Ποιοι νοιάζονται για τη δημοκρατία;

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ, απο την Αυγη...

Ποιους, αλήθεια, ενδιαφέρει η δημοκρατία; Το ερώτημα αποκτά κάποια σημασία όχι μόνο λόγω της συζήτησης στη Βουλή μετά την πρόταση μομφής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και λόγω της εβδομάδας που μας έρχεται. 17 Νοεμβρίου είναι την Κυριακή και πολλά θα ακουστούν για τις αρετές της δημοκρατίας στα σχολεία, σε κάποιες τηλεοπτικές συζητήσεις, στις ανακοινώσεις των κομμάτων και στις δηλώσεις διαφόρων επωνύμων. Επί της ουσίας, όμως, πόσοι ενοχλούνται για την τόσο συστηματική υπονόμευση της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια; Και αν ενοχλούνται, πόσοι και με ποιους τρόπους αντιδρούν ενάντια σε μία κατάσταση που μπορεί και να μην είναι αναστρέψιμη;
"Κανονικά", μετά τα όσα καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή θα έπρεπε να έχει κυνηγηθεί από τους πολίτες και τις αρχές ένας μεγάλος αριθμός ατόμων σε υπεύθυνες θέσεις, κρατικές, κυβερνητικές και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ή θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί η πλειονότητα των βουλευτών της κυβέρνησης ή θα έπρεπε να είναι στη φυλακή βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για συκοφαντική δυσφήμηση. Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει γίνει. Μουδιασμένοι παρακολουθούν την καθημερινή επιδείνωση της κατάστασης πολλοί πολίτες. Αλλά και άλλοι, ενδεχομένως ολοένα και περισσότεροι, άρχισαν να συνηθίζουν και να μην θεωρούν προβληματικό το ότι ζουν σε μία κοινωνία όπου η δημοκρατία πλήττεται καθημερινά.
Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό. Παντού στην Ευρώπη η οικονομική κρίση αποτέλεσε το ιδανικό όχημα για να καθιερωθούν νέες πρακτικές, νέες κουλτούρες, νέες αξίες με ολοένα και λιγότερη σχέση με τη δημοκρατία. Φαίνεται να έχει ιστορικά ολοκληρωθεί αυτό που παπαγαλίζαμε στα σχολεία: ότι στη δημοκρατία η πλειοψηφία διοικεί και η μειοψηφία την ελέγχει. Η πολιτική κουλτούρα που πλέον κυριαρχεί στην Ευρώπη έχει περιορίσει τον χώρο που παραδοσιακά δικαιούνταν η μειοψηφία. Η μειοψηφία είναι πια υποχρεωμένη να υφίσταται την κυριαρχία της πλειοψηφίας. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η μειοψηφία υφίσταται τη δικτατορία της πλειοψηφίας. Μπορεί και να μην έχουν άδικο.

Πανεπιστήμιο της κοινωνίας...

απο τα Ενθεματα...

των διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Η σκόνη

Πολλή σκόνη γύρω μας σήμερα, γύρω από το πανεπιστήμιο· δύσκολο να το δει κανείς καθαρά. Η σκόνη δεν λέει να κατακαθίσει. Τη δημιούργησε η κυβέρνηση με την επιχείρηση κατεδάφισής του. Η σκόνη, όμως, μπορεί και να είναι παραπέτασμα που αποκρύπτει διεργασίες σε εξέλιξη ή και να τη σηκώνει μια κινητοποίηση που τώρα μόλις σκαλίζει διερευνητικά το έδαφος. Τη σκόνη την εισπνέει όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και όλοι οι γύρω της. Κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική, δεν αφήνει κανέναν να αναπνεύσει αλλά και προστατεύει όσους είναι λαθρεπιβάτες στο πανεπιστήμιο, όσους το έχουν ως πάρεργο. Αυτό που σηκώνει τη σκόνη δεν είναι μόνο τα συντρίμμια των προπυλαίων, αλλά ήδη κομμάτια του κυρίως ναού, αυτού που ήταν και είναι πανεπιστήμιο: του θεσμού που παράγει  γνώση και καλλιεργεί την κριτική, μορφώνει πολίτες δημοκρατικούς και με κρίση, δοκιμάζει και ελέγχει θεωρίες και εφαρμογές, τροφοδοτεί την κοινωνία με προϊόντα έρευνας και στελέχη ικανά για την εξασφάλιση ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου.

Κάτω τα χέρια από τους καλούς μαθητές...

του Κωστα Γαβρογλου, απο την Αυγη...

Μέρος του κριτικού λόγου της Αριστεράς έναντι της κυβέρνησης και των σχέσεών της με την τρόικα είναι να την παρουσιάζουμε ως τον καλό μαθητή που, ενώ τα κάνει όλα τέλεια, συνεχίζει να τρώει καρπαζιές από τον δάσκαλο που του ζητάει να κάνει όλο και περισσότερα πράγματα. Ας το διευκρινίσουμε από την αρχή ότι άλλο καλός μαθητής, άλλο φυτό, άλλο γλείφτης. Στις μέρες μας, καλό είναι να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε αυτήν την έκφραση, μιας και δεν έχουμε λόγο να ειρωνευόμαστε μία κατηγορία μαθητών που προσπαθούν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Κάθε εκπαιδευτικός της κάθε βαθμίδας θα υποστήριζε ότι αυτοί που αποκαλούμε καλοί μαθητές και μαθήτριες ούτε φυτά είναι ούτε και γλείφτες. Είναι απλώς καλοί μαθητές. Είναι εκείνοι που δίνουν το κουράγιο σε πάμπολλους εκπαιδευτικούς να συνεχίσουν στις τόσο αντίξοες συνθήκες εργασίας. Δεν είναι οι μαθητές του άριστα, αλλά είναι οι καλοί μαθητές. Και όταν, ενδεχομένως, διαβάζουν ότι είναι σαν τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και όλους τους άλλους, θα αναρωτιούνται οι καημένοι, τι λάθος έκαναν ή, μάλλον, γιατί αυτό που θεωρούν σωστό είναι για την Αριστερά τόσο λάθος. Αφήστε, δε, και την απορία των εκπαιδευτικών να παρομοιάζονται συλλήβδην με τους δανειστές μας!
Δεν είναι ντροπή, λοιπόν, να είσαι καλός μαθητής. Δεν είναι ντροπή να σου αρέσει το διάβασμα, να έχεις τις παρέες σου, αλλά να έχεις και την έγνοια να πηγαίνεις στο σχολείο, να νοιάζεσαι για τον δάσκαλό σου και να καταλαβαίνεις ότι και αυτός πασχίζει μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, πασχίζει να μη γραφειοκρατικοποιηθεί και να μη σε παρατήσει. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω την προβληματική που υποστηρίζει ότι το να είσαι καλός μαθητής σημαίνει ενσωμάτωση στο σύστημα, γιατί αρνούμαι να δεχτώ ότι η αγραμματοσύνη σημαίνει χοντρή αμφισβήτηση του συστήματος.
Η υποτιμητική χρήση της έκφρασης περί καλών μαθητών από την Αριστερά έχει και μία άλλη ειρωνική διάσταση: η τεράστια πλειοψηφία των στελεχών τής ιστορικής αλλά και σημερινής Αριστεράς (και όχι μόνο της δικής μας) ήταν καλοί μαθητές (και μαθήτριες). Αυτό δεν φαίνεται να μείωσε ούτε τις κριτικές ικανότητες και ούτε την αγωνιστικότητά τους.