Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν ένα κράτος- Πάμπλο Εσκομπάρ. Λογικότατο...

απο το Τρυπιο Ευρω...

Ο Θ. Τζήμερος έχει κάθε λόγο να επιθυμεί οι δύο τόνοι ηρωίνης που κατασχέθηκαν στα χέρια εφοπλιστών να καταλήξουν δίκην κρατικής δωρεάς στο πόπολο. Μόνο ένας αποχαυνωμένος λαός, άλλωστε, θα μπορούσε να υποστηρίζει νεοφιλελεύθερους σαν και του λόγου του, κόντρα στα ταξικά του συμφέροντα.
Δεν αντιτίθεμαι στην ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών, με την έννοια πως αν δεν επιτρέπουμε οτιδήποτε προξενεί κακό στην κατάχρησή του στην ανθρώπινη υγεία θα έπρεπε να μην κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε παντού απαγορεύσεις, από το αλκοόλ και τον τζόγο για παράδειγμα έως τα δελτία ειδήσεων του MEGA. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος που τόσο μισεί ο Θ. Τζήμερος και οι ομοϊδεάτες του αντί να αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα για τη δίκαιη αναδιανομή τού εισοδήματος μετατραπεί επισήμως σε πρεζέμπορο που διανέμει την άσπρη σκόνη αντί για ευκαιρίες για αξιοπρεπή απασχόληση. Αν είναι έτσι, ας καλέσουμε τους διάφορους ανά τη γη έμπορους ναρκωτικών να μας δώσουν το "know how" για το πώς ένα ήδη λούμπεν προλεταριάτο θα εκφυλιστεί ακόμα περισσότερο, ναρκωμένο από τις ψευδαισθήσεις των εξαρτησιογόνων ουσιών...

Ο καθένας μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή του και γι' αυτό θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει τη μέθοδο με την οποία θα την καταφέρει. Δεν μπορούμε να απαγορεύουμε τα μπαρ, τα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ ή την τηλεόραση γιατί κάποιοι εθίζονται παραπάνω σε όλα αυτά και βλάπτουν τον εαυτό τους. Δεν είναι, άλλωστε, αυτά που ωθούν τους ανθρώπους στα άκρα, απλώς βρίσκονται εκεί για να καλύπτουν τεχνητές ανάγκες που δημιουργούνται από ένα σωρό άλλες αιτίες. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χρειάζονται τις παραισθήσεις για να περνούν καλά, αυτές δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταφυγή των απελπισμένων από μια ζωή η οποία δεν είναι ακριβώς αυτή που ονειρεύτηκαν...

Προς το τέλος του «πολέμου κατά των ναρκωτικών»...

Polet François , μεταφραση Λογοθέτης Χάρης, monde diplomatique.gr...

Εδώ και καιρό, η Ουάσινγκτον έχει επιβάλει τη δική της λύση για τη μάστιγα των ναρκωτικών : τον πόλεμο εναντίον τους, κατά προτίμηση έξω από το δικό της έδαφος. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η σχετική συναίνεση σταδιακά αποδυναμώνεται.

« Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι μια αποτυχία [1] ». Η έκθεση που δημοσιεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2013

στην ιστοσελίδα της British Medical Journal δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφιβολίες : οι απαγορευτικές πολιτικές -που έχουν συνδεθεί με το όνομα του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, ο οποίος, στις 17 Ιουλίου 1971, είχε χαρακτηρίσει τα ναρκωτικά ως « υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο »- δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Μάλιστα, μεταξύ 1990 και 2010, η μέση τιμή των οπιούχων (ηρωίνη και όπιο), καθώς και της κοκαΐνης, μειώθηκε κατά 74% και 51%, αντίστοιχα, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό και τη μεγαλύτερη καθαρότητα των προϊόντων. Μήπως είναι καιρός να δοκιμαστεί μια άλλη μέθοδος για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, όπως γίνεται ήδη σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ ή στην Ουρουγουάη ;

Μια καταφατική απάντηση δεν σημαίνει την υποβάθμιση του φαινομένου. Με σχεδόν 200 εκατομμύρια καταναλωτές, η αγορά των ναρκωτικών κάνει τζίρο που υπολογίζεται σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, δηλαδή σχεδόν όσο το ΑΕΠ της Δανίας. Η διαιώνιση του προβλήματος, όμως, δεν πρέπει να συσκοτίζει κάποιες βαθιές αλλαγές που έχουν συντελεστεί.

Όπως και παλαιότερα, τρεις χώρες των Άνδεων, η Βολιβία, η Κολομβία και το Περού, εξασφαλίζουν σχεδόν το σύνολο της παγκόσμιας προσφοράς κοκαΐνης. Το Αφγανιστάν παράγει σταθερά πάνω από το 80% των οπιούχων που πωλούνται παγκοσμίως. Άλλα ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων αυτών με προορισμό την Ευρώπη περνά πλέον από την αφρικανική ήπειρο, προκαλώντας σοβαρά φαινόμενα αστάθειας στις τοπικές οικονομίες και τους τοπικούς θεσμούς.

Σάντουιτς, σούπα και φιάλες νερού...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Η χθεσινή ημέρα ανέδειξε μερικά γεγονότα που από μόνα τους έχουν κάποια σημασία, αλλά συνδυαζόμενα αποκτούν πολλαπαλάσιο συμβολισμό. Ενα τέτοιο γεγονός είναι η «σκούπα» με στόχο τους εκατοντάδες τοξικομανείς που περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας. Η επιχείρηση, υπό την κωδική ονομασία «Θέτις», σχεδιάστηκε από το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας, και εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της χθεσινής νύχτας από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, σε συνεργασία με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμωδών Νόσων. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΓΑΔΑ: «Αστυνομικές δυνάμεις, σε συνεργασία με υγειονομικές μονάδες του Υπουργείου Υγείας προέβησαν στη μεταφορά και παροχή πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης σε τοξικοεξαρτώμενα άτομα… Από διάφορες περιοχές του κέντρου της Αθήνας μεταφέρθηκαν, στις εγκαταστάσεις της Ελληνικής Αστυνομίας στην Αμυγδαλέζα Αττικής, 132 άτομα, τα οποία έχρηζαν βοήθειας και υγειονομικής περίθαλψης… 76 ημεδαποί και 56 αλλοδαποί… Στις εγκαταστάσεις της Αμυγδαλέζας τους χορηγήθηκαν σάντουιτς, ζεστή σούπα και φιάλες νερού… Οι επιχειρήσεις αυτές θα συνεχιστούν με σκοπό την αντιμετώπιση των ναρκωτικών και την αναβάθμιση του κέντρου της Πρωτεύουσας».
Η επιχείρηση Θέτις γεννά εύλογα ερωτήματα. Ποιος και με ποιες διαδικασίες κρίνει ότι κάποιος πολίτης είναι ασθενής, επικίνδυνος για τον εαυτό του και για τη δημόσια υγεία, συλλαμβάνεται και τίθεται υπό περιορισμό; Με ποιο νομικό και ιατρικό πρωτόκολλο διεξάγεται η όλη επιχείρηση; Ποια είναι η υγειονομική περίθαλψη που τους παρέχεται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, πέρα από σάντουιτς, σούπα και νερό; Και ωραία, κατεγράφησαν οι 132. Και επέστρεψαν πάλι στους ίδιους ζοφερούς δρόμους. Ποιο το όφελος;
Περιμένουμε κάποια ανακοίνωση για το σκεπτικό, τη μεθοδολογία και το μέλλον αυτής της επιχείρησης, από τους συναρμόδιους επιστημονικούς φορείς, πέρα από το επιχειρησιακό ανακοινωθέν της αστυνομίας. Οι φορείς απεξάρτησης πάντως (ΚΕΘΕΑ, και οι κοινότητες των Δημόσιων Ψυχιατρείων), που κατά τεκμήριο γνωρίζουν τι εστί θεραπεία τοξικομανούς, ιατρικά και ψυχολογικά, σε κοινή ανακοίνωσή τους κάνουν λόγο για «διαπόμπευση και στιγματισμό των εξαρτημένων ατόμων» και για «ενέργειες που παραβιάζουν τις διεθνείς συμβάσεις, το σύνταγμα και το νόμο».
Η όλη επιχείρηση θυμίζει την περίπτωση των οροθετικών γυναικών, στην πλειονότητά τους τοξικομανών, που παρουσιάστηκαν ως υπ’ αριθ. 1 δημόσιος κίνδυνος από τον τότε υπουργό υγείας Α. Λοβέρδο. Τι απέγινε το κέντρο έκτοτε; Καθάρισε από τα παράσιτα, έπεσε ο μέσος όρος ηπατίτιδας, φυματίωσης, HIV; Οποιος ζει και κινείται στο κέντρο μπορεί να διαβεβαιώσει ότι οι ντίλερ, οι προστάτες και οι συμμορίες αλωνίζουν στους δρόμους, ελέγχουν στέκια, ενίοτε πυροβολούν τους διεκδικητές της πιάτσας, καταμεσήμερο. Στις εσοχές και στις στοές κοιμούνται δεκάδες, εκατοντάδες άστεγοι. Τα φαντάσματα της πρέζας περιφέρονται αενάως από γωνιά σε γωνιά.
Ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος: Ανθρωποι να βαφτίζονται παράσιτα, και να αντιπετωπίζονται σαν τέτοια, εκτός νομικού και ιατρικού πολιτισμού. Η αναβάθμιση της πόλης δεν μπορεί να γίνει με σύλληψη, εκτοπισμό και εγκατάλειψη. Το υπαρκτό πρόβλημα απλώς θα ανακυκλώνεται. Ας περιμένουμε ωστόσο μια υπεύθυνη απάντηση από τους επικεφαλής του ΕΚΕΠΥ και του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Ναρκωμένη Πολιτεία...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Μπορεί εσύ να νομίζεις ότι το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, που ψηφίζεται σήμερα,  δεν σε αφορά. Πως έχει να κάνει με κάποιους άλλους, εκεί έξω. Μπορεί να νομίζεις ότι είναι μια παλιά εκκρεμότητα μόνο, που θέλει ρύθμιση, ότι ουδεμία σχέση έχει με την κρίση που ζεις στο πετσί σου, όπως κι εγώ.
Λάθος, φίλε μου.
Το ότι ζούμε σ’ ένα χρεοκοπημένο κράτος δεν είναι καθόλου άσχετο με τις φυλακές που έχουν φρακάρει, μ’ αυτές τις δαπανηρές αποθήκες ψυχών που πληρώνουμε με τους φόρους μας, μόνο και μόνο για να αναπαράγουν την παραβατικότητα. Καθόλου άσχετο με μια δικαιοσύνη που έχει χάσει προ πολλού το δρόμο της και δεν μπορεί ούτε καν να εκδικάσει τις υποθέσεις που συσσωρεύονται.  Καθόλου άσχετο με την αδυναμία της αστυνομίας να επικεντρωθεί στη δίωξη του εγκλήματος (αν και αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία που δεν έχει σχέση μόνο με τα ναρκωτικά, αλλά και με τον εμφυλιοπολεμικό ρόλο που διαχρονικά επιτελεί).
Αλλά εδώ που τα λέμε, ο αντιναρκωτικός αγώνας του κράτους δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας δεύτερος -παρατεταμένος- εμφύλιος. Ακόμα κι οι πιο αφελείς έχουν αντιληφθεί ότι η έως τώρα ακολουθούμενη αντιναρκωτική πολιτική έχει αχθεί σε πλήρες αδιέξοδο, οδηγώντας στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που υποτίθεται ότι επεδίωκε.
Οδηγεί σε αύξηση της χρήσης και στο πέρασμα μεγάλου μέρους των χρηστών από την κάνναβη στην ηρωίνη. Προστατεύει τον έμπορο και χαντακώνει τον χρήστη. Προάγει την εγκληματικότητα, την παραοικονομία και την γκετοποίηση των πόλεων. Δημιουργεί τεράστια συμφόρηση στις φυλακές, στα δικαστήρια και στα αστυνομικά τμήματα, με μεγάλο οικονομικό κόστος.
Θα ’λεγε βέβαια κάποιος πραγματιστής ότι η αντιναρκωτική πολιτική έχει αναδείξει έναν ανθηρό οικονομικό κλάδο -από τους λίγους εναπομείναντες στη χώρα-, δημιουργώντας θέσεις εργασίας: Δικηγόροι, δικαστικοί επιμελητές, δεσμοφύλακες, αστυνομικοί, πληροφοριοδότες, ντίλερ, βαποράκια και άλλα εξαρτώμενα επαγγέλματα.
Ναι, αλλά δημιουργεί επίσης πολλές στρεβλώσεις: Τεράστια διαφορά της τιμής του παραγωγού από την τελική τιμή πώλησης του προϊόντος. Μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή και διακίνηση μαύρου χρήματος. Επιβάρυνση του διεθνούς εμπορικού ισοζυγίου συναλλαγών.
Όπως και να ’χει, το νομοσχέδιο έρχεται να αντιμετωπίσει ένα χρόνιο κοινωνικό πρόβλημα το οποίο συνδέεται με όλες τις παθογένειες του οικονομικού συστήματος. Το θέμα θεωρητικά έχει ωριμάσει, αλλά οι επιχειρούμενες μεταβολές είναι διστακτικές και αποφεύγουν ν’ αγγίξουν τη ρίζα του, πολύ περισσότερο σε μια συγκυρία που απαιτεί να κόψεις επιτέλους γόρδιους δεσμούς για να προχωρήσεις.
Εντάξει, το νομοσχέδιο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση και καλώς θα  υπερψηφιστεί.
-Μειώνει τις ποινές για τους χρήστες, ενώ δίνει προτεραιότητα στη θεραπεία και την απεξάρτηση, αντί του εγκλεισμού στις φυλακές.
-Αυστηροποιεί τις ποινές για τους εμπόρους, με έμφαση σε όσους κινούνται σε ευαίσθητους χώρους που σχετίζονται με τη νεολαία, ενώ προσπαθεί να αμβλύνει τις συνέπειες για τα βαποράκια που απλώς εξασφαλίζουν τη δόση τους.
-Αθωώνει τα προϊόντα της κλωστικής κάνναβης (σατίβα), έστω και με μεγάλη καθυστέρηση.
Διατηρεί ωστόσο όλο το πλέγμα των συνθηκών που έχουν εγκαθιδρύσει ένα επικίνδυνο λαθρεμπόριο, το οποίο έχει κίνητρο να δημιουργεί συνεχώς νέους πελάτες και να τους κρατάει σε καθεστώς ζόφου και εξάρτησης, σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον κόσμο του εγκλήματος που οργανώνεται γύρω από το διεφθαρμένο σωφρονιστικό σύστημα.
Ωστόσο, ειδικά σε σχέση με τις σημερινές συνθήκες της κρίσης, θα περίμενε κανείς κάτι πιο ριζοσπαστικό: Την αποποινικοποίηση της χρήσης και την πλήρη απαλλαγή της αστυνομίας, των δικαστηρίων και των φυλακών από την ενασχόλησή τους με τους χρήστες, ώστε να επικεντρωθούν στους εμπόρους και στα υπόλοιπα καθήκοντά τους. Τη διάκριση ανάμεσα σε σκληρά και μαλακά ναρκωτικά. Την αποδοχή της καλλιέργειας μικρού αριθμού δενδρυλίων κάνναβης για ατομική χρήση. Την  αντιμετώπιση των χρηστών σκληρών ναρκωτικών ως αρρώστων, και την ανάθεση του προβλήματος αποκλειστικά σε νοσοκομεία και κοινωνικές υπηρεσίες. Την επίδειξη μεγαλύτερου θάρρους στη συνταγογράφηση υποκατάστατων και στη συνύπαρξη πολλών διαφορετικών μοντέλων θεραπείας και απεξάρτησης. Και τέλος, τη θεσμοθέτηση της χρήσης της κάνναβης για θεραπευτικούς σκοπούς.
Αν και για μένα, η τελική λύση είναι πολύ πιο απλή: Η κάνναβη στα περίπτερα ή σε γλάστρες, τα σκληρά ναρκωτικά και τα υποκατάστατά τους στα νοσοκομεία!
Κι οι έμποροι; θα μου πεις.
Ποιοι έμποροι; Αν η κάνναβη πουλιέται στο περίπτερο και τα σκληρά ναρκωτικά ή τα υποκατάστατά τους συνταγογραφούνται υπεύθυνα από το ΕΣΥ, χώρος για εμπόρους δεν μένει. Οι τιμές θα πέσουν κάθετα (εκεί να δεις… εσωτερική υποτίμηση). Ιδού μια μεταρρύθμιση που θα άξιζε να υποστηριχτεί!
Είναι αλήθεια ότι η αστυνομία θα χάσει μια επικερδή δραστηριότητα, αλλά από την άλλη θα της λυθούν τα χέρια να ασχοληθεί με την εγκληματικότητα. Είναι αλήθεια ότι κάποια -εξόχως κλειστά- επαγγέλματα θα χάσουν δουλειές και τζίρους. Αλλά θα πρόκειται απλώς για μία ακόμα φούσκα που σκάει, για ένα υπερδιογκωμένο κοινωνικό πρόβλημα που θα επανέλθει στις κανονικές του διαστάσεις.
Ξέρω, θα μου πεις ότι ακούγεται σαν εξτρεμισμός. Αλλά όχι, δεν είναι. Εξτρεμισμός είναι η συνέχιση του σημερινού σκοτεινού καθεστώτος. Εξτρεμισμός είναι να διατηρείς αλώβητο τον ομφάλιο ρόλο ανάμεσα στις ευφορικές ουσίες και τα συνδικάτα του εγκλήματος, το μοιραίο «λάθος» που είχαν κάνει με την ποτοαπαγόρευση κάποτε στην Αμερική.

Φαντάσματα. Εικόνες οικείες...

του Νίκου Βράντση απο το Dubium...

Σε είδα να προσπαθείς να κρατηθείς από τις λαβές του λεωφορείου για να μη χάσεις την ισορροπία σου. Μετά βίας τα κατάφερνες. Καμία από τις σκιές δίπλα σου, δεν παραμέριζε για να περάσεις. Κουράστηκες. Βρήκες μια θέση κενή στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Στο πίσω μέρος της ζωής. Σε είδε μια κοπέλα και αποτραβήχτηκε. Υπέθεσα πως δεν ήταν η πρώτη φορά που αντίκρυζε φάντασμα. Μάλλον κάθε φορά γι' αυτήν θα είναι τρομακτική. Με τον βασανισμό που έχεις υποβάλλει στον οργανισμό σου έχεις καταντήσει ένα θέαμα δυσβάσταχτο.

Σε παρακολούθησα. Ήθελα να σηκωθείς, να με πλησιάσεις και να μου πεις γιατί και πως έφτασες ώς εδώ. Γιατί το κάνεις αυτό στον ευατό σου; Σηκώθηκα εγώ και σε πλησίασα. Τα βλέφαρά σου βαριά, με δυσκολία τα συγκρατούσες να μη σβήσουν. Βρισκόσουν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Τα πόδια σου ήταν γυμνα γεμάτα πληγές. Πονούσες, ίδρωνες, ήσουν σε υπερένταση, μα ήθελες να κοιμηθείς.

Το απλανές σου βλέμμα δήλωνε μια λύπη για τον ευατό σου. Μια λύπη για τον χλευασμό που αντιμετώπιζες. Σε φαντάστηκα εγλωβισμένο σε ένα κλουβί, αιχμάλωτο να σε κατηγορούν. Ο δακτυλοδεικτούμενος, ο φταίχτης. Το κοινωνικό απόβρασμα, που στα βάσανα, στην πρέζα του αντιπροσωπεύει τα άσχημα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Είπα να σε ακολουθήσω, να δω πού θα πας. Αν είχες σκοπό να φτάσεις σε κάποιον προορισμό ή απλά ανέβηκες για το ταξίδι, για να ξεκουραστείς στο πίσω κάθισμα της ζωής. Για να αποδείξεις απλά πως υπάρχεις, πως μπορείς και εσύ να ταξιδέψεις. Έχασες τον ουσιώδη σκοπό στην ζωή σου και αυτό είναι το πρόβλημά σου. Έχασες το μεγαλεπήβολο όνειρο που κάνει τους ανθρώπους να μεγαλουργήσουν. Αυτό είναι άλλωστε ο άνθρωπος. Ο σκοπός του. Όσο πιο μεγάλος ο σκοπός, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες του ανθρωπου να γίνει σπουδαίος. Και εσύ αντικατέστησες τον μεγάλο σου σκοπό με ένα ευτελή. Έγινες αγρίμι που το μόνο που ζητά είναι πια δηλητήριο.

Σταμάτησες μια στάση πριν τον σταθμό των λεωφορείων. Είχε ψύχρα. Κατέβηκες και εγώ σε ακολούθησα. Κατευθύνθηκες κάτω από μια γέφυρα. Εκει που σε περίμεναν κάποια φαντάσματα ακόμα. Δώσατε τα χέρια και σε λίγο αρχίσατε να τσακώνεστε. Μετά από λίγο ο τσακωμός σας κόπασε. Άπλωσες δυο χαρτόκουτα και ξάπλωσες. Επιτέλους κοιμήθηκες ευαίσθητό μου πλάσμα. Ελπίζω να είδες στο όνειρό σου πως ήσουν ένας χαρούμενος άνθρωπος δίχως ίχνος δηλητήριο μέσα του. Ένα όνειρο τόσο δυνατό που όταν ξύπνησες η έντασή του σε έκανε να το κηνυγήσεις.

Έφυγα με την εικόνα των πληγωμένων σου ποδιών στο μυαλό μου. Πού να πληγώθηκες ; Στις συμπλοκές, στην έλλειψη ισορροπίας, στις ακροβασίες της ζωής. Μια φράση της Stella Adler μου ρθε στο μυαλό: "Ναρκομανής είναι κάποιος που χρησιμοποιεί το σώμα του για να πει στην κοινωνία ότι κάτι δεν πάει καλά."

Και η δική μας, αν πάρουμε ως δείγμα τους αρρώστους που παράγει φαίνεται πως οδεύει προς τον γκρεμό.

Γιατί πιο κάτω Μ@@@@@ ΕΛΛΗΝΑ δεν πάει...

alfavita.gr...

Λάβαμε και δημοσιεύσουμε το παρακάτω συγκλονιστικό σχόλιο φίλου της alfavita.gr

Χθες μπαινοντας στον προαστιακο στα Λιοσια για να παω σπιτι μου, ειναι ενας σεκιουριτι, τον οποιο πετυχαινω αρκετα συχνα, ειμαστε λοιπον στο ιδιο βαγονι, μαζι με μας μπαινει και ενας τοξικομανης, ο οποιος ρωταει αν το τρενο παει Νερατζιωτισσα, του απανταει μια κυρια οτι ναι, παει και μετα απο λιγο ερχεται ο σεκιουριτας και του λεει, κατεβα απο το βαγονι, και παρε το επομενο που παει Νερατζιωτισσα, το πιστεψε αυτος και κατεβηκε, το επομενο που του προτεινε να παρει πηγαινε στο Αιγιο!!!!!! Μπαινοντας ξανα μεσα στο βαγονι ο σεκιουριτας γελουσε με το κατορθωμα του και μαλιστα χαζογελαγε με μια κυρια παρεα, λεγοντας οτι τετοια τους χρειαζονται......

Μου γυρισε το ματι, σηκωθηκα, ανοιξα τις πορτες και ειπα στον τοξικομανη να μπει στο βαγονι γιατι ΑΥΤΟ παει Νερατζιωτισσα, δεν με ακουγε? δεν με πιστευε? Ανοιξα τις πορτες αρκετες φορες, ωσπου το τρενο ξεκινησε και δεν καταφερα να τον βαλω μεσα, ο σεκιουριτας αρχισε και με εβριζε, λεγοντας μου τι ειναι αυτα που κανω, Του απαντησα οτι ειναι αρρωστος και δεν επιτρεπεται να τον κοροιδευει, και μου ειπε δεν ειναι αρρωστος, ειναι πρεζακιας! Του εξηγησα οσο μπορουσα οτι τα ναρκωτικα ειναι αρρωστια, και αφου συνεχισε να με ειρωνευεται και μεσα σε ολα να μου λεει οτι του ειπε ο ΟΔΗΓΟΣ του προαστιακου να τον κατεβασει, του ειπα οτι θα του κανω καταγγελια για ρατσισμο.....

Γιατι τα λεω αυτα εδω? ΓΙΑΤΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ!!!!!! ολο το βαγονι, σιγομουρμουριζε οτι ειμαι τρελη..........

Sex, drugs και χούντα...

πιτσιρίκος...
Προβλήματα στην κυβερνητική χούντα προκαλεί το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών, όταν τελείται σε ιδιωτικό χώρο. Η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ είναι κατά της ψήφισης του νομοσχεδίου επειδή φοβούνται πως, αν αποποινικοποηθεί η χρήση ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο, θα σταματήσουν οι πολίτες να βλέπουν τηλεόραση, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και τα όπλα.
Πάντως, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούν η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο, αφού σύντομα όλοι οι χώροι θα είναι δημόσιοι.
Η ολοένα και μεγαλύτερη αστυνόμευση –σύντομα θα ξυπνάς με μια διμοιρία ΜΑΤ πάνω από το κεφάλι σου- σε συνδυασμό με την χρεοκοπία και την απώλεια των περιουσιών οδηγούν στο συμπέρασμα πως, όπου να ‘ναι, οι ιδιωτικοί χώροι θα είναι ελάχιστοι, οπότε η χρήση ναρκωτικών θα είναι παράνομη παντού.
Άλλωστε, οι πλούσιοι χρήστες ναρκωτικών και οι μεγαλέμποροι ποτέ δεν συλλαμβάνονται – ούτε σε δημόσιους, ούτε σε ιδιωτικούς χώρους.
Βέβαια, είναι προφανές πως η Νέα Δημοκρατία και το ΛΆΟΣ θέλουν να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μπάτσων που αποτελούν μεγάλο κομμάτι της κομματικής πελατείας τους, και τα συμφέροντα των οποίων θα θιχτούν -αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο-, αφού θα μπορεί το κάθε τσογλάνι να πουλάει ναρκωτικά, οπότε οι μπάτσοι θα πρέπει να ζουν μόνο από το μισθό τους και όσα βγάζουν από τη σωματεμπορία και την προστασία νυχτερινών κέντρων.
Από την άλλη, η άρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΆΟΣ να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών σε ιδιωτικό χώρο αποτελεί μιας πρώτης τάξης διαφήμιση για τα ναρκωτικά – αφού δεν τα γουστάρουν αυτοί, καλά θα είναι τα ναρκωτικά.
Όταν μάλιστα μαθαίνεις πως κατά της ψήφισης του νομοσχεδίου τάσσεται και το ΚΚΕ –που θα κάνει μάλιστα και …συλλαλητήριο διαμαρτυρίας-, νιώθεις μια τρελή επιθυμία να πέσεις στα ναρκωτικά και να τα δοκιμάσεις όλα.

Πέντε ευρώ ...

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου απο την Αυγή ...