Κάποιοι ονειρεύονται ένα νέο 1965 μισό αιώνα αργότερα...

Τρυπιο Ευρω...

Λένε πως οι κυβερνήσεις σχηματίζονται κατ' εικόνα κι ομοίωση της κοινωνίας, πως αντανακλούν είτε το βάθος είτε τη ρηχότητά της. Κι εν μέρει έχουν δίκιο, αν υπολογίσουμε πως οι περισσότεροι "ανασχηματισμένοι" υπουργοί είναι εκλεγμένοι βουλευτές.
Αρνούμαι, όμως, ακόμα και τώρα να δεχθώ ότι το μεγαλύτερο κομμάτι τού ελληνικού λαού μπορεί να ταυτίζεται με μαριονέτες τής τραπεζικής κι επιχειρηματικής ελίτ, με "ανανήψαντες" ακροδεξιούς, πολιτικά βαμπίρ και τηλεμαϊντανούς. Η Ελλάδα που γνωρίζω δεν αποτελείται αποκλειστικώς από Χαρδουβέληδες, Βορίδηδες, Λοβέρδους και Γιακουμάτους. Ναι, υπάρχουν αρκετοί σαν αυτούς στην καθημερινότητά μας, μόνο που βρίσκονται και πολλοί άλλοι που εκπροσωπούν επάξια επαγγελματικές κατηγορίες με σημαντικότερη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο από τους επαγγελματίες λακέδες τής ελίτ, τους κρυφονεοφασίστες και τους δημοσιογράφους που με τη συμπεριφορά τους ευτελίζουν ακόμα περισσότερο το επάγγελμά τους. Πώς και γιατί να έχει εμπιστοσύνη το πόπολο σε αυτά που διαβάζει κι ακούει όταν αυτός που τα γράφει και τα λέει σήμερα υποτίθεται πως είναι όσο το δυνατό αντικειμενικότερος κριτής τής εξουσίας και την ακριβώς επόμενη ημέρα ένα ακόμα πιόνι της;...

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

Το «κάποτε» είναι τώρα!

Άγγελος Τσέκερης, απο την Αυγη...

Σε ένα εξαιρετικής βαρύτητος άρθρο του σε κυριακάτικη εφημερίδα, ο κ. Κώστας Σημίτης θέτει για μια ακόμα φορά επί τάπητος τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Όπως το συνηθίζει, ο κ. Σημίτης μιλά ευθέως, χωρίς λαϊκισμούς, αποφεύγοντας να χαϊδέψει αυτιά, και -το σημαντικότερο- παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ήταν για οκτώ χρόνια πρωθυπουργός της χώρας.

Έτσι, για παράδειγμα, αποδίδει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, και κατά συνέπεια το χρέος, «στο κράτος παροχών, την πελατειακή πολιτική και την πλημμύρα των συντεχνιακών ομάδων». Ο κ. Σημίτης θα το ξέρει καλύτερα από εμάς, καθώς επί πρωθυπουργίας του δεκάδες εκπρόσωποι των «συντεχνιακών ομάδων», πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, πρόεδροι ομοσπονδιών και συνδικαλιστές εφοριακοί, συνέχισαν τη λαμπρή τους καριέρα ως βουλευτές του κόμματός του και υπουργοί των κυβερνήσεών του.
Αλλά μιλώντας για ελλείμματα δεν φαίνεται να έχει ακουστά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ούτε το πάρτι της μίζας και των υπερτιμολογήσεων στα δημόσια έργα και τις προμήθειες. Ούτε την υποφορολόγηση του πλούτου τη χρυσή εκείνη εποχή που ο κάθε λεφτάς έχτιζε το σπίτι του ως οφσόρ, το εξοχικό του ως τουριστική μονάδα του ΕΟΤ, το σκάφος του ως τουριστική επιχείρηση και είχε και φοροαπαλλαγή από αυτά που χάλαγε στα μπουζούκια ως έξοδα της εταιρείας του.
Ξεχνάει ο κ. Σημίτης ότι επί των ημερών του τα στελέχη του κόμματός του βρέθηκαν με αμύθητες περιουσίες. Και μας κουνάει το χέρι για τα ελλείμματα ο εκσυγχρονιστής και αντιλαϊκιστής εκείνος πολιτικός που πέταξε αφειδώς δημόσιο χρήμα στο Χρηματιστήριο για να κρατήσει ψηλά τον γενικό δείκτη και να κερδίσει τις εκλογές του 2000.
Ακολούθως ο κ. Σημίτης βρίσκει την παραγωγική βάση της χώρας περιορισμένη και το κόστος παραγωγής υψηλό. Αναρωτιέται βέβαια κανείς γιατί δεν τα λέει σε αυτούς που θέλουν να φέρουν γάλα από τη Γερμανία, σε αυτούς που έκλεισαν τα λιπάσματα, σε αυτούς που διέλυσαν τα ναυπηγεία και κλείνουν τώρα και τις χαλυβουργίες. Προφανώς τώρα δεν ασχολείται με την πολιτική ο άνθρωπος, διαβάζει.

Το αμάρτημα του παρελθόντος...

Ενα ακομα εξαιρετικο αρθρο του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...
Ειδήσεις στο αυτοκίνητο. Ουκρανία, Ρωσία, Ευρώπη, ΗΠΑ, μνήμες Ψυχρού Πολέμου μηδέποτε εξαφανισθέντος, μνήμες σχεδίων Βίσμαρκ και δογμάτων γεωπολιτικής στην Ευρασία. Το παρελθόν αναδύεται στο παρόν μεταμορφωμένο. Ειδήσεις από την Ελλάδα: η τρόικα σαν μέρα της μαρμότας, μικροκινήσεις ενόψει ευρωεκλογών, και μια κουβέντα με τεράστιο συμβολικό βάρος από νεόκοπο πολιτικό ηγέτη: «Δεν έχουμε το αμάρτημα του παρελθόντος…». Εδώ ας σταθώ.


Πιθανόν να ήθελε να πει «δεν κουβαλάμε αμαρτίες του παρελθόντος», δηλαδή, είμαστε καθαροί, άσπιλοι. Αυτό που έχει βαρύνουσα σημασία όμως είναι η κυριολεξία της σόλοικης διατύπωσης: Το αμάρτημα του παρελθόντος. Δηλαδή: Το παρελθόν ως αμάρτημα. Γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει.
Για τον συγκεκριμένο λόγο, πολιτικό δια του απολιτικού, συμπεριληπτικό των πάντων δια της ασάφειας, είναι κομβικής σημασίας η καταδίκη του παρελθόντος και η υπόσχεση του μέλλοντος: καταδικάζεις τον ζόφο και τον πόνο, τις αποτυχίες των άλλων, και οικειοποιείσαι τη λύτρωση και το φως του άδηλου μέλλοντος. Κανείς δεν νοσταλγεί το καταδικασμένο παρελθόν, όλοι λαχταρούν το λαμπρό μέλλον. Win-win.

Αμαρτίες…

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα με ιδιαίτερη προσοχή την προσπάθεια διαφόρων πρώην σωτήρων της χώρας να τοποθετήσουν εαυτούς σε μια νέα πολιτική αφετηρία. Το γεγονός ότι αυτοί οι πολιτικοί, οι οποίοι ευθύνονται για το σημερινό χάλι της χώρας, δεν έχουν βρει την ευκαιρία να ζητήσουν έστω μία συγγνώμη από τους πολίτες, μάλλον πρέπει να αποδοθεί στην έλλειψη χρόνου, τον οποίο σπαταλούν στο να αναθερμάνουν παλιές καλές σχέσεις.

Η επανεμφάνιση της «γενιάς Σημίτη», εκείνης δηλαδή που ευθύνεται για τον ελληνικού τύπου εκσυγχρονισμό, που εξέθρεψε και διόγκωσε τις νέες αμαρτίες του πολιτικού συστήματος, που κουβαλάει το άγος του ελληνικού χρηματιστηριακού καπιταλισμού με τη γνωστή κατάληξη, επιδιώκει να εξιλεωθεί εμφανιζόμενη όχι ως μετανοούσα Μαγδαληνή, αλλά ως μάντισσα Κασσάνδρα, αφού συχνά-πυκνά δηλώνει με εμφατικό τρόπο «εγώ τα είχα πει» ή σε μια έτερη εκδοχή «αν με άφηναν να συνεχίσω το έργο μου, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ».
Μόνο που εντέχνως παραλείπουν να μας θυμίσουν πότε ακριβώς τα είχαν πει ή ποιοι δεν τους άφησαν να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το έργο τους, ή ποιοι και γιατί τους αποκαθήλωσαν, ή ποιοι τους επέβαλλαν να κάνουν ό,τι έκαναν.
Η γνωστή τακτική «ενοχοποιώ όλους τους άλλους, για να αθωώσω τον εαυτό μου» και κατ΄ επέκταση όχι το σύστημα που υπηρέτησαν, αλλά τα πρόσωπα που τους επέλεξαν και τους στήριξαν, φαντάζει στον θολό τους ορίζοντα ως η έλευση ενός λυτρωτικού πολιτικού ουράνιου τόξου. Δείχνοντας μονίμως τους άλλους, πιστεύουν ότι η αθώωσή τους θα επέλθει νομοτελειακά, έστω και μέσω της λήθης ή αν προτιμάτε μέσω μιας αντιστροφής της οικτρής πραγματικότητας.

Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών...

Του Φέλιξ, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Τώρα που το ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη πήρε την Ελιά της κεντροαριστεράς την οποία έφαγε ο δάκος Βενιζέλος, θυμήθηκα ένα τηλεφώνημα το οποίο μου είχε γίνει πριν από μήνες. Στο τηλεφώνημα αυτό ο συνομιλητής μου, ο οποίος ποτέ δεν μου έχει μεταφέρει κάτι που δεν έχει επαληθευτεί, επέμενε πως όλα είναι έτοιμα στην Ελλάδα για να δημιουργηθεί ένα κεντροαριστερό κόμμα (όπως θα έλεγαν ότι είναι οι ιδρυτές του), με αρχηγό τον Σταύρο Θεοδωράκη. Το σενάριο ήταν πολύ τραβηγμένο για να το πιστέψω. Nα αφήσει τώρα ο Σταύρος Θεοδωράκης το σακίδιο με το οποίο περιφέρεται στις αποστολές του στο Κέντρο της Αθήνας για να ηγηθεί κόμματος; Γιατί;
Και να που ο Θεοδωράκης θα αφήσει και το σακίδιο και το Mega και το Protagon, για να αποκαταστήσει την χαμένη τιμή του Κώστα Σημίτη. Πριν προλάβω να τα επεξεργαστώ όλα αυτά, και κυρίως το γεγονός ότι η ανακοίνωση του νέου κόμματος έγινε μέσα από τις σελίδες του ΒΗΜΑΤΟΣ, ακόμη και η ονοματοδοσία, το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. «Θυμάσαι που στα έλεγα;» μου είπε ο φίλος που το είχε προαναγγείλει. «Θυμάμαι» είπα και αφέθηκα στην ιστορία του την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Δεν παίρνω όρκο για το πόσο αληθινή είναι αλλά ούτε και όταν μου λεγε για το Σταύρο πριν μήνες έπαιρνα.
Το προηγούμενο καλοκαίρι λοιπόν, ο Κώστας Σημίτης, φαίνεται ότι είχε αναρρώσει από μια πολιτική κατάθλιψη, την οποία είχε εξομολογηθεί σε όλους. Ο πρωην πρωθυπουργός δεν μπορούσε να ανεχθεί πως η κοινή γνώμη τον είχε απαξιώσει θεωρώντας τον τη διακυβέρνηση της διαφθοράς. Έτσι άρχισε τις συναντήσεις για να πάρει την πολιτική ρεβάνς.

ΜΚΟ «όσοι γενούν πρωθυπουργοί»...

Στάθης στον eniko...

Βρέχει Ουρσουλίνες. Πέφτουν απ’ τα σύννεφα όσοι δεν γνώριζαν τι εστίν οι ΜΚΟ!

ΜΚΟ ο Αόρατος Ανθρωπος! Είχε δίκιο ο Σέρλοκ Χολμς όταν ήδη απ’ την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη ίδρυε τη  φερώνυμη ΜΚΟ (ο Αόρατος Ανθρωπος) - μην τον είδατε τον Παναγή - τι σχέση είχε ο Γιωργάκης με τις ΜΚΟ; όση ο κ. Σημίτης με τον κ. Μαντέλη, τον κ. Τσουκάτο, τον Ακη,

τον Γιάννος, τον Βενιζέλο κι όποιος έχει στοιχεία για τη σχέση Σημίτη με τους εν λόγω κυρίους να τα πάει στον εισαγγελέα, όπως έλεγε ο ίδιος ο κ. Σημίτης την εποχή του Χρηματιστηρίου, της δημιουργικής λογιστικής και των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν η «ισχυρά Ελλάς», η Ζήμενς και οι μίζες ήταν στις δόξες τους, στις ντόπες τους και τα χρυσά τους τα μετάλλια.

Ο Αόρατος Ανθρωπος, αυτή είναι η ΜΚΟ των Πρωθυπουργών της Ελλάδας. Ο άφαντος κ. Σημίτης, ο κύριος δεν ομιλώ-δεν είμαι εδώ-άντε παρακεί, παιδάκι μου Κώστας Καραμανλής. Ο ποδηλατοκωπηλάτης Γιωργάκης, ο άλλος-για Ζάππειο τράβηξε-κι απ’ την- κανέλλα ήρθε κ. Σαμαράς, όλοι Αόρατοι Ανθρωποι, καμμιά σχέση με τα έργα τους, με τις ευθύνες τους, καμμιά σχέση ο κ. Σαμαράς με τον κ. Θεοχάρη,  με τον κ. Στουρνάρα,  με τον κ. Βενιζέλο, ο κ. Σαμαράς υπάρχει μόνον για να διορθώνει τα λάθη που κάνει ο ίδιος για χάρη μας. Λάθος το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, no problem μάς φτιάχνει τρίτο, λάθος να μας κόβουν τον κώλο οι φόροι, no problem θα μας κόβουν τον λαιμό, ΜΚΟ το Πρόστιμο. Ιδρυτής Αντώνης Σαμαράς, θα σας βάζω δίκαια πρόστιμα για τα άδικα πρόστιμα που σας έβαλα, ΜΚΟ τα χρέη των κομμάτων, άμα τα πληρώσουμε, φτύστε μας, κι εμείς θα συνεχίσουμε να σας βουτάμε τα σπίτια.

ΚΑΤΙ ΜΑΣ ΞΕΦΕΥΓΕΙ...

kartesios...

Δε μπορεί όταν ο Κάντας καρφώνει για μίζες τον τριτοκλητήρα του υπουργείου Αμύνης με όνομα και διεύθυνση να γίνεται σάλος στα ΜΜΕ, αλλά όταν αναφέρεται σε «παλαιό κορυφαίο πολιτικό» να πέφτει πέπλο σιωπής, να εξαφανίζουν τα ΜΜΕ την είδηση και να γίνεται ξαφνικά αναξιόπιστος ο μέχρι χτες αξιόπιστος Κάντας.

Δε μπορεί όταν όλη η Ευρώπη δείχνει πλέον και επισήμως τον Σημίτη ως ηγέτη της συμμορίας πλαστογράφων στοιχείων που έθαψε την Ελλάδα στο νεκροταφείο της ευρωζώνης, να εμφανίζεται άνετος ο Σημίτης ως αρχηγός της αίρεσης των 58 που επιθυμεί να παίξει ρόλο στα πράγματα της χώρας ως «υπεύθυνη κεντροαριστερή δύναμη».

Δε μπορεί να θάβουν την τρόικα ακόμη και τα πλέον συστημικά και συντηρητικά ΜΜΕ του κόσμου και την ίδια ώρα οι μόνοι που δεν αμφισβητούν τις δολοφονικές πρακτικές της να είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Δε μπορεί να μιλάει επισήμως για τρίτο μνημόνιο  ο Σόιμπλε και οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν να είναι ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας που βαφτίζουν πάλι σωτηρία τον τρίτο βομβαρδισμό και υπόσχονται σωτηρία για 1.175^η φορά.

Ο συνεπής Γιάννης Πρετεντέρης...

Γιώργος Κατσαμπέκης, απο το Περιοδικο Χρονος... 

… Και ένα σχόλιο για τον αντιπολιτικό κυνισμό του κυρίαρχου λόγου 

Λίγοι δημοσιογράφοι έχουν ταυτιστεί με το εγχείρημα του «εκσυγχρονισμού» όσο ο Γιάννης Πρετεντέρης. Μέσω της τακτικής αρθρογραφίας του (κυρίως στο Βήμα και τα Νέα), αλλά και της σταθερής τηλεοπτικής του παρουσίας, ο εν λόγω δημοσιογράφος για πολλά χρόνια φάνταζε ως η «δημοσιογραφική φωνή του Σημίτη», καθώς φαίνεται πως έκανε λιανά, όσα ο τελευταίος, λόγω της θεσμικής του θέσης ή/και του ύφους του, δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να πει. «Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι» για τον εκσυγχρονισμό, έλεγε ο Σημίτης («Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής», 21.12.1996)· βεβαίως και «θα υπάρξουν και νικητές και ηττημένοι», απαντούσε αμέσως ο Πρετεντέρης από τις σελίδες του Βήματος («Οι δύο Ελλάδες», 22.12.1996). Ενώ και οι δυο τους πίστευαν (και πιθανότατα ακόμα πιστεύουν) στο ανελαστικό σχήμα των «δύο Ελλάδων». Πιστοί σε έναν ιδιότυπο «πολιτισμικό δυϊσμό» –ο οποίος στον χώρο της ακαδημαϊκής σκέψης συστήθηκε από τον Νικηφόρο Διαμαντούρο–, αναλάμβαναν στον λόγο τους, μαζί με ένα ευρύ πλέγμα σύμμαχων διανοουμένων, πολιτικών και δημοσιολόγων, επί σειρά ετών, να υπερασπιστούν την «ορθολογική», «πεφωτισμένη», «ευρωπαϊκή», «κοσμοπολίτικη» και «αντιλαϊκιστική» Ελλάδα ενάντια στη «μίζερη», «ανορθολογική», «ανατολίτικη», «εθνικιστική» και αφόρητα «λαϊκιστική» αντίρροπη πτυχή της, η οποία έπρεπε πάση θυσία να ηττηθεί για να δει άσπρη μέρα ο τόπος· να «εκπνεύσει», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Πρετεντέρης.

Το πείραμα..

 Ουδέν Σχόλιον...

  

  Κι ενώ οι φωνές των διεθνών Νόμπελ οικονομίας σμίγουν με αυτές των ντόπιων καθηγητών Συνταγματολόγων, καθώς και μ' αυτές μέσα στο ίδιο το ευρωκοινοβούλιο, εναντίον αυτού που συντελείται σήμερα στην χώρα μας,        ..το ''κοινό μυστικό'' του πειράματος της νέας Παγκόσμιας Τάξης, που έχει σαν πειραματόζωο την πατρίδα μας, δεν φαίνεται ν' αποτελεί πιά μυστικό.

     Το πείραμα αφορά την πλήρη υποδούλωση και υποταγή μιάς χώρας, χωρίς συνθήκες πολέμου (αλλά όχι και χωρίς αίμα), στα κατά τόπους οκονομικά κέντρα. Στην περίπτωση της Ευρώπης, στην Γερμανία..

     Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τεράστια:
     Πόσο καιρό πριν ξεκίνησε ο σχεδιασμός και η προετοιμασία του πειράματος; Από την εποχή του μεγάλου Τυχοδιώκτη το 1981, ή αργότερα το 1996 επί Γκόλουμ του ''εκσυγχρονιστού'';
     Το πότε τέθηκε σε λειτουργία το ξέρουμε. Επί μεγάλου Ηλίθιου. Από εκεί μάλιστα έχουμε και τις περισσότερες ενδείξεις ότι πρόκειται για συγκεκριμένο πείραμα: Πρώτον, η τουλάχιστον έξη μήνες πριν την ανάληψη της εξουσίας συνεννόηση του ΔΝΤ με τον Ηλίθιο περί του πρακτέου, και δεύτερον η εξωντοτική υπονόμευση της προηγούμενης κυβέρνησης (άσχετα από την αξία της και την  αποτελεσματικότητά της).

Ωρα να κληθούν και πρωθυπουργοί...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια... 

«Στο σύνολο των εξοπλισμών 1996-2006 κάθε Ελληνας επιβαρύνθηκε με 60.000 ευρώ, περίπου. Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά, που αφήνουμε στις επόμενες γενιές, για να μας
καταριούνται...» ΚΩΝ. Π. ΦΡΑΓΚΟΣ «Η λεηλασία της Αμυνας».

Πλησιάζει, αν δεν ήρθε ήδη και μάλιστα με αδικαιολόγητη
καθυστέρηση, το πλήρωμα του χρόνου: στις ανακρίσεις για τα εξοπλιστικά,
όπου, επιτέλους, διαφαίνονται ελπιδοφόρα ρήγματα στην ομερτά της
μαφιόζικης συνενοχής, να κληθούν ως μάρτυρες (προς το παρόν) όχι μόνον
οι διατελέσαντες υπουργοί Εθνικής Αμυνας, αλλά και οι πρωθυπουργοί.
Τουλάχιστον μετά το 1996. Δηλαδή, μετά τα Ιμια: Το μέγα και παραλίγο
μοιραίο φιάσκο της αισχύνης, που αποκάλυψε παραστατικά πόσο επικίνδυνα
ανίκανη ήταν η πολιτική μας ηγεσία και πόσο ανησυχητικά τρωτή η άμυνά
μας - πάρα τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Φιάσκο, που αντί να σημάνει
συναγερμό και να μας ταρακουνήσει αφυπνιστικά, αποτέλεσε το άλλοθι για
την πιο ξέφρενη κούρσα εξοπλισμών επί μία δεκαετία που επέτρεψε σε
αδίστακτους πατριδοκάπηλους, πολιτικούς και ενστόλους να θησαυρίσουν
ανενδοίαστα υπονομεύοντας και την εθνική μας άμυνα και την εθνική
οικονομία.

«Η λεηλασία της Αμυνας» είναι ακριβώς ο τίτλος του βιβλίου που
αποκαλύπτει πληρέστερα αυτό το χωρίς προηγούμενο πλιάτσικο.

Ποτέ το τέλος δεν βλέπει το τέλος του...

Στάθης στον eniko...

Το σύστημα διορθώνει τα λάθη του. Κι εξηγούμαι: όταν το σύστημα, δηλαδή ο κ. Στουρνάρας, δηλαδή οι Σημιτάνθρωποι προωθούσαν στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο την κυρία Αναστασία Σακελαρίου  ρίσκαραν το ενδεχόμενο η τσόζεν αυτή γκόλντεν γούμαν να διαπράξει κάποια λαθάκια και να αρχίσει να αφήνει διάφορα εκατομμυριάκια να διαλέγουν τσέπες. Οντως, τώρα η κυρία Αναστασία Σακελαρίου διώκεται ποινικώς με κίνδυνο  το σύστημα να αρχίσει να πληρώνει τα λάθη του, αν! Αν δεν είχε λάβει πρόνοια. Την εξής: όταν η κυρία Σακελαρίου και ο/η κάθε κυρία Σακελαρίου  μετετέθη απ’ το σύστημα, δηλαδή τον κ. Στουρνάρα, δηλαδή τον κ. Σαμαρά στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ώστε από νέα, ισχυρότερη θέση, να ελέγχει την ελεύθερη διακίνηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προς πάσαν κατεύθυνσιν, ελήφθη η πρόνοια να έχει η κυρία Σακελαρίου, ο/η ή κάθε κυρία Σακελαρίου, το ακαταδίωκτον για όποια πράξη διαπράξει. Να έχει δηλαδή ασυλία ακόμα κι αν διέπραττε κακουργήματα. Να έχει δηλαδή όχι το τεκμήριο της αθωότητος και της εντιμότητος, αλλά να είναι αθώα και έντιμη με διάταγμα για ό,τι κι αν κάνει. Αθώα με Εδικτο. Ούτε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι αθώος με υπουργική απόφαση,  ούτε καν στη Ζιμπάμπουε συμβαίνουν τέτοια πράγματα (διότι εκεί το σύστημα δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί). Εδώ όμως που το σύστημα έχει ολοκληρωθεί, κι έχει γίνει πλέον τόσο τέλειο όσον το Γερμανικό, η Δημοκρατία σπεύδει  και λαμβάνει πρόνοια, να είναι υπεράνω ελέγχου,  δηλαδή να είναι υπεράνω του νόμου  εντεταλμένοι υπάλληλοι όπως η κυρία Σακελαρίου ή κάθε άλλος όμοιων καθηκόντων.

Αρκετά με τους πρώην!

του Βαγγελη Δεληπετρου, απο την Ελευθεροτυπια....

Οταν διαβάζεις χίλιες και βάλε λέξεις ενός άρθρου με τίτλο «Περισσότερη Ευρώπη και σχέδιο για ανάπτυξη», που υπογράφει ένας πρώην πρωθυπουργός, και μάλιστα ο... «καταλληλότερος», πρώην αρχηγός κόμματος και νυν και αεί καθηγητής, πιάνεις εύκολα το στίγμα, που το δίνει η «περισσότερη Ευρώπη», αλλά όσο κι αν κρατάς μικρό καλάθι, όπως όλοι μας, περιμένεις ότι θα υπάρχει κάποια, στοιχειώδης έστω, συγκεκριμένη αναφορά και σε αυτό το (αναγκαίο) «σχέδιο για ανάπτυξη».

Ο Κώστας Σημίτης όμως το κατάφερε και αυτό! Να διαβάζουμε και να ξαναδιαβάζουμε προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις που να σχηματίζουν προσεκτικά επιλεγμένες φράσεις και μετά, από παράγραφο σε παράγραφο, να εξαφανίζεται κάθε ουσιαστικό νόημα, κάθε τι που θα επέτρεπε να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση, δηλαδή διαφωνία και διάλογος. Ολα για το φαίνεσθαι άλλη μια φορά και άλλη μια φορά στον Καιάδα της μικροπολιτικής η ουσία.
Αποκαλυπτική για το σύστημα που μας κυβέρνησε και μας κυβερνά, αλλά και για το έλλειμμα πολιτικής των συστημικών στελεχών, το τελικό συμπέρασμα του πρώην: «Το σχέδιο ανάπτυξης παραμένει ένα νεφέλωμα. Ερευνες, μελέτες, πρότυπα, συγκεκριμένοι σχεδιασμοί δεν φαίνεται να υπάρχουν»! Αλλά αυτό κάθε απλός πολίτης της χώρας το γνώριζε ήδη, το νιώθει στο πετσί του, από τα χαράτσια, τα λουκέτα, τα δάνεια που τον πνίγουν, την ανεργία που τον στέλνει οικογενειακώς στο απόσπασμα. Δεν περίμενε κανέναν πρώην ή νυν καθηγητή, πρωθυπουργό ή αρχηγό κόμματος για να το αντιληφθεί.

Φάουσες φούσκες...

Του Σταθη, απο το enikos.gr...

Το 2013 φεύγει αφήνοντας πίσω του ένα εκκωφαντικό υστερόγραφο που πέρασε στο ντούκου, τη δικαστική απόφαση για το άγος, το άλγος και το άχθος του Χρηματιστηρίου. Ενα υστερόγραφο-δείγμα γραφής όσων συνέβησαν και συμβαίνουν στην Ελλάδα επί εικοσαετίαν.

Ο οργανωμένος απ’ τον κ. Σημίτη πυρετός του Χρηματιστηρίου υπήρξε το μεγαλύτερο σκάνδαλο ανακατανομής εισοδήματος προς όφελος των αεριτζήδων, των μεταπρατών, των λαμόγιων, των «νταβατζήδων» και των μιζαδόρων μετά τον εμφύλιο πόλεμο και πριν να υπαχθεί η χώρα σε καθεστώς Μνημονίων.

Το «Κυλώνειο Αγος» του Χρηματιστηρίου υπήρξε μια κορυφαία κερδώα στιγμή στη λειτουργία ενός συστήματος που είχε ήδη προσανατολισθεί στη δήωση της χώρας, υπήρξε η Μεγάλη Αρπαχτή, υπέρ της οποίας δημηγορούσε και παρότρυνε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, κ. Σημίτης, όστις μετά την «απαισία έκβαση» περιορίσθηκε να δηλώσει με ήθος Ποκοπίκο και ύφος Πιπίνου του Μικρού για τα θύματα της πολιτικής του: «ας  πρόσεχαν».

Ο σπιθαμιαίος αυτός τυπάκος υπήρξε ο επικεφαλής ενός ανηλεούς και ανοικτίρμονος μηχανισμού που παρέσυρε πλήθη ανθρώπων στην παγίδα αλλεπάλληλων οικονομικών φόνων, οι οποίοι σχεδιάσθηκαν με την πιο κρύα προμελέτη κι εκτελέσθηκαν με ειδεχθή τρόπο και μαφιόζικη απληστία.

Κυβέρνηση εκτός ορίων...

Του Γρηγόρη Ρουμπάνη, Periodista.gr...

Δεν ήταν η ώρα της ψηφοφορίας επί της πρότασης δυσπιστίας, την οποία είχε προ ολίγων εβδομάδων καταθέσει η αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν ήταν ούτε κατά τις ονομαστικές ψηφοφορίες, θυελλώδεις κάποιες από αυτές. Να μην είναι και τώρα, που πλησιάζει το τέλος της κατοικίας και της μεταφοράς-κατά τις συστάσεις των θρασυτέρων της τρόικας-των Ελλήνων ιδιοκτητών σε οίκους αστέγων, ή (θα το πουν κι αυτό) στους καταυλισμούς τους προορισμένους για τους άτυχους μετανάστες που είχαν την έμπνευση να έρθουν στη χώρα μας, για το καλύτερο αύριο;

Πιθανόν να είναι τώρα, που ορισμένοι βουλευτές της κυβερνώσας πλειοψηφίας δηλώνουν ότι έφτασαν στο μη περαιτέρω. Από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ανάκατοι. Αν και ψήφισαν  το ένα μετά το άλλο τα απεχθή μέτρα που οδήγησαν την ελληνική κοινωνία στη βίαιη φτωχοποίηση, αν και νομιμοποίησαν την απαξίωση κρίσιμων οργανισμών του δημόσιου τομέα, αν και έδειξαν το δρόμο της εξόδου από την εργασία τους σε δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, αν και εκχώρησαν στα σκλαβοπάζαρα των δανειστών, αντί δόσεις δανείων, το δικαίωμα του πολίτη στην ελπίδα, τώρα, λένε, θα αντισταθούν και θα συμβάλουν στην αντιστροφή, σε μια άλλη πορεία προς την ανάκαμψη και την αξιοπρέπεια.

Τον είδα τον Σημίτη...

Του Αρη Δαβαράκη, toPortal.gr...

Τον είδα τον Σημίτη, τον είδα το πουρνό, εδώ στην Ηροδότου, με έναν κολλητό. Εκείνοι ανεβαίνανε γελαστοί κουβεντιάζοντας προς το Κολωνάκι, εγώ κατέβαινα προς Βασιλίσης Σοφίας. Το πεζοδρόμιο είναι στενό, σχεδόν σπρωχτήκαμε και λιγάκι προσπαθώντας ευγενικά να κάνουμε χώρο, πάντα με το χαμόγελο και χωρίς να διακόψει τη συζήτησή του - που πρέπει να ήταν ευχάριστη αφού είχε και γέλιο. Εγώ ως περίεργο άτομο σταμάτησα να δω τριγύρω να εντοπίσω πού ήταν η φρουρά που ακολουθεί κατά βήμα τους εθνοπατέρες –και τους τριτοκλασάτους ακόμα – αλλά όσο και να προσπάθησα δεν τους είδα. Κάπου θα ήταν οπωσδήποτε κάνα, δυο ή και τρεις –το ζήτημα είναι πως δεν κατάφερα να τους δω με τα μάτια μου πουθενά. Και η Ηροδότου είχε κόσμο εκείνη την ώρα και εγώ την ώρα που «σπρωχτήκαμε» τόσο ευγενικά με τον κύριο Κώστα θα μπορούσα να είχα ένα περίστροφό ας πούμε στην τσέπη μου (φορούσα και σακάκι, Νοέμβριος είναι) και να τον σκότωνα στην ψύχρα τον άνθρωπο. Μετά, περπατώντας θυμήθηκα πως και στην Ράτκα που τον έβλεπα να τρώει κάποια βράδια παρέα με το ζεύγος Τσουκαλά (λέμε τώρα) ρωτούσα «μα που είναι η φρουρά» και μου απαντούσε η Ράτκα «εδώ είναι αλλά δεν θα μπορέσεις να τους διακρίνεις. Δεν θέλει να ενοχλεί ο πρωθυπουργός». Ητανε και πρωθυπουργός βλέπετε τότε.

Και μπήκα σε σκέψεις. Η οκταετία Σημίτη που συνέπεσε με την περίοδο που ήμουν 40 προς 50 ετών ήταν ένας οικονομικός παράδεισος για την Ελλάδα. Όλοι είχαμε λεφτά.

Σημίτης...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Στο πλαίσιο και στην αρχή της πολυφωνίας βασιζόμενη προφανώς, η «Εφ.Συν.» δημοσίευσε άρθρο του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη με τίτλο-ερώτημα «Υπάρχει έξοδος;». Μπα. Θυμάμαι ως φοιτητής όταν εδίδασκε (!) ο καθηγητής Κ. Σημίτης στο αμφιθέατρο βρίσκονταν τρεις (ψωνισμένοι) κι ο κούκος, σε αντίθεση λ.χ. με τον Σάκη Καράγιωργα που κρεμόμασταν σαν σταφύλια από τις κουπαστές του αμφιθεάτρου. Αυτός ο άνθρωπος, ο καθηγητής, διοίκησε την Ελλάδα επί οκτώ έτη (!) (αριθμός ιλιγγιώδης), οδηγώντας την στον οικονομικό μαρασμό και την ανέχεια (και στη σχιζοφρένεια!). Η εφημερίδα τού έδωσε χώρο, εντάξει, για να πει όμως τι;

Ο πολιτικός, που αποδείχτηκε ένας λογιστής των Βρυξελλών, ένας άτολμος να αντιμετωπίσει απαξιωτικά την παράδοση και το λαϊκό αίσθημα, ένας γερμανολάγνος σνομπιστής τολμάει και αρθρογραφεί χωρίς να νιώθει το παραμικρό αίσθημα ευθύνης, χωρίς ερύθημα τι στις παρειές του. Λέμε ότι η εφημερίδα τούς χωρεί όλους. Μα τόσα χρόνια που ο κ. Σημίτης ομιλούσε, πού ήταν ο χώρος για να ομιλήσουν και όσοι αντιδρούσαν στην πολιτική του; Απλά ουδείς τούς παραχωρούσε βήμα. Τόσοι άνθρωποι υπέφεραν τόσα χρόνια και δεν είχαν ένα βήμα για να προβάλουν τις ενστάσεις τους, για να στηλιτεύσουν τη χαοτική σημιτική πολιτική. Νιώθει δέος κανείς από την τόση ανευθυνότητα των πολιτικών μας, ειδικώς όταν αυτοί έχουν διοικήσει τη χώρα και έχουν αποδειχτεί ολίγιστοι ακόμη και ως προς μια λυσιτελή διαχείριση λαϊκής πνοής.

Δεν ενδιαφέρει η πολιτική παρουσία του πρώην πρωθυπουργού. Ζυγιάστηκε, κρίθηκε ο άμοιρος (εύμοιρος, μάλλον) λειψός και πήγε σπίτι του, καταβαραθρωνόμενος στη λήθη και στη λαϊκή δυσαρέσκεια. Με γεια του με χαρά του, τόσο ήταν το ύψος του, το ύφος του, το δύνασθαί του, η προσωπικότητά του· δεν αλλάζουν αυτά όσα χρόνια (ιστορικά) κι αν παρέλθουν.

«Πολιτικός πολιτισμός» και βαρβαρότητα

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Τα χρόνια της σημιτικής κυριαρχίας και στη συνέχεια της καραμανλικής διακυβέρνησης η έννοια του «πολιτικού πολιτισμού» έπαιξε τον ρόλο ενός άξονα για τον δήθεν εκσυγχρονισμό και τη δήθεν εξημέρωση των πολιτικών ηθών. Η έννοια αυτή έγινε η λυδία λίθος και το κριτήριο για τη μετάβαση σε μια δήθεν μετανεωτερικότητα,στην οποία οι συγκρούσεις (ταξικές, πολιτικές, επικοινωνιακές κ.λπ.) θεωρούνταν χαρακτηριστικό καθυστέρησης και πρωτογονισμού.

Στην πραγματικότητα η έννοια του «πολιτικού πολιτισμού» αποτελούσε και αποτελεί ένα στοιχείο της μετα-δημοκρατικής πολιτικής κατάστασης, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται και ο περίφημος «μεσαίος χώρος», ο οποίος αποτέλεσε το πολιτικό Ιερό Δισκοπότηρο τόσο για τις συντηρητικές όσο και για τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Αυτός ο νεφελώδης «μεσαίος χώρος», το πολιτικό Κέντρο, ουσιαστικά υπονοούσε ότι οι κοινωνικές συγκρούσεις που παράγονται από τα αντιτιθέμενα συμφέροντα διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων έχουν πλέον (ή οφείλουν να έχουν) εκλείψει. Στο πλαίσιο μιας καταναλωτικής κοινωνίας (αυθεντικής ή δάνειας), όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στα υλικά αγαθά και στα κοινωνικά ωφελήματα και, ως εκ τούτου, εκλείπουν οι αντικειμενικοί λόγοι έκφρασης συγκρουσιακών λογικών.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη σημερινή άγρια κατάσταση; Πώς η Ελλάδα μετατράπηκε «ξαφνικά», μέσα σε λίγα χρόνια, από παράδεισος του πολιτικού πολιτισμού και της ανεκτικής λογικής του live and let live (ζήσε και άσε να ζήσουν) στην κόλαση του νεοναζισμού και της βαρβαρότητας που αυτός εκπροσωπεί;

Στην ουσία η στρέβλωση και η απόκρυψη των κοινωνικών συγκρούσεων και των αντιτιθέμενων ταξικών λογικών για περισσότερα από δέκα χρόνια, αλλά και η κυριαρχία του απολιτικού δόγματος της «υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών» αλλοίωσαν το ταξικό και πολιτικό κριτήριο μιας μεγάλης μάζας πολιτών, οι οποίοι επιχείρησαν να βρουν διαφορετικές «εξόδους διαφυγής» και έκφρασης της κοινωνικής τους διαμαρτυρίας. Κάποιοι κατευθύνθηκαν προς την Αριστερά και κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κάποιοι εξάντλησαν τα όριά τους μέσω της θολής οργής των «αγανακτισμένων» και κάποιοι άλλοι βρήκαν έκφραση μέσω της ναζιστικής δημαγωγίας, της «αρρενωπής στράτευσης» και του πολιτικού ρεβανσισμού.

Αλλωστε ο δρόμος είχε στρωθεί επί περισσότερο από μία δεκαετία. Η διαδρομή που οδήγησε στο α-πολιτικό «όλοι ίδιοι είναι» πέρασε από τους σταθμούς του «τέλους των ιδεολογιών», της «άρσης των διαχωριστικών γραμμών» και της «κυριαρχίας του μεσαίου χώρου». Δηλαδή εννοιών που έχουν ως κοινωνικό αντίκρισμα μια «πολιτική σούπα» που γέννησε ιδεολογική σύγχυση και πολιτικό αποπροσανατολισμό. Ο φασισμός απευθύνεται ακριβώς σ’ αυτόν τον «χυλό» που συντίθεται από άτομα διαφόρων κοινωνικών τάξεων, ιδεολογιών και πολιτικών τοποθετήσεων και με τα οποία είτε επανδρώνει τα «τάγματα εφόδου» είτε τα χρησιμοποιεί ως κοινωνική οπισθοφυλακή και εφεδρεία.

Η Αριστερά οφείλει έστω και καθυστερημένα να εκπονήσει και να προτείνει ένα σχέδιο συγκρότησης ενιαίου μετώπου από τα κάτω κατά των ναζιστικών ορδών για την υπεράσπιση του δημοκρατικού κεκτημένου. Αυτό απαιτεί και τη σύναψη συμμαχιών με όλα εκείνα τα στρώματα που πιθανώς δεν ταυτίζονται μαζί της, αλλά βλέπουν ως απειλή την άνοδο του φασισμού. Οι λογικές ολιγωρίας με το αιτιολογικό ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι το φάντασμα της δημοκρατίας και η δημοκρατία του νεοφιλελευθερισμού, απλώς ενισχύουν το ιδεολογικό επιχείρημα των ναζιστών ότι οι ίδιοι είναι η Νέμεση του συστήματος και ο Αγγελος Εκδικητής των αμαρτιών του καπιταλισμού. Είναι αυτό που θέλουμε;

Περιστέρια και παιδιά...

του Κωστα Καναβούρη, απο την Αυγη...

Φαντάσου έναν ουρανό να βρέχει νεκρά περιστέρια. Φαντάσου τα φανάρια των αθηναϊκών διασταυρώσεων εκεί όπου διασταυρώνεται το τίποτα με το τίποτα, το πουθενά με το πουθενά και το ανύπαρκτο με το ανύπαρκτο, γεμάτα από σκιές παιδιών που ουδέποτε υπήρξαν. Μια ακόμη εκδοχή της πραγματικότητας. Μια ακόμη εκδοχή της φρίκης, που βέβαια εντάσσεται στα θεμέλια, ή μάλλον στα έγκατα του ηθικού ρεαλισμού, ο οποίος με τη σειρά του στηρίζει τον περιώνυμο πολιτικό ρεαλισμό των τεράτων. Και των συν αυτοίς κολαούζων, καθώς και των αδίστακτης χαμέρπειας απολογητών ενός απίστευτα συνθλιπτικού καθεστώτος. Έλεγα, λοιπόν, για τα νεκρά περιστέρια. Δεν είναι σχήμα λόγου. Μιλώ -και το είχα γράψει πριν από χρόνια σ' αυτή τη φιλόξενη στήλη της "Αυγής"- για τα περιστέρια που δηλητηρίαζαν οι υπηρέτες πολλών αφεντάδων γύρω από το Ηρώδειο κάθε φορά που υπήρχε κάποιο φιλανθρωπικό γκαλά φασιστικής γκλαμουριάς για την οποία διάφορες λιγωμένες πένες έγραφαν τα ζαχαρωτά τους λόγια. Και γέμιζε ο τόπος από νεκρά περιστέρια μην τυχόν και λερωθούν από καμιά κουτσουλιά οι εσθήτες των βαρβαρισμένων κυριών και των βαρβαρικών κυρίων. Μην τυχόν και λερωθεί ο ήχος, άψογα ερμηνευμένος βέβαια από μια παγκοσμίου φήμης Συμφωνική Ορχήστρα ενός Μπετόβεν, ενός Μότσαρτ και άλλων. Ένας ήχος ήδη λερωμένος από το αίμα μιας πληγής, από το αίμα αυτού του αδυσώπητου ηθικού ρεαλισμού της φιλανθρωπίας που κανένας δεν άκουσε. Και σε πολλές περιπτώσεις όχι από αδυναμία ακοής, αλλά από επιλογή ωτοσκλήρυνσης, με άλλα λόγια από επιλογή βραχυκαρδίας.

Το Mall του Λάτση, ο Τζανίκος, η Βάσω, ο Βενιζέλος και Σία...

Δημήτρης Χρήστου, απο την Αυγη...

Άκυρη έκρινε την οικοδομική άδεια ανέγερσης του εμπορικού κέντρου The Mall Athens στο Μαρούσι Αττικής η Ολομέλεια του ΣτΕ στις 3 Αυγούστου.

Ειδικότερα, οι σύμβουλοι Επικρατείας, μετά από μια δικαστική διαδρομή μιας δεκαετίας και πλέον, καθώς η υπόθεση απασχόλησε και το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με μεγάλη πλειοψηφία έκριναν ότι ο Ν. 3207/2003 του Ευάγγελου Βενιζέλου, που επέτρεψε την κατασκευή του μεγαλύτερου στη νοτιοανατολική Ευρώπη εμπορικού κέντρου 75.000 τετραγωνικών μέτρων, είναι αντισυνταγματικός, καθώς δεν προηγήθηκε -όπως απαιτεί το Σύνταγμα- η έγκριση περιβαλλοντικής μελέτης.

ΣΤΗΝ Ελλάδα ζούμε, συμβαίνουν αυτά. Άλλωστε, ποιος θα μάθει όλη την ιστορία και ποιος έχει τα κότσια να κάνει έρευνα για να πει τα πράματα με το όνομά τους; Ο Πρετεντέρης, ο Τσίμας, ο Πάσχος ή οι "Φάκελοι" του Παπαχελά;
Ας διηγηθούμε λοιπόν την ιστορία. Ο περίφημος δήμαρχος της... Βωβόπολης, Κ. Τζανίκος, εκλεκτός του συστήματος Σημίτη, πολύ πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 αγόρασε το τεράστιο, ακριβώς δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο, εκτός σχεδίου δόμησης οικόπεδο από τον ΟΕΚ, έναντι 3 εκατομμυρίων ευρώ και μετά το πούλησε στον Λάτση. Η μπίζνα προέβλεπε αλλαγή χρήσης γης για την κατασκευή ενός γιγαντιαίου εμπορικού κέντρου.

ΤOTE ο συντελεστής δόμησης ήταν 0,2%. Γίνεται αλλαγή χρήσης και η σπουδαία σοσιαλίστρια Βάσω Παπανδρέου χαρακτηρίζει τον χώρο εμπορικό, βάζει μέσα στον συντελεστή δόμησης και τα ρέματα (!) για να προκύψει άδεια για ένα τέρας αρχικά 130.000 τετραγωνικών μέτρων πριν καταλήξουν στα 75.000 τετραγωνικά. Αυτή ήταν η συμφωνία με τον Λάτση, που σε ανταπόδοση του χαρακτηρισμού του οικοπέδου ως εμπορικού, ώστε να στήσει το Mall, έπρεπε να κατασκευάσει παραδίπλα το μικρό ολυμπιακό χωρίο. Σας συνιστώ να πάρετε τον Τζανίκο και τη Βάσω για να σας ξεναγήσουν στα "χάρτινα" κτήρια που κατασκευάστηκαν στο πιτς φιτίλι. Για να γίνει αντιληπτή η μπίζνα, ο Κώστας Καραμανλής, που ανέλαβε την διακυβέρνηση την άνοιξη του 2004, χαρακτήρισε την υπόθεση σκάνδαλο και αξιολόγησε το κέρδος του Λάτση στα 300 εκατομμύρια ευρώ!

ΜΕΤΑ την απόφαση της κ. Βάσως, με πρωτοβουλία των κατοίκων του Αμαρουσίου και τη συμπαράσταση της Σοφίας Σακοράφα που τότε ήταν δημοτική σύμβουλος, γίνονται προσφυγές για την κραυγαλέα παρανομία και το έργο μπλοκάρεται με ασφαλιστικά μέτρα. Εδώ έρχεται ο μέγας ταχυδακτυλουργός - καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου -παρακαλώ- και, για να παρακάμψει την απόφαση, περνάει την άδεια του Mall που είχε μπλοκάρει, κατασκευάζοντας ειδικό νόμο δικής του πατέντας, ώστε να μην έχουν οι πολίτες τη νομική δυνατότητα να προσφύγουν. Αυτόν λοιπόν τον νόμο κατάργησε μετά από 11 χρόνια η ολομέλεια του ΣτΕ με τη συγκεκριμένη απόφαση που αποτελεί πλέον νομολογία για εκατοντάδες ακόμα παρόμοιες υποθέσεις. Πάντως, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι κύκλοι του ΣτΕ δήλωναν ότι θα βρεθεί κάποια νομική λύση για να αποφύγει το Mall την εφαρμογή του νόμου και την κατεδάφιση. Το πλήρες κείμενο της απόφασης θα γίνει γνωστό στα μέσα Σεπτεμβρίου.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: Από τα τεράστια κέρδη του ομίλου Λάτση ωφελήθηκε οικονομικά ο κ. Τζανίκος στην τελευταία δημοτική του θητεία; Δεν έγινε τίποτα γνωστό. Μήπως ωφελήθηκε η κ. Βάσω; Δύσκολο να το πεις, διότι η Βάσω ήταν βεριτάμπλ σοσιαλίστρια. Μήπως ο Βενιζέλος άξιζε ένα ευχαριστώ από τον κ. Λάτση για την τεράστια βοήθεια που του προσέφερε σε αυτή τη χρυσοφόρα μπίζνα; Το αποκλείω διότι το μάτι του φιλαλήθη καθηγητή, εκτός από τριγλυκερίδια, πετάει και τιμιοτρόνια! Ο κ. Σημίτης, εκσυγχρονιστής, καταλληλότερος και αήττητος πρωθυπουργός που πήδηξε από το σκάφος πριν βουλιάξει, γιατί δεν έκανε τίποτα; Πώς δεν έκανες Όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα, δεν έλεγε; Το έλεγε. Όλα λοιπόν έγιναν για την τιμή της πατρίδος και τη δόξα του αθλητισμού. Μόνο που η τιμή αποδείχθηκε αρκετά αλμυρή και μετά χρεωκοπήσαμε.