Θυέστεια γεύματα...

Στάθης στον eniko...

 Σκυμμένος πάνω από ένα μεγάλο καζάνι, ο κ. Σαμαράς ανακατεύει ολημερίς κι ολονυχτίς μια δηλητηριώδη σούπα.  Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς κι όχι κανένας άλλος.  Μια σούπα που αχνίζει η λάσπη της δημιουργώντας με τις αναθυμιάσεις της μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ζόφου.
Κάθε μέρα με το καλημέρα η πολιτική Σαμαρά σκοντάφτει. Πήγε ο κ. Στουρνάρας με μια τρύπα 2,5 δισ. στο Eurogroup λέγοντας ότι πρόκειται για μια τρυπούλα 100 εκατομμυρίων, τον ξέσκισαν οι πιο «καλοί» απ’ τους κακούς και τον έστειλαν πίσω με μια τρυπάρα 6,5 δισ.! - και, «τράβα βρες τα με τους υπαλλήλους της Τρόικας» του είπαν οι προϊστάμενοί της, «με μας μη μιλάς».
Οταν παθαίνει τέτοια ο κ. Σαμαράς, και κάθε μέρα τέτοια παθαίνει, τρέχει αμέσως, πιάνει την κουτάλα κι ανακατεύεσαι τη σούπα των απειλών. Ρίχνει μέσα τη θεωρία των δύο άκρων, την «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» (εκτός εκείνης που ασκεί ο ίδιος), πασπαλίζει το παρασκεύασμα με ολίγον από «δυνάμεις της δημοκρατικής ευθύνης» (κάτι σαν το «δημοκρατικό τόξο» του συνεταίρου του Μπενύτο) κι αναμοχλεύει τον βορβορώδη βυθό της μαρμίτας, εισπνέοντας βαθειά τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που στη συνέχεια ο ίδιος εκπνέει, όταν μιλάει urbi et orbi για τις Σκουριές, τη Μαρφίν ή ό,τι άλλο μπορεί να δηλητηριάσει την πολιτική ζωή και να θέσει εν κινδύνω τις ομαλές πολιτικές εξελίξεις. Αίφνης  το φάντασμα του Μαζοκόπου επανεμφανίζεται και μεγάλη απογευματινή εφημερίδα εκφράζει φόβους για ενδεχόμενη αναβίωση της τρομοκρατίας. Φόβος! και γύρω του να «παγώνουν τ’ αρνάκια» χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης.

Ούτε λάθος ούτε ατόπημα...

Του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η δολοφονία στο Κερατσίνι έφερε σε πρώτο πλάνο την καταφανή, πια, αμηχανία του ελληνικού μπλοκ εξουσίας. Στις συνθήκες χρεοκοπίας, απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, κρίσης αντιπροσώπευσης και απουσίας οικονομικής διεξόδου οι δυνάμεις που το συγκροτούν αναζητούν λύσεις εκεί όπου υπάρχουν μόνο αδιέξοδα.
Μέχρι τώρα μια από τις «διεξόδους» των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, σε επίπεδο άσκησης και διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας, ήταν το φάντασμα της δραχμής (και της καθολικής καταστροφής).
Στο πλαίσιο αυτό κατασκευάστηκε ο «εσωτερικός εχθρός». Τον ενσάρκωνε, με διάφορες παραλλαγές, κυρίως ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ. Ως εν δυνάμει φορέας ανατροπής των κατεστημένων σχέσεων κοινωνίας και κράτους. Ετσι, για παράδειγμα, η ρητορική ότι περίπου για «όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» δεν ήταν -και δεν είναι όσο επιβιώνει αυτοτελώς- ένα επιφανειακό και επικοινωνιακό «μεγάλο κόλπο». Αλλά μια στρατηγική επιλογή. Με θετικά αποτελέσματα, όπως εκφράστηκαν και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ο καταναλωτικός μύθος του «εσωτερικού εχθρού» έχει ημερομηνία λήξης...

Η Αννιέτα φοβάται να γυρίσει στο σχολείο....

Γράφει η Mαρία Τζανή, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Σε λίγες μέρες ξεκινάει το σχολείο, πάω πλέον στην β’ Λυκείου. «Μεγαλώνεις σιγά σιγά μικρή μου», μου έλεγε γλυκόπικρα προχθές η μαμά μου. Η μαμά μου που καθαρίζει όλη μέρα σπίτια και σκάλες για να μας μεγαλώσει.
Η καημένη η μαμά που ανησυχεί για το μικρό της κοριτσάκι. «Να έχεις το νου σου, μου λέει, η ομορφιά είναι προσόν αλλά κρατάει λίγο. Μην έχεις εμπιστοσύνη στους άνδρες, από μικροί την ώρα τους θέλουν να περνάνε μόνο». Αυτά τα λέει επειδή με άκουσε προχθές να τσακώνομαι με το Γιώργο στο τηλέφωνο. Από τότε που ήρθε ο αδερφός του από την Αθήνα με τους φίλους του, δεν τον βλέπω καθόλου, όλο μαζί τους είναι. «Γιατί να μην έρθω κι εγώ», του έλεγα; «Tελευταία στιγμή το κανονίζουμε συνήθως», η απάντηση του.
Δεν θέλω να του αντιμιλώ. Μου έχει φερθεί καλά ο Γιώργος. Από την Α’ Λυκείου είμαστε μαζί. Αυτός δυο χρόνια μεγαλύτερος μου, πάει σε άλλο σχολείο. Πέρυσι το Πάσχα με κάλεσε στο σπίτι του. Πολύ καλοί άνθρωποι οι γονείς του, καλλιεργημένοι, ευγενικοί. Η μαμά του με περιποιήθηκε τόσο πολύ, με κέρασε γλυκό, επέμενε τόσο να μείνω για φαγητό. Και όλο αυτό το ενδιαφέρον, όλες αυτές οι ερωτήσεις για την οικογένεια μου, το σπίτι μου. Με έκανε να νιώσω σα να ήμουν ένα με αυτούς, πόσο συγκινήθηκα.
Στο Δημοτικό συνήθιζα να λέω πολλά ψέματα, να παρουσιάζω στους συμμαθητές μου μια άλλη εικόνα για το σπίτι και την οικογένεια μου, αυτή που ονειρευόμουν τις νύχτες όταν κοιμόμουν, στο ίδιο δωμάτιο με τα αδέλφια μου και την μητέρα μου. Μέχρι που ένα μεσημέρι η Ειρήνη, μια συμμαθήτρια μου που με ζόρι με χαιρετούσε, κρυμμένη πίσω από τα γυαλιά της, σοβαρή και μετρημένη πάντα, με είδε να κατεβαίνω στο υπόγειο εξωτερικό δυάρι που μένουμε, βοηθώντας την μητέρα μου να μεταφέρει ένα ξύλινο τραπεζάκι που μόλις είχαμε βρει παρατημένο δίπλα στον κάδο της γειτονιάς μας. Το άλλο πρωί μου άφησε στο θρανίο ένα βιβλίο. Ήταν «TO ΨΕΜΑ», της Zωρζ Σαρρή. Το ξεφύλλισα γρήγορα. Είχε καταλάβει. Κατάλαβα κι εγώ. Από τότε δεν ξαναείπα ψέματα.
Έτσι λοιπόν πραγματικά ένιωσα τόση ζεστασιά εκείνη την ημέρα στο σπίτι του Γιώργου. Τους άνοιξα την καρδιά μου Να μας ξανάρθεις σύντομα, μου φώναζε η μητέρα του κουνώντας μου το χέρι. Κρίμα που δεν έτυχε να τους ξαναδώ, «είναι πολυάσχολοι οι δικοί μου, λείπουν συνεχώς» , έλεγε ο Γιώργος. Και στο σπίτι του δεν έτυχε να με ξανακαλέσει, είναι λίγο μακριά και βολεύει καλύτερα να συναντιόμαστε στην πλατεία κοντά στο σχολείο.