Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κέντρο και η εξημέρωση του θηρίου....

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess...

Τις τελευταίες εβδομάδες –και, ιδίως, μετά από τις εκλογές- τα καθεστωτικά μέσα, με πρώτα αυτά που συνδέονται με το ΔΟΛ, αλλά όχι μόνο, φαίνεται να έχουν αλλάξει τροπάριο σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ.
Από εκεί που πρώτο τους μέλημα ήταν να τον παρουσιάζουν για έξαλλο,
αναρχοπερίεργο και  ακραία επικίνδυνο «για το λαό και τον τόπο», τα σπίτια και τις αποταμιεύσεις «μας» τώρα του δίνουν συμβουλές βελτίωσης –και, κυρίως, αυτοβελτίωσης. Με πρώτη και θεμελιώδη πως πρέπει να «στραφεί προς το Κέντρο» με ό,τι αυτό επιτάσσει όσον αφορά τις αναγκαίες προσαρμογές στο πρόγραμμα και την εν γένει συμπεριφορά του.
Αυτό αλλιώς λέγεται διεκδίκηση του χώρου της Κεντροαριστεράς από όσους επιδιώκουν την ανασύστασή της σε άλλη κατεύθυνση. Αυτό δεν έκανε, άλλωστε, κι ο Ανδρέας στη δική του την  ώρα; Αυτή δεν ήταν η συνταγή της επιτυχίας του;
Να πω, λοιπόν, πως δεν έχω σκοπό εδώ να αναλύσω τι έκανε ο Ανδρέας. Για τις δικές μας ανάγκες, φτάνει, να συμφωνήσουμε πως αυτό που έκανε ο Ανδρέας μας αφήνει παγερά αδιάφορους στο μέτρο που αφορούσε κάτι που, κανείς δεν αμφιβάλλει πια, πως ήταν πρώτα από όλα αντίθετο στη δουλειά και τα οράματα της Αριστεράς.  Ο Άγγελος Ελεφάντης μας το έλεγε από τότε και συνεχώς και μου κάνει εντύπωση πως υπάρχουν κι ανάμεσά μας άνθρωποι που θαυμάζουν (sic) περισσότερο τον Ανδρέα από τον Άγγελο.
Μας δίνουν συμβουλές, λοιπόν, όσοι ισχυροί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέχρι χθες μας αντιμετώπιζαν ως συνιστώσες υποδιαιρέσεις του 666. Και δικαίως εξανίσταται το ΠΑΣΟΚ και φωνάζει πως «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε σε στροφή στον ρεαλισμό και στο κέντρο, όπως διατείνονταν ότι ήθελε ο κ. Τσίπρας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το κείμενο, επικράτησαν οι αριστερίστικες φωνές. Ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές προτεραιότητες των πολιτών και της χώρας και να συμβάλει στην προώθηση τους, κατασκευάζει ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό και παραμένει προσκολλημένος στο ερώτημα αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει η συμφωνία της Βάρκιζας το 1945»..

Η σκηνοθεσία μιας ανάστασης...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Νηστεία τέλος» ήταν ο διθυραμβικός τίτλος του πρωτοσέλιδου της καθημερινής εφημερίδας του ΔΟΛ την περασμένη (Μεγάλη) Δευτέρα. Ακολούθησε χοντρό δούλεμα, τόσο ώστε την επομένη η εφημερίδα αποφάσισε να το ρίξει στην «αντιπολίτευση». Ανακάλυψε «κρυφά χαράτσια» στα μέτρα για τα φάρμακα, για να λάβει τελικά την καθησυχαστική, ευγενική διάψευση του Αδώνιδος.

Γενικώς, όλες οι συνιστώσες του «συστήματος» ρισκάρουν τα τελευταία ψήγματα σοβαρότητας και αυτοσεβασμού προκειμένου να στηρίξουν με φανατισμό το νεκραναστημένο "success story" της κυβέρνησης. Όταν, για παράδειγμα, το απολωλός συγκρότημα, το οποίο μεταπολιτευτικά έχει ταυτιστεί με εκδοχές του κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αδιαφορεί για το αν η θερμή στήριξή του στην Ακροδεξιά του Σαμαρά το οδηγεί σε ρήξη με τους παραδοσιακούς αναγνώστες του, τότε γίνεται φανερό ότι κάτι μεγάλο διακυβεύεται εδώ. Κάτι μεγαλύτερο από τα 20 εκατ. ενός γκρίζου δανείου που δίνει μια κοντή ανάσα σε ακόμη έναν κρίκο της προβληματικής αλυσίδας της διαπλοκής.
«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» θα μπορούσε να είναι το σχόλιο για την υστερική επιχείρηση εξωραϊσμού της κατάστασης από τη μιντιακή διαπλοκή και για την επιθετικότητα των λειτουργών της απέναντι και στην πιο μετριοπαθή αμφισβήτησή της. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα καθεστωτικά ΜΜΕ που συνεργούν με αυτοεξευτελιστική εμμονή στη σκηνοθεσία της «ανάστασης». Είναι ο Σαμαράς που απευθύνει διαγγέλματα με συχνότητα νεοφώτιστου πραξικοπηματία για ψύλλου πήδημα. Είναι η αφελής, μέχρι βλακείας, καθημερινή προπαγάνδα για τη διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Είναι η συστηματική προβολή από τον Τύπο λεπτομερειών για τους δικαιούχους των ψιχίων που θυμίζουν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Είναι η πύκνωση των αποφάσεων και κινήσεων για τη δωρεάν επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Είναι η επίσπευση της ιδιωτικοποίησης στρατηγικής σημασίας δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Είναι η προσπάθεια να μοχλευθεί στο έπακρο η «επιτυχής» έξοδος στις αγορές. Είναι οι χαμηλές πτήσεις κερδοσκοπικών ιεράκων πάνω από τα υπολείμματα του κοινωνικού πλούτου. Είναι τα επιδεικτικά χειροκροτήματα του ευρωπαϊκού Τύπου. Είναι οι αδιάλειπτες θερμές δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που αντιμετωπίζουν το μέχρι πρότινος απολωλός πρόβατο της τρόικας σαν μόλις αναστάντα Λάζαρο...

Ο Σταύρος Ψυχάρης και τα δωράκια στον Άκη...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το Unfollow...

Ξεκινάμε από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στη στήλη του κορυφαίου στην ιστορία της προπαγάνδας δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, στην τελευταία έκδοση της μεγαλύτερης εφημερίδας καλυμμένης -υποτίθεται- προπαγάνδας, του Βήματος. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από παλαιότερη παρουσίαση βιβλίου του Αντώνη Κάντα, στην οποία ο Νίκος Κωνσταντόπουλος βρίσκεται ανάμεσα στον συγγραφέα και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Ο στόχος προφανής: Στη λογική «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις», ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στοχοποιείται, χωρίς να χρειάζεται καν λεζάντα. «Να ποιος ήταν με τον Κάντα και τον Άκη. Είναι όλοι ίδιοι». Για όποιον όμως δεν καταλαβαίνει με τη μία το γκεμπελικό υπονοούμενο, παρατίθεται και λεζάντα: «Σκηνή του 2002. Αριστερά γελαστός ο Κάντας με τις μίζες. Δεξιά ξαπλωμένος ο Άκης με τις μίζες. Στο κέντρο αριστερός πολιτικός που δεν έχει σχέση με μίζες αλλά παρουσιάζει το βιβλίο του Κάντα “Αμυντική Οικονομία: Μια πολύπλευρη προσέγγιση”» – η έμφαση, υποθέτω, στις λέξεις “οικονομία” και “πολύπλευρη”», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο έντυπο του Σ. Ψυχάρη. Νομίζουν, άραγε, ότι στη χώρα αυτή έχουμε πάθει ομαδική αμνησία;

Ανάγνωση Ψυχάρη από τον Άρη...

του Άρη Δαβαράκη, απο toportal.gr...

Το κύριο άρθρο του «Βήματος της Κυριακής» που υπογράφεται από τον κ. Σταύρο Ψυχάρη ξεκινάει την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013 με την εξής κορωνίδα : «Φαντασθείτε τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργόν! Πώς σας φαίνεται;».
Λες, δεν αντέχω, θέλω να διαβάσω και παρακάτω. Και το κάνεις: «Τα αμφιλεγόμενα αποτελέσματα των τελευταίων πολιτικών δημοσκοπήσεων πολλαπλασιάζουν τα σενάρια για τις πολιτικές εξελίξεις», γράφει ο επικεφαλής του ΔΟΛ και δεύτερος (όσο ζούσε ο Χρήστος Λαμπράκης) «ισχυρός ανήρ» της παρασκηνιακής πολιτικής μας πραγματικότητας, διαμορφωτής σημαντικών εξελίξεων από την μεταπολίτευση ακόμα. Τι θέλει να πει ο ποιητής αναρωτιέσαι. Πού το πάει; Για να παρακολουθήσω το νήμα της σκέψεώς του με προσοχή μεγάλη: «Πολλοί», λέει, «βλέπουν αμετακίνητο στη θέση του τον κ. Αντ. Σαμαρά, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν τον κ. Τσίπρα νέο ένοικο στο Μέγαρο Μαξίμου».
Μμμμμμμ! Αυτό το λες ζουμερό. Εδώ ο ποιητής εμπνέεται από καινά δαιμόνια (όχι κενά αγράμματοι, καινά, καινούργια δηλαδή). Τι λέει στην ουσία ο έμπειρος και «παλαιός» πιά, ο τελευταίος εκείνης της σειράς των «ηγετών» στα ΜΜΕ,

Μαθήματα πολιτικής ψυχολογίας...

UNFOLLOW...

Το λιβανιστήρι συνεχίζεται στον ΔΟΨ με τα Νέα να έχουν πάρει εργολαβία τον αγώνα για λογαριασμό των «58» που με λίγη ακόμα προσπάθεια μπορούν να γίνουν το μεγαλύτερο νούμερο στη σύγχρονη ιστορία με τα 40 παλικάρια. «Εσωτερικές εντάσεις προκαλεί στα κόμματα του χώρου η πρωτοβουλία των 58». Εδώ γελάμε. «Κόμματα του χώρου», όπως έλεγαν οι πασοκωστόπουλοι πριν μερικά χρόνια «Φυλές της Αθήνας»; Η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, η μεγάλη Κεντροαριστερά, η μεγάλη Σοσιαλδημοκρατία κατάντησε να παρουσιάζεται ως «κόμματα του χώρου»; Μη ξεχνάμε πως «χώρος» είναι αυτό το 46,6% κατά το Βήμα και την Κάπα Research, με το οποίο γέλασαν και τα μανταλάκια που τους κρατούσαν στα περίπτερα.

«ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ: Εμφύλιοι σε ΠαΣοΚ-ΔΗΜΑΡ» είναι λοιπόν ο πρωτοσέλιδος τίτλος σε όλα αυτά και μπόνους σκιτσάκι Βενιζέλου-Κουβέλη. Από κάτω το γνωστό αρθράκι, αυτή τη φορά με τίτλο «Τορπιλίζουν την ενότητα», γράφει το εξής υπέροχα εξομολογητικό: «Οι λυσσαλέες -αν και “φίλιες” αντιδράσεις που προκαλεί η πρωτοβουλία των 58 για την Κεντροαριστερά (σελίδες 12-17) είναι εύκολα εξηγήσιμες στο πεδίο της πολιτικής ψυχολογίας: όπως είναι γνωστό, ουδείς αποδέχεται πολιτικά αυτό που δεν ελέγχει οργανωτικά».

Από την «α­πο­στα­σία» στην πο­λι­τι­κή α­να­τρο­πή...

του Χαραλαμπου Γεωργουλα, απο την Εποχη...

Ποιες με­τα­κι­νή­σεις μπο­ρεί και α­ξί­ζει να ε­πι­διώ­ξει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Η χρη­σι­μο­ποίη­ση του ό­ρου «α­πο­στα­σία» στην Ελλά­δα με­τά το 1965 δεν μπο­ρεί να γί­νει με ου­δέ­τε­ρο τρό­πο. Ο ό­ρος, που έ­χει α­πό μό­νος του αρ­νη­τι­κό πρό­ση­μο ως αρ­νη­τι­κή με­τα­στρο­φή α­πό­ψεων στη νεό­τε­ρη πο­λι­τι­κή ι­στο­ρία της Ελλά­δας συν­δέε­ται με την ε­γκα­τά­λει­ψη μιας προο­δευ­τι­κής το­πο­θέ­τη­σης (της α­ντι­μο­ναρ­χι­κής και α­ντι­δε­ξιάς πο­λι­τι­κής της Ένω­σης Κέ­ντρου) και της με­τα­κί­νη­σης στο στρα­τό­πε­δο των δυ­νά­μεων που λει­τούρ­γη­σαν ως α­νά­χω­μα στην πίε­ση για εκ­δη­μο­κρα­τι­σμό και εκ­συγ­χρο­νι­σμό της πο­λι­τι­κής ζωής.
Αυ­τό το στοι­χείο έ­κρι­ναν, η ση­με­ρι­νή η­γε­σία του ΠΑ­ΣΟΚ και το συ­γκε­κρι­μέ­νο συ­γκρό­τη­μα του τύ­που που ε­νερ­γεί ως στή­ριγ­μά της, ό­τι τους ε­πι­τρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιή­σουν ε­πι­κοι­νω­νια­κά τον ό­ρο «α­πο­στα­σία», προ­κει­μέ­νου να α­πο­τρέ­ψουν τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της έκ­κλη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς τους βου­λευ­τές να πά­ψουν πια να ψη­φί­ζουν τα κα­τα­στρο­φι­κά για την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία μνη­μο­νια­κά μέ­τρα: ό­ποιος ε­πη­ρε­α­στεί α­πό την έκ­κλη­ση αυ­τή, υ­πο­τί­θε­ται ό­τι ταυ­τί­ζε­ται με τους α­πο­στά­τες που ε­γκα­τέ­λει­ψαν την προο­δευ­τι­κή Ένω­ση Κέ­ντρου του Γεωρ­γίου Πα­παν­δρέ­ου, για να συ­νερ­γα­στούν με την Ε­ΡΕ και τα α­νά­κτο­ρα, που εκ­προ­σω­πούν τη συ­ντή­ρη­ση, την α­ντί­δρα­ση.

Τα λασποειδή «συγκροτήματα» και οι χυλοειδείς «συγγραφείς» τους...

Της Έλενας Πατρικίου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Απέναντι στην λογοτεχνίζουσα χυδαιότητα και την λαμπρακική βαναυσότητα.

Υπάρχουν πλείστοι όσοι, σοβαρότατοι και παλαιότατοι, λόγοι για να αντιμετωπίζει κανείς με στοχαστική υποψία το πάλαι ποτέ «συγκρότημα Λαμπράκη». Από τις προδικτατορικές δεκαετίες, όταν απέκτησε «δημοκρατικά» εύσημα ως αντιπαλατιανό και αντιβασιλικό, μέχρι τις επαμφοτερίζουσες στάσεις του στη διάρκεια της δικτατορίας· και πάλι, από τα χρόνια της μεταπολιτευτικής ευφορίας, όταν απέκτησε τα «προοδευτικά» του εύσημα (κυρίως με τον Μικροπολιτικό του Πέτρου Γαβαλά και, ασφαλώς, την δεύτερη σελίδα των πολιτιστικών, όταν χάρη στον Κώστα Νίτσο και τον Γιώργο Πηλιχό, πέρασαν από εκεί όλα τα βαριά ονόματα της τέχνης και της ποίησης της δεκαετίας ’75-’85), μέχρι τις ένδοξες πασοκικές δεκαετίες των αναφανδόν εκβιασμών της πολιτικής από την αμερόληπτη δημοσιογραφία της δημοκρατικής παράταξης.

Τα παιχνίδια του «συγκροτήματος» με την εξουσία δεν κρύφτηκαν ποτέ. Κάποιες στιγμές μόνο πασπαλίστηκαν με πολιτισμό, με γράμματα και τέχνες. Και, υπ’ αυτήν την έννοια, Τα Νέα έπαιξαν το παιχνίδι καλύτερα από την μεταπολιτευτική Καθημερινή, η οποία ματαίως προσπάθησε να ισορροπήσει το ξεφτισμένο σκηνικό της αστικής καθώς πρέπει λογιοσύνης της Βλάχου με τις ανερμάτιστες εκχωρήσεις στο νέο οικονομικό και πολιτικό σύμπαν που θεμελίωσε και συμβόλισε ο Κοσκωτάς.

Μεταξύ μας, τόσο Τα Νέα (κι από κοντά Το Βήμα) όσο και η Καθημερινή, τράφηκαν ποικιλοτρόπως από την μεταπολιτευτική αίγλη της Αριστεράς. Ειδικά της κυρκικής τοιαύτης. Χρησιμοποίησαν την αίγλη της και ξεζούμισαν (με το αζημίωτο) τους ανθρώπους της. Μέχρι που (επιτέλους) κατάφεραν να δημιουργήσουν και να στήσουν τους δικούς τους καθεστωτικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες:

Εικόνες από το μέλλον...

Βασίλης Πάικος, απο την Αυγη...

Δηλαδή τι περίμενε ο Τσίπρας; Ότι θα τον υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες; Ότι θα του έστρωναν με ροδοπέταλα τον δρόμο προς την εξουσία; Ότι θα τηρούσαν ίσως αυστηρή ουδετερότητα απέναντι σ' εκείνον και τους αντιπάλους του; Ή μήπως ότι θα τον αντιπολιτεύονταν μεν, αλλά με μέσα καθαρά και με συμπεριφορά καθωσπρέπει;
Αν περίμενε κάτι απ' όλα αυτά είναι, προφανώς, πολύ μακριά νυχτωμένος. Τέτοια θα δει. Τέτοια και χειρότερα. Πολύ - πολύ χειρότερα...
Εμ βέβαια, όταν από το πρωί ώς το βράδυ τα βάζει με τους μεγαλοεπιχειρηματίες – μεγαλοεκδότες - μεγαλοκαναλάρχες. Όταν καταγγέλλει τις κυβερνήσεις που τους χαρίζονται. Όταν κάνει θέμα τις ψηφιακές «διευκολύνσεις» τους. Όταν ξεσηκώνει τον κόσμο για τα χρυσωρυχεία, για τους αυτοκινητοδρόμους, για τα περίεργα δάνεια, για τα φορολογικά των πλοιοκτητών και για τις εν γένει φοροαπαλλαγές των «μεγάλων». Όταν αποτολμά κριτική για τον τρόπο που πολιτεύονται τα κανάλια και οι εφημερίδες τους. Και, πάνω απ' όλα, όταν ξέρουν πως το πάρτι τελειώνει έτσι κι ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τι θα έπρεπε να περιμένει; Άνθρωποι είναι κι εκείνοι. Κινδυνεύουν και το ξέρουν. Και αμύνονται όπως μπορούν, με όλα τα μέσα. Και για την ώρα, κι αν έχουν στα χέρια τους μέσα...
Την περασμένη Κυριακή η δημοσιογραφική ναυαρχίδα του γνωστού συγκροτήματος έκλεινε το κύριο άρθρο της αποθησαυρίζοντας ψήγματα λαϊκής σοφίας. «Εκεί που κρεμούσαν οι κλέφτες τ' άρματα, δεν θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα νταούλια» έγραφε. Όπου, προφανώς «κλέφτες» είναι οι σημερινοί και οι παλαιότεροι πολιτικοί διαχειριστές (όχι, προς Θεού, δεν κυριολεκτούσε ο εκδότης) και «γύφτοι» ο Τσίπρας και η παρέα του. Που έχουν την αναίδεια (ναι, η «αναίδεια» φιγουράριζε στον τίτλο του κυρίου άρθρου) να θέλουν να πάρουν τη θέση τους.

Το Πονηρό Συγκρότημα...

του Σταθη, απο το enikos.gr...
Είναι καιρός τώρα που τα «Νέα», το «Βήμα» και το «Mega» έχουν πάρει εργολαβία (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) την αντιμετώπιση, ή μάλλον τον εξορκισμό ή ακόμα καλύτερα τον εξοστρακισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Για το παλαίμαχο συγκρότημα  ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι σαν ορδή δαιμόνων που έρχεται καταπάνω μας απ’ τα λημέρια των Νεφελίμ, ο κ. Τσίπρας κάτι σαν Αννίβας προ των πυλών, ο κ. Λαφαζάνης κάτι σαν φορέας του περονόσπορου και της χολέρας κι ο κ. Παπαδημούλης κάτι σαν καλικάντζαρος που θέλει να κόψει τη μαγεμένη φασολιά του ωραίου, γενναίου  και θαυμαστού κόσμου που ζούμε.
Ενας κόσμος αγγελικά πλασμένος απ’ τη Διαπλοκή, κατ’ εικόνα και ομοίωσιν των θεών του Λονδίνου, της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου - με αυτήν τη χρονολογική σειρά, μηδέ και του Πεκίνου αποκλειομένου, αν οι θεοί εκεί κάποτε κατοικήσουν.
Εχει δίκιο το συγκρότημα να υπερασπίζεται το (κατ)έχειν του, αλλά μερικές φορές το παρακάνει. Οπως τώρα με την αποστασία! Αλήθεια, η εφημερίδα που υποστήριξε την αποστασία το 1965, με συνέπεια να την καίνε οι Αθηναίοι στους δρόμους, τι ομοιότητα με την αποστασία βρίσκει στην έκκληση ενός πολιτικού αρχηγού, εν προκειμένω του κ. Τσίπρα, προς τη συνείδηση και την ελεύθερη βούληση των βουλευτών (που προβλέπεται και επιβάλλεται απ’ το Σύνταγμα) να πάψουν να ψηφίζουν τα αντίθετα από εκείνα για τα οποία έλαβαν απ’ τον λαό την εντολή;
Κι αν είναι αυτό αποστασία, τι ήταν αυτό που έκανε ο κ. Σαμαράς, όταν για λόγους συνείδησης έπαψε να υποστηρίζει τον κ. Μητσοτάκη;
Κι αν είναι αποστάτης ο κ. Σαμαράς, τι είναι ο συνέταιρός του, ο κ. Βενιζέλος; είναι απλούστατα ο στυλοβάτης ενός αποστάτη, στον οποίον μάλιστα έχει προσφέρει βορά και θυσία το ίδιο του το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να γλιτώσει ο ίδιος
απ’ τα επίχειρα των έργων του υπέρ των Μνημονίων, περί τα υποβρύχια, τη Λίστα Λαγκάρντ κι άλλα ων έστι αριθμός, σαφής και συγκεκριμένος.

«Αποστασιολογία», μπουρδολογία και κιτρινισμός του ΔΟΛ.....

Του Θεμη Τζημα, απο το TVXS...

Η ιστορία έχει χιούμορ και λεπτή αίσθηση ειρωνείας. Ο αρχί - αποστάτης Μητσοτάκης κατήγγειλε το 1993 Σαμαρά για αποστασία. Ο Σαμαράς καταγγέλλει τώρα τον Τσίπρα ότι καλεί σε αποστασία τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Από κοντά και ο «σαλταδόρος» - σύμφωνα με τις εκφράσεις γνωστών ιστορικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, το 2007- Βενιζέλος που επιστράτευσε τόσο το 2007 όσο και κατεξοχήν το 2011 κάθε λούμπεν, εξωνημένο, ελεγχόμενο από τη διαπλοκή μέλος των τότε κοινοβουλευτικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ για να ανατρέψει τον Παπανδρέου, που εν τω μεταξύ - από το 2010 και έπειτα - είχε προσχωρήσει με χέρια και πόδια στην πολιτική του παρασιτισμού προετοιμάζοντας ο ίδιος την πτώση του.
Και για υπερασπιστή της κοινοβουλευτικής τάξης οι Σαμαράς και Βενιζέλος που τρέμουν τις εκλογές ο καθένας για τους δικούς του λόγους και που βλέπουν πόσο επισφαλής είναι η θέση τους, διαθέτουν τη «ναυαρχίδα της διαφάνειας», το ΔΟΛ και τα ΝΕΑ, που κάθε μέρα που περνάει βουτιούνται βαθύτερα στον κιτρινισμό.
Θέλει να ξεχάσουμε ο ΔΟΛ τη στάση του στην πραγματική αποστασία του 1965. Να ξεχάσουμε τη στάση του στο βρώμικο ’89. Και βεβαίως τη στάση του το 2007 όταν ένα ολόκληρο συγκρότημα επεδίωκε ξεδιάντροπα να ελέγξει και να ποδηγετήσει τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, πράγμα που τελικά πέτυχε τη διετία 2010-2012 χάρη στο δίδυμο Παπανδρέου- Βενιζέλου, ωθώντας το ΠΑΣΟΚ στην απαξίωση και στον ευτελισμό και τη χώρα στην καταστροφή.

Λαθρέμποροι της ιστορίας...

Swell...

Το πρωί στο ΒΗΜΑ FM οι δύο δημοσιογράφοι έκαναν ένα σχόλιο για τους μαύρους που έχουν καταλάβει το πεζοδρόμιο έξω από την ΑΣΟΕΕ και πωλούν λαθραία προϊόντα. Αναρωτήθηκαν γιατί δεν επεμβαίνει η αστυνομία αφού πρόκειται για λαθρεμπόριο που μάλιστα γίνεται εμφανώς. Και απάντησαν μόνοι τους με το γνωστό, για την προηγούμενη φορά που η αστυνομία κυνήγησε εντός της Σχολής τους μαύρους (μετά από άδεια που είχε πάρει), υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις.

Tους έστειλα το εξής μήνυμα: "Αδαμόπουλε, το "λαθρεμπόριο" που κάνουν οι μαύροι έξω από την ΑΣΣΟΕ, δεν έχει σχέση με το λαθρεμπόριο που έκαναν ο Ωνάσης και ο Βαρδινογιάννης". Το χαρακτήρισαν ατυχέστατο και στη συνέχεια είπαν ότι δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο για τα δύο ονόματα.

Οι δύο δημοσιογράφοι δεν έχουν ακούσει ή διαβάσει ποτέ ότι ο Ωνάσης ξεκίνησε την επιχειρηματική πορεία του παραβιάζοντας το εμπάργκο πετρελαίου κατά της Ροδεσίας του Ίαν Σμιθ, με τα Liberty που είχε αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί μετά τον πόλεμο. Οι δύο δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν ούτε ότι όταν ο Μητσοτάκης επέβαλε το ίδιο εμπάργκο κατά των Σκοπίων, ο Βαρδινογιάννης και ο Κοπελούζος έβγαλαν περιουσίες μεταφέροντας λαθραίο πετρέλαιο στη χώρα αυτή.

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό των δύο δημοσιογράφων ότι ο άλλος μεγάλος "εθνικός ευεργέτης", ο Μποδοσάκης, πωλούσε όπλα αρχικά στον Κεμάλ, όταν αυτός αντεπιτέθηκε στους Έλληνες το 1922 και στη συνέχεια, στον Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. 

Αναμενόμενη "αντικειμενική" ενημέρωση από τους "ενσωματωμένους" δημοσιογράφους του ΔΟΛ και του Ψυχάρη. Τους "λαθρέμπορους" της ιστορίας.

Δημοσιογραφία των αμελέτητων...

του Θαναση Καρτερου απο την Αυγη...

Σκουρλέτης εναντίον Λαφαζάνη για το ευρώ, είναι ο τίτλος στα χθεσινά "Νέα". Φαντάζεσαι κι εσύ, ο αναγνώστης, που πληρώνεις για να ενημερωθείς εγκύρως: Μεγάλη και σοβαρή είναι η εν λόγω εφημερίδα, κεντροαριστερή και βάλε, κάποτε στήριζε με πάθος το ΠΑΣΟΚ που διακήρυσσε ότι ΕΟΚ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο συνδικάτο -εντάξει στήριξε παλιότερα και την αποστασία, αλλά αυτό έχει παραγραφεί με τα χρόνια-, συνεπώς όλο και κάποια ράμματα θα έχει για τη γούνα αυτών των δύο.
Πας λοιπόν όλο αδημονία στο θέμα. Και διαβάζεις ότι ο Λαφαζάνης δήλωσε ότι "ουδέποτε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θέση για έξοδο της χώρας από το ευρώ". Σωστό και αναμφισβήτητο. Μπορεί να υπήρχαν μειοψηφικές απόψεις, αλλά η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή από πάντα. Και ο Σκουρλέτης; Αυτός δήλωσε ότι: «Δεν λέμε πάση θυσία στο ευρώ». Σωστό και αυτονόητο. Διότι ούτε και ο Κεδίκογλου δεν θα έλεγε, δημοσίως τουλάχιστον: να καταστραφεί η Ελλάδα, να καταστραφούν οι άνθρωποι, να πάμε για Ζάλογγο, για Κούγκι, για Αρκάδι - αλλά με ευρώ!
Αφού εντρυφήσεις λοιπόν στο κείμενο, σε πιάνει μια κάποια απογοήτευση με ολίγον από αγανάκτηση: Πού είναι, ρε καλόπαιδα της ΔΟΛιας δημοσιογραφίας, ο καυγάς; Γιατί υπόσχεστε σαδομαζοχιστικό πορνό και μας βολεύετε τελικώς με τον αγαπητικό της βοσκοπούλας; Κι αν εσείς είστε απατεώνες, ο ΕΦΕΤ τι κάνει; Πώς αφήνει τέτοια μεγάλα μαγαζιά, με παράδοση στην πολιτική διατροφή των Ελλήνων, να γράφουν στον κατάλογο για κόντρα φιλέτο, να πληρώνουμε για κόντρα φιλέτο, και να μας σερβίρουν αμελέτητα - κι αυτά μάλιστα μπαγιάτικα;
Για όσους έχουν πάντως μια αναρώτηση για το είδος αυτό της καυγαλέας δημοσιογραφίας, παραπέμπουμε στη συνέχεια της δήλωσης Λαφαζάνη, που φιλοξενείται χαμηλά-χαμηλά στο ίδιο θέμα: Δεν θα ήθελα να μιλήσω για προσωπικές θέσεις που είναι γνωστές από την αρχή της δεκαετίας του ’90. Αν ανοίξω εγώ μια δημόσια συζήτηση για τέτοια θέματα, επειδή δεν ζούμε σε ένα ιδανικό κλίμα στη δημόσια ζωή, θα αναπαραχθούν με έναν τρομερό τρόπο από επικοινωνιακά κέντρα που δεν θέλουν τη συζήτηση, αλλά αξιοποιούν διαφορετικές απόψεις και τις διαστρεβλώνουν.
Και το δικό μας σχόλιο: Μελετημένος για τα κέντρα των μελετημένων περί την Αριστερά ο βουλευτής της. Πού να φανταστεί όμως τον ρόλο της δημοσιογραφίας των αμελέτητων;

Υπάρχουν τρομοκράται εις τον ΔΟΛ;

Γ. Ανανδρανιστάκης , απο την Αυγη...

"Σύσσωμος ο φιλο-τρομοκρατικός Τύπος επιχειρεί να μας πείσει ότι όλα είναι υπερβολές, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει τρομοκρατική απειλή διότι η μόνη πραγματική απειλή είναι τα Μνημόνια - και ο Δένδιας... Αν κατάλαβα καλά, στο ταραγμένο τους μυαλό το μόνο ζήτημα που θέτει η τρομοκρατία είναι η μεταχείριση των τρομοκρατών από την Αστυνομία». Γιάννης Πρετεντέρης, από τα "Νέα" της 7ης Φεβρουαρίου. Το λέει ξεκάθαρα ο άνθρωπος: Στην Ελλάδα υπάρχει φιλο-τρομοκρατικός Τύπος, ο οποίος απαρτίζεται από όσα ΜΜΕ θεωρούν απαράδεκτο να βασανίζονται οι κρατούμενοι, ακόμη κι αν αυτοί είναι τρομοκράτες. Ποιοι είναι οι φιλοτρομοκράτες; Είναι η "Αυγή", ο 105,5 Στο Κόκκινο, το Left. gr, η "Εφημερίδα των Συντακτών", οι "6 Ημέρες", "Το Ποντίκι", η "Ελευθεροτυπία", το TVXS. Εκτός κι αν ο κ. Πρετεντέρης εννοεί και όσους, πρόκειται για δεκάδες, έγραψαν στα "Νέα", στο "Βήμα", στην "Καθημερινή", στο Protagon πύρινα άρθρα κατά των βασανισμών. Εκτός κι αν εννοεί την ίδια την εφημερίδα του, που τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου βγήκε με πρωτοσέλιδο τα τσακισμένα πρόσωπα των συλληφθέντων της Κοζάνης και τίτλο «Ήταν μόλις είκοσι χρονών». Φιλοτρομοκράτης και ο Μεμής;
Φιλοτρομοκράτες, λοιπόν. Στον Αμερικανικό Νότο τους λέγανε φιλονέγρους και τους κρεμούσανε στο πιο ψηλό κλαρί. Και να είμασταν απλώς φιλοτρομοκράτες: «Επέλεξαν», συνεχίζει ο Πρετεντέρης, «να πολεμούν 'το σύστημα' δι' αντιπροσώπων. Εικοσάχρονων αντιπροσώπων. Εκείνους που παρήγαγε ‘η μεγαλειώδης εξέγερση του Δεκέμβρη'. Διακινούν τη λογική της βίας, τον ειρμό της βίας, τη ρητορική της βίας, την αιτιολόγηση της βίας, αλλά αφήνουν τη βρόμικη δουλειά στους πιτσιρικάδες. Τζάμπα μάγκες, δηλαδή... Μοιράζουν τα καλάσνικοφ στα παιδιά και εκείνοι ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Όχι, δεν είμαστε φιλοτρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες ντεκλαρέ! Μοιράζουμε σε εικοσάχρονους καλάσνικοφ αποθηκευμένα σε υγρές αποθήκες. Πιάστε τους επειγόντως, κ. Δένδια, υποδεικνύει με τον τρόπο του ο Πρετεντέρης. Κρύβονται στην "Αυγή", στο Κόκκινο, στο Left. gr, στην "Εφημερίδα των Συντακτών", στις "6 Ημέρες", στο "Ποντίκι", στην "Ελευθεροτυπία", στο TVXS. Μήπως κρύβονται και στα "Νέα" και στο "Βήμα", μήπως υπάρχουν τρομοκράτες και εις τον ΔΟΛ; Αν κρύβονται εκεί, πιάστε τους εκεί! Η ρουφιανιά είναι σαν την αγάπη: δεν γνωρίζει σύνορα.
Είμαι απολύτως βέβαιος ότι την επόμενη φορά που θα πάει κάποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην εκπομπή του Πρετεντέρη, θα πάρει το φασίζον δημοσίευμα και θα του το τρίψει στη μούρη. Στη μαρμαρένια μούρη του στρατοδίκη της εποχής του Εμφυλίου. Θα μπορούσαν επίσης τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μην πάνε, για ένα μήνα έστω, βρε αδελφέ, στη στημένη εκπομπή του ανθρώπου που τους κατηγορεί φόρα παρτίδα ότι μοιράζουν καλάσνικοφ σε εικοσάχρονους, αλλά γι΄ αυτό δεν είμαι απολύτως βέβαιος.

«Είμαι γάιδαρος»...

Της Έφης Γιαννοπούλου, Red NoteBook...

«Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει έναν πολίτη να μετακινηθεί σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο η αστυνομία, αλλά και αυτή (διά νόμου) πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη». Έτσι ξεκινά ο Πάσχος Μανδραβέλης το άρθρο του που σε μια κρίση αυτογνωσίας τιτλοφορεί «Αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων» (Καθημερινή, 8/12/2012). Δεν χρειάζεται να σκεφτεί κανείς πολύ για να καταλάβει ότι οι παραπάνω δύο προτάσεις μαζί είναι απλώς α-νόητες (δηλαδή στερούνται νοήματος). Διότι, αφενός και στις δημοκρατικές και στις μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου η αστυνομία είναι αυτή που μπορεί να απαγορεύει τη μετακίνηση των πολιτών σε δημόσιο χώρο, και μία από τις βασικές μεταξύ τους διαφορές είναι ακριβώς το σε ποιο βαθμό η αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοιου είδους απαγορεύσεις· και αφετέρου, πουθενά και σε καμία χώρα του κόσμου ο πολίτης δεν μετακινείται σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Διότι σε όλες τις κοινωνίες όλα τα δικαιώματα του πολίτη εξαρτώνται από την άσκηση των δικαιωμάτων των υπολοίπων πολιτών, κι αυτός είναι ο βασικός κανόνας της ανθρώπινης συμβίωσης.

Έτσι ο συμπαθής πολίτης, οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε κάποια δημοσιά της ενδοχώρας, αν τύχει και διασταυρωθεί με έναν βοσκό και το κοπάδι του που διασχίζουν το οδόστρωμα, δεν χιμά ως σύγχρονος Αίας κατά των αιγοπροβάτων, αλλά περιμένει να περάσουν τα ζωντανά. Ή αν, στην πόλη πάλι, ο γείτονας κάνει μετακόμιση και κλείνει προσωρινά το πεζοδρόμιο, δεν μεταμορφώνεται ο συμπαθής πάλι πολίτης σε ταύρο εν υαλοπωλείω, αλλά κάνει την απαραίτητη μικρή παράκαμψη προκειμένου να συνεχίσει το δρόμο του. Αξιολογούμε βέβαια το κατά πόσον θα υποχωρήσουμε στην άσκηση του δικαιώματος του άλλου κάθε φορά που τα συμφέροντά μας συγκρούονται με τα δικά του. Καλούμε την αστυνομία ίσως για το γείτονα που βάζει κάθε βράδυ μουσική στη διαπασών, αλλά κάνουμε υπομονή τη μία νύχτα το χρόνο που γιορτάζει τα γενέθλιά του.

Ό,τι συμβαίνει στο ατομικό επίπεδο κοινωνικής συνύπαρξης, ισχύει στο πολλαπλάσιο για το συλλογικό, πόσω μάλλον που οι δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το να απαγορεύουν διά της αστυνομίας, εγγυώνται και δικαιώματα στα μέλη τους, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ας πούμε. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ο Ηλίας Κανέλλης, για τον οποίο γράφεται το εν λόγω άρθρο –αλληλέγγυος ων, κατά τα λεγόμενά του, στον απολυμένο οδηγό του ΔΟΛ–, αρνείται να κάνει τη μικρή παράκαμψη που θα απαιτούσε ο σεβασμός στο δικαίωμα διαμαρτυρίας των συμπολιτών του.

Κάνω συχνά τη σκέψη ότι ο Π. Μανδραβέλης και οι συν αυτώ απευθύνονται με τα κείμενά τους σε ένα συγκεκριμένο είδος πολίτη που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι σχεδόν προ κρίσης χρόνια. Δεν έχει σημασία που συχνά στηλιτεύει την παλαιά του συμπεριφορά. Εξακολουθεί να απευθύνεται στη βασική του ιδιότητα. Και εξηγούμαι: τέτοια κείμενα απευθύνονται στον πολίτη που διαμορφώθηκε από την κουλτούρα του απόλυτου ατομισμού, της περιφρόνησης για κάθε κοινό ή δημόσιο αγαθό, του «εγώ να πιάσω την καλή», του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», του «κάνω ό,τι γουστάρω» τελικά. Του πολίτη που έμαθε να θεωρεί εντελώς παλιομοδίτικη και αντιαισθητική κάθε συλλογική διεκδίκηση, εκτός απ’ αυτή, εννοείται, που αφορούσε τα δικά του συμφέροντα (έχει τις ευθύνες της και η κυρίαρχη εκδοχή του συνδικαλισμού γι’ αυτή την απαξίωση). Γιατί μόνο αυτό το είδος πολίτη (ή «πολίτη») μπορεί να συγκινείται με τέτοιου τύπου επιχειρήματα για την ελευθερία της μετακίνησής του όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο αυτό μπορεί να μη νοιάζεται για το αν απολύεται ο διπλανός του, για το αν πεινάει, αν δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί ή να πληρώσει τα φάρμακά του.

Γι’ αυτό και ξεκινώντας αυτό το κείμενο θυμήθηκα τους streetpanthers, μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2003 και έγινε πολύ γνωστή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι streetpanthers «έβαλαν στο μάτι» μια συγκεκριμένη κατηγορία τέτοιων πολιτών, όσους πάρκαραν όπου έβρισκαν εμποδίζοντας την κυκλοφορία των πεζών, πολύ συχνά ακόμη και των ατόμων με αναπηρία. Και τους αντιμετώπισαν με έναν ευφάνταστο, πνευματώδη και απολύτως μη βίαιο τρόπο. Με τα γνωστά αυτοκόλλητά τους που είχαν τη μορφή του συμπαθούς τετράποδου και τη φράση «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω», τα μέλη της ομάδας, και όσοι εν συνεχεία προμηθεύτηκαν τα αυτοκόλλητα, στιγμάτιζαν τα αυτοκίνητα που έβρισκαν παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών ή ράμπες αναπήρων. Διαβάζοντας το κείμενο του Μανδραβέλη, πολλά από τα σχόλια στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας και άλλα δεξιά κι αριστερά για την υπόθεση του (δήθεν) προπηλακισμού ή ξυλοδαρμού του Ηλία Κανέλλη, σκέφτηκα πως χρειαζόμουν κάμποσα τέτοια αυτοκόλλητα. Γιατί μόνο ο «γάιδαρος» των streetpanthers μπορεί να συλλαμβάνει έτσι την έννοια της ελευθερίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία.

ΥΓ1. Αυτό το κείμενο σκόπιμα περιόρισε την επιχειρηματολογία του στην επίκληση της κοινής λογικής και των στοιχειωδών κανόνων της κοινωνικής συνύπαρξης, που τόσο συχνά επικαλείται και ο αρθρογράφος. Εξίσου συνειδητά δεν ασχολήθηκε με τη διερεύνηση του ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα στην υπόθεση αυτή. Κυρίως γιατί και ο Π. Μανδραβέλης φαίνεται μάλλον να πιστεύει περισσότερο αυτή την εκδοχή και σ’ αυτήν να απαντά.

ΥΓ2. Η σπαρταριστή σύγκριση του Ηλία Κανέλλη με τη Ρόζα Παρκς μάλλον δικαιολογεί κι αυτή τον τίτλο του άρθρου, καθιστώντας πλήρη την αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων. Και για να διορθώσουμε μια ακόμα από τις συχνές ανακρίβειες του αρθρογράφου, απαραίτητη προφανώς για να βγει η σύγκριση: η Ρόζα Παρκς δεν κάθισε σε καμιά white only θέση του λεωφορείου, απλώς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της (στο τμήμα εγχρώμων) σε κάποιο λευκό. Και ως συνέπεια του ακτιβισμού της απολύθηκε από τη δουλειά της.