Χωρίς επιστροφή...

του Σωκράτη Γιαννόπουλου, απο το Red NoteBook...

Γουστάρεις; Μπουτάρης.  (παλιότερο προεκλογικό)

Το διπλό εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ομολογουμένως εκπληκτικό. Όχι τόσο από την σκοπιά της νίκης της Αριστεράς (στην οποία άλλωστε όλοι και όλες διακρίνουμε κάποιους αστερίσκους), άλλα για τις αντιφάσεις που αναδείχθηκαν σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μέσα στα ίδια τα κοινωνικά υποκείμενα.

Την ίδια στιγμή που η ελληνική κοινωνία έδινε στην Αριστερά την πρώτη της νίκη, εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης στον κόσμο της εργασίας, αναπαρήγαγε στους δήμους και τις περιφέρειες τους κυρίαρχους μηχανισμούς εξουσίας, ψήφισε ξανά τους “ίδιους φθαρμένους” εκπροσώπους του δικομματισμού σε διάφορες εκδοχές τους.

Περιπτώσεις δε όπως αυτές του Μώραλη, του Μπέου, του Τατούλη και του Ψινάκη, με όλες τις διαφορές τους, επικράτησαν θριαμβευτικά. Εξηγήσεις του στιλ “τους ψηφίζουν από υποχρέωση”, ή ακόμα χειρότερα, “ψηφίστηκαν φορώντας τον μανδύα του ανεξάρτητου”, περισσότερο συσκοτίζουν παρά δίνουν απαντήσεις για τα αίτια αυτής της κραυγαλέας αντίφασης. Πώς διάβολο είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να ψηφίζουν στη μια κάλπη ΣΥΡΙΖΑ και στις άλλες τον/την Πασόκο-Νεοδημοκράτη-Μαφιόζο της “γειτονιάς τους”; Υπό μιαν έννοια, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των αποτελεσμάτων είναι ακριβώς αυτός ο παραλογισμός.

Η “λογική πίσω από την τρέλα”

Για να προσπαθήσουμε να βρούμε την “λογική πίσω από την τρέλα” του αποτελέσματος, ας εστιάσουμε στο επιχείρημα περί “ανεξαρτησίας”. Το επιχείρημα αυτό, πέραν του ότι σε έναν βαθμό υπονοεί ότι ο κόσμος είναι ελαφρώς αφελής, και δεν μπορεί να καταλάβει τι ρόλο καλούνται να παίξουν όλοι αυτοί οι τόσα χρόνια παρατρεχάμενοι της εξουσίας,  υποπίπτει σε ένα άλλο, σοβαρότερο λάθος, παραγνωρίζοντας μια από τις βασικές λειτουργίες της ιδεολογίας. Η ιδεολογία δεν λειτουργεί ορθολογικά, δεν λέει δηλαδή “ας κάτσω να ακούσω ψύχραιμα όλα τα επιχειρήματα και στο τέλος θα διαλέξω το αντικειμενικά καλύτερο. Αν ήταν έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να παίρνει 70% παντού και να μην υπάρχει καν η ΧΑ (η παρουσία της οποίας, βάσει των ερμηνευτικών μας σχημάτων, σε μεγάλο βαθμό παραμένει ανερμήνευτη). Η ιδεολογία λειτουργεί εντελώς αντίστροφα. Ο καθένας από εμάς κάνει μια επιλογή βασισμένη σε διάφορα κριτήρια που μπορεί να ποικίλουν, από την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζει, μέχρι ταυτίσεις με σχηματισμούς-μηχανισμούς πλήρως ασύνειδες. Ο κόσμος ψηφίζει σε μεγάλο βαθμό αυτούς που γουστάρει περισσότερο και στη συνέχεια ντύνει αυτή του την επιλογή με λογικά/λογικοφανή επιχειρήματα [1]. Προφανώς, η συγκεκριμένη ιδεολογική λειτουργία είναι εξαιρετικά πιο σύνθετη. Εντούτοις, η αντιστροφή της ματιάς που επιχειρείται εδώ είναι σημαντική για την συνέχεια. Αν δεν δούμε ως στοιχείο της κατάστασης αυτή την αντιστροφή, τα αποτελέσματα παραμένουν κυριολεκτικά παράλογα.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Για το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, την τρομοϋστερία και κυρίως την αντίσταση...

του Νικου Γιαννοπουλου, απο το Red NoteBook...

Είναι κάπως τραγικό, και συνάμα ολίγον αστείο, ότι δώδεκα χρόνια μετά το “τρομοκαλοκαίρι” του 2002 υποχρεωνόμαστε, υποχρεώνομαι, να αντιμετωπίσουμε την ίδια τρομοϋστερία, την ίδια ογκώδη άγνοια, τα ίδια στερεότυπα, την ίδια κακογουστιά.
Φυσικά, περίμενα ότι με την έκδοση του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα και τον δικό μου πρόλογο σε αυτό θα δημιουργηθεί ο γνωστός θόρυβος. Η αλήθεια όμως είναι ότι είμαι κάπως έκπληκτος με την ένταση της επίθεσης των πολιτικών και των δημοσιογραφικών επιτελείων, με αυτή τη στημένη οργή, που αν δεν την ξέρεις μπορεί και να σε τρομάξει, αλλά αν την ξέρεις, σίγουρα θα σε αηδιάσει.
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, λοιπόν, σχεδόν δώδεκα χρόνια έγκλειστος στην απομόνωση των φυλακών Κορυδαλλού, από τα οποία τα δύο ολομόναχος, πράγμα που δεν έχει συμβεί ούτε στις διαβόητες φυλακές Σταμχάιμ της Γερμανίας, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο που με κορμό την προσωπική του διαδρομή, από το 1973, περιγράφει την κατάσταση του κινήματος, ιδιαίτερα του μεταπολιτευτικού, και γενικότερα την πολιτική ζωή του τόπου, αναφέρεται στο ρόλο της Αριστεράς και των ποικίλων “Αριστερών”, προσπαθώντας να εξηγήσει τη δική του διαδρομή, από το ανεξάρτητο ταξικό κίνημα στο πολύμορφο και στη συνέχεια στο ένοπλο.

La mort subite (Ο αιφνίδιος θάνατος)....

Γιώργος Γιαννόπουλος, απο το Αριστερο Blog...

La mort subite. Ο αιφνίδιος θάνατος. Είναι και το όνομα μιας παλιάς μπυραρίας στις Βρυξέλλες. Σε μια γωνία, σ’ ένα από τα σκοτεινά και παγερά στενά του κέντρου της πόλης. Πριν τον κατακλυσμό των γραφειοκρατών και των τουριστών στον Αιφνίδιο Θάνατο σύχναζαν οι ποιητές. Στον τοίχο με τις αναμνήσεις η ασπρόμαυρη φωτογραφία του μεγάλου Ζακ μ’ εκείνο το σπαρακτικό χαμόγελο. Ο Ζακ Μπρελ δεν πέθανε από αιφνίδιο θάνατο. Γνώρισε τη μακρόσυρτη και βασανιστική εκδοχή του καρκίνου που ξεφτιλίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέχρι να τη λιώσει ολάκερη. Kαι βέβαια πάλεψε. Όχι ότι δεν τον πήρε το παράπονο. «Γιατί σε μένα, γιατί τώρα;»1 έγραψε σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά του τραγούδια. Μετά πήγε να πεθάνει στην κόλαση. Στα εξωτικά νησιά των Marquises, στη γαλάζια τρύπα του Ειρηνικού. Εκεί όπου είχε καταφύγει ένας άλλος ποιητής, που παράτησε στα πικρά χώματα των Παλαιών Χωρών, τη δουλεία του χρηματιστή, τα έξι του παιδιά και τη Δανέζα σύζυγο, αναζητώντας τον έρωτα και την ομορφιά. Τις Κυριακές στα δωρεάν μαθήματα ο αναρχικός Καμίλ Πισαρό του είχε δείξει τον δρόμο της ποίησης που τον έτρωγε από πάντα. Τον δρόμο της ομορφιάς, που είναι ο δρόμος για τον παράδεισο, σκέφτηκε ο Γκογκέν. Κι ίσως επειδή ήταν γιος αντάρτη και μάνας μουλάτρας κι είχε κάνει νέος στα καράβια, ο αυτοδίδακτος ζωγράφος τ’ άφησε όλα πίσω για να υμνήσει τα κορμιά των γυναικών, τη γύμνια του άνθους των τροπικών. Κι όταν το σώμα του σάπιζε από το αλκοόλ και την αρρώστια, ο Γκογκέν δεν σταμάτησε λεπτό να βρίζει τους παπάδες και τους ελεεινούς εκπροσώπους της εξουσίας στο νησί. Στον τάφο του σήμερα κορίτσια του αποθέτουν τα λουλούδια που τόσο αγάπησε και του τραγουδούν εκείνους τους μελαγχολικούς σκοπούς που λάμπουν στα μάτια τους. Λίγα μέτρα παρακάτω ο τάφος του μεγάλου Ζακ. Που τον πήρε ο πόνος κι η ομορφιά, που σήκωσε στο λιανό του κορμί την ατέλειωτη θλίψη του χαμηλού ουρανού της Φλάνδρας. Που έβριζε κι αυτός τους αστούς.

Αυτοι που ταχα νοιαζονται για τους μαθητες μας...

του Γιαννη Γιαννοπουλου, απο την ΕΛΜΕ Ηλειας...

«Ωδή στα παπαγαλάκια»
Αυτοί που αφορίζουν τους καθηγητές και τάχα νοιάζονται για τους μαθητές μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η κυβέρνηση άφηνε τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τους μαθητές χωρίς βιβλία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν παιδιά μεταφέρονταν σε καρότσες αγροτικών από γονείς για να πάνε στο σχολείο γιατί δεν γινόταν η δωρεάν μεταφορά των μαθητών,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χρόνια ολόκληρα μαθητές περνούσαν τα σχολική τους ζωή σε διαλυμένες λυόμενες αίθουσες, στη διπλοβάρδια, σε ακατάλληλα κτίρια,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι αποσπάσεις ημετέρων σε γραφεία άσχετα με την εκπαίδευση δημιουργούσαν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο παραδεχόταν ότι ακόμα και τώρα στη λήξη του διδακτικού έτους οι μαθητές μας κάνουν λιγότερες από τις προβλεπόμενες ώρες σε κάποια μαθήματα γιατί «αδυνατεί» να προσλάβει αναπληρωτές,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι γονείς αναγκάζονταν να δίνουν χρήματα για πετρέλαιο στα σχολεία των παιδιών τους, αφού η κυβέρνηση έχει πετσοκόψει κατά 60% τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η πρόσθετη διδακτική στήριξη, η ενισχυτική διδασκαλία, οι σχολικές βιβλιοθήκες σταμάτησαν να λειτουργούν επειδή αυτό προτάσσει η δημοσιονομική προσαρμογή,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν τα αθλητικά σχολεία καταργήθηκαν «εν μία νυκτί» αλλά τιμούν στα κανάλια τους ολυμπιακούς αγώνες του εμπορίου και του ντόπινγκ,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν όλα τα μουσικά σχολεία της χώρας υπολειτουργούν, χωρίς εκπαιδευτικούς μουσικούς αλλά χαιρετίζουν τους «διάσημους» μουσικούς όταν φέρνουν νούμερα στα κανάλια τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χίλια σχολεία συγχωνεύονταν-έκλειναν, αναγκάζοντας μαθητές και μαθήτριες να ξυπνούν από τα χαράματα και να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο ζητούσε να μετρηθούν με τον πήχη οι αίθουσες διδασκαλίας υπολογίζοντας 1,5 τ.μ ανά μαθητή δηλαδή λιγότερο από ότι τα αμνοερίφια σε στάβλισμα που είναι 2 τ.μ/ζώο, για να στοιβάξει περισσότερους μαθητές στις τάξεις.
ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΝ για τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία σαν αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής που διαλύει τις λαϊκές οικογένειες αλλά προβάλλουν τα συσσίτια με τα σάπια φρούτα του υπουργείου και τις φιέστες της Χρυσής Αυγής μόνο για έλληνες,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που αφιερώνουν δεκάδες ώρες για μαθήματα αλληλεγγύης σε μαθητές ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος και καταγωγής, για προγράμματα πολιτιστικά, περιβαλλοντικά, αγωγής υγείας, πέρα από το σχολικό ωράριο, για πρόβες τα απογεύματα, Σάββατο, Κυριακές με μοναδική αμοιβή το χαμόγελο των μαθητών τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 12.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που σε ένα μήνα από τώρα θα γίνουν άνεργοι αορίστου χρόνου παρότι για σειρά ετών όργωναν απ’ άκρο σ’ άκρο την Ελλάδα, καλύπτοντας πάγιες ανάγκες του δημόσιου σχολείου,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 10.000 μόνιμους εκπαιδευτικούς που τεχνητά θα χαρακτηριστούν πλεονάζοντες από την αύξηση του ωραρίου, θα μετατεθούν βίαια σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας εγκαταλείποντας την οικογένεια τους και θα αποτελέσουν τη μαγιά για τις επόμενες απολύσεις του κυρίου Μανιτάκη,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις απολύσεις, την ανθρωποφαγία, τον ατομικισμό και τη χειραγώγηση που κρύβονται πίσω από την αξιολόγηση αλλά με συντονισμένη ιδεολογική ρύπανση προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για το νέο σχολείο της αγοράς,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη στημένη βιομηχανία επιόρκων που εξυπηρετούν το μοντέλο άμεσων απολύσεων της τρόικας θέτοντας σε «αυτοδίκαιη» αργία εκπ/κούς, δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας και στερώντας κάθε δικαίωμα υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την έκθεση της UNESCO που αντιστοιχίζει 1 ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή με 4 ώρες εργασίας γραφείου, ούτε ότι στην Ελλάδα το διδακτικό ωράριο είναι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την διδακτική προετοιμασία που απαιτείται, τη διόρθωση γραπτών, τις εφημερίες, τη διοικητική και γραμματειακή υποστήριξη, τους πολλαπλούς ρόλους που αναλαμβάνουμε στο σχολείο ελλείψει εξειδικευμένου προσωπικού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους μισθούς της ντροπής όταν ο κατώτατος μισθός του έλληνα καθηγητή είναι το 19% του αντίστοιχου Λουξεμβούργιου, το 31% του Γερμανού ή το 45% του Ισπανού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις δαπάνες για τη δημόσια παιδεία που θα φτάσουν να είναι μόλις το 2,23 % του ΑΕΠ ποσοστό χαμηλότερο και από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις πανελλαδικές εξετάσεις της ανεργίας που καταδικάζουν άμεσα όλους τους αποφοίτους των καθηγητικών σχολών σε ισόβια ανεργία αλλά και συνολικά τους νέους επιστήμονες σε μαζική μετανάστευση,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ τέλος για όλα αυτά που ψηφίστηκαν στα μνημόνια της ντροπής που καταδικάζουν τη νέα γενιά που τάχα υπερασπίζονται, σε μισθούς κάτω από 450 ευρώ, με ατομικές συμβάσεις εργασίας, σε ένα εφιαλτικό μέλλον.
Για όλα αυτά ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ και ούτε θα μιλήσουν ποτέ ξεκάθαρα, οι ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι των καναλαρχών–εργολάβων-τραπεζιτών-εφοπλιστών. Όταν αναγκάζονται να μας δώσουν βήμα στα κανάλια τους, θα πνίξουν έντεχνα τις φωνές μας μέσα στη στημένη αρένα του σύγχρονου τηλεοπτικού «διαλόγου», για να απομείνει μόνο η δική τους φωνή, αυτή του ιεροεξεταστή για την αναγγελία της προαποφασισμένης καταδικαστικής απόφασης… Όποιοι αντιστέκονται, αρνούνται το νέο μεσαίωνα των μνημονίων και διεκδικούν, θα σπιλώνονται, θα λοιδορούνται, θα τσακίζονται. Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στο μετρό, οι χαλυβουργοί, οι ναυτεργάτες, οι καθηγητές. Έχει αρχίσει λοιπόν συντονισμένα ο κοινωνικός κανιβαλισμός, θα κράζουν τα παπαγαλάκια στα δελτία των οκτώ των παράνομων καναλιών τους, θα πετούν λάσπη από τα ραδιόφωνά τους, θα στάζουν χολή οι πένες στις παλιοφυλλάδες τους. Όπλο τους η επικοινωνία, όπλο δικό μας να είναι η κοινωνία.
Όταν το δημόσιο σχολείο κατεδαφίζεται δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Δεν επιλέξαμε εμείς το χρόνο των αναγκαίων απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά η κυβέρνηση ποντάροντας στον εκβιασμό. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή θα πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και με θάρρος θα απαντήσουμε μαζικά στους δρόμους του αγώνα, μαζί με όλους αυτούς που δεν στρέφονται ενάντια στους άλλους εργαζόμενους αλλά σε όσους σπέρνουν τη φτώχεια με τις πολιτικές τους, με αυτούς που ακόμα πιστεύουν στη δημόσια παιδεία και στο ρόλο του εκπαιδευτικού. Για ένα σχολείο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, με υψηλής ποιότητας μόρφωση για όλα τα παιδιά, με παιδαγωγική αξιοπρέπεια και σταθερή εργασία.
Γιαννόπουλος Γιάννης
Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας.

«Καρούμπαλο στον ξεβράκωτο!» και άλλες ανθυγιεινές ιστορίες με ξιφολόγχες ...

Red NoteBook ... 

Του Αρίστου Γιαννόπουλου

Ότι ακονίζουν ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια τα παλληκάρια του καυχήθηκε πριν δυο βδομάδες ο φυραμένος Φύρερ της Χρυσής Αυγής. Πέραν, όμως, του ότι έτσι καταστρέφεται ένα καλό μαχαίρι, ο Μιχαλολιάκος θα ‘πρεπε να ξέρει πως ο τελευταίος που απείλησε τον ελληνικό λαό με τις 8.000.000 ξιφολόγχες του, ο Μουσολίνι, βρέθηκε να κάθεται πάνω τους. Κι επιπλέον, το σύνθημα αυτό προέρχεται από τα Τάγματα Εφόδου (SA) του Χίτλερ, που δεν είχαν και τόσο ένδοξο τέλος.

«Καρούμπαλο στον ξεβράκωτο!», ούρλιαζαν παλιά στα CB τους οι φορτηγατζήδες για να προειδοποιήσουν τους συναδέλφους τους  πως είχαν δει περιπολικό της τροχαίας να παραμονεύει πίσω από το άγαλμα του Λεωνίδα, στη μεγάλη ευθεία της Εθνικής Οδού, στις Θερμοπύλες. Τις προάλλες, όμως, ο καημένος ο Λεωνίδας θα απόκτησε ο ίδιος αρκετά μπρούτζινα καρούμπαλα με αυτά που άκουσε στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής.

Αναφέρομαι στην ομιλία του Μιχαλολιάκου προς τους υποτελείς του: «Θα δούνε τι σημαίνει τάγματα εφόδου, τι σημαίνει μάχη, τι σημαίνει αγώνας, τι σημαίνει οι ξιφολόγχες να ακονίζονται στα πεζοδρόμια!». Είπαμε ήδη ότι η εμπειρία του Μουσολίνι αποδείχθηκε τουλάχιστον ακανθώδης. Επιπλέον, ο Φύρερ και οι παρατρεχάμενοί του θα έπρεπε να έχουν διαβάσει την ιστορία των Ταγμάτων Εφόδου (Sturmabteilung ή SA), και κυρίως το άδοξο τέλος τους, κατά τη διαβόητη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, στις αρχές Ιουλίου του 1934. Το ξέρω πως δεν υπάρχει ωραιότερη ιστορία από φασίστες που αλληλοσκοτώνονται, αλλά εν συντομία μόνο να πούμε πως τα SA είχαν πολύ υποστηρίξει τον Χίτλερ να ανέβει στην εξουσία, όταν όμως εκείνος κατσικώθηκε στην Καγκελαρία, έβαλε τα SS να εξοντώσουν την ηγεσία τους, φοβούμενος ότι αποτελούσαν απειλή για τη θέση του.

Εγώ τα διάβασα κάπου στη δεκαετία του ΄70, στη σειρά «Τα φοβερά ντοκουμέντα: Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», σε επιμέλεια Α. Κοτζιά, από τις εκδόσεις «Mondadori – Φυτράκης». Ήταν η ίδια εποχή που ο Νίκος Μιχαλολιάκος αξιοποιούσε τις γνώσεις του από τις ειδικές δυνάμεις για να κάνει σινεκριτική με τρινιτροτολουόλη, γεγονός που του κόστισε 13 μήνες στη φυλακή και τον υποβιβασμό του από δόκιμο σε απλό στρατιώτη.

Σ΄ αυτό το βιβλίο, λοιπόν, αναφερόταν ότι τα SA του Ερνστ Ρόμ είχαν στον ύμνο τους και τον στίχο «... τροχίστε στην αγκωνή του πεζοδρομίου τα μεγάλα μαχαίρια σας». Στα ελληνικά δεν ακούγεται και πολύ ωραίο, αλλά στα γερμανικά, και μάλιστα σε ρυθμό εμβατηρίου, θα ακούγεται σα να χοροπηδάει η Χάιντι βαδίζοντας προς τη Μόρντορ. Είναι, λοιπόν, προφανής η αναφορά του Μιχαλολιάκου. Ωστόσο, ο Έλλην Φύρερ αποσιωπεί ή αγνοεί πως τα μεγάλα μαχαίρια δεν έσωσαν τα SA από τα καλολαδωμένα μπιστόλια των SS τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Εκτός εάν ονειρεύεται ένα μέλλον σαν του ηγέτη του, του Ερνστ Ρόμ, οπότε πάω πάσο κι αφήνω την Ιστορία να εξελιχθεί.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω γιατί ο Φυρερίσκος προτίμησε να τσιτάρει τα SA από τα SS. Ίσως επειδή τα SS δέχονταν -στην αρχή, τουλάχιστον- μόνο Άριους, δηλαδή ψηλούς και ξανθούς, Νορδικούς τύπους, όπως αποκαλούνται στη φυλετική αργκό, και όχι μαυριδερούς, κοντόχοντρους Δραβιδικούς τύπους, σαν τον ίδιο. Ας παρηγορηθεί στη σκέψη πως, πλησιάζοντας στο τέλος, τα SS, στρατολογούσαν ό,τι εύρισκαν: Λετονούς, Λιθουανούς, Βέλγους, μέχρι και Βόσνιους Μουσουλμάνους και Τάταρους! Αλλά οι ερπύστριες των σοβιετικών  Τ-34 δεν έκαναν διακρίσεις, αποδεικνυόμενες ισοπεδωτικά εξισωτικές προς όλους. Αλλά ο Μιχαλολιάκος έπρεπε να έχει διαβάσει την ιστορία του και να μην λέει μπούρδες με μαχαίρια και πεζοδρόμια.

Διότι υπάρχει μια ακόμη παράμετρος, σχετική με τα SA, την οποία ο Φύρερ έπρεπε να λάβει σοβαρά υπόψη του, μπας και γλιτώσει την καζούρα από τους μελετητές της ιστορίας. Η δεκαετία του ΄70, τότε που κυκλοφόρησε στην (κατεξοχήν φαλλοκρατική) Ιταλία το βιβλίο της Mondadori, ήταν μια κατεξοχήν macho δεκαετία, όπου οι άντρες ήταν άντρες και τα πρόβατα πολύ νευρικά. Το βιβλίο, λοιπόν, για τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, περιείχε εκτενή αναφορά στις ερωτικές προτιμήσεις του Ερνστ Ρομ και του πρωτοπαλλήκαρού του, Edmund Heines, προς τους τρυφερούς δεκαοκτάχρονους νεοσύλλεκτους. Μαχητές ή μαθητές, μικρή είναι η διαφορά εν προκειμένω. Είναι προφανές πως τα SA είχαν μιμηθεί τον θηβαϊκο Ιερό Λόχο σε αρκετά περισσότερα πέραν της πείσμονος μαχητικότητος. Το γεγονός ότι οι Ναζήδες, μετά τη σφαγή, κατήγγειλαν τα SA για «ηθικό ξεπεσμό», δείχνει μόνο την υποκρισία τους. Φυσικά, σήμερα, στη δεκαετία του 2010, δεν μας πέφτει λόγος τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, εφόσον πρόκειται περί συναινούντων ενηλίκων. Καθήκον μας, ωστόσο, είναι να υπογραμμίζουμε τις φάρσες της Ιστορίας.

Η άνοδος και η πτώση της Μελίνας Τσιλιμίγκρα ...

Red NoteBook...
Αρίστος Γιαννόπουλος

Τη Μελίνα Τσιλιμίγκρα δεν την ήξερα. Καθόλου. Διαφέρουν τόσο οι ηλικίες μας, οι  προσανατολισμοί μας και οι πολιτικές μας αναφορές, που πιθανότατα δεν θα την είχα προσέξει αν το όνομά της δεν αποτελούσε μια επιτομή της σύγχρονης Ελλάδας. Κατά την ταπεινή μου άποψη, συνδύαζε τη φευγαλέα υδραργυρική γοητεία του επίκτητου «Μελίνα», δανεισμένη από τη Μερκούρη, με την κακόηχη πεζότητα του εξ αίματος αναπόφευκτου επωνύμου, που θύμιζε  ασθένεια της αμπέλου ή εκείνους τους φιλότιμους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του ΄70, που περισσότερο κι απ΄ τα κλαδέματα των αντιπάλων τους στο ξερό, κινδύνευαν απ΄την καζούρα των αντίπαλων: «Παίξε, Μπατσακούτσαααα...! Τρέχα, Χαλιαμπάλιααααα...!».

Από τα λίγα (και ενδεικτικά) που ξέρω γι΄ αυτήν, η νεαρή Μελίνα, εξ Αργολίδος ορμωμένη φοιτήτρια Νομικής Αθηνών, στρατεύθηκε στη νεολαία του ΛΑΟΣ και θέλησε να αναδειχθεί στις τάξεις του, όταν τούτο το κόμμα ακόμη ανερχόταν στο κοινοβουλευτικό στερέωμα και προτού διαλυθεί, εισερχόμενο στην ατμόσφαιρα της ΝΔ, όπου και άφησε σημαντικά σωματίδιά του.

Απ΄ ό,τι φαίνεται, η φιλόδοξη κυρία Τσιλιμίγκρα θέλησε να αναδειχθεί στην «ξανθιά του κόμματος», όπως είναι (ή ήταν;) η κα Καϊλή για το ΠΑΣΟΚ και η κα Ράπτη για τη ΝΔ. Αγνοώντας, φυσικά, λόγω της νεανικής της αφέλειας και της πολιτικής της ανωριμότητας, πως η ανάδειξη των δύο αυτών γοητευτικών κυριών δεν οφειλόταν τόσο στα αναμφισβητήτως ωραία τους μάτια, όσο σε πολιτικές διασυνδέσεις, κοινωνικές διαπλοκές, τοπικές εκδουλεύσεις, οικογενειακές φιλίες, οικονομικές υποστηρίξεις και κομματικές γνωριμίες. Ξέχασα τίποτε; Ελπίζω ναι.

Έτσι, θέλοντας να γίνει γνωστή στο πανελλήνιο, η μικρή φοιτήτρια άρχισε να αναρτά δικές της συνεντεύξεις στο YouTube. Συνεντεύξεις επί παντός επιστητού, που δεν της τις είχε ζητήσει κανείς, ούτε και τις είχε πάρει κανείς για λογαριασμό κανενός Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης. Στην εποχή του ίντερνετ, για να γίνεις γνωστός φαίνεται ότι αρκεί να κάνεις λίγη φασαρία γύρω απ΄ το όνομά σου. Και γιατί να κατηγορήσουμε, άλλωστε, τη Μελίνα, όταν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο είχε αναδειχθεί και ο ηγέτης της, ο Καρατζαφέρης; Αυτοδημιούργητος αυτοαποκαλείτο ο αρχηγός, αυτοδημιούργητη ή -έστω- αυτοανάδεικτη θέλησε να γίνει και η νεαρή Μελίνα.

Ο θόρυβος, που η ευειδής εκ Ναυπλίου φοιτήτρια έκανε γύρω από τον εαυτό της, άρχισε σιγά-σιγά να αποδίδει. Στο μεταξύ, το μαλλί της γινόταν όλο και πιο ξανθό, η επιδερμίδα της όλο και λιγότερο ορατή. Η υγιώς ματαιόδοξη Μελίνα δεν φείσθηκε εξόδων για την αυτοπροβολή της. Και σε επαγγελματίες φωτογράφους πήγε, και την φτωχική φοιτητική γκαρνταρόμπα της ανανέωσε επί το συντηρητικότερον και θεσμικότερον. Δεν μπαίνω στον κόπο να σχολιάσω τις θέσεις της, όπως αυτή τις παρέθετε στα μικρά τηλεοπτικά στούντιο του «Τηλε-Άστυ» (πρώην Tele-City), όταν επιτέλους την ανακάλυψαν οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι του Καρατζαφέρη. Ούτε και τα ελληνικά της θα σχολιάσω, γιατί αυτά δεν είναι το θέμα μας. Η κοπέλα αυτά πίστευε, αυτά ήξερε, αυτά έλεγε. Και οι παρουσιαστές των εκπομπών κουνούσαν εμφατικά το κεφάλι τους, χαρούμενοι -πιθανώς- που είχαν απέναντί τους μια ευειδή «γλάστρα» κι όχι την χιλιοβαμμένη κουρούπα του φλύαρου αρχηγού τους.

Μέχρι που η Μελίνα Τσιλιμίγκρα άρχισε να γίνεται όντως γνωστή. Κι αυτό ενόχλησε τους «συναγωνιστές» της, ιδιαίτερα τους πολιτευόμενους στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Κι ενώ αυτή θεωρούσε εαυτήν φυντάνι, άντε βλαστάρι της πολιτικής, εκείνοι επέμεναν να βλέπουν μόνο τη συσκευασία και να τη θεωρούν γλάστρα. «Αιδώς, Αργείοι!» που θά΄ λεγε κι ο Καρατζαφέρης, αν είχε τολμήσει να πάρει θέση. Διότι οι καλοί συναγωνιστές της κας Τσιλιμίγκρα άρχισαν να διαδίδουν ότι η νεαρή Μελίνα, εκτός από τα πολιτικά βίντεο είχε πρωταγωνιστήσει και σε άλλα βίντεο του YouTube. Μην με ρωτήσετε πώς τα εντόπισαν και τι ακριβώς έψαχναν όταν τυχαία έπεσαν πάνω τους, αυτοί, οι υπερασπιστές του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια»». Η καημένη η Μελίνα τους απάντησε πως δεν είναι αυτή η πρωταγωνίστρια και ότι την εποχή που γυρίστηκε το επίμαχο «ροζ» βίντεο, η ίδια ήταν μόλις 13 ετών. Του κάκου. Ο εσμός των ακροδεξιών μπανιστηρτζήδων νίκησε. Κανείς δεν την υπερασπίστηκε. Η Μελίνα Τσιλιμίγκρα αποχώρησε από το ΛΑΟΣ λίγο πριν τις εκλογές, που έμελλαν να είναι καταβαραθρωτικές για το δύσοσμο ισόγειο της γαλάζιας πολυκατοικίας, καθώς στο κοινοβουλευτικό φάσμα το υποκατέστησε το αληθινό υπόγειο της Γκεστάπο. Το οποίο επιτρέπει στις ξανθές να παρουσιάζονται μόνο στα εγκεκριμένα από το αρχηγό και τον Κασιδιάρη βίντεα!

Όπως λέει η ίδια (melinatsilimigkra.blogspot.gr), δεν περίμενε να την υπερασπιστεί η αριστερά, από την οποία την χωρίζουν τόσα και τόσα. Έτσι είναι, μικρή μου Μελίνα: δεν χώραγες στα τρία Κ (το γερμανικό Κουζίνα, Κρεβατοκάμαρα, Εκκλησία - τα μόνα για τα οποία θεωρούσαν οι Ναζί άξιες τις γυναίκες) και σε εκπαραθύρωσαν με τόνους λάσπης. Καλή τύχη, Μελίνα.
Αρίστος Γιαννόπουλος

Η Αριστερά ανακαλύπτει ξανά τον πατριωτισμό (αφού έχει ήδη ανακαλύψει την Αμερική) ...

Red NoteBook...
Του Αρίστου Γιαννόπουλου

Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, όταν πιτσιρικάδες πηγαίναμε στο σινεμά να χαζέψουμε τον Μπρους Λή, τον Τέρενς Χιλ ή την Ορνέλα Μούτι, έπρεπε να υποστούμε ως προκαταρκτικό βασανιστήριο ένα φιλμάκι που εκθείαζε το ιδανικό του Καρλομάγνου «για μιαν Ευρώπη Ενιαία, απ΄ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Δεν ξέρω γιατί οι προπαγανδιστές της μετέπειτα Ε.Ε. είχαν μπει στον κόπο να σκυλεύσουν το νεκρό από τον καθεδρικό του Ακυίσγρανου - μάλλον επειδή ήταν  φευγάτος εδώ και σχεδόν 12 αιώνες. Και άλλοι όμως, πιο πρόσφατοι αυτοί, ονειρευτήκανε μιαν ενωμένη (υπό την εξουσία τους) Ευρώπη, αλλά υπήρχαν ακόμη ζώντες που αδυνατούσαν να ξεχάσουν τα έργα και τις ημέρες τους.

Όσον καιρό, βέβαια, στα μυαλά των υπηκόων (μελλοντικών και νυν) της Ε.Ε. καλλιεργούνταν η μυθολογία μιας κοινής Ευρώπης, τα απανταχού τραπεζικά λαμόγια είχαν ήδη ενοποιηθεί και απομυζούσαν το νέο διευρυμένο θηρευτικό κοινό τους των 325 εκατομμυρίων. Επί χρόνια ήμασταν όλοι Ευρωπαίοι και μοιραζόμασταν ένα κοινό σπίτι (με Φιλιππινέζες υπηρέτριες και Βούλγαρους κηπουρούς, εννοείται). Αλλά όταν τα σκατά χτύπησαν τον ανεμιστήρα, οι περιφερειακοί πολιτικοί παράγοντες (με την άμετρη υποστήριξη των εθνικών ΜΜΕ), ανέσυραν όλα τα παλαιά στερεότυπα που υποτίθεται είχανε ξεχαστεί. Οι Γάλλοι έγιναν και πάλι αναποτελεσματικοί πουρκουάδες, οι Γερμανοί άπληστοι τραπεζικοί, οι Ιταλοί γκομενιάρηδες μαφιόζοι και οι Έλληνες τεμπέληδες και τρακαδόροι Ζορμπάδες που χρωστάμε σε όλο τον κόσμο. Ώρες-ώρες, μου φαίνεται πως ακόμη και οι αριστεροί αλληλέγγυοι απ΄ όλη την Ευρώπη, που έρχονται στην Ελλάδα για να μάθουν και να μας συμπαρασταθούν, περιμένουν να μας δουν να πεταγόμαστε ξαφνικά επάνω και να αρχίζουμε να χορεύουμε συρτάκι, σπάζοντας πιάτα και αναφωνώντας «tzatziki, malaka, moussaka, agapi mou!».

Στην Ελλάδα, που ως χώρα μαζικής εισόδου μεταναστών ποτέ δεν απαλλάχτηκε από τον εθνικισμό και το ρατσισμό, η αντανακλαστική κίνηση της μάζας ήταν να κατηγορήσει τους πολιτικούς συλλήβδην ως προδότες. Αλλά ποιόν πρόδωσε ο ΓΑΠ; Το περιβάλλον του, που τόσον καιρό σπεκουλάριζε με το διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για το ενδεχόμενο ελληνικής χρεωκοπίας; Ποιόν πρόδωσε ο Παπαδήμος; Το τραπεζικό κατεστημένο, το οποίο πάντα υπηρετούσε; Ο Καραμανλής; Ο Σαμαράς; Η Ντόρα; Ο Σημίτης; Οι άνθρωποι αυτοί δεν πρόδωσαν ποτέ τα συμφέροντα που υπηρετούσαν. Μόνον όσοι πίστεψαν -έστω και για μια στιγμή- πως όλοι τούτοι και οι φίλοι τους υπηρετούσαν το λαό, έρχονται σήμερα και τους κατηγορούν ότι έχουν προδώσει την πατρίδα.

Κι επιπλέον, τι σημαίνει «πατριωτισμός»; Υπάρχουν αρκετά καλά τσιτάτα γι΄ αυτό το θέμα στη Wikiquote - θα σας συνιστούσα εκείνα της Έμμα Γκόλντμαν. Και πώς ορίζεται η πατρίδα; Στα πλαίσια του εθνικού κράτους; Συμπεριλαμβάνει και τους μηχανισμούς του;

Το γνωστό  τραγουδάκι «Τι είν΄ η πατρίδα μας», που  προσπαθούσε να εμπνεύσει στα μαθητούδια του Δημοτικού πατριωτικά αισθήματα (γι΄ αυτό άλλωστε κατέληγε με την παραινετική ιαχή «εμπρός παιδιά!»), και να διαμορφώσει εθνικές συνειδήσεις, αναφέρει ακρογιάλια και βουνά, ήλιους και μνημεία – όμως πουθενά δεν αναφέρει ανθρώπους. Τίποτε, κανέναν, ούτε ρουθούνι!

Κι αν αγαπάω την πατρίδα μου, πρέπει να αγαπάω και μέρη που δεν επισκέφθηκα ποτέ; Και τον Ασωπό με το εξασθενές χρώμιό του; Τα καμένα δάση της Ηλείας; Την οπλομανία της Κρήτης; Το σεξισμό της Αμαρύνθου; Τον επαρχιακό νεοπλουτισμό; Την εγκατάλειψη των αστικών κέντρων; Τα μαγαζιά που κλείνουν; Τη ραγδαία αύξηση των αστέγων;

Αν όχι, τότε γιατί εκτός από τους διάφορους (περισσότερο ή λιγότερο) αγανακτισμένους που κατεβαίνουν στο δρόμο κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες, βλέπουμε και την Αριστερά να αναφέρεται όλο και περισσότερο σε έναν απροσδιόριστο πατριωτισμό, φτάνοντας μέχρι στα τσιτάτα του ...Κολοκοτρώνη, και αποδεχόμενη έμμεσα τη διάκρισή του πατριωτισμού απ’ τον εθνικισμό;

***

Πιστεύω πως η εμπειρία από τις περιπτώσεις που η Αριστερά επικαλέστηκε τον πατριωτισμό προκειμένου να πυκνώσει τις τάξεις της, δεν είναι ακριβώς θετική. Η κινητοποίηση των ορεσίβιων και αγροτικών πληθυσμών από τον ΕΛΑΣ είχε θεαματικά αποτελέσματα, όχι όμως και τα επιθυμητά πολιτικά οφέλη. Το ίδιο -και χειρότερο- αποτέλεσμα είχε η απεύθυνση του ΔΣΕ προς τους Μακεδόνες και τους μουσουλμάνους της Θράκης, προκειμένου να αντλήσει στρατιώτες για τους μαθητευόμενους μάγους – συγγνώμη: στρατηγούς του. Διαθέτοντας προφανώς μνήμη χρυσόψαρου, 15 μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου και με το σύνθημα «1-1-4» για το ακροτελεύτιο (τότε) άρθρο του Συντάγματος, ήταν η ίδια η Αριστερά που θα υποστήριζε έμμεσα τον πολιτικό που την είχε αιματοκυλίσει στα Δεκεμβριανά, τον παππού του σημερινού ΓΑΠ, τον  αποκαλούμενο και «παπατζή».

Αντί, λοιπόν, η Αριστερά να θυμίσει στο αγανακτισμένο πλήθος τη δύσκολη λεξούλα που αρχίζει από «τά-» και τελειώνει σε «-ξη», μπας και βελτιώσει την ποιότητα της δημόσιας συζήτησης, περιορίζει τον ευρύτερο δημόσιο λόγο της σε γενικότητες περί «πατρίδας» και «προδοτών», χορεύοντας στους ναρκισιστικούς σκοπούς γηραλέων μουσικοσυνθετών. Δεν είμαι κατά των μαζικών κινητοποιήσεων, των «Αγανακτισμένων» ή της διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Κάθε άλλο. Θα προτιμούσα, όμως, η Αριστερά να εμπλούτιζε τη δημόσια συζήτηση με τα εργαλεία, που υποτίθεται ότι κατέχει καλύτερα: της ταξικής ανάλυσης και της ταξικής πάλης.

Ποτέ δεν πίστεψα πως η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη. Ανήκω στην παράταξη του πολιτικού πανκ που θεωρεί ότι τούτη η χώρα και ο λαός της ανήκουν στην Εγγύς Ανατολή. Άντε και λίγο στα Βαλκάνια. Για μένα, πατρίδα είναι η παιδική μου ηλικία. Τότε που ανακάλυπτα τα πάντα και νόμιζα πως θα ζήσω για πάντα. Δυστυχώς, αυτή η πατρίδα έχει πάψει να υπάρχει πια.