Έξι μήνες προθεσμία...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Τέσσερις λόγοι για τους οποίους το Grexit μπορεί να επανέλθει ως επιλογή των εταίρων-δανειστών μέχρι τον επόμενο Ιούνιο Τι είπε και τι εννοούσε η Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής.

Το είπε ή δεν το είπε η Άνγκελα Μέρκελ ότι αν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρωζώνη αργά ή γρήγορα όλοι θα την ακολουθούσαν; Μικρή σημασία έχει πόσο ακριβής είναι η εικόνα που μετέδωσε το ρεπορτάζ της Monde για τα παραλειπόμενα της τελευταίας ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής. Έτσι κι αλλιώς, οι φράσεις που αποδίδονται στη Γερμανίδα καγκελάριο αποτυπώνουν ρεαλιστικά τη διφορούμενη, αλλά όχι και αντιφατική στάση της γερμανικής ηγεσίας απέναντι στο «ελληνικό ζήτημα».
Υπήρξε πράγματι μια περίοδος κατά την οποία εκτιμάτο πως μια εξώθηση της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλούσε ένα ντόμινο κατάρρευσης στην Ευρωζώνη. Στο μεταξύ, η ελληνική οικονομία, μαζί με τις άλλες μνημονιακές χώρες, έγινε ένα από τα σημαντικότερα «οικοδομικά υλικά» της οχυρωματικής ζώνης με την οποία προστατεύτηκε η υπόλοιπη Ευρωζώνη, πρωτίστως οι τράπεζές της. Παρ’ ότι η οχυρωματική αυτή ζώνη δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ απόλυτα ασφαλής, επιτρέπει στις κεντρικές χώρες, κυρίως την ίδια τη Γερμανία, να μπορούν να το ξανασκεφτούν. Εξ ου και το δεύτερο σκέλος της διατύπωσης που αποδίδεται στην κ. Μέρκελ: «Δεν είμαι βέβαιη αν θα μπορούσα να πράξω ανάλογα δεύτερη φορά… Αυτό μπορεί να εκτροχιαστεί σε κάποιο σημείο».

Ούτε win - win, ούτε lose - lose...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο την Αυγη...

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες τον λαλίστατο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης μάθαμε ενδιαφέροντα πράγματα. Μάθαμε μεταξύ άλλων ότι η δημοσιονομική προσαρμογή «εάν επρόκειτο ν' αντιμετωπισθεί με τη δική μας μέθοδο και τις δικές μας δυνάμεις, βεβαίως και θ' αντιμετωπιζόταν με πολύ πιο άνετο και ήπιο τρόπο μέσα στον ορίζοντα μιας δεκαετίας». Μάθαμε επίσης ότι το μοντέλο δημοσιονομικής προσαρμογής που εφαρμόζεται, δηλαδή το Μνημόνιο, «ήταν ένα μοντέλο που δεν το επιλέξαμε», αλλά «στην πραγματικότητα εκείνη τη στιγμή, εν όψει του συσχετισμού των δυνάμεων, δεν είχες καμία άλλη επιλογή». Μάθαμε επίσης ότι στην Ευρωζώνη «στην πραγματικότητα υπάρχει μια Κυβέρνηση που αποφασίζει, μία μόνη, καμία δεύτερη και άλλες 16 Κυβερνήσεις, οι οποίες είναι αναγκασμένες να αποδεχτούν». Μάθαμε, τέλος, ότι «οι εταίροι μας κρέμασαν στα μανταλάκια και μας αδίκησαν κατάφωρα» και ότι «δεν τηρούνται τα θεσμικά προσχήματα ούτε καν του Ecofin, καθώς η Γερμανία αποφασίζει και οι άλλοι ακολουθούν».
Στην πραγματικότητα δεν μάθαμε κάτι που δεν ξέραμε - ότι το Μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, ότι επιβλήθηκε από τους εταίρους για δικούς τους λόγους και ότι η Ευρωζώνη δεν είναι παρά μια γερμανική αυτοκρατορία. Αλλά έχει σημασία από ποιους τ' ακούμε κάθε φορά.
Μάθαμε κι άλλα πράγματα από εκεί που δεν περιμέναμε. Ότι η τρόικα είναι ένα θεσμικό έκτρωμα που δεν λογοδοτεί σε κανένα και γι' αυτό τον λόγο «ελέγχεται» από το ευρωκοινοβούλιο - έστω και για τα μάτια του κόσμου, δια τον φόβον των ευρωεκλογών.

Τρεις πόλοι κι ένα δίλημμα...

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο την Αυγη...

Τα μηνύματα που στέλνουν Βρυξέλλες, Βερολίνο και Ουάσιγκτον εξανεμίζουν τις τελευταίες προσδοκίες ότι μπορεί κάτι να διασωθεί από το "success story" της κυβέρνησης. Δεν είναι μόνο το «καψώνι» με την αναβολή της τελευταίας δόσης. Είναι κυρίως η προειδοποίηση που διατυπώνεται μέσω δημοσιευμάτων και διαρροών ότι η πολυαναμενόμενη εξημέρωση του «θηρίου» μετά τις γερμανικές εκλογές όχι μόνο δεν είναι δεδομένη, αλλά μπορεί να αποδειχθεί και εξαγρίωση. Το διαβόητο χρηματοδοτικό κενό της επόμενης διετίας, ένας απροσδιόριστων διαστάσεων εφιάλτης, όχι μόνο δεν είναι βέβαιο ότι θα καλυφθεί με «γενναιοδωρία» και «ρεαλισμό» από τους δανειστές, αλλά ενδέχεται να αποτελέσει εφαλτήριο για ολική επαναφορά του Grexit. Λογικό από μιαν άποψη, αφού μετά τρία χρόνια αιματηρής λιτότητας, λεόντειου δανεισμού και πολιτικών κλυδωνισμών, η εικόνα της ελληνικής κρίσης είναι τραγικά χειρότερη από το σημείο εκκίνησής της, ακόμη και ως προς το τυπικό της κριτήριο, το χρέος.
Κυβερνητικά στελέχη, σε εκμυστηρεύσεις μακριά από κάμερες και μικρόφωνα, δεν κρύβουν την απελπισία τους για την όλη εξέλιξη. Και καθώς αναρωτιούνται με ποιο τρικ θα προκύψει το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα που διά ροπάλου απαιτεί η τρόικα, μοιάζουν να συμμερίζονται την απαισιοδοξία της πλειοψηφίας της κοινωνίας, που σε ποσοστό έως 70% περιμένει επιδείνωση της κατάστασης. Το εκρηκτικό υλικό που συσσωρεύεται κατατείνει στο εξής: το κρίσιμο διάστημα από τις γερμανικές εκλογές (22/9) μέχρι και τον Μάιο του επόμενου έτους, οπότε θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές, η κατάσταση ασφυξίας στην οικονομία θα ενταθεί. Το ίδιο θα συμβεί με τις σχέσεις κυβέρνησης και τρόικας, οι δανειστές (κυρίως οι Γερμανοί) θα βρεθούν ενώπιον του διλήμματος αν αξίζει τον κόπο μια νέα αναδιάρθρωση του χρέους και η κυβέρνηση, μαζί με όλο το δραματικά ασύντακτο λόγω «αντι-μεταρρυθμίσεων» κράτος, θα τεθεί ενώπιον μιας νέας στάσης πληρωμών. Κι είναι αμφίβολο αν αυτή τη φορά θα είναι μόνο εσωτερική.
Θα χρειαζόταν κάτι πολύ θεαματικό από την πλευρά των δανειστών για να αποτραπεί αυτό το σενάριο. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη για κάτι τέτοιο. Το πολύ που μπορεί να συμβεί είναι οποιαδήποτε νέα χρηματοδοτική στήριξη της Ελλάδας να συνδυαστεί με το πρώτο μεγάλο bail in στην Ευρωζώνη (μετά την Κύπρο). Δηλαδή να πληρωθεί οποιαδήποτε επιπλέον ενίσχυση με κούρεμα των καταθέσεων. Είναι απίθανο να αντέξει πολιτικά κάτι τέτοιο αυτή η κυβέρνηση, αλλά και οποιαδήποτε άλλη. Επομένως, ο πολιτικός χρόνος μέχρι τον προσεχή Μάιο θα πυκνώσει, με διαρκώς ανοικτό το παράθυρο εκλογικής εκτόνωσης.
Μια πολιτική αναμέτρηση με φόντο τα διλήμματα και τους εκβιασμούς που επικράτησαν από τις αρχές του 2010 και κορυφώθηκαν στις εκλογές του 2012 αυτή τη φορά δεν θα είναι ένα déjà vu. Τα διλήμματα απαντήθηκαν, αλλά οι απαντήσεις χρεωκόπησαν. Δεν είναι μόνο η δικομματική κυβέρνηση που έχει ξεμείνει από success story. Όλη η ηγεσία της Ε.Ε. μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα horror story. Η ελληνική κοινή γνώμη φαίνεται πιο αποδεσμευμένη από ποτέ από το ευρωπαϊκό ταμπού, με τη δυσπιστία έναντι της Ε.Ε. στο ζενίθ, όπως καταδεικνύει το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο. Και η αποδέσμευση αυτή είναι τώρα πιο ισχυρή, γιατί έχει στη βάση της την απελπισία, όχι την προσδοκία μιας στέρεης εναλλακτικής. Αυτό ενισχύει το ενδεχόμενο η επόμενη πολιτική αναμέτρηση να είναι τριπολική και όχι διπολική, με τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή να διεκδικεί λεόντεια μερίδα από την απόγνωση της κοινής γνώμης και τη χρεωκοπία του αστικού χώρου, με τη βοήθεια κι ενός γερού, νομιμοποιητικού λίφτινγκ στη δημόσια εκπροσώπησή της.
Πώς θα τοποθετηθούν, λοιπόν, οι τρεις πόλοι της επόμενης αναμέτρησης απέναντι στην τελευταία εκδοχή εκβιασμού που θα ασκήσουν οι δανειστές ("bail in ή Grexit", ας πούμε); Μπορούμε να φανταστούμε την τραγική αμηχανία του αστικού μπλόκ (Ν.Δ. με ολίγον ΠΑΣΟΚ). Μπορούμε να υποθέσουμε την κραυγαλέα πλειοδοσία των αναβαπτισμένων νεοναζί κατά των «εταίρων-τοκογλύφων». Και θέλουμε να ελπίζουμε στον ψύχραιμο, αλλά τολμηρό ριζοσπαστισμό της Αριστεράς, που έχει όλες τις προϋποθέσεις να βγει μακράν μπροστά σ' αυτή την αναμέτρηση. Θα πρέπει, όμως, να χαράξει βαθιά τις διαχωριστικές γραμμές από τους άλλους δυο πόλους, των οποίων η υπόγεια ώσμωση και η κοινή βάση στήριξης από τα πιο σκοτεινά επιχειρηματικά και πολιτικά λόμπι είναι αντιστρόφως ανάλογες της ρητορικής τους αντιπαράθεσης. Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή; Υπάρχει μια μακροσκελής ατζέντα θέσεων που μπορούν να την κάνουν σαφή στους πολίτες. Αλλά είναι το μότο «καμιά θυσία για το ευρώ» που, με την κατάλληλη προγραμματική πλαισίωση, μπορεί να ξεγυμνώσει τον υποκριτικό «πατριωτισμό» της Χ.Α. και να την οδηγήσει σε έναν αποκαλυπτικό εναγκαλισμό με τη Ν.Δ. Το γιατί ας μην το αναζητήσουμε τόσο σε ιδεολογικές αλληλοκαλύψεις τους, όσο στις βαθύτερες εκλεκτικές τους συγγένειες που σήμερα είναι καλά κρυμμένες στο σκοτάδι.

Κανένα πρόσχημα στη Γερμανία. Grexit με ελληνική πρωτοβουλία.Του Σ.Κούλογλου | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

TV Χωρίς Σύνορα...
του Στελιου Κουλογλου απο το TVXS...
Το  βέτο της Γερμανίας στα σχέδια του Μάριο Ντράγκι για αποφασιστική παρέμβαση της ΕΚΤ στην κρίση της ευρωζώνης πρόσθεσε ένα ακόμη λιθαράκι στην ταφόπλακα του ευρώ. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι το γερμανικό κατεστημένο, με επικεφαλής τις πανίσχυρες γερμανικές τράπεζες, συντηρεί την κρίση της ευρωζώνης γιατί κερδίζει τεράστια ποσά από αυτήν. Έχοντας δημαγωγήσει ασύστολα για τους τεμπέληδες της Ελλάδας και της νότιας Ευρώπης,αντί να εξηγήσει στους ψηφοφόρους της τα πραγματικά αίτια της κρίσης και τα ευεργετήματα του ευρώ για την χώρα της, η Μέρκελ είναι πλήρως εγκλωβισμένη: αν δεν πάρει μέτρα για το ευρώ, το τελευταίο θα καταρρεύσει και η οικονομική κρίση θα φτάσει στο Βερολίνο. Αν η Γερμανία βάλει το χέρι στη τσέπη, θα χάσει ψήφους. Επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν, Bild και Γερμανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι κατηγορούν καθημερινά την Ελλάδα.

Η σκουριασμένη σιδηρά κυρία καθυστερεί τις όποιες οδυνηρές αποφάσεις για μετά τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές, το φθινόπωρο του 2013, κοιτώντας, σαν θηλυκός Νέρωνας, την ευρωζώνη να καίγεται. Τα ισπανικά και ιταλικά ομόλογα να εκτινάσσονται στα ύψη και την Σλοβενία να είναι η έκτη από τις 17 χώρες της ευρωζώνης που ετοιμάζεται να μπει στο κλαμπ των “προβληματικών”: η θεωρία των τεμπέληδων του νότου αρχίζει να διαψεύδεται και από την Γεωγραφία.
Αυτή η γερμανική στρατηγική τύφλωση αποτελεί συντριπτικό χτύπημα για τους εγχώριους υποστηρικτές της τακτικής του καρπαζοεισπράχτορα: υποτίθεται ότι η σημερινή κυβέρνηση, με επικεφαλής εγκεφάλους τους κ.κ. Σαμαρά και Στουρνάρα, αθέτησε όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες περί αναδιαπραγμάτευσης , πάνω στις οποίες βασικά στηρίχθηκε η ψήφιση των 3 κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, γιατί στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες σχεδιαζόταν ένα νέο σχέδιο για την Ευρώπη, από την οποία η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να απουσιάζει. Θα ήταν λάθος λοιπόν να ερεθίσουμε τους Ευρωπαίους, ακόμη και με light αιτήματα, τύπου επιμήκυνσης της εφαρμογής του προγράμματος. Αντίθετα οφείλαμε να επιδείξουμε διαγωγή κοσμιοτάτη για να μην μας αποβάλλουν από την τάξη, που ετοιμαζόταν να πάει και πενθήμερη εκδρομή.
Στη πραγματικότητα, όπως έχει ήδη αναλυθεί, οι κυρίαρχοι κύκλοι της ευρωζώνης, αφού προηγουμένως κατάφεραν να διασφαλίσουν τις τράπεζες τους, έχουν αποφασίσει να εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα, ακόμη και αν εφάρμοζε δέκα μνημόνια με τον πιο υποδειγματικό τρόπο. Ο λόγος είναι ότι γνωρίζουν αυτό που, όπως αποκάλυψε πρόσφατα ο κ. Ρουμελιώτης, ήξερε το ΔΝΤ από την εποχή του πρώτου μνημονίου, 2 χρόνια πριν: η ύφεση που προκαλούν τα μέτρα λιτότητας καθιστούν αδύνατη την εφαρμογή των προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης και την αποπληρωμή του χρέους.
Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη εξαναγκαστεί να αποχωρήσει από την ευρωζώνη για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η μίζερη εικόνα της, όπως έχει μεγεθυνθεί από τα διεθνή ΜΜΕ, λειτουργεί σαν φόβητρο για τις άλλες χώρες, ώστε να εφαρμόσουν αδιαμαρτύρητα τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα λιτότητας. Στην προχθεσινή του συνέντευξη στην Bild, στην οποία προανήγγειλε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη μέσα στο 2012, ο ο υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας, Μάρκους Ζέντερ δεν μπορούσε να είναι πιο επεξηγηματικός:« κάθε νέα χρηματοδότηση, κάθε νέα ελάφρυνση των όρων θα ήταν ο λάθος δρόμος...Η Αθήνα πρέπει να γίνει μέσο παραδειγματισμού και για άλλες χώρες, ότι αυτή η ευρωζώνη μπορεί να δείξει τα δόντια της». Ο δεύτερος λόγος είναι οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές τον Νοέμβριο, πριν από τις οποίες ο Μπαράκ Ομπάμα έχει απαγορεύσει οποιαδήποτε κίνηση που θα μπορούσε να προκαλέσει διεθνώς ανεξέλεγκτους τριγμούς, όπως μια ελληνική αποχώρηση. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει κανένα συμφέρον να περιμένει μέχρι τότε, παίζοντας εν τω μεταξύ τον ρόλο του απροσάρμοστου μαθητή και υιοθετώντας νέα, απάνθρωπα μέτρα που κατεδαφίζουν οτιδήποτε έχει απομείνει όρθιο.
Η απάντηση είναι αρνητική. Όπως έχει ήδη αποδειχθεί, τα νέα μέτρα που σχεδιάζονται για να καλυφθούν οι τρύπες που δημιούργησαν τα προηγούμενα, θα επιδεινώσουν την κατάσταση. Καμιά ελάφρυνση στο πρόγραμμα δεν πρόκειται να υπάρξει και η περίφημη χρονική επιμήκυνση εφαρμογής του προγράμματος, την οποία έτσι κι αλλιώς οι δανειστές δεν αποδέχονται, φέρνει την πλήρη κατάρρευση πιο κοντά.. Αντίθετα, η στουρνάριος λογική του σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω, έχει κάνει τόσο επιθετικούς τους εκπροσώπους της τρόικας στην Ελλάδα, ώστε τελικώς δεν αποδέχθηκαν ούτε καν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι τους φόρους σε 9 δόσεις, όπως τους παρακάλεσε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης!! Οι δανειστές εκβιάζουν ανοιχτά με τις δόσεις των δανείων, τις οποίες πλέον καταβάλλουν όταν τους καπνίσει: η αρχή έγινε με την αυθαίρετη παρακράτηση του ενός δις στην περίοδο ανάμεσα στις 2 εκλογικές αναμετρήσεις, για την οποία ελάχιστοι διαμαρτυρήθηκαν, καθώς εξυπηρετούσε τα εκβιαστικά διλήμματα που τέθηκαν στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Στο μεταξύ, τις επόμενες ημέρες, η Ελλάδα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο έκδοσης έντοκων γραμματίων προκειμένου να πληρώσει ομόλογο ύψους 3,2 δις ευρώ προς την ΕΚΤ. Το ομόλογο λήγει στις 20 Αυγούστου και τα δημόσια ταμεία είναι σχεδόν άδεια καθώς -εν μέσω πιέσεων για νέα μέτρα -εκκρεμεί η καταβολή της επόμενης δόσης από την τρόικα,η οποία θα επέστρεφε ατόφια στην ΕΚΤ για το ομόλογο!! Όπως ο Γιάννης Βαρουφάκης έχει έγκαιρα αναλύσει, η μόνη λύση θα ήταν η ελληνική κυβέρνηση να μην εξοφλήσει τα χρωστούμενα του Αυγούστου θέτοντας ξανά το ελληνικό πρόβλημα, αλλά η κυβέρνηση θα ακολουθήσει την λογική των προηγούμενων. Όμως οι επιπτώσεις από την έκδοση των εντόκων γραμματίων θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές, καθώς οι ελληνικές τράπεζες, που θα κληθούν να τα αγοράσουν, θα μείνουν χωρίς καθόλου ρευστό για την πραγματική οικονομία.
Καθώς ο χρόνος κυλάει σε βάρος της Ελλάδας, μια σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση που νοιάζεται για το μέλλον της χώρας, θα έπρεπε να την προετοιμάσει για μια οργανωμένη έξοδο από την ευρωζώνη. Είναι γεγονός ότι η συμμετοχή στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνδυάστηκε με την εκπλήρωση του ονείρου που κρατάει από την επανάσταση του 1821, την απαλλαγή δηλαδή της χώρας από το οθωμανικό παρελθόν και τον εξευρωπαϊσμό της. Αλλά για λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με την διεθνή επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και τις δομικές αδυναμίες του ευρώ όσο και με την διαφθορά και την ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος, το όνειρο όχι μόνο δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί σήμερα, αλλά πάει να γίνει εφιάλτης. Η αδυνατισμένη Ελλάδα δεν αντέχει να βρεθεί κάτω από τα συντρίμμια μιας ευρωζώνης της οποίας η κατάρρευση προαναγγέλεται συνεχώς. Ακόμη και το Βήμα,που τόση μάχη έδωσε για την νική των "φιλοευρωπαικών κομμάτων" στις εκλογές, αναγκάζεται τώρα να  παραδεχθεί ότι «το τίμημα του ευρώ δεν μπορεί να είναι απεριόριστο».
Η μετάβαση στη δραχμή δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι κερδοσκόποι παραμονεύουν και η έλλειψη μηχανισμών ελέγχου,η οποία έχει οδηγήσει την χώρα να είναι ακριβότερη στην Ευρώπη παρ' ότι οι μισθοί μειώνονται, εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους. Το σοκ της ελληνικής κοινωνίας και τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν είναι γιγαντιαία. Από την δικαιοσύνη μέχρι την παραγωγική ικανότητα της Ελλάδας, οι μεγάλες διαρθρωτικές αδυναμίες θα παραμείνουν, είτε με ευρώ είτε με δραχμή. Καλύτερα όμως η μετάβαση να γίνει οργανωμένα, παρά σε συνθηκες κοινωνικής κατάρρευσης, πολιτικού χάους και αίματος.
Το πρώτο σκίτσο από τους New York Times: "Να πηδήξει ο Ελληνας".