Ο πολύ στενός κορσές της Ε.Ε.....

Cynical...

Οι  εκθέσεις του Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής έχουν πάντοτε
ενδιαφέρον, μιας και δεν μασάνε τα λόγια τους σε σύγκριση με τις
εκθέσεις άλλων θεσμικών οργάνων, και τούτο, διότι κανείς από την
εκτελεστική εξουσία δεν είναι υποχρεωμένος να τις λαμβάνει υπ' όψιν.
Έτσι η αξία τους  εκτιμάται κυρίως από την εκάστοτε αντιπολίτευση, η
οποία όμως στερείται εξουσίας.

Το  ίδιο άλλωστε συμβαίνει και με τις εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης,
όπως η τελευταία για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις
χώρες που βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία της Τρόικας, την ίδια δε
τύχη θα έχει και η Έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο ευτυχώς που
ξύπνησε την τελευταία στιγμή, γιατι θα έρχονταν οι ευρωεκλογές και δεν
θα το έπαιρνε καν χαμπάρι. Γίνεται κάποιος ντόρος στα ΜΜΕ την ημέρα της
δημοσίευσης των εν λόγω εκθέσεων, άντε και την επόμενη μέρα, και μετά,
ως συνήθως, πάμε γι' άλλα.

Δεν μπορεί, θα αναρωτιέσαι κι εσύ…

my pillow book....

Η σύλληψη ενός Ηρακλειδέα του Στέμματος που σε όλη του τη ζωή σιτίζεται -κληρονομικώ δικαιώματι- στο Πρυτανείο, επειδή οδηγούσε το πολυτελές όχημά του –κατά πάσα πιθανότητα ατελώς αποκτημένο κι αυτό- με πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας,  προκάλεσε περισσότερο θόρυβο απ' ό,τι ίσως θα δικαιολογούσε η ηθική κατάπτωση αυτού του εσμού των θλιβερών που συλλήβδην έχομε συνηθίσει να αποκαλούμε "πολιτικό σύστημα". 

Προς τι ο θόρυβος? Ίσως να δικαιολογείται από το γεγονός ότι αρεσκόμαστε να ασχολούμαστε περισσότερο με τα φαιδρότερα και λιγότερο με τα σοβαρότερα.  

Αυτό όμως που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση, είναι η παρέμβαση του αστείου ανθρωπάκου που παριστάνει τον Πρωθυπουργό.

Έτσι, σύμφωνα με την τρέχουσα ειδησιογραφία, ο «Πρωθυπουργός» έδωσε εντολή στον «υπουργό» του της Δικαιοσύνης, να επεξεργαστεί διάταξη σύμφωνα με την οποία βουλευτές - είτε εν ενεργεία είτε συνταξιούχοι - που θα υποπίπτουν σε συγκεκριμένα αδικήματα μείζονος κοινωνικής απαξίας, όπως  η ψευδής βεβαίωση, η πλαστογραφία, η εκβίαση και η απάτη, θα στερούνται όλων των προβλεπομένων ατελειών και προνομίων τους που συνδέονται με τη βουλευτική τους ιδιότητα.

Διαβάζεις την είδηση και δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι…

Αναρωτιέσαι αν συνιστά το αδίκημα της ψευδούς βεβαίωσης αυτή η σουξεδιάρικη ιστορία που εδράζεται στην απελπισία των αμέτρητων ανέργων, στην αγωνία των επισφαλώς εργαζόμενων, στην οδύνη των πενήτων συνταξιούχων, στον χαμό των απελπισμένων αυτοχείρων. 

Αναρωτιέσαι αν συνιστά το αδίκημα της πλαστογραφίας η κατάθεση και η ψήφιση ενός διάτρητου προϋπολογισμού που με φτηνά λογιστικά κόλπα και ανόητες παραδοχές προϋπολογίζει μόνον οδύνη για τους ιθαγενείς, παράγοντας πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας.

Αναρωτιέσαι αν συνιστά το αδίκημα της εκβίασης η κατάσχεση μισθών εις χείρας τρίτων και η δέσμευση καταθέσεων χωρίς καμία προειδοποίηση των φορολογουμένων, χρεωστών παράλογων και παράνομα επιβεβλημένων φόρων. 

Αναρωτιέσαι αν συνιστά το αδίκημα της απάτης η εμμονή σε ένα πρόγραμμα «διάσωσης», του οποίου την αποτελεσματικότητα, οι ίδιοι οι δανειστές –σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, αμφισβητούν.  

Αναρωτιέσαι κυρίως γιατί συνεχίζεις να ανέχεσαι να κυβερνάται αυτή η αγαπημένη χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, που κοκκινίζ’ η σταφυλή και θάλλει η ελαία, από μια δράκα εξωνημένων Ολετήρων. 

Δεν αναρωτιέσαι?! Δεν μπορεί, θα αναρωτιέσαι κι εσύ…

Προϋπολογισμός: Φτώχεια και δημόσιο χρέος στα ύψη...

του Λεωνιδα Βατικιωτη...

Η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας σε 15χρονους μαθητές, με αφορμή τις συγκεντρώσεις προς τιμή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ήταν η εμφανής όψη της κρατικής βίας της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Εντός της Βουλής η ψήφιση του προϋπολογισμού, που αναμενόταν χωρίς εκπλήξεις να ολοκληρωθεί το βράδυ του Σαββάτου, οδηγούσε στο αποκορύφωμά της μια άλλης μορφής κρατική βία. Αυτή που οδηγεί στον θάνατο από αναθυμιάσεις ολοένα και περισσότερους άνεργους και φτωχούς, στην αυτοκτονία χιλιάδες και στην απόγνωση εκατομμύρια άλλους.

Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2014 είναι ένας βαθιά ταξικός προϋπολογισμός που θα οξύνει τις ταξικές αντιθέσεις. Αυξάνει την φορολογία καταργώντας το αφορολόγητο των 5.000 ευρώ και πλήθος απαλλαγών. Μειώνει τις δαπάνες για μισθοδοσία κατά 280 εκ. ευρώ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη (που ποτέ δεν μας έπεισε για το πόσο αθώα ήταν τα δώρα που έλαβε από την Ζίμενς) να καυχάται από το Βήμα της Βουλής πως οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν από 913.000 το 2009 σε 681.392 κι η μισθοδοσία από 24 δισ. σε 15,9 δισ. ευρώ.

Προϋπολογισμός χωρίς ζήτηση....

 του Πετρου Σταυρου, απο τα Ενθεματα...

Υπάρχουν πολλοί και ενδιαφέροντες τρόποι να προσεγγίσει κανείς τον κρατικό προϋπολογισμό. Ένας από τους πιο  συνηθισμένους, και χρήσιμους, είναι να εστιαστεί σε εκείνα που ο προϋπολογισμός διακηρύσσει ότι θα κάνει, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο, για να μην πούμε αδύνατον, ότι θα  πετύχει. Ωστόσο, στο σημείωμα αυτό δεν θα σταθώ στις προβλέψεις του προϋπολογισμού  για τον ρυθμό ανάπτυξης (0,6%), την κάμψη της ανεργίας (στο 26% από 27%) ή την επίτευξη των πρωτογενών πλεονασμάτων στα οποία ισχυρίζεται ότι στοχεύει. Ήδη, αρκετοί έχουν δείξει το ανεδαφικό  όλων των παραπάνω. Έτσι, θα εστιάσω την προσοχή μου και  θα σχολιάσω με  συντομία εκείνο που πιστεύω πως είναι όντως πραγματοποιήσιμο από όσα λένε τα κείμενα του προϋπολογισμού του 2014 και συνιστούν συγκεκριμένη πολιτική με μεγάλη δραστικότητα. Μένω σε δύο σημεία.

Η κατάργηση της ζήτησης. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό, ο ρυθμός ανάπτυξης θα προκύψει από την αύξηση των εξαγωγών και των επενδύσεων, ενώ η δημόσια και η ιδιωτική ζήτηση θα συνεχίσουν να μειώνονται. Στο σημείο αυτό, περιγράφεται με τα λόγια του οικονομολογικού mainstreaming η διαπίστωση του Μαρξ στα Grundrisse: ο καπιταλιστής βλέπει τους εργαζόμενους των άλλων καπιταλιστών ως καταναλωτές, και μόνο τους δικούς του εργαζόμενους ως εργάτες που του κοστίζουν. Έτσι, και το κυβερνητικό επιτελείο βλέπει με όρους «ανταγωνιστικότητας» τους άλλους λαούς ως δυνητικούς καταναλωτές των ελληνικών προϊόντων, ενώ τους εγχώριους εργαζόμενους ως κόστος παραγωγής.

Για το φάρμακο και τον προϋπολογισμό: Δύο σημειώσεις...

Του Πέτρου Σταύρου, Red NoteBook...

Πρώτη σημείωση: Το φάρμακο ως εμπόρευμα

Υπάρχουν εμπορεύματα και εμπορεύματα. Υπάρχουν τα απλά εμπορεύματα, όπως είναι τα μακαρόνια, όπου ο καταναλωτής τα κρίνει με σχετικά απλά ποιοτικά κριτήρια και αν δεν του αρέσουν αλλάζει μάρκα. Τα φάρμακα, όμως, και ειδικά εκείνα που σχετίζονται με χρόνιες ασθένειες, δεν είναι απλά αλλά σύνθετα εμπορεύματα, με τα οποία ο ασθενής είναι «δεμένος» και δεν τα αποχωρίζεται εύκολα για άλλη μάρκα. Σύνθετο αγαθό είναι και όλο το σύστημα υπηρεσιών υγείας. Διότι για να αλλάξει κάτι στο κόστος παραγωγής των υπηρεσιών υγείας, αλλά και στο επίπεδο της ποιότητας των παρεχόμενων ιατρικών υπηρεσιών, απαιτείται η παρέμβαση της πολιτικής (ως επιλογή, ως ιεράρχηση και ως σχεδιασμός) και όχι της αγοράς.

Για την κοινωνία, λοιπόν, σημασία δεν έχει μόνο η παραγωγή ποιοτικών γενοσήμων, αλλά και το τι κάνεις με τα λεφτά που εξοικονομείς από την φαρμακευτική δαπάνη. Οι πόροι αυτοί θα επιστρέψουν στην υγεία για καλύτερες νοσοκομειακές υπηρεσίες, για περισσότερη προληπτική ιατρική, για καλύτερη φροντίδα ή θα πάνε άλλου; Γιατί με το να μειώνεις τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη δεν σημαίνει αυτόματα ότι χτυπάς τις πολυεθνικές, αν δεν ενισχύσεις παράλληλα και το συνολικό σύστημα δημόσιας υγείας.

Η ανεντιμότητα ότι δεν θα θιγούν μισθοί και συντάξεις...

Sotosblog...

Πώς είναι δυνατόν να λέει ο Σαμαράς ότι δεν θα υπάρξουν άλλα οριζόντια μέτρα, ότι τάχα δεν θα θιγούν μισθοί και συντάξεις, όταν ο Προϋπολογισμός που κατατέθηκε προβλέπει αύξηση των έμμεσων φόρων; Πιο οριζόντια περικοπή τους δεν γίνεται!

Πώς είναι δυνατόν να αξιώνει να γίνει πιστευτό ότι θα παραμείνει άθικτο ένα εισόδημα, λ.χ., των εκατό ευρώ που δαπανούσε κάποιος για να επιβιώσει, μόνο και μόνο επειδή η ονομαστική του αξία θα είναι ίδια (λέμε τώρα…), την ίδια ώρα που η αύξηση που προβλέπει ο Προϋπολογισμός για τους έμμεσους φόρους είναι 8,5%, και άρα θα χρειάζονται πλέον εκατόν οκτώμιση ευρώ, για την ίδια βιοτική δαπάνη που κάλυπταν μέχρι τώρα τα εκατό;

Λέτε να  πιστεύει πως δικαιούται να το λέει επειδή δήθεν αυτό το 8,5% δεν θα επηρρεάσει δα και την τελική τιμή όλων των επιμέρους αναγκαίων για τη βιοτική ανάγκη αγαθών, τα οποία κόστιζαν ως τώρα στο σύνολό τους εκατό ευρώ; Μήπως δηλαδή εννοεί ότι θα υπάρξουν κάποια αγαθά και υπηρεσίες ανάμεσά τους, για τα οποία η αύξηση στους έμμεσους φόρους θα έχει απορροφηθεί πλήρως πριν αυτά φθάσουν στην κατανάλωση, και άρα θα είναι μικρότερη από 8,5% η τελική επιβάρυνση στο ράφι;

Νομίζω ότι το έργο της διαδρομής που ακολουθεί η επιβάρυνση το έχουμε ξαναδεί, και μάλλον γνωρίζουμε πώς τελειώνει και πού καταλήγει. Αλλά ακόμα και αν ήταν να το ξαναγυρίσει ο ίδιος ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, πάλι δεν θα υπάρξει αναπόφευκτα μια κάποια τελική επιβάρυνση ισοδύναμη πάνω τους, έστω ελάχιστη, αφού στην πραγματικότητα λογίζονται ως καταναλωτική δύναμη και αυτήν εννοούμε όταν μιλάμε για μισθούς και συντάξεις;

Μήπως είναι πιο κοντά στην αλήθεια το να πιστεύει ο Σαμαράς ότι δικαιούται να το λέει, επειδή απλώς, και αποδεδειγμένα, θα περάσει καιρός μέχρι να την πάρει χαμπάρι την επιβάρυνση ο φτωχοποιημένος μισθωτός και συνταξιούχος, εν ολίγοις ο «μωρέ, δεν πάει να κόψει το λαιμό του»; Και μήπως όταν ο «δεν πάει να κόψει το λαιμό του» πάρει πια χαμπάρι την εξαπάτηση, τότε θα του πετάξει πάλι εκεί ο Σαμαράς την ίδια μπαρούφα σε άλλη συσκευασία, για να τον ξαναρίξει για ύπνο, «αφού, μωρέ, κοιμάται όρθιος, το χαϊβάνι», ώστε να παραμένει στο μεταξύ ελόγου του στην εξουσία μαζί με αυλικούς και δεκανίκια, για να τρώνε ωραία-ωραία και να πίνουν;

Τα "λίγα χρόνια" του κ. Σαμαρά...

Ευκλείδης Τσακαλώτος απο την Αυγη...

Η ομιλία του κ. Σαμαρά κατά την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ σχολιάστηκε κυρίως για το ύφος και το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών επιχειρημάτων, με τα οποία προσπάθησε να απαντήσει ο πρωθυπουργός. Ελάχιστα, όμως, ακούστηκαν για το σκέλος της ομιλίας του που επικεντρώθηκε στην οικονομία και την πορεία του προγράμματος. Μπορεί να μη μίλησε ευθέως περί "success story", αλλά προσπάθησε να φιλοτεχνήσει μια εικόνα αισιοδοξίας. Έτσι, μεταξύ άλλων, μας διαβεβαίωσε ότι «σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα έχει ανακτήσει το ΑΕΠ και το επίπεδο ευημερίας που είχε πριν την κρίση».
Ας μείνουμε, λοιπόν, σε αυτή την πρόβλεψη και ας εξετάσουμε τι εννοεί ο κ. Σαμαράς όταν λέει «λίγα» χρόνια. Το τελευταίο έτος ανάπτυξης στην Ελλάδα ήταν το 2007, με το πραγματικό ΑΕΠ να ανέρχεται σε 211 δισ. ευρώ. Σήμερα, το πραγματικό ΑΕΠ είναι 162 δισ. ευρώ περίπου - με άλλα λόγια μέσα σε 6 χρόνια έχει χαθεί σχεδόν το ¼ του ΑΕΠ. Πόσο γρήγορα μπορεί να αναπληρωθεί αυτή η απώλεια; Θα εξετάσουμε τρία σενάρια:

Α) Το επίσημο σενάριο, με βάση τις προβλέψεις του Μνημονίου.
Β) Ένα πιο απαισιόδοξο σενάριο, με ρυθμούς ανάπτυξης μικρότερους από τους επίσημους.
Γ) Ένα πιο αισιόδοξο σενάριο, με ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη από την προβλεπόμενη.
Συνοπτικά, το επίσημο σενάριο προβλέπει ταχεία ανάκαμψη (πάνω από 3%) από το 2015 μέχρι το 2020 κι έπειτα ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2% για την επόμενη δεκαετία. Στο απαισιόδοξο σενάριο -αλλά πιο ρεαλιστικό όπως θα δούμε στη συνέχεια- η ελληνική οικονομία θα παραμείνει σχετικά στάσιμη μέχρι το 2020, με ανάπτυξη 1%, και έπειτα θα κινείται με ρυθμούς 1,5 έως 1,8%. Στο αισιόδοξο σενάριο, υποθέτουμε ότι θα υπάρξει έκρηξη στους ρυθμούς ανάπτυξης μέχρι το 2020 (3,7% ετησίως) κι έπειτα σταδιακή μείωση σε υψηλότερο όμως επίπεδο από τα υπόλοιπα σενάρια.
Με βάση, λοιπόν, τα τρία σενάρια, οι προβλέψεις για την πορεία του πραγματικού ΑΕΠ απεικονίζονται στο παρακάτω γράφημα.

Δημοσκοπήσεις: Η θεωρία των άκρων καταρρέει, η Χρυσή Αυγή αντέχει....

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη, απο την Αυγη...

Το κτήνος λαβώθηκε αλλά δεν πέθανε. Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τις τρεις δημοσκοπήσεις, της VPRC, της Palmos και της Alco, που δημοσιεύτηκαν το Σαββατοκύριακο και συμπεριλαμβάνουν όλα τα πρόσφατα γεγονότα, τις συλλήψεις, τις αποκαλύψεις, την μη προφυλάκιση των τριών, την προφυλάκιση του Μιχαλολιάκου και του Παππά. Το ευχάριστο είναι ότι η ξέφρενη προέλαση των ναζί ανακόπηκε, εκεί που πήγαιναν για το 15%, ίσως και παραπάνω, τώρα έχουν πέσει κάτω από το 10%. Το δυσάρεστο είναι ότι η Χρυσή Αυγή παραμένει τρίτο κόμμα και μάλιστα με εξαιρετικά υψηλά ποσοστά που κυμαίνονται από το 8% έως το 9,7%.
Κι όμως, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μετά τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Χ.Α. λειτουργεί ως εγκληματική οργάνωση, ότι είναι ένας εσμός δολοφόνων, μπράβων, εκβιαστών, νταβατζήδων, μετά απ' όλα αυτά, υπάρχουν 600.000 συμπολίτες μας που δηλώνουν έτοιμοι να ψηφίσουν το ναζιστικό κτήνος. Κι όταν φτάνουμε στα ποιοτικά ευρήματα, η κατάσταση γίνεται πιο μαύρη και από το μακό του Μιχαλολιάκου: Στη δημοσκόπηση της VPRC, το 16% δηλώνει ότι η Χ.Α. δεν είναι εγκληματική οργάνωση, ενώ ένα επιπλέον 14% δεν εκφέρει γνώμη. Στη δημοσκόπηση της Alco το 22% απαντά ότι η Χ.Α. δεν είναι εγκληματική οργάνωση και το 7% ότι δεν γνωρίζει, το 26% δεν τη θεωρεί επικίνδυνη για τη Δημοκρατία και το 8% δεν γνωρίζει και, τέλος, το 24% ζητά να μην της κοπεί η κρατική χρηματοδότηση. Στη δημοσκόπηση της Palmos το 21% δεν συμφωνεί με τη σύλληψη των στελεχών της Χ.Α., το 20% δεν τη θεωρεί εγκληματική οργάνωση και το 10% δεν έχει γνώμη.

Το δημοσιονομικό θαύμα της Παναγίας...

Paraga Republic...

Λίγες μέρες πριν τον δεκαπενταύγουστο, ο αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας ανακοίνωσε περιχαρής την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 2,6 δις ευρώ το επτάμηνο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2013. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του γραφείου του, τα στοιχεία αυτά «Επιβεβαιώνουν την ορθή κατεύθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσαρμογής και πειθαρχίας, αποδεικνύοντας ότι η Κυβέρνηση πορεύεται σταθερά, βήμα-βήμα, προς την επίτευξη των πρωτογενούς πλεονάσματος από φέτος».

Η είδηση προκάλεσε ευφορία στους φιλομνημονιακούς κύκλους σε Ελλάδα και Ευρωζώνη και ιδιαίτερα στη Μέρκελ και το κόμμα της που ενόψει εκλογών έχουν ένα ακόμα στοιχείο υπεράσπισης της πολιτικής τους. Στους υπόλοιπους προκάλεσε έκπληξη με μια δόση δυσπιστίας. Μόλις ένα μήνα πριν, τα στοιχεία του εξαμήνου Ιανουαρίου-Ιουνίου 2013 έδειχναν πρωτογενές έλλειμμα 1,5 δις ευρώ. Τι θαύμα έγινε και από το μείον 1,5 βρεθήκαμε στο συν 2,6 δηλαδή προέκυψε βελτίωση της τάξης των 4,1 δις σε ένα μόλις μήνα;

Μια προσεκτική ανάγνωση του τελευταίου δελτίου εκτέλεσης προϋπολογισμού επταμήνου με τα προσωρινά στοιχεία αποκαλύπτει τις δύο βασικές πηγές της βελτίωσης. Η πρώτη αφορά τις επιστροφές κερδών ύψους 1,5 δις των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης από τις αγορές ελληνικών ομολόγων. Δηλαδή οι κεντρικές τράπεζες είχαν αγοράσει ελληνικά ομόλογα αρκετά χαμηλότερα από την ονομαστική τους αξία λόγω του αυξημένου κινδύνου χρεοκοπίας αλλά τα εξοφλήθηκαν στο ακέραιο αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη. Στα πλαίσια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, κρίθηκε ότι οι κεντρικές τράπεζες δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν τους χειρότερους κερδοσκόπους και συμφωνήθηκε τα κέρδη αυτά να επιστραφούν στο ελληνικό δημόσιο, για την ακρίβεια να κατατεθούν στο λογαριασμό που τηρεί η Τράπεζα της Ελλάδος για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.  Από αυτή την άποψη, είναι μάλλον ανακρίβεια να ισχυριστεί κανείς ότι επηρεάζουν το πρωτογενές αποτέλεσμα καθώς αφορούν εκπτώσεις από πληρωμές τόκων. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση δεν δίστασε να τα προσθέσει στα κρατικά έσοδα εμφανίζοντας ισόποση αύξηση.

Η Ευρώπη κατά της δημοκρατίας...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Στις 21 Φλεβάρη ανακοινώθηκε στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ της «Ελευθεροτυπίας», «ακόμα ένα μεγάλο βήμα προς την οικονομική σύγκλιση στην Ευρωζώνη». Ενα βήμα που έτυχε ωστόσο ελάχιστης δημοσιότητας και σχολιασμού, ως είθισται εξάλλου με τα τεκταινόμενα εντός των τειχών της Ε.Ε. Περί τίνος πρόκειται;

Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. συμφώνησαν για τους «νέους κανόνες οικονομικής διακυβέρνησης», που θα δίνουν στην Κομισιόν την «πρωτοφανή εποπτική εξουσία να ελέγχει τα σχέδια των εθνικών προϋπολογισμών και να ζητεί αλλαγές σε περίπτωση δημοσιονομικών παρεκκλίσεων από τους κοινοτικούς κανόνες». Η συμφωνία αυτή επετεύχθη ύστερα από επτάμηνες διαπραγματεύσεις και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έθεσε ως «όρο» για τη συγκατάθεσή του τη συγκρότηση μιας «ειδικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων που θα υποβάλει προτάσεις για το Ταμείο Εξαγοράς Χρέους για την Ευρωζώνη μέχρι τον Μάρτιο του 2014».
Η αρχική ιδέα για το Ταμείο αυτό είναι να κοινοτικοποιεί το χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ και να λαμβάνει μέτρα για τη μείωσή του μέσα σε 20 χρόνια. Η Γερμανία και άλλες βόρειες χώρες έχουν όμως εκφράσει την αντίθεσή τους για το Ταμείο αυτό, του οποίου προφανώς θα κληθούν να επωμιστούν το κύριο κόστος. Η υιοθέτηση της πρότασης για τη σύσταση ακόμη μιας «επιτροπής εμπειρογνωμόνων» δεν αποτελεί λοιπόν παρά μια διακοσμητικού τύπου παραχώρηση, που επιτρέπει την επίτευξη ενός βασικού στόχου των κυρίαρχων ευρωπαϊκών κύκλων: την εκχώρηση στην Κομισιόν της δυνατότητας εποπτείας του προσχεδίου του προϋπολογισμού τού κάθε κράτους.
Οι χώρες της Ευρωζώνης διατηρούν μεν τη δυνατότητά τους να αρνηθούν να ακολουθήσουν τις κοινοτικές συστάσεις, αλλά κινδυνεύουν από νομικές επιπτώσεις που μπορεί να τους επιβληθούν σε περίπτωση μη συμμόρφωσής τους.
Απομένει τώρα να επικυρωθεί η συμφωνία αυτή από τα εθνικά κοινοβούλια. Εάν το πράξουν, θα συναινέσουν στην ίδια τους την αυτοκατάργηση και μαζί μ' αυτήν σε κάθε εναπομείναν ίχνος λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατικής νομιμότητας. Ακούγεται υπερβολικό; Ας θυμίσουμε ότι οι τρεις μεγάλες ιδρυτικές επαναστάσεις της νεοτερικότητας, ο Αγγλικός Εμφύλιος του 1640-50, η Γαλλική Επανάσταση και ο Αμερικάνικος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας έγιναν για το δικαίωμα εκλεγμένων αντιπροσωπευτικών θεσμών να ελέγχουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Η αδυναμία τού (κακώς) ονομαζόμενου «Ευρωκοινοβουλίου», να αποσπάσει την οποιαδήποτε ουσιαστική παραχώρηση σε ένα τόσο κεφαλαιώδες ζήτημα, επιβεβαιώνει αυτό που οι περισσότεροι έχουν εδώ και καιρό καταλάβει, δηλαδή ότι δεν αποτελεί έκφραση οποιασδήποτε λαϊκής βούλησης και κυριαρχίας, αλλά μια νομιμοποιητική βιτρίνα αποφάσεων που παίρνονται αλλού. Και αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο, ούτε σε αντίθεση με όσα λένε οι οπαδοί μιας «καλύτερης» Ε.Ε., ένδειξη υστέρησης ενός επιπέδου (του «πολιτικού») έναντι ενός άλλου (το «οικονομικό»). Στην ουσία, όλη η αρχιτεκτονική της Ε.Ε. έχει σχεδιαστεί στη βάση της μετάθεσης των κέντρων λήψης των αποφάσεων σε θεσμούς στεγανοποιημένους από κάθε δυνατότητα λαϊκού ελέγχου και παρέμβασης. Και τούτο γιατί χωρίς έναν τέτοιο μηχανισμό δεν θα μπορούσε να προχωρήσει και να γενικευθεί, στην ηπειρωτική τουλάχιστον Ευρώπη (η Αγγλία αποτελεί εδώ ξεχωριστή περίπτωση), η νεοφιλελεύθερη στροφή της δεκαετίας του 1980.
Οσοι δεν καταλαβαίνουν ότι η Ε.Ε. αποτελεί συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης επέλασης, αδυνατούν να καταλάβουν γιατί κάθε περαιτέρω βήμα προς το «συντονισμό των πολιτικών» και την προώθηση «ευρωπαϊκών λύσεων» είναι συνώνυμη με περαιτέρω εμβάθυνση της αντιδημοκρατικής εκτροπής και σφίξιμο του ζουρλομανδύα των δημοσιονομικών πολιτικών λιτότητας και διάλυσης του κοινωνικού κράτους που προβλέπουν οι ισχύουσες συνθήκες.
Οσοι καλλιεργούν ψευδαισθήσεις ότι αυτά μπορούν να λυθούν με «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις», χωρίς σκληρές συγκρούσεις και μονομερείς ενέργειες, εθελοτυφλούν και ανοίγουν την πόρτα σε επικίνδυνες οπισθοδρομήσεις. Γιατί αν οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να εκφράσουν τις προσδοκίες και τα συμφέροντα των πολλών δεν αμφισβητήσουν ριζικά αυτό το βάναυσα αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό μόρφωμα, τότε αυτή τη δουλειά θα την αναλάβουν άλλοι, με διαμετρικά αντίθετους σκοπούς. Τα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών, και όχι μόνο (βλέπε την άνοδο του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία και του UKIP στη Βρετανία), ας αποτελέσουν την απαραίτητη προειδοποίηση ότι τα περιθώρια αμφίσημων τοποθετήσεων έχουν πλέον εξαντληθεί.
* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου

Ο πιο καλός μαθητής...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Εάν ο ορθός λόγος διέπει την ιστορία, αυτό δεν επαληθεύεται παρά μόνο σε μακροχρόνια περίοδο. Στη βραχεία περίοδο των λίγων δεκαετιών της ανθρώπινης ζωής, ο νόμος του παραλογισμού φαίνεται επικρατέστερος, ακόμη και αν το κόστος του παραμένει ανυπόφορα υπέρτερο.

Εάν ίσχυε ο ορθός λόγος, θα είχαν αποφευχθεί οι εκατόμβες δύο καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων, θα είχαν αποτραπεί οι οικονομικές κρίσεις, αφού, έπειτα από δυο αιώνες κρίσεων, γνωρίζουμε τη μέθοδο υπέρβασής τους. Δεν ήταν ούτε ωφέλιμες ούτε αναγκαίες για τη βελτίωση αποδοτικότητας της οικονομίας. Οταν όλες οι χώρες ταυτόχρονα περιστέλλουν τις δαπάνες τους, αυτονόητη είναι η αποδυνάμωση και κατάρρευση της διεθνούς οικονομίας. Είτε μέσω ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων, όπως τη δεκαετία του 1930, είτε μέσω όχι λιγότερο ανταγωνιστικών υφέσεων, όπως σήμερα, το αποτέλεσμα παραμένει το αυτό: αποδυνάμωση τόσο της διεθνούς οικονομίας όσο και των εθνικών. Σήμερα, η αυτοπαγίδευση των ευρωπαϊκών χωρών στην ύφεση είναι ακόμη πιο δραματική, λόγω των εξωστρεφών οικονομικών υποδειγμάτων, που προβάλλονται από τους διεθνείς οργανισμούς ως «ενάρετη» οδός για την εξυγίανση και σταθεροποίηση κάθε εθνικής οικονομίας. Ομως, ενόσω η διεθνής οικονομία αποδυναμώνεται με εθνικές και ευρωπαϊκές περικοπές δαπανών, πόσο αξιόπιστη είναι η προσδοκία πως κάθε χώρα επαναβρίσκει στις διεθνείς αγορές ό,τι χάνει περικόπτοντας τη δική της; Εφόσον και οι διεθνείς αγορές συρρικνώνονται όχι λιγότερο, ακολουθώντας την καθοδική πορεία των εθνικών;
Με την πρόσφατη απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών της 8ης Φεβρουαρίου 2013 περικόπτεται ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός για την προσεχή 6ετία κατά 3%, ακολουθώντας σε αυτό τις εθνικές περικοπές όχι μόνο στις ελλειμματικές χώρες-μέλη της περιοχής του ευρώ, αλλά και στις πλεονασματικές, ακόμη και στη Γερμανία. Κατά συνέπεια, επιταχύνεται η αποσταθεροποίηση τόσο της Ευρώπης όσο και του κοινού νομίσματός της. Ωστόσο, οι ίδιοι ηγέτες έχουν ήδη δεσμευθεί από τον Σεπτέμβριο του 2012 ότι δεν θα αφήσουν να καταρρεύσει ούτε το ένα ούτε το άλλο και ότι η διατήρησή τους προεξοφλείται υπερ-εξασφαλισμένη. Με τη δεύτερη δέσμευση αναλαμβάνεται το κόστος από τις αρνητικές συνέπειες της πρώτης. Ωστόσο, το κόστος κάλυψης παραμένει ασύγκριτα ανώτερο των όσων εξοικονομούνται με τις πολιτικές λιτότητος. Με την πρόσφατη απόφαση, ενώ εξοικονομούνται 30 δισ. ευρωπαϊκών δαπανών, παράλληλα αποσταθεροποιείται η Ευρωζώνη, με συνέπεια την ανάγκη πρόσθετων πακέτων διάσωσης σε ύψος εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Στην προσπάθεια να «εξορθολογίσουν» το ευρωπαϊκό σύστημα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύονται για ασύγκριτα μεγαλύτερες δαπάνες από όσες εξοικονομούν σήμερα με τη λιτότητα και τις περικοπές. Ενώ φλέγονται για να περιορίσουν τον οικονομικό ρόλο του κράτους, στα κράτη φορτώνουν τις δαπανηρές διασώσεις τραπεζών. Παρ' όλο που δυσπιστούν ως προς τη βιωσιμότητα των κρατικών χρεών, από τους ιδιωτικούς τομείς αξιώνουν μερική διαγραφή του δημόσιου χρέους, ενώ οι επίσημοι φορείς προστατεύονται στις διεκδικήσεις τους. Παρά τις ισχυρές δεσμεύσεις, η σημερινή Ευρώπη δεν βαδίζει προς τη σύγκλιση και την ολοκλήρωση, σύμφωνα με τις ιδρυτικές Συνθήκες, αλλά αντίθετα απομακρύνεται από αυτές, χωρίς παράλληλα να είναι σε θέση να προσδιορίσει το στίγμα ούτε τη ρότα της.
Η περικοπή του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού αιτιολογήθηκε με την ανάγκη περιστολής δαπανών. Ωστόσο, ενώ το σύνολο των δαπανών συρρικνώνονται κατά 3%, η Ελλάδα, χώρα με ειδικές ανάγκες, βλέπει το μερίδιό της να περικόπτεται κατά 23%. Χάνει λιγότερο απ' ό,τι φοβόταν, αλλά σαφώς περισσότερο απ' ό,τι ήδη είχε με το ΚΠΣ κατά την προηγούμενη 6ετία. Μειωμένες κοινοτικές δαπάνες για τους Ελληνες αγρότες, αλλά αυξημένες προς τους Γάλλους και Γερμανούς αγρότες. Μειωμένες δαπάνες κατά 40% για διατροφική βοήθεια απόρων και ανέργων, αλλά αύξηση δαπανών για την ανατολική Γερμανία, ακόμη και για την πόλη της Λιψίας, που έχει το ιστορικό προνόμιο να έχει φιλοξενήσει τη Μέρκελ ως σπουδάστρια. Εάν κάτι παρόμοιο διαπιστωνόταν στον ελληνικό προϋπολογισμό, θα εξέθετε το ελληνικό πελατειακό σύστημα στην παγκόσμια λοιδορία. Οταν αυτό συμβαίνει σε χώρες του κεντρικού ευρωπαϊκού πυρήνα, ουδείς λόγος, ούτε ψόγος. Οσον αφορά τη χώρα μας, αφού δεν αξίωσε αναθεώρηση των προγραμμάτων λιτότητος ούτε διατήρηση των κοινοτικών δαπανών στα προηγούμενα επίπεδα ούτε επικαλέσθηκε την ύφεση, που με ευρωπαϊκές οδηγίες πυροδοτείται, παραλαμβάνει όσα απομένουν, αφού προηγουμένως σερβιριστούν όλοι οι άλλοι. Σε τι μπορεί η Ελλάδα να ελπίζει από την Ευρώπη, όταν συρρικνώνονται τόσο οι εμπορικές προοπτικές όσο και οι χρηματοδοτικές; Αλλά και σε τι μπορεί η Ευρώπη να ελπίζει από την Ελλάδα, όταν αποδυναμώνει τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθεροποίησης σε αμφότερα τα πεδία;
kvergo@gmail.com

Νέα νίκη Σαμαρά με... λιγότερα λεφτά από την ΕΕ...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Εκνευριστική έχει καταντήσει αυτή η αενάως επαναλαμβανόμενη ιστορία με τις... «νίκες» και τους «θριάμβους» που σημειώνει οπωσδήποτε ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός κάθε -μα κάθε!- φορά που συμμετέχει σε σύνοδο κορυφής στην ΕΕ. Το ίδιο πανηγύρι φαιδρής προπαγάνδας ζούμε πάλι από την Παρασκευή, όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν το ύψος του επταετούς προϋπολογισμού της ΕΕ για τα έτη 2014-2020. «Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι» δήλωσε μετά τη λήψη της απόφασης ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Ειλικρινά απορούμε γιατί είναι ικανοποιημένος, αφού τα χρήματα που θα πάρει η Ελλάδα από τον προϋπολογισμό της ΕΕ την επόμενη επταετία είναι σαφώς λιγότερα από όσα πήρε την επταετία 2007-2013! Κατά τη διάρκεια της επταετίας που τελειώνει η Ελλάδα πήρε 20,4 δισ. ευρώ συνολικά από τον προϋπολογισμό και τώρα θα πάρει μόνο 16,3 δισ. Ακόμη και αν πάρει μετά το 2016 επιπλέον 2 δισ. ευρώ, τα οποία δεν είναι καθόλου διασφαλισμένα αλλά δεν αποκλείεται πραγματικά να δοθούν, η συνολική χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον προϋπολογισμό της ΕΕ θα φτάσει στα 18,3 δισ. ευρώ, τα οποία και πάλι υστερούν της προηγούμενης περιόδου 2007-2013. «Μειώθηκε ο προϋπολογισμός της ΕΕ και παρά τη μείωση η Ελλάδα πέτυχε σπουδαία διαπραγματευτική νίκη» ισχυρίζονται κυβερνητικοί παράγοντες και μέσα ενημέρωσης φίλα προσκείμενα προς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη αναπαράγουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Απευθύνονται σε ανενημέρωτους και αφελείς.
Προσπαθούν ταυτόχρονα να εξαπατήσουν τους πολίτες, αποκρύπτοντας εντέχνως στοιχεία. Οντως μειώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΟΚ και της ΕΕ ο προϋπολογισμός της. Πόσο όμως; Βάσει των στοιχείων της αξιόπιστης γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» ο τρέχων προϋπολογισμός 2007-2013 ανήλθε στα 995 δισ. ευρώ, ενώ την Παρασκευή οι ηγέτες της ΕΕ αποφάσισαν να μειωθεί στα 960 δισ. ευρώ για την επόμενη περίοδο 2014-2020. Μείωση 35 δισ. - δηλαδή 3,5%. Οταν τα χρήματα που θα πάρει η Ελλάδα μειώνονται από 20,4 δισ. στα 16,3 δισ., αυτό συνιστά μείωση... 20%! Οταν λοιπόν ο μεν προϋπολογισμός της ΕΕ μειώνεται κατά 3,5%, οι δε πόροι προς την Ελλάδα κατά 20%, πώς είναι δυνατόν να δηλώνει ικανοποιημένος ο πρωθυπουργός; Ακόμη και στην περίπτωση που μετά το 2016 η Ελλάδα πάρει και τα πρόσθετα 2 δισ. λόγω συνεχιζόμενης άθλιας δημοσιονομικής κατάστασης, και πάλι η μείωση από τα 20,4 δισ. στα 18,3 (δηλαδή 16,3 δισ. ευρώ σίγουρα και 2 πιθανά) δισ. αποτελεί μείωση 10% - δηλαδή τριπλάσια από τη μείωση του προϋπολογισμού της ΕΕ!
Προς τι λοιπόν η «ικανοποίηση» του Σαμαρά, αν όχι προς παραπλάνηση τεχνηέντως του ελληνικού λαού; Αλλο πράγμα αν έλεγε με ειλικρίνεια: «Ευτυχώς γλιτώσαμε, αποφύγαμε την υιοθέτηση της άθλιας πρότασης της Κομισιόν η οποία ήθελε να περικοπούν οι πόροι προς την Ελλάδα κατά... 50%! Περιορίσαμε τη μείωση στο 20% και υπό προϋποθέσεις ακόμη και στο 10%». Πέρα όμως από τα θλιβερά προπαγανδιστικά κόλπα της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, υπάρχουν όντως σοβαρά θέματα με αυτή τη σύνοδο της ΕΕ που αξίζει να σχολιαστούν. Εν πρώτοις η συμβολική μείωση του προϋπολογισμού της ΕΕ για πρώτη φορά στην ιστορία της - και μάλιστα την ώρα της μεγαλύτερης κρίσης που έχει αντιμετωπίσει ποτέ. Την ώρα δηλαδή που οι χώρες που δοκιμάζονται περισσότερο από την κρίση έχουν ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε την έμπρακτη οικονομική βοήθεια από την ΕΕ, η Γερμανία μειώνει τον προϋπολογισμό της ΕΕ! Και όχι μόνο αυτό, μειώνει πολύ περισσότερο ποσοστιαία τα ποσά που κατευθύνονται προς τις χώρες που έχουν χτυπηθεί σκληρότερα από την κρίση!
Η γερμανική στάση αποκτά πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι ακριβώς αυτή την περίοδο το Βερολίνο είναι εκείνο που προωθεί την ιδέα μεγαλύτερης πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο προϋπολογισμός της ΕΕ ανέρχεται μόλις στο... 1% (!) του ΑΕΠ των χωρών-μελών της, πρέπει να τον ζώσουν τα φίδια για τις προθέσεις της Γερμανίας: Τι είδους πολιτική ενοποίηση εννοεί το Βερολίνο, χρηματοδοτούμενη με λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ της ΕΕ και μάλιστα με τάσεις μείωσης πλέον; Εννοεί δηλαδή «πολιτική ενοποίηση» κατά το πρότυπο της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας των χωρών-μελών της Ευρωζώνης που έχουν υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου και των οποίων δυστυχούν οι λαοί και διασύρεται η κρατική τους υπόσταση και καταπατείται η εθνική τους αξιοπρέπεια; Αυτό είναι Τέταρτο Ράιχ, δεν είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που επιθυμεί μεγάλο μέρος των Ευρωπαίων πολιτών.

H δυσωδία της σημερινής βουλής...

Cynical...

Σήμερα το βράδυ 160 τουρλωτά κωλαράκια, ελαφρυμμένα ίσως από κανά δυο-τρία την τελευταία στιγμή, θα ρίξουν στην κάλπη τις σκατούλες τους, συνεισφέροντας με τον ευωδιαστό αυτό σωρό στη σωτηρία της πατρίδας τους.

Στο κατόπι συσκευασμένες σε περίτεχνο κουτί από το «Αριστοκρατικόν» θα ταξιδέψουν πρώτη θέση προς το Βερολίνο, ως το πειστήριο μιας παρατεταμένης δυσκοιλιότητας και ισόχρονου επίπονου σφιξίματος, και ως το αντάλλαγμα για τις υποσχεθείσες γερμανικής τεχνολογίας καραμέλες αντιμετώπισης των εντερικών δυσλειτουργειών των αποστολέων.

Ο κόπος όμως άδικος. Ο αρχιτρίκλινος της καγγελαρίας θα τα μυρίσει από δω, θα τα μυρίσει από κει, θα τα ζυγίσει με το μάτι, θα τα ζυγίσει με το καντάρι και θα τα βρει λειψά. Πολύς ο κόπος, μικρό το αποτέλεσμα, θ ‘αποφανθεί και θα τα στείλει πίσω με εντολή να αυγατεύσουν κι άλλο, παραβλέποντας όμως, τον κίνδυνο, στην επόμενη αποστολή, που δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί, αλλά θα γίνει σύντομα. να μην υπάρχουν καν τόσοι πολλοί κώλοι πρόθυμοι να αφοδεύσουν. Κάποια στιγμή μπορεί κι αυτοί να κουραστούν απ’ την υπερπροσπάθεια ή να βουλώσουν.

Ο προυπολογισμός και το μεσοπρόθεσμο δείχνουν ήδη τα όρια του ξεπατώματος. Όσες αλχημείες και να κάνουν, όσο και να βιάσουν τα νούμερα, με ύφεση που είναι ισάξια και μεγαλύτερη της φετινης για το 2013, (όπως πολύ γρήγορα θ’ αποδειχτεί), η ανεργία δεν θα μπορεί να παραμείνει στα ίδια επίπεδα όπως το καταγράφουν, η ανοδική πορεία του χρέους να αναστραφεί και τα ελλείμματα ν’ αρχίσουν να υποχωρούν.

Ο λόγος που δεν πιστεύουμε ούτε ένα από τα χιλιάδες νούμερα του προυπολογισμού και του μεσοπρόθεσμου βρίσκεται στο παραπάνω διάγραμμα, που απεικονίζει τις μαντεψιές των αρίστων της κυβέρνησης και του ΔΝΤ για το ύψος του χρέους. Κάθε στήλη δείχνει την πρόβλεψη που έγινε τον Απρίλιο του 2012 (κόκκινη), την πρόβλεψη έξι μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 2012 (πράσινη) και την τελική πρόβλεψη του προυπολογισμού, ένα μόλις μήνα μετά, (μπλε). Οι αποκλίσεις προς τα πάνω είναι συνταρακτικές, ακόμα και για κείνες τις προβλέψεις που έγιναν με διαφορά ενός μηνός.  Μετά από αυτό, κάθε πρόβλεψη ότι το χρέος θα φτάσει κοντά στο διπλάσιο του ΑΕΠ το 2016,  μόνο καθησυχαστική δεν μπορεί να είναι.

Η κυβέρνηση για πολλοστή φορά διατείνεται ότι τα μέτρα αυτά θα είναι τα τελευταία. Δεν θα είναι όμως. Και τούτο για το εξής πολύ απλό. Η επενέργεια της δόσης των 15 δις μέτρων των επόμενων δυο χρόνων έχει όριο λήξης το τέλος των δυο αυτών χρόνων. Αν παρατηρήσει κανείς την πορεία του ελλείμματος, υπό την προυπόθεση βεβαίως ότι αυτά δεν θα αναθεωρηθούν οσονούπω εκ νέου, θα διαπιστώσει ότι αυτά μεν μειώνονται μέχρι το 2014, από κει και πέρα όμως ξαναπαίρνουν κεφάλι, πράγμα που σηματοδοτεί την ανάγκη λήψης επιπρόσθετων μέτρων.
Συμπέρασμα, ότι ο δρόμος προς τον πάτο θα πάρει ακόμα αρκετό καιρό. Τα μέτρα θα παίρνονται με ταχύτερο ρυθμό, το ΑΕΠ θα συρρικνώνεται με ακόμα μεγαλύτερο ρυθμό, ας όψονται οι καινούργιοι πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ, και το γυμνό κόκκαλο της κοινωνίας θα γίνεται ολοένα και πιο ορατό.

Και πού βασίζει η κυβέρνηση την ανάκαμψη; Στις αποκρατικοποιήσεις. Και στο υποτιθέμενο πολλαπλασιαστικό όφελος που θα έχουν στην οικονομία. Σύμφωνα πάλι με το μεσοπρόθεσμο, το σύνολο των χρημάτων που αναμένεται να εισπραχθούν από το σύνολο του ξεπουλήματος μέχρι το 2016 είναι μόνο 9.5 δις, ποσό που αντιστοιχεί στο πενιχρό 2.6% του χρέους των 360 δις, όπως αυτό θα αποτιμάται, με τις γνωστές προβλέψεις, στο τέλος του 2016.
Αν καθίσει κανείς να αθροίσει τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις, και να τα συγκρίνει με τα διαφυγόντα έσοδα του κράτους από φόρους, κέρδη και μερίσματα μέσα στην επόμενη τετραετία, θα τα βρει συγκρίσιμα, ή ακόμα και λιγότερα. Επομένως το μόνο που θα αποφέρουν οι ιδιωτικοποιήσεις είναι την έμπρακτη απόδειξη της υποτέλειας, των 160 και παρά κάτι αποψινών κώλων που θα καταθέσουν την κόπρο τους για τη σωτηρία της πατρίδας.

Ο Στουρνάρας, όψιμος εραστής των απαξιωμένων πλέον πολλαπλασιαστών, δεν παύει να λανσάρει  την παραμυθία αυτού που ακούει στο όνομα 3: δηλαδή για κάθε 1 ευρώ που θα πέφτει στη χώρα, άλλα 3 θα αυγατίζουν. Αν παρακάμψουμε το αυθαίρετο του 3, διαπιστώνουμε ότι κατά πρώτον ούτε ένα ευρώ από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν θα περάσει τα σύνορα του ΤΑΙΠΕΔ προς την εναπομείνουσα ελληνική επικράτεια, και κατά δεύτερον, καμια ιδιωτικοποίηση δεν θα συμβάλει στην ανάπτυξη, παρά μόνο στην μείωση των θέσεων εργασίας και στην πιθανή κερδοφορία του "επενδυτή", αλλά με τους όσους φόρους, αμφίβολο αν θα αποδωθούν στη χώρα. Η διεθνής εμπειρία των ιδιωτικοποιήσεων αυτό μόνο δείχνει. Για να μην τον αδικούμε όμως τελείως, ένας κάποιος πολλαπλασιαστής μπορεί να δράσει μόνο όμως πρόσκαιρα, σε σχέση με τη γη, λόγω πιθανής αναθέρμανσης της ανοικοδόμησης.

Πα' όλη τη σοβαρότητα της κατάστασης, υπάρχει και ένα καλό, που είναι η απόλαυση της πτώσης, μετά από κάθε ψηφοφορία ακόμα περισσότερων γλοιωδών υποκειμένων στο λάκκο με τα σκατά του αυτο-εξευτελισμού και της ανυποληψίας.

Οι προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου προσβάλλουν ακόμα και τις καφετζούδες...

Cynical...

Δεν κάνω πλάκα! Το παρακάτω γράφημα δείχνει την πρόβλεψη της κυβέρνησης για την πορεία του πρωτογενούς πλεονάσματος της γενικής κυβέρνησης στο διάστημα 2013-2016, όπως αναγράφεται στη σελίδα 37 του μεσοπρόθεσμου πλαισίου για το 2013-2016.

Δεν είναι η πρόβλεψη η ίδια για τη συνεχή αύξηση του πλεονάσματος, αυτή που ξενίζει, αλλά η πρόβλεψη ότι η αύξηση αυτή θα είναι αυστηρά γραμμική, εξέλιξη που δεν συναντάται πουθενά στον πραγματικό κόσμο. Δεν υπάρχει φαινόμενο, ακόμα κι εκείνα που προέρχονται από στοιχειώδεις διαδικασίες, που ν' ακολουθεί τέτοια πορεία χωρίς μικρές ή μεγάλες διακυμάνσεις, πόσο μάλλον  φαινόμενα που ανήκουν στον χαοτικό κόσμο της οικονομίας.

Αν οι προβλέψεις των οικονομολόγων της κυβέρνησης, λοιπόν, για τα επόμενα χρόνια συγκρίνονται με αυτές των καφετζούδων, όπως έδειξαν οι μέχρι τώρα σημαντικές αποκλίσεις μακρο-οικονομικών μεγεθών ανάμεσα στις προβλέψεις και τις πραγματοποιήσεις τους, η συγκεκριμένη πρόβλεψη θα απορριπτόταν και από το ίδιο το σινάφι των καφετζούδων ως άκρως προσβλητική των ικανοτήτων τους.

Βέβαια, όλη αυτή η ιστορία των προβλέψεων και των ολισθημάτων περί αυτών θα είχε πολύ μεγάλη πλάκα, αν δεν πληρώνονταν κυριολεκτικά με το αίμα των θυμάτων των προβλέψεων αυτών...

Το μοντέλο του ασοβαριστάν....

απο την Αυγη...

Με ελπίδα μας γεμίζει η μετά από 3 μήνες αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να φέρει επιτέλους τα μέτρα του νέου μνημονίου στη βουλή. Άλλωστε η στοιβαρή αστυ-ότητα των υπερασπιστών τέτοιων μέτρων έχει επιβεβαιωθεί πολλάκις από την ιστορία. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Τον ρουβίκωνα του προβόπουλου, τις αναλύσεις για τα κλειστά επαγγέλματα του σημερινού υποικ, τις καγιέν της λάρισας, τις προβλέψεις του πρώτου μνημονίου, τη σταθερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ή μήπως τη μεγάλη ελάφρυνση που θα ήταν το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων?
Με τέτοια πλειάδα επιτυχιών εγώ προσωπικά εγγυώμαι πως και τα επόμενα μέτρα που συντάχθηκαν με την ίδια σοβαρότητα θα έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα. Όμως ας ρίξουμε μια μακρο-οικονομική ματιά στο τι είναι αυτά τα 13-15-18-20δις που θα κοπούν από τον προϋπολογισμό. Ας πάρουμε πάλι ένα αισιόδοξο σενάριο πως θα χρειαστούν περικοπές μόλις 15δις, αυτό σημαίνει πως από έναν προϋπολογισμό ύψους γύρω στα 70δις ή αλλιώς 35% του ΑΕΠ θα φτάσουμε σέναν προϋπολογισμό 55δις ή 27% του ΑΕΠ (στον πιο αισιόδοξο των κόσμων). Ας πάρουμε τώρα και έναν κατάλογο κατάταξης των χωρών σε σχέση με τις κρατικές δαπάνες (ανεξαρτήτως σκοπού). Και ψάξτε να βρείτε έστω και μία ευρωπαϊκή χώρα με αντίστοιχες δαπάνες. Και δεν μιλάμε τώρα μόνο για τους κοιλαράδες δυτικούς. Ψάξτε και ανάμεσα στους πιο νεοφιλελεύθερους, τους πιο καπιταλιστικό ελντοράντο της ανατολικής ευρώπης. Δεν θα βρείτε κανέναν. Ακόμα και failed states σαν τη γεωργία διαθέτουν ένα 35% του ΑΕΠ σε κρατικές δαπάνες. Ποιο ακριβώς μοντέλο έχει η κυβέρνηση στο μυαλό της όταν κόβει τόσες δαπάνες?
Αν μάλιστα αφαιρέσετε τους υψηλούς τόκους που η ελλάδα πληρώνει (και οι οποιοι θα σταθεροποιηθούν γύρω στα 15δις το έτος), τότε οι κρατικές δαπάνες συρρικνώνονται ακόμα περισσότερο στο 20% του ΑΕΠ. Τώρα να μη γίνω λαϊκιστής και στερήσω τα διάφορα δις που δίνουν δωράκια οι κυβερνητικοί βουλευτές στους εαυτούς τους όπου το ποσό θα μειωθεί ακόμα περισσότερο.
Τα μέτρα που ετοιμάζονται να ψηφιστούν είναι ένα ανέκδοτο, όπως ανέκδοτο θα είναι και όσοι τα ψηφίσουν. Κι όταν κληθούν να απολογηθούν γιαυτό, θα πρέπει να μας εξηγήσουν, ποια ακριβώς χώρα είχαν στο μυαλό τους ως μοντέλο την ώρα που τα ψήφιζαν.

Σ.Σ.

ΔΝΤ - Γερμανία μάς στέλνουν εκτός ευρώ, αφού μας στύψουν ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Μια δυσνόητη συμφωνία, που είναι έτοιμη να τορπιλιστεί από το ΔΝΤ, σχηματίστηκε τα ξημερώματα της Τρίτης. Έχει τόσες παγίδες και προϋποθέσεις, ώστε, κρίνοντας από την εξωφρενική πορεία που έχει πάρει η ύφεση, μπορεί να ανατραπεί πλήρως μέχρι τον Ιούνιο.
Βέβαια η πρώτη κρίσιμη περίοδος είναι το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου, όταν το Δ.Σ. του ΔΝΤ θα συνεδριάσει για να αποφανθεί εάν θα συμμετέχει κατά το ένα τρίτο στο νέο δάνειο που αναμένεται να λάβει η χώρα μας. Εάν κρίνουμε από τη στάση της επικεφαλής του Κριστίν Λαγκάρντ, τίποτε δεν είναι δεδομένο. Οι βλέψεις του Ταμείου κρύβονται πάντα πίσω από τη συνήθη δικαιολογία ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες - μέλη του δεν θέλουν να βοηθήσουν άλλο την Ελλάδα.
Υποκρισία
Το λέμε αυτό διότι τα τελευταία εικοσιτετράωρα αξιωματούχοι του ΔΝΤ, με πρώτο και καλύτερο τον Πολ Τόμσεν, διέρρεαν προσεκτικά και μεθοδικά διάφορες ειδήσεις – περί μη αναστρέψιμης πορείας για την Ελλάδα - ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσιμης συνεδρίασης του Eurogroup, όπου Λαγκάρντ και Τόμσεν υποτίθεται ότι συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις για την απόφαση περί του νέου πακέτου.
Αποκορύφωμα της υποκρισίας ήταν το γεγονός ότι περί τα μεσάνυχτα της Δευτέρας το ΔΝΤ διέρρευσε στους «Financial Times » έκθεση που έλεγε λίγο - πολύ ότι τα πράγματα στην Ελλάδα δεν σώζονται και ότι, ακόμη και όλα να πάνε ρολόι με το νέο πρόγραμμα, η χώρα μας θα χρειαστεί άλλα 50 δισ. ευρώ σε δάνειο, πέρα από αυτό που έχει συμφωνηθεί.
Η έκθεση υποτίθεται ότι ήταν «αυστηρά απόρρητη» και ανέλυε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, έλεγε ότι το πρόγραμμα στήριξης της χώρας έχει εκτροχιαστεί πλήρως, ότι η ύφεση που θα δημιουργηθεί από τη δρακόντεια πολιτική λιτότητας θα είναι τόσο βαθιά ώστε δεν θα επιτρέψει την έξοδο της Ελλάδας από την παγίδα του χρέους μέσα στα επόμενα τρία χρόνια και ότι συνεπώς χρειάζονται νέα πακέτα στήριξης.
Βάσει ενός σεναρίου που περιλαμβάνει η έκθεση, το ελληνικό χρέος μέχρι το 2020 θα βρεθεί πολύ υψηλότερα από όσο υπολογίζεται, στο 160% του ΑΕΠ, έναντι στόχου για 120%. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα χρειαστεί πακέτο στήριξης 245 δισ. ευρώ, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ τα 170 δισ. ευρώ που προβλέπει η ευρωζώνη. Συγκεκριμένα η έκθεση του ΔΝΤ αναφέρει:
«Οι ελληνικές αρχές μπορεί να μην έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και στην προσαρμογή της πολιτικής με τον ρυθμό που οραματίζεται το βασικό σενάριο.
Ορισμένοι οικονομικοί παράγοντες μπορεί να αντισταθούν στη μεγαλύτερη ευελιξία των μισθών, η απελευθέρωση της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών ενδεχομένως να συνεχίσει να αντιμετωπίζει σθεναρές αντιδράσεις από τις ομάδες συμφερόντων κι οι μεταρρυθμίσεις για το επιχειρηματικό περιβάλλον ίσως βαλτώσουν από τις γραφειοκρατικές αναβολές».
Σύμφωνα με την έκθεση, προβληματισμός υπάρχει και για την ανταλλαγή ομολόγων που αναμένεται να ξεκινήσει στο πλαίσιο του PSI. Οι ιδιώτες καλούνται να ανταλλάξουν τα υφιστάμενα ελληνικά ομόλογα με νέα που έχουν εκδοθεί από το EFSF (30 δισ. ευρώ) και μακροπρόθεσμους τίτλους από το Ελληνικό Δημόσιο (70 δισ. ευρώ).
Στα όρια
Η διαδικασία δημιουργεί μια ομάδα «προνομιούχων» ομολογιούχων, οι οποίοι θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά στην προσέλκυση νέων επενδυτών όταν η Ελλάδα επιχειρήσει να βγει ξανά στις αγορές. «Είναι αβέβαιο πότε θα αποκατασταθεί η πρόσβαση στις αγορές τα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος», αναφέρει το ΔΝΤ. Η διαρροή είχε τη σημασία της, καθώς έσπειρε προβληματισμούς στα επιτελεία των χωρών - μελών της ευρωζώνης, που εκείνη την ώρα έκαναν το μεγάλο παζάρι στο Eurogroup. Μάλιστα έδωσε και λαβή στις σκληροπυρηνικές Ολλανδία, Γερμανία και Φινλανδία να τραβήξουν κι άλλο το σχοινί με το πρόσχημα «γιατί να δώσουμε λεφτά, αφού δεν θα γίνει τίποτε».
Αποτέλεσμα ήταν οι διαπραγματεύσεις να φθάσουν σε οριακό σημείο και η Ελλάδα να έρθει μια ανάσα πριν από την άτακτη πτώχευση. Οι Γερμανοί και το ΔΝΤ απαίτησαν από τους ιδιώτες επενδυτές - κυριολεκτικά στο παρά πέντε – να αναλάβουν περισσότερα χρέη, θεωρώντας πως δεν υπήρχε περίπτωση ο Τσαρλς Νταλάρα να δεχθεί. Με αυτό τον τρόπο θα ερχόταν το ναυάγιο στη συμφωνία και οι αγορές θα έπαιρναν το...σήμα.
Όμως με την παρέμβαση των Γάλλων, του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και της Κομισιόν, ο Νταλάρα έκανε πίσω και έτσι υπήρξε η συμφωνία.
Το ΔΝΤ, παρ’ όλα αυτά, βγήκε αμέσως μετά και διά στόματος Λαγκάρντ άφησε να εννοηθεί ότι ακόμη όλα παίζονται. Η αμηχανία για το ότι το ΔΝΤ θα αποφασίσει για την Ελλάδα σε τρεις εβδομάδες, σε συνδυασμό με την «απόρρητη» έκθεση που διέρρευσε, έκανε τις αγορές να αγνοήσουν τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup και να αρχίσουν το σφυροκόπημα.
Όλα δείχνουν, όπως έχουμε γράψει εδώ και εβδομάδες, ότι ΔΝΤ και Γερμανία έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια πλήρη χρεοκοπία. Το θέμα - γι’ αυτούς - είναι απλώς... το πότε θα γίνει.
Απόφαση - λαιμητόμος
Δεν είναι βεβαίως μόνο οι κινήσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες. Εάν διαβάσει προσεκτικά κάποιος το κείμενο της απόφασης του Eurogroup, θα διαπιστώσει ότι έχει διπλό νόημα.
Κι αυτό επειδή, παρότι όλοι έχουν διαπιστώσει την αδυναμία των μέτρων που ανακοινώνονταν εδώ και δύο χρόνια, επιμένουν ότι τώρα, με την ύφεση να χτυπάει κόκκινο, πρέπει να εφαρμόσουμε μέτρα και διαρθρωτικές αλλαγές που υποτίθεται ότι θα φέρουν ανταγωνιστικότητα και θα αντιμετωπίσουν την ύφεση, αλλά στην πραγματικότητα βυθίζουν τη χώρα στη φτώχεια.
Πέρα από αυτό, οι διαρθρωτικές αλλαγές που ζητούνται χρειάζονται τεχνογνωσία, η οποία δεν υπάρχει και, εάν υποθέσουμε ότι θα έρθει με την ασφυκτική εποπτεία, πάλι θα χρειαστούν χρόνια. Κι όμως, αξιώνουν από την Ελλάδα να τις υλοποιήσει μόλις σε μερικούς μήνες, παρότι γνωρίζουν ότι αυτή η τακτική θα έχει καταστροφικό αποτέλεσμα!
Καθώς λοιπόν οι ξένοι το ξέρουν καλά, επέβαλαν ρήτρα προτεραιότητας στην εξυπηρέτηση του χρέους σε σχέση με τις υπόλοιπες δαπάνες του Δημοσίου. Τι κρύβει πίσω της αυτή η ρήτρα; Ότι η χώρα ή θα κάνει ό,τι πρέπει (γι’ αυτούς) ή θα οδηγηθεί οικειοθελώς, υπό την πίεση της κοινωνικής αντίδρασης και της γενικευμένης δυσφορίας, στο αίτημα εξόδου από το ευρώ.
♦ Η Ελλάδα, βάσει της συμφωνίας, υποχρεούται το τελευταίο δεκαήμερο κάθε τριμήνου να γνωστοποιεί στον προσωρινό μηχανισμό (EFSF) το ποσό που απαιτείται για τόκους και λήξεις δανείων του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ, ΟΤΑ κ.ά.) το τρίμηνο που ακολουθεί.
♦ Ακολούθως η κυβέρνηση και η τρόικα θα συνεννοούνται για το μέρος του ποσού που θα καλυφθεί από τη δόση του δανείου και για εκείνο που αναλογεί στην Ελλάδα.
Τα αναλογούντα ποσά θα κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος και θα «κλειδώνουν» για την εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα, μάλιστα, δεσμεύεται να νομοθετήσει την κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του χρέους σε σχέση με τις υπόλοιπες δαπάνες του Δημοσίου, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να χρειαστεί και πρόβλεψη φρένου χρέους στο Σύνταγμα, όπως έπραξε ήδη η Ισπανία.
Με την παραπάνω διαδικασία θεωρείται πως μειώνεται σημαντικά η απειλή χρεοκοπίας της Ελλάδας έναντι των δανειστών, παραμένει όμως ο κίνδυνος εσωτερικής στάσης πληρωμών.
Έτσι, η Ευρώπη διασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με την απειλή χρεοκοπίας της χώρας, παρά μόνο αν η τελευταία αποφασίσει, υπό συνθήκες εντεινόμενης ύφεσης και γενικευμένης κοινωνικής αντίδρασης, να ζητήσει την έξοδό της από το ευρώ, προχωρώντας ταυτόχρονα σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους.
Ο προϋπολογισμός ...τρύπησε πριν αρχίσει η εφαρμογή του
Το γεγονός βέβαια ότι με τη διενέργεια του PSI το σύνολο σχεδόν του ελληνικού χρέους μεταφέρεται σε αγγλικό δίκαιο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια νέας αναδιάρθρωσης. Άρα, αργά η γρήγορα, οι πιέσεις θα είναι τέτοιες ώστε εμείς οι ίδιοι θα... παρακαλάμε να βγούμε από το ευρώ. Ήδη τα επιτελεία των χωρών της Ε.Ε. εργάζονται και οχυρώνονται προς αυτή την κατεύθυνση, ώστε να έχουν το μικρότερο δυνατό κόστος από μια τέτοια εξέλιξη.
Οι αριθμοί δείχνουν ότι η Ελλάδα βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς τα εκεί. Ο αναθεωρημένος προϋπολογισμός του 2012 δείχνει ότι μέσα σε έναν μόνο μήνα δημιουργήθηκε μαύρη τρύπα άλλων 3 δισ. ευρώ στα έσοδα. Δηλαδή η εφαρμογή του προϋπολογισμού φέτος δεν έχει ακόμα καν αρχίσει και ήδη... ναυάγησε! Αυτό συνεπάγεται ότι θα χρειαστούν νέα μέτρα ώστε να κλείσει η τρύπα. Για την ακρίβεια προβλέπονται «εξοικονομήσεις»:
♦ 100 εκατ. ευρώ από τις δαπάνες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
♦ 300 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις για προγράμματα εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων.
♦ 50 εκατ. ευρώ από τις αποζημιώσεις εφημεριών των γιατρών του ΕΣΥ.
♦ 43 εκατ. ευρώ από πολυτεκνικά επιδόματα.
♦ 25 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού για επιχορηγήσεις.
♦ 26 εκατ. ευρώ από τις επιχορηγήσεις που παρέχει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
♦ 60 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για χρηματοδοτούμενα προγράμματα από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
♦ 65 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Παιδείας.
♦ 205 εκατ. ευρώ από τις περικοπές στα ειδικά μισθολόγια.
♦ 386 εκατ. ευρώ από την περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
♦ 576 εκατ. από τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης.
♦ 66 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Οικονομικών για συντάξεις δημοσίων λειτουργών.
♦ 15,4 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Εργασίας για επιχορήγηση στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ για τον κλάδο σύνταξης του ΤΑΠ - ΟΤΕ.
♦ 21,3 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις για αντιπαροχή έναντι της ενσωματωμένης στη ΔΕΗ περιουσίας των τομέων ασφάλισης προσωπικού ΔΕΗ.
♦ 400 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Στο παραπάνω ποσό πρέπει να προστεθούν και περικοπές 1% στις δαπάνες για λειτουργικά έξοδα, μετακινήσεις και προμήθειες σε όλα τα υπουργεία πλην του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Και όλα αυτά γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό...

Ο προϋπολογισμός του 2012 για την εκπαίδευση: Ξεγυμνώνουν την παιδεία και τους εκπαιδευτικούς....

Η Αυγή online...

Του Χρήστου Κάτσικα
Σε νέα δραματική μείωση των δαπανών για την παιδεία προχωρά το μαύρο μέτωπο της τρικομματικής συμμαχίας (ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ) με το σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2012. Mε τις «ευχές» του ΣEB και των τραπεζιτών, υπό τις ενθουσιώδεις ιαχές των πάσης φύσεως διατεταγμένων πολιτικών, δημοσιογράφων και οικονομολόγων, με τη σφραγίδα της Γερμανίας και των λοιπών ιμπεριαλιστών, η κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου, χωρίς περιστροφές, με ωμή τεχνοκρατική γλώσσα, ξεγυμνώνει, ουσιαστικά και τυπικά τη σχολική και την ανώτατη εκπαίδευση.
Στο Προσχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2012 που κατατέθηκε στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής επισημαίνεται ότι «σημαντικές εξοικονομήσεις αναμένονται να επέλθουν από προγραμματιζόμενες συγχωνεύσεις υπηρεσιών και φορέων με δράσεις όπως:
- Νέος εκπαιδευτικός χάρτης της χώρας, με συγχωνεύσεις σχολείων, ΑΕΙ, ΤΕΙ κ.λπ.,
- Επαναξιολόγηση των αντικειμένων και συγχώνευση φορέων με επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες και φορέων που υπολειτουργούν.
Οι δράσεις αυτές, θα επιφέρουν περαιτέρω εξοικονομήσεις σε κατηγορίες δαπανών όπως αποδοχές, μισθώματα κτηρίων, λειτουργικές δαπάνες, προμήθειες και επιχορηγήσεις. Επιπλέον, οι δαπάνες για επιχορηγήσεις φορέων το 2012 εκτιμάται ότι θα μειωθούν κατά 8 εκατ. ευρώ».
Νέα δραματική μείωση των δαπανών για την Παιδεία
Την ίδια ώρα που, σύμφωνα με τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2012 το 71,1% των κρατικών δαπανών (120,9 δισ. ευρώ) πηγαίνουν στους τόκους, τα χρεωλύσια και την ενίσχυση των τραπεζών, μόλις το 11,4% των δαπανών(19,4 δισ.) αφορούν μισθούς και συντάξεις του δημοσίου και 10.1% (17,1 δισ.) υγεία, παιδεία, ασφαλιστικά ταμεία, συγκοινωνίες.
Την ίδια ώρα που προβλέπεται αύξηση των δαπανών για το ΝΑΤΟ (κατά 16,8%), για εξοπλιστικά προγράμματα (κατά 67%) και για τις δυνάμεις καταστολής (κατά 4,4%) οι δαπάνες για την παιδείας κατρακυλούν στο 2,75% στο ΑΕΠ ή 3,39% στις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού, που είναι το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων δεκαετιών, σε απόλυτες τιμές μεταφράζεται σε μείωση 1,2 δισ. περίπου σε σχέση με το 2009.
Πιο συγκεκριμένα για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ο προϋπολογισμός του 2012 προβλέπει 1.747.780.000 ευρώ και είναι μειωμένος κατά 143.280.528 ευρώ σε σχέση με τον προϋπολογισμό του 2011 που ήταν ήδη σημαντικός πετσοκομμένος σε σχέση με το 2010. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τα κονδύλια που προϋπολογίζονται για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα 1.744.915.000 ευρώ αφορούν μισθούς και συντάξεις. Και αυτό το ποσό είναι μειωμένο από τον περσινό προϋπολογισμό κατά 128.974.757 ευρώ, πράγμα που αντανακλά στις νέες μειωμένες αποδοχές των εκπαιδευτικών αλλά και σε λιγότερες προσλήψεις εκπαιδευτικών.
Τεράστια μείωση, όμως, εμφανίζεται και στις λειτουργικές δαπάνες για την πρωτοβάθμια που για το 2012 είναι 2,9 εκατ. ευρώ, από 17,2 εκατ. ευρώ στον περσινό προϋπολογισμό.
Παράλληλα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση προβλέπονται συνολικά 2.191.659.000 ευρώ, από 2.404.218.332 πέρσι. Από αυτά, για μισθούς και συντάξεις πάνε τα 2.176.465.000 ευρώ (λιγότερα κατά 191.744.158 ευρώ σε σχέση με πέρσι) και για λειτουργικές δαπάνες πάνε τα 15.194.000 ευρώ, από 36.009.174 ευρώ πέρσι.
Μεγάλη είναι και η μείωση στα ΤΕΙ όπου φέτος προβλέπονται 289.989.000 ευρώ από 353.280.431 ευρώ το 2011.
Αντίστοιχη μείωση υπάρχει και στα πανεπιστήμια για τα οποία προβλέπονται 869.056.000 ευρώ, από 890.431.510 το 2011.
Αρκεί να θυμηθεί κανείς την αδυναμία λειτουργίας από τις περσινές περικοπές πολλών Πανεπιστημίων και ΤΕΙ για να καταλάβει τι θα γίνει το 2012 με το νέο ψαλίδισμα.

Υποχρηματοδότηση και αποκέντρωση
Είναι φανερό ότι η επιχείρηση υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης είναι δεμένη με ένα νήμα με την επιχείρηση «αποκέντρωση της εκπαίδευσης». Η χημεία τους λιπαίνει το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση και το μοντέλο του ευέλικτου, «αποκεντρωμένου» σχολείου της αγοράς.
Άμεσος στόχος, που αποκρύπτεται επιμελώς, είναι η εξεύρεση πόρων για την εκπαίδευση έξω από τον προϋπολογισμό του κράτους. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Με δεδομένο το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση, πώς θα καταφέρουν οι δήμοι ή οι νομαρχίες να ανταποκριθούν στις χρηματοδοτικές ανάγκες; Είναι σαφές ότι οι Δήμοι θα αναζητήσουν πόρους από ιδιωτικές επιχειρήσεις - χορηγούς, από νέους δημοτικούς φόρους και από εισφορές γονέων, καθώς η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τη δυνατότητα να καθορίσει ανταποδοτικά τέλη για τη λειτουργία των σχολείων της περιοχής της. Αυτή, βεβαίως είναι μια μέθοδος μετακύλησης του κόστους λειτουργίας του σχολείου για μια ακόμη φορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό ο οποίος ήδη στενάζει.
Είναι φανερό, ότι κάτω από το βάρος των λειτουργικών εξόδων, που βέβαια και σήμερα υπάρχουν, οι διάφοροι «τοπικοί παράγοντες» θα οδηγήσουν ένα μεγάλο αριθμό σχολικών μονάδων σε αφανισμό. Θα επιχειρείται η συγκέντρωση των μαθητών σε όσο το δυνατό πιο μεγάλα τμήματα, ενώ σε κάποια φάση όταν ο κίνδυνος του κλεισίματος των σχολείων αυτών θα είναι εμφανής, θα επιβάλλονται και τα λεγόμενα ανταποδοτικά τέλη, ως αναγκαία προϋπόθεση για τη λειτουργία τους.
Στο πλαίσιο της αποκέντρωσης είναι προφανές ότι ο εκπαιδευτικός καλείται να έχει ένα νέο ρόλο και κυρίως αυτοί που ασκούν διοίκηση. Στην ουσία θα μετατραπούν σε μάνατζερ - διαχειριστές που θα είναι υποχρεωμένοι ν΄ αναζητούν πηγές χρηματοδότησης για τη λειτουργία του σχολείου. Αυτό ήδη είναι φανερό από το σχέδιο νόμου του υπουργείου Παιδείας «Οργάνωση των Περιφερειακών Υπηρεσιών Διοίκησης της Εκπαίδευσης - Πρώτα ο μαθητής - Πρώτα η σχολική μονάδα - Νέα Διοίκηση για το Νέο Σχολείο».