Ω ΡΕ ΕΝΑΣ ΠΑΝΙΚΟΣ!

Καρτεσιος...

Να πω τη μαύρη αλήθεια, καμία όρεξη δεν είχα να ασχοληθώ με τον Παντελή Καψή. Όποιος μπλέκεται γενικώς με τους Καψήδες τον τρώει η ανοησία και παπαρολογισμός. Όμως ο Παντελής Καψής έτυχε να έχει γράψει ένα άρθρο  το οποίο υπογράφει  ως «υφυπουργός Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης». Είναι μία πρώτη ομολογία του ότι η ΔΤ δε διαθέτει έστω και την ελάχιστη δύναμη στο ραδιοτηλεοπτικό κοινό, οπότε καταφεύγει σε ιστοσελίδες για να προπαγανδίσει τις κυβερνητικές θέσεις. Έχει τη σημασία της αυτή η ομολογία όταν γίνεται από τον ίδιο τον υφυπουργό Προπαγάνδας.
Η δεύτερη ομολογία του έχει σχέση με την εικόνα της κυβέρνησης. Από το περιεχόμενο του άρθρου γίνεται εμφανής η κατάσταση πανικού στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή, μπροστά στην προοπτική να απωλέσει την εξουσία και μάλιστα διά της «νομίμου» και «ευλογημένης» οδού των εκλογών. Διότι αν στο άρθρο περιγραφόταν το μέλλον της χώρας στην περίπτωση που το σημερινό καθεστώς έπεφτε από πραξικόπημα θα υπήρχε μια κάποια βάση. Όμως αν ο «κυρίαρχος λαός» επιλέξει να δώσει την εντολή κυβέρνησης σε ένα άλλο κόμμα, τότε πού βρίσκεται ο σεβασμός στην «επιλογή του κυρίαρχου λαού»;

Εν θέσει...

του Κωστα Καναβούρη, απο την Αυγη...

Είναι μια φράση που συνήθιζε να λέει ο Γιάννης Ρίτσος και την κρατώ ως πολύτιμο στήριγμα που φτάνει για μια ολόκληρη ζωή, ολόκληρη όχι τόσο σε μήκος όσο σε ποιότητα: "Δεν ζω εν αντιθέσει, ζω εν θέσει". Κάθκα κι αφογκρού που λένε και οι Πόντιοι (των οποίων τη γλώσσα λατρεύω κι ας μην είμαι Πόντιος), που σημαίνει "κάθισε και άκου": "Δεν ζω εν αντιθέσει, ζω εν θέσει". Μια φράση-φάρος. Ειπωμένη, σε απλές καθημερινές συζητήσεις, από έναν άνθρωπο που πλήρωσε με βαρύτατο τίμημα την κατάκτηση της "θέσης" του στον κόσμο αυτό και γι' αυτό -μαζί με το γιγαντιαίο ταλέντο του και την επίμοχθη διάρκεια καλλιέργειας αυτού του ταλέντου- κατάφερε να προβιβάσει τη θέση του στο άχραντο ύφος μιας παγκόσμιας, τόσο εκτατικά όσο και οντολογικά, ποίησης. Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενο: να καταφέρνεις να ζεις εν θέσει. Να πιάνει τόπο ο κόπος σου. Να γίνεται αλωνάκι όπου θα λιχνίζεται το φως της φθινοπωρινής ισημερίας και καλόν μήνα με την ευκαιρία. Έναν μήνα στον οποίο πολύ φοβάμαι ότι έχουμε επενδύσει πάρα πολλά για λόγους αντίθεσης στη συνθλιπτική πολιτική που ακολουθείται και που (ελπίζουμε ότι) θα υπάρξουν εκκωφαντικά ως πράξεις διεκδίκησης μιας άλλης πορείας, η οποία όντως είναι εφικτή. Μόνο που η αντίθεση δεν φτάνει. Γιατί ο χρόνος επώασης των ιδεών μέσα στην ακαταστασία της αντίθεσης είναι λίγος και η ανάσα του κοντή. Μα, θα μου πεις, έχουμε θέσεις. Και ίσως είμαστε οι μόνοι που έχουμε τόσο επεξεργασμένες -στο μέτρο του δυνατού- θέσεις. Σωστό είναι. Και εντελώς διαφορετικό -και μέγα ζητούμενο- από το "εν θέσει" του Γιάννη Ρίτσου. Γιατί "εν θέσει" σημαίνει προσχώρηση σ' ένα άλλο αλφαβητάρι, σε άλλες εννοήσεις των λέξεων όπου ιδρύονται οι ιδέες και οι διεκδικητικές παρηγορίες, ώστε προσχώρηση σε μια άλλη γλώσσα που διεκδικεί την περηφάνεια, την αξιοπρέπεια και την άπειρη δυνατότητα του φέροντος σώματός της. Του ατομικού, του συλλογικού και εν τέλει του ερωτικού. Ζω "εν θέσει" σημαίνει ότι έχω λόγο ύπαρξης, το ξέρω και ζω τον Λόγο της ύπαρξής μου. Με μία λέξη, "Είμαι". Και έχω απόλυτη συνείδηση ότι "Είμαι". Κι αυτή την περιούσια συνείδηση κανείς δεν μπορεί να μου την πάρει. Γιατί αυτή είναι η ρίζα μου, δηλαδή το ριζικό μου "επί πτίλων ανέμου". Το αφ' εαυτού ελεύθερο λοιπόν. Αυτή είναι η "θέση" μου. Δεν τη διεκδικώ. Μ' αυτήν ζω.
Πολύ φοβούμαι ότι μια τέτοια "θέση", μια τέτοια αντίληψη "θέσης" λείπει από τη συνολική επεξεργασία της Αριστεράς περί τα πράγματα. Λείπει -πώς να το πω;- η "θέση" καθ' εαυτήν. Ο διαφορετικός φωτισμός της ζωής και της γλώσσας που διατυπώνει το σώμα (με όλες τις πολλαπλές συνειδήσεις του απ' όπου εκπηγάζει -για να μην πω "υπεκπρορέει"- η φιλοσοφία) ώστε να δημιουργήσει τον χώρο της ανάσας του, όπου θα σιωπήσει σιωπώντας και θα σιωπήσει ομιλώντας.

Οι «Αντάρτες της Αγίας Παρασκευής»...

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Οι Αντάρτες του Μπροντγουέι είναι μια αμερικανική ταινία του 1999 που περιγράφει μια αληθινή ιστορία, μια θεατρική «ανταρσία» στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης. Η ταινία αυτή πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, όχι λόγω έλλειψης καλλιτεχνικής ποιότητας ή απουσίας διάσημων πρωταγωνιστών (κάθε άλλο) αλλά γιατί το θέμα της ήταν ιδιαίτερα αντιεμπορικό: το ανέβασμα ενός πολιτικού μιούζικαλ με εργατικό θέμα τη δεκαετία του ’30, στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης. Η ταινία έχει εξαιρετικό πολιτικό και ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς περιγράφει μια άγνωστη καλλιτεχνική εξέγερση σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και από αρκετές απόψεις παρόμοια με τη δική μας.

Περίπου 80 χρόνια μετά από εκείνους τους «αντάρτες» του πολιτισμού, που έδωσαν την παράστασή τους στο δρόμο γιατί πάνοπλοι άντρες της Εθνοφυλακής στάλθηκαν στο θέατρο για να εμποδίσουν το ανέβασμα του έργου, ήρθαν οι «αντάρτες της Αγίας Παρασκευής», οι οποίοι όμως υπερασπίζονται το Σύνταγμα και τη νομιμότητα -και όχι την παλιά αμαρτωλή τάξη πραγμάτων, όπως ισχυρίζονται η κυβέρνηση και οι φίλοι της. Ταυτόχρονα, υπερασπίζονται το ψωμί, τη δουλειά, τη ζωή τους χωρίς αυτό να καθιστά λιγότερο ευγενικό τον αγώνα τους για μια ελεύθερη δημόσια τηλεόραση.

Αν πριν ένα χρόνο κάποιος προφήτευε ότι το κτίριο της Αγίας  Παρασκευής θα βρισκόταν στα χέρια των εργαζομένων και ότι επί ένα μήνα και πλέον οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα παρήγαγαν πρόγραμμα που μεταδίδεται σε όλη την Ελλάδα, θα τον παίρναμε για τρελό. Θα λέγαμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο σε συνθήκες γενικευμένης λαϊκής εξέγερσης. Ωστόσο, το αδιανόητο συνέβη... και η ζωή ή μάλλον η κατάρρευση της ζωής και της χώρας συνεχίζεται.

Οι μουσικοί, οι τεχνικοί, οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ δεν είναι αντάρτες ή μάλλον δεν διάλεξαν να ανέβουν στο βουνό: η ίδια η κυβέρνηση παραδίδει τα ιμάτια του Δημοσίου στους ιδιώτες πλιατσικολόγους. Και το κάνει μεθοδικά και αναίσχυντα. Σήμερα η ΕΡΤ, τα σχολεία, οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης και τα λιμάνια, αύριο το νερό, τα νοσοκομεία, ο ενεργειακός πλούτος. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν θεωρούν τον εαυτό τους «καταληψία»: απλώς παραμένουν στη θέση τους και κάνουν ό,τι έκαναν και πριν. Και μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις το κάνουν πολύ καλύτερα τώρα, χωρίς την πίεση και τη λογοκρισία των κυβερνητικών τοποτηρητών. 

Μόνο καρικατούρα μπορεί να χαρακτηριστεί η ΔουΤού, η δημόσια τηλεόραση των Κουίσλινγκ του κ. Καψή. Μια τηλεόραση φάντασμα που οι συντελεστές της κρύβουν το πρόσωπο και το ονοματεπώνυμό τους πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ. Ο Καπετάν Σβούρας, μια σειρά του 1986 στο πρόγραμμά της, και ο Καπετάν Σαβούρας επικεφαλής του μεταβατικού σχήματος. Ας σημειωθεί ότι οι δημιουργοί της σειράς, η σκηνοθέτις Κλεώνη Φλέσσα και ο μουσικός Ηρακλής Πασχαλίδης, θεωρούν αυτή την προβολή «προσβολή του έργου και της προσωπικότητάς» τους. Η ΔΤ δεν είναι το αντίθετο του «μαύρου», αλλά η αυταρχική και άλλο τόσο γελοία εκδοχή του.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν είναι, δε θα είναι -δε θα μπορούσε να ήταν- «μια φωνή, μια γροθιά». Η ίδια η κοινωνία, η εργατική τάξη, ακόμα και τα πρωτοπόρα τμήματα της είναι διασπασμένα. Ωστόσο, η λάμψη που σκόρπισαν οι «Αντάρτες της Αγίας Παρασκευής» σ’ αυτό το μαύρο καλοκαιρινό ουρανό δεν θα σβήσει έτσι εύκολα. Θα μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο που θα βρεθεί ξανά μπροστά μας, άσμα ηρωικό και ευφρόσυνο, όχι πια πένθιμο.

(ΠΡΙΝ, 14.7.2013)

Ο όμηρος των συνδικαλιστών....

trollingstone...

Αυτών που απολύθηκαν με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Αυτών που όντας άνεργοι δουλεύουν. Αυτών που βγάζουν βάρδιες εργασίας και περιφρούρησης –μια δεύτερη θητεία. Αυτών που στήνουν πάλκα (ή πάλκο, ξέχασα και τη σωστή γραφή μ’ αυτά που συμβαίνουν), που βυσματώνουν μικρόφωνα, που ρυθμίζουν κονσόλες, για να τραγουδήσει και να μιλήσει όποιος αγαπά.
Αυτών που άπλωσαν πανό στα σύρματα, που ψηφίδωσαν τα πλακάκια της ΕΡΤ3 με αφίσες, που ύψωσαν πλακάτ στον αέρα.
Αυτών που φιλοξένησαν στους διαδικτυακούς τόπους την «πειρατική» τηλεόραση, το «πειρατικό» ραδιόφωνο, τους άνεργους «πειρατές».
Αυτών που στύλωσαν τα πόδια τους στην καυτή και υγρή άσφαλτο. Αυτών που απίθωσαν τα κωλομέρια τους στο πεζοδρόμιο.
Αυτών που φώναζαν δυνατά ή σιωπούσαν βουβά.
Αυτών όμηρος είναι ο κύριος Καψής. Κάποιος να του συμπαρασταθεί.
11 Ιουνίου-11 Ιουλίου: Ένας μήνας μαύρος. Ένας μήνας μαύρο.

Επιτέλους! Εκπέμπει ξανά η ΥΕΝΕΔ!

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Και τότε είπεν και εγένετο φως. Δεν το είπεν ο Κύριος που το λέγει συνήθως, το είπε ο Παντελής Καψής, ο υπουργός της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, ένας άνθρωπος χωρίς αντικείμενο. Είπεν λοιπόν ο Παντελής και εκεί κατά τις οκτώ το πρωί εμφανίσθηκε στις συχνότητες της ΕΡΤ ένα αλλοπρόσαλλο γράφημα, κάτι ανάμεσα σε Πικάσο και σε διαγωνισμό σκίτσου για Λαμπραντόρ. Καλά, έναν γραφίστα της προκοπής δεν έχετε εκεί στον ΔΟΛ, στον Μπόμπολα, έστω;

Φόντο καταγάλανο, σαν το αίμα του Κωνσταντίνου του Έλληνα και μπροστά ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο αντικείμενο, που βγαίνει μέσα από κάτι τεθλασμένες πολύχρωμες γραμμές, σαν ουράνιο τόξο που έχει πιει δυο μπουκάλια ουίσκι. Δεν είναι η Αφροδίτη, είναι ο Πάγκαλος που αναδύεται από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της Ψυτάλλειας. Πάνω δεξιά γράφει με κεφαλαία γράμματα ΕΔΤ, το οποίο δεν σημαίνει, όπως ευλόγως θα εικάσατε, Ένωση Διεφθαρμένων Τραμπούκων, αλλά Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. Τρεις λέξεις, δύο ψέματα, ούτε Δημόσια, ούτε Τηλεόραση είναι αυτό το εξάμβλωμα, όσο για το Ελληνική, αυτό θα το δείξει ο χρόνος και ο Ράιχενμπαχ.

Ευτυχώς που υπάρχει ο Καψής, αλλιώς δεν θα βλέπαμε το φως το αληθινό. Ο Καψής παρέκαμψε τους στυγνούς καταληψίες του Ραδιομεγάρου, ιδού η απτή απόδειξη ότι η ΕΡΤ ήταν γεμάτη κομμουνιστές, και πήγε να εκπέμψει από το ιδιωτικό στούντιο «Παιανία», ιδιοκτήτης του οποίου είναι κάποιος Ν. Ελματζόγλου. Ιδιοκτήτης είναι ο Ελματζόγλου, μεγαλομέτοχοι όμως είναι ο Μπόμπολας και ο Ψυχάρης, οι πρώην εργοδότες του Καψή. Σύμπτωση φοβερή, που γίνεται φοβερότερη, όταν μαθαίνεις ότι οι εργοδότες του Καψή είναι και συνιδιοκτήτες της Digea, μέσω της οποίας εκπέμπει η ΕΔΤ. H ΕΔΤ εκπέμπει και μέσω του ΟΤΕ, που δεν τον έχει κανένα αφεντικό του Καψή, τουλάχιστον από τα φανερά.

Εφαρμόσαμε την απόφαση του ΣτΕ, είπε πρωί- πρωί ο Καψής στο ΜΕΓΚΑ, στο οποίο κοιμάται από βραδύς, για να είναι έτοιμος και φρέσκος. Αυτό έλεγε η απόφαση του ΣτΕ; Να παραμείνει η ΕΡΤ στο σκοτάδι για ένα μήνα και μετά να εμφανιστεί ξαφνικά μια ρημαδοεικόνα, η οποία εκπέμπεται από ιδιωτικά στούντιο και ιδιωτικές εταιρείες που ανήκουν σε ιδιώτες καναλάρχες; Πρέπει να είναι η μοναδική δημόσια τηλεόραση στον πλανήτη, που θα βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα των ανταγωνιστών της.

Δεν θα έχουμε μόνο την καρτέλα, από αύριο θα εκπέμψουμε και πρόγραμμα, θα παίζουμε ντοκιμαντέρ και ταινίες και από κάτω θα περνάει ένα κρόουλ με ειδήσεις, ξανείπε ο Καψής στο ΜΕΓΚΑ. Θα παίζουν μόνο ντοκιμαντέρ και όχι ταινίες, ζήτησαν ταινίες από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και αυτό τους τις αρνήθηκε, συμπαραστεκόμενο στους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Είχανε οι άθλιοι μούτρα να ζητήσουν ταινίες από το Κέντρο Κινηματογράφου που το πάνε για κλείσιμο.

Από αύριο λοιπόν η ΕΔΤ θα δείχνει ντοκιμαντέρ για τις σεξουαλικές παρεκκλίσεις των σαλαχιών της Νότιας Ινδίας και από κάτω θα περνάνε ατάραχες και καμαρωτές οι ειδήσεις. Θα κυνηγάει ο σάλαχος την σαλαχίνα κι από κάτω θα γράφει «ο Πρέσβης της Ιαπωνίας Νασουσίρο Τοκασόνι επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια», θα κουτουπώνει ο σάλαχος τη σαλαχίνα και από κάτω θα λέει «ο υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ε. Βενιζέλος επισκέφθηκε τις φυλακές Τρικάλων, χωρίς να παραμείνει», θα βγάζει η σαλαχίνα ουρανομήκεις κραυγές οργασμού και από κάτω θα περνάει το «η Νέα Ελλάδα θα γαμήσει και θα δείρει, εδήλωσε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς».

Να δεις που το φως τους θα είναι χειρότερο από το σκοτάδι τους.

Η μάχη της ΕΡΤ...

Του Κωστα Καναβούρη, απο την Αυγη...

Αυτή η μάχη, η μάχη της ΕΡΤ, δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή η μάχη έχει κερδηθεί. Όσο κι αν προσπαθεί η συστημική πληροφόρηση και η συστημική διανόηση, που στις οριακές καταστάσεις αποδεικνύει το χυδαίο (με την έννοια της φτήνειας) επίπεδό της, το γεγονός δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί: η μάχη της ΕΡΤ έχει κερδηθεί υπέρ των εργαζομένων της και υπέρ του ελληνικού λαού. Οι μεν εργαζόμενοι κρατούν ανοιχτή την ΕΡΤ -τηρώντας τη νομιμότητα - πάνω από δύο εβδομάδες και ο λαός, πέρα από την ενσώματη παρουσία του σ' αυτή τη μάχη, μια συγκλονιστική παρουσία, πρέπει να πούμε, στον αύλειο χώρο της ΕΡΤ, ο λαός που συσσωματώθηκε με απίστευτα νούμερα προσήλωσης στο μεταδιδόμενο, από το Διαδίκτυο και μόνο, γεγονός, δείχνουν ότι η μάχη έχει κερδηθεί.
Αυτός ο τεράστιος χώρος αλήθευσης των γεγονότων είναι εδώ. Είναι πραγματικότητα. Τελεία και παύλα. Μια ολόκληρη κυβέρνηση δεν άντεξε στο βάρος της αλήθειας και εξέπεσε από την ισχύ της. Λιγόστεψε το βάρος της, λιγόστεψε η ήδη σμικρή πειθώ της, λιγόστεψαν τα ύψη των ανθρώπων που επιμένουν να γρονθοκοπούν και να λακτίζουν την ελληνική δημοκρατία. Ο ελληνικός λαός, αυτή η χειμαζόμενη και -ναι- ασυνάρτητη επί μακρόν πληθύς, συγκροτήθηκε επιτέλους, έστω και πρωτόλεια, γύρω από μια καθολική απόφαση: η ΕΡΤ δεν κλείνει. Όχι να μην κλείσει η ΕΡΤ, που είναι αίτημα. Η ΕΡΤ δεν είναι κλειστή. Ειπώθηκε από έναν λόγο αναβλυζόμενης αιφνιδιαστικά πανδημίας. Εκάς οι βέβηλοι, είπε αυτός ο πάνδημος λόγος. Δεν παρακάλεσε, δεν αιτήθηκε, δεν διεκδίκησε καν. Απλώς συνειδητοποίησε την κοινή του αίσθηση, που πυκνώθηκε ως απόλυτη διατύπωση: η ΕΡΤ δεν είναι κλειστή. Γι' αυτό η μάχη της ΕΡΤ είναι μια μάχη κερδισμένη. Επειδή η ΕΡΤ μένει ανοιχτή, δείχνοντας τους υπαίτιους της παρανομίας. Αυτά τα αθύρματα που συνέπηξαν μια παραζαλισμένη κυβέρνηση πιασμένη από τις γραβάτες της, μια κυβέρνηση αθρόας γελοιότητας (και γι' αυτό επικίνδυνης) και αηδιαστικής λιποειδούς γυμνότητας, μια κυβέρνηση ηττημένη ηθικά, πολιτικά και αισθητικά, όπως φάνηκε από την αναμέτρησή της με το καθολικό γεγονός του ελληνικού βίου που λέγεται ΕΡΤ. Ένα σχετικό άπειρο δηλαδή, που το κουβαλάει ο καθένας ως σύσταση, αλλά και -κυρίως- ως πρόταση του χειρονομημένου και χειρονομούντος εαυτού του σ' αυτό το "πιο μεγάλο, το πιο δύσκολο και το πιο ωραίο ταξίδι, που είναι το ταξίδι από τα μάτια του ενός στα μάτια του άλλου", όπως έλεγε, έγραφε και έπραττε ο αείμνηστος, συγκλονιστικά αγαπητικός φίλος μας, Κωστής Μοσκώφ.
Αυτό το ταξίδι είναι η ΕΡΤ. Αυτή η ελευθερία του ταξιδιού, με τις νίκες και τις ήττες του. Με το κειμήλιο παρελθόν και το αμφίκοπο νόμισμα του μέλλοντος χρόνου. Με το αποθηκευμένο ελάχιστο μιας αέναης γλώσσας και με υποδεικτικό απύθμενο της σεμνότητας μπροστά στο καθ' έκαστα και στο καθ' όλου άπειρο των ανθρώπων. Αυτό τα κνώδαλα της δουλόφρονης εξουσίας αλλά και οι κερματικοί υπηρέτες τους δεν το κατάλαβαν. Μα, αν το καταλάβαιναν, θα ήταν άλλοι. Πώς είναι δυνατόν να καταλάβουν μια δοξαριά του Σκαλκώτα; Εννοώ τη δόξα αυτής της δοξαριάς που συναντάται με τον ήχο του Σολωμού για να συγκροτήσει μια αντίληψη του άγνωστου. Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να μην ηττηθούν, άνθρωποι της μιας στιγμής, άνθρωποι πρόχειροι και πρόθυμοι, να μην υπάρξουν παρά μόνο εις βάρος των άλλων, πώς είναι δυνατόν να νικήσουν; Τρώνε τις λέξεις τους και πίνουν από τον μυστικόβουλο εαυτό τους. Τρώμε το φαΐ που κερδίσαμε από την πραγματικότητα και πίνουμε το καθαρό νερό της ύπαρξης -το ίδιο νερό που θέλουν να μας το στερήσουν και που ήδη έχουν πνιγεί μέσα στη φοβερή ροή του-, αυτό το νερό που μας δόθηκε και το τιμούμε.
Πώς είναι δυνατόν να νικήσουν; Γι' αυτό δεν νίκησαν. Όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνικές της εξουσίας και μέθοδοι του φόβου. Μέθοδοι αφαίρεσης της πραγματικότητας από το συνειδητό και το ασύνειδο του καθενός και όλων μαζί. Μέθοδοι αντιποίησης της ποίησης. Της έργω θελήσεως. Σ' αυτό το πεδίο δίνεται η καινούργια μάχη: η μάχη της αντίληψης. Το να αντιληφθούμε δηλαδή ότι κερδίσαμε, το να αντιληφθούμε ότι δεν γίνεται να φοβηθούμε γιατί είμαστε εμείς που έχουμε νικήσει. Είμαστε εμείς που τους τρομάξαμε, είμαστε εμείς που τους έχουμε κυνηγήσει μέχρι τις σπηλιές του αρχαϊκού -και γι' αυτό φασιστικού- τους λόγου. Είμαστε εμείς που τους οδηγήσαμε σ' αυτόν τον απίθανο -και ακραία επικίνδυνο- αχταρμά που παριστάνει την κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτό είναι το πολύπλοκο της κάθε νίκης. Που όμως δεν πρέπει να φοβίζει, αλλά να επιμένει.
Είναι νίκη το ότι ένα απόπλυμα όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης μαζί με την ακατονόμαστη Ζέττα Μακρή ηγούνται του υπουργείου Υγείας. Το σύστημα βρήκε ακόμα χειρότερους και από τον Λυκουρέντζο. Αυτό μπόρεσε. Είναι νίκη το ότι το σύστημα δημιούργησε την παράκρουση μιας υπευθυνότητας με απεύθυνση την ανυπαρξία. Εννοώ την ατελή ιδιότητα ενός υφυπουργού -μετρ της συστημικής δημοσιογραφίας- όπως ο Παντελής Καψής, που δεν δίστασε να αναλάβει το αβίωτον προς άγραν του αβρώτου. Το κυνήγι της ΕΡΤ προς όφελος όλων των σκυλιών του συστήματος. Ένα κυνήγι χαμένο, από την ίδια του την αφορμή. Εμείς νικήσαμε. Εσείς να δούμε τώρα.

Η Όλγα τρέμει...

Γ. Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

«Ό, τι και να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, εμείς εδώ στο Μega θα τα λέμε τσεκουράτα», δήλωσε η ‘Ολγα Τρέμη και έκτοτε οι ειδικοί ψάχνουν να βρουν τίνος είναι το τσεκούρι. Μπας κι είναι του φασιστοΒορίδη, του αγαπημένου pet (εκ του Petain) του καναλιού, ή μήπως είναι το τσεκούρι με το οποίο πετσοκόβει τα αρχαία δάση της Χαλκιδικής ο Μπόμπολας; Ο Μπόμπολας, που εδώ και χρόνια μοίραζε καραμπίνες από το «Έθνος Κυνήγι», για να βγει την κατάλληλη στιγμή και να πει: Τι τα θέλετε, ρε, τα κωλόδασα, μέχρι και τα πουλιά τα έχουνε εγκαταλείψει!
Η κ. Τρέμη έχει γενικώς αδυναμία στα όπλα, γι΄ αυτό και κάθε φορά που συζητείται η μείωση των εξοπλισμών γίνεται έξαλλη: Κινδυνεύει το αξιόμαχο του στρατεύματος, απειλούνται τα σύνορά μας, έρχονται αντίκρυ με τον θάνατο οι αεροπόροι μας, ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλο της Κυράς της Ρω! Ώσπου μάθαμε ότι η κ. Τρέμη ήταν σύμβουλος σε εταιρεία εμπορίας όπλων, τούτο όμως είναι παντελώς άσχετο, καθώς συνέβαινε αμισθί και στον ελεύθερο χρόνο της. Άλλοι μαζεύουν πεταλούδες, άλλοι πουλάνε φρεγάτες: «Γούστα», είπε το γουρούνι κι έφαγε το σαπούνι.
Κυρίες και κύριοι του Μega, δεν χρειάζονται ούτε δεκάλεπτα σόου της Όλγας, του Γιάννη και του Παύλου περί ελευθερίας του Τύπου, ούτε λίβελοι του Ψυχάρη, ούτε απειλές του Μπόμπολα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αρχίσετε να λειτουργείτε, επιτέλους, σαν καπιταλιστική επιχείρηση, να πληρώνετε τα δέοντα για τη συχνότητα που κατέχετε παρανόμως, να εξοφλείτε την εφορία, τα ταμεία, τους προμηθευτές, να δανείζεστε με τους όρους που δανείζονται οι κανονικές επιχειρήσεις. Δεν γίνεται να καταριέστε νυχθημερόν τον κρατισμό και εσείς να είστε πιο κρατικοδίαιτοι και από το Γενικό Χημείο του Κράτους. Τόσο κρατικοδίαιτοι που φοβάμαι ότι μια μέρα θα ανοίξω τον λογαριασμό της ΔΕΗ και δίπλα στο διακοσάρι του ΕΕΤΗΔΕ θα δω και κάνα εικοσάευρω υπέρ ΟΠΑΓΙΜΑ, τουτέστιν υπέρ Όλγας, Παύλου, Γιάννη και Μανώλη.
Πολύ φοβάμαι βέβαια ότι, αν συμβούν τα προαναφερθέντα, οι ιδιοκτήτες του Μega θα αναγκαστούν να προβούν σε ωμότητες, να φέρουν δηλαδή τα λεφτά τους από την Ελβετία για να τα ρίξουν στο κανάλι ή, ακόμη χειρότερα, να μειώσουν τις εξαψήφιες αμοιβές που δίνουν στους αστέρες τους. Κάτι τέτοιο θα είναι άκρως επώδυνο, διότι η Όλγα θα κόψει το Arpels και θα μείνει με το Van Cleef που παραπέμπει στον κακομούτσουνο Λη και ο Γιάννης θα κόψει το Εκάλη Κλαμπ και θα κατρακυλήσει στο Πολιτεία Κλαμπ, υπό τους ήχους τού «και κάθε μέρα κατεβαίνεις της κοινωνίας τα σκαλιά» του Ζαγοραίου.
Ο Μανώλης θα κόψει απλώς τις μαλακίες.