Συμβασεις Εργου...

Καρτέσιος...

Η σύμβαση έργου της ΔΗΜΑΡ τελειώνει. Άλλοι από νωρίς, άλλοι αργότερα κατάλαβαν το ρόλο της και τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει. Από δω και πέρα απομένει η αυτογελοιοποίησή της μέσα από διαδικασίες που θα ερευνήσουν τα αίτια της αποτυχίας της.
Θα έκαναν μια τελευταία χάρη στον εαυτό τους αν ησύχως έκλειναν το μνημονιακό τους παραμάγαζο και μοιράζονταν την αμοιβή για τις υπηρεσίες τους. Όμως η διαχείριση της όποιας αξιοπρέπειας απέμεινε στο κόμμα, είναι δικό τους θέμα.
Οι πολιτικές εξελίξεις μπορούν πάντα να διαμορφώνονται από διάφορες παραμέτρους. Όχι συγκυρίες, αλλά παραμέτρους που μπορούν να κατασκευαστούν ανά πάσα στιγμή και να διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο. Αφέλεια συμμετοχής σε μία τέτοια παράμετρο που εξυπηρετεί διάφορα συμφέροντα δικαιούται να επικαλεστεί μόνο μικρό μέρος της βάσης και ουδείς άλλος. Σε αυτό το θέμα, η στάση των στελεχών της ΔΗΜΑΡ ομολογώ πως είχε μία εντιμότητα. Δεν έκρυψαν ποτέ τη διάθεση συναλλαγής τους.

Το ποτάμι...

αντιστροφη προοπτικης...

 

Σε μια συζήτηση σε φιλικό τραπέζι άκουσα να λένε πως “αν οι φασίστες καταλάβουν την εξουσία θα πρέπει όλοι να μεταναστεύσουμε στο εξωτερικό”. Αντέτεινα, πως σε αυτή την περίπτωση θα προσπαθήσω να τους πολεμήσω με όλα τα μέσα. “Εννοείς δηλαδή ένοπλο αγώνα; Μα, σε αυτή την περίπτωση, είμαστε χαμένοι” μου είπαν. Μετά από αυτό μερικοί προσπάθησαν να αποκλιμακώσουν τη συζήτηση επισημαίνοντας πως οι φασίστες δεν αποτελούν πλέον κίνδυνο γιατί όπως όλα δείχνουν το Ποτάμι τους υπερφαλαγγίζει εκλογικά και αναδεικνύεται έτσι σε ρυθμιστή των πολιτικών ισορροπιών.

 

Έμεινα σιωπηλός για να σκεφτώ τι θα μπορούσε να σημαίνει για τις ηθικές δεσμεύσεις ενός ελεύθερου ανθρώπου να καταλάβει την εξουσία αυτός ο “θίασος”. Γιατί το να δώσεις τη ζωή σου για την ελευθερία – όπως ειλικρινά θα το τολμούσα/τολμήσω παρά τον αδιαμφισβήτητο φόβο του θανάτου- είναι η αξιοπρεπέστερη ζωή που μπορεί να ονειρευτεί καθένας που "θέλει να λέγεται άνθρωπος". Όμως, πώς θα μπορούσα να δράσω σε μια κοινωνία που θα επέλεγε το στρουθοκαμηλισμό; Τι θα μπορούσα πω σε αυτούς που εθελόδουλα αποφάσιζαν να συγκαλύψουν την καθημερινή πολιτική του θανάτου πίσω από την εικόνα κάποιων ασυνείδητων στοιχείων του εξουσιαστικού διάκοσμου; Ποιο επιχείρημα θα μπορούσες να εγείρεις όταν η μεταμοντέρνα αφήγηση συγκαλύπτει εκ των προτέρων το νόημα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και τα ΜΜΕ...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το  Red NoteBook...

Ακόμα κι αν απευθύνονται σε περισσότερους απ΄ ό,τι τα κόμματα, τα μέσα ενημέρωσης και οι άνθρωποί τους δεν είναι η Φωνή της Κοινωνίας. Είναι επιχειρήσεις που κάνουν πολιτική στο όνομα της Χώρας και του Πολίτη γενικώς, στην πραγματικότητα όμως εκλαϊκεύοντας την πολιτική του κράτους χάριν των ιδιοκτητών τους.

 

Αν μέχρι σήμερα συγκροτούσαν από κοινού το πιο “πολιτικοποιημένο” τμήμα της Αγοράς, το Ποτάμι εγκαινιάζει την εποχή που τα ίδια τα μέσα κάνουν πια πολιτική με την πιο κυριολεκτική σημασία του όρου. Την ίδια στιγμή, και παρά το μελάνι που έχει χυθεί για το πόσο “διαφέρει από τα άλλα”, στην πραγματικότητα το δημιούργημα του Σταύρου Θεοδωράκη δεν είναι παρά συνδυασμός όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που τα ΜΜΕ (δηλαδή οι ιδιοκτήτες τους) επιζητούσαν, και ως ένα βαθμό επέβαλαν στα σημερινά κόμματα ήδη από τη δεκαετία του ΄90.

 

Ποτάμι και ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή τη σκοπιά, αποτελούν δυο ακραίες τάσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή:

 

* Το Ποτάμι αυτοτοποθετείται “πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς”, κυρίως όμως πολύ πέραν της Αριστεράς, ακριβώς όπως τα περισσότερα κόμματα από την Ακροδεξιά ως το Κέντρο, ενώ συρρικνώνεται δραματικά οτιδήποτε ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, είναι “της ριζοσπαστικής Αριστεράς” και τα μέλη του αυτοτοποθετούνται στις ακραίες τιμές της κλίμακας Αριστερά/Δεξιά.

Στη ροή του Ποταμιού....

Του Νικόλα Σεβαστάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Από καιρό έχουν γίνει ορατά τα σοβαρά κενά στις πολιτικές της κρίσης, μνημονιακές και αντιμνημονιακές. Η πολιτική της λαϊκής οργής αποδείχτηκε ευάλωτη στον ιό του γενικευμένου αντικομματισμού και ενός ματαιωμένου εθνικισμού που ξέρει από απίθανες μεταμορφώσεις.
Από την άλλη, ο «ορθόδοξος» μνημονιακός μεταρρυθμισμός πότισε καλά τις απορριπτικές τάσεις στο κοινωνικό σώμα και μαζί με αυτές, το διαιρετικό πνεύμα το οποίο εξασθενίζει και άλλο την όποια αίσθηση πολιτικής κοινότητας σε τέτοιους δύσκολους καιρούς.
Υπάρχει πλέον και ένα άλλο ενδεχόμενο. Αυτά τα ίδια τα κενά να εμφανιστούν ως «πρόταση» υπέρβασης των προηγούμενων κενών. H κόπωση, η βαρεμάρα, η ψυχική και συναισθηματική απόσχιση από το πολιτικό σύστημα να γίνουν παράγοντες του νέου πολιτικού σκηνικού. Με άλλα λόγια, η εδώ και τέσσερα χρόνια διαρκώς αναβαλλόμενη έκρηξη του συστήματος να ξεδιπλωθεί ως ασύντακτος κατακερματισμός και χαοτική διασπορά.
Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτήν ακριβώς την ευκαιρία. Προβάλλει ένα ύφος γύρω από το οποίο μπορεί να συναντηθούν, προσωρινά έστω, οι αμηχανίες και οι αμφιθυμίες ενός τμήματος της κοινωνίας. Σαν ένα προϊόν το οποίο αντιστοιχεί καλύτερα στη δεύτερη φάση της κρίσης: στην κόπωση από όλες τις πολιτικές φόρμες, αγωνιστικές και συναινετικές, και σε ένα μείγμα συμπονετισμού και μετα-ιδεολογικής ραστώνης.
Το εγχείρημα μπορεί να ξεθυμάνει ή και να έχει συνέπειες σε έναν νέο συσχετισμό δυνάμεων. Το σημαντικό όμως είναι ότι και τούτη η κίνηση αποκαλύπτει το βάθος της πολιτικής μας κρίσης. Ποια είναι η ουσία αυτής της κρίσης; Νομίζω κυρίως μία: ότι από τις μετωπικές διαιρέσεις γύρω από το Μνημόνιο και τις πολιτικές της λιτότητας δεν αναδύθηκε μια συνθετική, ενωτική και αληθινά προγραμματική αντίληψη για το δημόσιο συμφέρον.

Ο θίασος ανασυντάσσεται...

Κιμπουρόπουλος Γιάννης, απο την Αυγη...

Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ακατάλληλες για να ερμηνεύσουν αξιόπιστα την πραγματικότητα. Οδηγούν σε επικίνδυνες παραπλανήσεις. Οι θεωρίες σκηνοθεσίας, όμως, ίσως είναι κατάλληλες, ιδιαίτερα αν πρόκειται να ερμηνευθεί μια επινοημένη πραγματικότητα. Και, πράγματι, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η σκηνοθεσία της «ολικής επαναφοράς» του μνημονιακού μπλοκ είναι άψογη.
Έστω κι αν κινείται στην παραδοσιακή γραμμή του happyend.
Παρακολουθώντας το βράδυ της περασμένης Τρίτης την τηλεοπτική απόδοση του «έπους» της συμφωνίας με την τρόικα, έμενε κανείς αμήχανος από το πόσο επιδέξια επινοείται η πραγματικότητα. Για κάποιους που η τηλεοπτική οθόνη είναι το μόνο παράθυρο ενημέρωσης (κι είναι πολλοί), η αμηχανία πολλαπλασιάζεται από το χάσμα που χωρίζει αυτή την επινοημένη πραγματικότητα από τη δική τους ζοφερή καθημερινότητα: Ο Σαμαράς αναγγέλλει το τέλος της κρίσης, το μπρα ντε φερ των 178 ημερών μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας λήγει με ισοπαλία, ίσως και με κυβερνητική νίκη, αρχίζει η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος», η Πειραιώς ανοίγει την πόρτα των αγορών με τεράστια επιτυχία, η κυβέρνηση ετοιμάζει τη δική της έξοδο πριν τις ευρωεκλογές... Τα υπόλοιπα δεν μας πολυαφορούν, αλλά παίρνουν τη δέουσα έκταση στο δελτίο ειδήσεων: η ουκρανική κρίση, το χαμένο Boeing, η Χρυσή Αυγή. Τέλος.
Από την Τρίτη και μετά, τα πρωτοσέλιδα αναγγέλλουν διθυραμβικά την «αλλαγή σελίδας». Εξαφανίστηκαν σκιές και σκαμπρόζικες πληροφορίες που καρύκευαν το εξάμηνο αγωνιώδες παζάρι. Από τις δηλώσεις των κοινοτικών αξιωματούχων χάθηκαν οι τελεσιγραφικές προειδοποιήσεις και στην ανακοίνωση της τρόικας οι «αστερίσκοι» της συμφωνίας διατυπώθηκαν διακριτικά, με τρόπο που να μην δημιουργούν πολιτικό πρόβλημα. Το λόμπι των αγορών αβαντάρει το σχέδιο εσπευσμένης εξόδου στις αγορές, όχι μόνο με διαρροές, αλλά και με ένα αξιοσημείωτο κερδοσκοπικό πάρτι στο χρηματιστήριο και στα ομόλογα. Έκλεισε και το μέτωπο της τραπεζικής ένωσης, η ευρωκρατία πορεύεται προς τις ευρωεκλογές με μόνο παράγοντα αβεβαιότητας την ουκρανική κρίση. Ακόμη κι εκεί, η πολιτική συσπείρωση είναι θεαματική και αντιστρόφως ανάλογη των άνισων ρίσκων που αναλαμβάνει κάθε χώρα στη ρήξη με τη Ρωσία.

Ο τρίτος δρόμος πνίγηκε στο Ποτάμι...

jungle report...
Κέρδισε τις εντυπώσεις η πρώτη ανοικτή συγκέντρωση του Σταύρου Θεοδωράκη στα Χανιά, με πρωτοφανή προσέλευση κόσμου. Περίπου 50 άτομα από τους οποίους οι 30 ήταν δημοσιογράφοι, τρεις τουρίστες και κάποιοι περαστικοί, χειροκροτούσαν και  φώναζαν συνθήματα όπως  “Megamou” , “Ψυχάρη θεέ, έλα επαέ” “Burak Hakki και ξερό ψωμί” και άλλα πολλά.

 Ο πρόεδρος Θεοδωράκης έλυσε πολλές από τις απορίες των παρευρισκομένων, όπως πχ τι θα κάνει με το ενάμιση εκατομμύριο άνεργους, την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, το δημόσιο χρέος, τις χρεοκοπημένες τράπεζες, κλπ.

Ερωτήσεις στον πρόεδρο έκαναν τέσσερα ξαδέρφια και δύο θείοι του προέδρου, ενώ ένας εκτός οικογένειας που προσπάθησε να κάνει ενοχλητικές ερωτήσεις, πήρε την απάντηση που του άξιζε από τον πρόεδρο και το σόι του. 

Συγκεκριμένα ο πρόεδρος εξήγησε ότι ναι μεν το χρέος της χώρας μπορεί να  μην είναι βιώσιμο, αλλά η συζήτηση με τους δανειστές πρέπει να γίνει όταν η χώρα θα σταθεί στα πόδια της, δλδ περίπου το 2065.

Για τις τράπεζες ξεκαθάρισε ότι πρέπει να είναι στα χέρια των αγορών, αλλά με κοινωνικό έλεγχο!!!

(Ναι, μην γελάτε κάπως έτσι το είπε, στο 53 λεπτό του βίντεο.)

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

Το Ποτάμι: Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι...

projector revolt...

Ανακεφαλαιώνοντας. Μία εβδομάδα "To Ποτάμι" και ας δούμε μερικούς μόνο από αυτούς που εκφράστηκαν με ιδιαιτέρως θετικά σχόλια για το νέο πολιτικό κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη που θα φτιάξει την Ελλάδα του αύριο
και θα συγκρουστεί με την διαπλοκή και τα συμφέροντα που την κατέστρεφαν όλα αυτά τα χρόνια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

- Πάσχος Μανδραβέλης (του Αλαφούζου, των Τραπεζών και του Φρίντμαν)

- Άρης Πορτοσάλτε (του Αλαφούζου, των Τραπεζών και του Φρίντμαν)

- Γιώργος Λιάγκας (του Μπόμπολα, της Σκορδά, των πρωϊνάδικων και της ακροδεξιάς και lifestyle νοοτροπίας)

- Πέτρος Κωστόπουλος (του Νίτρο, του Λαλιώτη, του ΠΑΣΟΚ, της Μυκόνου και του "ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΩ ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ")

Πέρα απ’ το θολό «Ποτάμι»...

Νικος Σκοπλακης, απο το Red NoteBook...

Μετά τους «58» σε αναζήτηση μιας δυσώνυμα εκσυγχρονιστικής γνησιότητας του νεοφιλελευθερισμού, φύτρωσε η «Ελιά»,
που επιζητεί να αντλήσει δυνάμεις από την καθεστωτική της γλάστρα, για να ακολουθήσει η αντιπολιτική συγχορδία του κιτς.
Η αερόλογη δημαγωγία εμπορευματικού τύπου, η κονιορτοποίηση της πολιτικής σε ιδεολογικοποιημένες συνάψεις με τους ανομοιογενείς κορπορατισμούς της «υγιούς επιχειρηματικότητας», η βουλιμική επιδίωξη να αξιοποιηθούν εκλογικά η επί χρόνια εκπαιδευμένη απόγνωση της εξατομίκευσης, ο πολιτικός αποκλεισμός που με επικοινωνιακές τεχνικές βαυκαλίζει τη στέρηση σε ψευδεπίγραφη αυτάρκεια, η φλύαρη αμηχανία του πολιτικού παροπλισμού που συσπειρώνεται στον θαυμασμό της ιδιωτικής (και τηλεοπτικής) καταξίωσης-όλα τούτα καθίστανται οι θεμέλιοι φθόγγοι της.
Περσόνες που καυγάδισαν για το μερίδιό τους στο κοινό πάπλωμα, αλλά υπήρξαν δραστήριοι συναυτουργοί σε κάθε εκδοχή καθήλωσης της πολιτοφροσύνης και έκαναν την παλιά τους τέχνη κόσκινο για να θεμελιωθούν τα ερείσματα της δημόσιας αλαλίας, σπεύδουν να ηχήσουν μαζί, τάχαμου σαν κελάρυσμα καθολικού ενδιαφέροντος, στην πραγματικότητα όμως σαν φάλτσο πλατσούρισμα από κάδο πλυντηρίου. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που ονοματοδότησαν το κοινό τους melting-pot ανατρέχοντας στο υγρό στοιχείο. Η διαφημιστική μετωνυμία, ως (νεο)φιλελεύθερο μέσο της αντιπολιτικής επικοινωνίας, προσαγορεύει σε «Ποτάμι» την παροχή για το ξέβγαλμα και το στύψιμο στον κάδο, την ύστατη εστία εξομοιωτικής συγχώνευσης των πάντων και αποκάθαρσης συσσωρευμένων αδιεξόδων, με απορρυπαντικά την ψυχοσυμβουλευτική των «public relations» και την ψευδόμενη ειρωνεία του τρέντυ κομφορμισμού.

Ζωγραφίζουν Ποτάμια κι Ελιές για να κρύψουν τη νεκρή φύση τους...

Τρυπιο Ευρω...

Οταν ήμουν μικρός (μη ρωτάτε πόσα χρόνια έχουν περάσει!) και μαζί με δυο φίλους είχαμε φτιάξει μια, τρόπον τινά, τρομοκρατική οργάνωση την οποία αποκαλούσαμε "32 Φλεβάρη". Φυσικά δε σκοτώναμε ούτε χτυπούσαμε ανθρώπους ή ληστεύαμε τράπεζες για να γεμίσουμε το "επαναστατικό" μας ταμείο. Για την ακρίβεια, ήμασταν σε μια ηλικία που δεν πολυκαταλαβαίναμε τί σημαίνουν όλα αυτά.
Το μεγαλύτερό μας αδίκημα, για το οποίο φοβόμασταν πως αν μας συλλάμβαναν θα μας έστελναν στο Τέξας για να μας κάνουν τηγανητούς σε κάποια ηλεκτρική καρέκλα, ήταν να κλέψουμε καμιά σοκολάτα από το μάρκετ, να πετάξουμε κανένα πορτοκάλι στις ρόδες διερχόμενων αυτοκινήτων, άντε να επισκεφτούμε κάποιο κατάστημα όπλων για να κάνουμε έρευνα αγοράς ως "μεγάλοι τρομοκράτες" που ήμασταν.

Η Ελλάδα που μισούμε...

Παναγιώτης Σωτήρης, απο το Unfollow...

Δεν ξέρω εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης συνειδητά επέλεξε για το περιβόητο «Ποτάμι» του να συγκεντρώσει ό,τι χειρότερο περιφέρεται στην ελληνική κοινωνία, αλλά σίγουρα τα κατάφερε.

  Η ανακοίνωση των υποστηρικτών της κίνησής του θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα tableau vivant της Ελλάδας του κυνισμού, της πολιτικής, δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής αρπαχτής, του μνημονιακού χατζηαβατισμού, αυτού του εσμού καθεστωτικών τυχοδιωκτών που αρέσκονται να (αυτο)παρουσιάζονται ως η φωτισμένη ελίτ του τόπου…

Μέσα σε αυτή την πραγματική λίστα της ντροπής μπορεί κανείς να βρει: Τον εθνικό μας διαφημιστή που χρόνια τώρα αρέσκεται να πλασάρεται ως διανοούμενος με βάθος, ενώ δεν ξέφυγε ποτέ από τα πνευματικά όρια της διαφήμισης της Κόκα Κόλα. Το άκρον άκρον άωτον του ακαδημαϊκού κυνισμού, τη μοναδική περίπτωση φιλοσόφου όπου το απόλυτα αβαθές της σκέψης πάει χέρι-χέρι με τον πιο σκληρό αυταρχισμό που θεωρεί τους φοιτητές πεδίο εξάσκησης για τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Μια εντυπωσιακή περίπτωση εξωμότη που, αφού εξαργύρωσε τα αρχικά διαπιστευτήριά του ως ιστορικού της Αριστεράς, σήμερα έχει αναχθεί σε πρωταθλητή της αντικομμουνιστικής ηλιθιότητας, ένα σκαλοπάτι πάνω από τις αλήστου μνήμης φωτογραφίες με τα κονσερβοκούτια και τους κουβάδες με τα μάτια. Έναν καθηγητή δημόσιας διοίκησης που περιφέρεται ως ο «καλύτερος δημόσιος υπάλληλος της χώρας» χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μια ώρα στο γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Και το Ποτάμι δυό πόρτες έχει...

της Βιργινιας Δαμβεργη, απο toPortal...

Εγώ την αμαρτία μου θα την πώ ( και ίσως μετά να σωπάσω, ίσως). Την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη δεν την βλέπω εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί; Γιατί βαριέμαι αφόρητα και αισθάνομαι ότι χάνω την ώρα μου.
Βαριέμαι να βλέπω ένα τύπο να χαριεντίζεται με τον ναρκισσισμό του, μπροστά στις κάμερες και δίπλα σε αναξιοπαθούντες, περιθωριακούς, εκπροσώπους κοινωνικών μειονοτήτων κ.λ.π.
Βαριέμαι να βλέπω εναν τύπο να τριγυρνάει τάχα μου δήθεν με το μπακ πακ και το μολσκιν, (που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τα ανακάλυψε και τα έριξε στην τηλεοπτική φαγάνα), άνετος και φυσικός με τον πόνο των άλλων.
Βαριέμαι να βλέπω έναν τύπο που συνδιαλέγεται με τα πιο ισχυρα μηντιακά -και άρα πολιτικά- συμφέροντα, να κάνει ότι διασχίζει την πιο βαθειά κοινωνική νύχτα, κάτω απο τα φώτα του τηλεοπτικού συνεργείου.
Βαριέμαι την ευτέλεια του "τα ξέρω όλα από λίγο" και δεν έχω και κανένα πρόβλημα με την ημιμάθειά μου αλλά αντίθετα ποντάρω σ΄αυτήν μέχρι τελικής πτώσεως.
Είδα όμως μερικά επεισόδια, κατόπιν εορτής, και απαιτήσεως του κοινού. Και ένα ειδικά απο αυτά δεν θα το ξεχάσω με τίποτα.
Πλασαρισμένη σαν τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία, η εκπομπή με τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον Μιχαλολιάκο της ΧΑ, ήτανε μία τεράστια ντροπή για το όπου γης και πατρίς δημοσιογραφικό κατεστημένο. Πρωτιά ναι. Πρωτιά στη βουτιά στο Χάος όμως.
Απροετοίμαστος; Αδιάβαστος; Αδιάφορος; Ανεύθυνος;