Πώς τολμάτε κ. Τσίπρα;

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο την Αυγη...

-Πώς τολμάτε, κ. Τσίπρα να έρθετε πρώτος; φωνάζει από το βράδυ της Κυριακής πλήρες αγανακτήσεως, υβρίζοντας και φτύνοντας πολλές φορές, το σύμπλεγμα της πολιτικής, οικονομικής και ενημερωτικής ολιγαρχίας…

-Πώς τολμάτε, εσείς και το κόμμα σας, ένα κόμμα αριστερό, το οποίο αμφισβητεί την από εβδομήντα χρόνων τουλάχιστον αδιαμφισβήτητη μέχρι τώρα τάξη πραγμάτων, να θέτετε ζήτημα εθνικών εκλογών, για να έρθετε εσείς στην εξουσία και να ανατρέψετε ο,τι με ψεύδη, υποσχέσεις, αρπαχτές, λαμογιές, κλεψιές, διαλύσεις ασφαλιστικών ταμείων, ανακεφαλαιώσεις τραπεζών, ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις και εκχωρήσεις δημόσιας περιουσίας και δημόσιων αγαθών έχει κερδίσει η τάξη της πολιτικής σταθερότητας;
-Πώς τολμάτε κ. Τσίπρα, να εκνευρίζετε τους καλαμαρίσκους των «6» των «8» και των «9», οι οποίοι βλέπουν οσονούπω τα αφεντικά τους να υποχρεούνται να επιστρέψουν δανεικά (κι αγύριστα μέχρι τώρα) εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ από το βαλάντιο του Έλληνα φορολογούμενου;
-Πώς τολμάτε, να στρέφετε τα βλέμματα της Ευρώπης και της Αμερικής προς το πρόσωπό σας, άλλα με ευχάριστη έκπληξη και άλλα με μίσος, γιατί η επιστροφή της αξιοπρέπειας σε έναν τόπο συχνά δεν  είναι επιθυμητή, αφού αμφισβητεί επικυρίαρχους και διεθνείς νταβατζήδες;
-Πώς τολμάτε, να στέλνετε φάτσα-κάρτα στη γυναίκα φόβητρο της Ευρώπης Άγγελα Μέρκελ πρώτον σε σταυρούς αυτόν τον αυθάδη, που στα νιάτα του κατέβασε τη σβάστικα από την Ακρόπολη και τώρα, στα γεράματά του επιμένει ακόμη να ζητά από τη Γερμανία όσα χρωστά, και χρωστά πάρα πολλά, στην πατρίδα του;
-Πώς τολμάτε να βγαίνετε πρώτος εσείς, ο οποίος ζητά αναδιάρθρωση με διαγραφή του μεγαλύτερου από το ελληνικό χρέος, μαζί και το χρέος όλου του ευρωπαϊκού Νότου, τινάζοντας στον αέρα τους λογαριασμούς των αεριτζήδων των Βρυξελλών, του Βερολίνου, του Λουξεμβούργου και των γνωστών αμαρτωλών οίκων, εν ολίγοις αυτών που έπλεξαν τον ιστό αυτού του χρέους;

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου… θα σπάσεις τα μούτρα σου

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο την Αυγη...

Προκλητικοί, υπεροπτικοί, ισοπεδωτικοί και αμετανόητοι. Κυρίως αμετανόητοι. Οι εκλεκτοί της ομάδας του Βερολίνου, αυτοί που την προσεχή Κυριακή διεκδικούν τη δικαίωση σε ένα εκλογικό ποσοστό, που θα τους απαλλάξει από την υποχρέωση να επισκεφθούν αγκαζέ τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να υποβάλουν την πιο ταπεινωτική παραίτηση κυβέρνησης που υπήρξε ποτέ στα μεταπολεμικά χρόνια.

Προκλητικοί, υπεροπτικοί, ισοπεδωτικοί και αμετανόητοι. Διαφημίζουν το έργο τους, το οποίο μόνο με θεομηνία, μεσαιωνικής εποχής πανώλη, ή πολεμική καταστροφή μπορεί να συγκριθεί, υπόσχονται σταθερότητα των ερειπίων που προκάλεσαν, και βεβαιώνουν ότι θα συνεχίσουν με τον ίδιο προσανατολισμό, προκειμένου να γκρεμίσουν και αυτά ακόμα τα χαλάσματα που στέκονται όρθια, θλιβερά κουφάρια ενός παρελθόντος που, αν μη τι άλλο, είχε τουλάχιστον τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Προκλητικοί, υπεροπτικοί, ισοπεδωτικοί και αμετανόητοι. Οι δημιουργοί ενός απίστευτου θρίλερ τρόμου, στο οποίο εγκλώβισαν ως κομπάρσους εκατομμύρια Έλληνες και τους οποίους υποχρεώνουν να υποστούν τη φρίκη του. Θέλουν τη νομιμοποίηση της κατά συρροή εγκληματικής δράσης τους, τη δικαίωση μιας ιδιότυπης σύγχρονης γενοκτονίας, στην οποία δράστες-ίσως για πρώτη επίσης φορά στην Ιστορία-δεν είναι κάποιοι ξένοι κατακτητές, αλλά ιθαγενείς άρχοντες και ταυτοχρόνως υπήκοοι ξένων συμφερόντων.
Προκλητικοί, υπεροπτικοί, ισοπεδωτικοί και αμετανόητοι. Όπως ακριβώς και οι εντολείς τους, αυτοί που έφτιαξαν το σενάριο και προώθησαν την παραγωγή του με τον άχρωμο, πλην εξαιρετικά χρήσιμο σ' αυτούς, τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο, και στη συνέχεια με τον θεαματικό ακροβάτη, και ταυτοχρόνως αδίστακτο πολιτικό Αντώνη Σαμαρά, οποίος δεν είναι σαν τους άλλους, δεν καταπίνει μαχαίρια και σπαθιά, μα τα πετά με καταπληκτική ευστοχία στους έντρομους θεατές. Ένα σενάριο, το οποίο με μικρές παραλλαγές και προσαρμογές, θέλουν να εφαρμόσουν (και εφαρμόζουν ήδη σε δόσεις και σταδιακά) στο μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Της πρωθυπουργικής πορφύρας το τίμημα…

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο την Αυγη...

Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν διλήμματα. Ούτε δυσδιάκριτα ψεύδη. Όλα είναι καθαρά και ξάστερα: Οι πολιτικές προθέσεις, οι πολιτικές εφαρμογές, η προοπτική της χώρας και η προοπτική του καθενός ξεχωριστά.
Ο Α. Σαμαράς θεμελίωσε την ανακατασκευή της πολιτικής του καριέρας στο ψεύδος. Το καταστροφικό για τη χώρα ψεύδος.
Αδιαφόρησε για τον όλεθρο που συμφώνησε με τους ισχυρούς της Ελλάδας εταίρους να σπείρει στο λαό της, και δέχτηκε το τίμημα μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει μια ματαιοδοξία. Να φορέσει επιτέλους στη ζωή του την πρωθυπουργική πορφύρα. Μόνο που το βαθυκόκκινο χρώμα της δεν το οφείλει στα σπάνια όστρακα της Τύρου, αλλά στο αίμα και τον πόνο των εκατομμυρίων ανθρώπων που τους έκλεψε τη ζωή, τα όνειρα, τις προσδοκίες, την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Μηδένισε εισοδήματα, πολλαπλασίασε φόρους, πέταξε στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους, καταδίωξε αδυνάτους, επιβράβευσε δυνατούς που συναρτούν τη δύναμή τους από την απονομή της δικής του οικονομικής δικαιοσύνης, και ικανοποίησε όσο κανείς άλλος στην Ιστορία κάθε μικρό ή μεγάλο σαράφη και αργυραμοιβό, από τις συνοικιακές «αγορές χρυσού» μέχρι τις διεθνείς «αγορές» που κάνουν χρυσές δουλειές με τα έντοκα δάνεια, τα σπρεντ, τα ομόλογα, τα επιλεκτικά PSI και τα άλλα τοκογλυφικά κόλπα, ων ουκ έστιν αριθμός.
Ο Ε. Βενιζέλος επένδυσε στην ευστροφία του για να μείνει σε τροχιά πρωθυπουργίσιμη. Αρχικά στεκόμενος ένα βήμα πίσω από τον μοιραίο Γ. Παπανδρέου, στη συνέχεια πίσω από τον δοτό Λ. Παπαδήμο-διότι έτσι το ήθελε το γερμανοκρατούμενο ευρωπαϊκό κέντρο-και ακολούθως… ακόλουθος (κατά την ίδια έννοια) του μερκελικότερου της Μέρκελ Α. Σαμαρά. Έμεινε πιστός εκτελεστής των επιθυμιών των γερμανολουξεμβούργιων δανειστών (πολιτικών και τραπεζιτών), έστειλε στα Τάρταρα της απελπισίας όσους επένδυσαν στην «εγγύηση του ελληνικού δημοσίου», εμπνεύστηκε το χαράτσι για να ικανοποιήσει τη βουλιμία των έξω από δω, συνυπέγραψε το έγκλημα στην ελληνική ραδιοτηλεόραση, συνέπραξε στη διάσωση των εντόπιων τραπεζιτών με χρήματα των καταληστευμένων πολιτών, συγκάλυψε την παραβίαση του (δικής του επινόησης) «συνταγματικού τόξου» από τον πρωθυπουργό της εμπιστοσύνης του,

Ας ετοιμάζονται, ετοιμάζοντας τα πράγματά τους…

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο την Αυγη...

Κουστούμια (και ταγεράκια), πουκάμισα (και τοπάκια), γραβάτες (και άλλα αξεσουάρ), εσώρουχα, κάλτσες, χαρτιά, στικάκια και πονηροί υπολογιστές, καιρός είναι να μαζεύονται σιγά-σιγά. Να μπαίνουν σε βαλίτσες, πακέτα και κιβώτια, να είναι έτοιμα προς μετακόμιση. Από το Μαξίμου. Προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν οι κάτοχοί τους. Στο σπίτι τους, στο (προσωπικό) γραφείο τους, στο εξωτερικό, όπου θέλουν.

Οι διαθέσεις του κόσμου απέναντι στους διώκτες του αγορομανείς του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Αθήνας πλησιάζει στο κόκκινο. Ποτέ, από τις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων ή τις προεπαναστατικές περιόδους του 18^ου, 19^ου και 20^ου αιώνα, κανένας ευρωπαϊκός λαός δεν ένιωσε τέτοιον κατατρεγμό σαν κι αυτόν που ζει σήμερα ο ελληνικός. Ποτέ, δεν έφτασε σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης ο άνθρωπος, να ικετεύει και να διακινδυνεύει τη σωματική του ακεραιότητα σε μια λαϊκή αγορά για μια σακούλα με ζαρζαβατικά, ένα κομμάτι φτηνό κρέας στην κρεαταγορά στις κατά περιόδους δωρεάν διανομής κρέατος, ένα κουτί ασπιρίνες στα φαρμακεία… Ποτέ, σε καιρό ειρήνης, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή δεν κόστιζε τόσο φτηνά, όσο στην Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου. Μα και ποτέ, κανείς πολιτικός ηγέτης δεν είχε να τάξει τα ακόμα χειρότερα και ευτελέστερα για τον τόπο του, σαν και αυτά που απεργάζεται-και ομολογεί ότι τα δρομολογεί από τώρα-η σημερινή κυβέρνηση για την επόμενη της 25^ης Μαΐου ημέρα.
Το παν είναι η αγκαλιά της Μέρκελ, διακηρύσσει ο υπουργός Οικονομικών όταν δηλώνει την υπέρ του νεογερμανικού (όπως κατάντησαν το ευρώ) νομίσματος και μεγαλομανίας της καγκελαρίου πίστη. Υπέρ βωμών και εστιών είναι ο αγώνας, απαντά ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος τρέμει από θυμό βλέποντας τους συμπολίτες του να τσαλαπατούν οι ίδιοι την αξιοπρέπειά τους, για να εξασφαλίσουν τριών ημερών σαλατικά.

Κι ας γίνει Μαδιάμ…

του Γρηγορη Ρουμπάνη, απο την Αυγη...

Με το σαγόνι κρεμασμένο από την έκπληξη έχουν μείνει οι αδαείς, με τα πρώτα κτυπήματα της επικοινωνιακής καταιγίδας που έχει πλήξει τηλεοπτικές συχνότητες, ερτζιανά, διαδίκτυο και εφημερίδες. Καταιγίδας χειρότερης, έτσι όπως εξελίσσεται, και απ' αυτήν του Μαΐου - Ιουνίου 2012.

Κι ας μην όφειλαν. Διότι δεν είναι μόνο για την Ελλάδα οι ώρες κρίσιμες, κρισιμότερες απ' όσο μπορεί να φανταστεί ο καταδιωκόμενος από την Ανατολικογερμανίδα καγκελάριο πολίτης. Είναι που κυρίως κρίνεται η τύχη του ηγέτη που, κατά δική του ομολογία (και μάλιστα κατά την εναρκτήρια τελετή της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ) την έφερε στην τραγικότερη θέση που είχε ποτέ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μαζί και η τύχη του επιχειρηματικού και επικοινωνιακού συστήματος που προσέφερε τις ανεκτίμητες (με το αζημίωτο βεβαίως) υπηρεσίες του προς τον εγκλωβισμό της σκέψης και των αντιδράσεων της κοινωνίας.
Αυτό το γνωρίζουν άπαντες, εντός και εκτός συνόρων. Εντός, όσοι στελέχωσαν τον μηχανισμό ταπείνωσης και εξαθλίωσης ενός λαού, ο οποίος για ακόμα έναν χειμώνα πέρασε με τον βραχνά της θέρμανσης, της αναγκαίας σίτισης, της καθημερινής μετακίνησης και της εξασφάλισης του στοιχειώδους προς επιβίωση εισοδήματος. Εκτός, όσοι αναμένουν από την Αθήνα να βγάλει εκείνο το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο θα δώσει το έναυσμα για ιστορικές αλλαγές στην Ευρώπη, ανάλογες ίσως των μεγάλων αλλαγών του 1989-1991, όταν κατέρρεε το σοβιετικό μπλοκ και το τείχος του Βερολίνου.
Ήδη το τοπίο σε τίποτα δεν θυμίζει εποχές παλαιότερων ειρηνικών εκλογικών αναμετρήσεων. Τα δυο κυβερνώντα κόμματα ζουν στιγμές αποσύνθεσης:
*Η ΝΔ διαλύεται. Η καραμανλική πτέρυγα έχει αποσύρει την ανοχή της από την υπό τον Αντώνη Σαμαρά ηγεσία, και η μητσοτακική παίρνει τις αποστάσεις της θυμίζοντας τον «εγκληματικό ρόλο» του σε παλαιότερες κρίσιμες περιόδους. Κι αν ο σημερινός πρόεδρός της επιχειρήσει, μετά τις κάλπες, τον μετασχηματισμό του κόμματος σε ένα τέτοιο μόρφωμα όπως το φαντάζεται ο μέχρι πρότινος γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, τότε οι εξελίξεις δεν μπορεί παρά να είναι καταιγιστικές.

Καλύτερα να φύγουν νύχτα...

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο το Periodista.gr....

Νύχτα στο Μαξίμου

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Από ανθρωπιστικής απόψεως, είναι καλύτερα να φύγουν όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Αργά την νύχτα. Πολύ αργά. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Χειρότερο κακό στον τόπο δεν μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας ξυπνήσει τον Κάρολο νωρίς. Έτσι κι αλλιώς οι ηλικιωμένοι ξυπνούν αχάραγο. Κι αν είναι και τον πάρει να φύγουν μαζί, αυτόν που με την υπογραφή του καταρράκωσε το Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι πρώτος θα προστάτευε, ακόμα καλύτερα. Γιατί να περιμένει ακόμη ένα χρόνο; Κι ας μη φωνάξει τα τηλεοπτικά συνεργεία για κάλυψη. Θα τον κατανοήσουν άπαντες. Και η Ιστορία επίσης.

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Ο κ. Σαμαράς με τον κ. Βενιζέλο. Μέσα σε τόσα δεινά που έχουν φέρει στην κοινωνία, θα της κάνουν και ένα καλό. Το καλύτερο που θα μπορούσαν να φανταστούν. Θ’ αρχίσει να ανασκουμπώνεται ο κόσμος, θα πιάσει την τσάπα ο αγρότης, το καλαπόδι ο τσαγκάρης, το πηλοφόρι ο χτίστης, το «ταυ» ο αρχιτέκτονας, θ’ ανοίξει τον υπολογιστή του ο άνθρωπος του γραφείου, τα βιβλία και τα τετράδιά του ο μαθητής και ο σπουδαστής, θα κάνει τέλος πάντων ο καθένας ο,τι ξέρει να κάνει, και θα ξανάρθει το χαμόγελο πίσω στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων.

Κυβέρνηση εκτός ορίων...

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη, Periodista.gr...

Δεν ήταν η ώρα της ψηφοφορίας επί της πρότασης δυσπιστίας, την οποία είχε προ ολίγων εβδομάδων καταθέσει η αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν ήταν ούτε κατά τις ονομαστικές ψηφοφορίες, θυελλώδεις κάποιες από αυτές. Να μην είναι και τώρα, που πλησιάζει το τέλος της κατοικίας και της μεταφοράς-κατά τις συστάσεις των θρασυτέρων της τρόικας-των Ελλήνων ιδιοκτητών σε οίκους αστέγων, ή (θα το πουν κι αυτό) στους καταυλισμούς τους προορισμένους για τους άτυχους μετανάστες που είχαν την έμπνευση να έρθουν στη χώρα μας, για το καλύτερο αύριο;

Πιθανόν να είναι τώρα, που ορισμένοι βουλευτές της κυβερνώσας πλειοψηφίας δηλώνουν ότι έφτασαν στο μη περαιτέρω. Από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ανάκατοι. Αν και ψήφισαν  το ένα μετά το άλλο τα απεχθή μέτρα που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στη βίαιη φτωχοποίηση, αν και νομιμοποίησαν την απαξίωση κρίσιμων οργανισμών του δημόσιου τομέα, αν και έδειξαν το δρόμο της εξόδου από την εργασία τους σε δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, αν και εκχώρησαν στα σκλαβοπάζαρα των δανειστών, αντί δόσεις δανείων, το δικαίωμα του πολίτη στην ελπίδα, τώρα, λένε, θα αντισταθούν και θα συμβάλουν στην αντιστροφή, σε μια άλλη πορεία προς την ανάκαμψη και την αξιοπρέπεια.

Από το (γερμανικό) ποδόσφαιρο στο (αμερικανικό) ράγκμπι ...

του Γρηγορη Ρουμπανη, απο το Periodista.gr...

Δεν έχουν απλώς… ξεφύγει, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης Τσίπρας. Μαζί τους έχει ξεφύγει και κάθε προϋπολογισμός, αρχής γενομένης από τον κρατικό, ο οποίος δεν βγαίνει (όσες καινούργιες αριθμητικές πράξεις κι αν επινοήσει ο Γιάννης Στουρνάρας), μέχρι τον υπολογισμό του δημοσίου χρέους, το οποίο ξέφυγε κατά 16,1 δισ. κατ’ ομολογία του (έτερου οικονομικού εγκεφάλου) Χρήστου Σταϊκούρα. Και φυσικά, η ευθύνη δεν είναι (μόνο) των δυο, αλλά του πρωθυπουργού (συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου της κυβέρνησης), ο οποίος (οι οποίοι) καθοδηγεί (καθοδηγούν) τη χώρα στην προδιαγεγραμμένη από τους δανειστές της πορεία της καταστροφής. Ήξεραν και εξακολουθούν να γνωρίζουν τα πάντα. Ακόμα και το ότι τόσο η περίοδος των ψεύτικων προσδοκιών έχει παρέλθει, προ έτους κιόλας, όσο και ότι έχει ακυρωθεί στην πράξη η ανακωχή μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας μέχρι τις περίφημες γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Οι προθέσεις του σκληρού γερμανικού πυρήνα εξουσίας έχουν αποκαλυφθεί. Από τους ίδιους: Ένα τρίτο μνημόνιο θα έρθει να ολοκληρώσει την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους μισοτελειωμένη τα προηγούμενα δυο. Θα πάρουν στα χέρια τους τη δημόσια περιουσία, θα επιλέξουν και ποια από την ιδιωτική τους κάνει, για να την επιτάξουν κι αυτή. Όπως και στην κατοχή. Θλιβερή η κυβερνητική ηγεσία, προσποιείται ακόμη ότι ελέγχει την κατάσταση. Δεν την ελέγχει. Ελέγχουν την ίδια οι δανειστές στην εκτέλεση των εντολών που οδηγούν μια κοινωνία από τη βίαιη φτώχια στην πλήρη εξαθλίωση. Δεν ακολουθεί πολιτική εξυγίανσης, αλλά εκτελεί σχέδιο διωγμού ενός λαού στην ίδια του τη χώρα. Δεν έχει κάποιο, έστω στοιχειώδες, πρόγραμμα. Δεν έχει τα περιθώρια κάποιων, δευτερευουσών έστω, πρωτοβουλιών. Γι’ αυτό και δεν έχει να ανακοινώσει τίποτα. Ούτε διαθέτει τις δυνάμεις και τις αντοχές να υποστεί στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τη βάσανο μιας συνέντευξης Τύπου. Κατά την οποία θα γίνει έλεγχος υπεσχημένων και πεπραγμένων. Και, αναποφεύκτως, πρόγνωση αποτελέσματος. Χωρίς μάλιστα ρίσκο, καθώς ο ίδιος ο Όλι Ρεν, επιχειρώντας μια παραβολή, είχε από τον Σεπτέμβριο του 2011 υπενθυμίσει τη φράση του Βρετανού άσου των γηπέδων Γκάρι Λίνεκερ, ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από 22 παίχτες, και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί.

Τα παιδιά που τους έλεγαν αλήτες...

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη, απο το ΜΟΝΟ #4 ...

Ο αντίχειρας, ο δείκτης, ο μέσος, ο παράμεσος και ο μικρός. Ανοιχτά όλα και με τον βραχίονα τεντωμένο στις 45 μοίρες προ τα δεξιά. Προς τη μεριά των επισήμων. Εκείνων που καμώνονται ότι πασχίζουν για το καλό του τόπου. Εκείνων που στέρησαν από τους γονιούς τους το χαμόγελο και από τα ίδια την ελπίδα και τα όνειρα για το μέλλον. Το δικό τους μέλλον. Τη δική τους ζωή.

Τα παιδιά στην παρέλαση.

Στην παρέλαση που έγινε, στις 28 του περασμένου Οκτώβρη, πριν από λίγες εβδομάδες στα Γιάννενα, στην παρέλαση που θα γίνει μεθαύριο, στην επέτειο του μεγάλου ξεσηκωμού.

Δεν είναι τα παιδιά «τσιρλίντερ» με χρωματιστά αποκαλυπτικά φουστανάκια και προκλητικά νάζια που θα διασκεδάσουν την κερκίδα των επισήμων ενός  βάναυσου και απάνθρωπου κράτους των τραπεζών και των τοκογλύφων. Είναι ελεύθεροι νέοι, που κάνουν την οργή τους αποδοκιμασία, αντίσταση. Είναι τα παιδιά που δεν διδάσκονται Ιστορία, παρά την ανακαλύπτουν μέσα από τις αφηγήσεις των πατεράδων και των μανάδων τους, αγνοούν τους ποιητές αλλά τους αναζητούν στους διαδρόμους του διαδικτύου και στα καροτσάκια με τα φτηνά βιβλία που περίσσεψαν από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Είναι τα παιδιά με τις φωτοτυπίες και τις κακογραμμένες δισκέτες, τους κακοπληρωμένους δασκάλους, τα κρύα σχολεία, τους υποσιτισμένους συμμαθητές. Είναι τα παιδιά που κινδυνεύουν από τη μια μέρα στην άλλη να βρεθούν άστεγα, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι του Βαγγέλη Βενιζέλου, το δάνειο της τράπεζας ή το νοίκι του σπιτονοικοκύρη, που κι αυτός κατά κανόνα πασχίζει να τα βγάλει πέρα με τα δικά του δάνεια και τα δικά του χαράτσια.

Είναι παιδιά σαν κι αυτό που προχτές το πρωί βρήκε στο ράφι το τετράδιο που η μάνα του έχει για να γράφει τις συνταγές της, να του φτιάχνει καλούδια στολισμένα με απέραντη αγάπη και λαχτάρα να το δει μεθαύριο να γίνεται καλός-πάνω απ’ όλα καλός-και σπουδαίος άνθρωπος. Άνθρωπος για τους άλλους ανθρώπους. Κι εκεί που το χάζευε, έπεσε, εκεί προς το τέλος, σε μια συνταγή που δεν την είχε δει μέχρι τώρα. Καινούργια. Σάστισε.

«Θέλω πίσω τη ζωή μου…
Θέλω να νιώσω πάλι τα πούπουλα στα φτερά μου…
Θέλω να δω τη χαρά στο πρόσωπο του άντρα μου…
Θέλω να νιώθω ότι το αίμα κυλάει στις φλέβες μου, όταν αγκαλιάζω τα παιδιά μου…
Δεν μου αρέσει που έχει παγώσει το αίμα μου και κρυώνω… δεν μπορώ να ζεσταθώ… κρυώνω… και δακρύζω… πενθώ… φεύγω… όμως δεν πρέπει να φύγω, έχω οικογένεια, έχω παιδιά που με τόσο πόνο έφερα στον κόσμο, τα ματάκια τους κοιτάνε τα δικά μου μάτια με τόση λαχτάρα, περιμένουν να με δουν να χαμογελάω, ο μικρός μου συνεχώς με ρωτάει «γιατί δεν χαμογελάς μαμά;», τι να του απαντήσω, τι να του πω; Πόσο μπορείς να προσποιείσαι ότι όλα είναι εντάξει;..

Θέλω πίσω τη ζωή μου…
Θέλω να πιαστώ από κάπου και να πιστέψω ότι θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες, όμως η ελπίδα έφυγε… άραγε, όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία; Εγώ τώρα που δεν τη βρίσκω, τι είμαι; Ζωντανή ή νεκρή; Γιατί νομίζω ότι η ζωή μου δεν είναι δική μου, γιατί νομίζω ότι ζω σε όνειρο ή πιο σωστά σε εφιάλτη;
Κι όμως, κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει για όλους αυτούς που αγαπάω και με αγαπάνε. Για όλους αυτούς που θέλω να κοιτάω μέσα στα μάτια τους, να ακούω τη φωνή τους, να νιώθω την ανάσα τους… δεν θέλω να φύγω. ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ…
Θέλω τη ζεστασιά του άντρα μου, την αγκαλιά της μάνας μου, τη γλυκιά μου αδερφή και πάνω απ’ όλα τα παιδιά μου τα αγαπημένα μου… αυτές τις ψυχές που εγώ η ίδια έφερα στον κόσμο…»
Ναι. Είναι αυτά τα παιδιά, που τα χτυπάει κεραυνός σαν διαβάζουν τέτοια γράμματα. Τα παιδιά που δεν αντέχουν να βλέπουν τη μάνα τους δακρυσμένη και τον πατέρα τους χωρίς χαμόγελο πια να τους δώσει. Αυτά είναι τα παιδιά που σηκώνουν το χέρι στον πανάρχαιο συμβολισμό του αποτυμπανισμού και της κατάρας για τους κακούς, για τους εχθρούς της κοινωνίας. Αυτά είναι που οι επίσημοι τα μισούν. Και τα τρέμουν, καθώς μεθαύριο θα βρεθούν απέναντί τους. Τα παιδιά που τους έλεγαν αλήτες.

(από τη «Μεγάλη Έξοδο» του Οδυσσέα Ελύτη):
«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει : μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο
Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε
καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβία σα σημαία, οι
νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες
πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες
άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα
σε λίγην ώρα.
…………………………………………………………………………………….»