, σ’ ένα τέτοιο εύφορο έδαφος ο Ευ. Βενιζέλος έσπειρε ένα νέο κομμάτι της στρατηγικής. Τον Φεβρουάριο του 2013, σε μια ομιλία του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμαινε: ‘έχουμε ευθύνες, αλλά όχι τόσο μεγάλες όσο μας καταλόγισε ο ελληνικός λαός. (3) Έτσι, ενώ οι ευθύνες είχαν διαμοιραστεί πρώτα ισόποσα και γρήγορα δυσανάλογα στους πολίτες, ο Βενιζέλος τώρα φρόντιζε να ελαφρύνει κι άλλο τις ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας.
Θα ήταν λάθος όμως να θεωρηθεί ότι τη στρατηγική αυτή της σταδιακής αποποίησης ευθυνών και της διανομής τους στους πολίτες την ανέπτυξε κι εφάρμοσε μόνο το ΠΑΣΟΚ. Αντίστοιχες διατυπώσεις έχουν εκφραστεί και από τον τωρινό πρωθυπουργό και από άλλα στελέχη των κυβερνήσεων της εποχής των μνημονίων (4). Και κάπως έτσι φτάσαμε στη πρόσφατη δήλωση του Α. Σαμαρά στο θέμα της ΕΡΤ. Σύμφωνα με αυτή τη δήλωση, τα λάθη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ήταν οι διορισμοί αλλά αυτοί ήταν κυρίως διορισμοί ανθρώπων της αριστεράς. Στην εντατική προσπάθεια της παράταξης του Α. Σαμαρά, της Ομάδας Αλήθειας της, και άλλων πρόθυμων στελεχών τής πρώην τρικομματικής να επιρρίψουν όλο και περισσότερες ευθύνες στην αριστερά (για την κρίση, για την παρεμπόδιση των μεταρρυθμίσεων, ακόμα και για την άνοδο των νεοναζί) οι ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας της μεταπολίτευσης σταματούν νωρίς, εκεί που αρχίζουν οι ευθύνες της αριστεράς. Πλέον έχουμε να κάνουμε, κατά την ερμηνεία μας, με μία ακόμα εξέλιξη της στρατηγικής διαχείρισης ευθυνών η οποία εμπλουτίζεται με την παράλληλη αλλά και αλληλοσχετιζόμενη ρητορική της στοχοποίησης της αριστεράς. Ο Πρωθυπουργός βέβαια έχει από καιρό επενδύσει την πολιτική του επιβίωση στην καλλιέργεια και συγκομιδή αντι-αριστερών συναισθημάτων.
Συνεπώς, σεβόμενη το περιβάλλον δικομματικής πια συνεργασίας, η χθεσινή δήλωση του Α. Σαμαρά για ‘διορισμούς αριστερών’ είναι μεν διατυπωμένη στα πλαίσια της διαχείρισης ευθύνης από την πολιτική ηγεσία. Δεν θα πρέπει όμως να παραβλεφθεί πως η στρατηγική της διαχείρισης/αποποίησης ευθυνών έχει άμεσες επιρροές από, και προεκτάσεις προς, τη στρατηγική της πολύπλευρης ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού (5). Ταυτόχρονα, και πάντα μέσα στην εξελικτική της πορεία, η εν λόγω στρατηγική θρέφει πλέον, με τη βοήθεια πάντα των ΜΜΕ (6), τη νεογέννητη, Σαμαρικής προέλευσης (7), ρητορική της υπεύθυνης για την σημερινή κατάσταση ‘ιδεολογικής τρομοκρατίας της αριστεράς’.
1. Ενδιαφέρον έχει ότι η ίδια διατύπωση, προς κάλυψη του Παπανδρέου, εκφράστηκε κι από τη Νέα Δημοκρατία το 2012 για να αποτραπεί η σύσταση επιτροπής που θα διερευνούσε τις ευθύνες για την προσφυγή στο μνημόνιο. http://www.newsbomb.gr/politikh/story/228275/anisyhia-papandreoy, πρόσβαση 29.06.2013
2. Αργότερα όλες αυτές οι κατηγορίες αποδείχτηκαν είτε εντελώς ψευδείς, είτε υπερβολικές. Σε κάθε περίπτωση φάνηκε να αδυνατούν να εξηγήσουν την κρίση.
3. tvxs.gr/node/120812, πρόσβαση, ό.π.
4.http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=432155, πρόσβαση, ό.π., βλ. και υποσημείωση 1.
5. Αυτό συμβαίνει παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι ο σκοπός του είναι ‘να ενώσει όλους τους Έλληνες’.
6. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=25662, πρόσβαση, ό.π.
7. Όπως προκύπτει, για παράδειγμα, από την επιστολή-απάντηση στον Ν. Βαλαωρίτη.

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FosPhotos

Κάποιος να τους πει ότι είναι "νεκροί"...

Τρυπιο ευρω...

Είναι ανθρώπινο όταν έχεις βρεθεί κάτω από τα φώτα της ράμπας να δυσκολεύεσαι να προχωρήσεις όταν αυτά σβήσουν. Ωστόσο, όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε αυτήν την θέση κάποια στιγμή συμβιβάζονται με την ιδέα πως δεν είναι τόσο δημοφιλείς όσο ήταν ή ήθελαν να πιστεύουν ότι ήταν στο παρελθόν.

Συμβιβάζονται και συνεχίζουν τη ζωή τους όπως μπορούν. Οποιος αγαπά την Α. Διαμαντοπούλου, τον Ανδρ. Λοβέρδο και το Γ. Ραγκούση έχει χρέος να τους μεταφέρει αυτήν την παρατήρηση, που δεν είναι καμιά σοφία αλλά μια συνήθης διαδικασία.

Ποιος ο λόγος να τους βλέπουν να εξευτελίζονται με το να ιδρύουν κόμματα, τα οποία ακόμα κι αν ενωθούν εις «σάρκα» μία θα δυσκολευτούν να βρουν άλλες ψήφους πέρα από τις δικές τους;…

Δεν αμφιβάλλω ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν ότι την καταιγίδα μπορείς να την αντιμετωπίσεις με μια ομπρέλα, γι’ αυτό κι επιλέγουν πολιτικούς οι οποίοι προκρίνουν μετριοπαθείς λύσεις.

Ακόμα κι εκείνοι, όμως, θα δυσκολευτούν πολύ να ακολουθήσουν άτομα τα οποία έχουν κυβερνήσει αυτήν τη χώρα, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, με τα γνωστά «θαυμαστά» αποτελέσματα. Δε με νοιάζει τοσο αν η Α. Διαμαντοπούλου, ο Ανδρ. Λοβέρδος κι ο Γ. Ραγκούσης είναι διεφθαρμένοι.

Το τραγικότερο είναι ότι αποδείχθηκαν ανίκανοι. Γιατί, επομένως, οι σοσιαλδημοκράτες ή οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι να καταφύγουν σε τέτοιου είδους λύσεις απελπισίας, οι οποίες ακόμα δεν έχουν καταλάβει πόσο νεκρές είναι;… 

Ιθαγενείς και σερίφηδες...

Του Νίκου Νικήσιανη, απο το Alter Thess...

Ας ξεκινήσουμε από τα νούμερα του Υπουργείου Εσωτερικών: από την εφαρμογή του νόμου Ραγκούση για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών, ως το πρόσφατο πάγωμά του, μέσα σε τρία χρόνια δηλαδή, ιθαγένεια πήραν 10.000 παιδιά· 4.500 επειδή γεννήθηκαν στην Ελλάδα και 5.500 επειδή συμπλήρωσαν τα αναγκαία έτη φοίτησης στα ελληνικά σχολεία.
Ας σκεφτούμε λίγο τι σημαίνει πρακτικά αυτό: ότι 10.000 παιδιά, τα οποία γεννήθηκαν από γονείς που ζουν μόνιμα και εργάζονται στην Ελλάδα, που πήγαν σχολείο και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, που δεν γνωρίζουν άλλη χώρα ως «πατρίδα» και που φυσιολογικά θα μείνουν εδώ (εκτός βέβαια αν επιλέξουν τα ίδια μεγαλώνοντας να μεταναστεύσουν, μαζί με τους χιλιάδες άλλους νέους ελληνικής καταγωγής), αποκτήσανε μία απλή ταυτότητα. Ότι σε 10.000 ιθαγενείς με άλλα λόγια, αναγνωρίστηκε η αυτονόητη ιθαγένεια. Δεν θα χρειάζεται δηλαδή στα 18 τους να μαζεύουν υποχρεωτικά 150 ένσημα το χρόνο για να μην απελαθούν ως «λαθρομετανάστες». Πρόκειται μόνο για αυτό το τόσο απλό και τόσο στοιχειώδες δικαίωμα, το οποίο μάλιστα το απέκτησαν δυστυχώς τόσο λίγα παιδιά, εξαιτίας των ασφυκτικών όρων του νόμου Ραγκούση: 10.000 παιδιά, ένας στους χίλιους κατοίκους, κι αν δεχτούμε ότι οι μόνιμοι μετανάστες στη χώρα είναι περίπου 1 εκατομμύριο, ένας στους εκατό μετανάστες.
Πού το βρήκανε λοιπόν τόσο μίσος οι σερίφηδες των κ.κ. Σαμαρά και Κουβέλη κι αναδείξανε το νόμο για την ιθαγένεια στην ύψιστη εθνική απειλή; Τι ακριβώς φοβούνται από 10.000 παιδιά και θέλουν να τα καταδικάσουν σε αιώνια ομηρία;
Είναι τόσο παράλογο κι απάνθρωπο, που μοιάζει σχεδόν ακατανόητο. Το αντιρατσιστικό κίνημα βέβαια, έχει σκεφτεί πάνω σε αυτό δυο-τρεις απαντήσεις. Λέει για παράδειγμα ότι η μεταναστευτική πολιτική έχει συνειδητό στόχο να κρατά τους μετανάστες σε αυτή τη γκρίζα ζώνη για να τους πιέζει στο περιθώριο και να τους στερεί δικαιώματα. Πρόκειται για μία βασική μέθοδο κατάτμησης και υποβάθμισης των δικαιωμάτων σε προνόμια και άρα συνολικής επίθεσης σε όλους τους εργαζομένους και την κοινωνία.
Άλλοι λένε επίσης ότι σε αυτή τη συγκυρία, το βασικό ζήτημα είναι το ιδεολογικό: έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για κοινωνική συναίνεση, τα χλωμά πρόσωπα που μας κυβερνούν επενδύουν στη νύχτα: στα πιο σκοτεινά μας ένστικτα, στο μίσος, στο Έθνος και τη φυλή, στον πιο φτηνό λαϊκιστικό ρατσισμό. Αν σε αυτό προσθέσεις και την έμφυτη ακροδεξιά ροπή της σαμαρικής παρέας, μαζί με την πίεση από τη γνήσια φασιστική δεξιά, καταλαβαίνεις ότι η μάχη ενάντια στον ‘εσωτερικό εχθρό’ αποτελεί πια τη μοναδική διέξοδο – ένας δρόμος βέβαια που οδηγεί στον κανονικό, κρατικό φασισμό.
Οι δυο λογικές αυτές μάλιστα δεν είναι άσχετες μεταξύ τους· ο κατακερματισμός της εργατικής τάξης και της κοινωνίας, είτε μέσα από το θεσμικό, είτε μέσα από τον ιδεολογικό και κοινωνικό ρατσισμό, έχει ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωσή μας, τη διάλυση και την παράδοση. Εμείς χάνουμε, αυτοί κερδίζουν· όπως λέει κι ένα παλιό καλό σύνθημα, ο ρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα.
Όλα αυτά είναι σωστά· αλλά πάλι λες έξαλλος, είναι δυνατό τόσο μένος για 10.000 παιδιά; Ακόμα κι οι παλιάτσοι του κ. Κουβέλη, που σχίζανε τα κόκκινα ιμάτιά τους της προάλλες για να στηρίξουν τον κουτσό νόμο Ραγκούση, τώρα κατάπιαν τη γλωσσίτσα τους; Με τι σόι καθάρματα έχουμε μπλέξει;
Ένα τέτοιο έγκλημα δεν σηκώνει ούτε μισόλογα, ούτε ολιγωρίες. Οκ, τρέχουνε δυο χιλιάδες σημαντικές μάχες, αλλά σε κάτι τέτοια ζητήματα χαράσσονται οι πιο ουσιαστικές διαχωριστικές γραμμές: όποιοι είναι με τους εργαζόμενους και με τους φτωχούς, δεν αρκεί να είναι ενάντια στο Μνημόνιο ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει να είναι με την ενότητα της τάξης τους και άρα με τους μετανάστες. Δεν μπορείς επίσης να ανησυχείς για την άνοδο του φασισμού και να μην τα δώσεις όλα στη μάχη για την ιθαγένεια. Ίσως, σε κάτι τέτοιες «μικρές» και δευτερεύουσες μάχες παίζονται πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται. Σε κάτι τέτοια μετριόμαστε.
ΥΓ. Η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία, η ΚΕΕΡΦΑ κι άλλες αντιρατσιστικές κινήσεις της πόλης οργανώνουν το Σάββατο στις 2 μμ, πορεία για το ζήτημα της ιθαγένειας. Την Παρασκευή (18.30, ΕΚΘ) θα προηγηθεί εκδήλωση, με τη συμμετοχή μεταναστευτικών συλλόγων και της Ομάδας Νομικών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών. Είναι δύο καλές ευκαιρίες να μετρηθούμε. Ακόμα όμως κι αν βρεθούμε λίγοι, είναι καθήκον μας να δώσουμε μια συμβολική έστω απάντηση στους σερίφηδες. Κι ακόμα περισσότερο, να δείξουμε στα παιδιά που απειλούνται ότι είναι δικοί μας άνθρωποι και δεν θα τα αφήσουμε μόνα.

Το αίμα των άλλων...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Πώς να μην πανηγυρίζει η Χρυσή Αυγή; Πώς να μη θριαμβολογεί για τον ενταφιασμό του νόμου Ραγκούση περί ιθαγένειας; Βλέπει ότι μία επιπλέον απαίτησή της παίρνει τον δρόμο της υλοποίησης, που άνοιξε προ τριμήνου, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να ακυρώσει τον νόμο, αιφνιδιάζοντας ξανά τους εταίρους του. Σοκαρισμένη είχε δηλώσει τότε η ΔΗΜΑΡ και «οδυνηρά έκπληκτη». Και ήταν. Μπορεί άλλωστε να δείξει τη δεδομένη ευαισθησία της και τώρα, μετά την απόφαση του ΣτΕ, προχωρώντας κάπως παραπέρα από την έμμεση διαμαρτυρία του εκπροσώπου της Ανδρέα Παπαδόπουλου, που έγραψε στο τουίτερ πως «ο νόμος Ραγκούση είναι ό,τι καλύτερο έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου».
Οσο για το ΠΑΣΟΚ, το μόνο ουσιώδες που ακούστηκε από την πλευρά του είναι όσα είπε ο κ. Παπανδρέου για τη «θεμελιώδη προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησής του». Αλλά ποιο ακροατήριο στρέφεται πια προς αυτόν και πόσο πειστικός μπορεί να ελπίσει ο ίδιος πως είναι, για οτιδήποτε; Ο κ. Βενιζέλος πάντως, ευτυχισμένος να δηλώνει πως η Ν.Δ. ακολουθεί τη «στρατηγική του», δεν βρήκε ακόμα χρόνο και λέξεις να διαμαρτυρηθεί.
Οπότε; Πώς να μη χαίρεται ο κόσμος της Χ.Α. και να μη χαμογελά; Πώς να μην ονειρεύεται νέες παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας, με αναμμένους πυρσούς και βήμα χήνας; Πώς να μην πολλαπλασιάζει τις επιθέσεις εναντίον Ελλήνων και ξένων, προπηλακίζοντας τώρα και τους «Γιατρούς του Κόσμου» (στο Πέραμα), που έχουν την αναιδή ιδέα να βοηθούν πάσχοντες δίχως να τους κάνουν πρώτα εξέταση αίματος για να δουν αν έχουν στις φλέβες τους τον παράγοντα Εψιλον της Ελληνικότητας;
Το αίμα, αυτό είναι πάντοτε και παντού το πάθος φασιστών και ναζιστών. Το αίμα σαν τεκμήριο καθαρότητας τάχα. Αλλά και το αίμα των «εχθρών», που τρέχει από σπασμένα κεφάλια και μαχαιρωμένα σπλάχνα. Οταν λοιπόν τα νεοναζιστίδια μιλούν για «τη μεγάλη νίκη της Χ.Α. που έδωσε αιματηρούς αγώνες τα τελευταία χρόνια», ως «αιματηρούς αγώνες» εννοούν τις επιθέσεις τους εναντίον των μεταναστών και των ημεδαπών που άφησαν πίσω τους ματωμένους από καδρόνι, μαχαίρι ή σιδερογροθιά. Ετσι έχουν μάθει οι ιθαγενέστατοι να βεβαιώνονται ότι το αίμα τους είναι καθαρό: χύνοντας το αίμα άλλων· το «βρώμικο»...

Η πολιτική ως αρθρογραφία...

του κ.Νικου Ξυδακη απο το βλέμμα...
Είχαμε την αίσθηση ότι η κυβέρνηση απουσιάζει, ότι ο πρωθυπουργός έχει σιγήσει, ότι οι υπουργοί αδρανούν, περιμένοντας την κουρά και τους καβαφικούς βάρβαρους.
Λάθος. Την περασμένη Κυριακή, ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε δις, με άρθρο ιστορίας ΠΑΣΟΚ και με συνέντευξη, ενώ κορυφαίοι υπουργοί επιδόθηκαν σε ένα νέο είδος επικοινωνίας: τη συλλογική αρθρογραφία. Το άρθρο των τριών υπουργών, Αννας Διαμαντοπούλου, Ανδρ. Λοβέρδου, Γ. Ραγκούση συγκέντρωσε το ενδιαφέρον, εις βάρος του πρωθυπουργού, και δικαιολογημένα: δείχνει όχι μόνο το ήθος των καιρών, αλλά και το σχήμα των πραγμάτων που έρχονται – ή τουλάχιστον την προσδοκία επιβίωσης του πολιτικού προσωπικού.
Το συλλογικό άρθρο παρουσιάζει ενδιαφέρον ως συμβάν, ως φόρμα και από τις συμπαραδηλώσεις του, πολύ περισσότερο από το περιεχόμενό του. Ως συμβάν: τρεις εν ενεργεία υπουργοί, και όχι ένας, απευθύνονται στο πανελλήνιο, σε συγκυρία κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος. Αρα ομάδωση, πόλος εξουσίας, εν όψει ρήξεων και μετασχηματισμών. Οι τρεις αρθρογράφοι έχουν διαφορετική πολιτική και κομματική καταγωγή. Η κ. Διαμαντοπούλου ενηλικιώθηκε και ωρίμασε στο κόμμα και το κράτος, όλη η ζωή της είναι κομματική και κυβερνητική. Το ίδιο και ο κ. Ραγκούσης, σε πολύ χαμηλότερες θέσεις ωστόσο, έως ότου ο Γ. Παπανδρέου τον εκτόξευσε στην κυβερνητική κορυφή. Ο κ. Λοβέρδος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστες ικανότητες, προσαρμογής στον καιρό και αλλαγής συμμάχων, πάντα με τον εκάστοτε νικητή. Παρ’ όλες τις διαφορές, οι κομματοθρεμμένοι και κρατικοδίατοι συγκλίνουν. Γιατί; Τους οδηγεί το ένστικτο επιβίωσης. Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση και κράτος πεθαίνει, κι αυτοί δεν θέλουν να πεθάνουν μαζί του. Απαγκιστρώνονται από το βυθιζόμενο σκάφος, αποποιούμενοι ευθύνες, στρέφοντας τον προβολέα εκτός παιδιάς. Με τη φόρμα του άρθρου…
Η φόρμα του άρθρου υποδηλώνει παρατηρητή των γεγονότων, και όχι αυτουργό και υπεύθυνο. Διαπιστώσεις, περιγραφή, ανάλυση, εντοπισμός και καυτηριασμός των κακώς κειμένων, εντοπισμός υπευθύνων, έκκληση προς τους αιρετούς άρχοντες – αυτό είναι το άρθρο. Ο αρθρογράφος ευθύνεται μόνο για τις τρέχουσες παρατηρήσεις και επισημάνσεις του, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για το πώς φτάσαμε ώς εδώ, ποιος διαμόρφωσε τη δομή εξαχρείωσης, τον συντεχνιασμό και την ανομία. Ο αρθρογράφος δεν είναι ηγέτης, είναι παρατηρητής. Εξ ου και οι παρατηρήσεις του μπορούν να αποφεύγουν το οδυνηρό βάθος, την ανασκαφή της Μεταπολίτευσης, το πώς και το ποιοι έχτισαν τον συντεχνιασμό και την ανομία: ποιοι εξέθρεψαν τις φυλές των ΔΕΚΟ, ποιοι διόριζαν τους εαυτούς και τους συγγενείς τους σε χρυσοπληρωμένες αργομισθίες, ποιοι εξασφάλισαν συντάξεις από φαλιρισμένες ΔΕΚΟ, ποιοι αναρριχήθηκαν στα κομματικά οφίτσια και άλωσαν το κράτος, ποιοι δεν βρέθηκαν ποτέ στα ανταγωνιστικά έμπεδα της ελεύθερης αγοράς.
Ακόμη κι έτσι, όμως, χωρίς ανασκαφή, οι αρθρογράφοι περιέγραψαν το κόμμα τους, το κόμμα-βασίλισσα και τους κλώνους-κηφήνες. Κατά τούτο ήσαν ειλικρινείς αυτοπροσωπογραφούμενοι.

Ζήτημα νομοτέλειας. . .

Του Γιάννη Μακριδάκη | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα...

Το είδαμε και αυτό. Τρεις υπουργοί γεννημένοι και μεγαλωμένοι πολιτικά μέσα στη χειρότερη συντεχνία, στη συντεχνία του Πασόκ που κατάστρεψε την Ελλάδα, υπογράφουν, και όχι συγγράφουν, άρθρο ενάντια στις συντεχνίες - των άλλων, των ψηφοφόρων τους!

Τρεις πολιτικοί, συνεχιστές και τιμητές μιας πολιτικής που επί τριάντα χρόνια υμνεί την αμορφωσιά, αναδεικνύει τα μηδενικά, τους ρουφιάνους, τους κομματικούς γλείφτες και υποτελείς, τους αποτυχημένους κάθε μικροκοινωνίας σε πολιτικούς παράγοντες, εκτρέφει από εργατοπατέρες έως στελέχη μιας διεφθαρμένης, απαίδευτης και φαιδρής τοπικής αυτοδιοίκησης και κεντρικής εξουσίας, βγήκαν αναιδέστατα μόλις χτες για να μας πουν ότι φταίμε όλοι μαζί που γίναμε κοινωνία λαμόγιων, και πως αυτό πρέπει να αλλάξει άρδην για να σωθούμε. Πως είναι τώρα η τελευταία ιστορική ευκαιρία μας και πως, τύχη αγαθή γι' αυτούς, τους έλαχε αυτή την ύστατη ώρα να κατέχουν θέσεις αρχηγικές για να μας βάλουν με πείσμα και αυταπάρνηση στον ίσιο δρόμο!

Τόση αναίδεια σε πολιτικό κείμενο δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία του ελληνικού κράτους.

Οι κορυφαίοι της πιο καταστροφικής για τη χώρα συντεχνίας, οι πολιτευτές που μέχρι πριν δυο χρόνια ηγούνταν οι ίδιοι συντεχνιακών αγώνων ή υποστήριζαν ή ανέχονταν τις πρακτικές τους, οι πολιτικοί που διαχειρίζονταν ή ανέχονταν τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος προς το συμφέρον των συντεχνιών και εις βάρος της εναπομείνουσας υγιούς κοινωνίας προς περισυλλογή ψήφων, αυτοί που έβαλαν εκβιαστικά τον Έλληνα πολίτη στη νοοτροπία "για να ζήσω πρέπει να γίνω κομματόσκυλο, υποτελής, δούλος, πελάτης των βουλευτών", οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι πριν τις τελευταίες ακόμα εκλογές υιοθέτησαν την λαϊκίστικη τακτική υποσχεσιολογίας "λεφτά υπάρχουν" για να εξαπατήσουν και να προσεταιριστούν τον συντεχνιασμό προς ίδιον και κομματικό όφελος, οι ίδιοι αυτοί θλιβεροί εξουσιαστές είδαν ξαφνικά μπροστά τους το φως της αρετής και βγήκαν συντεταγμένα με κείμενο όχι μετάνοιας, ούτε παραίτησης προς αναγνώριση των ευθυνών τους για την κατάντια της Ελλάδας, αλλά με κείμενο προειδοποίησης προς όλους μας πως πρέπει όλοι να αλλάξουμε αλλά οι ίδιοι να παραμείνουν στις θέσεις τους και να μας πάνε μπροστά, με πορεία διαφορετική πλέον και με εχθρούς τους πρώην συντρόφους.

Είναι όμως τόσο θλιβεροί που δεν έχουνε πάρει χαμπάρι τίποτα.
Δεν έχουνε πάρει χαμπάρι ότι ο συντεχνιασμός τον οποίον υπηρέτησαν και εξέθρεψαν θα κατακρημνιστεί παίρνοντας μαζί του και την δική τους συντεχνία, την ηγετική πασών των άλλων, την κορυφαία, δικαιωματικά, ως χειρίστου είδους τέτοια. Διότι δεν γίνεται να πέσει εκ θεμελίων το οικοδόμημα αλλά η κορφή του να στέκει αγέρωχη στη θέση της.

Η Ελλάδα που έφτιαξε το Πασοκ και συντήρησε στα διαστήματα της διακυβέρνησής της η ΝΔ θα καταστραφεί πρώτα ολοσχερώς, και ύστερα θα αναγεννηθεί από τα συντρίμμια της. Και στην καταστροφή θα πάρει μαζί της και τους θλιβερούς ηγέτες της. Νομοτελειακά.
Γιαννης Μακριδάκης

Αδίστακτοι εκτελεστές! Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης, Λοβέρδος ...

SOFISTIS ...

Μνημείο κοινωνικής ασυνειδησίας, κακοήθειας και πασοκικής αντίληψης για την ηθική είναι το περιβόητο «κείμενο των τριών», Διαμαντοπούλου, Ραγκούση και Λοβέρδου. Τα αδίστακτα αυτά και άρρωστα για εξουσία άτομα, κατηγορούν κάθε βουλευτή ή υπουργό, που έχει κάποιους δισταγμούς να συμμετάσχει, τουλάχιστον άμεσα, στην πρωτοφανή βία που ασκείται στη κοινωνία, ως δειλό και «επιδεικτικά ανήθικο»! Μαζί με αυτούς κατηγορούν ως ανήθικους και κάθε διανοούμενο και πολίτη που δεν συναινεί και δεν στηρίζει το έγκλημα τους! Όπως είναι φυσικό μαζί τους συμφώνησαν απολύτως και οι εντολοδόχοι πρωθυπουργοί Γκιόργκος και Βανγγέλις..
Ηθική λοιπόν για αυτούς τους αδίστακτους εκτελεστές είναι να μην βγάζει κανείς την ουρά του έξω απ το έγκλημα και κανείς να μην διστάζει, αλλά όλοι μαζί να μακελεύουν τη κοινωνία, όλοι μαζί να τη μετατρέπουν συνειδητά και μεθοδικά σε Αλβανία του Χότζα και όχι μόνο να χύνουν το αίμα των ανέργων, των μισθωτών και συνταξιούχων προστατεύοντας ταυτόχρονα και συνειδητά τη μεγάλη φοροδιαφυγή, αλλά να πιστεύουν κιόλας ότι αυτό είναι το ηθικό!!.. Και λέγαμε κάποτε ότι το νόμιμο δεν σημαίνει και ηθικό.. Για να βιώσουμε σήμερα στο πετσί μας το κραυγαλέα ανήθικο που γίνεται θεμιτό και νόμιμο! Αλλά δεν έχουν και άδικο οι αδίστακτοι αυτοί εκτελεστές. Η ηθική είναι και αυτή ένα κοινωνικό μέγεθος πάντα σχετικό, που εξαρτάται από την εκάστοτε κοινωνία, εποχή και πολιτισμό. Σύντομα λοιπόν θα διαπιστώσουν ότι σε τέτοια κατάσταση που οδηγούν τη κοινωνία, το μόνο ηθικό είναι η εξέγερση και ανατροπή τους! Και αυτό φυσικά δεν πρόκειται να γίνει με γαρδένιες σαν αυτές που ραίνουν τις κεφαλές τους στα σκυλάδικα, αλλά με άλλους τρόπους, “παράνομους” μεν, άκρως ηθικότατους δε..

Τρεις υπουργοί προαλείφουν την "τελική λύση"...

Μαλλον ακινδυνος ...

Με σημερινή επιστολή τους, οι Ανδρέας Λοβέρδος, Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Ραγκούσης, αποκαλύπτουν στο κοινό τις προθέσεις του εκσυγχρονιστικού ρεύματος της πασοκικής ολιγαρχίας. Το κείμενο χαρακτηρίστηκε ως πολιτική παρέμβαση βαρύνουσας σημασίας. Ως ειλικρινές πόνημα, πολιτικών που αποφασίζουν να πάρουν υπεύθυνη στάση απέναντι στα κρίσιμα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού και το πράσινο φως στην επιβολή της "Τελικής Λύσης".



Ποιος λείπει; ποιος λείπει;

Το στερεοτυπικό άνοιγμα της επιστολής των τριών υπουργών αποκαλύπτει αμέσως τις πραγματικές προθέσεις τους. Αρκεί να γνωρίζει -και αναγνωρίζει- κανείς τις βασικές αρχές της καθεστωτικής και μιντιακής προπαγάνδας, η οποία, έως πρόσφατα, αποτελούσε ένα εύπεπτο πιάτο, ακόμη και όταν σεβιριζόταν κρύο ή και ξαναζεσταμένο: "μαζί τα φάγαμε", "φταίνε οι συντεχνίες", "τηρείτε τας γραφάς". Από το πάρτι όμως, πάντα, κάποιος λείπει...

«Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων το συντεχνιασμό και την εκτεταμένη, αλλά και ιδιότυπη, ανομία, σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής».

Δεν χρειάζεται όμως ούτε μία παράγραφος έως ότου το τρίο, φωτογραφίσει επακριβώς τι εννοεί, αναφερόμενο σε συντεχνίες και ανομία. Γνωστή εδώ και δύο χρόνια άλλωστε η συνταγή: εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες κατέστρεψαν την "πατρίδα" και η ανομία ορίζεται και περιορίζεται αποκλειστικά στις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τους αποκλεισμούς και τις καταλήψεις. Πολύ γοργά εξυφαίνεται η πραγματικότητα, που βγάζει τους πραγματικούς υπεύθυνους τόσο για την οικονομική και κοινωνική κρίση, όσο όμως και για την ουσιαστική (και όχι νομότυπη) ανομία, απ' έξω.
Σημείωση: κρατήστε κάπου την έκφραση "συντεχνιασμός". Όλα δείχνουν ότι θα την ξαναβρούμε στο μέλλον μπροστά μας.

«Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής».

Τα έχουμε πει. Η διαφθορά στη χώρα, εκτός από ονοματεπώνυμα, έχει διαστρωμάτωση και ιεραρχία. Δεν είναι οριζόντια. Δεν είναι ολιστική. Κάθε τέτοια προσέγγιση οδηγεί σε φασιστικού τύπου λογικές. Ειδικά, όταν από την ιεραρχία λείπει η κορυφή και ο πιο... ισχυρός κρίκος. Όσο κι αν ψάξετε στο κείμενο δεν θα τους βρείτε. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, η κορυφή περιγράφεται με το γενικόλογο χαρακτηριστικό "πολιτικό σύστημα". Οι σχεσιακές συνδέσεις διαφθορέα-διαφθειρόμενου, οι ποιοτικές αναλύσεις των παθογενειών και μία ολόκληρη συντεχνία -ή μάλλον δράκα- λάμπουν διά της απουσίας τους. Πώς θα ήταν άλλωστε δυνατό να συμβούν όλα τα τούτα, όταν τη θέση του κριτή παίρνουν οι κατεξοχήν υπεύθυνοι και υποτελείς εκείνων ακριβώς των συμφερόντων, των οποίων η απουσία στην επιστολή είναι τόσο κραυγαλέα.

«Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!»

Διαχείριση κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων; Μην τα ψάχνετε. Ραντιέρηδες, κρατικοδίαιτοι και επιχειρηματίες που τσέπωσαν παραδάκι και εξήγαγαν αυτό σε Ελβετίες, Νησιά Κάιμαν, και επιχειρήσεις σε Βουλγαρία, Κίνα κ.λπ; Προφανώς αυτοί είναι η κοινωνία, αφού η "συντεχνιακή μειοψηφία" είναι όλοι οι άλλοι. Ο εχθρός έχει περιγραφεί και στοχοποιηθεί. Βρίσκεται σε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και... σκουπιδιάρικα. Το "πυρ" ακολουθεί...

Ορισμός: Κοινωνία είναι ό,τι στηρίζει ΠΑΣΟΚ

Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας αποτελεί καθημερινό κυρίως πιάτο των εξουσιαστών του ΠΑΣΟΚ. Ο βιασμός της νοημοσύνης, επιδόρπιο.

«Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ανοιχτά πανεπιστήμια, τα ανοικτά σχολεία και τα ανοικτά νοσοκομεία, κόντρα στις σκοπιμότητες των αποφάσεων για καταλήψεις, οι γενναίες δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες κινητοποιήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο τομέα του τουρισμού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο απαίτησαν, κυριολεκτικά, η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις πολιτικές της»

500.000 άνθρωποι στους δρόμους και τις πλατείες δεν είναι κοινωνία. Δέκα τσολιαδάκια που υποδέχονται Ιαπωνέζους τουρίστες είναι. Στους 700.000 άνεργους δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Αντιθέτως, ελπιδοφόρα είναι μία χούφτα "διανοητών" τρόφιμοι κρατικών "χορηγών" είναι. Συνελεύσεις φοιτητικών και συνδικαλιστικών οργάνων δεν βγάζουν πλειοψηφίες. Στις σελίδες του Facebook κρύβονται οι δημοκρατικές διαδικασίες. Οι οκτώ στους δέκα Έλληνες που αντιστέκονται στην κυβερνητική πολιτική δεν αποτελούν πλειονότητα. Οι δύο στους δέκα ιδρυματικούς πασόκους την αποτελούν. Τα καλύτερα όμως έρχονται...

«Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν».

Καλό είναι να μην ξεχνάμε τις σοσιαλιστικές περγαμηνές των υπογραφών. Τούτου δοθέντος, προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ιδεολογικοκαθοδηγητικό καπέλο στον ορισμό της πάλαι ποτέ αραχνιασμένης νομιμοφροσύνης. Το κράτος, η δικαιοσύνη και η αστυνομία, ορίζουν τις τύχες του λαού. Πλην όμως απαιτείται η συμπόρευση αυτού με τις Αρχές. Αντιθέτως, οφείλει να αποκρούσει τα ιδεολογικά "συμφέροντα". Πιο παλαιοκομμουνιστικό μακιγιάρισμα του ορισμού της ολιγαρχίας δεν θα μπορούσε να φανταστεί και ο πλέον δημιουργικός νους. Προσοχή στη λεπτομέρεια της τελευταίας πρότασης: δεν νοηματοδοτείται η πλειοψηφούσα γνώμη της κοινωνίας, χωρίς κρατικό πιστοποιητικό.

Πράσινο φως στην "τελική λύση"

Μ' αυτά και μ' αυτά φτάνουμε στις έμμεσες απειλές. Τα τανκς του Πάγκαλου είναι πολύ... μπρουτάλ για το λεπτεπίλεπτο πολιτικό προφίλ των συγγραφέων της επιστολής. Ας μην ξεχνάμε ότι συμμετέχει και μία κυρία στις υπογραφές.

«Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους».

Οι τρεις υπουργοί βιώνουν την ένταση, αλλά -παρότι υπουργοί- δεν δημιουργούν την κρίση. Προφανώς, τα τρία πιο νευραλγικά υπουργεία από πλευράς κοινωνικής προστασίας λειτουργούν σε κενό και δεν καθορίζεται η τύχη τους από τις επιλογές των πολιτικά υπευθύνων, αλλά από τις αντιδράσεις (σε τι άραγε;) των υπαλλήλων τους. Γιατροί, νοσηλευτές, δάσκαλοι, καθηγητές, δημοτικοί υπάλληλοι μακελάρηδες. Η "Δημοκρατία", δηλαδή οι πολιτικοί προϊστάμενοι (σ.σ. εκεί έχει καταντήσει ο ορισμός του πολιτεύματος) όμως, θα τολμήσουν!

«Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις».

Κανένας άλλος δεν είναι εχθρός της κοινωνίας. Ειδικά η γενικόλογη "καθυστέρηση" που παραπέμπει σε προβλήματα του... έμμηνου κύκλου, αποκαλύπτει την απύθμενη βλακεία του αυτοπροσδιοριζόμενου "μεταρρυθμιστή" που ορίζει την πρόοδο ως αλλαγή προς τα οπουδήποτε, για να κρύψει ότι την ουσιαστική οπισθοδρόμηση των "μεταρρυθμίσεων" αυτής της μαφίας που βυσσοδομεί για δύο δεκαετίες πάνω στην πολιτική ζωή της χώρας. Θα μπορούσαμε να σταθούμε (και να συμφωνήσουμε) στην ανομία, αν δεν περιοριζόταν λίγο πιο πάνω στο ίδιο κείμενο μόνο στους τομείς της συνδικαλιστικής δράσης και λαϊκής αντίδρασης στην εξουσία.

«Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Συμφιλίωση, ταχύτατη υλοποίηση των δεσμεύσεων και των μεταρρυθμίσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά».

Άργησε πλην δεν μπόρεσε να κρυφτεί και η γνήσια γλώσσα των εθνικοφρόνων αυτού του δύστυχου τόπου. Η Πατρίς και το Έθνος ζουν τραγικές περιστάσεις. Η Κρατική μηχανή πρέπει να δουλεύει, να νομοθετεί, να καταδικάζει, εκβιάζει και βιάζει. Ή μαζί μας ή εναντίον μας. Το DNA της πατριδοκαπηλευτικής παλαιοδεξιάς ζει και βασιλεύει στους τεταρτοδρομικούς μεταρρυθμιστές του μετασοσιαλισμού.

«Σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον Πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας , στο πλαίσιο της Ε.Ε.»

Μόνο με ναζιστική σημειολογία θα μπορούσε να ολοκληρώνει αυτό το κείμενο. Η "τελική λύση" που απεργάζεται (και ουχί επεξεργάζεται) ο πρωθυπουργός, εκτός δημοκρατικών θεσμών, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση και χωρίς κοινωνική συνεννόηση και έγκριση, έρχεται. Τα τανκς του Πάγκαλου όπως ανέφερα παραπάνω είναι πολύ μπρουτάλ. Θα σας εξαφανίσομεν...

Αντιδράσεις

Το μιντιακό κατεστημένο έσπευσε να υποδεχτεί την "παρέμβαση" ως ισχυρό πολιτικό μήνυμα προς τον πρωθυπουργό ή ακόμη και ως γενναία στάση απέναντι στην υστεριάζουσα κοινωνική μειοψηφία (σ.σ. είπαμε, η αριθμητική έχει μεταναστεύσει προ πολλού από αυτή τη χώρα). Με άκρως πολιτική γλώσσα απαντώ μονολεκτικώς: Κολοκύθια!

1. Η επιστολή δεν έφερε τίποτε καινούριο. Επανέλαβε τα χιλιοειπωμένα "συνθήματα" της εξουσιαστικής προπαγανδιστικής μηχανής που ανακυκλώνονται εργολαβικά στα κανάλια των εθνικών εργολάβων.
2. Το τρίο των "εκσυγχρονιστών" (γνωστής ενδοπασοκικής γκρούπας σημιτικής ταυτότητας) παίρνει θέση για την επόμενη ημέρα. Επόμενη ημέρα που αναμένεται να ανατείλει πολύ γρήγορα - ενδεχομένως εντός της εβδομάδας. Δηλώνει κομματική υποταγή και ταυτόχρονα ηγεμονική πρωτοβουλία για τα "χρόνια της χολέρας".
3. Στοχοποιεί τον εχθρό: την κοινωνική πλειοψηφία μισθωτών, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών. Προειδοποιεί το σύνολο της κοινωνίας και δίνει την εντολή "πυρ κατά βούληση" στα όπλα της Κρατικής Καθεστωτικής Ολιγαρχίας (που βαφτίζεται βολικά "Δημοκρατία"). Το δόγμα Μπους επι το ελληνικότερον...

Δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο, η ανάγνωση της τριάδας των ευέλπιδων αυριανών επικυρίαρχων.

Γλωσσολογικόν κερασάκιον

Μόλις χθες το βράδυ ο αγαπητός σε όλους, Πάσχος Μανδραβέλης, χρησιμοποιούσε στο twitter επανηλειμένα το νεολογισμό "συντεχνιασμό", όχι βέβαια για να υπερασπιστεί τις δημόσιες κοινωνικές δομές, αλλά για να τις καταργήσει. Τυχαίο; Πιθανότατα... αλλά δεν κόβω και το χέρι μου.

http://twitter.com/#!/Mandravelis/status/125287702491967488

Zaphod