Να τελειώνουμε με τις εξετάσεις!

του Λευτέρη Παπαθανάση...

Την ίδια ώρα που το ειδικό σύστημα έστελνε στα σχολεία το σημερινό θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων για τον “ανθρωπισμό”, ένας νεαρός άνθρωπος έδινε τέλος στη ζωή του. Δεν χωράνε αυταπάτες, το παιδί αυτό λύγισε κάτω από το απίστευτο βάρος των εξετάσεων, βάρος που δεν αφορά μόνο στην έκταση της ύλης αλλά κυρίως στον κοινωνικό ρόλο του θεσμού των εξετάσεων.
Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν είναι μια ιδιαιτερότητα, ένα αναγκαστικό βήμα πριν την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που έχει να κάνει με την περιορισμένη δυνατότητα του συστήματος να δεχθεί όλα τα παιδιά που επιθυμούν να σπουδάσουν. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο ακρογωνιαίος λίθος ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν βασίζεται στη συλλογικότητα,
την ουσιαστική και ολόπλευρη ανάπτυξη των νέων ανθρώπων, αλλά στον ατομισμό, το διαρκές ταξικό “ξεσκαρτάρισμα”, την επιβολή, τον ανταγωνισμό. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ο φάρος που φωτίζει ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα με το αρρωστημένο φως των “ιδανικών” του Καπιταλισμού.
Για μας, η Εκπαίδευση δεν είναι ένα κυνήγι πιστοποιητικών ή και πραγματικών “προσόντων” προς πώληση στην αγορά εργασίας. Για μας η Εκπαίδευση είναι η ανάπτυξη του χαρακτήρα του νέου ανθρώπου μέσα στη συλλογικότητα, η κατανόηση των βασικών νόμων κίνησης της φύσης και των κοινωνιών. Με λίγα λόγια, η Εκπαίδευση είναι μια διαδικασία ενταγμένη στον αγώνα του Ανθρώπου για την Απελευθέρωση. Ως εκ τούτου, στο δικό μας όραμα για την Εκπαίδευση του μέλλοντος δεν χωράνε ούτε αξιολογήσεις ούτε εξετάσεις.
Δεν περιμένουμε την οικοδόμηση της Σοσιαλιστικής κοινωνίας για να μιλήσουμε κατά των εξετάσεων. Είναι ένας στόχος που μπορούμε και πρέπει να θέσουμε από σήμερα κιόλας. Κι αν αυτό μοιάζει ουτοπικό, ας αναρωτηθούμε αν είναι καλύτερο να ζήσουμε το “ρεαλισμό” των αυτόχειρων εφήβων.
Οι εξετάσεις σκοτώνουν. Να σκοτώσουμε τις εξετάσεις!

Μια προσωπική στάση απέναντι στην Αξιολόγηση...

 του Λευτερη Παπαθαναση...

Έχοντας πια κάποια χρόνια στην εκπαίδευση, τόσα που μου επιτρέπουν να βγάλω μερικά ασφαλή συμπεράσματα, και έχοντας γυρίσει αρκετά σχολεία της επαρχίας και του κέντρου, πραγματικά δεν μπορώ να πω ποιο ήταν το καλύτερο σχολείο που έχω υπηρετήσει. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή ήταν όλα «πρότυπα» σχολεία, ούτε επειδή γενικά είμαι αναποφάσιστος (το αντίθετο), αλλά επειδή το ίδιο αυτό το ερώτημα «ποιο είναι το καλύτερο σχολείο?» είναι άτοπο.

Κάνω αυτήν την εισαγωγή, γιατί αυτό που πλασάρεται στην «κοινή» γνώμη είναι ότι η Αξιολόγηση έχει να κάνει με κάτι τέτοιο. Στο κάτω-κάτω, ποιος δεν θα ήθελε να ξέρει αν  το σχολείο της γειτονιάς του είναι «καλό» ή «κακό»? «Αν το σχολείο έχει κάποιο πρόβλημα, δεν είναι σωστό να το εντοπίσουμε και να το λύσουμε?» ρωτάει ο καλόπιστος συζητητής.

Δυστυχώς, η αλήθεια απέχει πολλά μίλια απ’αυτή τη λογική. Στην πραγματικότητα, η Αξιολόγηση είναι μια διαδικασία που ΕΞΑΠΟΛΥΕΤΑΙ από την Εξουσία ενάντια στους εργαζόμενους στην εκπαίδευση και τη νεολαία, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης επιθετικότητας, στα πλαίσια του επανακαθορισμού –προς το χειρότερο- των εργασιακών σχέσεων.

Ενενήντα τρία τοις εκατό...

απο τις Αυθορμητες μεταβολες του Λευτερη Παπαθαναση...

Πικρά πράγματα θα σου πω σήμερα για δυο λεπτά μόνο. Πικρά και στενάχωρα, με την πίκρα και τη στενοχώρια εκείνου που τον χτυπάει κάποια στιγμή κατακέφαλα η αλήθεια. Δεν ισχύει για όλους αυτό που θα σου πω, όμως ισχύει για αρκετούς, για πολλούς, και σίγουρα ισχύει και για κείνον. Λοιπόν θυμάσαι που το κουβεντιάζαμε από κείνες τις μέρες του 2010 και πάντα νομίζαμε ότι καταλάβαμε και πάντα κάτι δεν μας κόλλαγε?

Τον πρώτο καιρό είχαμε πει ότι δεν το πιστεύει. Προσπαθούσαμε να του δείξουμε παραδείγματα από άλλες χώρες, να τον πείσουμε ότι όπου πέρασε το ΔΝΤ, άφησε πίσω κοινωνική ερήμωση και καταστροφή. Δεν τον πείσαμε. Στην απεργία της 5^ης Μάη δεν κατέβηκε. Μας είπε ότι απήργησε, αλλά μετά τη marfin είναι πολύ προβληματισμένος για το αν θα ξαναπεργήσει. Έτσι είπε.

‘Επειτα ήρθαν οι πλατείες και πάλι δεν συμμετείχε. Κρύφτηκε πίσω από τη βολική στάση του ΚΚ, ακόμη και κάποιων αναρχικών, και μας έκανε κήρυγμα απ’τα Αριστερά. Σε θυμάμαι να τα παίρνεις μαζί του, κι εγώ σου έλεγα να μην τον αγριεύεις, μόνο να του εξηγείς ότι το κίνημα έχει την αυτονομία του, ότι δεν το παραγγέλνουμε στα μέτρα μας, ότι υπάρχουν ελπιδοφόρα στοιχεία στις πλατείες και πρέπει να χτίσουμε πάνω σ’αυτά. Τίποτα. Ήρθε ξανά το Σεπτέμβρη να μας πει ότι είχε δίκιο, κι ότι τελικά οι πλατείες ήταν μια φούσκα, κι όλα αυτά. Στην απεργία της 15^ης Ιούνη δεν είχε κατέβει πάντως.

Τη μεγάλη απεργία του Οκτώβρη πάλι την έχασε. Δεν ήθελε λέει να ταυτιστεί με κείνους που καταλάμβαναν τα Δημαρχεία γιατί δεν είναι δημοκρατικά πράγματα αυτά. «Γίναμε και ρεζίλι μετά στο Σύνταγμα που πλακώθηκαν οι ΚΚέδες με τους Αναρχικούς, πέθανε κι εκείνος ο άνθρωπος από τα δακρυγόνα,  δεν πάμε πουθενά έτσι». Αυτά έλεγε κι εμείς ήμαστε μουδιασμένοι –είναι αλήθεια- και δεν του πήγαμε κόντρα.

Μας ψεκάζουν? Ναι!

απο το Ιστολογιο του Λευτερη Παπαθαναση...

Πόση υπομονή μπορεί να δείξει ένας δάσκαλος? Θεωρητικά άπειρη, και αυτό φροντίζω να εφαρμόζω στην τάξη με τα παιδιά μου. Τι να κάνω όμως με κείνους που έφυγαν απ’τα μαθητικά θρανία και ξέχασαν όλα όσα ήλπιζα να είχαν μάθει? Πόση υπομονή να έχεις με ανθρώπους που επιμένουν να λογαριάζουν σα μοναδικό κριτήριο αλήθειας «αυτό που λένε οι περισσότεροι»?
Στο μικρό αυτό σημείωμα δεν θα σου κάνω μάθημα. Θα μιλήσω με την ήττα μου, με τον απίστευτο εκνευρισμό και την απογοήτευση για την ανθρώπινη νοημοσύνη που μου προκαλεί το θέμα. Άκου να δεις λοιπόν, επειδή όλη αυτή η ιστορία με το «μας ψεκάζουν» αρχίζει και γίνεται γελοία. Αεροψεκασμοί γίνονται εδώ και πολλά χρόνια. Είναι έξυπνο αν το σκεφτείς. Κάποια στιγμή οι άνθρωποι σκέφτηκαν ότι αντί να ψεκάζουν με τον «παραδοσιακό» τρόπο, θα μπορούσαν –όταν έχουν να κάνουν με μεγάλες εκτάσεις- να ψεκάζουν από ψηλά, κι αυτό σημαίνει με μηχανές που πετάνε. Αυτό γίνεται κυρίως με ελικόπτερα ή αεροπλάνα που πετούν χαμηλά. Είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο οι ουσίες που ψεκάζονται? Προφανώς, κάποιες απ’αυτές είναι, και γι’αυτό χρειάζεται προσοχή στις ανακοινώσεις των αρμόδιων υπηρεσιών για το πότε και πού διενεργούνται οι ψεκασμοί (δεν θα ήθελες να βρεθείς στο μέσο μιας «θύελλας» από εντομοκτόνα ας πούμε). Το καλύψαμε το θέμα?

Σκασμός? δάσκαλε...

Αυθόρμητες μεταβολές...

Σήμερα, με τις ευλογίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας, ξεκίνησε και επίσημα η σχολική χρονιά για τους μαθητές και τις μαθήτριές μας. Σαν ομοσπονδία που προχωρά σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διάρκειας πράξαμε το αυτονόητο: απευθυνθήκαμε με δύο ξεχωριστές επιστολές στις άλλες δύο ζωντανές δυνάμεις του Σχολείου, τα παιδιά μας και τους κηδεμόνες τους, για να ζητήσουμε συμπαράσταση και συμπόρευσή. Οι δύο αυτές επιστολές προκάλεσαν έναν απίστευτο σάλο. Ξαφνικά, κάποιοι γύρω μας παρουσιάζουν την εντελώς παράλογη απαίτηση να «βγάλουμε το σκασμό», να αφήσουμε τη λάσπη που δεχόμαστε αναπάντητη, ν’αφήσουμε την κοινωνία να «ενημερώνεται» αποκλειστικά από τα πιστοποιημένα ΜΜΕ και τους πολιτικούς που υπερψήφισαν τα Μνημόνια. Αυτό συνοδεύεται από μια θεωρητικοποίηση, σύμφωνα με την οποία ο εκπαιδευτικός πρέπει «να κάνει το μάθημά του και τίποτε άλλο». Πέραν του ότι αυτό το σχήμα παρουσιάζει μια ολότελα αγράμματη και κρετίνικη άποψη για το τι ακριβώς σημαίνει «κάνω το μάθημά μου», εισάγει τον απίστευτο παραλογισμό να απαιτεί από έναν ουσιαστικά διανοούμενο να κουτσουρέψει το αποτέλεσμα της διανοητικής του εργασίας προκειμένου να του επιτραπεί να σταθεί μπροστά στους κατ’εξοχήν αποδέκτες του, δηλαδή τους μαθητές και τις μαθήτριές του.
Όσο όμως και να διαφωνώ με τις απόψεις αυτές, ακόμη και με τον έντονο τρόπο που εκφράστηκαν σαν σχόλια στις ιστοσελίδες που ανήρτησαν τις επιστολές της ΟΛΜΕ (κι εγώ έντονα μιλάω στο κάτω-κάτω, ζωντανοί άνθρωποι είμαστε!), δεν μπορώ να πω ότι μου προκάλεσαν κάποια ιδιαίτερη έκπληξη. Δεν θέλω να επεκταθώ στο γιατί, θα σου θυμίσω μόνο τον αφορισμό του μπάρμπα-Τσάρλυ «οι κυρίαρχες ιδέες σε μια κοινωνία είναι εκείνες της κυρίαρχης τάξης».
Εκείνο που με προβλημάτισε ήταν το απίστευτο μίσος κάποιων σχολίων που ζητούσαν από την απόλυσή μας μέχρι και τη φυσική μας εξαφάνιση με ένα σωρό γαρνιτούρες και διακοσμητικά. Αυτοί οι κοινωνικά πρωτόγονοι άνθρωποι ζητούν από την κυβέρνηση να «μην δείξει κανένα έλεος» απέναντι στους δασκάλους των παιδιών τους, τους οποίους και εξύβρισαν με τους πιο χυδαίους τρόπους. Το μένος κάποιων ήταν τέτοιο που πραγματικά αναρωτιέμαι πώς τόσα χρόνια άφηναν τα παιδιά τους στα χέρια ημών των απεχθών τεράτων.

Υπεράνθρωπος...

του Λευτερη Παπαθαναση...

Είμαι ένας υπεράνθρωπος. Στ’αλήθεια είμαι. Μπορώ να κάνω τα πάντα. Θα σταματήσωτις απολύσεις.
Θα φτιάξω σχολεία για τα παιδιά σου. Θα διώξω ολομόναχος εκείνους που καταστρέφουν τα δάση για λίγο ή περισσότερο χρυσό.
Θα σώσω απόψε δέκα μετανάστες από τα μαχαίρια των ναζί. Θα βρω δουλειά στην κόρη σου (αλλά όχι και στο γιο του αχώνευτου γείτονά σου, έτσι?).
Θα σου αγοράσω ένα καλό (οικολογικό) αυτοκίνητο που να παίρνει μπρος με την πρώτη.
Θα αλλάξω τη φορολογία ώστε για μια φορά να ξαλαφρώσεις εσύ και να πληρώσουν οι πλούσιοι. Θα φτιάξω το ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και τα δημόσια νοσοκομεία θα τα στελεχώσω με όσους χρειάζεται.
Θα φυτέψω φασίστες στο προαύλιο της ΕΡΤ για να βρεις ένα λόγο να κοροϊδεύεις την κινητοποίηση σε λίγα χρόνια, όπως κάνεις με τις «πλατείες» σήμερα. Δεν θα αφήσω εκείνη τη βάρκα με τα παιδιά από τη Μέση Ανατολή να βουλιάξει.
Θα φτιάξω πάρκα και αξιοπρεπή μέσα μαζικής μεταφοράς.
Θα σου βρω ένα πιάτο φαγητό για αύριο. Κι εκείνα τα πέντε νοίκια που χρωστάς, κι αυτά εγώ. Πριν απ’όλα όμως, θα πραγματώσω την ευχή σου «πάρ’τε το μνημόνιο και φύγετε από δω» και θα τους διώξω όλους, αρκεί να μου πεις ποιους εννοείς.
Θα σου δώσω ένα γνήσιο Κομμουνιστικό Κόμμα που επιτέλους θα σε στηρίξει. Ή μάλλον καλύτερα, θα κάνω μόνος μου την Επανάσταση και θα σου χαρίσω, έτσι από μεγαλοψυχία, μια κι έξω τον καινούργιο υπέροχο κόσμο που σίγουρα σου αξίζει γιατί είσαι σπουδαίος τύπος.
Είμαι ένας υπεράνθρωπος κι απόψε θα τα κάνω όλα αυτά με μιας. Εσύ απλά άραξε για μια ακόμη φορά στο σπιτάκι σου και άνοιξε μια μπύρα.

Για ένα ερωτηματικό δίπλα από τη λέξη Συνάδελφος...

του Λευτέρη Παπαθανάση...

Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση. Αυτό είμαι. Προσπαθώ κάθε μέρα να διδάξω τις Φυσικές Επιστήμες στα παιδιά μου και νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά, όμως μερικές φορές τρώω και τα μούτρα μου. Τα έχει αυτά η δουλειά μου: αν δεν είσαι διατεθειμένος να τρως τα μούτρα σου, καλύτερα να μην ασχοληθείς με το δασκαλίκι. Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση και στο λέω καθαρά ότι αυτό το «λειτουργός» δεν μου αρέσει.
Μάλιστα, μου κακοφαίνεται που το χρησιμοποιούν στον τίτλο τους και τα συνδικαλιστικά μας όργανα.

Δεν μου αρέσει ο όρος «λειτούργημα» για την εκπαίδευση, κυρίως για δύο λόγους:

Α) γιατί επιχειρεί να αποκρύψει το ότι η εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός αλλοτρίωσης στον οποίο η μορφή της διδασκαλίας είναι το πραγματικό μάθημα. Ο μελλοντικός εργάτης μαθαίνει να διαβάζει «Αντιγόνη» (το χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα γιατί την λατρεύω), καθηλωμένος και υπό τις οδηγίες του δασκάλου, ακριβώς γιατί πρέπει να ξέρει να διαβάζει (γενικώς, για να εκτελεί σωστά την εργασία) υπό τις οδηγίες του αφεντικού (γενικώς, ώστε να αποδέχεται να εκτελέσει την εργασία). Το ότι ακόμη έχει σημασία να εμβαθύνουμε στην «Αντιγόνη» είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και της καθημερινής δουλειάς έντιμων δασκάλων.

Β) Γιατί μέσω της σοβαρότητάς του, επιχειρεί να ντύσει την εκπαίδευση με το μανδύα της ιερότητας (να το ξέρεις ότι όπου ακούς πολλά «ιερά», σίγουρα κάποια βρωμιά κρύβεται εκεί μέσα). Αυτή η «ιερότητα» είναι απαραίτητη ώστε να φυλάει το ράθυμο άλογο της εκπαίδευσης από τις ενοχλητικές μύγες. Όλες οι μεγάλες διώξεις έντιμων προοδευτικών δασκάλων έγιναν στο όνομα του «ιερού λειτουργήματος» της εκπαίδευσης που «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει με καινοτομίες» κλπ κλπ

http://bob-an.tumblr.com/post/51579829055

Αν το θες όμως και πιο απλά, με ενοχλεί αυτή η αίσθηση που αφήνει ο όρος «λειτούργημα», ότι είναι κάτι ηθικά ανώτερο από άλλα επαγγέλματα. Για μένα είναι η καλύτερη δουλειά του κόσμου και αισθάνομαι τυχερός που μπορώ και την κάνω, όμως αυτό δεν με κάνει ηθικά ανώτερο από έναν οδηγό λεωφορείου, έναν οικοδόμο ή έναν μηχανικό. [Για να σε προλάβω κι εσένα και την μπανανόφλουδα την οποία πατούν πολλοί σύντροφοί μου, σου λέω ότι ούτε στον κομμουνισμό η εκπαίδευση θα είναι λειτούργημα, καθώς ολόκληρη η απελευθερωμένη κοινωνία θα εκπαιδεύει τον άνθρωπο και οι ειδικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί απλά θα είναι η κορυφή αυτού του βουνού].

Έχοντας όμως πει όλα αυτά, πρέπει τώρα εμείς οι δυο να παραδεχτούμε κάτι. Το δασκαλίκι δεν είναι ένα επάγγελμα σαν τα περισσότερα. Η βασική του διαφορά είναι ότι α) έχει να κάνει με τη συλλογική ανθρώπινη γνώση και σοφία, κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τόσο τον δάσκαλο όσο και τους μαθητές, και β) ότι τόσο ο δάσκαλος όσο και οι μαθητές πρέπει να πείθονται (ή να πείθουν τους εαυτούς τους) κάθε στιγμή ότι αυτή η συλλογική σοφία τους αφορά ατομικά αλλά και σαν μέλη της κοινωνίας.

Μην με παρεξηγείς. Δεν μπορώ να απαιτήσω από οποιονδήποτε συνάδελφο να μπαίνει ισοπεδωμένος στην αίθουσα κάτω από το πνευματικό βάρος του Σοφοκλή, ούτε να θεωρεί ότι η ανάπτυξη της κουλτούρας της «ανθρωπινότητας» (βάρα το Μπακούνιν για τον όρο, όχι εμένα) στα παιδιά είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση. Όμως, πώς να το κάνουμε, δεν είναι και απλή δουλειά. Σε παλιότερο κείμενο εδώ μέσα σου είχα αναπτύξει κάποιες σκέψεις για τη νεότητα. Μια απ’αυτές ήταν αυτό το άσπρο-μαύρο με το οποίο οι έφηβοι συνήθως αποφασίζουν. Για τη στάση των παιδιών μου απέναντι σ’αυτό που τους διδάσκω μετράει απόλυτα το πώς τους το διδάσκω, αλλά και το πώς συμπεριφέρομαι. Ένα μεγάλο «Χ» περιμένει εκείνον το δάσκαλο που θα αποδειχθεί ασυνεπής, που θα τους διδάσκει την αλληλεγγύη ενώ είναι παρτάκιας, που θα απαιτεί σεβασμό ενώ δεν μπορεί να τον δείξει στα παιδιά, που θα προσπαθεί να πείσει για τη μαγεία της φυσικής ή των μαθηματικών αλλά δεν θα λάμπει το μάτι του μπροστά σε ένα καινούργιο πρόβλημα.

Γύρω-γύρω το φέρνω τόση ώρα για να πω κάτι απλό. Όλα αυτά που λέω παραπάνω δεν απαιτούν απ’το δάσκαλο κάποια υπερφυσική μαγική ιδιότητα, παρά μόνο μία: Αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατό –και το ξέρεις κατά βάθος καλά- να σταθείς σε μια τάξη αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια την αξιοπρέπειά σου. Όσο καλά και να υποκριθείς, τα παιδιά θα σε ξετρυπώσουν. Και θα σε διαλύσουν.

Το να είσαι «αξιοπρεπής» σε ομαλές περιόδους, όταν το μεγαλύτερο καθήκον σου είναι να φέρεις ψωμί απ’το φούρνο γυρίζοντας στο σπίτι, μπορεί να είναι σχετικά εύκολο. Έρχονται όμως εκείνες οι ανήσυχες στιγμές στην Ιστορία που τα πράγματα αγριεύουν, που η κάθε μέρα σε φορτώνει με όλο το βάρος του κόσμου στις πλάτες σου. Εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια προσπάθησες σκληρά να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν έβλεπες. Το καθήκον του αγώνα δεν σε αφορούσε, μιας και όλα πήγαιναν όχι τόσο καλά όσο χθες, αλλά πάντως καλά. Σήμερα όμως δεν μπορείς πια να κάνεις τον ανήξερο. Δυόμισι χιλιάδες συνάδελφοί σου απολύονται έτσι απλά, κι άλλοι τόσοι παίρνουν σύντομα σειρά. Το ξέρεις καλά: ένα σχολείο με έστω κι έναν λιγότερο, δεν είναι σχολείο για κανέναν. Το ξέρεις συνάδελφε ότι αν δεν κάνεις ό,τι μπορείς για να μη φύγει ούτε ένας από μας, τότε η αίθουσα δεν θα χωράει πια ούτε κι εσένα…

Το πρόσωπο στην κερκίδα...

Αυθορμητες Μεταβολες...

Ποιο να είναι εκείνο το πρόσωπο? Το πρόσωπο στο οποίο απευθύνθηκε η αθλήτρια του στίβου με το θλιβερό «αστείο» της, και το απαρνήθηκε λίγες ώρες αργότερα?
Ποιο να είναι εκείνο το πρόσωπο? Εκείνο το αόρατο πρόσωπο στην κερκίδα που χαιρέτησε ο ποδοσφαιριστής, και το απαρνήθηκε λίγες ώρες αργότερα?
Πάντως σίγουρα δεν είναι εκείνο το καθάριο πρόσωπο που καθόταν στην κερκίδα του ολυμπιακού σταδίου της Πόλης του Μεξικού εκείνο το βράδυ της 16^ης του Οχτώβρη 1968. Εκείνο που χαιρετούσαν οι Smith και Carlos με υψωμένη τη γροθιά του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων. Ναι. Σίγουρα δεν είναι εκείνο το πρόσωπο, γιατί εκείνοι που το χαιρέτησαν δεν ζήτησαν ποτέ συγγνώμη, δεν έτρεξαν να κρυφτούν, δεν είπαν «είναι όλα μια παρεξήγηση».
Αντίθετα, ο John Carlos -ηλικιωμένος πια- συνέχισε να μιλά στο πρόσωπο αυτό ακόμη και σήμερα, σαν ενεργό μέλος του κινήματος Occupy Wall St. Περήφανος κι αμετανόητος σαν το μέλλον το ίδιο:
«Το πρώτο πράγμα που ένιωσα», λέει για κείνη τη στιγμή «είναι ότι οι αλυσίδες έσπασαν. Και ότι δεν θα μπορέσουν να ξαναφορέσουν αλυσίδες στον John Carlos».
Τι κι αν του πήραν πίσω το μετάλλιο? «Το μετάλλιο δεν άξιζε δεκάρα για μένα ούτε τότε ούτε τώρα». Τι κι αν η καριέρα του τελείωσε πρακτικά εκείνη τη στιγμή? «Η Ηθική έχει μεγαλύτερη σημασία από τους κανονισμούς τους!».
Σίγουρα δεν ήταν λοιπόν το ίδιο πρόσωπο. Γιατί εκείνο, μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε με το όπλο στο χέρι στην Αφρική ή τη Νότια Αμερική, στη Γαλλία να μοιράζει ξημερώματα προκηρύξεις έξω από το εργοστάσιο της Ρενώ, στην Ελλάδα να σφίγγει με όλη την αγωνία της Ζωής και του Θανάτου τα κάγκελα του ΕΜΠ.
Ποιο να είναι λοιπόν εκείνο το ντροπιασμένο πρόσωπο που χαιρέτησε ο ποδοσφαιριστής? Ποιο είναι εκείνο το πρόσωπο που δεν τολμά καν να φανερωθεί?
Ποιο να είναι εκείνο το πρόσωπο? Ελπίζω φίλε να μην είναι το δικό σου…


Μια σημαντική υποσημείωση: O λευκός Αυστραλός Peter Norman, αργυρός Ολυμπιονίκης, ήταν εκείνος που τους δάνεισε τα μαύρα γάντια! (Μάλιστα φοράει και κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως και οι άλλοι δύο (αυτό το στρογγυλό που φαίνεται στη φωτογραφία πάνω από το εθνόσημο))
Η σχέση που θεμελίωσαν οι τρεις τους ήταν τόσο ισχυρή, που οι Carlos και Smith κουβαλούσαν το φέρετρο στην κηδεία του Norman to 2006!!!

Bocche del Leoni...

Αυθορμητες μεταβολες...

Αυτή τη φορά θα είμαι πολύ σύντομος σ’αυτά που θέλω να σου πω. Το Εκπαιδευτικό Σύστημα στην Ελλάδα ήταν ένας από εκείνους τους θεσμούς που ενσωμάτωσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις δημοκρατικές κατακτήσεις που ήρθαν με τους σκληρούς ταξικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης. Χτυπήθηκε ο Επιθεωρητισμός στις πρώτες βαθμίδες και η κυριαρχία της Έδρας στις ανώτερες, δόθηκε ρόλος στους συλλόγους και τα όργανα, αναπτύχθηκε ως ένα σημείο ένα κλίμα Παιδαγωγικής Ελευθερίας, και είδαμε και κάποια πολύ αξιόλογα συγγράμματα(όλα αυτά σε κάποιο βαθμό είπαμε, μην τρελαθούμε!).
Αυτό το κλίμα, διαμόρφωσε έναν ορισμένο τύπο εκπαιδευτικού, μαθητή και σχέσεων μεταξύ τους, που κληρονομήθηκε από φουρνιά σε φουρνιά με τέτοιο τρόπο ώστε καθορίζει τη συμπεριφορά ακόμη κι εκείνων των σημερινών εργαζόμενων στην Εκπαίδευση που δεν πρόλαβαν τη Μεταπολίτευση και τους κατοπινούς αγώνες.
Όλα αυτά “last year”, που έλεγε και μια ανόητη διαφήμιση παλιότερα. Το σημερινό κράτος έκτακτης ανάγκης, της καταστολής και του τσακίσματος των δικαιωμάτων δεν χωράει τέτοιες εστίες ελευθερίας και δημοκρατίας (ξαναλέω: στον όποιο βαθμό αυτές υπάρχουν). Οι εργαζόμενοι στην Εκπαίδευση, οι Δάσκαλοι και οι Δασκάλες, πρέπει να ξαναγυρίσουν στα παλιά και μιας κι αυτό δεν γίνεται με ένα απλό διάταγμα, πολύ απλά «πίπτει ράβδος».
Για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης, μια ευθεία επίθεση στην Εκπαίδευση και τους ανθρώπους που την υπηρετούν θα αποτελούσε κοινωνική πρόκληση πρώτης. Έτσι, το κράτος έκτακτης ανάγκης θα επιστρατεύσει το στρατό του «κοινωνικού αυτοματισμού», θα ανακατέψει την αρχέγονη σούπα των συμπλεγμάτων και της μνησικακίας για να βγάλει εκείνο το αφανές προσωπικό που θα αναλάβει το έργο της απαξίωσης των Εκπαιδευτικών, και στη συνέχεια του εξευτελισμού τους. Οι πιο ζωηροί θα φύγουν ατιμασμένοι, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν υποταγμένοι, τι πιο απλό απ’αυτή τη δοκιμασμένη συνταγή?

Στη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, υπήρχαν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία τα «στόματα του λιονταριού». Στην πραγματικότητα ήταν διακοσμημένα κουτιά όπου καθένας μπορούσε να αφήσει ανώνυμα μια καταγγελία για οποιονδήποτε συμπολίτη του για να αναλάβουν στη συνέχεια οι αρχές. Μικρή (θετική) λεπτομέρεια για το περίεργο αυτό σύστημα είναι το ότι η καταγγελία έπρεπε να αναφέρει τα ονόματα δύο μαρτύρων, ενώ υπήρχαν και αυστηρές ποινές για ενδεχόμενους σκευωρούς.
Στην Ανυπαρκτοτάτη Δημοκρατία της Ελλάδας του ΔΝΤ, αρκεί μια καταγγελία, μια ανώνυμη καταγγελία ενός θυμωμένου γείτονα ή του πρώην συζύγου σου, ενός διευθυντή που δεν σε χωνεύει, ενός γονέα που θεωρεί ότι το παιδί του έπρεπε να πάρει υψηλότερο βαθμό, ενός πολιτικού σου αντιπάλου ή και του ίδιου του εργοδότη, για να σε στείλει απ’ευθείας σε καθεστώς αργίας. Το πρώτο κόλπο είναι ότι θα βγαίνεις σε αργία με τη ρετσινιά που σου κόλλησε η καταγγελία καθώς ξέρουμε πώς λειτουργεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Το δεύτερο (και ακόμη πιο ωραίο) είναι ότι εκείνο το περίεργο «τεκμήριο της αθωότητας», η υποχρέωση δηλαδή εκείνου που σε κατηγορεί, να αποδείξει με στοιχεία σε κανονικό και δημόσιο δικαστήριο ότι έχει δίκιο που σε κατηγορεί, πάει περίπατο! Αρκεί μια καταγγελία και την έκανες φίλε!
Λοιπόν στα λέγαμε τόσα χρόνια οι Αριστεροί/ες ότι αν δεν αγωνιστείς θα έρθουν στο κεφάλι σου όλα αυτά και δεν μας πίστευες. Και τώρα, μάντεψε! Ήρθαν, και μάλιστα στη χειρότερη βαριάντα τους. Για δες κάτι πράγματα…
Κλείνω με τα λόγια του μεγάλου Mark Twain: «Αυτά ήταν τα τρομερά Στόματα του Λιονταριού! Αυτά ήταν τα λαρύγγια που μέσα στη σιγή της νύχτας κατάπιναν τις ανώνυμες κατηγορίες των εχθρών, που καταδίκασαν πολλούς αθώους να περπατήσουν τη Γέφυρα των Στεναγμών και να θαφτούν στις στοές, που κανείς απ’όσους έμπαιναν δεν ήλπιζε να ξαναδεί τον ήλιο»
Περαστικά.

Στο Νοσοκομείο…

Αυθόρμητες μεταβολές...
    Τα κυλικεία των Δημόσιων Νοσοκομείων είναι πλέον από τους ελάχιστους χώρους που μπορεί κανείς να βρει θρυλικά περιοδικά (ελαφρώς κιτρινισμένα) όπως τα «Κράνος», «Έφοδος», «Τιραμόλα» και «Μικρός Σερίφης». Η παρατήρηση αυτή μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω μια τόσο γελοία εισαγωγή στη σημερινή ανάρτηση, απλά και μόνο επειδή δεν μου βαστάει να ξεκινήσω με το λόγο για τον οποίο βρεθήκαμε στο Νοσοκομείο. Ίσως σε κάποιο καιρό από τώρα να κάνουμε μια συζήτηση πάνω στο θέμα, έτσι αποστασιοποιημένα και ψύχραιμα.
Δυο μέρες τώρα, ξέφευγα από τη στενοχώρια μου παρατηρώντας και αποτυπώνοντας εικόνες του Νοσοκομείου. Τη μοναχική κυρία από τη Ρωσία. Έναν τραυματιοφορέα που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μας φτιάξει τη διάθεση. Μια νοσοκόμα που τα παιδιά της είναι άνεργα και «μακάρι να έρθει η ΧΑ να δείρει όσους φταίνε». Τον κρατούμενο στο αμπαρωμένο δωμάτιο που αποφάσιζαν οι φύλακες αν πείναγε ή αν χρειαζόταν παυσίπονο. Τον κύριο «οι αλβανοί  χάλασαν τα νοσοκομεία». Μια συνέλευση του προσωπικού για απεργία και μια επίσχεση εργασίας για πολλών μηνών δεδουλευμένα. Τον κουλ έλληνα που παρκάρει στις θέσεις των ασθενοφόρων «μόνο για δυο λεπτά μάνα μου». Τους διπλανούς, που δεν σταματάν να μιλούν για κάθε λογής φαγητά. Έναν μαλάκα γέρο, που βρήκε την ώρα να μου κάνει παρατήρηση για το μήκος των μαλλιών μου. Άπειρα σημειώματα σε κάθε αποθηκευτικό χώρο, που συνιστούν στο προσωπικό «οικονομία γιατί είναι τα τελευταία μας».
Και πάλι ντρίπλα κάνω και δεν μπαίνω στο θέμα. Και θα κάνω κι άλλη μία: Δεν είναι η πρώτη μας επαφή με Νοσοκομεία και πρέπει να πω ότι, μέχρι στιγμής, είχα να το λέω ότι μας περιποιήθηκαν άνθρωποι (νοσηλευτές και γιατροί) που έκαναν τη δουλειά τους με όρεξη, αξιοπρέπεια και –παρά τα όσα ακούγονται συχνά- χωρίς να πάρουν μια (καταλαβαινόμαστε πιστεύω). Τα γράφω τώρα αυτά και θυμάμαι τον Κώστα, γιατρό με τα όλα του, που ερχόταν στο θάλαμο κάθε μισάωρο και «πώς πάει Λευτέρη, όλα καλά?», τη Μαρία, μαία που με τη φωνή της λες και έσβηνε τον πόνο, το Χρήστο, που διδάσκει αξιοπρέπεια και ανθρωπιά εδώ και πολλά χρόνια. Όλη η μέχρι τώρα εμπειρία μου λειτουργούσε σαν ασπίδα απέναντι στη μιζέρια μιας άδικης κριτικής απέναντι στο Δημόσιο Νοσοκομείο.
Η πραγματική όμως δοκιμασία για τη Θεωρία είναι εκεί που η Πραγματικότητα της τα βάζει δύσκολα, και φυσικά όταν όλα σου πάνε κατ’ευχήν η υπεράσπιση του Δημόσιου Νοσοκομείου είναι απλή υπόθεση. Τι γίνεται όμως όταν ζήσεις την κακή πλευρά του? Πόσο εύκολο σου είναι μετά να το υπερασπιστείς?
Πραγματικά δεν θέλω να κάνω αυτή την ανάρτηση σαν κάτι άλλες πικραμένες που διαβάζω κατά καιρούς, που μας αραδιάζουν με κάθε λεπτομέρεια της περιπέτειές τους για να τους λυπηθούμε και να αναθεματίσουμε όλοι μαζί το κακό ΕΣΥ. Απλά θα πω (κι ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες) ότι το να μπαίνεις στο νοσοκομείο με το μικρό ή μεγάλο σου πρόβλημα, και να βρίσκεσαι μυρμήγκι στις διαθέσεις ματαιόδοξων γιατρών και κομπλεξικών ειδικευόμενων, να γίνεσαι μπαλάκι στον ανταγωνισμό μεταξύ γιατρών για την «πελατεία» και το «όνομα», και τελικά να φτάνεις να διεκδικείς το αυτονόητο της νοσηλείας σου, δεν είναι και η καλύτερη φάση.
Παράδοξα, εκ πρώτης όψης, με το περιστατικό αυτό η πίστη μου στο Δημόσιο Νοσοκομείο τονώθηκε παρά υποχώρησε. Με βοήθησε κάτι που χτύπησε τ’αυτιά και τα μάτια μου στο διάδρομο. Λέει ο κύριος Χ στο νοσηλευτή «Α! ώστε μονιμοποιήθηκες? Ε, τότε ναααααα!» και κατεβάζει το χέρι του αργά-αργά προς τα γεννητικά του όργανα, «τους γράφεις όλους και αράζεις», συνέχισε. Τι πάει λοιπόν στραβά με το Δημόσιο? Η απάντηση είναι ΤΙΠΟΤΑ!!! Και σκοπεύω να το εξηγήσω λίγο αυτό πριν με περάσεις για παλαβό ή φανατικό.
Ο άνθρωπος που θέλει το Δημόσιο για να «αράξει», ο άνθρωπος που το χρησιμοποιεί για άγρα πελατών, ο εκβιαστής, ο δολοπλόκος ματαιόδοξος, η πριμαντόνα, ο καταπιεστικός προϊστάμενος, όλοι αυτοί είναι τύποι που δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με οτιδήποτε Δημόσιο. Αντιθέτως, αποτελούν την άρνησή του.  Αποτελούν την εισβολή των πιο ακραίων ατομικιστικών τάσεων και της ιδιώτευσης, την ευθεία προσβολή του Ιδιωτικού μέσα στο σώμα του Δημόσιου. Με την ίδια λογική, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει το Δημόσιο Σχολείο για το ότι ο ιδιαιτεράκιας ψαρεύει πελατεία μέσα από την τάξη του, γιατί αυτή του η πρακτική είναι πρότυπο Ιδιωτικής πράξης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε προσπάθεια «κάθαρσης» του Δημοσίου μέσω της εισαγωγής Ιδιωτικών χαρακτηριστικών, είναι καταδικασμένη να αποτυγχάνει, διότι ενισχύει ακριβώς εκείνα τα χαρακτηριστικά που προκάλεσαν το πρόβλημα από την αρχή.
Γιατί όμως το Δημόσιο δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στο Ιδιωτικό? Αυτή θα ήταν μια πιο σοβαρή ερώτηση που θα μπορούσε να απασχολήσει κάποιον. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του δεν είναι ακριβώς το Δημόσιο, αλλά μια διαστρέβλωσή του: το Κρατικό. Η Υγεία και η Παιδεία στην ελλάδα (και σε όλα τα αστικά κράτη) δεν λειτούργησαν ποτέ υπό τον Δημόσιο Έλεγχο, στην πραγματικότητα υπήρξαν πάντα Κρατικές δομές, που σε ορισμένες περιόδους κάλυπταν τόσο μαζικά τις λαϊκές ανάγκες, που φάνταζαν σαν πραγματικά Δημόσιες. Σε πλήρη συνάρτηση με το συσχετισμό δύναμης, αλλά και τις ανάγκες και δυνατότητες του συστήματος, το Κρατικό μπορούσε να ντύνεται το μανδύα του Δημόσιου και να κερδίζει τη λαϊκή αποδοχή ως τέτοιο παρά το γεγονός ότι όλα τα εξουσιαστικά, ιεραρχικά στοιχεία ήταν μέσα του απολύτως ενεργά.
Είναι τραγικό, αλλά η Αριστερά έπεσε για χρόνια στην παγίδα αυτή. Ακόμη και οι πιο συνεπείς αριστερές φωνές είχαν πειστεί ότι ο δρόμος για την υγεία-παιδεία των αναγκών μας περνούσε μέσα από την (απλή) διεύρυνση του «δημόσιου» χαρακτήρα αυτών των Κρατικών δομών. Αυτό οδήγησε μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς στην ενσωμάτωση. Το φαινόμενο ΔΗΜΑΡ, αριστερών που πήγαν στο ΠΑΣΟΚ ή και παραπέρα, ενός μεγάλου κομματιού μέσα στο ΣΥΝ κλπ κλπ εξηγείται με αυτούς τους απόλυτα υλικούς όρους και φυσικά όχι στη βάση ότι δεν κατάλαβαν καλά το Μαρξισμό. Όμως και το άλλο –το συνεπές ας πούμε- κομμάτι της Αριστεράς δεν πάει πίσω. Στη σημερινή περίοδο, που το σύστημα έχει αποφασίσει να αφαιρέσει τα «δημόσια» χαρακτηριστικά από τις δομές του (όχι τα Κρατικά. Το πολυδιαφημιζόμενο «λιγότερο κράτος» ήταν πάντα περισσότερο κράτος), η μαχητική Αριστερά εμφανίζεται σαν ο συνεπής υποστηρικτής του «δημόσιου», έτσι γενικά. Υπερασπιζόμαστε το Δημόσιο Σχολείο και μοιάζει σαν να υπερασπιζόμαστε αυτό εδώ το «δημόσιο σχολείο». Υπερασπιζόμαστε τη Δημόσια Υγεία και φαίνεται σαν να υπερασπιζόμαστε το συγκεκριμένο ΕΣΥ. Μιλάμε για Δημόσιες Μεταφορές, Ύδρευση, Ενέργεια κλπ και –δυστυχώς- ακουγόμαστε σαν απολογητές του πελατειακού συστήματος των αφεντικών.
Ε, λοιπόν αρκετά! Η δεξιά ρητορεία περί «βολεμένων που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα» θα ακούγεται πειστική όσο δεν παίρνουμε τις αποστάσεις μας από το κράτος τους. Για να υπερασπιστούμε την Υγεία, πρέπει να μιλήσουμε για το Δημόσιο Έλεγχο πάνω στην Υγεία και τα οικονομικά του κράτους. Για να υπερασπιστούμε την Παιδεία, πρέπει να προβάλλουμε το σχέδιο του ελεύθερου σχολείου του μέλλοντος. Για να υπερασπιστούμε την ίδια μας την ύπαρξη είναι απαραίτητο πια να μιλήσουμε για τον Εργατικό Έλεγχο, την Αυτοδιαχείριση, να μιλήσουμε για το Σοσιαλισμό.
Έχοντας πει όλα αυτά, τι μας διασφαλίζει ότι οι άνθρωποι εκείνου του μέλλοντος θα είναι λιγότερο κρετίνοι απ’ότι είμαστε εμείς σήμερα? Η απάντηση είναι «τίποτα». Όμως θα ζουν σε ένα περιβάλλον που θα ενισχύει μέσα τους την αίσθηση του συλλογικού, που θα τους βάζει στη θέση τους όταν αναπτύσσουν ιδιωτικές συμπεριφορές. Αυτό πιστεύω ότι με τον καιρό θα αλλάξει και τη συνείδηση των ανθρώπων προς το καλύτερο με τον ίδιο τρόπο που τούτη εδώ η κοινωνία βγάζει από μέσα μας το χειρότερό μας εαυτό. Αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουμε πάντως, ειδικά αν σκεφτείς ότι η άλλη επικρατέστερη λύση, της αλληλοσφαγής, μάλλον δεν θα οδηγήσει πουθενά. «Και η Ανθρώπινη Φύση?» θα μου πεις. Δεν ξέρω, δεν έδωσα ποτέ μεγάλη σημασία στις υπεριστορικές μεταφυσικές τρέλες, ειδικά εκείνες που δεν συνοδεύονται από εντυπωσιακά ονόματα, ιερά βιβλία, κεραυνούς και θαύματα…

Σχολείο από αύριο…

Αυθόρμητες μεταβολές...

Ξέρεις πώς πάει. Θα χαιρετηθούμε και φιληθούμε, και στη συνέχεια θα επιδοθούμε με ζήλο στα τελετουργικά της «έναρξης της σχολικής χρονιάς». Μετά είναι η σειρά των παιδιών που δεν τα κατάφεραν τον Ιούνη. Τα παίρνεις λίγο παράμερα, συζητάς, προσπαθείς να κάνεις εκείνη την ερώτηση «θα προσπαθήσεις λίγο περισσότερο του χρόνου?» να ακουστεί λιγότερο τυπική και ελπίζεις ότι η απάντηση θα είναι κάτι άλλο από ένα έτοιμο «ναι», μόνο και μόνο για να σε ξεφορτωθεί. Παιδιά που δεν τα κατάφεραν, παιδιά που ούτε τώρα δεν τα καταφέρνουν, παιδιά που από την πρώτη του Δημοτικού, έχουν πεταχτεί έξω από το εκπαιδευτικό σύστημα. Οι φιλόλογοι θα τσακωθούν για μια ακόμη φορά για το πώς θα χωρίσουν τα μαθήματά τους, και κάποιοι συνάδελφοι θα επιδοθούν στον αγώνα των ενστάσεων καθώς και πάλι (μοιραία?) η διεύθυνση θα έχει τοποθετήσει λάθος ανθρώπους σε λάθος σχολεία. Ο υπουργός θα στείλει μήνυμα το οποίο θα «απευθύνεται σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα, και πάλι θα αναρωτηθώ γιατί το κάνει αυτό, αφού την ίδια μέρα σε συνέντευξή του θα βγάλει τους μισούς μας άχρηστους. Κάποιες εγγραφές, κάποιες εγκάρδιες χειραψίες με γονείς «παλιούς», κάποιες «αναγνωριστικές» με τους νέους.
Καλή αρχή φίλε! Προσπάθησε να ξεχάσεις ότι ζεις πια σε ένα κόσμο που πάει ταχύτατα στην καταστροφή, που αγκαλιάζει τους ναζί, που απαξιώνει την κριτική σκέψη, που αποδέχεται το μαχαίρωμα σαν καθημερινότητα. Προσπάθησε να ξεχάσεις ότι μόλις δυο μήνες πριν αυτοί οι άνθρωποι γύρω σου είχαν μια κάποια ευκαιρία και την αρνήθηκαν μπας και κερδίσουν την εύνοια των τραπεζιτών-εκτελεστών τους. Δωσ’τα όλα ρε παιδί μου, δεν μας μένει και πολύς χρόνος έτσι κι αλλιώς. Μπες μέσα στην αίθουσα και λιώσε, γίνε ένα με τους μικρούς ανθρώπους και ψάξε ν’ανάψεις έστω και μια μικρή σπίθα ελπίδας, κριτικής, αλληλεγγύης, οτιδήποτε θα τους βοηθήσει να αντισταθούν στο μίσος. Βγες έξω από την αίθουσα, στην απεργία και την πορεία και δειξ’τους ότι μονόδρομοι στην Ιστορία δεν υπάρχουν.
Καλή αρχή φίλε! Μην αφήσεις γραφειοκράτες, αξιολογήσεις και περικοπές να σε παρασύρουν στην απάθεια. Άλλη ευκαιρία δεν θα έχεις. Ξεκίνα εσύ και θα δεις ότι είμαστε χιλιάδες. Όμως, διάολε, πρέπει να ξεκινήσεις!

Λεπτομέρειες...

Αυθόρμητες μεταβολές...
Παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα τη δράση των περιφερόμενων ναζιστικών ομάδων. Την παρακολουθούμε από κοντά και με λεπτομέρεια καθώς τα αντικειμενικά ΜΜΕ μας, φροντίζουν να μας ενημερώνουν για καθετί που αφορά τους «ακτιβισμούς» τους με την ίδια ζέση που συστηματικά αποκρύπτουν κάθε βρωμιά τους. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε το συγκινητικό αγώνα της ελληνικής κοινωνίας να απενοχοποιήσει τη φρίκη, να την εντάξει στην καθημερινότητά της ως κάτι φυσικό. Είναι το λογικό βήμα που έπρεπε να γίνει για να έχει το κεφάλι της ήσυχο. Απέναντι σε κάτι φριχτό οφείλεις να αντιδράσεις, απέναντι σε μια συνηθισμένη καθημερινή εικόνα γιατί στο διάολο να πρέπει να κάνεις κάτι? Υπάρχει βέβαια ένα σοφό ρητό που μας προειδοποιεί ότι κανείς δεν μπορεί να λέει ψέματα για πολύ καιρό χωρίς ή να τρελαθεί ή να τα πιστέψει. Αν πάρει κανείς στα σοβαρά την προειδοποίηση αυτή, τότε θα υποψιαστεί ότι το επόμενο βήμα για την (όχι και τόσο) σοκαρισμένη ελληνική κοινωνία είναι το χειροκρότημα. Το αναξιοπρεπές και δουλικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αυτοί που έτσι κι αλλιώς αποτελούν τα άχυρα με τα οποία φτιάχνεται το σκιάχτρο του «ελληναρά», αφού έκανε για καιρό ότι δεν βλέπει, πέρασε μια περίοδο στη στάση ανοχής και αργότερα θα πνίξει τις όποιες αντιρρήσεις του στο θόρυβο του χειροκροτήματος. Στους ναζιστικούς “ακτιβισμούς” των τελευταίων ημερών, όλο και πιο συχνά, συναντάμε την εικόνα του παλιού-καλού γνωστού μας, του «φιλήσυχου νοικοκύρη» που χειροκροτά τα «παιδιά με τις μαύρες μπλούζες».

Πολλά έχουν γραφεί για το ζήτημα, άλλα σωστά και άλλα όχι (εδώ που τα λέμε, αυτά που έχουν γραφεί είναι πολύ περισσότερα απ’αυτά που έχουν γίνει σαν απάντηση στις προκλήσεις των ναζί). Εδώ θέλω να σχολιάσω δύο σημεία μόνο του “θεάματος”, δύο λεπτομέρειες που μου κάνουν εντύπωση.
Η πρώτη έχει να κάνει με τις δηλώσεις των “νοικοκυραίων” και συγκεκριμένα με ένα μονότονο μοτίβο τους. Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά όλοι μα όλοι βγαίνουν σαν τσούρμο εναντίον των μεταναστών “για το καλό των παιδιών τους”. Δεν είναι ότι ανησυχούν για την πάρτη τους, το κάνουν για τα παιδιά τους. Με τον ίδιο τρόπο που φυσικά δεν ήθελαν να ρίξουν έναν ακόμη αυθαίρετο όροφο στην οικοδομή, αλλά το έκαναν για τα παιδιά τους. Όπως έκαναν “μαύρα” ακριβοπληρωμένα ιδιαίτερα ή έπαιρναν φακελάκια για τα παιδιά τους. Όπως εκμεταλλεύονταν ή έκλεβαν το διπλανό τους με κάθε τρόπο και ευκαιρία για τα παιδιά τους. Όπως πλούτιζαν σε βάρος των ίδιων μεταναστών, που τώρα δεν θέλουν καν να βλέπουν, για τα παιδιά τους. Ποτέ για την πάρτη τους. Ο “ελληναράς” δεν έκανε τίποτα για την πάρτη του, όποια βρωμιά έκανε την έκανε πάντα “για τα παιδιά του”, δήλωση που θεωρούσε ότι του εξασφάλιζε μια κάποια άφεση αμαρτιών. Οι ίδιοι άνθρωποι φυσικά, δυο χρόνια τώρα που πραγματικά παίζεται το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, δεν κατέβηκαν ούτε μια φορά στο δρόμο, δεν έκαναν ούτε μια μέρα απεργίας (επίσης επειδή “έχουν παιδιά να θρέψουν”, λες και οι υπόλοιποι δεν έχουμε) και στο τέλος πήγαν σαν τα τρομαγμένα πρόβατα και έβαλαν τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη να φροντίσουν για το καλό των παιδιών τους. Δεν με πείθουν και δεν πείθουν και κανένα. Υποστηρίζουν τη δράση των ναζί επειδή είναι κρετίνοι, επειδή νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους, επειδή η καρδιά τους είναι μαύρη από το μίσος. Καλύτερα λοιπόν να μην πιάνουν τα μικρά παιδιά στο στόμα τους, κανένα παιδί δεν θα αντλούσε αυθόρμητα ευχαρίστηση στη θέα ενός μαχαιρώματος, εντάξει?
Η δεύτερη αφορά στον ίδιο το λόγο των ναζί. Πρόσεξε ότι κάθε φορά που απευθύνονται στους “αγανακτισμένους” (πόσες φορές θα αλλάξει χέρια αυτή η λέξη?) πολίτες, ξεκινάνε με το “ήρθαμε εδώ για να…” ή κάτι αντίστοιχο. Με μια πρώτη ματιά θα θεωρήσει κανείς ότι είναι μια ευθεία ομολογία του ότι έχουν στήσει ένα περιφερόμενο σόου, χωρίς πραγματική σχέση με την περιοχή στην οποία επιχειρούν (ακόμη είναι νωρίς για τέτοια). Είναι όμως κάτι πολύ πιο βαθύ. Οι ναζί ποτέ δεν “είναι εκεί”, οι ναζί πάντα “έρχονται”. Ο ναζισμός θέλει να είναι ένα μαζικό κίνημα, κρατώντας όμως το στοιχείο της εξουσίας στον υπέρτατο βαθμό, πράγμα που αποτελεί και μια θεμελιώδη εσωτερική του αντίφαση. Οι ναζί επιδιώκουν την κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών, αλλά όχι και την αυτενέργειά τους, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να απελευθέρωνε δυναμικές αντίθετες με τις επιδιώξεις τους. Επιδιώκουν την κινητοποίηση της κοινωνίας κάτω από τον αυστηρό έλεγχό τους και όσο το δυνατόν περισσότερο, στο ρόλο της υποστηρικτικής δύναμης. Με αυτή τη λογική, ο ναζί δεν θεωρεί ποτέ τον εαυτό του ισότιμο μέρος της τοπικής κοινωνίας, ο ναζί πάντα έρχεται “απ’έξω” για να δείξει στην τοπική κοινωνία “πώς γίνεται η δουλειά”. Σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται να απευθυνθούν λοιπόν στο συγκεντρωμένο πλήθος, επισημαίνουν με έμφαση ότι “ήρθαν”.
Έτσι πάει. Το πλήθος θέλει σωτήρες και οι σωτήρες πάντα έρχονται έξω και πάνω από το πλήθος. Για την ακρίβεια, απ’όσο πιο μακριά “έρχονται”, όσο πιο ξένοι είναι προς καθετί ανθρώπινο, τόσο πιο πολύ αναδεικνύεται ο υπεράνθρωπός και ηγετικός τους ρόλος. Οι ναζί λοιπόν είναι “αυτοί που έρχονται”, είναι οι “έλληνες”, είναι αυτοί που το πλήθος πρέπει να αποθεώσει. Οι ναζί δεν θα νικηθούν προτού το πλήθος αποτινάξει την άθλια νοοτροπία του πλήθους, προτού αυτο-οργανωθεί για να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Ο παλιός κόσμος δεν μπορεί να νικήσει το ναζισμό, ο παλιός κόσμος είναι ένα άθαφτο πτώμα. Μένει να αποδειχθεί αν οι άνθρωποι που ορκίζονται στην Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη, οι Κομμουνιστές και οι Αναρχικοί πρωτίστως, συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο της εφεδρείας του παλιού κόσμου ή αν θα μπουν θαρρετά στον όμορφο αγώνα για την αυτο-οργάνωση και τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Και ξέρεις, ο άνθρωπος που έχει γευτεί την Ελευθερία δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, μόνο αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί μπροστά στις “μαύρες μπλούζες”, να σφίξει τη γροθιά του και να πει: “ελάτε λοιπόν!”