Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός Παιδείας...

του Δημητρη Τσιριγωτη, απο το Δημοσιο Σχολειο...

Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί χάρις σ’ αυτόν από καθηγητάκος έγινα κοτζάμ υπάλληλος τραπέζης και χάρηκε και η μαμά που ήταν το όνειρό της.

Τώρα δουλεύω στην Τράπεζα Θεμάτων .Κάθε ώρα μπαίνω στην τάξη μου με 5 θέματα τραπέζης υπό μάλης και αυτά είναι για μένα το νέο σχέδιο μαθήματος. Έχω καταργήσει τελείως το σχολικό βιβλίο και το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών. Έτσι νιώθω πιο συγκεντρωμένος από παλιά, έχω συγκεκριμένο και μετρήσιμο στόχο βρε αδερφέ.
Αυτοί που ζητάνε παιδαγωγική ελευθερία σίγουρα το κάνουν για να λουφάρουν. Καμιά φορά μόνο,όταν έχω τις ακεφιές μου, αναρωτιέμαι τον τόκο της Τράπεζας ποιος θα τον πληρώσει τελικά ;
Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί με έμαθε την αξία του λιτού και του απέριττου. Με τα χρήματα που πληρώνομαι σας πληροφορώ έχει αναβαθμιστεί και η εικόνα μου. Τώρα είμαι και πιο «fit & skinny» αλλά είμαι και μέσα στη μόδα «clochard chic» με τα σχισμένα μου, τα ξεβαμμένα μου και τα γένια των 10 ημερών. Το πνεύμα του «less is more» χαρακτηρίζει πλέον και το σπιτικό μου. Λατρεύω τους γυμνούς τοίχους του σπιτιού μου, τα ελάχιστα έπιπλα.  Έκανα αυτό που λέμε συμπύκνωση, αφαίρεσα ποσότητα και φάνηκε η ποιότητα.
Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί με την αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας βοήθησε στην τόνωση της εκτίμησής μου για το σχολείο στο οποίο εργάζομαι. Οι ομάδες αυτοαξιολόγησης αποφάνθηκαν ότι τελικά το σχολείο μου είναι τέλειο σε όλα του .Τώρα το βλέπω σαν το ΜΙΤ ή το Harvard τουλάχιστον .Τελικά η γκρίνια και η μιζέρια τόσο καιρό δεν μας επέτρεπε να βλέπουμε τα σχολεία μας όπως πραγματικά ήταν και κάποιοι ανικανοποίητοι συνδικαλιστές που ζητάγανε αλλαγές ευτυχώς απομονώθηκαν.
Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί με την ατομική αξιολόγηση που είναι προ των πυλών μου έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο για να γίνω καλύτερος. Τελικά δεν πρέπει να επαφίεσαι στο φιλότιμό μου γιατί χαλαρώνω. Το μυστικό είναι να με κρατάς πάντα στη τσίτα. Το βιογραφικό μου μέσα σε δύο χρόνια διπλασιάστηκε και αυτό δεν είναι λίγο τολμώ να πω. Είμαι σίγουρος ότι την κρίσιμη στιγμή κάποιοι θα φάνε τη σκόνη μου και θα δούνε την πλάτη μου. Το πρωί, αντί προσευχής για να πάει καλά η μέρα, στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη μου και φωνάζω με όλη μου τη δύναμη: «Αξίζω».
Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί μου έχει υποσχεθεί να μου εκπληρώσει το μεγαλύτερό μου όνειρο μετά την πρόσληψη στο δημόσιο:  την απόκτηση οργανικής θέσης. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να ανήκω κάπου και να το νιώθω σα σπίτι μου και δεν τολμώ να πιστέψω ότι το όνειρο μου αυτό είναι τόσο κοντά. Και για όλους αυτούς που φωνάζουν ότι είναι παγίδα ένα έχω να πω:  δεν φταίνε αυτή η φαντασία τους τα φταίει.  Όλοι εμείς λοιπόν που ανήκαμε στην κατηγορία που έφερε τον τίτλο «στη διάθεση» από εδώ και πέρα θα είμαστε απλά οι «με διάθεση» (ανεβασμένη).
Θα μου λείψει ο πρώην υπουργός παιδείας γιατί δυσκολεύοντας την προαγωγή στο Λύκειο από τάξη σε τάξη πολλά παιδιά θα εγκαταλείπουν το σχολείο και θα συνεχίζουν μόνο οι πολύ καλοί μαθητές. Έτσι θα έχουμε σχολεία αρίστων με πολλούς επιτυχόντες και επιτέλους θα μπορούμε να ανταγωνιστούμε τα φροντιστήρια που μέχρι σήμερα μας παίρνανε φαλάγγι.  Με τη βοήθεια μάλιστα της τράπεζας θεμάτων εύκολα θα μπορούμε και εμείς να φροντιστηριοποιήσουμε το μάθημά μας και να έχουμε ως ένα και μοναδικό στόχο, την επιτυχία στις εξετάσεις.  Η δημόσια παραπαιδεία ήταν η λύση από την αρχή αλλά μόνο ο πεφωτισμένος πρώην υπουργός μου κατάφερε να τη δει.

Την αλήθεια ρε. Την αλήθεια!

του Δημητρη Τσιριγωτη, απο το Δημοσιο Σχολειο...

Τι λένε για την τράπεζα θεμάτων ;
Λένε ότι η τράπεζα θεμάτων θα αναγκάζει όλους τους καθηγητές να βγάζουν όλη την ύλη γιατί πολλοί από αυτούς( χαρακτηριζόμενοι από τον υπουργό ως τεμπέληδες) ,μέχρι σήμερα, βγάζανε μόνο μέρος της.

Τι κρύβουν ;
Καταρχάς το γεγονός ότι το υπουργείο προέβη στην ελάττωση της ύλης σε όλα τα μαθήματα λίγους μήνες πριν τις εξετάσεις είναι παραδοχή εκ μέρους του ότι η ύλη δεν έβγαινε για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν τεράστια και όχι γιατί έφταιγαν «οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» ,οι καθηγητές.
Η χρήση της τράπεζας θεμάτων μετατρέπει στην ουσία τις προαγωγικές εξετάσεις σε σταθμισμένες εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα που έχουν σαν απώτερο σκοπό ,αν κρίνουμε και από την διεθνή εμπειρία, την κατηγοριοποίηση των σχολείων βάσει των επιδόσεων των μαθητών και τη σύνδεση του μισθού των καθηγητών με τις επιδόσεις των μαθητών τους.

Τι λένε για την αναπλήρωση ωρών μέσα στις γιορτές του Πάσχα;
Ότι οι ώρες που χάθηκαν λόγω μαθητικών καταλήψεων θα αναπληρωθούν ώστε να βγει η ύλη στην ώρα της .
Τι κρύβουν ;
Ότι πάρα πολλές ώρες μαθημάτων έχουν χαθεί λόγω της ανικανότητας του υπουργείου να φροντίσει να καλύψει στην ώρα τους όλα τα πραγματικά κενά που υπήρχαν .Το υπουργείο πίστευε ότι μπορεί με τον περίφημο «εξορθολογισμό» που διατυμπάνιζε θα καλύψει όλα τα κενά. Μάλιστα είχε θέσει σαν στόχο να μην προσλάβει παρά ελάχιστους αναπληρωτές. Τελικά οι αναπληρωτές που προσέλαβε ήταν περίπου όσοι και την προηγούμενη χρονιά. Πότε τους προσέλαβε; Τον Δεκέμβρη .Μέχρι τον Δεκέμβρη οι ώρες που ήρθαν να καλύψουν αυτοί οι αναπληρωτές απλά δεν γίνονταν.

Γιατί οι 3 μορφές Αξιολόγησης οδηγούν σε 3 τρόπους Απολύσεων...

Δημήτρης Τσιριγώτης απο το Δημοσιο Σχολειο...

Συνάδελφοι φοβάμαι. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορούμε ,για πολύ καιρό ακόμα, να προσφωνούμε ο ένας τον άλλον με αυτή τη γλυκιά λέξη. Συνάδελφοι.

Ίσως κάποιοι θορυβηθείτε πολύ με αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω .Δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Δεν μου αρέσει όμως να βλέπω ένα πολύ μεγάλο μέρος των συναδέλφων μου να είναι ανενημέρωτο ή να αδιαφορεί ή να απωθεί ένα τόσο σοβαρό γεγονός που λαμβάνει χώρα στα σχολεία  αυτή τη περίοδο. Μιλάω φυσικά για τις τρεις μορφές αξιολόγησης (αξιολόγησης των μαθητών, της αυτό-αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών) που οι εμπνευστές τους  προσπαθούν τόσο πολύ να μας πείσουν ότι και καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους αλλά και ότι είναι αθώες διαδικασίες για τις οποίες δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας για τους εκπαιδευτικούς .Φυσικά ψεύδονται και σας παραθέτω αμέσως τις αποδείξεις.  

Το Σχολείο-Εφιάλτης και η Επανάσταση του Χαμόγελου...

 του Δ.Τσιριγώτη, απο το Δημοσιο Σχολειο...

Βρισκόμαστε στο Έτος 2024. O Γιώργος τινάχθηκε από τον ήχο του ξυπνητηριού. Έκανε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να ετοιμαστεί. Πήρε παραμάσχαλα τη θήκη με το tablet και έφυγε γρήγορα για το σχολείο του. Μετά από 5 λεπτά ήτανε μπροστά στην εξώπορτα. Ακούμπησε τον αντίχειρα του πάνω στην συσκευή αναγνώρισης δαχτυλικών αποτυπωμάτων και η εξώπορτα άνοιξε.

Εύκολο και γρήγορο σκέφτηκε. Είχε ακούσει ότι παλαιότερα στα σχολεία υπήρχαν σχολικοί φύλακες που ελέγχανε ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε. «Τι σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού» αναρωτήθηκε.
Μετά από 10 λεπτά ο Γιώργος βρίσκεται στην αίθουσά του και κάθεται στη θέση του, όπως και οι συμμαθητές του. Το τμήμα του απαριθμεί 50 μαθητές που κάθονται ο καθένας μόνος του. Πάνω στο μικρό ατομικό θρανίο υπάρχει μόνο ένα tablet και τίποτα άλλο. Απέναντι από τα παιδιά πάνω στον τοίχο υπάρχει μια τεράστια οθόνη. Η οθόνη ανοίγει και εμφανίζεται ο Διευθυντής ο οποίος, όπως κάθε πρωί, αφού εκφράζει τις ευχαριστίες του στους Ευεργέτες και Χορηγούς του σχολείου, καλημερίζει τα παιδιά και τους ανακοινώνει, τις υποχρεώσεις, το πρόγραμμα και το Βασικό Όριο: Δεν επιτρέπεται η άμεση επικοινωνία μεταξύ των μαθητών και η χρήση των Απαγορευμένων Λέξεων.

Απλά βήματα για να μην απολυθείτε (για εκπαιδευτικούς)...

Δημήτρης Τσιριγώτης, απο την AlfaVita...

Είστε εκπαιδευτικός και ανησυχείτε για το εργασιακό σας μέλλον; Σας έχουν ζώσει τα φίδια με όλες αυτές τις φήμες για απολύσεις  που κυκλοφορούν;  Δεν υπάρχει λόγος αρκεί να ακολουθήσετε πιστά τα παρακάτω βήματα  και θα μπορείτε να κοιμάστε ήσυχος.

ΒΗΜΑ 1 : Δηλώστε ρητά ενώπιον του επόμενου συλλόγου ότι είστε υπέρ της αξιολόγησης. Για να μην προκαλέσετε την αντίδραση των συνδικαλιστών πετάξτε τους το μπαλάκι: «γιατί δεν κάνει η ΟΛΜΕ δική της πρόταση για το πώς πρέπει να γίνεται η αξιολόγηση;». Αυτή η ερώτηση θα τους στριμώξει και θα τους αποτρέψει να σας την πέσουν.

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι τα playmobil σας κύριοι ...

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Διαθεσιμότητα , κινητικότητα ,αξιολόγηση, εθελούσια αποχώρηση, εξορθολογισμός , οργανική θέση για όλους, νέο Λύκειο ,νοικοκύρεμα, ανάπτυξη. Πραγματικά όμορφες λέξεις. Λέξεις όμως που έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Λέξεις ωραίες βιτρίνες , γλυκόλογα με τα οποία ξεκινάει πάντα ένας βιαστής ,λέξεις παγίδες , γλυκιά νάρκωση  για να μην πονέσει ο ακρωτηριασμός, λίγη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού για να καταπιείς το φαρμάκι , μάσκες προσώπων που θα τρόμαζαν αλλιώς. Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

«ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ»

Πίσω από τις λέξεις : «Αν χρειαστεί να σε απολύσω θα σε προετοιμάσω πρώτα, μη μου πάθεις και τίποτα. Θα σε στείλω διακοπές πρώτα ,όλα πληρωμένα. Και θα πάρω και τα εύσημα του αρχηγού για τη ¨συνεισφορά¨ μου.»

Ψέματα που λέω στον εαυτό μου : «Μου δίνετε μια ελπίδα ότι μπορεί να τη γλυτώσω και έτσι  δεν θα μου έρθει απότομα. Δείχνει πραγματικά τους καλούς σας τρόπους .Άλλος στη θέση σας θα μου ανακοίνωνε ¨μαχαίρι¨ το μοιραίο ενώ εσείς θα με βάλετε πρώτα να καθίσω».

Προτεινόμενη έκφραση για να την αντικαταστήσει : «Απόλυση με αναισθητικό»

Είχε success η απεργία ή ήταν ένα ακόμα story;

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Ο ρόλος της ΟΛΜΕ στην απεργία

Όταν ανοίγει ένας διάλογος για το συνδικαλισμό πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να πυροδοτήσουμε καταστάσεις που θα έχουν αποτέλεσμα να φτάσουμε σε σημείο να μην έχουμε τελικά καθόλου συνδικαλισμό. Αυτό βέβαια θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τον κλάδο μας αφού είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος τρόπος συλλογικής εκπροσώπησης και διεκδίκησης.

 Το θέμα με την ΟΛΜΕ είναι η απόσταση της ηγεσίας της με τη βάση των καθηγητών. Εδώ υπάρχει μεγάλο χάσμα. Επίσης υπάρχει  έλλειμμα εμπιστοσύνης της βάσης απέναντι στην ΟΛΜΕ, αποτέλεσμα μιας σειράς λανθασμένων επιλογών που έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια (της καταμαρτυρούν  αδράνεια που δεν  πρότεινε κινητοποιήσεις  νωρίτερα ,όταν βλέπαμε αυτό που θα ερχότανε).

Εδώ σχολείο ,εδώ σχολείο. Μας ακούει κανείς ; SOSτε το ελληνικό σχολείο....

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Εδώ σχολείο ,εδώ σχολείο. Εκπέμπουμε σήμα κινδύνου.SOS. Αν μας ακούει κανείς ας έρθει να μας βοηθήσει. Γρήγορα μόνο.

    

Αδέλφια μας συνάδελφοι , αδέλφια μας συνάδελφοι μας λαμβάνετε; Μη μας αφήνετε μόνους τώρα. Μην εγκαταλείπετε το πλοίο γιατί θα πνιγείτε στη μαύρη θάλασσα. Μη σκύψετε το κεφάλι και μπείτε στις τάξεις κάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Οι λόγοι που σας σπρώχνουν να υποχωρήσετε να είστε σίγουροι ότι ισχύουν και για τους περισσότερους από εμάς, οπότε δεν έχει νόημα να τους προβάλλετε ως αιτίες.

Να το χαίρεστε το νέο σας σχολείο...

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Το νέο μου σχολείο δεν θα έχει φύλακα. Ξέρετε ήταν αυτός ο περίεργος τύπος που το πρωί μας καλημέριζε έναν έναν και εκτελούσε και χρέη  σχολικού τροχονόμου .Που ήταν και μάστορας και έφτιαχνε ότι χάλαγε. Που τον νιώθαμε ως το προστάτη μας και ήμασταν ήσυχοι στη τάξη. Που δεν θα μας άφηνε να κάνουμε κοπάνα. Ήταν το άγρυπνο μάτι των γονέων  και των καθηγητών μας εκεί που δεν μπορούσε να φτάσει.Και επειδή ο φύλακας υπάρχει για να φυλάει τα  πολύτιμα αλήθεια κύριοι,  μήπως δεν θεωρείται τα παιδιά ως τέτοια; Αυτό να μας πείτε.  

  

Το νέο μου σχολείο  θα έχει λίγα μαθήματα. Μαθήματα που θα ακολουθούν το νόμο της χρηστικότητας .Τι να την κάνουμε λέει  τη μουσική , τα καλλιτεχνικά και την τεχνολογία; Αυτά είναι περιττά και άμα θέλουμε μπορούμε να ασχοληθούμε  και μόνοι μας. Και ποιος σας είπε ,κύριοι, ότι δίνω δεκάρα για τη χρησιμότητα των πραγμάτων. Εγώ διψάω για εκείνα που με κάνουν να ονειρεύομαι και μου ταΐζουν  τη φαντασία μου. Που μου ανοίγουν τη ψυχή και την ταξιδεύουν. Που είναι χαραμάδες για να μπαίνει λίγο φως και λίγος καθαρός αέρας σε  αυτή τη φυλακή που μου έχετε ετοιμάσει και που τη λέτε νέο σχολείο.

Ένα από τα χέρια που κρατούσαν το μαχαίρι ήταν και το δικό σου, ανόητε....

Του Δημητρη Τσιριγωτη...

Σε σένα μιλάω ανόητε που χάρηκες που το μαχαίρι άρχισε επιτέλους να κόβει δημόσια κεφάλια ,όχι μόνο ιδιωτικά. «Επιτέλους δικαιοσύνη», αναφώνησες. «Γιατί να απολύονται μόνο του ιδιωτικού»; Και έχεις δίκιο ότι ,σχεδόν κανείς ,δεν νοιάστηκε όταν ήσουν εσύ ήσουν  σε αυτή τη θέση αλλά να είσαι σίγουρος όμως ότι και κανείς δεν είπε «καλά να πάθεις», κανείς δεν χάρηκε όπως εσύ τώρα. Μήπως αλήθεια πιστεύεις ότι μετά από αυτό θα σου δώσουν πίσω τη δουλειά σου ή ότι γλύτωσες εσύ για πάντα από την απόλυση;  Τώρα εγώ θέλω να ξέρεις ότι η επιθυμία σου πραγματοποιήθηκε και ότι ένα από τα χέρια που κίνησαν το μαχαίρι ήταν και το δικό σου. Μην αμφιβάλεις γι’ αυτό .Η γνώμη σου συνυπολογίστηκε .

Σε σένα μιλάω ανόητε που σε άκουσα  να λες «έλα μωρέ, αυτές οι 46 ειδικότητες  που καταργήθηκαν  δεν ήταν πραγματικά εκπαιδευτικοί». Πως τολμάς  να λες σε κάποιον ,την ώρα που βιώνει έναν επαγγελματικό θάνατο ότι δεν ήταν σαν και σένα με τη φοβερή σου ειδικότητα; Δηλαδή  τι διαφορετικό έκανε ,τόσα χρόνια , από σένα ;Μάθημα έκανε σε παιδιά ,όπως και εσύ. Τόσο απλά. Κράτα ,τώρα μόνο για τον εαυτό  σου το τίτλο του εκπαιδευτικού .Να ξέρεις όμως ότι την αξία του την έχεις χάσει, συνάδελφε. Για πόσο ακόμα θα σε λέω και συνάδελφο ,δεν ξέρω;

Σε σένα μιλάω ανόητε που χτες ανακουφίστηκες που πέταξαν άλλους από το πλοίο και όχι εσένα , και που νομίζεις ότι τη γλύτωσες .Σου έχω νέα, άκουσε  τα. Τώρα που πετάχτηκαν κάποιοι στη θάλασσα   το πλοίο άρχισε να γέρνει .Και όχι μόνο αυτό .Ρίξε μια ματιά και θα δεις πόσοι καρχαρίες έχουν μαζευτεί γύρω του. Ακόμα μπορείς να τους τραβήξεις πάλι απάνω στο πλοίο .Μη ξεχνάς ότι οι καρχαρίες θα φύγουν αν δεν μυριστούν αίμα .Μόνο εσύ μπορείς να τους σώσεις τώρα .Έχεις ευθύνη ,κάντο .Αλλιώς ετοιμάσου ,είσαι ο επόμενος .

Σε σένα μιλάω ανόητε που έχεις ξαπλώσει στη παραλία και έχεις χώσει και το κεφάλι σου στην άμμο για σιγουριά. Τίποτα δεν σε ακουμπάει ,είσαι  άρχοντας. Πριν φύγεις μέτρησες τα πράγματα στη βαλίτσα .Δεν ξέχασες τίποτα ,τις  δωδεκάδες σου ,τις οργανικές σου, τις αναθέσεις σου  .Έχεις προστασία. Έχεις υπολογίσει τα πάντα ,δεν μπορεί να πάθεις τίποτα. Η ομπρέλα  σε γλυτώνει από τον ήλιο ,η ξαπλώστρα από την άμμο, το ανεμιστηράκι από τη ζέστη .Ένα πράγμα  σου διέφυγε μόνο .Το Κύμα .

Σε σένα μιλάω ανόητε γονέα που έγνεψες ναι όταν ήθελαν να μου στερήσουν κάθε αντίδραση γι’ αυτό που θα ερχότανε .Και σου το έλεγα ότι καταλαβαίνω  την αγωνία των παιδιών αλλά εσύ πίστεψες άλλους  ότι νοιάζονται γι’ αυτά . Σου είχα ζητήσει να με καταλάβεις και να πάμε μερικές μέρες μετά τις πανελλαδικές .Μερικές μέρες σου ζήτησα , για ζωές ολόκληρες. Τώρα τι έχεις να πεις στα παιδιά των απολυμένων ;Εγώ όμως θα συνεχίσω να νοιάζομαι για τα παιδιά σου ,όχι για σένα   ̇ δεν σου αξίζει, αλλά για εκείνα ,μόνο για εκείνα.

Σε σένα μιλάω ανόητε συνάδελφε που ακόμα δεν λες να ξυπνήσεις .Που  λες ότι το μόνο που θέλεις είναι να κάνεις τη δουλειά σου ,αλλά εγώ ακούω δουλίτσα. Που ζητάς να αξιολογηθείς  επιτέλους για να ξεχωρίσεις .Που όταν σου λένε για συμμετοχή στα κοινά ,για αγώνα πετάς το γνωστό ‘’οι συνδικαλιστές φταίνε για όλα ‘’ και αθόρυβα απομακρύνεσαι. Που τη μόνη φορά που φώναξες απεργία ήταν όταν ήξερες ότι δεν θα γίνει. Που κοιτάς να σώσεις μόνο το τομάρι σου βάζοντας  στον εαυτό σου τίτλους :  ασεπίτης , ειδικός, των ΑΕΙ   ̇ τορπίλες στην ενότητα. Που τρέχεις δεξιά και αριστερά για να μαζέψεις προσόντα. Να είσαι έτοιμος όταν έρθει η ώρα της κρίσεως. Που δείχνεις με το δάχτυλο ποιοι πρέπει να πεταχτούν στον καιάδα. Αλήθεια πως τολμάς να  διδάσκεις τα ιερά  στα παιδιά  ‘’ψωμί ,παιδεία , ελευθερία’’ και ‘’ελευθερία ή θάνατος’’ και εσύ έχεις ,από καιρό, σκύψει το κεφάλι;

Σε σένα μιλάω ανόητε συνδικαλιστή που έχεις επιλέξει το δίπολο για να υπάρχεις .Ο ένας πόλος που θέλει να με κοιμίσει  και ό άλλος που θέλει να με κάνει έτοιμο να τα σπάσω όλα. Και οι δυό πόλοι έχουν το ίδιο αποτέλεσμα : την καταστολή μου . Την καταστολή  λόγω ύπνου ή την καταστολή της εξουσίας .Μην ξεχνάς ότι είσαι εκπρόσωπος και όχι αρχηγός. Είναι καιρός για ένα άλλο είδος Λόγου. Να καταλάβεις καλά , ότι είναι ευθύνη να επηρεάζεις τη ζωή τόσων .Δείξε μου το παράδειγμα και θα σε ακολουθήσω, θα το δεις. Αλλιώς πάρε δρόμο.

Σε σένα μιλάω ανόητε ψηφοφόρε που πιστεύεις ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι .Να ξέρεις ότι και εγώ την ίδια, πάνω κάτω, διάγνωση με σένα έχω για το δημόσιο: ασθενεί. Στη θεραπεία έχω αντίρρηση. Πως γίνεται να θεωρείς φάρμακο το ‘’πονάει το κεφάλι , κόβω το κεφάλι ‘’ ;Πως γίνεται να μην βλέπεις ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ευημερούν  τα νούμερα ;Ότι βλέπουν τους ανθρώπους σαν προσωρινά αρχεία πάνω στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή τους  και που μπορούν πολύ εύκολα να τα στείλουν στον κάδο ανακύκλωσης  με ένα μόλις κλικ. Πως γίνεται να εμπιστεύεσαι για να σε σώσουν αυτούς που έχουν χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς ;Που στο βωμό της εξουσίας  είναι έτοιμοι να κάνουν και τα πιο σκληρά πράγματα.

Σε Μένα μιλάω τον ανόητο, που χτες μπροστά στην είσοδο του  υπουργείου παιδείας στεκόμουν απαθής και ,μόνο, παρακαλούσα να σταματήσει  η στριγκιά από τον ήχο που έβγαζε η καγκελόπορτα που προσπαθούσανε να την γκρεμίσουνε τα απολυμένα χέρια.

Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

Γι' αυτούς που νομίζουν ότι θα τη γλυτώσουν...

του Δημητρη Τσιριγωτη...

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε το οργανωμένο σχέδιο καρατόμησης της οικογένειας  των εκπαιδευτικών .Η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να αναπτύξει κοινωνικούς αυτοματισμούς ανάμεσα στους διάφορους κλάδους και με αυτό τον τρόπο να τους κάνει μικρά αδύναμα κομματάκια ώστε να περάσει τα πραγματικά της σχέδια που δεν είναι άλλα από τις υποχρεωτικές μεταθέσεις και την ελάττωση ,με οποιονδήποτε τρόπο, του αριθμού των εκπαιδευτικών.Είναι ένα σχέδιο ,ενταγμένο σε ένα ευρύτερο ,που αφορά την, με οποιοδήποτε τίμημα,  ελάττωση των εξόδων του κράτους και την ταυτόχρονη επίσπευση του τέλους του κοινωνικού κράτους που προαλείφεται για τη χώρα μας  .Σας αναφέρω μερικά ,μόνο ,παραδείγματα για να καταλάβετε τι εννοώ.

 Φιλόλογοι εναντίον κοινωνιολόγων γιατί ενδεχομένως να δοθεί  ως πρώτη ανάθεση το μάθημα της ιστορίας στους δεύτερους. Φιλόλογοι εναντίον ξενόγλωσσων καθηγητών για το ενδεχόμενο να δοθούν και σε αυτούς ως πρώαη ανάθεση κάποια άλλα από τα  λεγόμενα φιλολογικά μαθήματα.

Διορισμένοι με ΑΣΕΠ (ασεπίτες) εναντίον αυτών που διορίστηκαν με επετηρίδα .Οι ασεπίτες μάλιστα ίδρυσαν και σύλλογο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και για να το πούμε πιο απλά για να εξαιρεθούν σε περίπτωση απολύσεων.

Νέοι διορισθέντες, εναντίον των παλαιών. Εδώ ο μαγικός αριθμός είναι το 12.Εάν κάποιος έχει πάνω από 12 έτη υπηρεσίας και 12 διδαχτικές ώρες  δεν χάνει την οργανική του και γλυτώνει και την υποχρεωτική μετάθεση .

Οι καθηγητές πληροφορικής ΠΕ19(πτυχιούχοι ΑΕΙ )  εναντίον  ΠΕ20 (πτυχιούχοι ΤΕΙ)  .Μαλώνουν μεταξύ τους  για το ποιοι πρέπει να απολυθούν πρώτοι (αν φυσικά υπάρξει τέτοιος κίνδυνος) .

Στόχος μου που σας αναφέρω αυτές τις ενδεικτικές περιπτώσεις δεν είναι για να κρίνω ποιοί έχουν δίκιο ή άδικο από αυτούς που φωνάζουν. Θέλω να σας αποδείξω ότι με αυτές τις  ενδοοικογενειακές διαμάχες ρίχνουμε νερό στο μύλο των δόλιων σχεδίων του κράτους. H τακτική του «διαίρει και βασίλευε» τείνει να γίνει πλέον τρόπος διακυβέρνησης της χώρας. Υπεύθυνοι ,όμως , είμαστε και εμείς που επιλέγουμε το ρόλο των διαιρεμένων.

Αλήθεια , ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι φιλόλογοι αντιδρούν στην ανάθεση κάποιων από τα λεγόμενα φιλολογικά  μαθήματα σε άλλες ειδικότητες ;Είναι η ελάττωση των αναγκών σε φιλολόγους ,που θα επιφέρει μια τέτοια ενέργεια , και ως εκ τούτου οι κίνδυνοι που προκύπτουν ,όπως της απώλειας οργανικών. Αυτό είναι για μένα το μόνο σεβαστό  επιχείρημα που μπορώ να δεχτώ και ως αληθινό.  Όλα τα υπόλοιπα επιχειρήματα που προβάλλουν είναι έωλα και εύκολα μπορούν να αποκρουσθούν. Κυρίως το επιχείρημα της διδαχτικής επάρκειας.  Γιατί άμα όλοι οι καθηγητές βάλουμε κάτω τα μαθήματα που διδάσκουμε θα διαπιστώσουμε ότι πολλά από αυτά δεν τα έχουμε διδαχτεί ποτέ ,συμπεριλαμβανομένων και των φιλολόγων. Και τι κάνουν οι φιλόλογοι για αυτό το ,όντως , σοβαρό θέμα ; Αντί να καταδικάσουν τη πολιτική της κυβέρνησης που θέλει να εμφανίσει πλεονάζοντες από όλες τις ειδικότητες ,κατηγορεί τους κοινωνιολόγους και τους ξενόγλωσσους ότι αυτοί φταίνε και ότι είναι ανίκανοι να διδάξουν τα λεγόμενα φιλολογικά μαθήματα. Και οι  κοινωνιολόγοι και οι ξενόγλωσσοι από την άλλη μεριά απαντάνε με άλλα ,εξίσου, αδύναμα επιχειρήματα θέλοντας να αποδείξουν ότι έχουν τα προσόντα να τα καταφέρουν εξίσου καλά με τους φιλολόγους. Κάνουν χάρη στη κυβέρνηση, και οι μεν και οι δε. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα διδάξει την ιστορία αλλά να μην γίνει καμία απόλυση από κανέναν κλάδο.

Όσον αφορά την κίνηση των  ‘’ασεπιτών’’  να  δημιουργήσουν  σύλλογο που θα εξυπηρετεί μόνο τα δικά τους συμφέροντα τη θεωρώ επίσης  κίνηση που δεν ενισχύει την ενότητα των καθηγητών  και ας έχω περάσει και εγώ με ΑΣΕΠ. Αλλοίμονο εάν ο τρόπος πρόσληψης στο δημόσιο σε κάνει να νιώθεις ότι υπερέχεις από κάποιον άλλο συνάδελφό σου και ότι δικαιούσαι μια άλλη αντιμετώπιση. Μα δεν καταλαβαίνουμε ότι όταν μόνοι μας βάζουμε κάποια κριτήρια  μη απόλυσης είναι σαν καθιστούμε δεδομένες τις απολύσεις ;Σαν να λέμε ναι στις απολύσεις αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια όμως.

Επίσης οι συνάδελφοι της πληροφορικής ας καταλάβουν ότι ο πραγματικός κίνδυνος που ελλοχεύει  είναι η ίδια η κατάργηση του μαθήματος της πληροφορικής αφού από ότι φαίνεται υπάρχει η γραμμή του υπουργείου να απαξιωθεί. Να περάσει δηλαδή  ότι η πληροφορική δεν είναι μάθημα αλλά μια δεξιότητα που μπορεί να καλλιεργηθεί από τη χρήση Η/Υ και σε άλλα μαθήματα. Θεωρώ ότι ο κλάδος των καθηγητών πληροφορικής θα έπρεπε να έχει δυναμική αντίδραση σε δηλώσεις δημοσιογράφων που τους παρουσιάζουν πλεονάζοντες και ότι δεν πατάνε συχνά στα σχολεία τους. Αισχρά ψέματα ,δηλαδή , που σκοπό έχουν να στοχοποιήσουν τον κλάδο τους. Προσωπικά πιστεύω ότι σήμερα την εποχή της σύγχρονης  τεχνολογίας η πληροφορική έπρεπε να είναι ένα από τα βασικότερα μαθήματα   σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ας σταματήσουν λοιπόν οι συνάδελφοι της πληροφορικής τον εμφύλιο τους και ας συστρατευθούν με τους άλλους εκπαιδευτικούς.

Όσον αφορά τους παλιότερους συναδέλφους έχω να παρατηρήσω το εξής :  στην αρχή μόλις βγήκε το Π.Δ  που αφορά τις υποχρεωτικές μεταθέσεις και πριν αποσαφηνιστούν οι λεπτομέρειές του, ήτανε ‘’στα κάγκελα’’ ,μετά όμως ‘’ανέκρουσαν πρύμνα ‘’ μόλις είδαν ότι είχαν   πιάσει τη βάση του 12 (έτη υπηρεσίας και ώρες πρώτης ανάθεσης ) και ξαναγύρισαν στην καθημερινότητά τους. Έτσι εξηγείται η διαφορά συμμετοχής στις δύο συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας της ΟΛΜΕ στο Σύνταγμα. Στη πρώτη ,που μόλις είχε σκάσει το Π.Δ, είχε πάρα πολύ κόσμο ενώ στη δεύτερη λίγο.   Άλλη μια εξόφθαλμη απόδειξη   της έλλειψης συλλογικότητας στο χώρο των εκπαιδευτικών.

Δύο λόγια θέλω να πω για το «Άγιο Δισκοπότηρο» των εκπαιδευτικών που είναι η οργανική θέση. Οι περισσότεροι κάτοχοι οργανικών θέσεων σε σχολείο είναι επαναπαυμένοι ότι τουλάχιστον δεν θα κινδυνέψουν με απόλυση ή μετάταξη αν  "ό, μη γένοιτο" επαληθευτούν οι τελευταίες φήμες. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Άλλο είναι η οργανική θέση  σε σχολείο που σου διασφαλίζει ότι δεν κινδυνεύεις με υποχρεωτική μετάθεση  ,και άλλο η οργανική θέση  στο δημόσιο . Οργανική θέση  στο δημόσιο κατέχουν όλοι οι μόνιμοι υπάλληλοι του δημοσίου και  είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Δηλαδή  οργανική θέση στο δημόσιο έχουν και οι καθηγητές που είναι στη διάθεση του ΠΥΣΔΕ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι την πραγματική διασφάλιση της μη απόλυσης μας την παρέχει σε όλους ανεξαιρέτως τους καθηγητές   το ίδιο το Σύνταγμα ,και εκεί πρέπει να έχουμε στραμμένη τη προσοχή  μας αν θέλουμε να υπερασπιστούμε την επαγγελματική μας  συνέχεια. Πρέπει να καταγγέλλουμε ως αντισυνταγματική οποιαδήποτε απειλή της μονιμότητας. Είναι λάθος οι οργανικά ανήκοντες στα σχολεία να νομίζουν την έχουνε γλυτώσει και να μην αντιδρούν στα απειλητικά σχέδια των κυβερνώντων.

Από την άλλη μεριά η ΟΛΜΕ πρέπει να καταλάβει ότι ρόλος της πρέπει να είναι κυρίως ενωτικός. Ας αφήσει κατά μέρους την εσωστρέφεια και παραταξιακά μαχαιρώματα και ας δώσει με τη στάση της παράδειγμα ενότητας και αυτοπεποίθησης στο κλάδο . Ας ξεκινήσει τουλάχιστον από τα προφανή όπως ότι « τα εν οίκω μη εν δήμω». Δεν μας κολακεύει καθόλου να βγαίνουν στη φόρα οι λεπτομέρειες των διαφωνιών του Δ.Σ της ΟΛΜΕ. Και ας αναλάβει να καθορίσει τις εξελίξεις παρά να τρέχει πίσω τους.

Τέλος για όσους ,ενδόμυχα ,νιώθουν ανακούφιση που δεν ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου που είναι προς απόλυση  (σύμφωνα με  τις διάφορες δημοσιεύσεις που τύπου )έχω να πω ότι εάν δεν αντιδράσουν τώρα για τους άτυχους συναδέλφους τους ,την  επόμενη φορά θα είναι η σειρά τους. Εκτός αν έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα σταματήσει εδώ το κακό.«Αν πιάσει  φωτιά το σπίτι  του γείτονα θα καεί και το δικό σου».

Για μένα κάνουν όλοι τους τεράστιο σφάλμα. Η λογική του ‘’ O σώζων εαυτόν σωθήτω “ είναι ότι χειρότερο αυτή τη στιγμή που δεχόμαστε ολομέτωπη επίθεση .Ο κοινός εχθρός μας δεν είναι ο συνάδελφος και καλά θα κάνουμε να κατεβάσουμε το δάχτυλο που δείχνει ποιοι θα είναι οι πρώτοι που θα πετάξουμε από το πλοίο. Γιατί αν σήμερα δείχνουμε με το δάχτυλο ,αύριο άμα σφίξουν τα πράγματα ,τι  θα είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ;Να φορέσουμε κουκούλα για να σώσουμε τον εαυτό μας; «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος, όχι ζωντανός» ( George Orwell).

  Το πραγματικό πρόβλημα είναι το ενδεχόμενο των απολύσεων και της γενικότερης ηθικής , οικονομικής και επαγγελματικής απαξίωσης που υφιστάμεθα .Αυτή τη στιγμή πρέπει να βροντοφωνάζουμε όλοι μαζί ενωμένοι ότι δεν θα δεχτούμε ούτε μια απόλυση εκπαιδευτικού και ότι θα μας βρουν απέναντι αν συμβεί έστω και μία. Γιατί  όποιος νομίζει ότι το θηρίο θα χορτάσει άμα του πετάξει βορά κάποιους από εμάς να ξέρει ότι το μόνο που θα καταφέρει είναι να του ανοίξει την όρεξη. Και έτσι κομματάκια που θα μας βρει θα είμαστε έτοιμοι για να μας καταβροχθίσει.

 Έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα ,είναι σίγουρο ότι ούτε ατομική ,ούτε κλαδική σωτηρία υπάρχει .Μόνο Συλλογική. Είμαστε εδώ !  Είμαστε θυμωμένοι ! Είμαστε χιλιάδες !  Φτάνει να ενωθούμε. Αν δεν το κάνουμε τότε  τραβάμε στο βυθό ο ένας τον άλλον.

                                                

  Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός

Θέλω να γίνω καθηγήτρια όταν μεγαλώσω...

Δημήτρης Τσιριγώτης, AlfaVita...

Με λένε Άννα και πηγαίνω στην 6^η δημοτικού. Άμα μεγαλώσω θέλω να γίνω καθηγήτρια. Ο μπαμπάς μου είναι και αυτός καθηγητής  σε ένα γυμνάσιο. Δεν ξέρω πολλά ακόμα για επαγγέλματα αλλά είμαι σίγουρη ότι το συγκεκριμένο θα μου αρέσει.

Βλέπω τον μπαμπά μου κάθε μέρα να ξεκινάει χαρούμενος για τη δουλειά του και να γυρίζει πιο χαρούμενος. Ακόμα και τις δύσκολες μέρες ,όπως τις λέει, η διάθεσή του δεν μένει πεσμένη για πολύ. Τώρα τελευταία βέβαια οι δύσκολές μέρες φαίνεται να έχουν πέσει όλες μαζί, δεν εξηγείται αλλιώς. Και εκεί που πήγαινα να καταλάβω ,πάλι μπερδεύτηκα. Οι καθηγητές ,μου είπε ,θα κάνανε μία απεργία γιατί τους αντιμετώπισαν σκληρά και άδικα  από το υπουργείο παιδείας. Ο υπουργός τους απαγόρεψε να κάνουν απεργία αλλά και εκείνοι αποφάσισαν τελικά να μην τη κάνουν την απεργία. Αυτό που με μπερδεύει είναι ότι ο υπουργός συνεχίζει ,λέει, να τους αντιμετωπίζει σαν να έχουν απεργία. Τι έλεγα λοιπόν;

Χρόνια τώρα παρατηρώ τον μπαμπά μου να φέρνει δουλειά στο σπίτι από το σχολείο και ποτέ δεν τον έχω δει να  γκρινιάζει γι’ αυτό. Είναι ,μου έχει, πει  τεστάκια και διαγωνίσματα .Το αγαπημένο μου πράγμα στο κόσμο είναι να κάθομαι κοντά του την ώρα που τα διορθώνει. Το ζει κανονικά . Και να τα «μπράβο Γιωργάκη» και να τα «σαλάτα τα έκανες Κωστάκη» και να τα «τι θα κάμω με σένα  Μαρία;». Η διάθεσή του αλλάζει ανά γραπτό. Και αν καμία φορά του πω ότι μιλάει μόνος του αυτός μου απαντάει ψύχραιμα  ότι αυτό δεν ισχύει αφού είμαι και εγώ εκεί. Παλιά ,θυμάμαι, με πείραζε που ασχολιότανε συνέχεια με τα άλλα παιδιά και ξέχναγε το δικό του. Μια φορά μάλιστα του είχα πετάξει τα τεστ από το παράθυρο κάτω από το μπαλκόνι και εκείνος βγήκε σαν τρελός να τα μαζέψει . Οι περαστικοί και γείτονες τον κοιτάζανε περίεργα  αλλά αυτός δεν τους έδωσε καμία σημασία. Έτρεχε πίσω από τα χαρτιά σαν υπνωτισμένος.  Τώρα που μεγάλωσα όμως δεν ζηλεύω άλλο .Έχω καταλάβει τι σημαίνουν οι μαθητές του γι αυτόν και αυτός είναι και ένας λόγος που τον αγαπάω ακόμα περισσότερο από παλιά. Μάλιστα έχω αναλάβει να του τακτοποιώ τα γραπτά κατά αλφαβητική σειρά. Είμαι κάτι σαν βοηθός καθηγητή δηλαδή.

Που να δείτε τι γίνεται όταν ο μπαμπάς  γυρίζει το μεσημέρι στο σπίτι και καθόμαστε όλη η οικογένεια στο τραπέζι να φάμε. Πάντα το ίδιο .Αφού πει το γεια στα χέρια σου στη μαμά αρχίζει. Και έγινε εκείνο στο σχολείο και έγινε το άλλο στο Α1 και το παρ’ άλλο στο Γ2 και δεν σταματάει μέχρι να μας τα πει όλα. Εγώ και η μαμά τον αφήνουμε να τα πει .Αυτό που έχω καταλάβει είναι το εξής : δεν είναι ότι όλες οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον .Είναι ο τρόπος που τις ζει ο μπαμπάς που μας κάνει να τον ακούμε χωρίς να βαριόμαστε καθόλου. Είναι απίστευτο αλλά μερικές φορές νιώθω σαν να με συνδέει κάτι πολύ δυνατό με τους μαθητές του μπαμπά ,και μετά από πολλή σκέψη κατέληξα ότι αυτό δεν είναι άλλο από το νοιάξιμο του. Εντάξει ξέρω πολύ καλά ότι άλλο είδος νοιάξιμο έχει για μένα και άλλο για τους μαθητές του .Μια φορά που χρειάστηκε να με πάει μαζί του στο σχολείο του ένιωσα πολύ περίεργα στην αρχή και πολύ χαρούμενα μετά όταν με πλησιάσανε  αρκετά γυμνασιόπαιδα τα οποία όχι μόνο ήξεραν το όνομά μου αλλά και πολλά άλλα για μένα. Μου είπαν ,μάλιστα ,ότι ο καθηγητής τους και μπαμπάς μου συνέχεια τους μιλάει για μένα. Τότε είναι που σταμάτησα και να ζηλεύω. Και βέβαια δεν χρειάστηκε και πολύ ώρα για να καταλάβω την αγάπη που είχαν τα παιδιά αυτά στο μπαμπά μου. Τα έβλεπα να γυρνάνε γύρω του σαν να τα τράβαγε μαγνήτης και να προσπαθούν ποιο θα τραβήξει τη προσοχή του πιο πολύ. Τους χάζευα έτσι που επικοινωνούσαν μοιράζοντας την απόσταση .Τα παιδιά γίνονταν λίγο πιο μεγάλοι και ο μπαμπάς μου λίγο πιο παιδί και έτσι κάπου στη μέση συναντιόντουσαν. Με έκπληξη είδα το ίδιο να συμβαίνει και με άλλους καθηγητές που τύχαινε εκείνη την ώρα να είναι στο προαύλιο. Μου θύμισε μια εικόνα του διαστήματος που είχα δει πρόσφατα που είχε πολλούς γαλαξίες και που σε κάθε γαλαξία φαίνονταν να περιστρέφονται τα αστέρια του γύρω από κάποιο ήλιο φτιάχνοντας μια σπείρα. Τότε είναι που  μου καρφώθηκε η ιδέα να γίνω και εγώ καθηγήτρια όταν μεγαλώσω. Μου άρεσε η ιδέα του ήλιου που μοιράζει το φώς του στα αστέρια.    

Τη μόνη φορά που τον είδα στεναχωρημένο είναι όταν βγήκανε κάτι δημοσιογράφοι ,κάτι πολιτικοί και κάτι γονείς και είπανε ότι οι καθηγητές παίζουν με  την αγωνία των μαθητών στις πανελλαδικές. Και ότι δείχνουν αδιαφορία για τις ανάγκες των παιδιών αφού θέλανε να κάνουνε απεργία μέσα στις εξετάσεις .Ποιός είδε τον μπαμπά μου και δεν τον φοβήθηκε : «και για ποιόν νομίζετε ρε ότι θέλουμε να κάνουμε απεργία ;Για τις 2 ώρες παραπάνω ;Για να είμαστε καλά ώστε να   μπορούμε να φροντίζουμε τα παιδιά σας ,γι’ αυτό θέλουμε. Πως θα μπορούμε να το κάνουμε αυτό όταν θα φυτοζωούμε ,μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια ρε; Και τι περιθώρια μας αφήσατε για να αντιδράσουμε μετά τις εξετάσεις ,αφού μετά κλείνουν τα σχολεία .Μήπως θα σας βόλευε μια απεργία μέσα στο καλοκαίρι;»

Η χειρότερη στιγμή όμως δεν ήταν αυτή .Δεν ήταν ούτε όταν του κάνανε μείωση στο μισθό του στο μισό .Ήταν μερικές μέρες μετά όταν χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μας ένας αστυνομικός και ζήτησε το μπαμπά μου. Του έδωσε ένα χαρτί και ο μπαμπάς ούτε που το διάβασε αλλά εγώ πρώτη φορά στη ζωή μου τον είδα τόσο σκοτεινιασμένο ,σαν να ήταν έτοιμος να κλάψει. Δεν μίλησε .Ψιθύρισε μόνο μια λέξη : « Ξεφτίλα». Το ίδιο βράδυ   μου εξήγησε για την επιστράτευση και κατάλαβα. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι πως γίνεται να επιστρατεύσεις έναν που είναι ήδη επιστρατευμένος από μόνος του. Γίνεται να επιστρατέψεις έναν στρατιώτη ; Ο μπαμπάς μου είναι ταγμένος στο σχολείο πάει και τελείωσε και δεν σηκώνω πολλά πάνω σε αυτό το θέμα! Και κανένας άλλος δεν νοιάζεται πιο πολύ για τους μαθητές του ,εκτός ίσως από τους γονείς τους. Σας το λέω εγώ που τόσο έχω ζηλέψει αυτό του το νοιάξιμο.  Κάτσε τώρα γιατί θα αρχίσω να τσαντίζομαι και εγώ. Και εγώ  δεν είμαι σαν τον μπαμπά μου ,είμαι απρόβλεπτη.

Και μια και είπα τη λέξη ξεφτίλα  έχω να σας πω ότι είναι ,τελευταία , η αγαπημένη λέξη του μπαμπά μου. Προχτές εκεί που έβλεπε στη τηλεόραση τη ΝΕΤ και έγινε η οθόνη μαύρη τη ξαναείπε .Και είπε και άλλα  από αυτά που εμένα μου απαγορεύει να λέω .Ξέρετε κακές λέξεις. Την άλλη μέρα όταν γύρισε από τη δουλειά του δεν μας είπε καμία ιστορία από το σχολείο .Με πήρε από το χέρι και με πήγε σε ένα μέρος που λέγεται ΕΡΤ .Μπήκαμε μέσα στο κτίριο και είδαμε ανθρώπους σε κάτι γραφεία να κλαίνε και άλλους να μιλάνε με δύναμη. Ο μπαμπάς με πήγε σε μια αίθουσα και μου έδειχνε κάτι μεγάλες φωτογραφίες κάποιων ανθρώπων λέγοντάς μου και κάτι για αυτούς : για το Χατζηδάκη ,τον Ελύτη ,το Κατράκη, τον Μινωτή και άλλους που δεν τους θυμάμαι τώρα. Μου είπε ότι από εδώ ακουγότανε η Λιλιπούπολη που μου έβαζε να ακούω μικρή για να με πάρει γλυκά ο ύπνος.    Ήταν πολύ συγκινημένος όπως  τότε που είχαμε χάσει τον παππού. Όταν τον ρώτησα  να μου εξηγήσει μου είπε : « θέλουν να κτυπήσουν  τον πολιτισμό, αλλά το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ξυπνήσουν όλους αυτούς τους κοιμισμένους φύλακές του που βλέπεις γύρω σου .Πρώτα κτύπησαν τη παιδεία, και τους εκπαιδευτικούς και τώρα έχουν βάλει στόχο τη τέχνη και την ιστορία του τόπου. Ας το καταλάβουμε όλοι και κυρίως αυτοί που λένε ¨καλά τους κάνανε¨  ότι έτσι κτυπάνε την Ελλάδα και τα παιδιά της.»

Με ανησυχεί λίγο ο μπαμπάς μου τελευταία .Έχει γίνει λίγο νευρικός αλλά βγάζει και μια αποφασιστικότητα  που αμέσως με ηρεμεί. Τελικά μάλλον μου αρέσει πιο πολύ έτσι .Σαν να ξύπνησε άλλος ένας κοιμισμένος φύλακας ,όπως λέει και εκείνος.

Μια φορά ρώτησα το μπαμπά γιατί διαβάζει κάθε μέρα το μάθημα που θα διδάξει την άλλη μέρα και πως γίνεται μετά από τόσα χρόνια να μη το έχει μάθει ακόμα. Εκείνος ,χαμογέλασε και μου απάντησε ότι το μάθημα πρέπει να το λέει σα παραμύθι στα παιδιά και στα παραμύθια οι λεπτομέρειες είναι που φτιάχνουν την ατμόσφαιρα. Μου είπε επίσης  ότι επειδή το κοινό του είναι ,διαφορετικό κάθε φορά, πρέπει να φτιάχνει και διαφορετικό σενάριο .

Ο μπαμπάς μου  κουβαλάει τη δουλειά του όπου πάει. Όχι όμως σα βάρος αλλά γιατί το θέλει ο ίδιος και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Μέσα στο κεφάλι του  γίνεται συνεχώς προβολή ,σαν σε σινεμά, εικόνων που ζει με τα παιδιά .Εκεί είναι ο κόσμος του και είναι βάσανο ,για εκείνον, να τον βγάζετε με βία έξω από αυτόν .Ζώντας μέσα στο κόσμο των παιδιών και λέγοντας συνεχώς παραμύθια κάποια στιγμή γίνεται μέρος του παραμυθιού και ο ίδιος. Τι είναι όμως αυτό που κάνει το μπαμπά μου να μη μπορεί να κάνει αλλιώς ;Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι το πιο σημαντικό ,για αυτόν. δεν είναι η αγάπη που παίρνει από τα παιδιά  αλλά η αγάπη που τα παιδιά  τον  αφήνουν  να τους δώσει .Και κακά τα ψέματα τα παιδιά διψάνε για αγάπη. Ναι τελικά αυτό είναι .Ο μπαμπάς έχει μανία  με τη προσφορά και από ότι φαίνεται μου τη κληρονόμησε και μένα. Ναι ,θα γίνω ,και εγώ, καθηγήτρια όταν μεγαλώσω. Με μια διαφορά όμως : εγώ έχω δει και έχω καταλάβει ,από πολύ μικρή ,και τον πραγματικό κόσμο των μεγάλων και δεν τον φοβάμαι ούτε τόσο λίγο, πια.

                                             Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός

Mε αφορμή τον αγώνα των εκπαιδευτικών ξανά για το ρόλο των συνδικάτων...

του Θαναση Τσιριγωτη, απο την AlfaVita...

Kάθε φορά που μια εργατική κινητοποίηση προκαλεί κοινωνική αναταραχή, κάθε φορά που μια ομάδα εργαζομένων βρίσκεται σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την κυβέρνηση, προκύπτουν έντονες αντιπαραθέσεις γύρω απ’ το ρόλο των συνδικάτων και την αναγκαιότητα τους.

Oι αντιπαραθέσεις προκύπτουν συνήθως σαν αποτέλεσμα της επιτυχούς ή όχι έκβασης μιας απεργιακής κινητοποίησης. Έτσι συνήθως όταν η απεργία οδηγεί σε νικηφόρο αποτέλεσμα τότε εκθειάζεται ο θετικός ρόλος των συνδικάτων και της συνδικαλιστικής δράσης, αλλά και αντίθετα.

Tο τελευταίο διάστημα η ελληνική κοινωνία διχάστηκε απ’ τη σύγκρουση κυβέρνησης- εκπαιδευτικών συνδικάτων (OΛME), μετά απ’ την απόφαση του Δ.Σ. της OΛME να προχωρήσει σε απεργιακές κινητοποιήσεις μέσα στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων. Tα αίτια της σύγκρουσης αναλύονται εκτενώς σε άλλα σημεία της εφημερίδας. Ως γνωστό η κινητοποίηση αυτή δεν ολοκληρώθηκε, μετά την αυταρχική κυβερνητική απόφαση για επιστράτευση και την πραξικοπηματική απόφαση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της OΛME (ΣYNEK-ΔAKE-ΠAΣK) για αναστολή της απεργίας παρά την σχεδόν ομόφωνη απόφαση των εκπαιδευτικών να προχωρήσει η απεργία. 

H κατάσταση αυτή έφερε στην επιφάνεια για μια ακόμα φορά προβλήματα που λιμνάζουν μέσα στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος και τα οποία οξύνονται περιοδικά. Έτσι ακούστηκαν για μια ακόμα φορά οι γνωστές φωνές, που αμφισβητούν την ανάγκη συνδικαλιστικής δράσης, τσουβαλιάζουν συλλήβδην όσους έχουν συνδικαλιστική δράση, αμφισβητούν τις οργανωτικές δομές των συνδικάτων και υπερτονίζουν την αντίθεση ηγεσίας-βάσης, με το άλλοτε πλαστό και άλλοτε πραγματικό δίλημμα της οργάνωσης των αγώνων «από τα κάτω».

Στην αρνητική έως διαλυτική αυτή πορεία, ενώνονται φωνές που ξεκινάνε από ιδιαίτερα συντηρητικές αντιλήψεις (ο κάθε ένας μόνος του) μέχρι δήθεν υπέρ-επαναστατικές κορώνες που αντί να παλεύουν για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στα συνδικάτα καταλήγουν να αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη των συνδικάτων, των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων οργάνων του συνδικαλιστικού κινήματος επειδή κυριαρχούνται από τις φιλοκυβερνητικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις. Tέτοιες λοιπόν απόψεις κυκλοφορούν και σήμερα μετά τις τελευταίες κινητοποιήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης.

Aς επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε με πιο ψύχραιμο μάτι την πραγματικότητα. Tο πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το εξής: η απόπειρα της απεργίας είχε μόνο αρνητικές συνέπειες στο κίνημα, όπως υποστηρίζει το ΠAME και ορισμένοι άλλοι; Mια τέτοια «εύκολη» απάντηση βρίσκεται πολύ μακριά απ’ την πραγματικότητα για τους εξής λόγους. Aπ’ τη μια μεριά η απεργία αυτή ανέδειξε τα σοβαρότατα προβλήματα της εκπαίδευσης σε όλη την κοινωνία για περίπου ένα μήνα. Tαυτόχρονα έβαλε σε κίνηση δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα απραξίας, οι οποίοι μάλιστα επιχείρησαν να σπάσουν την πολιτική επιστράτευση ερχόμενοι αντιμέτωποι με όλο το φάσμα των κυβερνητικών δυνάμεων και όχι μόνο. Tέλος οδήγησαν την κυβέρνηση σε πολιτικό αδιέξοδο αφού αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το πιο αντιδημοκρατικό και αυταρχικό μέτρο επιβολής, την πολιτική επιστράτευση, και μάλιστα με προληπτικό χαρακτήρα. Φυσικά δεν είναι σωστό να υποστηρίζει κανείς ότι όταν μία κυβέρνηση καταφέρνει να παίρνει μέτρα τόσο αυταρχικά και να μην καταφέρνει το κίνημα να ανατρέπει τη πολιτική αυτή, δεν μπορεί να θεωρείται πάντα και νίκη επειδή αποκαλύπτεται ο αυταρχισμός της κυβέρνησης. 

Tο δεύτερο σημαντικό ζήτημα αφορά το ρόλο της εκάστοτε ηγεσίας ενός συνδικάτου και γενικότερα του κινήματος. Oρισμένοι με μία ιδιαίτερη εμμονή υποστηρίζουν ότι οι απεργίες δεν μπορούν να πετύχουν αν δεν γίνονται «από τα κάτω». Aναμφισβήτητα το κριτήριο για την επιτυχία ενός αγώνα συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με τη μαζική συμμετοχή των ίδιων των εργαζόμενων και δευτερευόντως με τον τρόπο της οργάνωσης της. Έτσι χαρακτηριστικά, μια ηγεσία αδύναμη, φοβισμένη, ανίκανη να προκαλέσει έστω και μικρά γεγονότα εξαναγκάσθηκε εξ’ αιτίας της αντικειμενικής πραγματικότητας, αλλά και της πίεσης που ασκήθηκε απ’ τις ταξικές δυνάμεις του κινήματος, σε πρόταση σύγκρουσης, με την απεργία στις εξετάσεις, ανεξάρτητα αν πίστευε σ’ αυτή ή αν μπορούσε να την υλοποιήσει. Nα τονίσουμε φυσικά εδώ ότι ο ρόλος της σ. Φατούρου στη πορεία αυτή ήταν καταλυτικός, όσο και αν σήμερα επιχειρείται να συκοφαντηθεί από διάφορες μεριές. Όμως επανερχόμενοι στο πρόβλημα πρέπει να απαντήσουμε, με ειλικρίνεια και χωρίς υπεκφυγές, ότι η πρόταση για τις κινητοποιήσεις ήταν πρόταση «από τα πάνω» που όμως εξέφρασε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τη διάθεση «των κάτω».

Ο Θανάσης Τσιριγώτης είναι μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου/Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης

Διδάσκοντας στα χρόνια της φοβέρας...

Δημήτρης Τσιριγώτης, απο τοAlfaVita...

Φτάνω στο σχολείο μου 8.00.Τα κατάφερα. Είμαι στην ώρα μου. Τρέχω στο γραφείο να βρω το PC  ελεύθερο για να εκτυπώσω το τεστ της 1ης  ώρας .Έχει ουρά από 3 συναδέλφους. Ας κάνω κάτι άλλο ωστόσο. Βλέπω ελεύθερο φωτοτυπικό με την άκρη του ματιού μου. Πρέπει να δράσω γρήγορα .Με ένα άλμα βρίσκομαι μπροστά του .Χαμογελάω και ενώ βγάζω φωτοτυπίες χτυπάει το κουδούνι για προσευχή. Φεύγω σφαίρα για το προαύλιο ενώ το φωτοτυπικό ακόμα τυπώνει.

Αρχίζουν ΄ τα γεια σας κύριε, γεια σας κύριε ΄  .Ανάσες για μένα .Χαλαρώνω. Αλλά όχι για πολύ .Πρέπει να μαζέψουμε τα παιδιά σε σειρές για προσευχή. Αυτά λες και το κάνουν επίτηδες κάνουν το πιο αργό τους βάδισμα ενώ  νιώθω το πιο γρήγορο λαχάνιασμα ,παρότι ακίνητος. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ την ώρα της προσευχής. Αποφασίζω να την κάνω την αμαρτία μου .Πριν ολοκληρωθεί  βρίσκομαι με χαλαρά πηδηματάκια στο γραφείο και εκτυπώνω τα θέματα του τεστ της 1ης ώρας. Τα κατάφερα. Αρπάζω και τις φωτοτυπίες  από το φωτοτυπικό και έφυγα για τη τάξη.

Μπαίνω στο Β5 .Όλα τα παιδιά είναι όρθια και τιτιβίζουν .Μετά το ΄ καθίστε κάτω ΄ για 5η φορά  κάθονται. Ανακοινώνω αποφασιστικά ότι θα γράψουμε τεστ στη φυσική. Μετά τα ΄ όχι κύριε ΄  και τα ΄ σας παρακαλούμε κύριε ΄ ξεκινάμε.6 παιδιά του τμήματος  πρέπει να εξεταστούν προφορικά .Κάνω ένα γρήγορο υπολογισμό 25 λεπτά το τεστ  δια 6 =4 περίπου λεπτά το κάθε παιδί. Ξεκινάω λοιπόν με το ρολόι στο χέρι .Ταυτόχρονα με την προφορική εξέταση πρέπει να απαντάω σε απορίες των υπόλοιπων 22 παιδιών  σχετικά με τα θέματα ,να προσέχω μην αντιγράψει κανένα και να βαθμολογώ επιτόπου τους 6.Εκείνη την ώρα χτυπάει η πόρτα .Είναι συνάδελφος που πρέπει να ανακοινώσει κάτι σημαντικό στα παιδιά σχετικά με μία εκδρομή. Το μάτι μου γυαλίζει και νιώθω να χαμογελώ χωρίς να το θέλω. Το χαμόγελο του τρελού. Μασώμενο ντεπόν νούμερο 1 .Χωρίς πολύ σκέψη , το χέρι πάει μόνο του. Ένα παιδί ζητά τουαλέτα .Όχι πριν τελειώσει το τεστ του λέω .Είναι επείγον μου απαντάει. Του δίνω 1 λεπτό. Το τεστ ολοκληρώνεται τελικά σε 30 λεπτά. Μαζεύοντας τις κόλλες αρχίζω να παραδίδω το επόμενο μάθημα. Έχουμε και λέμε : τεστ 30΄(καθαρά 15΄),παράδοση παρακάτω 10΄, ασκήσεις για την επόμενη φορά 5΄.Τα κατάφερα!

Διάλλειμα αλλά όχι για μένα. Κατεβαίνοντας τις σκάλες βλέπω 2 γονείς να μου χαμογελάνε από μακριά. Είχαν έρθει ξανά πρόσφατα. ΄΄ Αχ να θυμηθώ ποιοι είναι ,ποιοι είναι; ΄΄ Ευτυχώς δεν χρειάστηκε .Κρυμμένος πίσω τους ήταν ο γιος τους ο Κώστας που για να δω ,με κοιτάζει περίεργα ή μου φαίνεται; Δεν έχουμε κανένα παράπονο από σας ξεκινάνε να λένε. Όμως μήπως βάζατε πολλά για το σπίτι; Ο Κωστάκης δεν προλαβαίνει γιατί δεν έχει μόνο το σχολείο. Μαθαίνει 2 γλώσσες ,υπολογιστές ,κιθάρα μπάσκετ  και πάει και φροντιστήριο για τα ελληνικά. Και στο φροντιστήριο τους βάζουν πολλές ασκήσεις .Δεν προλαβαίνει να κάνει και του σχολείου. Το ίδιο λένε και τα άλλα παιδιά .Το έχουμε συζητήσει και με τους άλλους γονείς. Χαμόγελο τρελού πάλι. Το καταπίνω .Φαντασιώνομαι ότι τους τα χώνω αλλά δεν ανοίγω το στόμα μου να μην ξεχυθεί ο χείμαρρος .Με σώζει το κουδούνι. ΄ Χάρηκα αλλά έχω μάθημα ΄ .

Μπαίνω για μάθημα Φυσικής γενικής παιδείας Γ΄ Λυκείου στο Γ1.Ξεκινάω τη παράδοση. Επικρατεί ησυχία. Περίεργο. Μήπως τους έχω καθηλώσει ή συμβαίνει κάτι άλλο; Παρατηρώ  ότι οι περισσότεροι γράφουν στα τετράδια τους .Μάλλον κρατάνε σημειώσεις .Κορδώνομαι. Η χαρά μου δεν κρατάει πολύ .Πλησιάζω στα θρανία τους και βλέπω ότι λύνουν ασκήσεις από άλλα μαθήματα κατεύθυνσης. ΄ Τα βιβλία μέσα τώρα! ΄ Μα κύριε το δικό σας δεν το δίνουμε πανελλαδικά και έχουμε πολλές ασκήσεις για το φροντιστήριο ,αφήστε μας σας παρακαλούμε μου λένε. Αλήθεια κύριε μπορείτε να με βοηθήσετε σε μια άσκηση που μας βάλανε στο φροντιστήριο στη κατεύθυνση; ΄. Χαμόγελο τρελού που συνοδεύεται και από λίγο γέλιο τρελού αυτή τη φορά. Πρέπει να δράσω γρήγορα .Έχω χάσει το κοινό μου. Πρέπει να κάνω τα μαγικά μου. ΄ Το ξέρετε παιδιά ότι τα σώματα δεν έχουν χρώμα; Ότι το μαύρο μάλιστα δεν είναι καν χρώμα αλλά απουσία φωτός ΄. Αυτό πάντα  έπιανε .Περιμένω το «χειροκρότημα». Μάταια όμως .Ξαφνικά μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου. Αυτό που σας ρωτάω αφορά και τη φυσική κατεύθυνσης και μάλιστα έχει πέσει ως θέμα στις πανελλαδικές. Η μαγική λέξη :Πανελλαδικές. Ψέμα αλλά για καλό σκοπό. Βάζουν με μιας τα μολύβια   κάτω ,οι κόρες διαστέλλονται , όλα τα βλέμματα είναι πλέον  καρφωμένα πάνω μου, κρέμονται από τα χείλη μου . Τα κατάφερα. «Χειροκρότημα».

Διάλλειμα 2ο .Πρέπει να προλάβω πριν κτυπήσει για μέσα να μαζέψω τα χρήματα για την εκδρομή από το Γ2 που είμαι υπεύθυνος τμήματος. Επίσης να μαζέψω τις αιτήσεις για τη συμμετοχή κάποιων μαθητών σε ένα διαγωνισμό φυσικής. Δεν πρόλαβα .Το άλλο διάλλειμα.

3η ώρα έχω κενό. Γεμάτο όμως κενό όπως πάντα .Είναι η ώρα που κάνω γραμματειακή υποστήριξη στο γραφείο λόγω έλλειψης γραμματέως.1 ώρα την ημέρα κάθε καθηγητής. Εγώ λόγω ευχέρειας στους υπολογιστές έχω αναλάβει τα mail ,το survey,το my school και οτιδήποτε αφορά ψηφιακές υπηρεσίες. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει .Τα πλήκτρα έχουν πάρει φωτιά ενώ ένα τοστ κρέμεται από το στόμα μου . Διάλλειμα 3ο .Δεν βγαίνω .Πρέπει να επικαιροποιήσω  το survey πριν χτυπήσει για μέσα. Μασώμενο ντεπόν νούμερο 2.

4η ώρα έχω φυσική κατεύθυνσης στο Γ3. 6 μαθητές  μόνο στη τάξη. ΄ Που είναι οι άλλοι ρε παιδιά ; ΄ Καμία απάντηση. Ξαναρωτάω .Ο καλός μαθητής της τάξης μου λέει ότι φύγανε για το σπίτι για να διαβάσουνε για τις Πανελλαδικές .Χαμογελώντας συνεχίζει και λέει ότι από την άλλη βδομάδα δεν θα έρχεται κανείς εκτός των 2 που δεν έχουν άλλες απουσίες. ΄ Κύριε δεν προλαβαίνουμε .Μας βάζουνε πολλά στο φροντιστήριο ΄. ΄ Μα παιδιά δεν έχω ολοκληρώσει την ύλη ΄. ΄ Δεν πειράζει κύριε εμείς την έχουμε τελειώσει από  το Γενάρη στο φροντιστήριο ΄. Κοιτάζω το ημερολόγιο απέναντι με μια και μόνη  ελπίδα .Θεέ μου κάνε να είναι  1η Απριλίου .Ήταν όμως 2η Απριλίου. Η δράση του ντεπόν  σταμάτησε απότομα.

Διάλλειμα 4ο .Έχω εφημερία στο προαύλιο. Ευκαιρία για λίγο ήλιο. Το κεφάλι μου βέβαια  σαν  περισκόπιο υποβρυχίου σαρώνει όλο το προαύλιο από άκρη σε άκρη μην γίνει τίποτα .Κυρίως προσέχω για bulling , smoking ,broking ,dropping,pushing,kicking και kissing.Μετράω  70 περίπου ‘γεια σας κύριε’ που για κάποιο περίεργο λόγο λατρεύω να ακούω. Ανάσες τα παιδιά. Χαλάλι. Παίρνω απάνω μου και πάλι.

5η ώρα έχω χημεία στο Α1.Σήμερα θα πάμε εργαστήριο. Θα κάνουμε πείραμα για την εξουδετέρωση οξέος και βάσης. Παίρνω ύφος επίσημο, φοράω γαντάκια και μάσκα λέω στα παιδιά να απομακρυνθούν παρόλο που δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και είμαι έτοιμος να εντυπωσιάσω. Χτυπάει η πόρτα .Οι μαθητές που συμμετέχουν στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου να πάνε έξω για προπόνηση. Φεύγουν 3 παιδιά. Ατάραχος συνεχίζω .Μετά από λίγο χτυπάει ξανά η πόρτα. Όσοι μαθητές θα συμμετάσχουν στη γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς να πάνε στην αίθουσα εκδηλώσεων. Οκ. Συνεχίζω. Ο ενθουσιασμός των παιδιών για το πείραμα  έχει μειωθεί, το νιώθω. Το πείραμα ολοκληρώνεται αλλά επικρατεί απογοήτευση. ΄ Γιατί παιδιά έχετε αυτά τα μούτρα ΄ ; ΄ Κύριε περιμέναμε να γίνει καμία έκρηξη ΄. Νιώθω ότι το πρόσωπό μου έχει κοκκινίσει. Και τότε έγινε η έκρηξη και ήταν όλη δικιά μου.  ΄ Μόνο αυτό σας ενδιαφέρει;  Εχθές έφαγα 1,30 ώρα για να το ετοιμάσω αυτό το πείραμα και εσείς θέλετε εκρήξεις; Τι είστε, χουλιγκανάκια είστε; ΄ Δαγκώθηκα....Δεν έπρεπε να τα αποκαλέσω έτσι. Να ζητήσω συγνώμη; Δεν πειράζει ,θα καταλάβουν. Ξέρουν ότι τα αγαπώ και δεν το εννοούσα. Επικρατεί μικρή παγωμάρα στη τάξη. Ευτυχώς το κουδούνι δεν αργεί να κτυπήσει.

Διάλλειμα 5ο .Εφημερία στην αυλή ξανά. Συνάδελφος με ειδοποιεί ότι με θέλει ο Διευθυντής  στο γραφείο τώρα και ότι θα με αντικαταστήσει στην εφημερία μου. Το τώρα του συναδέλφου ήταν λίγο τονισμένο. Αρχίζω να ανησυχώ. Εκεί που σιγουρεύτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά ήταν όταν ο Διευθυντής με αποκάλεσε κύριε Αλεξάνδρου και όχι Δημήτρη ως συνήθως. Στο 'καθίστε' τα χρειάστηκα τελείως. Τι είχε συμβεί; Μαθητής του Α1 ονόματι Παπαδόπουλος προσβλήθηκε όταν αποκάλεσα τα παιδιά χουλιγκανάκια. Πήρε στο διάλλειμα τηλέφωνο τους γονείς του και ο πατέρας του πήρε αμέσως μετά το Διευθυντή απειλώντας θεούς και δαίμονες ότι θα κάνει αναφορά στο Υπουργείο εάν δεν ληφθούν μέτρα. Ο Διευθυντής με ρώτησε αν όντως έγιναν έτσι τα πράγματα όπως τα περιγράφει ο μαθητής. Απλά έγνεψα καταφατικά, δεν μπορούσα να ψελλίσω λέξη. ΄ Γιατί κύριε Αλεξάνδρου εκθέτετε έτσι τον εαυτό σας και όλο το σχολείο μαζί; Λοιπόν Ακούστε τι θα κάνετε .Λίγο αφού  χτυπήσει το κουδούνι για μέσα θα πάτε στη τάξη του Α1 ,πριν μπει ο επόμενος καθηγητής  και θα ζητήσετε συγνώμη από τα παιδιά για  το τρόπο που τα αποκαλέσατε. Μετά θα σας δώσω το τηλέφωνο του πατέρα ,θα τον πάρετε και θα του πείτε ότι η συμπεριφορά σας ήταν απαράδεκτη και να τον διαβεβαιώσετε ότι δεν θα επαναληφθεί. Αν είστε τυχερός το θέμα θα λήξει εδώ. Αν όχι και φτάσει στο υπουργείο τότε μπορεί να κατηγορηθείτε για ''αναξιοπρεπή συμπεριφορά''. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Αργία μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση. Εγώ όπως καταλαβαίνετε πρέπει να τηρήσω κάποιες ισορροπίες. Δεν μπορώ να πάρω θέση υπέρ ή κατά σας. ΄ Δεν βγάζω ούτε λέξη. Κτυπάει το κουδούνι .Τρέχω στην αίθουσα του Α1.Ζητάω συγνώμη για τη συμπεριφορά μου. Τα παιδιά σχεδόν όλα μαζί λένε : ΄ δεν πειράζει κύριε. Εμείς φταίμε που σας κάναμε έξω φρενών ΄. Ο Παπαδόπουλος έχει σκυμμένο το κεφάλι και ναι… δεν μου φαίνεται .Κλαίει .Είμαι συγκλονισμένος. Σχεδόν δακρύζω και εγώ .Δεν του κρατάω τη παραμικρή κακία. Με λυγμούς παίρνει το λόγο και μου ζητάει αυτός συγνώμη. Μου είπε ότι πήρε τον πατέρα του και του είπε για τη πλάκα που μου έκαναν τα παιδιά στο πείραμα και τη δική μου αντίδραση. Και εκεί που περίμενε  ότι ο πατέρας του ίσως και να  κατσάδιαζε εκείνον για τη κακόγουστη αυτή πλάκα με έκπληξη τον άκουσε να φωνάζει: ''Δεν θα περάσει έτσι αυτό .Θα του δείξω εγώ του κυρίου Αλεξάνδρου. Θα τον στείλω σπίτι του ,να μάθει να μιλάει καλύτερα .Έχω γίνει χίλια κομμάτια .Λέω στο Παπαδόπουλο ότι δεν έκανε τίποτα κακό και δεν χρειάζεται να ζητάει συγνώμη. Του λέω ότι ας πρόσεχα και εγώ το στόμα μου. Πετιέται μια μαθήτρια και λέει ότι ελπίζει ότι δεν θα  κρατάω τους μαθητές σε απόσταση από δω και πέρα. Όλοι σχεδόν οι μαθητές  με παρακαλούν το ίδιο. Από τη κόλαση βρέθηκα στο παράδεισο μέσα σε 10 λεπτά. Σκέφτομαι ότι τελικά η απόσταση αυτών των δύο είναι πολύ μικρή στη δουλειά εμάς των εκπαιδευτικών.

Πάω στη τάξη Α3 για το επόμενο μάθημα. Κυριολεκτικά πετάω. Η περιήγηση στον παράδεισο συνεχίζεται.

Τελειώνει και αυτή η ώρα .Έχει πάει 1.30.Δεν έχω άλλο μάθημα αλλά δεν μπορώ να σχολάσω ακόμα. Έχουμε και τις αναθέσεις .Πρέπει να περάσω τις απουσίες στο Γ2,να τις μετρήσω ,να δω μήπως κάποιο παιδί ξεπέρασε τις 30 ,να γράψω σημείωμα για τους γονείς του και να το πρωτοκολλήσω. Μετά έχω να κοιτάξω άλλη μια φορά τα mail και να επιληφθώ ότι θα πάνε σε αυτούς που αφορούν. Κάποιες δουλειές δεν τις πρόλαβα. Κοίτα τι θα κάνω .Θα έρθω αύριο πιο νωρίς και θα τις κάνω. Έχει πάει 2.15.Σχολάω.Αλλά δεν τελείωσα ακόμα .

Είμαι στο σπίτι μου. Έχει πάει 4.Εχω φάει ,έχω πιεί καφέ και έχω ξεκουραστεί. Έχω περίπου άλλες 2 ώρες δουλειά στο σπίτι και μετά τέλος. Πρέπει να διορθώσω το τεστ που είχα βάλει στο Β5 .Επίσης να κοιτάξω το υλικό που μου έφεραν οι μαθητές για το project .Επίσης πρέπει να διαβάσω λίγο για τα μαθήματα της άλλης μέρας ,ειδικά αυτά της κατεύθυνσης. Ευτυχώς έχω ασκήσεις έτοιμες από χτες. Έξι η ώρα  σταματάω. Βάζω να δω ειδήσεις γιατί καλά μου λένε όλοι ότι με έχει απορροφήσει τελείως η δουλειά μου. Ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στο κόσμο πέρα από τη δουλειά και τα παιδιά. Οι ειδήσεις αρχίζουν. Ακούω  γνωστή εκφωνήτρια να λέει: ''Σήμερα αποφασίστηκε να γίνει αύξηση ωραρίου για τους εκπαιδευτικούς καθώς και να θεσπιστούν οι υποχρεωτικές μεταθέσεις ανά την επικράτεια''.

Ξαφνικά νιώθω πολύ κουρασμένος .Θα αντέξω άραγε; Μέχρι τώρα έκανα υπομονή αλλά τώρα σαν να ξεχείλισε το ποτήρι. Εδώ και καιρό είμαι στα όρια μου. Έκλεβα  κουράγιο και παρηγοριά από τα παιδιά και συνέχιζα. Από δω και πέρα όμως πως θα μπορέσω να λειτουργήσω καλά με τους μαθητές μου όταν έχω γίνει χίλια κομμάτια με πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δουλειά μου; Όταν τρέμω μην πω τη λάθος λέξη, μην κάνω τη λάθος κίνηση ;Όταν νιώθω ότι παρακολουθούμαι και ότι κάθε μου στιγμή  καταγράφεται και αξιολογείται; Όταν νιώθω ότι δεν μου έχουν εμπιστοσύνη και ότι λίγοι θεωρούν τη δουλειά μου κάτι σημαντικό; Και δεν είναι οι δύο παραπάνω ώρες ,που να πάρει η ευχή . Πως γίνεται να μην καταλαβαίνουν ότι η απόδοση ενός καθηγητή είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας; Πως θα μπορεί να είναι καλός όταν θα είναι κουρασμένος ,φοβισμένος ,απαξιωμένος και γεμάτος θυμό; Ποιό είναι το κόστος που πρέπει να πληρώσει κάποιος για να εξακολουθήσει να κάνει τη δουλειά που αγαπάει ; Πως θα αποδώσει ένας καθηγητής που διώκεται με ποικίλους τρόπους;  Και ας πούμε ότι δεν τους απασχολούν οι εκπαιδευτικοί .Τα παιδιά δεν τα σκέφτονται που θα βρεθούν απέναντι από αχρηστεμένους εκπαιδευτικούς; Ένα πράγμα περνάει επίμονα από το μυαλό μου.  Ο μαθητής Παπαδόπουλος και η πολύ έντονη σκηνή που ζήσαμε οι δυο μας το πρωί στο σχολείο. Χαμογελάω και αποφασίζω για άλλη μια φορά ότι αξίζει το κόπο να συνεχίσω. Αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω ότι ίσως και να μην τα καταφέρω.

Η ώρα έχει πάει μία .Δεν μπορώ να κοιμηθώ .Αχ αυτά τα διλλήματα .Σκέφτομαι ότι έχω δύο επιλογές  όσον αφορά την αντίδρασή μου στα νέα δεδομένα .Να διαλέξω το δρόμο του αγώνα που βέβαια σημαίνει ρίσκο ,αγωνία , αντιπαράθεση, προσβολές  αλλά ίσως και μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ;Ή να διαλέξω να κάνω αυτό που έκανα πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις : να κάνω υπομονή, να κάνω τη δουλειά μου και να εύχομαι ότι ίσως περάσει μόνο του ή τουλάχιστον ότι εγώ θα τη γλιτώσω ;Και επέλεξα  το δεύτερο .Και αμέσως με πήρε και ο ύπνος.

                                                      Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

Πηγή:  dimitristsirigotis.blogspot.gr

Η υπερβολική δόση εκπαίδευσης βλάπτει σοβαρά τους Έλληνες μαθητές...

του Δημητρη Τσιριγωτη, απο την AlfaVita...

Ο παρακάτω διάλογος διαδραματίζεται μεταξύ δύο καθηγητών (φυσικών).Ο ένας είναι ο Φιλανδός   Έρικ Κέκονεν και ο άλλος ο Έλληνας Δημήτρης Αλεξάνδρου. Αφορμή για το διάλογο αυτό είναι η πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ που χαρακτηρίζει τους Έλληνες μαθητές ως σκληρά εργαζόμενους αλλά με μειωμένη επίδοση ,κυρίως σε θέματα που απαιτούν εμβάθυνση και κριτική σκέψη.

Από την άλλη αναδεικνύει  τους Φιλανδούς  μαθητές ως εκείνους με την μεγαλύτερη επίδοση και κριτική ικανότητα.

Έρικ : «Καταρχάς να πούμε για τους μαθητές. Στη Φινλανδία οι μαθητές ξεκινάνε το σχολείο στα 7 τους χρόνια .Δεν δίνουν εξετάσεις μέχρι να γίνουν 16 ετών .Παρόλα αυτά γράφουν συχνά διαγνωστικά τεστ που έχουν σκοπό να διαπιστωθούν οι τυχόν αδυναμίες του κάθε μαθητή .Αν υπάρχουν τέτοιες τότε ο μαθητής λαμβάνει εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία μέσα στο σχολείο του. Το 30 % των μαθητών κάνει ενισχυτική διδασκαλία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών είναι μικρός λόγω της έλλειψης του βαθμού και των πολλών εξετάσεων. Φανταστείτε ότι στα διαγνωστικά τεστ δεν υπάρχει επιτήρηση καθηγητή και δεν τολμάει κανείς να αντιγράψει γιατί θεωρείται η μεγαλύτερη ντροπή.

Δημήτρης : «Σοβαρά μιλάς ;Στην Ελλάδα αντίθετα ο βαθμός και οι εξετάσεις είναι η ιπποδύναμη της επίδοσης και όλου του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα ,κάτι που καλλιεργείται από όλους τους παράγοντες της σχολικής ζωής (εκπαιδευτικά προγράμματα ,εκπαιδευτικούς, γονείς, φροντιστήρια ).»

Έρικ : «Τι είναι frontistiria  Δημήτρη  ; »

Δημήτρης : «Κάτι σαν την δική σας ενισχυτική διδασκαλία ,μόνο που είναι επί πληρωμή και είναι για όλους τους μαθητές και κυρίως για τους καλούς. »

 Έρικ : «Κάνουν και οι καλοί ενισχυτική ; Αφού είναι ήδη καλοί .Δεν σου κρύβω ότι  μου ακούγεται κάπως περίεργο. Γιατί  δεν βάζουνε τους καθηγητές που δουλεύουν στα φροντιστήρια να κάνουν ενισχυτική στο δημόσιο σχολείο ;Αλλά μόνο στους μαθητές  που το έχουν ανάγκη .Αλήθεια πόσα παιδιά έχετε σε κάθε τμήμα στο σχολείο  ; »

Δημήτρης : «Στην Ελλάδα ο μέγιστος αριθμός των μαθητών ανά τμήμα είναι 27 με τάση αύξησης . »

Έρικ : «Σοβαρά; Μου φαίνεται αδιανόητο να μπορώ  να  κάνω καλό μάθημα σε 27 μαθητές .

Στη Φινλανδία ο μέγιστος αριθμός των μαθητών ανά τμήμα είναι 16. »

Δημήτρης : «Πες μου Έρικ για  την  εικόνα και το πνεύμα  της εκπαίδευσης στη χώρα σας. »

Έρικ : « Ένα πολύ σημαντικό γεγονός είναι το αίσθημα ισότητας από το οποίο διαπνέεται όλο το εκπαιδευτικό σύστημα . Όλα τα σχολεία είναι δημόσια ,ιδιωτικά δεν επιτρέπονται. Επίσης όλα τα δημόσια είναι ισότιμα μεταξύ τους. Τα παιδιά ανεξαρτήτως των ικανοτήτων τους φοιτούν στα ίδια τμήματα. Δεν υπάρχουν ομογενή  ως προς την επίδοση τμήματα. Στο ίδιο σχολείο που φοιτά το παιδί του πιο πλούσιου Φιλανδού φοιτά και το παιδί του πιο φτωχού. Δεν υπάρχει εκπαίδευση διαφορετικών ταχυτήτων .Τα παιδιά από πολύ μικρά διδάσκονται επισταμένα την αξία της ισότητας ,της διαφορετικότητας και της αλληλεγγύης. Μάλιστα οι πιο καλοί μαθητές βοηθούν τους αδύναμους μαθητές ή αυτούς που έχουν κινητικά προβλήματα. Φαινόμενα bullying (σχολικού εκφοβισμού )είναι άγνωστα σε εμάς .Για εμάς που είμαστε μικρή χώρα δεν περισσεύει κανείς ,όλοι μπορούν να γίνουν χρήσιμοι για τη χώρα τους.

 Βασική γραμμή των κυβερνώντων  είναι να έχουν όλοι οι μαθητές πραγματικά ίσες ευκαιρίες μάθησης».

Δημήτρης : «Στην Ελλάδα ,αντιθέτως, η εκπαίδευση είναι ταξική .Μάλιστα η ίδια η  αναπαραγωγή της άρχουσας τάξης γίνεται μέσω της ακριβής ιδιωτικής εκπαίδευσης (ιδιωτικά σχολεία ) που οδηγεί κατευθείαν σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού και αργότερα στις ακριβοπληρωμένες  θέσεις. Και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής :Πώς ένας έλληνας πολιτικός ή μεγαλοδημοσιογράφος θα υπερασπιστεί τη δωρεάν δημόσια παιδεία όταν δεν  αφορά  τα δικά του παιδιά αφού αυτά είναι για αλλού προορισμένα;

Εν τω μεταξύ όσοι είναι οι υπουργοί Παιδείας που έχουν περάσει από την Ελλάδα άλλες τόσες είναι και οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις :(μεταρρύθμιση Κοντογιαννόπουλου, μεταρρύθμιση Αρσένη, Ευθυμίου , Γιαννάκου  ).

Όλες βέβαια αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήταν κατά βάθος μια αλλαγή του εξεταστικού συστήματος εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.(οι δέσμες γίνανε  κατευθύνσεις των 9 εξεταζομένων μαθημάτων μετά των 6 και τώρα από ότι φαίνεται πάμε ξανά για δέσμες). Δηλαδή έπιαναν να λύσουν το πρόβλημα ξεκινώντας από το τέλος. Συνολική πρόταση για τη Παιδεία δεν έχουμε ακούσει ποτέ σε αυτή τη χώρα. Μάλιστα κάθε νέα ηγεσία του Υπουργείου παιδείας φέρνει σαν παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε  το δικό  σας εκπαιδευτικό σύστημα . Όμως καμία κουβέντα για τη ταμπακιέρα και για το λογαριασμό. Από ότι ξέρω ,η Φινλανδία, διαθέτει  για την εκπαίδευση  ποσοστό 7,2 % του ΑΕΠ ενώ η Ελλάδα μόλις το 2,1 %.Αυτό ,νομίζω, λέει πολλά.

Αλήθεια Έρικ ποιος είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη Φινλανδία γιατί ξέρεις ακούμε διάφορα αλλά μας φαίνονται απίστευτα ; »

Έρικ : «Οι εκπαιδευτικοί στη Φινλανδία χαίρουν εξαιρετικής κοινωνικής αποδοχής εξαιτίας της αναγνώρισης του σημαντικού ρόλου που παίζουν στη πρόοδο της χώρας. Οι μισθοί είναι ικανοποιητικοί .Ο νεοδιόριστος Φιλανδός εκπαιδευτικός αμείβεται με 26.000 ευρώ το χρόνο. Στη Φινλανδία  διδάσκουν 4 ώρες το πολύ την ημέρα και τους δίνονται κίνητρα για την  απόκτηση μεταπτυχιακού φυσικά με κρατική δαπάνη. Δεν έχουν καμία επιπλέον διοικητική εργασία ώστε να είναι αφοσιωμένοι στο μάθημά τους .Το μόνο extra που κάνουν είναι 2 ώρες τη εβδομάδα ένα είδος επιμόρφωσης που το λέμε ‘’επαγγελματική βελτίωση’’ και είναι πραγματικά πολύ χρήσιμο. Στη Φιλανδία υπάρχουν 100.000 εκπαιδευτικοί  σε μια χώρα με πληθυσμό 5  εκατομμυρίων . Είναι κεντρική κρατική γραμμή οι εκπαιδευτικοί να θεωρούνται ως εκείνοι που θα διαδραματίσουν το πιο σημαντικό ρόλο για την ανάπτυξη όλης της χώρας. Η Φινλανδία επένδυσε στην εκπαίδευση και στους εκπαιδευτικούς και κέρδισε .Εγώ Δημήτρη είμαι πολύ χαρούμενος που η κυβέρνηση και όλος ο κόσμος μου δείχνει τεράστια αποδοχή , θαυμασμό και αξία .Ξέρουμε πολύ καλά και οι δύο ότι η δουλειά μας είναι τρομερά απαιτητική ,όχι λόγω του χρόνου που απαιτείται αλλά λόγω της έντασης και της ευθύνης. Δεν ξέρω αν θα άντεχα αν δεν είχα αυτή τη στήριξη που σου περιγράφω. Ο βασικός άξονας που εκφράζεται από το υπουργείο Παιδείας είναι ο εξής :Οι εκπαιδευτικοί αποδίδουν  όταν  χαίρουν επαγγελματικής εκτίμησης και αυτονομίας στις τάξεις τους »

Δημήτρης : «Ομολογώ  Έρικ ότι ζηλεύω με αυτά που ακούω. Στην Ελλάδα η απαξίωση των εκπαιδευτικών είναι απίστευτη .Και η απαξίωση που μας πονάει πιο πολύ δεν είναι η οικονομική ,όσο η ηθική. Και ο κύριος υπεύθυνος για αυτή την εκστρατεία απαξίωσης είναι οι κρατικοί παράγοντες και τα ΜΜΕ. Ο νεοδιόριστος Έλληνας  εκπαιδευτικός αμείβεται με  7.000 ευρώ το χρόνο. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής έχουμε 151.000 εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων στην Ελλάδα με πληθυσμό παραπάνω από το διπλάσιο από αυτόν της Φινλανδίας. Παρόλα αυτά υπάρχει διάχυτη η γνώμη ότι είμαστε υπερβολικά πολλοί ενώ εμείς ξέρουμε ότι έχουμε ακόμα μεγάλα κενά .Η λάσπη που εξαπολύεται πάνω μας(με σύνθημα που δόθηκε από τους πολιτικούς μας) από το σύνολο πλέον της ελληνικής κοινωνίας δεν αντέχεται. Και για πόσο ακόμα εμείς θα κρατάμε  με αυταπάρνηση τις κολόνες του υπό κατάρρευση εκπαιδευτικού συστήματος ;Αρχίζω και σκέφτομαι φίλε Έρικ μήπως και αυτός είναι ο πραγματικός στόχος της των κυβερνώντων ;Να εξουθενώσουν  και τους τελευταίους στυλοβάτες  εκπαιδευτικούς  ώστε το σάπιο οικοδόμημα της δημόσιας εκπαίδευσης  να καταρρεύσει τελείως .Και μετά να έρθει η ανοικοδόμηση .Θα έρθει η αγορά ,θα έρθουν τα δίδακτρα ,θα έρθουν οι σπόνσορες και οι ιδιωτικοποιήσεις. Με συγχωρείς φίλε Έρικ που είμαι τόσο ταραγμένος αλλά ένιωσα πολύ αδικημένος σε σχέση με τους Φιλανδούς συνάδελφους  μου. Βέβαια μπορείς  εύκολα να καταλάβεις ότι παρά την απαξίωση που υφίσταμαι ,η αξία που δίνω στη δουλειά μου δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Φοράω ,κάθε μέρα , το καλύτερό μου χαμόγελο και τα δίνω όλα. »

Έρικ : «Σε καταλαβαίνω απόλυτα . Εγώ στη θέση σου ,ίσως και να τα παράταγα , γιατί δεν είμαι συνηθισμένος σε τέτοια απαξίωση. Και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη για τη σκληρότητα που έχουν δείξει οι Φιλανδοί πολιτικοί ηγέτες απέναντι στην  Ελλάδα όσον αφορά τη διαχείριση που κάνετε  στη κρίση .Δεν είναι ότι θεωρούν τους Έλληνες τεμπέληδες ή ανάξιους αλλά το γεγονός ότι τους θυμίζει παλιές δικές τους ιστορίες. Γιατί κάτι που δεν ξέρετε είναι ότι μέχρι τη δεκαετία του 70 ήμασταν μια φτωχή χώρα που πήρε μια γενναία απόφαση :  να επενδύσει στη δημόσια παιδεία για να βγει από το τέλμα .Και μην νομίζετε ότι είχαμε πάντα αυτό το τέλειο ,όπως ακούγεται ,εκπαιδευτικό σύστημα .Οι μαθητές μας παλιά ήταν από τους χειρότερους στην Ευρώπη. Βλέπετε και εμείς ήμασταν κάποτε μια χρεωκοπημένη χώρα η οποία αναγκάστηκε να κάνει περικοπές. Στην Εκπαίδευση όμως κάναμε αυξήσεις γιατί ξέραμε ότι αυτή θα τραβούσε όλη τη χώρα έξω από το τούνελ.

Επίσης οφείλω να σου εξομολογηθώ κάτι :Μου είχε κακοφανεί η αντίδραση που έμαθα ότι είχαν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί απέναντι στη αξιολόγησή τους .Εμείς στη Φιλανδία την υποδεχόμαστε κάθε φορά με σεβασμό γιατί μας κάνει καλύτερους αφού έρχεται να καλύψει με επιμόρφωση τις τυχόν ελλείψεις ενός εκπαιδευτικού. Όμως  με αυτά που έμαθα σήμερα για το τι  έχετε υποστεί  ,ως κλάδος, καταλαβαίνω τη δυσπιστία σας .Όταν έχετε ήδη απαξιωθεί ,η αξιολόγηση, έρχεται μάλλον ως το τελειωτικό χτύπημα . Πως μπορεί ,αλήθεια ,ακόμα και ένα διαμάντι να λάμψει αν δεν του ρίξεις πάνω του πολύ φως; Πόσο ,μάλλον , όταν αντί   για  φως  του  ρίχνεις  λάσπη. »

Δημήτρης : «Τώρα Έρικ θα με ενδιέφερε να μου πεις για τη μαθητική ζωή στη Φιλανδία γιατί εδώ στη Ελλάδα η ζωή για τους μαθητές είναι Γολγοθάς. Στην ουσία συμμετέχουν  σε δύο εκπαιδεύσεις : τη πρωινή και την απογευματινή .Με λίγα λόγια όλη μέρα τα ελληνόπουλα εκπαιδεύονται .  Οι πιο πολλοί Έλληνες βλέπουν την εκπαίδευση μόνο σαν αναγκαίο κακό για μπούνε οι μαθητές στο πανεπιστήμιο και να αποκτήσουν διπλώματα . Και βέβαια πως μπορούμε να περιμένουμε  από αυτά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν να έχουν   διάθεση για εργασία όταν έχουν ήδη εξουθενωθεί πριν βγούνε στην παραγωγή και όταν δεν έχουν ουσιαστικά βιώσει τη παιδική τους ηλικία.  Επίσης γιατί μας προβληματίζει το γεγονός ότι παρά τη τόση εκπαίδευση   πατώνουν στις διεθνείς εξετάσεις  ;Στην ουσία η απάντηση είναι προφανής: Ουκ εν τω πολλώ το ευ »

Έρικ : «Με στεναχωρούν αυτά που ακούω και λυπάμαι για τα ελληνόπουλα .Σε εμάς τα πράγματα κινούνται ,μάλλον ,σε αντίθετη κατεύθυνση .Στόχος μας είναι η αύξηση της ποιότητας και η ελάττωση της ποσότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

  Καταρχάς κάθε σχολείο στη Φινλανδία  είναι πλήρως επαρκές σε εγκαταστάσεις .Υπάρχουν κλειστά γυμναστήρια, αμφιθέατρα, πισίνα, σύγχρονα εργαστήρια για τις θετικές επιστήμες, βιβλιοθήκες .Κάθε καθηγητής έχει την αίθουσά του η οποία είναι κατάλληλα διαμορφωμένη ανάλογα  με τις ανάγκες του μαθήματος το οποίο διδάσκει..  Υπάρχει επίσης εστιατόριο όπου τα παιδιά τρώνε μεσημεριανό φαγητό δωρεάν. Δίνεται μεγάλη έμφαση στη  διδασκαλία της τέχνης και του πολιτισμού .Στόχος μας είναι η γενική παιδεία και εξύψωση του ατόμου πριν την μετέπειτα ειδίκευσή του στα Πανεπιστήμια. Κάθε καθηγητής διαμορφώνει μόνος του την ύλη και τις μεθόδους διδασκαλίας που θα ακολουθήσει .Η διδασκαλία γίνεται μέσα από διαδραστικές και βιωματικές μεθόδους ,μέσα από παιχνίδι και αποκαλυπτικές προσεγγίσεις.   Τα παιδιά  φεύγουν από το σχολείο έτοιμα χωρίς να χρειάζεται παραπάνω διάβασμα στο  σπίτι .Οι τσάντες  μένουν στο σχολείο .Το απόγευμα κάθε παιδί έχει την ελευθερία να χαρεί την παιδικότητά του και την ανεμελιά του. Η ψυχική υγεία των παιδιών απαιτεί να βιώνουν τη ζωή τους ως παιδιά και όχι ως σκληρά εργαζόμενοι όπως  μου λες ότι είναι τα ελληνόπουλα. Επίσης δίνουμε μεγάλη σημασία στο να εμφυσήσουμε στους μαθητές μας την αγάπη για την μάθηση .Γι’ αυτό και τα παιδιά μας διαβάζουν πολλά λογοτεχνικά βιβλία μόνα τους .Πολύ σημαντικό είναι επίσης να βρει ο κάθε μαθητής τη κλίση του και να την κάνει αργότερα  επάγγελμα που θα αγαπάει .Φυσικά καταλαβαίνεις δεν υπάρχουν σε εμάς καλά και κακά επαγγέλματα. Για να σου συνοψίσω όλα τα παραπάνω θα σου πω το εξής : αυτό που επιδιώκουμε είναι μια εκπαίδευση με κέφι και ουσία και νομίζω  το έχουμε καταφέρει. Νομίζω το ότι η εθνική επέτειος της Φιλανδίας είναι η ‘’ημέρα του Πολιτισμού’’ εξηγεί πολύ καθαρά τα πιστεύω μας.»

Δημήτρης : «Θέλω να σου ευχηθώ , Έρικ  ,καλή συνέχεια…. »

Έρικ : « Και εγώ ,Δημήτρη, καλό κουράγιο…. »

                                                   Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

Πηγή: dimitristsirigotis.blogspot.gr

Οι «απολίτικοι μάγκες»...

alfavita.gr...
 

 του Θανάση Τσιριγώτη

Η χελώνα αισθάνεται ασφάλεια άμα κλείνεται στο καβούκι της. Απομονώνεται και θωρακίζεται. Το ίδιο περίπου αισθάνεται ο «ήρωάς» μας όταν διακηρύσσει υψηλόφωνα, αυτάρεσκα, εγωκεντρικά και εντέλει ανόητα ότι «δεν ασχολούμαι με την πολιτική».

Την ίδια στιγμή αγοράζει και πουλάει σ’ ευρώ, είναι άνεργος ή παίρνει ψίχουλα αντί για αξιοπρεπές μεροκάματο, του ’φαγαν τη σύνταξη και την ασφάλεια, χαρατσώνεται ποικιλότροπα, πληρώνει διόδια, βλέπει τα παιδιά του να γίνονται σύγχρονοι είλωτες, κυκλοφορεί σε κακούς δρόμους, ακουμπάει το ρατσισμό, σκοντάφτει στους χωροφύλακες, ακούει το πολιτικό προσωπικό αστών και ρεφορμιστών να τον περιγελά, «λούζεται» έναν παρακμιακό πολιτισμό, βλέπει την «πατρίδα» του να τον μισεί ή να τον μετατρέπει σε μετανάστη και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Ωστόσο ο «ήρωάς» μας είναι βράχος ακλόνητος. Δεν ασχολείται με την πολιτική. Μόνο που ασχολείται αυτή μαζί του. Σαν το ψάρι που αγκιστρώθηκε, αλλά «δε δίνει σημασία στ’ αγκίστρια». Η χαρά των «από πάνω», των κρατούντων, των μπουρζουάδων. Η ευχαρίστηση των κυρίαρχων, των καπιταλιστών, των μονοπωλίων. Διότι η έννοια του πολίτη δεν είναι υποκειμενικό γεγονός. Υποκειμενικό είναι η στάση και η δράση του, η ένταξή του σε πολιτικό σχηματισμό, η ένταση των συμπεριφορών του. Η πολιτική είναι αντικειμενικό μέγεθος. Σαν τον ήλιο, τη βροχή, την καταιγίδα. Δεν είναι θέμα θέασης, αλλά υπάρχει «έξω από εμάς», είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Στην αρχαία Αθήνα, την εποχή της αστικής δημοκρατίας, όποιος δε μετείχε στα κοινά ήταν «όχι απράγμων αλλά αχρείος», δηλαδή άτιμος, και ο ιδιώτης (κατ’ αντιπαραβολή με το πολίτης) ήταν συνώνυμο του βλάκα και του ηλίθιου (πράγμα που πέρασε στο αγγλικό λεξιλόγιο με το γνωστό idiot=άνους).

Το τελευταίο διάστημα, όταν περίσσεψε η επίθεση, ο βρόγχος του μνημονίου και η ιμπεριαλιστική βουλιμία, πλήθυναν οι «απολίτικοι μάγκες». Αυτοί που απέχουν από τα κοινά, που περιγελούν τους αγώνες, που περιφρονούν τις αγωνίες, που ταυτίζουν τον αστικό κοινοβουλευτικό θίασο με τη δράση των δραστήριων δυσαρεστημένων και επίτηδες μπερδεύουν τα «ημίψηλα της βουλής» με το «εργατικό κασκέτο».

Αρκετές φορές οι απολίτικοι προτείνουν την αποχή. Όχι την πολιτική στάση που σημαίνει πολεμάω αλλιώς, αλλά τον πολιτικό αναχωρητισμό, το σύγχρονο Αγυρτισμό, το «δε με μέλλει», τον ωχαδελφισμό και τον αντικοινωνικό εγωισμό.

Oι απολίτικοι από συνήθεια ή σκοπιμότητα είναι μια επικίνδυνη πολιτική και κοινωνική κατηγορία. Είναι η απάθεια όπου χρειάζεται η συμπάθεια, οι ριψάσπιδες όπου χρειάζονται μαχητές, η κερκόπορτα όπου χρειάζονται άπαρτα τείχη, το σαράκι του κινήματος.

Oι απολίτικοι στην «αγριεμένη» ή χαριτωμένη τους έκφραση είναι ένα κατακάθι και μια πληγή, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντασης και πολέμου. Όταν ο εχθρός επιτίθεται, ο «κοιτάζω την πάρτη μου» είναι ¬αντικειμενικά¬ με τον εχθρό, είναι πέμπτη φάλαγγα, προδότης και σαν τέτοιος πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται.

Σε όλες τις κρίσιμες ιστορικές περιόδους όταν τα διλήμματα εισορμούσαν σ’ όλους τους πόρους της ζωής, σαν φουσκονεριά οι απολίτικοι και πολύ περισσότερο οι θεωρητικοί και οι κήρυκές τους, λειτουργούσαν σαν προπομπός των εχθρικών στρατευμάτων για να σπάσουν το ηθικό των μαχητών. Η σύγχρονη ανεμελιά σ’ όλες τις εκφάνσεις της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, ακόμα και στην ¬τάχα¬ ουδέτερη τέχνη, πρέπει να κριτικάρεται ανελέητα, αμείλικτα, ως το βάθος.

O απολίτικος είναι το γόνιμο υπέδαφος του σύγχρονου φασιμού. Ας μη γελιόμαστε.

Στο βάθος της μεγάλης πορείας των απολίτικων παραμονεύει ο φασισμός.

O αρχηγός της Χρυσής Αυγής χαμογελάει χαιρέκακα.

Η τάξη και η πατρίδα...

του Θανάση Τσιριγώτη απο την ΑλφαΒητα...
Η σοβούσα κρίση ανατίναξε όλες τις παλιές πολιτικές συμβάσεις! Νέες συμμαχίες χτίζονται, κόμματα αμορτισέρ εμφανίζονται στο στερέωμα, παλιές συνήθειες αλλάζουν, συμπεριφορές τροποποιούνται. Oι «από πάνω» δυσκολεύονται να κυβερνήσουν όπως πριν, οι «από κάτω» δυσκολεύονται να ζήσουν «με λιγότερο ουρανό».
Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε πως «τίποτα δεν θα ’ναι όπως πριν» στο τέλος της πορείας προς την κόλαση. Αυτής της φρίκης δίχως τέλος, εκτός και αν ο Σίσυφος αρνηθεί το ρόλο του, αρνηθεί τις καθεστωτικές συμβάσεις και αποτινάξει τους βράχους και το μαρτύριό του. O Σίσυφος-λαός ο οποίος σύρεται σιδεροδέσμιος στον παραλογισμό της σημαδεμένης κάλπης, η οποία θα κηρυχνόνταν έκπτωτη αν άλλαζε τα πράγματα. Απέναντι λοιπόν στον πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό Αρμαγεδώνα υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι.
Αυτός της υποταγής, της συναίνεσης, της δουλοφροσύνης, του νεοραγιαδισμού. Ατελέσφορος, αιματώδης, καταστροφικός. Και ο άλλος της αντίστασης, της περηφάνειας, της πάλης, της οργάνωσης. Το εργατολαϊκό αυθάδιασμα...

Oι λέξεις και το πράγμα
Oι πόλεμοι αρχίζουν με λέξεις και τελειώνουν στα πεδία των μαχών. Πριν από τους λογχοφόρους προηγούνται οι προπαγανδιστές για να σπάσουν το ηθικό των αντιπάλων και να σκορπίσουν το φόβο, το ερώτημα, τον πανικό.
O ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και οι εγχώριοι «μπάτλερ» τους, πριν ξεκινήσουν τη σφαγή έσπειραν «urbi et orbi» (σε πόλεις και χωριά) ψευτοθεωρίες, ανυπόστατα αφηγήματα, ψευτιές και σπουδαιοφανείς ­πλην κούφιες­ «αλήθειες». Λέγοντας: Παγκοσμιοποίηση αντί πόλεμος και ιμπεριαλισμός. Ισχυρή Ελλάδα αντί επαρχιώτικη, βαλκανική φλούδα. Δημοκρατική Ευρώπη αντί λυκοσυμμαχία. Ευρωπαϊκή αγορά αντί τραπεζικό κεφάλαιο. Κάτω τα συνδικάτα αντί οργάνωση των εργαζομένων. Μιζέρια αντί ταξικής αυτοπεποίθησης. Λασπολογία στην ιστορία αντί της ιστορικής περηφάνειας. Εγωισμό αντί συλλογικότητα και κοινωνικότητα. Θέλησαν να σκορπίσουν στα πέρατα της γης το συλλογικό κεκτημένο και το κοινωνικό «εμείς» και να ορθώσουν τη σημαία του ανυπόφορου «εγώ», ώστε ο εργάτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος να νοιώθει ανυπεράσπιστος, πολιτικά άκληρος, αμνήμων, φτερό στον άνεμο.

Εμείς και οι άλλοι
 Σ’ αυτό τον κατήφορο βρήκαν συνεργάτες πρόθυμους συμμάχους και ανόητους αγωνιστές. Oι πρώτοι από μέθοδο και στόχο, οι δεύτεροι από άγνοια, «ανεμελιά» και κουταμάρα. Oι πρώτοι μισούν την τάξη μας! Oι δεύτεροι μισούν την πατρίδα. Oι σκυλευτές των ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί, οι οποίοι σιτίζονται στα κρατικά πρυτανεία, ασπόνδυλοι δημοσιογράφοι (τρόπος του λέγειν), διανοούμενοι «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», διατεταγμένοι κήνσορες, πολιτικοί της πάνω τάξης, θύτες και δήμιοι που μισούν το λαό και τη νεολαία.
Από κοντά τους «εθνικιστές του κοσμοπολιτισμού», άνθρωποι οι οποίοι αγνοούν την παράδοση και θεωρούν το λαό μας παρένθεση ιστορική, διανοούμενοι που νομίζουν πως ο πατριωτισμός ανήκει στους φασίστες και πως οι πατρίδες είναι λήμμα των λεξικών, νεοαριστεροί των άταφων λέξεων και φλύαροι των αμφιθεάτρων, Ρεπούσηδες «των συνωστισμών» και «ιστορικοί» των ταγματασφαλιτών και των ράλληδων, τεμπέληδες, ξυλοσχίστες.
Όλοι αυτοί από διαφορετικούς δρόμους συνασπίστηκαν ενάντια στην τάξη μας και την πατρίδα μας. Μπροστά στο μνημόνιο και τη νέα υποταγή λοιδώρησαν το ψωμί, τη δουλειά και την ανεξαρτησία του λαού και του τόπου μας.
Η τάξη μας (Εργατική) και η πατρίδα είναι αυθεντικά μεγέθη. Υπήρξαν πριν από εμάς και θα υπάρχουν για πολύ. Είναι το κοινωνικό υπέδαφος πάνω στο οποίο γράφτηκαν (και θα γραφούν) οι ομορφότερες ιστορίες του τόπου μας. Η ιστορία του τόπου μας έδειξε και απέδειξε πως η εργατική τάξη μπορεί να εκφράσει αυθεντικά τα πραγματικά συμφέροντα του έθνους και να ενώσει με τους κοινωνικούς συμμάχους της όλο το λαό σε μεγάλους πατριωτικούς εθνικοανεξαρτησιακούς αγώνες.
Η τάξη και το έθνος είναι οι μήτρες που σμιγμένες γέννησαν εθνικολαϊκούς, απελευθερωτικούς αγώνες, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, νίκες και ήττες και αποτελούν τη μνήμη, την κρίση και το υλικό για την αναγέννηση του λαού.
Δεν τις χαρίζουμε και δεν τις χαραμίζουμε σε κανέναν επίδοξο  αποικιστή.
Η τάξη και η πατρίδα ανήκουν σε όλους εμάς που αγωνιζόμαστε ενάντια στον κακοφορμισμένο ιμπεριαλισμό, στη νεοταξική βαρβαρότητα, στην ακρισία που επιβάλλουν οι ισχυροί, στην πολιτισμική ισοπέδωση, στο νέο φόβο.
Αν υπάρχει ένας λόγος για ν’ αγωνιστεί και να πεθάνει κανείς, αυτός έχει όνομα: Τάξη και Πατρίδα.

Θανάσης Τσιριγώτης