Το κυνικό μέρισμα....

Παναγιώτης Σωτήρης, απο το  UnFollow...

Η ολοκλήρωση της συμφωνίας με την Τρόικα έχει οδηγήσει σε έναν παροξυσμό αναπαραγωγής της ίδιας αφήγησης περί της σταθεροποίησης και της επερχόμενης ανάπτυξης, που προσπαθεί να συγκαλύψει το ίδιο το πραγματικό πρόσωπο των νέων μέτρων που περιλαμβάνει η  συμφωνία.
Η ανακοινωμένη κατάργηση του οικογενειακού επιδόματος και των παροχών τοκετού του ΟΑΕΔ, η προοπτική μείωσης του επιδόματος ανεργίας, που ούτως ή άλλως είναι εξευτελιστικά χαμηλό και δεν αφορά πλέον την πλειοψηφία των ανέργων, η σχεδιαζόμενη νέα μείωση των συντάξεων, εφόσον η μείωση εισφορών επιταχύνει την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η απελευθέρωση των απολύσεων, η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα ως προς τα συνδικαλιστικά δικαιώματα,  οι νέοι γύροι απολύσεων στο δημόσιο τομέα, η απελευθέρωση της ιδιωτικής δράσης, η κατάργηση του… φρέσκου γάλακτος, όλα αυτά σηματοδοτούν στην πραγματικότητα ένα νέο μνημόνιο.

Janine Antoni, «Saddle», 2000

Ισχύει, όμως, και ο οικονομικός απολογισμός πίσω από αυτή την αφήγηση;

Η Ελλάδα που μισούμε...

Παναγιώτης Σωτήρης, απο το Unfollow...

Δεν ξέρω εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης συνειδητά επέλεξε για το περιβόητο «Ποτάμι» του να συγκεντρώσει ό,τι χειρότερο περιφέρεται στην ελληνική κοινωνία, αλλά σίγουρα τα κατάφερε.

  Η ανακοίνωση των υποστηρικτών της κίνησής του θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα tableau vivant της Ελλάδας του κυνισμού, της πολιτικής, δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής αρπαχτής, του μνημονιακού χατζηαβατισμού, αυτού του εσμού καθεστωτικών τυχοδιωκτών που αρέσκονται να (αυτο)παρουσιάζονται ως η φωτισμένη ελίτ του τόπου…

Μέσα σε αυτή την πραγματική λίστα της ντροπής μπορεί κανείς να βρει: Τον εθνικό μας διαφημιστή που χρόνια τώρα αρέσκεται να πλασάρεται ως διανοούμενος με βάθος, ενώ δεν ξέφυγε ποτέ από τα πνευματικά όρια της διαφήμισης της Κόκα Κόλα. Το άκρον άκρον άωτον του ακαδημαϊκού κυνισμού, τη μοναδική περίπτωση φιλοσόφου όπου το απόλυτα αβαθές της σκέψης πάει χέρι-χέρι με τον πιο σκληρό αυταρχισμό που θεωρεί τους φοιτητές πεδίο εξάσκησης για τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Μια εντυπωσιακή περίπτωση εξωμότη που, αφού εξαργύρωσε τα αρχικά διαπιστευτήριά του ως ιστορικού της Αριστεράς, σήμερα έχει αναχθεί σε πρωταθλητή της αντικομμουνιστικής ηλιθιότητας, ένα σκαλοπάτι πάνω από τις αλήστου μνήμης φωτογραφίες με τα κονσερβοκούτια και τους κουβάδες με τα μάτια. Έναν καθηγητή δημόσιας διοίκησης που περιφέρεται ως ο «καλύτερος δημόσιος υπάλληλος της χώρας» χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μια ώρα στο γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Να γυρίσουμε την πλάτη στην αμηχανία...

Παναγιώτης Σωτήρης, απο το Αριστερο Βημα...
Στην πολιτική – όπως και τον πόλεμο – ποτέ κανείς δεν πρέπει να υποτιμά ότι το κρίσιμο είναι ποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ακόμη πιο κρίσιμο είναι να μην υποτιμούμε την ικανότητα του αντιπάλου μας να μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Γιατί τότε θα του παραχωρήσουμε τον πολιτικό χώρο...

Δυστυχώς, μεγάλο μέρος της Αριστεράς κινήθηκε τις τελευταίες εβδομάδες υποτιμώντας τη δυνατότητα της κυβέρνησης να εκμεταλλευθεί τη συγκυρία με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όχι απλώς για να χτυπήσει δικαστικά και πολιτικά τη Χρυσή Αυγή αλλά και για να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό και να διεκδικήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Να ξεκαθαρίσω κάτι: η εικόνα να συλλαμβάνονται τα στελέχη της Χρυσής Αυγής και από έξω να είναι ελάχιστοι συγκεντρωμένοι ομοϊδεάτες αμήχανοι σα ζαλισμένα κοτόπουλα, προφανώς και αποτελεί, καθαυτή, μια δικαίωση αγώνων της Αριστεράς ενάντια στο φασιστικό μόρφωμα.

Να υπογραμμίσω, ακόμη, ότι οι σημερινές εξελίξεις δεν αναιρούν, σε κανένα βαθμό τις τεράστιες ευθύνες που έχει η κυβέρνηση, και τα μνημονιακά κόμματα, για το πώς ενισχύθηκε, πριμοδοτήθηκε, ανοιχτά υποθάλφθηκε η Χρυσή Αυγή.

Η καθόλου χαριτωμένη γραφικότητα της καθεστωτικής δημοσιογραφίας…

Παναγιώτης Σωτήρης, απο την  AlfaVita...

Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί είναι άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, από την αρχισυντάκτρια πολιτιστικού της εφημερίδας Β. Γεωργακοπούλου και αναφέρεται στα πρόσφατα γεγονότα της αστυνομικής εισβολής στην ΑΣΟΕΕ.

Το συγκεκριμένο άρθρο αναπαράγει όλη τη ρητορική που αναπαράχθηκε και στα τηλεοπτικά κανάλια τις τελευταίες μέρες σύμφωνα με την οποία ορθά η αστυνομία εισέβαλε στην ΑΣΟΕΕ, εφόσον μέσα σε έναν Πανεπιστημιακό χώρο «αποθηκεύονταν» προϊόντα «παραεμπορίου» καθώς και μπουκάλια, με τα τελευταία να ταυτίζονται αυτόματα με εκρηκτικούς μηχανισμούς.

Η εικόνα είναι γνωστή και έχει άλλωστε αναπαραχθεί μέχρι ναυτίας: στα πανεπιστήμια γίνονται κατ’ επανάληψη παραβατικές πρακτικές, τα κτίριά τους λειτουργούν ως ορμητήρια βίαιων ομάδων και εσχάτως στεγάζουν και παράνομες δραστηριότητες. Η συντάκτης μάλιστα του άρθρου σε αντιδιαστολή επικροτεί πρόσφατη δήλωση του προέδρου της ΠΟΣΔΕΠ Σταυρακάκη, ο οποίος σε προσωπική του δήλωση καλούσε τα κόμματα να αποκηρύξουν τέτοιες ομάδες. Το άρθρο τελειώνει με τη συντάκτρια να συγκρίνει την τωρινή κατάσταση με την εποχή της «αποχουντοποίησης», όταν κατά τη γνώμη της ακόμη και οι πιο ακραίες πρακτικές της Αριστεράς δεν συγκρίνονταν με την τωρινή κατάσταση. Θεωρεί μάλιστα ότι οι τότε «αγριότητες» είναι «χαριτωμένες γραφικότητες» σε σχέση με τα τωρινά.

Όπως συμβαίνει πάντα με άρθρα συνειδητής προπαγανδιστικής παρέμβασης, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια. Ας ξεκινήσουμε από την ίδια τη φιλολογία περί «παραεμπορίου». Τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη αγορανομική παράβαση – που σε κλίμακα δεν έχει καμιά σχέση με τις φορολογικές παραβάσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ επώνυμων επιχειρηματιών – έχει αναχθεί σε ιδιώνυμο αδίκημα, έστω και εάν πρόκειται για πρακτική που κατεξοχήν παραπέμπει σε κοινωνίες σε συνθήκη φτωχοποίησης και σίγουρα δεν ευθύνεται για την κρίση του εμπορίου (για την οποία ευθύνεται κατεξοχήν η οικονομική κρίση και η μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών κατά ακόμη και 50%). Αφήνουμε κατά μέρος ότι όλα αυτά έχουν έναν έντονα ρατσιστικό χαρακτήρα: στους φτωχούς μετανάστες μικροπωλητές αστυνομικές επεμβάσεις, στους καναλάρχες και τους εργολάβους «ειδικοί διακανονισμοί».

Έπειτα στην ΑΣΟΕΕ είχαμε ένα παράδειγμα αστυνομικού – και δικαστικού… - σουρεαλισμού. Η Αστυνομία δήλωσε ότι έκανε επιχείρηση κατά του «παραεμπορίου» φέρνοντας ειδικές αστυνομικές δυνάμεις για… αγορανομική παράβαση, εισέβαλε παρουσία εισαγγελέα σε πανεπιστημιακό χώρο και πήγε κατευθείαν στα γραφεία που χρησιμοποιούν οι φοιτητικές παρατάξεις της Αριστεράς και ο αναρχικός χώρος. Αυτό τώρα ποια σχέση έχει με το «παραεμπόριο»;

Και εκεί έρχονται τα περιβόητα ευρήματα. Αντικείμενα που υπάρχουν στα περισσότερα σπίτια όπως άδεια μπουκάλια και ξύλα παρουσιάστηκαν ως πειστήρια ότι τα πανεπιστήμια είναι κέντρα βίας. Όσο για τις περιβόητες μάσκες, είναι γνωστό ότι αποτελούν αυτονόητη προστασία απέναντι στην επικίνδυνη και παρατεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία. Παράλληλα, κατασχέθηκε και ένας κινηματικός ραδιοσταθμός, προφανώς και αυτός ως «παράνομη δραστηριότητα». Βέβαια αντίστοιχη ευαισθησία δεν έχει υπάρξει για τους όντως παράνομους καναλάρχες και τον τρόπο που χειρίζονται ένα δημόσιο αγαθό όπως είναι οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες.

Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε όχι με την καταπολέμηση της «ανομίας», αλλά με επιχείρηση τρομοκράτησης του φοιτητικού κινήματος και έμπρακτης υλοποίησης της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Εάν η αστυνομία μπορεί ετσιθελικά να παραβιάζει φοιτητικά γραφεία και πανεπιστημιακές αίθουσες, τι πρέπει να περιμένουμε μετά, την εισβολή διμοιρίας των ΜΑΤ σε ώρα φοιτητικής συνέλευσης;

Ακόμη πιο ανατριχιαστική γίνεται η εξέλιξη εάν αναλογιστούμε ότι λίγες μέρες πριν είχαμε την εισβολή της αστυνομίας στην κατάληψη Villa Amalias, έναν από τους πιο ιστορικούς κατειλημμένους κινηματικούς χώρους, με μεγάλη δράση ιδίως στο αντιφασιστικό κίνημα. Μια ματιά να ρίξει κανείς στο χάρτη της Αθήνας θα διαπιστώσει ότι οι δύο αστυνομικές επιχειρήσεις στην Villa Amalias και στην ΑΣΟΕΕ εκτός όλων των άλλων είναι και ευθεία εξυπηρέτηση της «εδαφικής» στρατηγικής της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής να αποκτήσει τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Η αστυνομία να λειτουργεί ως συλλογικός μπράβος μιας ναζιστικής συμμορίας: αυτό φαίνεται ότι δεν αποτελεί πρόβλημα για τη συντάκτρια του άρθρου.

Η προσβλητική αναφορά της συντάκτριας σε «πανάσχετες ομάδες», εννοώντας προφανώς τις συλλογικότητες της φοιτητικής Αριστεράς και του ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος, αποτυπώνει συνειδητή αποσιώπηση του γεγονότος ότι αυτές οι συλλογικότητες ήταν που πρωταγωνίστησαν σε μεγάλα φοιτητικά κινήματα και υπερασπίστηκαν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία (ακριβώς για να μην χρειάζονται οι φοιτητές στην Ελλάδα να πληρώνουν τα πανάκριβα δίδακτρα που φαντάζομαι ότι πληρώνει η συγκεκριμένη συντάκτρια για το γιό της που – κατά δήλωση της ιδίας στο συγκεκριμένο άρθρο – σπουδάζει στην Αγγλία…).

Όσο για τους ύμνους στον κ. Σταυρακάκη, αυτό είναι το μόνο λογικά συνεκτικό στοιχείο του άρθρου. Όταν ταυτίζεσαι με την ρητορική της ανομίας, λογικό είναι να εξυμνείς κάποιον που στη θητεία του ως προέδρου δεν έκανε απολύτως τίποτα για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά λειτούργησε ουκ ολίγες φορές ως αυτόκλητος εισαγγελέας και καταδότης στοχοποιώντας ακόμη και συναδέλφους του πανεπιστημιακούς.

Είναι προφανές ότι σήμερα το πολιτικό αλλά και δημοσιογραφικό κατεστημένο έχει βάλει ως στόχο να ξεμπερδεύει ποινικά και κατασταλτικά με το αγωνιστικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης και να επιβάλlει τη «θωρακισμένη μεταδημοκρατία» των νομοθετικών πραξικοπημάτων, της διαρκούς «έκτακτης ανάγκης», της καταστολής. Σε αυτό το φόντο θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι δεν θα τα διαβάζουμε σε εγχειρήματα που δηλώνουν συνεταιριστικά, δημοκρατικά και σε ανοιχτή σχέση με την κοινωνία και όχι τη διαπλοκή.

Τα γάντια των αστυνομικών και ο ιός του ρατσισμού...

αριστερό blog...

Παναγιώτης  Σωτήρης

Πλημμύρισαν οι τηλεοπτικές οθόνες και τα πρωτοσέλιδα από αποκρουστικές σκηνές: πάνοπλοι αστυνομικοί να συγκεντρώνουν μετανάστες σε «επιχειρήσεις-σκούπα» και να τους μεταφέρουν στα αστυνομικά τμήματα και από εκεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εικόνες «τζάμπα μαγκιάς» ενός κράτους που δεν μπορεί να ψελλίσει ούτε ένα «όχι άλλο» απέναντι στους εκβιασμούς των πιστωτών, αλλά επιδεικνύει πυγμή απέναντι στους φτωχοδιάβολους.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ σπεύδουν να διαφημίσουν την όλη επιχείρηση και μιλούν για το «αίσθημα ασφάλειας» των πολιτών. Προφανώς όχι παντού, γιατί στη Χαλκιδική το αίσθημα ασφάλειας μόλις χάθηκε, εφόσον για την υπεράσπιση των συμφερόντων του κ. Μπόμπολα προβλέπονται ακόμη και πλαστικές σφαίρες εναντίον διαδηλωτών.

Θύμα και η αλήθεια. Κανείς, για παράδειγμα, δεν υπογραμμίζει ότι σε πείσμα της μυθολογίας περί «παράνομης μετανάστευσης», η πλειοψηφία των προσαχθέντων αποδείχτηκε ότι είχαν χαρτιά. Ούτε σχολιάστηκε η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της απογραφής του 2011 που αποτύπωσε μείωση του πληθυσμού, πράγμα που προφανώς σημαίνει και μικρότερο μεταναστευτικό πληθυσμό: ποιος θέλει να μείνει σε μια χώρα που έχει ανεργία 25%;

Πάνω από όλα απουσιάζει το άνοιγμα μιας σοβαρής συζήτησης. Γιατί ο μόνος τρόπος να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές είναι να μην έχει λόγο κάποιος να φύγει από τη χώρα του και ότι όσο υπάρχουν πόλεμοι, επεμβάσεις και εξαθλίωση θα πληθαίνουν αυτοί που αναζητούν μια θέση στον ήλιο και θα το κάνουν όσα τείχη και εάν υψώνονται. Γιατί ένα μέρος των μεταναστών στην Ελλάδα, είναι εγκλωβισμένοι εδώ εξαιτίας της στρουθοκαμηλικής πολιτικής της ΕΕ. Γιατί την εγκληματικότητα τη γεννά η φτώχεια και η εξαθλίωση και όχι η εθνικότητα. Γιατί πολλοί από αυτούς που τώρα κραυγάζουν είναι Έλληνες λαθροεργοδότες και λαθροϊδιοκτήτες που πλούτισαν από την εκμετάλλευση των μεταναστών.

Όμως, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια πολιτική ελίτ που πανικόβλητη από την επίγνωση ότι θα υποχρεωθεί να πάρει μέτρα καταστροφικά, σπεύδει να προσφέρει ως αντίβαρο ένα θέαμα κοινωνικού κανιβαλισμού. Το μήνυμα είναι απλό: «θα σου στερήσουμε τη σύνταξη, θα σε απολύσουμε, θα μειώσουμε το εισόδημά σου, θα στερήσουμε από τα παιδιά σου θέσεις στην ανώτατη εκπαίδευση, αλλά θα μπορείς να απολαμβάνεις την ψευδαίσθηση ασφάλειας από τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών».

Γι' αυτό και όσο περισσότερο αποκηρύσσεται η βία των νοσταλγών του Χίτλερ, τόσο περισσότερο η ατζέντα της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής υιοθετείται, τόσο περισσότερο σπρώχνεται η πολιτική συζήτηση σε ζητήματα «νόμου και τάξης» και αναζητούνται αποδιοπομπαίοι τράγοι για να συγκαλύψουν τους πραγματικούς ενόχους: την νεοαποικιοκρατική επιτροπεία από την Τρόικα και την κυνική αποδοχή της από τον εγχώριο «επιχειρηματικό κόσμο».

Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε. Στο πληγωμένο βλέμμα του μετανάστη και του πρόσφυγα συμπυκνώνεται το αίτημα για μια κοινωνία αυθεντικά ανθρώπινη. Στην σπρωξιά του αστυνομικού, στην αλαζονεία του Υπουργού και στον κυνισμό του επενδυτή, η σύγχρονη βαρβαρότητα.

Οι αστυνομικοί φορούν γάντια στις «επιχειρήσεις – σκούπα». Όμως, γάντια φοράμε κανονικά για να μη μολύνουμε εμείς τον άνθρωπο (π.χ. σε ένα χειρουργείο) ή το αντικείμενο (π.χ. το φαγητό) που πιάνουμε, όχι για να μη μολυνθούμε (το ανθρώπινο δέρμα είναι φράγμα στα μικρόβια). Ίσως, αυτό να μην είναι ρατσιστική βλακεία και προκατάληψη, αλλά μια αθέλητη ένδειξη σοφίας: οι συμμορίες κρατικής βαρβαρότητας φορούν γάντια για να μη μολύνουν αθώους μετανάστες με τον ιό του ρατσισμού, του κυνισμού και της απανθρωπιάς...

Η Λίντα Κατέχη και η διεθνής του ακαδημαϊκού νεοφιλελευθερισμού ...

ThePressProject...
Του Παναγιώτη Σωτήρη

Στις 8-10 Γενάρη η διεθνής του ακαδημαϊκού νεοφιλελευθερισμού μαζεύεται στη Ρόδο για το συνέδριο του Παγκόσμιου Φόρουμ Πανεπιστημίων, που είναι το ακαδημαϊκό παράρτημα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός. Από τους ομιλητές ξεχωρίζει η Λίντα Κατέχη, πρόεδρος της "επιτροπής σοφών" του Υπουργείου Παιδείας για τη μεταρρύθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, αλλά και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Davis, εκεί όπου αστυνομικοί τον περασμένο Νοέμβρη ψέκασαν με δακρυγόνο ειρηνικούς διαδηλωτές.

Για τη σημασία του συνεδρίου αλλά και για την κρίση της επιχειρηματικής εκπαίδευσης στις ΗΠΑ γράφει ο Παναγιώτης Σωτήρης, διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.



Η Λίντα Κατέχη και η διεθνής του ακαδημαϊκού νεοφιλελευθερισμού
Παναγιώτης Σωτήρης
Διδάσκων (βάσει ΠΔ 407/80)
Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Η σκηνή έκανε το γύρο του κόσμου. Μια ομάδα ειρηνικών διαδηλωτών κάθεται στο οδόστρωμα εντός του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Davis. Ένας αστυνομικός πλησιάζει και αρχίζει να τους ψεκάζει έναν-έναν, σχεδόν εξ επαφής, με δακρυγόνο παρά τις φωνές πόνου και διαμαρτυρίας που ακούγονται.

Η πρύτανης που προσκάλεσε την αστυνομία ήταν η Ελληνοαμερικανίδα Λίντα Κατέχη, ιδιαίτερα γνωστή στις ΗΠΑ για την υποστήριξη της προς την επιχειρηματική ανώτατη εκπαίδευση. Επιπλέον, ήταν η επικεφαλής της εννιαμελούς επιτροπής Διεθνών Εμπειρογνωμόνων που είχε συγκροτήσει το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας για την αναμόρφωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Οι προτάσεις της Επιτροπής αναπαρήγαγαν τη ρητορεία περί ανταγωνιστικότητας και «Αριστείας» και ζητούσαν κατάργηση του ασύλου, φραγμούς στη δράση των «πολιτικοποιημένων» κινημάτων, περιορισμό όλων των μορφών δημοκρατικής συμμετοχής, και ενίσχυση της «επιχειρηματικότητας». Μέρος αυτών των προτάσεων ενσωματώθηκαν στο νέο νόμο για την Ανώτατη Εκπαίδευση που συνεχίζει να προκαλεί την οργή της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Από τις 8-10 Ιανουαρίου η Λίντα Κατέχη θα συμμετέχει στο συνέδριο του Παγκόσμιου Φόρουμ Πανεπιστημίων στη Ρόδο. Είναι το ακαδημαϊκό αντίστοιχο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός και ασχολείται με την προώθηση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής για μια επιχειρηματική ανώτατη εκπαίδευση. Από την Ελλάδα ιδιαίτερη συμμετοχή στη διοργάνωση έχει η καθηγήτρια Χ. Βιτσιλάκη, τέως αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου και γραμματέας εκπαίδευσης του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί, όμως, υπήρξαν τόσο έντονες διαμαρτυρίες ενάντια στην Κατέχη; Ο λόγος δεν είναι μόνο η στήριξη που έδωσε στην αστυνομική βαρβαρότητα. Είναι και ο πυρήνας της αντιπαράθεσης που είναι σε εξέλιξη στα αμερικανικά πανεπιστήμια για το πρόβλημα του σπουδαστικού χρέους. Τα τελευταία χρόνια τα δίδακτρα στα περισσότερα αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, όχι μόνο στα ιδιωτικά, αλλά και σε αυτά που ανήκουν στην δικαιοδοσία των Πολιτειών, όπως είναι το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Η αύξηση δεν οφείλεται μόνο στις πολύ μεγάλες περικοπές των δημόσιων προϋπολογισμών, αλλά και στην ολοένα και περισσότερο επιχειρηματική λογική που κυριαρχεί για την αύξηση του κύκλου εργασιών τους. Αυτό μετασχηματίζεται σε μια τεράστια αύξηση του χρέους των φοιτητών, που καλύπτουν τα δίδακτρα με τραπεζικά δάνεια που τα αποπληρώνουν όταν αρχίζουν να εργάζονται. Με δεδομένη την οικονομική κρίση αλλά και τις δυσκολίες εύρεσης εργασίας για αρκετούς αποφοίτους, πολλοί πτυχιούχοι ξεκινούν την καριέρα τους με το βάρος μιας υπερχρέωσης την οποία δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν. Σήμερα το πρόβλημα του σπουδαστικού χρέους εξελίσσεται σε ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα στις ΗΠΑ και τροφοδοτεί μαζικές κινητοποιήσεις, ενώ υπάρχει και μαζικό κίνημα ενάντια στην αποπληρωμή του σπουδαστικού χρέους, αλλά και ευρύτερη αμφισβήτηση της λογικής που θέλει την ανώτατη εκπαίδευση ένα ακόμη εμπόρευμα.

Είναι σαφές ότι ακόμη και στη χώρα που διαμόρφωσε το πρότυπο της επιχειρηματικής ανώτατης εκπαίδευσης, η πολιτική αυτή περνάει βαθιά κρίση. Αυτό συμβολίζει η αυξανόμενη οργή ενάντια σε πανεπιστημιακούς όπως η Λίντα Κατέχη. Ότι στην Ελλάδα τέτοιοι πανεπιστημιακοί αντιμετωπίζονται ως οι σωτήρες του Πανεπιστημίου, είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πόσο επικίνδυνοι είναι αυτοί που σχεδιάζουν τις Πανεπιστημιακές «μεταρρυθμίσεις».

Εδώ και χρόνια το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ έχει γίνει συνώνυμο με το αχαλίνωτο νεοφιλελευθερισμό που οδήγησε και στην τρέχουσα οικονομική κρίση. Οι πολιτικές που συζητιούνται στο Παγκόσμιο Φόρουμ Πανεπιστημίων έχουν σημαντική ευθύνη για την απόπειρα άλωσης της ανώτατης εκπαίδευσης από τις δυνάμεις της αγοράς. Ευτυχώς πλάι στην «διεθνή του νεοφιλελευθερισμού» υπάρχει και η διεθνής των αγώνων και των αντιστάσεων.

Τα πραξικοπήματα της νέας εποχής και ο δρόμος του Νοέμβρη ...

Red NoteBook ...

Του Παναγιώτη Σωτήρη

38 χρόνια πριν το Πολυτεχνείο άνοιξε ένα κρίσιμο ρήγμα για να μπει εκρηκτικά στο προσκήνιο ο λαϊκός παράγοντας. 38 χρόνια είναι σε εξέλιξη ένα ιδιότυπο μεταμοντέρνο πραξικόπημα. Η πρωτοφανής παρέμβαση των ηγετικών σχηματισμών της ΕΕ ενάντια στη σκέψη να γίνει δημοψήφισμα για τα βάρβαρα μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της «σωτηρίας» της χώρας, η παράλληλη απαγόρευση της προσφυγής στις κάλπες από το φόβο μήπως αυτό διακυβεύσει την υλοποίηση των μέτρων, καθώς και η ωμή επιβολή «κυβέρνησης εθνικής ενότητας» με πρόγραμμα υπαγορευμένο από τους πιστωτές και με επικεφαλής έναν άνθρωπο που προέρχεται από το σκληρό πυρήνα των μηχανισμών του ευρωμονεταρισμού, εικονογραφούν το βάθος αυτής της αντιδημοκρατικής εκτροπή.

Όλα σηματοδοτούν ένα ακόμη βήμα στην αυταρχική μετάλλαξη της «Ενωμένης Ευρώπης». Από λίκνο των δημοκρατικών θεσμών της νεωτερικότητας μετατρέπεται στο νεκροκρέβατο της λαϊκής κυριαρχίας και σε πειραματικό σωλήνα μιας σύγχρονης μεταδημοκρατικής συνθήκης. Αντιμέτωπη με μια δομική καπιταλιστική κρίση, μορφή της οποίας είναι η κρίση του χρέους, αλλά και με τις αξεπέραστες αντιφάσεις του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Ένωση μετατρέπεται σε ό,τι πιο αντιδραστικό και αντιδημοκρατικό εμφανίστηκε στην Ευρώπη από τον καιρό του ναζισμού και μετά.

Το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι πολιτική θα κάνουν μόνο οι αγορές και οι διεθνείς οικονομικοί μηχανισμοί· στους πολίτες θα επιτρέπεται μόνο το δικαίωμα επιλογής του όποιου τυπικού διαχειριστή προειλημμένων αποφάσεων.

Την ίδια στιγμή, γίνεται απόλυτα σαφές ότι αυτό που υπόσχονται στους λαούς ως «σωτηρία» είναι η εγγύηση της καταστροφής. Η σαρωτική λιτότητα, οι συνεχείς περικοπές που διακυβεύουν την ίδια την ύπαρξη των δημόσιων δομών και των αγαθών που προσφέρουν, ο εκβαρβαρισμός της αγοράς εργασίας, οδηγούν σε ένα συνεχές αρνητικό κοινωνικό σπιράλ, σε μια λογική συνεχούς επιδείνωσης της θέσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, σε μια πρωτοφανή ιστορική οπισθοδρόμηση.

Περισσότερο παρά ποτέ, το δημοκρατικό ζήτημα συνδέεται με το κοινωνικό. Η διεκδίκηση αυθεντικής δημοκρατίας δεν έχει καμιά σχέση με τη φορμαλιστική αντίληψη της φιλελεύθερης παράδοσης που αντιμετωπίζει τη δημοκρατία υπό το πρίσμα μιας αποκλειστικά διαδικαστικής προσέγγισης βάζοντας εντός παρενθέσεων όλα τα ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής οργάνωσης. Αντίθετα, διεκδικεί ακριβώς το συλλογικό δικαίωμα στον κοινωνικό μετασχηματισμό και το πλήρες ξεδίπλωμα της κοινωνικής διαπάλης σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι σύγκρουση και συλλογική δράση, όχι επιδίωξη συναίνεσης.

Απέναντι στα σύγχρονα πραξικοπήματα με κοινοβουλευτικό μανδύα, η μόνη απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η επαναδιεκδίκηση της αυθεντικής λαϊκής κυριαρχίας. Όχι ως τυπικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας, αλλά ως πραγματικής συλλογικής πολιτικής δυνατότητας του λαού, δηλαδή της κοινωνικής συμμαχίας όσων με τον έναν τον άλλο τρόπο δεν έχουν τίποτε άλλο να διαθέσουν παρά την ικανότητά τους προς εργασία, είτε είναι μισθωτοί, είτε αυτοαπασχολούμενοι είτε άνεργοι. Καλούμαστε να ξαναδώσουμε στη λαϊκή κυριαρχία το πραγματικό της νόημα: ως συλλογικό πολιτικό αυτοκαθορισμό, ως συλλογική εξαναγκαστική ισχύ ώστε να υπερισχύει η «βούληση του λαού» ενάντια στους «εχθρούς του λαού», ως συλλογική απαίτηση ρήξης με τον «υπαρκτό ιμπεριαλισμό» μέσα από βήματα όπως η διαγραφή του χρέους και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Ως συλλογική προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού στην κατεύθυνση μιας κοινωνίας χωρίς σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλλευσης.

Η Αριστερά σε αυτή τη μάχη θα δείξει εάν είναι πραγματικά χρήσιμη και όχι μέρος του προβλήματος. Ξεπερνώντας τον ευρωπαϊσμό, τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες αλλά και τον αδιέξοδο σεχταρισμό, και οικοδομώντας το αναγκαίο σήμερα Αριστερό Μέτωπο σε αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική κατεύθυνση, μπορεί να συμβάλει στο να ανοίξουν νέοι δρόμοι ελπίδας.

Τα μεταμοντέρνα πραξικοπήματα τα ζούμε ήδη. Γι’ αυτό και πρέπει να δούμε πώς μπορούμε να έχουμε και τα νικηφόρα Πολυτεχνεία της νέας εποχής. 38 χρόνια μετά τον αδικαίωτο Νοέμβρη, η δωρική λιτότητα της απαίτησης της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρη και καθοριστικά επείγουσα. Το ίδιο και η απαίτηση για μια Αριστερά που να πάψει πια να μετράει ήττες και χαμένες ευκαιρίες…