Στο δρόμο που χάραξε ο Νίκος Δένδιας...

του Νικου Χειλα, απο το Βημα...

Στυφοί, στεγνοί, αγέλαστοι: Αν το κλείσιμο της ΕΡΤ ανέδειξε κάτι πλήρως είναι το πόσο άχαροι είναι οι πρωταγωνιστές της πλέον δικομματικής κυβέρνησης. Εικόνα της συμφοράς. Αν κάνουν κάποιο σοβαρό επικοινωνιακό λάθος οι υπεύθυνοι προγράμματος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, αυτό είναι ότι δεν δείχνουν πιο συχνά τα πρόσωπά τους. Κυρίως βουβά και αμίλητα. Η σύγκρισή τους με τις απερίγραπτα ζωντανές μορφές των δημοσιογράφων και πολιτών που κατακλύζουν τελευταία τις οθόνες και τα προαύλιά της θα τόνιζαν ακόμα περισσότερο την παντοειδή έλλειψη χάρης.
Η φυσιογνωμική αυτή «διαταραχή» δεν είναι τυχαία. Είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας δυσλειτουργιών (ψυχολογική, διανοητική, αισθητική, κλπ.), που έχει ως γενεσιουργό αιτία το μνημόνιο. Οι εφαρμοστές του προφανώς δεν το θέλουν πραγματικά, ή δεν το αντέχουν πλέον με τίποτα – με αποτέλεσμα αυτό να διαταράσσει την εσωτερική ισορροπία τους και να παραμορφώνει εν τέλει και την εμφάνισή τους. Το ότι συνεχίζουν να το υπερασπίζονται με φαιδρές παρόλες περί «σωτηρίας της πατρίδας» (όπως το έκανε ο Κωστής Χατζηδάκης τη νύχτα της περασμένης Πέμπτης εξερχόμενος από το μέγαρο Μαξίμου) κάνει ακόμα πιο άχαρη τη θέα τους.
Εκείνο που κάνει όμως ακόμα σκοτεινότερα τα πρόσωπά τους είναι η πολιτική πρακτική τους. Αυτή θυμίζει πολύ τη θεωρία που παρουσίασε το 1932 ο γερμανός συνταγματολόγος Κάρλ Σμιτ στο περίφημο βιβλίο του: «Η έννοια της πολιτικής». Σε αυτό αναπτύσσει κοντολογής την ιδέα, ότι η πολιτική είναι η συνεχής και αδυσώπητη μάχη ανάμεσα σε ομάδες «φίλων» και «εχθρών», ή, για την ακρίβεια, (όπως γράφει ο ίδιος χρησιμοποιώντας τον αρχαιοελληνικό όρο) «πολέμιων», και η οποία τείνει συνεχώς να καταλήξει σε αιματηρή σύγκρουση - πόλεμο. Αυτό, προσθέτει, ισχύει όχι μόνο για την εξωτερική πολιτική (τη σχέση κρατών), αλλά και για την εσωτερική, τη σχέση άγρια αντιμαχόμενων κομμάτων. Εχθρότητα με το τσουβάλι: Αυτή, γράφει, είναι «η οντολογική άρνηση μιας άλλης ύπαρξης». Και η μοιραία συνέπειά της είναι ο πόλεμος, ως η «μόνο η ακραία πραγμάτωση της εχθρότητας» - που στο εσωτερικό μιας χώρας παίρνει τη μορφή εμφύλιας σύρραξης.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι: Η φρασεολογία του «πολέμου» εγκαινιάστηκε το 2010 από το Πασοκ, μετά την εκλογική του νίκη και τη διαπίστωση, μέσω στόματος Γιώργου Παπανδρέου, ότι το ελληνικό κράτος είναι χρεοκοπημένο. Ο Γιώργος Φλωρίδης και ο Ευάγγελος Βενιζέλος της έδωσαν στη συνέχεια τέτοια έμφαση, που δημιουργούσε σε πολλούς την εντύπωση, ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας.
Ο όρος «εχθροί» είναι όμως σπεσιαλιτέ της Νέας Δημοκρατίας. Αυτοί ήταν καταρχάς οι ξένοι, που, σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, είχαν καταλάβει τις πόλεις μας. Πάνω σε αυτόν στηρίχθηκαν οι προεκλογικοί αγώνες του κόμματός του το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Και πάνω του επίσης οικοδομήθηκε ένα πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά ξενοφοβικό κράτος, που ξεπερνά σε αναλγησία και το διεθνώς «ξεφωνημένο» ουγγρικό.
Η Νέα Δημοκρατία ήταν στη συνέχεια και το πρώτο κόμμα, που άρχισε πρακτικά τον «πόλεμο» κατά των «εχθρών». Και δη λίαν αποτελεσματικά: Ο Νίκος «πρώτος τη τάξει άχαρος» Δένδιας, που εκτελεί την κατηγορική προσταγή του πρωθυπουργού για «ανακατάληψη των πόλεων από τους ξένους», θεωρείται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, από τους πιο επιτυχημένους υπουργούς της κυβέρνησης.
Στο δρόμο που χάραξε ο υπουργός «προστασίας» του πολίτη κατά των ξένων, κινείται τώρα και ο Αντώνης Σαμαράς - κατά των ντόπιων. Η επίθεση εναντίον των εχθρών της «αμαρτωλής» ΕΡΤ είναι προφανώς η αρχή. Στο στόχαστρό του βρίσκονται ήδη και άλλες «αμαρτωλές» επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες, όπως εξάγεται από τις δηλώσεις του, ότι θα συνεχίσει με την ίδια ακλόνητη αποφασιστικότητα τις «μεταρρυθμίσεις».
Παραμένοντας στην κυβέρνηση το Πασοκ, ειρήσθω εν παρόδω, επωμίζεται έτσι στο ακέραιο και τις εχθροπραξίες της Νέας Δημοκρατίας. Η διαπίστωση του, ότι αυτό δεν κάνει, αλλά μιλά απλώς για πόλεμο, δεν πείθει. Αν δεν συμφωνεί με τη διεξαγωγή του, θα έπρεπε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, όπως το έκανε και η ΔΗΜΑΡ. Παραμονή σε αυτήν επιφέρει αυτόματα τη συνενοχή.
Δεν είναι βέβαια μόνο ο Καρλ Σμιτ που μας γυρίζει στην εποχή του Μεσοπολέμου. Διάφοροι αναλυτές έχουν επισημάνει εκπληκτικές ομοιότητες ανάμεσα στην Ελλάδα των τελευταίων τριών χρόνων και της τριετίας 1930-1932 στη Γερμανία της Βαϊμάρης υπό τον καγκελάριο Χάινριχ Μπρούνινγκ: τεράστιο εξωτερικό χρέος, φοβερή πολιτική πόλωση, μαζική ανεργία, αυταρχικό κράτος.
Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει όμως η επισήμανση των διαφορών:  Το ότι το ελληνικό χρέος, για παράδειγμα, δεν είναι αποτέλεσμα πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά ειρηνικών συναλλαγών, ότι η εξυπηρέτησή του δεν επιβάλλεται με στρατιωτικά τελεσίγραφα, αλλά με συμμαχικά μνημόνια, ότι οι ευρωπαίοι εταίροι έχουν αποφασίσει να κρατήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη με αποτέλεσμα το κοινό νόμισμα να φρενάρει τον αχαλίνωτο πληθωρισμό που οργίαζε στη μεσοπολεμική Γερμανία, και πάει λέγοντας.
Και το βασικότερο από κοινοβουλευτική άποψη:  Η Ελλάδα υποφέρει από μια πολύ πιο ήπια μορφή αυταρχισμού, από ότι εκείνη της Βαϊμάρης: Οι πράξεις νομοθετικού περιεχόμενου, που πέφτουν βροχή τους τελευταίους μήνες, δεν συγκρίνονται σε τίποτα, από την άποψη της βλάβης των κοινοβουλευτικών θεσμών, με τα αναγκαστικά διατάγματα (Notverordnungen) του 1930-32 – τα πρώτα περνάνε τελικά έστω και με καθυστέρηση από τον έλεγχο και την έγκριση της Βουλής, τα δεύτερα δεν περνούσαν ούτε έξω από το κοινοβούλιο.  Στη σημερινή Ελλάδα έχουμε να κάνουμε με μια τάση διολίσθησης στον αυταρχισμό, η τότε Γερμανία βρισκόταν ήδη με το ενάμιση πόδι σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.
Αυτό δεν εμποδίζει τον Αντώνη Σαμαρά να παριστάνει τον πολιτικό που ξέρει να «καθαρίζει» κατά το δοκούν – κλείνοντας σήμερα την «αμαρτωλή» ΕΡΤ, και αύριο ίσως τη Λυρική Σκηνή, ή οτιδήποτε άλλο δεν θεωρεί αναμάρτητο: το Εθνικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής, το ΑΠΕ, το ΚΕΠΕ, τα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων και των λαϊκών.
Έτσι μετατρέπεται σε κακέκτυπο του «κυρίαρχου» (ηγεμόνα), εκείνου δηλαδή, που, σύμφωνα πάντα με τον Καρλ Σμιτ, «έχει τη δύναμη να επιβάλει το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης».
Τέτοιο καθεστώς δεν υπάρχει όμως, ούτε και πρόκειται να υπάρξει στο ορατό μέλλον στη χώρα μας – αυτό δεν το επιτρέπει ούτε ο ελληνικός λαός, που διαθέτει, όπως δείχνει η αντίδρασή του στο κλείσιμο της ΕΡΤ, τεράστιο δημοκρατικό δυναμικό, ούτε το ευρωπαϊκό κατεστημένο, που δεν θέλει να δει να ξανανοίγουν οι ασκοί του αντιδημοκρατικού Αιόλου στην ήπειρό μας.
Αυτό που υπάρχει σίγουρα είναι το μνημόνιο, που επιβάλει κυρίως οικονομικούς στόχους, όχι πολιτικούς. Οι κοινοβουλευτικές εκτροπές, που το συνοδεύουν, συνιστούν παράπλευρες απώλειες, δεν αντιστοιχούν όμως στο γράμμα του μνημονίου. Από αυτή την άποψη, ο «εχθρός» λαός - χωρίς να κοιμάται ήσυχα - δεν θα πρέπει να φοβάται μια γενικευμένη εκτροπή.
Στην πραγματικότητα βέβαια, ούτε και ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να γίνει «κυρίαρχος», ή έστω κάτι παρόμοιο με τον όντως αυταρχικό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτωρ Ούρμπαν. Αυτό φάνηκε και κατά τη (μερική) άτακτη υποχώρησή του στο θέμα της ΕΡΤ. Εξάλλου, ο «ηγεμονισμός» αντιτίθεται στη «μαλακή» φύση του και θα περιοριστεί μάλλον στο ορατό μέλλον στο επίπεδο της ρητορικής. Επιπλέον, είναι και θέμα γοήτρου: Και μόνο η εκτέλεση του μνημονίου φτάνει για να τον κάνει αθεράπευτα άχαρο – κάθε υπέρβασή του προς την κατεύθυνση του αυταρχισμού θα μετατρέψει τη δημόσια εικόνα του σε καρικατούρα.
«Να κάνουμε γελωτοθεραπεία» ως αντίδοτο στα χάλια που μας έχουν φέρει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, πρότεινε μια από τις υπέροχες ηθοποιούς που εμφανίστηκαν τις προάλλες στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου. Γέλιο στο σπίτι, στο δρόμο, μπροστά στη Βουλή. Καλή πρόταση, αλλά ανεφάρμοστη. Είναι αδύνατο να γελάς με άχαρους πολιτικούς, που, μην πιστεύοντας πραγματικά στα όσα πράττουν, δεν αποκτούν μόνο ξινισμένα πρόσωπα, αλλά κινδυνεύουν και από τη «χρυσή» και από άλλες ψυχοσωματικές ασθένειες. Ευκολότερο είναι να τους κλαις – για το κακό που κάνουν και σε μας, και στους ίδιους τους εαυτούς τους.
 P.S.: Ένα άλλο, πραγματικά σοβαρό σφάλμα που κάνουν οι υπεύθυνοι προγράμματος της ΕΡΤ, είναι ο τρόπος που προβάλλουν τη διαχρονική συνέχεια της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Ορισμένα από τα ντοκουμέντα που χρησιμοποιούν είναι ρεπορτάζ που διαφημίζουν την ΥΕΝΕΔ την εποχή της χούντας – ένα πρώτο δείχνει μερικούς αξιωματικούς να επιθεωρούν τους πομπούς του σταθμού, ένα δεύτερο εκφωνήτριες σε δοκιμαστικά, ένα τρίτο, από το 1968, ένα χαζοχαρούμενο σκετς με τους Άλκη Στέα, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η αιτιολογία για την προβολή τους είναι ότι ανήκουν κι αυτά στην ιστορία της ΕΡΤ και γι αυτό δεν μπορούν να διαγραφούν.
Μπορεί όμως κάλλιστα να μην προβληθούν. Δεν συνιστά κάθε ιστορία τίτλο τιμής. Υπάρχει ιστορία και ιστορία. Γι αυτή την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών, πρέπει να ντρεπόμαστε, για εκείνη, μετά την πτώση της χούντας, μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Αυτή αποτελεί τη μοναδική πολιτιστική κληρονομιά της ΕΡΤ. Και αυτά θα έπρεπε επίσης να προβάλλεται σήμερα, ως απόδειξη της δημοκρατικής της ταυτότητας. Τα προϊόντα των άμυαλων συνεργατών της ΥΕΝΕΔ, καθώς και οι «φάτσες» των στρατιωτικών αφεντικών της, ανήκουν σε άλλη κληρονομιά. Κι αυτή δηλητηριάζει το τρέχον κλίμα της δημοκρατικής ευφορίας, και προσβάλει τόσο τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, που επιδιώκουν την ανασύσταση της εταιρίας, όσο και τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, που τους υποστηρίζουν. Διαφήμιση της νέας δημοκρατικής ΕΡΤ με χουντικά διαφημιστικά σποτ; Απαράδεκτο οξύμωρο, που πρέπει αμέσως να σταματήσει!

Τα οράματα του Νίκου Δένδια...

 του Νίκου Χειλά, απο το AlterThess...

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Τον υποκινεί να κάνει πράξεις που δεν θέλει, να λέει πράγματα που δεν πιστεύει. Όπως, για παράδειγμα, τον Νίκο Δένδια, που άκουγε τις προάλλες τον εαυτό του να εξαγγέλλει ότι οι νέες ελληνικές εγκαταστάσεις ασύλου αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη. 

Θεϊκό καψόνι, όραμα, ή αυθυποβολή; Ποιος ξέρει. Το πρόγραμμα ανασυγκρότησης των υπηρεσιών ασύλου έχει πάντως σύμφωνα με τους ειδικούς, και θετικά στοιχεία. Το θέμα είναι αν, πότε και πως θα υλοποιηθούν. Μέχρι τώρα -με εξαίρεση τα κτίρια για τις διοικητικές υπηρεσίες στο καταπατημένο από το υπουργείο του κ.Δένδια οικόπεδο της ΕΡΤ στην οδό Κατεχάκη- δεν έχει μπει τίποτα σε εφαρμογή. Και από όσο ξέρουμε, οι εξαγγελίες του ίδιου υπουργού προς όφελος των ξένων ήταν καις στο παρελθόν λόγια του αέρα.

Γεγονός είναι βέβαια ότι ο κ.Δένδιας  δεν είναι για πρώτη φορά θύμα τέτοιων καψονιών.  Το αντίθετο μάλιστα. Η καταδίκη του στην πολιτική μωρία είναι διαρκής. Με αποτέλεσμα να κάνει αδιάκοπα πράγματα, για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπεται.
Σε αυτά δεν ανήκουν μόνο οι αμέτρητες ταπεινώσεις και χειροδικίες των αστυνομικών οργάνων του εις βάρος των ξένων, αλλά και τα περιβόητα κέντρα «φιλοξενίας». Το γεγονός ότι ορισμένα από αυτά εκσυγχρονίστηκαν τελευταία άλλαξε μόνο την εικόνα -όχι την ουσία τους. Οι κανονισμοί λειτουργίας τους, που εξασφαλίζουν κάποια δικαιώματα στους κρατούμενους, εφαρμόζονται πλημμελώς. Και οι συνθήκες κράτησης, όπως και η συμπεριφορά ορισμένων φρουρών, είναι συχνά κτηνώδεις. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος, που τα γερμανικά δικαστήρια και όχι μόνο αρνούνται να ξαναστείλουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, που είχαν βάλει καταρχάς πόδι στη χώρα μας και κατάφεραν στη συνέχεια να διαφύγουν στη Γερμανία.
Μπορεί βέβαια τέτοια κέντρα «φιλοξενία» να είναι σύννομα –με την τυπική έννοια του όρου. Στην πράξη όμως είναι τόποι ανελευθερίας, επειδή, όπως λένε οι νομικοί, είναι «εκτός ελευθερίας χώροι». Η λειτουργία τους χαρακτηρίζεται όχι από τους κανόνες του κράτους δικαίου, αλλά από πλήρη αυθαιρεσία. Στα κελιά, στους διαδρόμους και τις αυλές τους υπερισχύει το δίκιο του φρουρού –που είναι ενίοτε και ιδιωτικός–, και όχι του κράτους δικαίου.
Τέτοια κέντρα δεν έχουν φυσικά καμιά απολύτως σχέση με τα κλασικά (ναζιστικά) στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτά είναι πάρεργα αυταρχικών καθεστώτων: η βία στο εσωτερικό τους αναπαράγει τη βία που ασκείται και έξω από αυτά. Δεν έχουν καν σχέση με στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Γκουαντάναμο, όπου η αυθαίρετη κράτηση βρίσκεται σε αντίθεση με το δημοκρατικό καθεστώς που τα περιβάλει. Από την άλλη όμως δεν είναι αμελητέα φαινόμενα, αλλά το απότοκο ενός κράτους, που έχει «ξεσαλώσει» έχοντας υποστεί προηγουμένως φοβερή δομική στρέβλωση  με τρία κύρια χαρακτηριστικά: Πρώτον, τη ξενοφοβία ως κρατικό δόγμα, δεύτερον, την προσαρμογή της νομοθεσίας στον αγώνα κατά των «λαθρομεταναστών» και τρίτον, στη χρησιμοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αστυνομικών δυνάμεων ως μέσο για την «ανακατάληψη των πόλεων μας από τους ξένους» (Αντώνης Σαμαράς). Τα κέντρα κράτησης είναι ακριβώς η συμπύκνωση αυτής της ξενοφοβίας. Με κρατούμενους, οι οποίοι δεν κρίνονται μόνο ως απλοί παραβάτες του μεταναστευτικού δικαίου, αλλά και ως πηγή μυρίων κακών, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η άμεση απειλή κατά της ασφάλειας της χώρας.
Το θέμα έχει όμως και μια γεωπολιτική πτυχή. Οι δρόμοι των προσφύγων από την Αφρική και την Ασία οδηγούν τα τελευταία χρόνια, ως γνωστό,  κυρίως προς τα ελληνικά σύνορα. Κι αυτό έχει γίνει το μέσο για τα πιο απίθανα διπλωματικά παζάρια, που γίνονται φυσικά εις βάρος των μεταναστών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πρωτεργάτρια την Επίτροπο για τις εσωτερικές υποθέσεις Σεσίλια Μάλμστρομ, μετατρέπει την Ελλάδα σε πελώριο ευρωπαϊκό ανάχωμα χρησιμοποιώντας γι αυτό όλο και πιο μοντέρνα τεχνολογικά μέσα – μεταξύ άλλων και δορυφόρους. Η Ελλάδα επιζητεί γι αυτό ανταλλάγματα κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Και η Τουρκία, όπως έδειξε η πρόσφατη συνάντηση του τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου με το γερμανό ομόλογό του Γκίντο Βεστερβέλε στο Βερολίνο, δηλώνει πρόθυμη να κρατήσει τους πρόσφυγες στο έδαφός της, αν της δοθεί ως αντίτιμο το άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με αυτά και άλλα ως φόντο είναι φανερό, ότι οι εγκαταστάσεις ασύλου που «αποτελούν πρότυπο για την Ευρώπη» δεν πρόκειται να έχουν ευεργετικές επιπτώσεις σε εκείνους που χρειάζονται το άσυλο. Στην καλύτερη περίπτωση θα χρησιμοποιηθούν ως φύλλο συκής για τα κακώς κείμενα, στη χειρότερη ως άλλοθι για περαιτέρω αγριότητες.
Και το χειρότερο: Οι πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται κατά της ξενοφοβίας, ιδίως οι αριστερές, δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί ακόμη την ιδιοτυπία του ξενοφοβικού κράτους. Το ΚΚΕ τη βλέπει, θολά και αόριστα, ως ένα είδος «φυσικής» απόφυσης του αστικού κράτους, ο ΣΥΡΙΖΑ ως λίαν επικίνδυνο μεν, αλλά προσωρινό φαινόμενο. Έτσι τους διαφεύγει ότι οι ξενοφοβικές δομές τείνουν να παγιοποιηθούν γινόμενες το κύριο όργανο δίωξης των ξένων (τα ποικιλώνυμα σώματα ασφαλείας είναι αριθμητικά, οργανωτικά και εξοπλιστικά ασύγκριτα ισχυρότερα από τα «μπουλούκια» της Χρυσής Αυγής) και ότι αυτό δηλητηριάζει και την εσωτερική πολιτική της χώρας.
Το κύριο βάρος της υπεράσπισης των προσφύγων πέφτει έτσι σε μη πολιτικές οργανώσεις, όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και η Επιτροπή Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Όμως αυτό δεν φτάνει. Οι ξένοι χρειάζονται επειγόντως και πολιτική στήριξη. Διαφορετικά θα παραμένουν έρμαιο της ξενοφοβίας –και ενός υπουργού, ο οποίος μπορεί να ακούει ίσως τελευταία στον ύπνο, ή στο ξύπνιο του φωνές υπέρ καλύτερων εγκαταστάσεων για τους ξένους, στην πράξη όμως παραμένει απηνής διώκτης τους.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «Βήμα»

Νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός...

του Νικου Χειλα, απο το Βημα μέσω  TVXS...

Ξέρουν να κάνουν ντόρο. Είτε με πυροβολισμούς στον αέρα κατά ξένων μικροπωλητών, είτε με το ξυλοκόπημα γυναικών-βουλευτών της Αριστεράς, είτε με τη βίαιη έξωση ξένων νοσηλευτών από νοσοκομεία, είτε με «κατηχητικά» στα γραφεία τους και νεοναζιστικές γιάφκες στα σχολεία, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής αναστατώνουν καθημερινά τη δημοκρατική Ελλάδα.

Το φαινόμενο αυτό είναι νέο στα μεταπολεμικά χρονικά, έχει όμως πολλές διεθνείς καταβολές. Στη Γερμανία του 1929-1933, για παράδειγμα, ήταν πολύ διαδεδομένο. Οι κοινωνιολόγοι της εποχής επιχείρησαν να το ερμηνεύσουν με έναν όρο-κλειδί: τον «ασυγχρονισμό» (Ungleichzeitigkeit) ο οποίος αποτυπώνει την εισβολή ιστορικά παρωχημένων μορφών συμβίωσης, όπως πρακτικών ωμής βίας, στη σύγχρονη κοινωνία. Έτσι, από την άποψη της κοινωνικής προόδου, τα παλιά («μη ταυτόχρονα» με τα σημερινά) ιστορικά στοιχεία συμπλέκονται με τα σύγχρονα (τα «ταυτόχρονα») - με αποτέλεσμα ένα κοινωνικό και πολιτικό αλαλούμ.
Η έννοια αυτή, που χρησιμοποίησε ως πρώτος ο Έρνστ Μπλοχ, λέει λοιπόν ότι η μοντέρνα  καπιταλιστική κοινωνία είναι κάθε άλλο παρά ομοιογενής. Πολλά γνωρίσματά της έρχονται από μακριά, από αμνημόνευτους χρόνους, και συνιστούν εχθρό των σημερινών. Με αποτέλεσμα μια ισορροπία του τρόμου: Η τεχνολογική πρόοδος συνυπάρχει με την τεχνοφοβία, ο διαφωτισμός με τον αναχρονισμό, ο φεμινισμός με την πατριαρχία, ο κοσμοπολιτισμός με το ρατσισμό, το κράτος δικαίου με την αυτοδικία, η δημοκρατία με αντιδημοκρατικούς θεσμούς.
Υπό «κανονικές» συνθήκες αυτό δεν γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητικό, επειδή οι όποιες αντιθέσεις δεν απειλούν τη συνολική ισορροπία του συστήματος. Υπό συνθήκες μεγάλης κρίσης όμως η ισορροπία σπάει. Το σύστημα αρχίζει να τα «παίζει», τα παλιά αντιδραστικά στοιχεία αυτονομούνται θέτοντας υπό αίρεση το δημοκρατικό καθεστώς.
Αυτό ακριβώς συνέβη, κατά τον Μπλοχ, κατά την τελευταία περίοδο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, το 1929-1933. Η νίκη του ναζισμού, έλεγε, δεν καθορίστηκε μόνο από τα νέα δεδομένα, όπως τη διάσπαση του εργατικού κινήματος (σε Σοσιαλδημοκράτες και Κομμουνιστές), αλλά και από τα «φαντάσματα του παρελθόντος», όπως ο ρατσισμός και ο (μιλιταριστικός) εθνικισμός.
Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν βέβαια παρόμοια φαινόμενα. Η τρέχουσα ξενοφοβία δεν υποκαθιστά πραγματικά το ρατσισμό ούτε σε ατομικό (κάθε ρατσιστής είναι ξενόφοβος, όχι κάθε ξενόφοβος ρατσιστής) ούτε σε κρατικό επίπεδο - ο επιθετικός εθνικισμός παραμένει σε λανθάνουσα κατάσταση.
Παρόλα αυτά, όπως έχει ξαναειπωθεί, και οι δυο περιπτώσεις έχουν μια πανίσχυρη κοινή ρίζα: Την πολιτική της λιτότητας. Εκείνη ήταν, στην εκδοχή του καγκελάριου Χάινρχιχ Μπρούνινγκ (1930-1932) που γονάτισε τη δημοκρατία της Βαϊμάρης μέσω της εξαθλίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας του γερμανικού λαού. Κι αυτή είναι επίσης, στην τροϊκανή μορφή της, που ματώνει τον ελληνικό πληθυσμό δίνοντας πάτημα και στην ιδεολογία του νεοφασισμού.
Η ιδεολογική βάση της πολιτικής της λιτότητας είναι γνωστή: Ο νεοφιλελευθερισμός. Τα αχώριστα παράγωγά του: περικοπή μισθών και συντάξεων, κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, μερική κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, αποκρατικοποιήσεις - όλα αυτά στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας και, μέσω αυτής, της οικονομικής ανάκαμψης.
Πολιτικά, ο νεοφιλελευθερισμός είναι αυτό που λέγεται: πρόγραμμα των αστικών ελευθεριών (ατομικών και πολιτικών). Στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό όμως κυριαρχεί η ελευθερία της αγοράς. Κι αυτό προδικάζει, σε περίπτωση εμβάθυνσης της κρίσης, την όλο και σκληρότερη σύγκρουσή της με τις αστικές ελευθερίες. Μπροστά της, η μέχρι τώρα αντιπαράθεση για τα εργασιακά δικαιώματα θα ήταν σκέτο παιχνιδάκι.
Μόνο που ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι εκ φύσεως σε θέση να λύσει πραγματικά αυτή την αντινομία. Η θεωρία και πράξη του αντιβαίνει σε κάθε σοβαρή εκτροπή στον πολιτικό τομέα. Αυτή θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει μόνο ένα φασιστικό κίνημα. Και αυτό λέγεται, ως γνωστό, Χρυσή Αυγή.
Το μνημόνιο είναι βέβαια μόνο η αρχή. Τα χειρότερα έπονται. Η Ευρώπη, ιδίως η Νότια, αναδομείται εκ βάθρων στη βάση νεοφιλελεύθερων συνταγών με αφετηρία την Ελλάδα. Από «χρηματιστικό προτεκτοράτο» (Ούλριχ Πρόις), η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε οικονομικό - αν εφαρμοστούν όντως τα σχέδια του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων για το μετασχηματισμό της σε Ειδική Οικονομική Ζώνη της Ευρώπης. Σε τέτοια περίπτωση θα ήταν όμως ακόμα μεγαλύτερη η αδυναμία των μνημονιακών κομμάτων να προβούν στις αναγκαίες ρήξεις με το δημοκρατικό πολίτευμα - και αντιστρόφως, ακόμη πιο απαραίτητη η παρέμβαση των νεοφασιστών.
Άθελα λοιπόν, ο νεοφιλελευθερισμός (στο βαθμό που επιμένει στα μνημόνια) ανοίγει το δρόμο στο νεοφασισμό. Ή, ακριβέστερα, τον ανοίγει, παρά την εκπεφρασμένη θέλησή του - δίνοντας του μια αντίστοιχη «παρά θέληση» τραγική νότα.
Η περίπτωση της Ελλάδας δείχνει όμως και κάτι άλλο: Ότι, σε αντίθεση με τον όρο του Μπλοχ, ο μοντέρνος «ασυγχρονισμός» δεν οδηγεί μόνο στην «παρά φύση» σύμμιξη στοιχείων του παρόντος και του παρελθόντος, αλλά και του μέλλοντος. Οι πραγματικά άγριες συνταγές του νεοφιλελευθερισμού έρχονται από το αύριο. Αυτό ενθουσιάζει ίσως τις καφετζούδες. Δεν κάνει όμως το μέλλον πιο διαφανές και προβλέψιμο.
Πηγή: Το Βήμα

Δελτίο καιρού από το Νίκο Δένδια...

Του Νικου Χειλα απο το Βημα...

Τι είναι χειρότερο από το να σε καταδιώκει ο Νίκος Δένδιας; Να σε προστατεύει ο Νίκος Δένδιας. Η εξαγγελία του, ότι δημιουργούνται τμήματα αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας, μόνο καλό δεν μπορεί να σημαίνει. Αυτό φαίνεται ήδη από το γεγονός ότι αναθέτει την υπεράσπιση των θυμάτων -των ξένων χωρίς χαρτιά- στους διώκτες τους, στους αστυνομικούς δηλαδή που είναι επωμισμένοι και με τη δίωξη των λεγόμενων «λαθρομεταναστών». Το αποτέλεσμα θα είναι «δύο σε ένα»: Μετά από την κακοποίησή τους από τους ρατσιστές θα ακολουθήσει η σύλληψή τους από την αστυνομία και ο εγκλεισμός του στα στρατόπεδα «φιλοξενίας».
Αντί πάντως να ζητήσει συγνώμη από τα εκατοντάδες θύματα των ρατσιστών, που άφηνε απροστάτευτα μέχρι τώρα, ο κ.Δένδιας τα λοιδορεί και από πάνω: Η νέα δυνατότητα καταγγελίας ρατσιστικών περιστατικών, εξήγγειλε με σαρκαστικό ύφος στην τηλεοπτική οθόνη, δεν σημαίνει ότι όποιος «καταγγέλλει κάτι θα μπορεί να παραμένει στη χώρα βασιζόμενος στη καταγγελία του». Το αντίθετο μάλλον θα συμβαίνει: Ανεξάρτητα από το αν κακοποιήθηκαν, ή όχι, πό τη στιγμή που θα πιστοποιείται η παράνομη παρουσία τους στη χώρα, θα είναι άμεσα υποψήφιοι για απέλαση.

Το ότι ο υπουργός «προστασίας» του πολίτη εξελίσσεται βαθμιαία σε δημόσιο κίνδυνο φαίνεται και από ένα άλλο γεγονός: Τον καταγγελθέντα βασανισμό 15 πολιτών, οι οποίοι συμμετείχαν σε αντιρατσιστική εκδήλωση, στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας Αττικής.

Αντί να ορίσει μια ανεξάρτητη επιτροπή, που θα εξέταζε αντικειμενικά τις καταγγελίες, ο κ.Δένδιας έριξε αυτοστιγμεί την ευθύνη στους βασανισθέντες: καταρχάς χαρακτηρίζοντας τα καταγγελλόμενα βασανιστήρια «μυθεύματα», και ύστερα, μετά τις εκθέσεις των ιατροδικαστών, που επιβεβαίωναν την τέλεσή τους, απλούς «μώλωπες  και κακώσεις» για τους οποίους μάλιστα ευθύνονται «τα άτομα αυτά», δηλαδή οι κακοποιημένοι, επειδή συγκρούστηκαν προηγουμένως με «ακροδεξιά στοιχεία» και πρόβαλαν στη συνέχεια «αντίσταση» κατά των Αρχών. Οι μαρτυρίες των θυμάτων δεν αποτελούν γι αυτόν πειστήριο -οι διαβεβαιώσεις των θυτών του αρκούν. Για βασανιστήρια πάντως με ηλεκτροσόκ, ή με εγκαύματα από τσιγάρα, τονίζει, δεν υπάρχει ουδεμία απόδειξη. Χωρίς να ξεχνά βέβαια να προσθέσει σε όλα αυτά την επιφύλαξη: «Σύμφωνα με όσα μου λέγονται» -έτσι που να μπορεί προφανώς να ρίξει την ευθύνη στους άλλους, σε περίπτωση που αποδειχθεί το αντίθετο.

Το ότι η ελληνική αστυνομία δεν μεταχειριζόταν ποτέ με «αβρό» τρόπο τους ξένους, είναι γνωστό.  Υπό τον κ.Δένδια ωστόσο, αυτό πήρε συστηματικό χαρακτήρα. Ο ρητορικός πόλεμος, όπως αυτός που εκφράζεται στο σύνθημα του Αντώνη Σαμαρά: «Να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τους ξένους», έγινε τους τελευταίους μήνες από κομματική εξαγγελία κυβερνητική πρακτική. Το ελληνικό κράτος, που κατά το σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις, πρέπει να είναι αμερόληπτο, έγινε ξενοφοβικό.  Έτσι διπλασιάστηκαν οι δομές δίωξης των ξένων -στις ρατσιστικές προστέθηκαν οι κρατικές.

Μέχρι τώρα βέβαια, οι δομές αυτές λειτουργούν, παρά τις όποιες αμοιβαίες επικαλύψεις, παράλληλα. Το ελληνικό κράτος βρίσκεται απέναντι στη Χρυσή Αυγή, όχι μαζί της. Η αστυνομική δίωξη των ξένων έχει τη δική της λογική και σκοπιμότητα, τα δικά της όργανα. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι ρατσιστική. Παράλληλα τα όριά της είναι περιορισμένα -γι αυτό φροντίζουν τόσο άλλοι εγχώριοι δημοκρατικοί θεσμοί και κινήματα, όσο και οι αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί.

Όμως πέρα από το κακό που κάνει από μόνη της, η δίωξη αυτή παράγει αυτόματα, έστω και άθελα, ένα γενικότερο ξενοφοβικό κλίμα, που μπορεί να γλιστρήσει εύκολα στο ρατσισμό. Οι δημοκρατικές αντιστάσεις όσων υποφέρουν από τα όντως πελώρια προβλήματα του «μεταναστευτικού» κάμπτονται πολύ πιο εύκολα όταν βλέπουν το κράτος να πρωτοστατεί στην απαξίωση και ποινικοποίηση των ξένων χωρίς χαρτιά.

Ταυτόχρονα, η ίδια δίωξη στρέφεται αναγκαστικά και εναντίον όσων υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ξένων. Οι ξενοφοβικές δομές ισχυροποιούνται και αυτονομούνται, ο υπουργός «προστασίας» του πολίτη μεταλλάσσεται και σε υπουργό «δίωξης» του μη ξενοφοβικού πολίτη.

Ένα δείγμα γι αυτό είναι τα καταγγελθέντα βασανιστήρια στη Γενική Ασφάλεια Αττικής. Ένα άλλο, η απομάκρυνση των παρουσιαστών της ΕΡΤ Μαριλένας Κατσίμη και Κώστα Αρβανίτη από την πρωινή εκπομπή τους, επειδή τόλμησαν να αναφερθούν στις εκθέσεις των ιατροδικαστών για το ίδιο θέμα, που αποδείκνυαν την ύπαρξη βαριών κακώσεων και να σχολιάσουν επικριτικά τη στάση του κ.Δένδια.

Η αρχή μιας νέας λογοκρισίας στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας; Εκπομπές και δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ καθ΄ άμεση υπαγόρευση του κ.Δένδια; Μάλλον απίθανο. Και μόνο οι τρέχουσες κινητοποιήσεις των εργαζομένων του δημόσιου ραδιοσταθμού θα βάλουν -προς το παρόν τουλάχιστον- φρένο σε τέτοιες τάσεις.

Όμως από τον κ.Δένδια όλα να τα περιμένεις. Αυτός, αν τον άφηναν, θα υπαγόρευε και το δελτίο καιρού στους συντάκτες της ΕΡΤ. Αυτό ίσως να μην είναι μάλιστα κακή ιδέα. Υπό την προϋπόθεση φυσικά, ότι θα αναλάμβανε να το παρουσιάσει ο ίδιος -και δη πρωί, μεσημέρι και βράδυ.

Λεφτά υπάρχουν...

του Νικου Χειλα απο ΤΟ ΒΗΜΑ ...
Λεφτά υπάρχουν. Για παράδειγμα, για το φράχτη στον Έβρο. Η ανέγερσή του, όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα, θα κοστίσει περί τα 6 εκατομμύρια ευρώ. Δεκάδες εκατομμύρια θα στοιχίσει επιπλέον η αγορά δυο ελικοπτέρων με θερμικές κάμερες, επιχειρησιακών κέντρων εξοπλισμένων με ραντάρ, 210 τζιπ, 44 εκπαιδευμένων σκύλων, διάφορων περιπολικών σκαφών, και πάει λέγοντας. Για την άμυνα κατά των σύγχρονων «βαρβάρων», δηλαδή των προσφύγων, δεν υπάρχει η παραμικρή έλλειψη πόρων.
Λεφτά, αντίθετα, δεν υπάρχουν για τους ίδιους τους μετανάστες.