Ποιος θα κερδίσει τη μάχη των προσδοκιών...

Χ. Γεωργουλας, απο την Εποχη...

Την κοινωνική καταστροφή τη ζούμε. Αυτό που χρειάζεται να περιγράψουμε πειστικά, είναι η αναστροφή της...
Πίσω από τους διθύραμβους των κυβερνώντων είναι εξαιρετικά χρήσιμο να διακρίνουμε τις πραγματικές εκτιμήσεις των αντιπάλων. Δεν τις κρύβουν, άλλωστε, γιατί και οι ίδιοι, οι μη εντεταλμένοι στη φθηνή προπαγάνδα, έχουν ανάγκη να τις συζητούν μεταξύ τους.

Τι μπορούμε, λοιπόν, να διακρίνουμε πίσω από τους πανηγυρικούς τόνους για το πρωτογενές πλεόνασμα και την έξοδο στις αγορές;
Πρώτα απ’ όλα, την τεράστια και καλά σχεδιασμένη προσπάθεια –παρά τα παρεμβληθέντα εμπόδια της πολιτικής συγκυρίας– να εμφανιστούν οι «επιτυχίες» αυτές σαν αποδείξεις ότι αλλάζουμε πια σελίδα, ότι ήρθε η αρχή του τέλους των δεινών μας. Η προσπάθεια που καταβλήθηκε και εξακολουθεί να καταβάλλεται είναι τεράστια όχι μόνο για να πεισθούν οι αντίπαλοι, αλλά γιατί υπάρχουν και ισχυρότατες ενστάσεις στο εσωτερικό του φιλοκυβερνητικού στρατοπέδου. Όπως επισημαίνει ένας από τους εγκυρότερους αναλυτές («Οικονομική Καθημερινή» 13/4), «μας δάνεισαν επειδή συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε το Μνημόνιο».

Η δημοσκοπική αγωνία είναι αντιαριστερή...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Μπλε η Νέα Δημοκρατία, ροζ ή κίτρινο ο ΣΥΡΙΖΑ, πράσινο το ΠΑΣΟΚ, κόκκινο το ΚΚΕ, μαύρο η Χ.Α., κ.λπ. Οι συνηθισμένες χρωματικές απεικονίσεις των δημοσκόπων. Ένα μεγάλο μέρος των εβδομαδιαίων συζητήσεων εκκινεί από την «τελευταία δημοσκόπηση» της τάδε εταιρείας.

Χρειάζεται η Αριστερά τέτοια στοιχήματα; Τις αριθμητικές αποδείξεις της δύναμής της; Τόσοι δήμαρχοι έναντι τόσων; Τέτοιο ποσοστό ο δικός μας έναντι του αντιπάλου; Οι εκλογές και το πολιτικό ερώτημα που θέτουν, είναι απλώς, ένα αριθμητικό μέγεθος; Αν ναι, τότε τι είναι η στρατηγική σκέψη, η πολιτική ορμή, η καθαρότητα στόχων, η ανάλυση, το σχέδιο, το πολιτικό σφρίγος; Είναι τα απλά μέσα για να πετύχεις την αριθμητική επίδοση; Τη ροζ ή κίτρινη μπάρα απέναντι στη γαλάζια της Νέας Δημοκρατίας, στην πράσινη του ΠΑΣΟΚ; Το ποσοστό χρώματος στον χάρτη;
Συμφέρει την Αριστερά η προσαρμογή σε μια τέτοια σχηματική ιεράρχηση, σε μια απεικονιστική αγωνία που μοιάζει με στατιστική και που μπορεί να έχει πάμπολλα ή και καθόλου περιεχόμενα; Ή μήπως δουλειά της είναι η κατάστρωση αντισχεδίου και η πολιτική αποσαφήνιση των στόχων, των επιθυμιών της; Οι χρωματικές μπάρες ή ο λόγος; Σα να αιχμαλωτίζεται η Αριστερά σε κάτι που δεν είναι το προνομιακό της πεδίο, ακόμα κι αν η συγκυρία το ευνοεί. Δηλαδή αποδέχεται μια εικόνα για τον εαυτό της, αποκτά σθένος ή όχι, σε συνάρτηση με το αν η εβδομαδιαία δημοσκοπική καταγραφή την φέρνει πρώτη ή δεύτερη, σε σχέση με το αν καλύπτει ή όχι κάποια διαφορά μερικών εκατοστών.
Όμως σε τέτοια διλήμματα (όπως τα περιγράφω), από την μια στέκεται η δημοσκοπική μονομέρεια, αλλά απ' την άλλη υφέρπει η λογική της πρωτοπορίας, που κάθεται μόνη στο μπαρ και δεν την κοιτάει κανείς. Σε τέτοια διλήμματα αναγνωρίζει κανείς τη μόνη μικρή και τίμια Αριστερά σε αντίθεση με την εκκοσμικευμένη μαζική και διεκδικήσιμη (και από ιδιοτελείς καιροσκόπους και από απελπισμένους). Χωρίς να το καταλαβαίνει η Αριστερά αιχμαλωτίζεται από τα αριθμητικά ή εκλογοκεντρικά διλήμματα και στοιχήματα, χάνοντας το μεγάλο της πλεονέκτημα. Την καθαρότητα, την ευλυγισία και τη δυνατότητα λαϊκής επαφής.
Η εξουσία έχει όλη την άνεση το οτιδήποτε δεν εκφράζει ακριβώς την κυβερνητική κατρακύλα, να το εμφανίσει ως δική της νίκη. Οτιδήποτε δεν αποτελεί κυβερνητική πανωλεθρία, οτιδήποτε είναι μια απλή ήττα και όχι συντριβή συστημικού κόμματος, μπορεί να το εμφανίσει ως νίκη και διάψευση της Αριστεράς. Εύκολες προεκτιμήσεις ότι δηλαδή, «δεν μπορεί ο κόσμος να μη βλέπει τα εξόφθαλμα και τους εγκαταλείψει μαζικά» δεν ισχύουν. Πιθανόν να ηττηθεί η πολυδεξιά. Πιθανόν και όχι.
Ο κόσμος αποκόπτει τα πρόσωπα από τις πολιτικές που υπογράφουν. Ένας «αντιστασιακός» σε ένα νομοσχέδιο -που το ψηφίζει εν τέλει- δεν καταγράφεται με την ψήφο του, αλλά με τον «αντιστασιακό», επικοινωνιακό του θόρυβο. Η κοινοβουλευτική διαδικασία σαν παράσταση, είναι αδύναμη, σε σχέση με τη μιντιακή. Μια βδομάδα θορύβου περί αποχώρησης, περί του περήφανου όχι, αρκεί για να σβηστούν τα ίχνη του ναι. Τα πολιτικά περιεχόμενα αλλά και ο πολίτης που σκέπτεται, θυμάται, συνδυάζει, δεν είναι η πληθυντική πολιτική δύναμη. Το πλήθος δεν θυμάται, μπερδεύεται, παρανοεί. Καταλήγει στις μπάρες και τα χρώματα των δημοσκοπήσεων ή των εκλογών, καταλήγει σε μια ρηχή συγκριτική, γιατί δεν έχει τη δύναμη της σύγκρισης. Γιατί δεν διαθέτει το σθένος της αργής, σίγουρης, συνθετικής σκέψης.
Οι όροι λοιπόν, της εντυπωσιοθηρίας, δεν συμφέρουν την Αριστερά. Και η συμμόρφωση με τη μιντιακή ιδιόλεκτο δεν είναι σίγουρο ότι είναι το πιο στέρεο έδαφος για το αριστερό διάβημα. Τα γράφω όλ' αυτά γιατί, ενώ το ΠΑΣΟΚ χάνεται, εξαϋλώνεται ή αντικαθίσταται, ενώ η δύναμη της Ν.Δ. έχει καταποντιστεί και ενώ η Αριστερά (όλη μαζί, ανεξαρτήτως αν φαγώνονται οι αριστεροί μεταξύ τους) έχει μεγάλη επιρροή, κινδυνεύει το αριστερό βλέμμα προς την κρίση, η αριστερή κριτική, οι επιβεβαιωμένες αριστερές προβλέψεις, να φανούν ως χαμένες, ως αποδοκιμασμένες. Η εξουσία παίζει με τα σίγουρα όπλα με τα οποία έκτισε τη νεοελλάδα (και την γκρέμισε στη συνέχεια).
Οι διορισμοί των κ. Σημίτη, Παπανδρέου, έγιναν σήμερα η τετράμηνη κοινωνική εργασία και τα τριχίλιαρα του κ. Καραμανλή μετά τις πυρκαγιές της Ηλείας, έγιναν τα σημερινά 500άρικα. Το κάλπικο αφήγημα του κ. Σημίτη για την ισχυρή Ελλάδα (της «Ολυμπιάδας» εφόδου στον ουρανό) έγινε το εξίσου κάλπικο «έξοδος στις αγορές».
Τα έπη του ψέματος και της οφθαλμαπάτης συνεχίζουν να είναι λειτουργικά ακόμα και στον άνθρωπο δίπλα στον σκουπιδοτενεκέ, όπως ακριβώς χθες ήταν λειτουργικά στον ηλίθιο δίπλα στην SLK.
Παραδόξως η ιδεολογία του αποσυνάγωγου, του σκουπιδοσυλλέκτη, ή του διαψευσμένου μικροαστού, αποδυναμώνει την Αριστερά γιατί απομακρύνει από τη σκέψη, την ψυχραιμία και γιατί κάνει επείγουσα τη δημιουργία ζωτικού ψέματος. Πρέπει οι άνθρωποι να ζήσουν, να υπάρξουν (όσο τους μένει) και γι' αυτό προσχωρούν στο ψεύδος, (στο drug). Η αφελής προσαρμογή στη δημοσκοπική μπάρα, είναι το όχημα εξόδου της Αριστεράς, πριν καν μπει. Στην πιεστική και ελλειμματική συνθήκη η μπάρα γίνεται ο διπλός μηχανισμός εφόδου και καταρράκωσης.
Επιχείρημα, τίμιο κτίσιμο της κάθε απάντησης, ψάξιμο, κινηματική αντίληψη, περιγραφή και προετοιμασία για τα δύσκολα, κόψιμο καιροσκόπων (τα έχω γράψει τόσες φορές ) είναι η μόνη βαθιά δυνατότητα.

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ
dsevastakis@arch.ntua.gr

Κορύφωση του ταξικού πολέμου μετά τις ευρωεκλογές...

του system failure...

Η νεοφιλελεύθερη δικτατορία στην Ελλάδα ετοιμάζεται για νέα σκληρά μέτρα καταστολής ώστε να ολοκληρωθεί το πείραμα

  Η κυβέρνηση Σαμαρά ανακοίνωσε πρόσφατα την απόδοση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Το σόου της κυβέρνησης και η γνωστή τακτική συνεχίστηκε, με τους κυβερνώντες να παίζουν θέατρο και τον πρωθυπουργό με δήθεν αυστηρό ύφος να δηλώνει ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω στις απαιτήσεις της Τρόικα να μην αποδοθεί το πρωτογενές πλεόνασμα. 

Το σόου συνεχίστηκε και σε ενδοκυβερνητικό επίπεδο με αφορμή την υπόθεση του γάλακτος και τους δήθεν "αντάρτες" να δηλώνουν με έμφαση ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσουν, σε μια απόπειρα να διασώσουν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ εν όψει ευρωεκλογών, αλλά και να πείσουν ότι έχουν και αυτοί τις δικές τους κόκκινες γραμμές. Τα συστημικά ΜΜΕ, όπως ήταν αναμενόμενο, πρόβαλαν τις διαφωνίες για το γάλα ως μείζον θέμα. Δεν είναι η πρώτη φορά που παίζεται αυτή η παράσταση:

http://failedevolution.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5.html

Οι Ευρωπαίοι, όπως ήταν φυσικό, στήριξαν πλήρως την κυβέρνηση Σαμαρά που ακολουθεί πιστά τις οδηγίες τους, λέγοντας πάλι τα γνωστά, ότι η Ελλάδα είναι στο σωστό δρόμο κ.λ.π., αλλά οι αριθμοί είναι αμείλικτοι (http://goo.gl/zfYfVA) και τα συστημικά ΜΜΕ φρόντισαν και πάλι να τους εξαφανίσουν, προτάσσοντας για πολλοστή φορά την χιλιομασημένη και απατηλή καραμέλα του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Ο Τριανταφυλλόπουλος, οι νεοναζί και η επικοινωνιακή τους σύμπραξη...

 projector revolt...

Στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, παρότι ανέκαθεν κίτρινος δημοσιογράφος που έχτισε την καριέρα του πάνω στην προσωπική ζωή και την δημόσια διαπόμπευση του Στέφανου Κορκολή και άλλων δημοσίων προσώπων, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι κάποτε ήταν στην κορυφή της δημοσιογραφικής πιάτσας, ότι κι αν αυτή αντιπροσώπευε. Για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα οι εκπομπές του χτυπούσαν κόκκινο στα μηχανάκια της AGB και πολλοί ξαγρυπνούσαν παρακολουθώντας τις.
Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος των τελευταίων ετών προκαλεί λύπηση σε όποιον κάτσει και παρατηρήσει την κατάντια του και τους τρόπους με τους οποίους επιδιώκει να ξαναβγεί στο προσκήνιο και να επιβιώσει επαγγελματικά και οικονομικά.
Εκπομπές-telemarketing με μάσκα δημοσιογραφικής αποκάλυψης επαναστατικής εφεύρεσης στον χώρο της υγείας, με θέμα "θαυματουργά" νανοβιονικά γιλέκα και καλσόν όσο ήταν ακόμη σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας, που παρόλο που αποδείχθησαν απάτη συνεχίζουν να πωλούνται, μετατροπή του zougla.gr σε e-shop με παρόμοιο υλικό προς πώληση, web-tv που απέτυχε, τηλεοπτικό κανάλι «GR» με αναμεταδόσεις πανελληνίως που απέτυχε πριν καν καλά καλά ξεκινήσει και μετατροπή του zougla.gr σε lifestyle portal μέσω του «Gova-Stileto» της γυναίκας του.
Τελευταίο και πιο αποκρουστικό, η μεθοδολογία να προσελκύσει κάποια κλικ παραπάνω μέσω διαδικτυακών δημοσκοπήσεων που οργανώνει συχνά πυκνά. Το σχέδιο απλό. Η Χρυσή Αυγή ως γνωστόν διαθέτει έμμισθους "διαδικτυακούς πολεμιστές" των οποίων ο ρόλος είναι να περνάν την ώρα τους πάνω από έναν υπολογιστή και μέσω πολλαπλών λογαριασμών σε social media, να ψηφίζουν, να σχολιάζουν και να προπαγανδίζουν τις νεοναζιστικές τους αντιλήψεις και στο τελευταίο blog του ιστού εφαρμόζοντας κατά γράμμα των μηχανισμό προπαγάνδας του πολυαγαπημένου τους Γιόζεφ Γκαίμπελς, μεγενθύνοντας έστω και εικονικά τον βαθμό αποδοχής των ιδεών τους.

Δημοσκοπήσεις: Εργαλείο αποτύπωσης ή διαμόρφωσης της κοινής γνώμης;

Τρέχοντα, και μη...

 

Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Kapa Research για λογαριασμό της εφημερίδας "Βήμα" τάραξε τα νερά. ''Θρίλερ η πρωτιά στις Ευρωεκλογές". ''Παραμένουν όλα ανοιχτά για την πρωτιά στις Ευρωεκλογές". "Γρίφος η πρωτιά, πέμπτο κόμμα το ποτάμι". ''Ευρωεκλογές:Πάει για τέταρτο το ποτάμι''
Όλοι παρακολουθούμε λοιπόν και συζητούμε με αγωνία το νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται με το νεοσύστατο και χωρίς καμία πολιτική πρόταση "Ποτάμι" να πνίγει στα νερά του την αριστερά και να συμπαρασύρει το θέμα της επικράτησης σε γρίφο. Αυτά μας λεν, αυτά διαβάζουμε, αυτά ακούμε και έτσι σκέπτεται ο κόσμος. 

 

Εδώ και χρόνια τίθεται πλέον ανοιχτά ένα τεράστιο ζήτημα με τις δημοσκοπήσεις. 

-Αποτελούν εργαλείο αποτύπωσης της κοινής γνώμης ή απόπειρα διαμόρφωσης αυτής;
-Υπάρχει σκοπιμότητα στην αλλαγή της νομοθεσίας που επιτρέπει πλέον την διεξαγωγή δημοσκοπήσεων και την ανακοίνωση των ευρημάτων τους ακόμα και ελάχιστα 24ωρα πριν τις εκλογές; Θα επιτρέπονται οι δημοσκοπήσεις ακόμα και την Παρασκευή πριν τις εκλογές

 

Τα τεράστια ποσά και τα τεράστια συμφέροντα που διακυβεύονται γύρω από τη διακυβέρνηση μιας χώρας είναι βέβαια δεδομένα. Οι δημοσκοπικές εταιρείες είναι πελάτες αυτού του συστήματος. Μόνον από κάποια στοιχεία αποδεικνύεται ότι έχουν εισπράξει από κρατικούς φορείς πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ την τελευταία 5 ετια. (Δημοσκόποι σφιχταγκαλιασμένοι με το Δημόσιο.) Η ίδια η Kapa Research που διενήργησε την δημοσκόπηση για το "Βήμα", φιγουράρει στην κορυφή των ωφελούμενων δημοσκοπικών εταιρειών από το κράτος . Ακολουθούν η ΜRB και η GPO. 

Ορατών τε πάντων και αοράτων…

Sotosblog....

Η αχαλίνωτη φαντασία που υπάρχει για να απελευθερώνει δημιουργικά τον άνθρωπο, και που του επιτρέπει να επισκέπτεται άλλες σφαίρες πέρα από το προφανές (όχι απαραίτητα σφαίρες μεταφυσικές), δηλαδή να αναζητεί εναλλακτικές ερμηνείες πίσω από τα φαινόμενα, να διερευνά αφανείς αιτιώδεις σχέσεις, να σταθμίζει παρασκηνιακούς παράγοντες κ.τ.τ., έχει και αυτή μια δεύτερη όψη: Την ίδια ώρα που έχει τη χάρη να ωθεί στην ελευθερία, έχει και την κατάρα, η άτιμη, να μπορεί να σε δέσει στο κάθισμά σου. Όσο έξυπνος και αν είσαι. Και τότε ακόμα, αν είσαι πια πάρα-πάρα πολύ έξυπνος, ε, δικαιώνεις στο τέλος το γνωμικό ότι το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.
Λ.χ., ευφάνταστες και αόριστες εξηγήσεις επί εξηγήσεων που αποδίδουν το δικό μας πάθημα σε μακρόπνοα σχέδια τα οποία, σύμφωνα με αυτές, εξυφάνθηκαν από μεγάλα κέντρα κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες σε σκοτεινά αλλά παντοδύναμα υπόγεια (εντός αλλά κυρίως εκτός συνόρων), κάνουν τελικά τον άνθρωπο να αισθάνεται εκ προοιμίου μικρός και ανίσχυρος απέναντι στην πραγματικότητα. Εντείνουν το αίσθημα της ματαιοπονίας απέναντι σε άτρωτο τέρας. Το σκορ στο ταμπλό γίνεται δυσθεώρητο ήδη από τα αποδυτήρια.

Διεύρυνση προς τα κάτω...

Του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Αν τους επόμενους δύο μήνες επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες που φέρουν το ευρωπαϊκό διευθυντήριο έτοιμο για μια ακόμη «γενναιόδωρη» αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αυτό θα σημαίνει ότι οι δανειστές δεν έχουν άλλη λύση από το να στηρίξουν μέχρις εσχάτων τη σημερινή συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Έχουν την πολυτέλεια να τσεκάρουν σχετικά ανώδυνα την «επένδυσή» τους, στις διπλές εκλογές του Μαΐου. Ανώδυνα, από την άποψη ότι δεν διακυβεύεται η διακυβέρνηση, εκτός αν το βάρος της ήττας των δύο κομμάτων είναι τόσο μεγάλο, ώστε η μη προσφυγή σε πρόωρες εθνικές εκλογές να ισοδυναμεί με πραξικόπημα. Εν ολίγοις, μαζί με τις επιδόσεις των εφεδρειών που θα δοκιμάσουν την τύχη τους (οι 58 κ.ά.), από τις κάλπες του Μαΐου θα προκύψει συμπέρασμα για το αν το ευρωδιευθυντήριο και η εγχώρια ελίτ διαθέτουν κυβερνητική λύση ή όχι.
Όπως έχουμε επισημάνει κι άλλες φορές από αυτές τις σελίδες, η ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος τη μνημονιακή τετραετία έχει δημιουργήσει έναν ατελή ακόμη διπολισμό. Ατελή όχι μόνο μαθηματικά, με βάση τα δημοσκοπικά ποσοστά που συγκεντρώνουν ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., αλλά και από τη σκοπιά των στρατηγικών διακυβευμάτων που κάθε πόλος προβάλλει. Η Ν.Δ. έχει ξεκαθαρίσει ήδη ότι στις εκλογές του Μαΐου θα θέσει και πάλι στο επίκεντρο το δίλημμα «ναι ή όχι στην Ευρώπη». Αυτό θολώνει το τοπίο, καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του επιδιώκει να τονίζει συστηματικά το ευρωπαϊκό του στίγμα, έστω και εναλλακτικό. Έτσι κι αλλιώς, δημιουργείται ένα πεδίο επικάλυψης που προκαλεί συγχύσεις για τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές.
Απέναντι στο τοπίο του ατελούς διπολισμού υπάρχει μια πραγματικά αχαρτογράφητη κοινή γνώμη. Η δημοσκοπική υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι πια αδιαμφισβήτητη, αλλά αντισταθμίζεται από την επίσης σταθερή καταγραφή μιας μεγάλης ομάδας πολιτών που επιμένουν στη σιωπή τους.

Εχουν να δουν τα μάτια μας κωλοτούμπες...

τρύπιο ευρώ...

Οι δημοσκοπήσεις είναι όπως οι παπαγάλοι: ό, τι τους ζητήσεις να σου πουν θα σου το πουν. Το θέμα είναι, απλώς, να θέσεις το ερώτημα που θες με τον τρόπο που σε βολεύει περισσότερο και θα έχεις την απάντηση της αρεσκείας σου στο πιάτο σου. Οταν, για παράδειγμα, κατάρρεε ο αρχιερέας τής διαπλοκής τέθηκε ξαφνικά στα γκάλοπ το ερώτημα για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, το οποίο ήταν λογικό να έδινε προβάδισμα στον έμπειρο Κ. Σημίτη από τον άπειρο Κ. Καραμανλή. Παρόλα αυτά στις εκλογές τού 2004 η Ν.Δ. σάρωσε, ενώ ο αρχιερέας απόδειξε για άλλη μια φορά τη "γενναιότητά" του με το να μην ηγηθεί του κόμματός του και να αποδώσει στη συνέχεια την ευθύνη για την ήττα στον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος ήταν δεν ήταν τότε δύο μήνες πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ...

Ετσι και σήμερα οι πληρωμένοι δημοσκόποι ρωτούν το "δείγμα" τους για το αν επιθυμούν ένα "μεγάλο συνασπισμό", δηλαδή μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, για τη διάσωση της χώρας,

Επιχείρηση “ρετουσάρισμα” της Αριστεράς...

του system failure...

Ενδείξεις ότι, μετά τη Χρυσή Αυγή, το συστημικό κατεστημένο σχεδιάζει μια ανάλογη επιχείρηση για την Αριστερά

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα σταθερό προβάδισμα για το κυριότερο κόμμα της Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση έχει καταλάβει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αντιστρέψει την αρνητική εικόνα της και έτσι αναμένεται ότι, για παν ενδεχόμενο, θα φροντίσει να επιταχύνει τα νέα σκληρά μέτρα που ζητούν οι δανειστές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι πρόσφατες δηλώσεις Σόιμπλε – Ντάισελμπλουμ, που έστειλαν το μήνυμα, για άλλη μια φορά, ότι η Ελλάδα έχει να κάνει ακόμα πολλά.

Παράλληλα με την τακτική της "καμένης γης" που θέλει να παραδώσει στην επόμενη κυβέρνηση, το συστημικό κατεστημένο επιχειρεί και μια απόπειρα "ρετουσαρίσματος" της Αριστεράς στην Ελλάδα, με σκοπό την σταδιακή της "εξημέρωση" και "στρογγύλεμα των ακραίων" και εχθρικών προς το σύστημα, θέσεων της και αυτό δείχνει μάλλον ότι, κάποιες κρυφές δημοσκοπήσεις ή εκτιμήσεις, δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με μεγαλύτερη διαφορά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ακόμα και στο εξωτερικό, ορισμένοι αναγνωρίζουν την διαφορετική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην Ευρώπη, οι οποίες υιοθετήθηκαν ακόμα και από τους Σοσιαλδημοκράτες ως αναπόφευκτες και αναγκαίες. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η ανάλυση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο York του Τορόντο, Leo Panitch, μιλώντας στο Αμερικανικό δίκτυο REAL NEWS (http://adiritos.blogspot.gr/2014/01/syriza-succeeds-in-greece-by.html). Ο Panitch υποστηρίζει μάλιστα ότι, ακριβώς λόγω αυτής του της στάσης, ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε προβάδισμα απέναντι στα νεοφιλελεύθερα κόμματα της κυβέρνησης.

Φαίνεται λοιπόν ότι, αυτό που ίσως φοβάται η Ευρωπαϊκή οικονομικοπολιτική ελίτ, ενόψει και των ευρωεκλογών, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα και για τα άλλα κόμματα της Αριστεράς στην Ευρώπη, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε ένα ντόμινο ανεπιθύμητης και ανεξέλεγκτης ανόδου μιας πλήρους αποστασιοποιημένης από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ου γαρ γέρος έρχεται μόνος...

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη, απο την Αυγη...

Διαβάζεις την τετραμηνιαία δημοσκόπηση της Metron Analysis και μένεις ενεός. Οι νεότερες ηλικίες στέλνουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης στα τσακίδια, στο 18-24 η Ν.Δ. παίρνει 12,5% και το ΠΑΣΟΚ 2,6%, στο 25-34 13,6% και 4,3%, στο 45-54 14,4% και 1,6%, στο σύνολο του ενεργού πληθυσμού, στο 18-64, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 8% της Ν.Δ., ξεπερνώντας με την αναγωγή το 35%, το δε ΠΑΣΟΚ μένει χαλαρά εκτός Βουλής. Μόλις διαβούμε όμως το κατώφλι των 65, είναι σαν να αλλάζουμε λαό, σα να αλλάζουμε χώρα. Στο 35,7% εκτοξεύεται η Ν.Δ., στο 9% το ΠΑΣΟΚ (προφανώς κάποιοι νομίζουν ότι ο Βενιζέλος είναι ο Ελευθέριος) και ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει στο 14,9%.
Αν κάνουμε τις αναγωγές, το 55% των ηλικιωμένων είναι έτοιμο να ψηφίσει ακόμη και σήμερα τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Προ Μνημονίων, το ποσοστό ήταν 95%. Ακόμη κι έτσι όμως, το εναπομείναν 55% είναι εφιαλτικό. Κι αν δεν έχουν υποφέρει αυτά τα χρόνια οι γεροντότεροι και οι γεροντότερες! Τους κόψανε τις συντάξεις, τους ακρίβυναν το πετρέλαιο, τους έβαλαν το χαράτσι της ΔΕΗ, τους εξευτελίζουν καθημερινά στις ουρές των εφοριών, των νοσοκομείων, του ΕΟΠΥΥ, τους στέρησαν ακόμη και το δώρο που έπαιρναν στα εγγόνια τους τα Χριστούγεννα.
Κι όμως, η πλειονότητα των ηλικιωμένων μένει κολλημένη στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο, σε ό,τι πιο αποτρόπαιο έχει εμφανιστεί τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κολλάνε επειδή είναι δύσκολο να αλλάξουν το κόμμα που ψήφιζαν για δεκαετίες, επειδή είναι βαθιά συντηρητικοί, επειδή φοβούνται την προέλαση της Αριστεράς. Φοβούνται ότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα καταστρέψει και την πατρίδα και τη θρησκεία και την οικογένεια - τα σπίτια δεν φοβούνται πια ότι θα τους τα πάρει, πρόλαβε ο Στουρνάρας. Γι' αυτό ο Σαμαράς είναι όλη μέρα με την Παναγία στο στόμα, γι' αυτό μιλάει για το νέο '21, γι' αυτό βλέπει παντού τρομοκράτες και κουκουλοφόρους: επενδύει ο ασυνείδητος στον φόβο των γερόντων.

ΣΥΡΙΖΑ: κυβέρνηση μακράς πνοής ή παρένθεση;

Της Μαριας Μητσοπουλου, απο το Ποντικι...

Το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ καταγράφουν πλέον μία μία οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, δείκτης, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται αρκετά μπροστά ώστε οι εταιρείες να μην μπορούν να «παίξουν» με τις αναγωγές της ψήφου των αναποφάσιστων. Είναι λοιπόν ένα ερώτημα αν το προβάδισμα που καταγράφεται τελευταία από μισή έως δυόμιση μονάδες είναι πραγματικό ή είναι μεγαλύτερο, όπως εκτιμά η Κουμουνδούρου η οποία κάνει λόγο για άνοιγμα ψαλίδας κατά 4 με 5 μονάδες, επικαλούμενη κρυφές δημοσκοπήσεις.

Την ίδια ώρα, οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι συναντούν τον Αλέξη Τσίπρα – ο οποίος σήμερα παίρνει κι επίσημα το χρίσμα του υποψηφίου της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν -χωρίς αναστολές:  πρώτα ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς, μετά το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΚΤ Γεργκ  Ασμουσεν, τώρα ο Επίτροπος Οικονομικών και νομισματικών Υποθέσεων και Αντιπρόεδρος της Κομισιόν Όλι Ρεν.

Επιστροφή στο βασικό δίλημμα...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο την Αυγη...

Μπορεί η κυβερνητική πολιτική έναντι της τρόικας και της κοινωνίας να εξαντλείται σε αδέξια επικοινωνία, αφού αδυνατεί να διαχειριστεί την παραμικρή απόφαση χωρίς την άδεια των δανειστών, ωστόσο το κακοπαιγμένο θέατρο «αντίστασης» των τελευταίων εβδομάδων είχε κάποια χρησιμότητα. Για δύο κυρίως λόγους:
Πρώτον. Από την κυβέρνηση, και ιδιαίτερα από τον ακροδεξιόστροφο παρά τω πρωθυπουργώ πυρήνα, διέρρευσαν απίστευτοι λεονταρισμοί και σενάρια
που την εμφάνιζαν αποφασισμένη «να φτάσει στα άκρα» την αναμέτρηση με τους δανειστές. Ποια ήταν αυτά τα «άκρα»; Ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου κ. Μπαλτάκος χαρακτήρισε «μελανή σελίδα της Ιστορίας» τα Μνημόνια προκαλώντας ανατριχίλες στους ακραιφνείς μνημονιόφρονες, όπως η Ντ. Μπακογιάννη ή ο Γ. Στουρνάρας. Αλλά αυτή η «μπηχτή» δεν ήταν τίποτα μπροστά στις διαρροές ότι το επιτελείο του Μαξίμου εκπονούσε σχέδια ακόμη και για στάση πληρωμών, αν η τρόικα επέμενε σε νέα μέτρα και οι δανειστές δεν επέσπευδαν τις αποφάσεις για την ελάφρυνση του χρέους. Οι υποβολείς αυτών των «ακροτήτων» δεν έχουν, βέβαια, ίχνος αξιοπιστίας, αλλά τα σενάρια που διέρρευσαν δείχνουν ότι δεν υπάρχουν αδιανόητες λύσεις και πολιτικές αποφάσεις ακόμη και για το αστικό μπλοκ, ιδιαίτερα όταν παίζεται η επιβίωσή του.
Δεύτερον. Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήσαντο. Ο Α. Σαμαράς δεν κατάφερε να κάνει «πολιτική διαπραγμάτευση» στις Βρυξέλλες με τους υψηλούς εκπροσώπους των δανειστών, ο Ντέισελμπλουμ παρέπεμψε στην τρόικα και η τελευταία επανέρχεται δριμύτερη για να κάνει αυστηρό έλεγχο προαπαιτούμενων, απορρίπτοντας ή παγώνοντας κατά βούληση νομοσχέδια και διατηρώντας στο τραπέζι την καυτή πατάτα των «νέων μέτρων» που ξορκίζει η κυβέρνηση.

Να τι απάντησαν τα πειραματόζωα...

Sotosblog...

Το επινίκειο χαμόγελο μιας ακιζόμενης Άγκελα Μέρκελ πλαισίωσαν  τα γερμανικά Μ.Μ.Ε. με τη διαπίστωση ότι «οι πολίτες δεν θέλουν πειράματα». Εξ ου και την επανεξέλεξαν, εννοούν… Την ίδια ώρα, με νέα δημοσκόπηση που δείχνει –άκουσον, άκουσον– να αυξάνεται η ψαλίδα υπέρ της Ν.Δ., μια από τις εγχώριες γερμανικές αντιπροσωπείες έκανε χθες εισαγωγή αυτού του μοντέλου, και το έβαλε στην έκθεσή της, να το βλέπουν οι περαστικοί, προσαρμοσμένο όμως στα μέτρα μας. «Bon pour l’ Orient» –σημαίνει «ό,τι πρέπει για Ανατολή» και είναι από παλιά η περιφρονητική έκφραση που αναφέρεται σε δυτικό προϊόν, εξαγώγιμης κοπής με κατώτερες προδιαγραφές. Δεν ξέρω πώς λέγεται στα Γερμανικά, αλλά και στα Γαλλικά σαφέστατη είναι.
Ό, τι πρέπει για την Ανατολή, λοιπόν, και η νέα δημοσκόπηση –ειδικά για τη δική μας Ανατολή που πάσχει από το σύμπλεγμα του να θεωρηθεί Δύση, όπως-όπως. Για τις δικές μας ανάγκες, το γερμανικό μοντέλο μετασκευάζεται, και η διαπίστωση ότι «οι πολίτες δεν θέλουν πειράματα», όπως κυκλοφορεί στη Γερμανία, διατίθεται εδώ στη μορφή «τα πειραματόζωα δεν θέλουν πολίτες».
Μετά από μια τέτοια διακυβέρνηση, μέσα σ’ ένα τέτοιο χάος, μες τ’ ανενδοίαστα ψέμματα και την τυφλή καταστροφή, πού μπορεί να πατάει μια τέτοια δημοσκόπηση; Αλλοίμονο… Στο ερώτημα «ποιο πειραματόζωο, ποιο ινδικό χοιρίδιο, ποιο ποντίκι εργαστηρίου θα ήθελε να φύγει από τα χέρια του ερευνητή, να εγκαταλείψει τη γυάλα όπου φυλάσσεται, και να αναζητήσει την ελευθερία στο φυσικό του χώρο;»
Και το ένστικτο; Δεν υπάρχει το ένστικτο; Να δράσει αυτό, και να λυτρώσει το δεσμώτη από τα δεσμά του; Εδώ γεννάται το άλλο ερώτημα: Με ποιο τρόπο να αποδράσει το πειραματόζωο από τα ψηλά τοιχώματα του λαβυρίνθου, μέσα όπου υποβάλλεται στις διάφορες δοκιμασίες; Δια παν ενδεχόμενο, άλλωστε, πόρτες, παράθυρα, τρύπες σφαλίζονται ερμητικά. Οι δημοσκόποι στοκάρουν τις χαραμάδες.

Η σωτηρία θα έρθει από εμάς...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Εμείς είμαστε οι άλλοι, γι' αυτό και δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθει η «σωτηρία» από κάπου αλλού και από κάποιους άλλους.
Είναι αλήθεια πως βιώνουμε μια κρίση που έχει κατακερματίσει την ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε μόνοι μας μπροστά στα προβλήματα στα οποία καθημερινώς προστίθενται κι άλλα, αδυνατώντας να πληρώσουμε τους λογαριασμούς και τα χαράτσια.
Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας συνεφέρει, η κρίση να μας βοηθήσει να συνέλθουμε και να βρούμε και να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από τα μάτια των άλλων, και να μοιραστούμε τον φόβο (που καλλιεργείται εντέχνως) για να τον ξεπεράσουμε, και από κοινού να βρούμε τον τρόπο και τον δρόμο να βγούμε από τον βάλτο όπου μας έχουνε ρίξει οι τροϊκανοί. Χρειάζεται ανασυγκρότηση, κι αυτό μπορεί να γίνει από εμάς τους ίδιους, αφού αλλάξουμε όχι μόνο νοοτροπία, αλλά και πολιτική συμπεριφορά.
Δημιουργείται μια εικόνα από τις δημοσκοπήσεις πως, τηρουμένων των μικρών ποσοστών διαφοράς των κομμάτων, το αποτέλεσμα θα είναι το σημερινό που κυβερνάει κατ' εντολήν της τροϊκανής χούντας. Μόνο που οι μνημονιακές συμμαχίες έχουν διαρραγεί και αρχίζει το παιχνίδι των εφεδρειών, που ναι μεν οι ελεύθεροι Ελληνες αντέδρασαν, αλλά ακόμα και η σύμπραξη με τη Χρυσή Αυγή, που είναι γέννημα της ακροδεξιάς, συνολικά αφήνεται να αιωρείται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση προσδοκά να γίνει πρώτο κόμμα και ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Μα όσο κι αν έρθουν τα ποσοστά του, χρειάζεται συμμαχίες, που δεν υπάρχουν, και πάνω απ' όλα κοινωνικές συμμαχίες, μέσα σε μια κατακερματισμένη κομματικά, πολιτικά και σε επίπεδο πολιτών κοινωνία.

Όλους μας έχουν για το πριονιστήριο!

My Pillow Book...

Αν οι δημο(σ)κόποι έχουν δίκιο, υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι συνελλήνων που θεωρούν μονόδρομο την εφαρμογή των πολιτικών που απορρέουν από το Μνημόνιο. 

Συμπολίτες μας, ψηφοφόροι που συναποφασίζουν πώς θα κυβερνάται ετούτος ο τόπος, είναι κι αυτοί. Είτε από αφέλεια είτε από ίδιο συμφέρον, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κατά πάσα πιθανότητα, από φόβο -τον φόβο που σπέρνει κάθε βράδυ το καθεστώς, διαμέσου των διαπλεκόμενων μέσων μαζικής εξαπάτησης- πιστεύουν στο  “success story” κι ευελπιστούν ότι αυτό το αφήγημα της επιτυχίας είναι βάσιμο. Αυτούς έχω περισσότερο στο μυαλό μου γράφοντας ετούτες τις γραμμές και μ’ αυτούς θα ήθελα, πρωτίστως, να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις, με αφορμή την εκποίηση των εταιριών ύδρευσης Αθηνών και Θεσσαλονίκης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Στα τέλη του περασμένου Ιουνίου, ο Ευρωπαίος επίτροπος, αρμόδιος για θέματα Εσωτερικής Αγοράς δήλωσε ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης: "This has never been the intention, never been the reality", ήταν η ακριβής διατύπωσή του. 

Θα σε ξανάβρω… στον πάτο!

Sotosblog...

Όλοι γνωρίζουμε πόσο κραυγαλέα είναι η αναντιστοιχία της ασκούμενης πολιτικής προς το λαϊκό αίσθημα. Βγάζει μάτι. Το αντιλαμβάνονται ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της κυβέρνησης –ή μάλλον κυρίως αυτοί. Γελούν μέσα τους με τις δημοσκοπήσεις. Χμ… είναι το γέλιο του φόβου.
Σήμερα, η αναντιστοιχία αυτή διακηρύχθηκε κι επισήμως. Η ωμή δήλωση Μπαλτάκου (Γ.Γ. της κυβέρνησης αυτός, με… άκρως ενδιαφέροντα βίο και πολιτεία…) ήλθε να την επιβεβαιώσει, δια χειλέων επισήμων. «Ή ψηφίζετε τα νομοσχέδια, ή πάμε σε εκλογές. Μην υποτιμάτε την αποφασιστικότητα Σαμαρά!»
Αφορμή της δήλωσης κάτι ψευτοφάλτσα κατά την ψηφοφορία του πολυνομοσχέδιου, και αποδέκτες οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές. Μόνο του Πα.Σο.Κ.; Όχι, βέβαια. Ασφαλώς και αυτοί πρωτίστως, διότι δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Αλλά και οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ουχ ήττον, που λέμε.
Αμφιβάλλετε; Γιατί; Επειδή, αν ήταν να μην βρουν ούτε κι εκείνοι την ψήφο τους, τότε ο Σαμαράς θα επεδείκνυε λιγότερη «αποφασιστικότητα»; Χα! Ας γελάσω… Μα, δεν πρόκειται περί αποφασίστικότητας, αλλά περί αυτοκαταστροφικότητας. Με ολίγη από αγανάκτηση.
Αναλογισθείτε: Διακατέχεσαι από την έπαρση ότι πλάστηκες για ηγέτης, συντάραξες κατά καιρούς την Ελλάδα για να το αποδείξεις, αλλά τώρα που το πέτυχες έγινες καταγέλαστος και μισητός, και θα κάτσεις να το λουστείς μέχρι τέλους; Δεν στέκουν αυτά, παρά μόνο… αν σου κάτσει. Αν συνεχίσει να κάθεται, βλέπουμε. Αν δεν σου κάτσει, γαία πυρί μειχθήτω, κι αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων και… των άλλων φίλων. Τα έχουμε ξαναπεί.
Άλλωστε, η περίφημη αποστροφή περί μοναχικής αυτοϊκανοποίησης σε συνδυασμό με εγκεφαλική αυτοσυνουσία που μεταδόθηκε εκ παραδρομής από τα κανάλια, αλλά διανεμήθηκε σε αυτά από απύθμενη ανικανότητα, δεν αφορούσε στο σαρδάμ που υποτίθεται ότι την προκάλεσε. Όχι. Είναι δηλωτικό μιας συνολικής αποτίμησης προσωπικών επιδόσεων. Κάτι σαν κι εκείνο που έλεγε η Μαλβίνα με την τύχη μου…
Ωμός εκβιασμός, λοιπόν. Ή ψηφίζετε ή πάμε για εκλογές. Ωμός εκβιασμός για λογαριασμό ενός ανθρώπου που έχει μάθει να τα παίζει όλα για όλα· ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτε να χάσει, αν κρίνει από τους προκατόχους του.
Τι; Έχει να χάσει την κουτάλα; Ακούστε. Εντάξει, η κουτάλα… σύμφωνοι. Αρκεί αυτή με την οποία τρως να είναι άλλη από εκείνη με την οποία ανακατεύεις τα…
Πουφ! Αηδίασα… Πάω να ρίξω μια βουτιά, και ξαναβλεπόμαστε στον πάτο… Αν στο μεταξύ εντοπισθεί κανένας βουλευτής με κάποια τελευταία ίχνη εντιμότητας, τραβήξτε μου τον αναπνευστήρα, και θα καταλάβω. Εντάξει;

Γιατί το 5% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πάει στην Χρυσή Αυγή;

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Όταν μάθαμε ότι κατεβαίνει παράταξη της Χρυσής Αυγής στις εκλογές των ταξιτζήδων, το ρίξαμε στην πλάκα. Θα μουντζώνουν και θα λένε ότι είναι αρχαιοελληνικός χαιρετισμός, θα βάζουν στο φουλ το καλοριφέρ για να φωνάζουν οι επιβάτες «αμάν, φούρνος γίναμε εδώ μέσα», όταν περνάνε έξω από εκκλησία θα κάνουν αγκυλωτό σταυρό και άλλα χωρατά, που δεν εμπόδισαν τη Χ.Α. να πάρει το αναπάντεχο 14%.
Κι εδώ δεν μιλάμε για ψήφο δημοσκοπική, αλλά για σοβαρή διείσδυση σε έναν κλάδο παραδοσιακό, με επαγγελματίες που λειτουργούν και ως διαμορφωτές κοινής γνώμης. Ασπάστηκε ξαφνικά τον ναζισμό ένας στους εφτά ιδιοκτήτες ταξί; Ασπάστηκε τον ναζισμό το 14,5% του ελληνικού λαού, όπως λέει η χθεσινή δημοσκόπηση της Pulse στο «Ποντίκι»; Η Χ.Α. στεγάζει πλέον μεγάλο μέρος των ναζιστών, των φασιστών, των χουνταίων και των άλλων ζόμπι που ενδημούν στην Ελλάδα, όλοι αυτοί μαζί όμως δεν φτάνουν με τίποτα το 14,5%. Άρα, πόθεν έσχε το διψήφιο ο Μιχαλολιάκος;
Οι χρυσαυγίτες κερδίζουν ψήφους από όλο το πολιτικό φάσμα. Κερδίζουν σταθερά και το 5% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο, από το 27%, περίπου το 1,3% πάει σούμπιτο στις αγκάλες του Κασιδιάρη. Πρόκειται πιθανότατα για ανθρώπους που μέσα στην αναμπουμπούλα ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να σπάσει κεφάλια κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ευτυχώς, δεν τα έσπασε, τώρα πάνε στους ειδικούς, που μαζί με τα κεφάλια του κατεστημένου σπάνε και τα κεφάλια των μεταναστών.
Η Χρυσή Αυγή έχει γίνει μόδα, φαίνεται άλλωστε και από τους ποπ τραγουδιστές και δημοσιογράφους που σπεύδουν να την υιοθετήσουν. Εκείνο όμως που κυρίως την θρέφει είναι το μίσος που γεννάει η φτώχεια, το μίσος για ένα πολιτικό σύστημα που δεν εγγυάται ούτε τα στοιχειώδη. Η Χ.Α. είναι σαν το χταπόδι, όσο τη χτυπάς, απλώνει. Τώρα που κυριαρχεί η συζήτηση για το αντιρατσιστικό, τώρα εμφανίζει τα υψηλότερα ποσοστά της. Θεριεύει τώρα που το σύστημα μοιάζει να συσπειρώνεται, για να εξοντώσει τα καημένα τα παιδιά, τα οποία, φευ, διαβιούν στα υπόγειά του, είναι οι φύλακές του.
Η Χ.Α. δεν πρόκειται να ξεφουσκώσει με το συνταγματικό τόξο, όσα βέλη κι αν της ρίξει. Όταν ακούει ο άλλος συνταγματικό τόξο, το μυαλό του πάει αμέσως σε αυτούς που τον κυβερνούν και τον κάνουν να υποφέρει. Αν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση, αν δεν ανατραπεί η πολιτική της καταστροφής, αν δεν βρεθούν πολιτικές δυνάμεις ικανές να πείσουν ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, οι ναζιστές θα μοιάζουν οσονούπω με το ανθρωπάκι της Μισελέν. Ο Παναγιώταρος μοιάζει ήδη.
Αν μια μέρα μπεις στο ταξί και, αντί για την Μαντουμπάλα, ακούσεις τη Λιλί Μαρλέν, να ξέρεις, φίλε μου, ότι τα πράγματα θα έχουν πάρει πολύ άσχημη τροπή.

Πραγματικά και φανταστικά ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ...

Του Χαραλαμπου Γεωργουλα, απο την Εποχη μεσω Red NoteBook...

Αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών δείχνουν μια επίμονη στασιμότητα των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται ότι προβληματίζει την ηγεσία του. Ο προβληματισμός της, όμως, δεν πρέπει να είναι αρκετά βαθύς.
Τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι μάλλον επιφανειακές αντιδράσεις της, οι οποίες περιορίζονται σε άκαρπες αναζητήσεις γεφυρών με τα καθ’ υπόθεσιν ευρύτερα ακροατήρια του περίφημου μεσαίου χώρου. Ή σε ακόμα πιο άκαρπες και άστοχες διόδους επικοινωνίας όχι μόνο με τη λεγόμενη – καταχρηστικά– «υγιή» επιχειρηματικότητα, αλλά και με τμήματα της… ανθυγιεινής.

Η εκτίμηση που προσπαθεί, όπως φαίνεται, να υποβαστάσει αυτή τη διάθεση, είναι ότι η απαιτούμενη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος μπορεί να κατακτηθεί με την προσέλκυση στρωμάτων που δεν ριζοσπαστικοποιεί, ή δεν ριζοσπαστικοποιεί αρκετά, η κρίση. Δηλαδή στρωμάτων που αντιδρούν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, πιο συντηρητικά από τα ήδη προσερχόμενα στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό, εφαρμόζοντας την τακτική «όταν δεν πάει το βουνό στον Μωάμεθ, πάει ο Μωάμεθ στο βουνό».

Ένας τέτοιος συλλογισμός (εκτός του ότι παραβλέπει το αίτημα της ριζοσπαστικοποίησης αυτών των στρωμάτων αντί της απο-ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ) προϋποθέτει, προφανώς, την εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη συσπειρώσει τη συντριπτική πλειοψηφία των ριζοσπαστικοποιημένων στρωμάτων, και, επομένως, είναι ζωτική ανάγκη να ενδιαφερθεί για τα πιο συντηρητικά.

Δεν έχουμε πείσει τους πιο αδικημένους

Είναι έτσι, όμως; Με 1,5 εκατομμύρια άνεργους, με εκατοντάδες χιλιάδες μικρομάγαζα κλειστά, με δεκάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους χωρίς δουλειά, με εκατομμύρια νέους χωρίς μέλλον, με «εκατοντάδες Μανωλάδες» ανά την Ελλάδα (κατά ομολογία των πλέον αρμόδιων, των ελεγκτών του ΙΚΑ), με εκατομμύρια συνταξιούχους στην ανέχεια, μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως έχει δώσει ό,τι έχει να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ η δεξαμενή των πιο χτυπημένων από την κρίση στρωμάτων;

Το αντίθετο θα ήταν λογικό να ισχυριστούμε: ότι από την τεράστια αυτή ενδοχώρα που διαρκώς διευρύνει η μνημονιακή λιτότητα, η επίμονη ύφεση και η ενδημική ανεργία, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προσεγγίσει παρά μονάχα ένα τμήμα. (Αυτό δείχνουν άλλωστε, και τα λεγόμενα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων). Κι επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε με πόσο ριζοσπαστικό λόγο κερδήθηκε η εμπιστοσύνη του 27%, καλό είναι να ακολουθήσουμε τη συμβουλή που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ένας έμπειρος και μυαλωμένος σύντροφος, ο Σπύρος Ασδραχάς: τη ριζοσπαστικότητά του ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να τη διαφυλάξει σαν κόρη οφθαλμού.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταφέρει κάτι, είναι να πείσει ότι είναι ικανός να επιμείνει σ’ αυτή την κατεύθυνση και ότι είναι σε θέση να την υπερασπιστεί όποιες δυσκολίες κι αν συναντήσει. Όχι στη διάρκεια του αγώνα για τη διεκδίκηση της πλειοψηφίας και της κυβέρνησης μόνο, αλλά και μετά την εξασφάλισή τους. Και οι τελευταίες ταλαντεύσεις που παρουσιάζει, συντείνουν σ’ αυτό το έλλειμμά του.

Ποιους κερδίζεις και ποιους χάνεις
Πού στηρίζεται ένας τέτοιος συλλογισμός; Στην απλούστατη εκτίμηση ότι επιδιώκοντας να προσεγγίσεις πιο συντηρητικά στρώματα, προσαρμόζοντας ανάλογα την πολιτική σου ή, έστω, την εκφορά της, πρώτον, χάνεις τόσο αυτούς που σε θέλουν ακόμα πιο ριζοσπαστικό όσο κι αυτούς που δεν έχουν πλήρως πειστεί για την αποτελεσματικότητα του ριζοσπαστισμού σου, και, δεύτερον, δεν κερδίζεις τους ταλαντευόμενους, γιατί ακόμη και αυτοί μόνο με την επιβεβαίωση, την επαλήθευση του ριζοσπαστισμού σου μπορούν να κερδηθούν. Αν είναι να προσελκυστούν από πιο συντηρητικά χαρακτηριστικά, που πρόκειται να προβάλεις, υπάρχουν άλλοι ικανότεροι και πιο πειστικοί διεκδικητές –τουλάχιστον τρεις– που μπορούν πιο εύκολα να τους πείσουν. Από το αντίγραφο, οι περισσότεροι προτιμούν το πρωτότυπο. Η (κακή) τύχη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας τις τελευταίες δεκαετίες θα έπρεπε να μας έχει πείσει όλους γι’ αυτό.

Αν ρωτήσουμε τους δημοσκόπους, θα μας πούνε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει δημοσκοπική στασιμότητα, γιατί δεν έχει πείσει για το ριζοσπαστικό εναλλακτικό του πρόγραμμα εξόδου από την κρίση από έναν δρόμο υπέρ των λαϊκών τάξεων. Εμείς, όμως, πρέπει να ξέρουμε ότι παρουσιάζει μια ακόμα σημαντικότερη έλλειψη: δεν έχει καταφέρει να συμβάλει σημαντικά στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης των ίδιων των λαϊκών τάξεων, ότι εκείνες είναι που έχουν αποφασιστικό ρόλο και μπορούν να επιβάλουν αυτό το εναλλακτικό πρόγραμμα ως πρόγραμμα της πλειοψηφίας και να υπερασπιστούν αποτελεσματικά την εφαρμογή του ως κυβερνητικού προγράμματος μιας κυβέρνησης της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Και για να καλλιεργηθεί αυτή η αυτοπεποίθηση, οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να τις βοηθήσει να αισθανθούν, να συνειδητοποιήσουν την πολιτική δύναμη της οργανωμένης πάλης τους.

Από την πειστικότητα στην αυτοπεποίθηση
Κι αυτό απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη και σημαντικότερη προσπάθεια από αυτή που βλέπουμε να καταβάλλεται σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και, πολύ περισσότερο, στο επικοινωνιακό. Γιατί προϋποθέτει πως κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να αποκτήσουν την ικανότητα οι λαϊκές τάξεις να οργανώνονται και να κινητοποιούνται με στόχο την τόσο αναγκαία για τη δική τους επιβίωση αντίσταση, αλληλεγγύη και ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής, αλλά και για την υπεράσπιση των κατακτήσεών τους αύριο, με μια κυβέρνηση της αριστεράς.

Αυτό, λοιπόν, που επειγόντως χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι να πείθει ότι μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση των αγώνων των λαϊκών τάξεων, ότι είναι η ψυχή του συλλογικού οργανωτή και ο πολιτικός εκφραστής αυτών των αγώνων, όχι απλώς ένα σύνολο στελεχών εν αναμονή της ανάληψης της κυβέρνησης με τον «καταλληλότερο» για πρωθυπουργό επικεφαλής. Και όλα του τα στελέχη, με πρώτους τους βουλευτές του, σ’ αυτό το στόχο χρειάζεται να αφιερώνουν το σημαντικότερο μερίδιο της δράσης τους.

Την «κυβερνησιμότητά» του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα την αποκτήσει καθησυχάζοντας αυτούς που φοβούνται την έλευσή του, αλλά κερδίζοντας την εμπιστοσύνη αυτών που την έχουν ανάγκη –και δίνοντάς τους σ’ αντάλλαγμα την αυτοπεποίθηση ότι η δικιά τους δύναμη είναι που θα κρίνει τελικά την έκβαση της μάχης.

Γκάλοπ, πάθη και ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μεταπολίτευση

του Γιώργου Παπανάγνου, απο τα Ενθεματα...

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε, πολύ συχνά, ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο λαϊκισμός, ότι υποθάλπει τη βία, ότι είναι τριτοκοσμικός, ότι υμνεί τον ολοκληρωτισμό, ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει τις κινηματικές του «ασθένειες», καθώς και ότι η στροφή του προς τον «ρεαλισμό» (συνάντηση με Σόιμπλε, επίσκεψη στις ΗΠΑ κ.α.) και δεν πείθει αλλά και δημιουργεί εσωτερικές έριδες. Παράλληλα, μια σειρά δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πρωτιά της Αριστεράς στις επόμενες εκλογές σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Έτσι, αυθαίρετα έρχεται και το συμπέρασμα ότι (κάποια από) τα παραπάνω εξηγούν την παρούσα στασιμότητα.

Προκειμένου όμως να εξηγήσει κανείς τα δημοσκοπικά αποτελέσματα πρέπει να πάει στην ουσία των πραγμάτων. Πρέπει δηλαδή να εξετάσει τι πρεσβεύει η Αριστερά, πού δείχνει να πηγαίνει και γιατί, εν τέλει, προκαλεί τόσες –παθιασμένες– αντιδράσεις.

Καταρχάς, οφείλει να ομολογήσει κανείς ότι ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ έχει υπάρξει κατά καιρούς αμφίσημος. Παράλληλα, κατά περιόδους, εμφανίζει μια αδυναμία σε επικοινωνιακό επίπεδο όταν εκφράζονται θέσεις που εύκολα μπορούν να παρερμηνευθούν. Την ίδια στιγμή, γίνεται σαφές ότι η τρικομματική κυβέρνηση δεν βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η θετική απόφαση για τις δόσεις, το καλύτερο κλίμα για την Ελλάδα στο εξωτερικό αλλά και το ενδεχόμενο ενός νέου «κουρέματος» μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτέμβρη δημιουργούν την προσδοκία για μια σχετική ανάσα, μετά το 2013. Έπειτα από τέσσερα χρόνια πρωτοφανών θυσιών με μοναδικό στόχο, αλλά και ως τώρα αντίκρισμα, την παραμονή στο κοινό νόμισμα είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι αυτές οι εξελίξεις δεν θα βοηθήσουν την κυβέρνηση. Επιπλέον, τα μέτρα είναι μεν εξαιρετικά επώδυνα αλλά οι συνέπειες τους δεν είναι ίδιες για όλους, ενώ στηρίζονται με πάθος από τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης.

Αυτά όμως εξηγούν μονάχα εν μέρει τα γκάλοπ. Μια πιο ολοκληρωμένη ανάλυση είναι αναγκαία.

Είναι σαφές ότι οι ιστορικές ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στην ευρωκομμουνιστική Αριστερά και τη νεομαρξιστική σκέψη. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η τελευταία αποτελεί και τη μοναδική πηγή έμπνευσης. Η δημοκρατική Αριστερά έχει αποτελέσει, παραδοσιακά, μήτρα καινοτόμων ιδεών (οικολογία, δικαιώματα γυναικών, μεταναστών, ομοφυλόφιλων, δικαιότερη κατανομή φορολογικών υποχρεώσεων κ.ά.) που υιοθετήθηκαν από μεγάλο κομμάτι του πολιτικού κόσμου. Ωστόσο, η εμμονή των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ στον υποτιθέμενο «παλαιομαρξισμό» του έχει προφανώς στόχο την πόλωση και τη συσπείρωση συντηρητικών ψηφοφόρων, που πιέζονται δραματικά από την κρίση.

Επιπρόσθετα, αυτές οι αναφορές συνήθως συνοδεύονται και από υποτιμητικά σχόλια για τον «κινηματισμό» του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι γεγονός ότι η δημοκρατική Αριστερά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των εργατικών και φοιτητικών κινημάτων όπως και εκείνων των μειονοτήτων. Η πολιτική κουλτούρα της, άλλωστε, είναι ιστορικά θεμελιωμένη πάνω στις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας έκφρασης και των κοινωνικών δράσεων. Αυτό όμως δεν αποτελεί ίδιον της ελληνικής Αριστεράς. Αντίθετα, η διασύνδεση με τα κινήματα αποτελεί καταστατικό στοιχείο σύσσωμης της δυτικοευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι πρόδηλο λοιπόν ότι όσοι τρομάζουν από τη διασύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με τα κοινωνικοοικονομικά και τα πολιτισμικά κινήματα μάλλον εμπνέονται από μια αρκετά συντηρητική αντίληψη για την πολιτική.

Βέβαια, είναι σαφές ότι η διασύνδεση με τα κινήματα και η έμφαση στη δημοκρατία μπορεί να οδηγήσει και σε φαινόμενα κακοφωνίας. Ωστόσο, προφανώς είναι προτιμότερο να διαχειρίζεται κανείς την κακοφωνία παρά να καταλύει τη διαφωνία και τον διάλογο. Το να προβάλλει κανείς ως ιδεατό (έστω στο όνομα της αποτελεσματικότερης κομματικής λειτουργίας) την απόλυτη στοίχιση με τις ιδέες του κομματικού ηγέτη είναι ελάχιστα δημοκρατικό. Επιπλέον, ακριβώς αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα, που διαχρονικά χαρακτήρισε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., αποτέλεσε μια από τις βασικές αιτίες της σημερινής απαξίωσης των κομμάτων από τους πολίτες. Οπότε, αυτοί που βλέπουν αρνητικά την πολυφωνία του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον αδυνατούν να υπερβούν συγκεκριμένες μεταπολιτευτικές αντιλήψεις.

Σε ό,τι αφορά στον λαϊκισμό, η αδυναμία της ανάλυσης είναι καταφανής. Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχτισε την εκλογική του επιρροή στη βάση της καταδίκης του Μνημονίου και προβάλλοντας την ανάγκη για εναλλακτικές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης. Αν και κατά καιρούς δεν αποφεύχθηκαν οι υπερβολές και οι ευκολίες στη διατύπωση προτάσεων, η –κυνική)– παραδοχή από το ΔΝΤ ότι η λιτότητα χειροτέρευσε τα πράγματα και η καταφανέστατη αποτυχία του προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης καταστούν τον ΣΥΡΙΖΑ ηθικό νικητή αυτής της συζήτησης. Το 30% που δηλώνουν έτοιμοι να ψηφίσουν την Αριστερά δεν είναι λοιπόν θύματα του λαϊκισμού. Αντίθετα, σύμφωνα με κοινωνιολογικές μελέτες, είναι προοδευτικά στρώματα της μεσαίας και της εργατικής τάξης που έχουν πληγεί σε δραματικό βαθμό από την κρίση.* Συνεπώς, η έμμεση καταδίκη τους (μέσω της απόλυτης καταδίκης του ΣΥΡΙΖΑ) μάλλον προκύπτει από την αδυναμία ορισμένων να διαχειριστούν την απώλεια της πρότερης ισχύς τους.

Αν ωστόσο το αντι-Μνημόνιο ως κομβικό σημαίνον έφτανε για να συνασπίσει αυτό το ευρύ πλέγμα κεντροαριστερών ψηφοφόρων σε έναν δίκαιο αγώνα (και σε καταστάσεις πολιτικοοικονομικής αποσύνθεσης), είναι φανερό ότι από μόνο του δεν είναι αρκετό. Αυτό που χρειάζεται πλέον είναι πειστικές προτάσεις για την οικονομία, την παιδεία, την έρευνα, την ανταγωνιστικότητα, τον δημόσιο τομέα — και όλα αυτά εν μέσω μιας προοπτικής μείωσης του χρέους. Με άλλα λόγια χρειάζεται μια ολοκληρωμένη, ηγεμονική πρόταση υπέρβασης της μεταπολίτευσης.

Αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει κατανοήσει εδώ και καιρό, και γι’ αυτό βρίσκεται σε πορεία οργανωτικής αλλά και πολιτικής ανασυγκρότησης. Και είναι τελικά αυτό το οποίο προκαλεί και τις πιο παθιασμένες αντιδράσεις — εξ ου και οι υποτιμητικές κρίσεις περί όψιμου «ρεαλισμού». Διότι είναι σαφές ότι το πολιτικό πρόταγμα της Αριστεράς θα βρίσκεται στον αντίποδα των πολιτικών που εφαρμόζονται σήμερα και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό συμβαδίζουν με το πνεύμα της μεταπολίτευσης.

Τα τελευταία χρόνια έχει συναρθρωθεί μια αφήγηση που κάνει λόγο για τον καταστρεπτικό ρόλο των «συντεχνιών», του κρατισμού, των δαπανών του παρελθόντος κτλ. Σαφώς και η αφήγηση αυτή δεν στερείται απόλυτα νοήματος. Ωστόσο, με πυρήνα αυστηρά νεοφιλελεύθερες λύσεις επαναδιατυπώνει συνταγές που εφαρμόστηκαν (με τη γνωστή «επιτυχία») πριν από δεκαπέντε χρόνια. Ωστόσο, τα βασικά και αλληλοσυνδεόμενα πρoβλήματα της χώρας, τα οποία την οδήγησαν στο σημερινό τέλμα είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας και η φοροδιαφυγή. Η μεταπολίτευση εξέθρεψε μεν ένα μεγάλο, δαπανηρό (ως προς την ποιότητα των υπηρεσιών του) και κατά περιπτώσεις διεφθαρμένο δημόσιο, αλλά κυρίως δημιούργησε ένα παραγωγικό μοντέλο υψηλής έντασης εργασίας, χαμηλής παραγωγικότητας, εθνικών προμηθευτών και διαπλεκόμενων, με βασικό μοχλό ανάπτυξης την εσωτερική ζήτηση. Όμως, η εσωτερική υποτίμηση, οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, η ανεξέλεγκτη απελευθέρωση των αγορών προϊόντων, υπηρεσιών και εργασίας, καθώς και η δραματική περικοπή των δημοσίων δαπανών σε καμία περίπτωση δεν θα λύσουν τα προαναφερθέντα προβλήματα.

Αν η χώρα λοιπόν επιθυμεί να ξεπεράσει το προβληματικό παρελθόν, θα πρέπει να επενδύσει στην ανταγωνιστικότητα. Και αυτό δεν θα επιτευχθεί με την εσωτερική υποτίμηση αλλά με την αύξηση της παραγωγικότητας — πράγμα που συνεπάγεται συστηματικές, δημόσιες δαπάνες για την τεχνολογία, την έρευνα και ανάπτυξη και την παιδεία. Αυτό όμως απαιτεί μια άλλη αντίληψη για το κράτος, και για τους χρονικούς ορίζοντες μείωσης των ελλειμμάτων. Επιπρόσθετα, καθιστά περισσότερο από αναγκαία τη συστηματική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής –σε όλες τις εκφάνσεις της– και τον δίκαιο καταμερισμό των φορολογικών βαρών.

Αυτό ακριβώς είναι σε πορεία να διαμορφώσει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτό πρέπει να είναι το πρώτο του μέλημα αν θέλει να ηγηθεί στην νέα εποχή. Τελικά, όμως, αυτό που γίνεται φανερό είναι ότι, τόσο στο κοινωνικοοικονομικό αλλά και στο πολιτικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ κομίζει ένα νέο μοντέλο, το οποίο έρχεται σε πλήρη ρήξη με τα πεπγραγμένα και τις αντιλήψεις της μεταπολίτευσης. Και είναι αυτό, τελικά, που προκαλεί τις σφοδρές αντιδράσεις.

* Δημήτρης Μαύρος, «Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ», Η Αυγή, 25.11.2012 ( goo.gl/efODU)

Ο δρ Γ. Παπανάγνου είναι ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Ηνωμένων Εθνών-Ινστιτούτο Συγκριτικών Μελετών Περιφερειακής Ενοποίησης.

Εικονα: Τζαίημς Ένσορ, «Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες», 1888. Στο πανώ μπροστά διαβάζουμε: «Ζήτω ο
σοσιαλισμός!»

Μεγάλη δημιο-σκόπηση (για σίγουρη χειραγώγηση)..

pnevmantilogias...

Με αφορμή τις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης στις οποίες, ναι μεν δεν αφέθηκε κανένα περιθώριο κριτικής σκέψης, αλλά διαφάνηκε μια σχετική αδυναμία χειραγώγησης της σκέψης των υποκειμένων και τους ξέφυγαν κάποιες ερωτήσεις ανοιχτού τύπου.
Μην κουράζεστε δημιοσκόποι. Και προπάντων μην ρισκάρετε τις απαντήσεις των υποκειμένων. Σας προτείνουμε εδώ μια σειρά ενδεικτικών ερωτήσεωνμε τις οποίες σας εξασφαλίζουμε πλήρη παραίτηση σκέψης και αλήθειας:

• Πόσο θέλετε να μειωθεί ο μισθός σας;
• Πότε θα θέλατε να απολυθείτε;
• Πόσο νομίζετε ότι πρέπει να αυξηθεί το ο ΦΠΑ;
• Ποιος είναι ο καλύτερος εταίρος, το ΔΝΤ ή η ΕΕ;
• Από πού προτιμάτε να λαμβάνετε συσσίτιο;
• Σε ποιον θεό προσεύχεστε για να παραμείνουμε στο Ευρώ;
• Τι κάνετε για να βοηθήσετε το αφεντικό σας να κερδοφορήσει;
• Πόσες κουβέρτες χρησιμοποιείτε για να κυκλοφορείτε μέσα στο σπίτι;
• Στις πόσες αυτοκτονίες την ημέρα μένετε ανεπηρέαστοι συναισθηματικά;
• Πόσο αισιόδοξοι είστε ότι τα πράγματα θα παραμείνουν όπως είναι;
• Πόσες φορές την ημέρα καταδικάζετε τη βία από όπου κι αν προέρχεται;
• Τι δεν θα κάνατε για μια θέση μερικής απασχόλησης;
• Πόσοι συνδικαλιστές θέλετε να κρεμαστούν αύριο στο Σύνταγμα;
• Ποια ομάδα εργαζομένων θεωρείτε μεγαλύτερο εχθρό σας;
• Εκτός από τις απεργίες, ποια άλλη εκδήλωση των άκρων πρέπει να απαγορεύσει η κυβέρνηση;
• Ποια ήταν η τελευταία φορά που καταγγείλατε στην εφορία και την αστυνομία τον περιπτερά ότι δεν έκοψε απόδειξη;
• Πράξατε το καθήκον σας να ξοδέψετε το τελευταίο σας ευρώ για την εφορία ή έστω για την τράπεζα, όπως ο νόμος ορίζει;