Μομφή και αυτοπεποίθηση...

του Σταύρου Κωνσταντακόπουλου, απο τα Ενθεματα της Αυγης...

Υπάρχει μια παλιά, παγιωμένη συνήθεια στο χώρο της πολιτικής και κατ’ επέκταση στο χώρο της πολιτικής δημοσιογραφίας: να ερμηνεύονται τα πάντα με όρους μικροπολιτικής. Σημειωτέον ότι ο όρος «μικροπολιτική» εδώ δεν ενέχει τίποτα το επιλήψιμο και το κατακριτέο· χρησιμοποιείται απλώς για να περιγράψει τα μεγέθη μέσα από τα οποία καταβάλλεται προσπάθεια να γίνει κατανοητή η πολιτική ζωή.

Έτσι, η πρόταση δυσπιστίας την οποία κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, θεωρήθηκε, λ.χ., αποτέλεσμα «φωτεινών» ή «σκοτεινών» –θα δείξει– εμπνεύσεων που είχε ο Τσίπρας στη διάρκεια των πολλών ωρών πτήσης κατά την επιστροφή του από το Τέξας ή της απόφασής του να «γιγαντομαχήσει» σε πλάνο ατομικό με τον μεγάλο αντίπαλο, Αντώνη Σαμαρά. Αυτές και διάφορες ανάλογες απόπειρες ερμηνείας βλέπουν το φως τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Το πρόβλημα με όλες τους δεν έγκειται στο ότι είναι συνολικά του πεταματού, αλλά ότι προβάλλονται, αν αναλογιστεί κανείς το πραγματικό τους μπόι, ως δυσανάλογα υπερμεγέθεις. Καλούνται όχι να φωτίσουν πλευρές της πραγματικότητας –κάτι το οποίο, ενδεχομένως, είναι ικανές να κάνουν– αλλά να ερμηνεύσουν το σύνολο των υπό εξέταση φαινομένων. Η αναγωγή σε αυτές έχει επιβληθεί από τη μακροχρόνια χρήση τους: σ’ αυτές κατέφευγαν οι φανταχτερές πένες των μεγαλοδημοσιογράφων, σε αυτές θα συνεχίσουν να καταφεύγουν. Το ότι τέτοιου είδους ερμηνείες που ανάγουν, για παράδειγμα, τα κύρια στις στιγμιαίες εμπνεύσεις των αρχηγών και των «παρατρεχάμενών» τους, τους εμπόδισαν να διαγνώσουν όλες εκείνες τις διεργασίες οι οποίες οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στη σημερινή της κρίση, λίγο μοιάζει να τους απασχολεί.

Η Ν. Ορλεανη ειναι εδω...

kartesios...

Όσοι έχετε διαβάσει το «Δόγμα του ΣΟΚ» θα θυμάστε το παράδειγμα της Ν. Ορλεάνης. Όταν επιτέλους επέτρεψαν στους κατοίκους της να επιστρέψουν μετά τις καταστροφές του τυφώνα Κατρίνα, εκείνοι βρήκαν ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές που είχαν γίνει από ανθρώπους που εκπροσωπούσαν τη Σχολή του Σικάγου και εφάρμοζαν τις καταστροφικές θεωρίες του Φρίντμαν. Μεγαλύτερος τυφώνας αποδείχτηκε το «περισσότερο κέρδος».
Μέσα σε μόλις 19 μήνες όλο το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης στη Νέα Ορλεάνη είχε αντικατασταθεί από ιδιωτικά σχολεία. Είχαν απομείνει ελάχιστα δημόσια. Απολύθηκαν και οι 4.700 εκπαιδευτικοί στα δημόσια σχολεία, ενώ οι λίγοι, νεώτερης ηλικίας, που επαναπροσλήφθηκαν από τα σχολεία υπέγραψαν συμβόλαια με πολύ χαμηλότερες απολαβές. Το Κράτος «βοήθησε» μοιράζοντας κουπόνια στους γονείς, τα οποία αντιστοιχούσαν σε ένα μέρος των διδάκτρων. Τα υπόλοιπα χρήματα έπρεπε να τα πληρώσουν από την τσέπη τους. Όσοι είχαν. Οι υπόλοιποι θα έπρεπε να βρουν στα παιδιά τους κάποια άλλη «ασχολία» εφόσον δε θα πήγαιναν πλέον σχολείο.
Η λογική ήταν απλή: Οι επιχειρήσεις θα έβγαζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη αν το Δημόσιο καταργούσε την κοινωνική πολιτική και τις παροχές. Το επιχείρημα του Κράτους ήταν απλό: Μας κοστίζει φθηνότερα η ιδιωτική Παιδεία απ’ ότι η Δημόσια. Κάπου εδώ εμφανίζεται ο «υπουργός Υγείας της Νέας Δημοκρατίας» σύμφωνα με δήλωσή του, ο οποίος λέει δημόσια ότι η Ιδιωτική Υγεία στοιχίζει φθηνότερα στο Κράτος, απ’ ότι η Δημόσια και ότι η μεταφορά τομέων της Υγείας στους ιδιώτες δεν είναι κατ’ ανάγκην κάτι κακό. Βέβαια, την επόμενη ημέρα και μετά το κράξιμο που έφαγε γι’ αυτή του την «ομολογία» πίστης προς την Ιδιωτική Υγεία, ο υπουργός έσπευσε να διευκρινίσει πως εννοούσε ότι κάποιες εξετάσεις κοστίζουν φτηνότερα στον Ιδιωτικό Τομέα απ’ότι στα δημόσια νοσοκομεία.

Από το ένα σοκ στο άλλο...

του Ευγενιου Αρανιτση, απο την Ελευθεροτυπια...

Αναπόφευκτα, το περίφημο δόγμα του σοκ, που συνόψισε η Ναόμι Κλάιν (κατακόρυφη μείωση εισοδημάτων, θανάσιμες περικοπές στον προϋπολογισμό του κοινωνικού κράτους, fast track ιδιωτικοποιήσεις, πανηγυρική εκποίηση δημόσιων αγαθών), έλκει την προσοχή μας μακριά απ' αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παράγωγο δόγμα, απείρως πιο ολέθριο απ' το μητρικό.

Αυτό προβλέπει την εξοικείωση με τους τρόμους και τις εκπλήξεις των «αναγκαίων» ραγδαίων μεταβολών στις ισχύουσες αντιλήψεις της κοινής γνώμης, εξασφαλίζοντας ακριβώς το αποτέλεσμα της συλλογικής εκείνης απάθειας που οδηγεί, βαθμιαία, τους πολίτες στο να αποδέχονται μοιρολατρικά τους πιο σπασμωδικούς περιορισμούς των κεκτημένων σαν κάτι το φυσιολογικό. Οντως, οι αιφνιδιασμοί είναι όλο και λιγότερο σοκαριστικοί· ο πολίτης τούς συνηθίζει όπως συνηθίζει το νέφος ή την εγκληματικότητα.
Το δεύτερο δόγμα του σοκ προϋποθέτει χειρισμούς που προκαλούν αλλεπάλληλες οδυνηρές πτώσεις σε κενά αέρος με την ελπίδα ότι ο λεγόμενος μέσος άνθρωπος, ζώντας ήδη παραιτημένος απ' το στοιχειώδες δικαίωμα στην αυτοπροστασία, θα πάρει απόφαση μια ώρα αρχύτερα ότι η ζωή του προορίζεται να γίνει ο στόχος μιας ομοβροντίας από βάναυσες ανατροπές του σκηνικού, οι οποίες, σαν τέτοιες, όχι μόνον δεν θα σοκάρουν πλέον, αλλά θα είναι τουλάχιστον αναμενόμενες. Οι παραδοσιακές βεβαιότητες του πολίτη υπονομεύονται με τρόπο τόσο ανενδοίαστο ώστε αυτός, προοδευτικά, μουδιάζει μέχρι παράλυσης και αισθάνεται εντελώς απρόθυμος να διαμαρτυρηθεί για οτιδήποτε. Το σοκ απ' την ταχύτατη κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και τη θεαματική συρρίκνωση των αμοιβών δύσκολα κρύβει τις δυνατότητες που αποκτά η ελίτ αυτής της κοινωνίας στο να παρακάμπτει ή να αγνοεί κάθε θεσμική υποχρέωση, κάθε ταμπού και κάθε είδους ηθικό δισταγμό, ερωτοτροπώντας με τις πιο αναπάντεχες ακρότητες.
Ετσι, οι ακρότητες (ο ανασχηματισμός μάς μάρανε!) τείνουν να εκφυλιστούν σε αναπόσπαστες ατραξιόν της πολιτικοτηλεοπτικής επικαιρότητας και κανείς δεν θα διατηρεί, στο άμεσο μέλλον, το χάρισμα του να μένει εμβρόντητος. Εγκαινίασαν αυτή τη στρατηγική με το πλήθος των ολοφάνερα αντισυνταγματικών νόμων που υπέγραψε ελαφρά τη καρδία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, την εφάρμοσαν κατά τη συγκομιδή των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, τη συνέχισαν με τα χαράτσια και τη φορολόγηση ήδη φορολογημένων εισοδημάτων, την εκμεταλλεύτηκαν με τη φημολογία για το κούρεμα των χαμηλών καταθέσεων, την κατοχύρωσαν με την προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών και την τελειοποίησαν με την εν ψυχρώ κατάργηση της ΕΡΤ. Τίποτα δεν τους εμποδίζει, στο εξής, να μεγαλουργήσουν με κινήσεις ακόμη πιο εντυπωσιακές, που όμως δεν θα εντυπωσιάζουν κανέναν αφού θα μοιάζουν κοινότοπες και ευλογοφανείς. Μεθαύριο, το σοκ θα είναι κάτι που θα νοσταλγούμε.

Μιλώντας για την Ελλάδα στους ξένους...

απο το blog του Κωστή Παπαϊωάννου...
«Λιτότητα και ανθρώπινα δικαιώματα» ήταν ο τίτλος των εκδηλώσεων σε Βερολίνο και Βρυξέλες. Μιλήσαμε (Ισπανός, Ιρλανδός, Έλληνας) σε κοινό στοχευμένο και υποψιασμένο: στελέχη ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, βουλευτές, κρατικοί αξιωματούχοι, εκπρόσωποι πρεσβειών, διεθνείς θεσμοί προστασίας δικαιωμάτων, ομοσπονδίες συνδικάτων. Όλοι ήθελαν να μάθουν για τις χώρες της λιτότητας και κυρίως το ακραίο ελληνικό παράδειγμα.
Είναι περίεργο να μιλάς στο εξωτερικό για την Ελλάδα σήμερα. Να μιλάς για την εργασιακή κατάρρευση, με τον ανενεργό πληθυσμό να υπερβαίνει τον ενεργό πρώτη φορά μεταπολεμικά. Την ιλιγγιώδη ανεργία των νέων, την καταβαράθρωση μισθών και συντάξεων, την αποδιάρθρωση της εργασίας, τα μεσοστρώματα που συμπιέζονται έως ασφυξίας, την εξάρθρωση των δομών υγείας, την καθοδική κινητικότητα, σχεδόν ελεύθερη πτώση πια. Είναι παράξενο να σε ακούν σαν εκπρόσωπο μιας χώρας «καρέτα – καρέτα».
Είναι ακόμα πιο παράξενο να εξηγείς ότι η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή κλονίζει τη δημοκρατία, θίγει ατομικές και πολιτικές ελευθερίες. Η λιτότητα δεν είναι ουδέτερη στεγανοποιημένη διεργασία. Προκαλεί καθολικό σοκ στους θεσμούς αντιπροσώπευσης. Καθιστά τη Βουλή διαδικαστική λεπτομέρεια. Φέρνει ραγδαία όξυνση καταστολής και προληπτικές απαγορεύσεις απεργιών. Φέρνει, ειδικά στην Ελλάδα, εγκληματικά τάγματα εφόδου στους δρόμους και νεοναζί στη Βουλή. Με άλλα λόγια, η βίαιη λιτότητα δεν είναι επώδυνο αλλά λυτρωτικό πουργκατόριο για χώρες αμαρτωλές, όπως πολλοί στην Ευρώπη –και κάποιοι δυστυχώς εδώ- θέλουν να πιστεύουν. Η ακραία λιτότητα κάνει τη χώρα «τρελό φορτηγό».
Όλα αυτά το κοινό σε Βερολίνο και Βρυξέλες έδειχνε να τα καταλαβαίνει. Ώσπου, στο μέσο της συζήτησης, «έσκασε» η είδηση της κυβερνητικής απόφασης για κλείσιμο της ΕΡΤ. Τίποτε δεν τους είχε εκπλήξει τόσο. Χρειάστηκε πολύ για να αφομοιωθεί το ανήκουστο και ακατανόητο, απαιτήθηκαν πολλές ερωτήσεις για την ουσία και τη διαδικασία. Μα έχετε μαύρη οθόνη; Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου; Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς πρόγραμμα και χρονοδιάγραμμα;
Και όσο προχωρούσε η συζήτηση, ακόμα και μετά το πέρας της εκδήλωσης, ένα πράγμα γινόταν σαφές: δε συνδέονται όλα με την κρίση, την προσφυγή της χώρας στον τριμερή μηχανισμό και την δέσμευσή της στα Μνημόνια στήριξης. Υπάρχουν και εκείνα που σχετίζονται με πολιτικές ταυτότητες, προσωπικές διαδρομές, ιδιοσυγκρασίες και ψυχοσυνθέσεις, υπόγειες στοχεύσεις ατόμων και ομάδων.
Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι ένα τέτοιο γεγονός. Το στίγμα που αφήνει υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκυρία. Εμπεριέχει εμμονική εκδικητικότητα απέναντι στο διαρκές αίτημα εκδημοκρατισμού που οι φωτεινές στιγμές της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έκαναν πράξη. Εμπεριέχει και μια θηριώδη μετάλλαξη: από την γενικόλογη διάχυση της ευθύνης σε όλους επιχειρείται η επιθετική επίρριψη της ευθύνης στους από κάτω. Από το «μαζί τα φάγαμε» στο «εσείς φταίτε» με μια βροντερή διαστροφή της λογικής: εκείνοι που διοικούν την ΕΡΤ την κλείνουν καταγγέλλοντας πως είναι «άντρο διαφθοράς»! Στο Κολοσσαίο του κοινωνικού αυτοματισμού, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποτελούν ιδανικά θύματα. Και μαζί τους βέβαια θυσιάζεται και η ίδια η τεράστια ανάγκη μεταρρύθμισης. Διότι η συσπείρωση των πάντων στην αυτονόητη υπεράσπιση της δημόσιας ενημέρωσης νομοτελειακά φέρνει σε δεύτερη μοίρα την ανάγκη πάταξης της αδιαφάνειας, της φαυλότητας και του ασφυκτικού κυβερνητικού ελέγχου.
Η κατάργηση της ΕΡΤ δεν εξηγείται λοιπόν μόνο με βάση τα Μνημόνια. Χρειάζεται και η πρακτική μιας κλειστής ομάδας που δρα εν κρυπτώ και παραβύστω. Αυτή η ομάδα μεταφέρει στο μικροεπίπεδο της καθημερινής διαχείρισης τη λογική της θεραπείας σοκ. Στην περίπτωση της ΕΡΤ επιχείρησε μια μεγάλου βεληνεκούς διαχείριση συλλογικών συμβόλων, ερήμην μάλιστα των περιορισμών που επιβάλλουν οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί και οι θεσμικές εγγυήσεις ενός κράτους δικαίου.
Η επιχείρηση προϋπέθετε κυρίως θηριώδη άγνοια. Οι εμπνευστές της αγνοούν πλήρως τις δυναμικές στο εσωτερικό της χώρας. Αγνοούν πλήρως τις διεθνείς υποχρεώσεις, τον ξένο περίγυρο και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, τις αντιδράσεις των οποίων έσπευσαν να λοιδορήσουν αποκαλύπτοντας επαρχιωτισμό και άγνοια κινδύνου. Με απλά λόγια, η υπόθεση της ΕΡΤ κατέδειξε το αυτονόητο: όποια και αν είναι η συγκεκριμένη ομάδα που κινείται στη γκρίζα ζώνη μεταξύ θεσμικού και εξωθεσμικού, η λειτουργία τέτοιων παράκεντρων εξουσίας αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατική ομαλότητα.