Οι βλαβερές συνέπειες της έλλειψης πολιτικής συμμαχιών...

Χ. Γεωργούλας - Π. Κλαυδιανός, απο την Εποχη...

Όταν οι δημοσκοπήσεις αντικαθιστούν τις πολιτικές συμφωνίες

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιόμορφο κόμμα. Ενώ έχει γίνει πια με απόφαση του συνεδρίου του ενιαίος πολιτικός οργανισμός, το βιωματικό φορτίο του είναι φορτίο συμμαχικού σχήματος, συνασπισμού κομμάτων. Αυτό είναι αναμενόμενο, καθώς τα ενιαία κόμματα διαμορφώνονται στην πράξη και όχι απλά με μια απόφαση.
Συχνά, όμως, η πραγματικότητα αυτή έχει συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα προβλήματα των συμμαχιών του με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Από κεκτημένη ταχύτητα άλλοι τείνουν να θεωρούν τη σύναψη συμφωνίας σαν προθάλαμο για την ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ, και άλλοι απαιτούν συχνά από τους υποψήφιους συμμάχους πολιτικά διαπιστευτήρια, που είναι απαραίτητα μόνο για την ένταξη σ’ ένα ενιαίο κόμμα. Ενώ η πολιτική συμμαχία προϋποθέτει ακριβώς ύπαρξη διαφοράς, η οποία δεν επιτρέπει μεν τη συνύπαρξη στο ίδιο κόμμα, γεφυρώνεται όμως με την επίτευξη πολιτικής συμφωνίας από την οποία επωφελούνται και οι δύο «συμβαλλόμενοι».
Οι συγχύσεις αυτού του είδους παρουσιάζονται ελλείψει μιας ουσιαστικής συζήτησης με σκοπό τη διαμόρφωση μιας πάγιας και καλά σχεδιασμένης πολιτικής συμμαχιών. Ενδεικτικό των συγχυτικών φαινομένων, για παράδειγμα, είναι ότι εκείνοι ακριβώς που δυσκολεύονται περισσότερο να ενταχθούν ουσιαστικά στον τρόπο λειτουργίας ενός δημοκρατικά συγκροτημένου ενιαίου κόμματος (υπάρχουν ακόμα «συνιστώσες» που δεν έχουν αυτοδιαλυθεί), είναι συνήθως εκείνοι που διστάζουν περισσότερο μπροστά στα ζητήματα που θέτει μια πολιτική συμμαχιών. Ενώ, δηλαδή, οι ίδιοι νιώθουν πιο καλά σ’ ένα κόμμα που δεν έχει αποβάλει ακόμα πλήρως τα χαρακτηριστικά του συμμαχικού σχήματος, διστάζουν να δεχτούν ως συμμάχους άλλες πολιτικές δυνάμεις, που δεν είναι καθόλου υποχρεωμένες να πληρούν τους αυστηρούς όρους, που θα τους έκαναν αποδεκτούς στο ενιαίο κόμμα.

Περί συμμαχιών...

Του Χρήστου Λάσκου και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου, απο το Red NoteBook...

Γράφαμε πριν από ένα χρόνο: «Η προοπτική της αναγκαίας -για επιβιωτικούς, πλέον, της ελληνικής κοινωνίας λόγους- άμεσης πολιτικής ανατροπής, η προοπτική της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως πολιτογραφείται από την άνοιξη κι έπειτα, είναι η προοπτική μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σύγκρουσης. Το σύστημα, ελλαδικό και διεθνές θα αντιδράσει λυσσασμένα. Όποιος επενδύει σε λογικές ώριμου φρούτου ή φαντάζεται πως κυβέρνηση της Αριστεράς σημαίνει μια λιγότερο ή περισσότερο ομαλή εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου (;) προγράμματος είναι πολύ βαθειά νυχτωμένος. Και ακόμη πιο βαθειά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς το ανυπόληπτο, όσο και ανύπαρκτο, «μεσαίο χώρο».

Αλλά, θα πει κάποιος, πώς, λοιπόν, το 30% θα γίνει 50 ή 60% για τις δυνάμεις της αριστεράς χωρίς μια τέτοια «κοινωνική διεύρυνση» και τις μετριοπάθειες, που απαιτεί; Πώς θα γίνει, αν δε νερώσουμε και λίγο τον αντισυστημισμό μας; 

θυμαμαι αλλα δεν φτανει...

Πεταλουδα...

Έχει συμφωνήσει πολύς κόσμος και συλλογικότητες ότι έχουμε έναν κοινωνικοπολιτικό πόλεμο όπου οι κυρίαρχοι έχουν επιτεθεί στο εργατικό κόστος και  στα κοινά αγαθά και υπηρεσίες μετατρέποντας τα σε εμπόρευμα αυξάνοντας με την μέθοδο των ιδιωτικοποιήσεων την συσσώρευση των  κερδών τους. Εμείς ως ριζοσπαστική αριστερά μπαίνουμε τώρα στην μάχη των εκλογών για δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια. Και όλα γίνονται σε μια περίοδο που η συγκυρία μας έχει σε θέση μάχης για την κυβέρνηση της Αριστεράς, για μια αριστερή κυβέρνηση του τόπου- όταν γίνουν οι εθνικές εκλογές. Έχουμε λοιπόν ένα πόλεμο με πολλές μάχες και οι τακτικές θα πρέπει να νικήσουν στις κινήσεις του αγώνα τον αντίπαλό, τον εχθρό. Αυτές οι κινήσεις έχουν και κινήσεις συνεργασιών, με άτομα και συλλογικότητες. Όμως δεν φτάνει ο σχεδιασμός μιας μάχης από το σχέδιο αυτό καθ’αυτό αλλά  εξαρτάται και από την κατανόηση της πολιτικής αυτής που περιέχει όλα αυτά όπως και από την αυτοδιάθεση του εαυτού μας σ αυτό.
Όταν μίλαγε ο Λένιν  για τις συνεργασίες και για τον εχθρό είχε δυο πράματα στο μυαλό του : την εμπειρία και τον Κλαούζεβιτς  δηλαδή την γνώση, την ανάλυση, τον υλισμό και έτσι χάραξε νικηφόρα πορεία στην αρχή της έκβασης του αγώνα, του πολέμου, των μετασχηματισμών, της επανάστασης.

Εχουν να δουν τα μάτια μας κωλοτούμπες...

τρύπιο ευρώ...

Οι δημοσκοπήσεις είναι όπως οι παπαγάλοι: ό, τι τους ζητήσεις να σου πουν θα σου το πουν. Το θέμα είναι, απλώς, να θέσεις το ερώτημα που θες με τον τρόπο που σε βολεύει περισσότερο και θα έχεις την απάντηση της αρεσκείας σου στο πιάτο σου. Οταν, για παράδειγμα, κατάρρεε ο αρχιερέας τής διαπλοκής τέθηκε ξαφνικά στα γκάλοπ το ερώτημα για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, το οποίο ήταν λογικό να έδινε προβάδισμα στον έμπειρο Κ. Σημίτη από τον άπειρο Κ. Καραμανλή. Παρόλα αυτά στις εκλογές τού 2004 η Ν.Δ. σάρωσε, ενώ ο αρχιερέας απόδειξε για άλλη μια φορά τη "γενναιότητά" του με το να μην ηγηθεί του κόμματός του και να αποδώσει στη συνέχεια την ευθύνη για την ήττα στον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος ήταν δεν ήταν τότε δύο μήνες πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ...

Ετσι και σήμερα οι πληρωμένοι δημοσκόποι ρωτούν το "δείγμα" τους για το αν επιθυμούν ένα "μεγάλο συνασπισμό", δηλαδή μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, για τη διάσωση της χώρας,

Οι παιδικές ασθένειες της ηγεσίας του ΚΚΕ...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Όταν έχεις αντισώματα σε ένα ιό, μπορείς να συναναστρέφεσαι άνετα με τους φορείς του, χωρίς να κινδυνεύεις να κολλήσεις την ασθένεια. Αντιθέτως, όταν δεν έχεις αναπτύξει αντισώματα, ακόμη και η παραμικρή επαφή με τους φορείς του ιού, δύναται να σε ρίξει στο κρεβάτι. Ποιο είναι το πολιτικό συμπέρασμα της ενδελεχούς ιατρικής μας ανάλυσης; Το ΚΚΕ έστειλε αντιπρόσωπο στο Συνέδριο της ΝΔ, άρα έχει αναπτύξει επαρκή αντισώματα έναντι των ιών της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Το ΚΚΕ δεν έστειλε αντιπρόσωπο στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, άρα δεν έχει αναπτύξει επαρκή αντισώματα έναντι του ρεφορμιστικού ιού. Τα υπερκομμουνιστικά στελέχη της ηγεσίας του δεν είναι σίγουρα για τον υπερκομμουνισμό τους.
Εισερχόμενος στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής στις 17 Ιουνίου, λίγες μέρες μετά από το σκοτάδι που έριξε ο Σαμαράς στη ΕΡΤ, ο γ.γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας ζήτησε να καταργηθεί η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και να ανοίξει η ΕΡΤ. Για να συμπληρώσει αμέσως μετά ότι «η λύση δεν βρίσκεται στις συνταγές των κομμάτων του νέου διπολισμού είτε με πυρήνα τη ΝΔ είτε με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στη λαϊκή συμμαχία και στη συμπόρευση με το ΚΚΕ. Καλούμε το λαό να γυρίσει την πλάτη στα τερτίπια εκείνων των κομμάτων που έχουν σαν μοναδικό σκοπό να καθίσουν στο σβέρκο του, και να υλοποιήσουν τις εντολές των μονοπωλίων και της ΕΕ».
Εκείνη την ημέρα η ηγεσία του ΚΚΕ υπερέβη τα εσκαμμένα. Πριν καλά- καλά στεγνώσει το μελάνι της εκτροπής, με το σκοτάδι στις οθόνες να σφραγίζει την ακροδεξιά μετατόπιση του Σαμαρά, ο κ. Κουτσούμπας είχε το θράσος να εξισώσει τη ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Την Ακροδεξιά του Σαμαρά, του Λαζαρίδη, του Βορίδη, του Μουρούτη, του Φαήλου, του Γεωργιάδη, με την Αριστερά, που όσα και να της προσάψεις, βρίσκεται διάολε εδώ και δεκαετίες, πολύ πριν γίνει κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, δίπλα στους αγώνες των κάθε λογής κατατρεγμένων.
Η εξίσωση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με την πιο σκοτεινή Δεξιά των τελευταίων 40 ετών μαρτυρά νηπιακή πολιτική ανάλυση, μαρτυρά μίσος, μαρτυρά διάθεση εκδίκησης για τους ψηφοφόρους που χάθηκαν ανάμεσα στον Μάιο και τον Ιούνιο, μαρτυρά πάνω απ' όλα πλήρη και επιδεικτική αδιαφορία για τον λαό που υποφέρει. Μόνο εμείς, η πεφωτισμένη ηγεσία του ΚΚΕ, μπορούμε να σε σώσουμε, λαέ. Μέχρι να το καταλάβεις, μείνε εκεί να βράζεις στο ζουμί σου.
Σ' αυτήν τη συγκυρία, όλα τούτα είναι παιχνίδια και παιχνιδάκια, ασκήσεις επί χάρτου, για να κερδίζουμε καμιά μονάδα στις δημοσκοπήσεις. Όταν ο κόμπος θα φτάσει στο χτένι, όταν θα έρθει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων, τότε θα περάσουμε από το εικονικό στο πραγματικό. Το ερώτημα είναι απλό και το θέτουν εκατομμύρια πολίτες: Αν στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα και καλέσει το ΚΚΕ να σχηματίσουν μαζί κυβέρνηση, θα υπάρξει ηγεσία που θα μπορέσει να το αρνηθεί; Θα βγουν ο Κουτσούμπας και η Παπαρήγα να πουν ενώπιον του ελληνικού λαού ότι η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο πράγμα, χωρίς να προσέλθουν σε διάλογο, χωρίς να θέσουν καν κάποιους προγραμματικούς όρους; Θα αφήσουν να χαθεί η ιστορική ευκαιρία για κυβέρνηση της Αριστεράς, να επιστρέψει η εξουσία στις δυνάμεις του Μνημονίου;
Όταν έρθει η ώρα, η ηγεσία του ΚΚΕ θα αναγκαστεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Κι αν δεν απαντήσει η ηγεσία, θα απαντήσει η βάση.

Προσοχή στα γράδα!

του Χριστοφορου Κασδαγλη απο τα ενθεματα...

Έργο του Ζωρζ Μπρακ, 1927
Η απόσταση από το 27% ως το 30% είναι μικρή — και ταυτοχρόνως τεράστια! Ακόμα πιο δύσβατη είναι η απόσταση από το 31% μέχρι τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς, έτι δε περισσότερο μέχρι τη σταθεροποίησή της, κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Ελπίζω να καταλαβαινόμαστε.

Μέσα στον ορυμαγδό των εκλογών επικράτησε η αυταπάτη ότι για να σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση αρκούσε ένα 30% και η κατάληψη της πρώτης θέσης. Φαινόταν απλό ενώ δεν ήταν, παρά το επάρατο μπόνους των 50 εδρών. Λίγους μήνες αργότερα, μια ψύχραιμη ανασκόπηση δείχνει ότι πιθανότερο ήταν το σενάριο της αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης. Για παράδειγμα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η ΔΗΜΑΡ θα εκδήλωνε την προθυμία και την προσαρμοστικότητα που επιδεικνύει με το παρόν σχήμα. Η εικόνα αποκαλύπτει ένα έλλειμμα συμμαχικών προοπτικών για τον ΣΥΡΙΖΑ, μια «μοναχικότητα» που σημαίνει ότι το τρίπτυχο συσχετισμοί-πρόγραμμα-συμμαχίες χρήζει επανεξέτασης.

Θεωρητικά, ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα θα επιδρούσε καταλυτικά μεταβάλλοντας τους συσχετισμούς. Αλλά σ’ αυτό το πλαίσιο, η εκλογίκευση του εκλογικού προγράμματος της Αριστεράς είναι επιτακτική: θα διευκόλυνε τις μετατοπίσεις και θα έκαμπτε αναστολές άλλων δυνάμεων, θα τους στερούσε προσχήματα και θα ενέτεινε την πίεση προς τις ηγεσίες τους.

Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι προεκλογικές αμφιταλαντεύσεις και το φλερτ με μονομερείς ενέργειες έναντι της Ε.Ε. και του Μνημονίου, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι απέδωσαν εκλογικά, υπονόμευαν μελλοντικές διεργασίες σύγκλισης — σε συνδυασμό, βέβαια, με τη δεξιά μετατόπιση άλλων δυνάμεων εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης, τότε ή αργότερα, θα έθετε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το δραματικό δίλημμα: ή να προβεί σε συμβιβασμούς για να πετύχει συνεργασίες (με κίνδυνο να κατηγορηθεί για «κωλοτούμπα») ή να παραιτηθεί από την κυβερνητική προοπτική και να χαθεί το μομέντουμ που η ίδια δημιούργησε.

Αλλά δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα τακτικής. Ακόμα και με τις ευνοϊκότερες προϋποθέσεις, αριστερή διακυβέρνηση από δυνάμεις με αθροιστικό ποσοστό της τάξης του 35-40% δεν στέκεται. Πρόκειται για τη μέγιστη αυταπάτη! Όσο πιο προωθημένο το πρόγραμμα τόσο μεγαλύτερα ποσοστά θα απαιτηθούν για να ευδοκιμήσει.

Η ένσταση είναι γνωστή: Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ πώς κυβερνούν εδώ και δεκαετίες; Τα αστικά κόμματα κυβερνούν με μειοψηφικά ποσοστά γιατί απολαμβάνουν τεράστιας υποστήριξης ή ανοχής εντός και εκτός της χώρας: η Ε.Ε., οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι αγορές, διεθνείς οργανισμοί, πολυεθνικές. Κι ακόμα, η ντόπια ελίτ, τράπεζες, επιχειρηματικός κόσμος, ΜΜΕ, στρατός, αστυνομία, ΕΥΠ, γραφειοκρατία.

Στον αντίποδα, μια αριστερή κυβέρνηση είναι δεδομένο ότι θα βρει απέναντί της αυτές τις δυνάμεις — να ανθίστανται, να βυσσοδομούν, να οργανώνουν λευκές απεργίες, ίσως και προβοκάτσιες. Όσο πιο δύσκαμπτο το πρόγραμμα, τόσο πιο ισχυρές οι αντιστάσεις. Όσο πιο ασθενικές οι πλειοψηφίες, τόσο δριμύτερες οι πιέσεις. Στοιχειώνει τις σκέψεις μου το παράδειγμα της Χιλής. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το παραμερίζει επειδή ενδεχομένως δεν συνάδει με τις συνταγές του.

Και, βέβαια, η Αριστερά οφείλει να απορρίψει ασυζητητί την ιδέα της αυτοδυναμίας, ανεξαρτήτως ποσοστών! Όχι μόνο γιατί θα ίσχυαν –κατά μείζονα λόγο– όλα τα παραπάνω, αλλά και γιατί ένα μόνο κόμμα είναι αδύνατον να συνθέσει τα συμφέροντα ενός ολόκληρου λαού.

Προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνεται για τον απομονωτισμό του ΚΚΕ, τη δεξιά στροφή της ΔΗΜΑΡ, την υποτονικότητα των Οικολόγων Πράσινων. Τι θα ’πρεπε δηλαδή να κάνει, να νεκραναστήσει κόμματα-δορυφόρους, όπως συνέβαινε στις δεκαετίες του ’40 και του ’50;

Ασφαλώς όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν διαθέτω ολοκληρωμένη πρόταση. Κανείς δεν διαθέτει. Όμως, αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο δρα ο ΣΥΡΙΖΑ, και μέσα σ’ αυτό είναι υποχρεωμένος να εδραιώσει την ηγεμονία του. Αλλιώς, την εξουσία ας την ξεχάσει. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να γραδάρει το πρόγραμμά του, όπως ο οινοποιός το καλό κρασί. Να κατεβάσει μερικούς βαθμούς τη συνθηματολογία του και να διαχειριστεί με πιο ευέλικτο τρόπο τα μέτωπά του. Να εκμεταλλευτεί κάθε ρωγμή ή αντίφαση, να λειτουργήσει δημιουργικά και διεισδυτικά. Οι διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς θα δημιουργήσουν ευκαιρίες, αρκεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην υποκύψει στον πειρασμό των κάθετων αντιπαραθέσεων και του ρεβανσισμού.

Ο πολιτικός χάρτης, λαμβανομένων υπόψη και των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, δεν επιτρέπει κυβερνητικά σενάρια χωρίς τη συμμετοχή τμήματος τουλάχιστον της κεντροαριστεράς (όσο δυσοίωνο κι αν φαντάζει αυτό), σε μια κυβέρνηση όπου τον πρώτο λόγο θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολιτική του ατζέντα — απλά μαθηματικά.

Και για να κάνω το πακέτο ακόμα πιο δύσκολο –αλλά απείρως πιο ελκυστικό–, ευθύνη μιας τέτοιας κυβέρνησης δεν είναι να ανασυγκροτήσει την κοινωνία πατερναλιστικά, αλλά να της προτείνει σχέδιο και να της προσφέρει εργαλεία ώστε η ίδια να πρωταγωνιστήσει στην ανασυγκρότηση του εαυτού της!

( neverest1@gmail.com)