Η ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ...

Καρτεσιος...

Ιδού πώς εκλογικεύεται το παράλογο, πώς μετατρέπεται ο εξευτελισμός σε πολιτική επιλογή κύρους, πώς μια ανθρωπιστική κρίση παρουσιάζεται ως «προβλήματα», πώς ένας λαός μαλακίζεται ασυστόλως και αντέχει να διαβάζει τον αφανισμό του ως καθημερινή, απλή είδηση:

«Αθήνα
Η Ελλάδα εισέρχεται σε νέα εποχή με έναν πληθυσμό που αντιμετωπίζει τα προβλήματά του και δείχνει τη βούληση να τα επιλύσει» δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης, από το Λουξεμβούργο, όπου προήδρευσε στο τελευταίο επί ελληνικής προεδρίας συμβούλιο Ecofin.
Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών, η ελληνική κοινωνία πέρασε έξι δύσκολα χρόνια, κάθε οικογένεια βιώνει αυτή την κρίση με άνεργους και με δυσκολίες πληρωμής των μισθών από την πλευρά των επιχειρήσεων.
Ο κ. Χαρδούβελης αναφέρθηκε ακόμη στο αίτημα των Ελλήνων για μια πιο ισορροπημένη πολιτική, ώστε οι υποσχέσεις που δίνονται να ακολουθούνται από την οικονομική στήριξη που απαιτείται.
Επανέλαβε ακόμη ότι ο λόγος, για τον οποίο υπήρξε καθυστέρηση εκπλήρωσης των προαπαιτούμενων ήταν οι ευρωεκλογές και διαβεβαίωσε ότι μέχρι το τέλος Ιουνίου θα ικανοποιηθούν οι πρώτες έξι δράσεις, ενώ τα υπόλοιπα έξι «θα τα εκπληρώσουμε πριν από τις διακοπές του Αυγούστου».
«Η κυβέρνηση έχει κάθε κίνητρο για να κινηθεί γρήγορα στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που υποσχέθηκε» υπογράμμισε.
Όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους είπε ότι δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία και πως θα αρχίσουν όταν είναι αναγκαίο. Ο υπουργός Οικονομικών τόνισε τέλος ότι υπάρχει εγγύηση του ΔΝΤ για τη χρηματοδότηση της χώρας, ενώ η ευρωπαϊκή εξαρτάται από τα προαπαιτούμενα, δηλαδή τις μεταρρυθμίσεις.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ»

Η «πτώση της Βαστίλης» ή αλλιώς η καρατόμηση του Θεοχάρη...

Του Εγελιανού σχολιαστή, απο το Tvxs...

Και ως εκ του θαύματος τα καταφέραμε! Κυβέρνηση, συγκυβερνήτες, αντιπολίτευση, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, δεξιοί και αριστεροί, καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες, απολυμένοι γενικώς, λογιστές, επιχειρηματίες, φοροφυγάδες, κομπιναδόροι, πλούσιοι και φτωχοί, νέοι και γέροι, όλοι μαζί τα καταφέραμε. Διώξαμε τον κατ’ εξοχή μισητό άνθρωπο.
Αυτόν που ευθύνεται για όλα μας τα δεινά, αυτόν που μας έφερε στη δυστυχή κατάσταση να μην έχουμε μία, τον άνθρωπο που ήταν ο εκφραστής και ο εντολοδόχος των ξένων, των ημεδαπών, του κεφαλαίου και όποιου άλλου οργανωμένου και ανοργάνωτου προσώπου και χώρου μπορούμε να φανταστούμε ή να του προσάψουμε. Ο Θεοχάρης έγινε μέσα σε ένα και κάτι χρόνο ο δικός μας Λουδοβίκος, ο δικός μας Ρωμανόφ ή εν τέλει, κάτι αντίστοιχο απεχθές και μισητό με τους προηγούμενους.

Οι νικητές χαμογελάνε αυτάρεσκα και έχουν «στρώσει το χαλί» για το διάδοχο πρόσωπο ή είναι στα μαγειρέματα (παλιά μου τέχνη κόσκινο!). Έχουν βγάλει χαρτί και μολύβι, σβήνουν και γράφουν, συζητούν και παζαρεύουν για το ποιος θα είναι αυτός που θα αναλάβει το πόστο του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, έτσι ώστε να υλοποιήσει μια προαποφασισμένη και συμφωνημένη πολιτική, χωρίς όμως να μιλάει, δίχως να προσπαθεί να «σπάσει αυγά» και το πιο σημαντικό, να είναι ανίκανος να ενοχλήσει το εγχώριο πελατοκρατικό, ρουσφετολογικό, συντεχνιακό και εξόχως αναποτελεσματικό και υποκριτικό πολιτικό σύστημα, που είναι, παραμένει και συνεχίζει να μάχεται για το ιδιοτελές του συμφέρον.
Οι ξένοι, η Κομισιόν και οι τροϊκανοί «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου». Είτε είναι αφελείς, είτε τα «έχουν κάνει πλακάκια» με την ντόπιους εξουσιαστές. Οι ξένοι δείχνουν ότι φοβούνται το αυτονόητο. Την μπαμπεσιά του Ρωμιού. Ο Έλληνας ζυγό δεν δέχεται, αρκεί να έχει αυτός το ζύγι και να ορίζει το μέγεθος της αλυσίδας και το εύρος της του κελιού. Και προπάντων, εκείνος που θα φοράει την αλυσίδα και θα είναι μέσα σε ένα στενάχωρο κελί να είναι ο διαχρονικός και αέναος Καραγκιόζης.
Για αυτό μην ξεχνιόμαστε. Οι δικοί μας ξεπάστρεψαν τον Καποδίστρια, φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και έστειλαν στο πυρ το εξώτερο τον Βενιζέλο (τον Ελευθέριο, όχι την συνεπώνυμή του καρικατούρα). Ο Θεοχάρης εφάρμοζε μια προαποφασισμένη και ψηφισμένη από την πλειοψηφία της Βουλής των Ελλήνων (αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει ή να το αμελούμε) πολιτική που έχει το όνομα «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» 1, 2 και 3. Έκανε αυτό που τον πλήρωναν να κάνει, ευσυνείδητα, οργανωμένα και συστηματικά. Και όταν τον αξιολογούσαν εκείνοι οι οποίοι τον έλεγχαν, του έδιδαν υψηλό βαθμό.

Η ακαταμάχητη Λογική του Γιάννη Πρετεντέρη...

Του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη... Όλους μπορείς να τους νικήσεις, εκτός από τη Λογική, με το λάμδα κεφαλαίο. Η Λογική είναι ακατανίκητη, ακαταμάχητη, αναπόφευκτη, αδήριτη και διάφορα άλλα από άλφα. Δυο και δυο θα κάνουν τέσσερα εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν κι όποιος τα βάζει με τη Λογική, είναι σα να τα βάζει με τις μαθηματικές αρχές, με τους φυσικούς νόμους, με τον Θεό τον ίδιο. Ο Θεός να μας φυλάξει.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ο Μέγας Διάκονος της Λογικής, με το λάμδα κεφαλαίο, τύφλα να ‘χουνε δηλαδή ο Αριστοτέλης και ο Ράσελ μαζί. Διαβάστε το πόνημά του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής και θα αντιληφθείτε περί τίνος πρόκειται: «Η Ευρώπη του κοινού νομίσματος στηρίζεται σε μια σειρά από κανόνες και υποχρεώσεις για όσα κράτη έχουν κοινό νόμισμα. Μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν, αυτοί είναι οι κανόνες και οι υποχρεώσεις. Θέλουμε το ευρώ; Εφαρμόζουμε τους κανόνες και εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το ευρώ, είτε είναι φετίχ είτε δεν είναι. Δεν θέλουμε να εφαρμόσουμε τους κανόνες και να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις; Κουνάμε μαντήλι στο ευρώ και βαδίζουμε καμαρωτά στη δραχμή, το ρούβλι, το γρόσι και σε ό, τι άλλο τραβάει η ψυχή μας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει και ούτε προβλέπεται να υπάρξει, αν ψηφιστεί ο Τσίπρας ή η μούμια του Λένιν ή ο Βελζεβούλ αυτοπροσώπως».

Καταλάβατε ζαγάρια; Ή το ένα ή το άλλο, το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο αποκλείονται εντελώς. ‘ Η με το ευρώ ή με το γρόσι, τελειωμένη υπόθεση. Ούτε διαπραγμάτευση ούτε συσχετισμός δύναμης, ούτε λαϊκός παράγοντας, τι να φτουρήσει ο λαϊκός παράγοντας μπροστά στα ατσάλινα τείχη της Λογικής. Τα γράφει αυτά ο Πρετεντέρης είκοσι ημέρες πριν από τις ευρωεκλογές, εκεί όπου οι λαοί τις Ευρώπης θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Ο Σταύρος στα ίχνη της Ντόρας...

του Τασου Κωστοπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Τι ακριβώς προτείνει για τα βασικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας το νέο «κόμμα Θεοδωράκη»; Διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του πρωταγωνιστή της κίνησης, διαπιστώνεις ότι, παρ’ όλο που αυτή θυμίζει περισσότερο γλυκανάλατη έκθεση ιδεών παρά πολιτικό κείμενο, περιέχει ωστόσο μια σειρά προγραμματικά στοιχεία που αποκαλύπτουν και το πραγματικό κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό προφίλ του «Ποταμιού» – το προφίλ μιας ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης, δεξιάς κίνησης. Αν παραμερίσουμε κάποια πιασάρικα αλλά άχρωμα λαϊκιστικά πυροτεχνήματα (μείωση του αριθμού των βουλευτών, «την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα»), τα απλώς αυτονόητα (περισσότερα λεωφορεία το πρωί, ανακύκλωση των σκουπιδιών αντί για το ρίξιμό τους στα δάση και τη θάλασσα) ή ακόμη και φαιδρά (περισσότεροι εθελοντές αιμοδότες – με ποια μέθοδο άραγε;), οι συγκεκριμένες προτάσεις που προκύπτουν είναι οι εξής:

● «Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια», ώστε οι κυβερνήσεις «να μη φοβούνται το πολιτικό κόστος» των αντιδημοφιλών επιλογών τους.
● Απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο.
● Δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ.
● Να πάψουμε ν’ «αναμασάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιστορίες φοροδιαφυγής», που παρεμποδίζουν την οικονομική δραστηριότητα.
● Να καταργήσουμε (;) τις γεννήσεις με καισαρική, για να πάψουμε να «έχουμε τις περισσότερες στον δυτικό κόσμο» – ή μήπως να μην καλύπτονται πλέον αυτές από τα ασφαλιστικά ταμεία;
● Για το ζήτημα του χρέους, η διακήρυξη περιορίζεται στην αφ’ υψηλού διαβεβαίωση ότι «θα στείλουμε τους καλύτερους διαπραγματευτές – αυτό είναι εύκολο», συνδέει όμως αυτό το «εύκολο» με την αδιαπραγμάτευτη αποδοχή των επιταγών της Ε.Ε.: «Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας», εξ ου και θα πρέπει «να παρουσιαστούμε πιο Ευρωπαίοι από τους Ευρωπαίους».
● Η οικονομική πολιτική, τέλος, εξισώνεται με απλή ικανοποίηση των επενδυτών: «Πώς θα ξαναχτίσεις την οικονομία; Ποιοι θα επενδύσουν; Πώς θα έρθουν πίσω τα λεφτά; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο και πώς θα τους κάνεις να σε εμπιστευτούν; Αυτοί που κυβερνούν φοβίζουν κάθε μέρα όσους ακόμα επενδύουν σε αυτή τη χώρα και αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν τρομοκρατούν και τους επόμενους».

Μνημονιακή σαλάτα στην Εκπαίδευση....

του Κλεαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Η σήψη της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου δεν συνοδεύεται πλέον μόνον από την απαραίτητη δυσωδία, αλλά και από μια εικόνα πλήρους παράνοιας. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει ο πολίτης τα όσα ένα από τα αστέρια της κυβέρνησης αυτής, ο υπουργός Παιδείας κ.λπ., Κ. Αρβανιτόπουλος, εξήγγειλε;
Το εμφανώς εν συγχύσει ευρισκόμενο άτομο, αφού πρώτα ζητούσε να μειωθεί ο χρόνος διδασκαλίας κατά μια εβδομάδα, τη «Λευκή Εβδομάδα» (για να κάνουν τα Ελληνόπουλα σκι έστω και στις ελληνικές Άλπεις), τώρα ανακάλυψε ότι λείπουν μέρες διδασκαλίας και καταργεί γιορτές και διακοπές, επιμηκύνοντας παράλληλα τη διάρκεια του σχολικού έτους.
Όπως μας πληροφόρησε προσκείμενη εφημερίδα (σε σχετική ζύμωση της κοινής γνώμης), στα σχέδια του υπουργού είναι η έναρξη της σχολικής χρονιάς νωρίτερα από τις 11 Σεπτεμβρίου, αλλά και η παράταση των μαθημάτων μέσα στο καλοκαίρι! Κι από κοντά η κατάργηση αργιών, όπως της μισής βδομάδας μετά το Πάσχα, της γιορτής του Αϊ-Γιάννη κ.λπ.
(Περιμένω με αγωνία την τοποθέτηση των κ.κ. Άνθιμου, Σεραφείμ και λοιπών εντεταλμένων του Κύριου).
Ο υπουργός θεωρεί ότι «η επιμήκυνση του σχολικού έτους εντάσσεται στο γενικότερο πλάνο της αναπροσαρμογής των παιδαγωγικών μεθόδων, οι οποίες περιλαμβάνουν, επίσης, αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων με συνεπακόλουθη μείωση της διδακτέας ύλης». Καταλάβατε;

Τρολάροντας την ανάπτυξη...

του Σι Μπεμόλ, απο  toPortal...

Στη γλώσσα του Διαδικτύου –αντιγράφω από τη wikipedia– η λέξη τρολ ή τρολλ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μια online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, μια mailing list, ένα chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα, ώστε να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες. Η συμπεριφορά αυτή πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του.
Οι προκλητικά επιτηδευμένες και εκτός θέματος αυτές θέσεις ονομάζονται «τρολιές» και μπορούν εύκολα να ξεφύγουν από το χώρο του Ίντερνετ. Οι πιο έξυπνες απ' αυτές αναπαράγονται από τα έντυπα και τηλεοπτικά μέσα μαζικής εξημέρωσης, κάποιες μάλιστα κατασκευάζονται εκεί, γεμίζουν στήλες και δίνουν στον αναγνώστη ή τον τηλεθεατή την ευκαιρία να χαμογελάσει.
Γνωστές τρολιές, για παράδειγμα, είναι η παρέμβαση των 58 προσωπικοτήτων για τη βία ή του μοναχού στη Μονή Εσφιγμένου στο Άγιον Όρος, που πέταξε μολότοφ σε αστυνομικούς, και πολλές άλλες.

Άτυπα...

Cogito ergo sum...

Τον κύριο Χάρη Θεοχάρη σίγουρα τον έχετε ακούσει. Μιλάμε για τον γενικό γραμματέα τού υπουργείου οικονομικών, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με τα δημόσια έσοδα. Πρόκειται, δηλαδή, για τον άνθρωπο ο οποίος έχει φορτωθεί την προσπάθεια του κράτους να μαζέψει όσο περισσότερα λεφτά γίνεται.

Την Ευαγγελία Αγγελίδου σίγουρα δεν την ξέρετε, αφού είναι μια απλή συνταξιούχος. Η ιδιαιτερότητά της είναι ότι μέσα στο 2012 εισέπραξε αναδρομικά εισοδήματα περίπου 25.000 ευρώ. Έτσι, λοιπόν, κάτι τα αναδρομικά και κάτι τα τρέχοντα, της βεβαιώθηκε ως φόρος εισοδήματος 2013 το ποσό των 13.000 ευρώ.

Φυσιολογικά, αυτά τα δεκατρία χιλιάρικα πρέπει να καταβληθούν σε τρεις δόσεις. Η συνταξιούχος ζήτησε καλύτερο διακανονισμό από το κράτος αλλά -βάσει των κείμενων νόμων- δεν μπορεί να γίνει τίποτε καλύτερο από δώδεκα δόσεις. Επειδή αυτό σημαίνει ότι κάθε μήνα πρέπει να πληρώνει κάπου 1.100 ευρώ ως δόση, η συνταξιούχος τόλμησε να ανοίξει διάλογο στο twitter με τον ίδιο τον κύριο Θεοχάρη, προκειμένου να βρεθεί τρόπος αύξησης των δόσεων. Προσέξτε τον σπαρταριστό διάλογο που ακολούθησε:

Υπάρχουν και άχρηστοι ηλίθιοι...

της Αντας Ψαρρα, αναδημοσιευση απο το Red NoteBook...
Χτύπησε για τρίτη φορά σε διπλό ταμπλό ο έγκυρος δημοσιογράφος των «Νέων» Γ.Π., κατά κόσμον Γιάννης Πρετεντέρης. Σε χθεσινό του άρθρο εντοπίζει «πολλές συμπτώσεις» και καταφέρεται εναντίον της «Εφ.Συν.» για τη δημοσίευση μιας συνέντευξης του Δ. Κουφοντίνα και μιας επιστολής του Χ. Ξηρού, αλλά και της «Αυγής» για ανάλογες δημοσιεύσεις και, τέλος, κατά της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για την υπεράσπιση του δικαιώματος του Σάββα Ξηρού να πάει στο νοσοκομείο, λόγω της κρίσιμης κατάστασης της υγείας του. Συνδυάζοντας τα παραπάνω με την απόδραση σε άδεια του Ξηρού και την εξαφάνιση των Μαζιώτη - Ρούπα μετά την αποφυλάκισή τους και τέλος το «πάρτι» των κρατουμένων στον Κορυδαλλό, φτάνει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά δεν είναι απλές συμπτώσεις και «ότι κάτι συμβαίνει στον χώρο της εγχώριας τρομοκρατίας» για το οποίο κάτι «δεν αρκούν μόνο οι αιματοβαμμένοι εγκληματίες αλλά χρειάζονται και πολλοί χρήσιμοι ηλίθιοι για να τους ανοίξουν το δρόμο».

Αφού λοιπόν αρέσουν στον Γ.Π. οι συμπτώσεις αλλά και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, ας του θυμίσουμε μερικές «καραμπινάτες συμπτώσεις»:

Επί δικαίους και αδίκους...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Μες στα Χριστούγεννα ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας υποστήριξε ότι για την αιθαλομίχλη που πνίγει τις μητροπολιτικές περιοχές Αθηνών και Θεσσαλονίκης δεν ευθύνεται η υψηλή λόγω φόρου τιμή πετρελαίου. Εν συνεχεία πρότεινε ένα επιπλέον επιχείρημα για τον υψηλό φόρο καυσίμων: έτσι αποτρέπονται οι πλούσιοι ιδιοκτήτες να θερμαίνουν τις πισίνες τους με φτηνό πετρέλαιο θέρμανσης.
Τα λογικά χάσματα του υπουργού δεν οφείλονται προφανώς σε έλλειμμα ευφυΐας, και δεν είναι μόνο δικά του, είναι της κυβέρνησης. Προδίδουν όμως ένα ιδιότυπο πείσμα, έλλειψη πολιτικού πραγματισμού και μια περιορισμένη αντίληψη του πραγματικού κόστους της πολιτικής που εφαρμόζεται. Προσηλωμένος στον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος διά της συλλογής φόρων και της επιβολής ισοπεδωτικής λιτότητας, δεν βλέπει ότι οι παρενέργειες μπορεί να προκαλούν μη αντιστρεπτές βλάβες στο καθόλου οικοσύστημα ― και δεν εννοώ μόνο τις προβλέψιμες βλάβες στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, αλλά και τις μη μετρήσιμες, τις απρόβλεπτες επιπτώσεις στα κοινωνικά ήθη.
Το εξωλεκτικό μήνυμα είναι το πιο ανησυχητικό μήνυμα που στέλνει ο υπουργός: για να περιορίσει μερικές εκατοντάδες πλούσιους, εγκαταλείπει στο ψύχος και το τοξικό νέφος μερικά εκατομμύρια φτωχούς. Το αντίθετο από τον βιβλικό μύθο των Σοδόμων· ο Θεός δεν θα έβρεχε πυρ και θειάφι εάν βρίσκονταν έστω και δέκα δίκαιοι.

Προβοκάτσια απ’ όπου κι αν προέρχεται...

απο το AlterThess...
Ότι και να έγινε το απόγευμα της Παρασκευής έξω από τα γραφεία της φασιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο, όποιοι και να είναι οι πιστολάδες που εκτέλεσαν εν ψυχρώ κάποιους που, όπως φαίνεται, ούτε ήξεραν ούτε και αναγνώρισαν, το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία ξεγυρισμένη προβοκάτσια. Απ’ όπου κι αν προέρχεται και σε αυτή την περίπτωση οι λέξεις, το «απ’ όπου κι αν προέρχεται», έχουν μία απόλυτα ξεκάθαρη σημασία.
Προφανώς και η βλακεία είναι ανίκητη, όμως προφανώς και ζούμε σε μία χώρα με πολύ βαθύ κράτος, όπου παραδοσιακά η αντιτρομοκρατική δημιουργούσε δουλειές για την αντιτρομοκρατική, γι’ αυτό και άνοιξαν ένα σωρό δουλειές μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δουλειές που ακόμα παραμένουν ανοιχτές.
Προφανώς, ότι και να έχει γίνει, η Χρυσή Αυγή θα προσπαθήσει να επιστρέψει στο προσκήνιο, από το λαγούμι που είχε χωθεί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα προσπαθήσει να ηρωοποιήσει τους δύο νεκρούς, που είναι δικοί της νεκροί, και να τους χρησιμοποιήσει για την επαναφορά της.
Προφανώς, ότι και να έχει γίνει, η κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς θα παίξει το χαρτί του «νόμου και της δημοκρατίας» και θα φορέσει το μανδύα του εγγυητή της ομαλότητας, ώστε… να μην έρθουν οι κομουνιστές στην κυβέρνηση και η χώρα οδηγηθεί σε έναν κανονικό εμφύλιο.
Προφανώς, ότι και να έχει συμβεί, τα καθίκια στα ΜΜΕ, στα δελτία των οχτώ, χοροπηδούν από τη λύσσα τους και πιστεύουν ότι βρήκαν επιτέλους το «εξαφανισμένο» άκρο, αυτό που τόσο καιρό και τόσο επιμελώς έκρυβαν όσοι αντιστέκονται στην ισοπέδωση των ζωών τους.

Επιστημονικό επίπεδο μεσαίωνα - πολιτικό επίπεδο χούντας...

Old Boy...

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου.   Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν  η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν απομαγνητοφωνημένα κείμενα ολόκληρων τηλεφωνικών συνεντεύξεων και συνδιαλέξεων με δημοσιογράφους ελληνικών και ξένων ΜΜΕ περιλαμβάνει η δικογραφία για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης στις Σκουριές. Οι συνεντεύξεις που δίνονται τηλεφωνικά σε δημοσιογράφους που καλούν τα -κατά την Αστυνομία- μέλη της εγκληματικής οργάνωσης για να ενημερωθούν για τις εξελίξεις, αποτελούν και αυτές ενοχοποιητικό υλικό. 

---

Αντιγράφω το στάτους ενός φεϊσμπουκικού φίλου (κι αν τυχόν παρεξηγηθεί ο υπουργούλης και θελήσει να κυνηγήσει δικαστικά κανένα, τότε δεν είναι

κανενός φίλου κι έτσι τα λέω και δικό μου είναι):

«Τα πρωινά τις Παρασκευές πηγαινω στο Μητροπολιτικο Κοινωνικο Ιατρειο Ελληνικού οπου κανω εθελοντικη εργασια ως ... (και τα πρωινά τις Τρίτες πηγαινω στην ... ως αμισθος επιστημονικος συνεργατης στην προπτυχιακη κλινικη της ..., αφου πιο πριν περάσω μια βολτα πρωι πρωι απο το κυλικείο και πετάξω στον κάδο ολες τις Athens Voice που μολις έχουνε φέρει, καταπληκτικη αισθηση αν δεν το εχετε κανει καντε το). Μιας και δεν σας ειχα αναφερει το εβδομαδιαίο ωρολόγιο μου πρόγραμμα.
Tο Ιατρείο αυτό είναι μια κοινωνική δομή αλληλεγγύης με τεράστια σημασία εν καιρώ κρίσης που στηριζει τους μη προνομιούχους και με ακόμα πιο τεράστια σημασία σε ενδεχόμενη Κυβέρνηση της Αριστεράς, ειδικά τον πρώτο καιρό ανασύνταξης του χάους στο οποίο μας εχουνε φτάσει.
Θα μπορούσε κάποιος να πει λοιπόν οτι η τωρινή κυβέρνηση φοβάται πλέον ακόμα και την αλληλεγγύη προς όλους (ενω τα μοιράσματα σε άρειους απο τους χρυσαυγίτες ήταν μια χαρά) και γι αυτο μπούκαρε σήμερα στο Ιατρειο με τους μπάτσους (λογω ΑΝΩΝΥΜΗΣ καταγγελίας για ναρκωτικά, ναι οτι οι γιατροι δινουν ναρκωτικά σε ναρκομανείς, επιστημονικο επιπεδο μεσαίωνα, πολιτικό επίπεδο χούντας).
Δεν είναι καν αυτό παιδιά. Ειναι τόσο ηλίθιοι και επικίνδυνοι που ο Υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης (φανταζοσασταν ποτε 4-5 χρονια πριν οτι θα λεγατε μαζι αυτες τις 4 λεξεις? ουτε εγω) αποφάσισε να κανει ντου επειδη την Δευτέρα στον Χατζηνικολαου στριμωχτηκε απο μια ερωτηση Γιατρου του Μητροπολιτικού Ιατρείου. Σου λέει ετσι είσαι, τσάκω ενα ντου τωρα να μαθεις να εισαι σούζα στον υπουργούλη
Τακτικές μαφίας, τακτικές ρεβανσισμού, όμοιο με αυτόν που ανερυθρίαστα παραδεχτηκε ο Αδωνης οταν κλείνανε την ΕΡΤ (δεν μας φερόσασταν καλά, μας κρίνατε παραπανω απο οσο επιτρέπουμε, τωρα σας κλεινουμε ας προσέχατε) - ειχα ποσταρει τοτε και σχετικό βιντεάκι, για οποιον το επιθυμεί.
Και αυτό που ακούω συχνά να λέγεται αν δεν ήταν τόσο αστείοι θα ήταν επικίνδυνοι ή αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι θα ηταν αστείοι...
Ε δεν είναι πια αστείο.
Να τελειώνουμε με αυτούς οσο το δυνατόν συντομότερα».

Εμ, έτσι είναι...

Cogito ergo sum...

"Η Ελλάδα είναι η χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας και παράνομης μετανάστευσης (...) Στην Ελλάδα υπάρχουν τόσοι άνεργοι όσοι και παράνομοι μετανάστες και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο (...) Είμαστε μια χώρα που υποδέχεται περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, κυρίως παράνομους μετανάστες. Μόνο το 10% αυτών έρχονται από εμπόλεμες ζώνες ή ζητούν με τις κανονικές διαδικασίες άσυλο. Τι κάνει κανείς με το υπόλοιπο 90% σε μια χώρα που μαστίζεται από την ανεργία; Πάνω από το 60% αυτών είναι νέοι. Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτό. Να βρούμε μία λύση. Και δεν θέλω η λύση αυτή να είναι μόνο της Ελλάδας ή της Μάλτας ή της Ιταλίας, αλλά μία ευρωπαϊκή λύση." [Ακριβή αποσπάσματα από τις δηλώσεις που έκανε ο πρωθύ κατά τις χτεσινές συναντήσεις του με τους ομολόγους του της Μάλτας και της Ιταλίας.]


Βρε, καλώς τονε! Άντε, ρε συ Αντώνη, άντε και είχαμε κάμποσες μέρες ν' ακούσουμε χοντροπαπαριά από τα χειλάκια σου! Άξιζε η αναμονή, πάντως, γιατί τούτη την φορά η παπαριά σου πήρε διεθνείς διαστάσεις. Ευτυχώς, είσαι σε φόρμα βλέπω. Άντε μπράβο, γιατί κόντεψε να σου κλέψει την πρωτιά στις παπαριές ο Γιωρίκας, με κείνο το αμίμητο που είπε στον Ομπάμα για δημοψήφισμα.

Δηλαδή...ήμαρτον! Μα πόση διαστροφή κρύβει το μυαλό που έχεις στην καρκάλα σου, ώστε μπόρεσες να συνταιριάξεις τον αριθμό των ανέργων με τον αριθμό των μεταναστών; Διάολε, νομπελίστες και νομπελίστες οικονομολόγοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν τον πολύπλοκο συνδυασμό που έκανες εσύ!

Κοινωνικό ζήτημα και ανορθολογικές ιδέες...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ, απο την Αυγη...

Από τον κήπο της επικαιρότητας σταχυολογώ δυο πολύ διαφορετικά γεγονότα των τελευταίων ημερών. Το πρώτο είναι ότι για δέκα λοιπόν χιλιάδες επιδοτούμενες θέσεις απασχόλησης (με αμοιβή κάτω των πεντακοσίων ευρώ) κατατέθηκαν εκατόν εξήντα χιλιάδες αιτήσεις. Το θέμα αφορά ως γνωστόν πεντάμηνο πρόγραμμα «κοινωφελούς εργασίας» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που απευθύνεται σε ανέργους.
Το άλλο νέο είναι ότι, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Metron Analysis, ένας στους τρεις πολίτες (κάπου το 33%) φαίνεται να πιστεύει στους περίφημους αεροψεκασμούς που σύμφωνα με τη σχετική πληθωρική παραφιλολογία «παραλύουν τη βούληση των Ελλήνων να αντισταθούν και να ξεσηκωθούν». Και από την ποιοτική ανάλυση προκύπτει ότι από αυτούς είναι ανησυχητικά μεγάλο το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ενώ πρόκειται κυρίως για νέες γυναίκες και αποφοίτους κατώτερης και μέσης εκπαίδευσης.
Υποθέτω ότι ο συνδυασμός τέτοιων ψηφίδων της πραγματικότητας συνθέτει το πραγματικό πρόσωπο της κρίσης. Και ότι αν μείνει κανείς μόνο στη μια ψηφίδα χωρίς να σκεφτεί την άλλη, η ανάλυσή του θα έχει ένα μεγάλο κενό.
Έχουμε κατά κάποιον τρόπο υποχρέωση να σκεφτόμαστε και τις δυο όψεις. Τη μεταμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων που συντελείται σε συνθήκες παγίωσης της μεγάλης ανεργίας και των οικονομικών αδιεξόδων. Αλλά και την εκρηκτική απογείωση του ανορθολογισμού που δεν συνιστά δευτερεύουσα ανωμαλία ούτε μια, αδιάφορη από πολιτική άποψη, κοινωνική γραφικότητα.

Οσο υπάρχουν άνθρωποι...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Οσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, όπως οι επιτελείς της Ν.Δ., πως «είναι απαίτηση των καιρών η ανάδειξη του φρονήματος, του αξιόμαχου και των συμβολισμών των Ενόπλων Δυνάμεων» διά της συμμετοχής τεθωρακισμένων και μαχητικών αεροπλάνων στις παρελάσεις, δεν έχουμε λόγους να φοβόμαστε ότι χάθηκε από τα μέρη μας ο Λόγος, που «κι αυτός εδώ γεννήθηκε». Οχι. Καμία ανησυχία ότι ξενιτεύτηκε (ακολουθώντας τη μισή νεολαία μας) ο εν λόγω Λόγος, που του προσθέσαμε κι ένα δυναμωτικό επίθετο, «ορθός», δίκην βακτηρίας, όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν (όπως ο στρατηγός-υπουργός κ. Αβραμόπουλος) πως «οι παρελάσεις πρέπει να γίνονται με τιμή και δόξα και όχι μίζερα», υποθέτοντας ευλόγως ότι η μεν τιμή έχει μεταμορφωθεί σε F16, η δε δόξα σε τεθωρακισμένο.
Οσο υπάρχουν άνθρωποι (το 30% όσων ζουν ανάμεσά μας) που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν με ανθελληνίνη, υποταγίνη και εωσφορούχα, δεν πρέπει να φοβόμαστε πως οι ουρανοί έπαψαν να ασχολούνται μαζί μας. Το αντίθετο. Εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι κεραίας οι διαβεβαιώσεις πως ο Θεός είναι Ελληνας (και δεν εννοούμε βέβαια τον Δία), που τις είχαμε ακούσει τω καιρώ εκείνω από αρχιεπισκοπικά χείλη. Δικαιούνται λοιπόν όσοι ασχολούνται με το μέλλον του τόπου, μετρώντας το έστω ως τμήμα του προσωπικού τους πολιτικού μέλλοντος, να πιστεύουν ότι θα δράσει υπέρ ημών ο πατριωτισμός των ουρανίων δυνάμεων, οπότε δεν συντρέχει λόγος για σχεδιασμούς, προγράμματα κ.τ.λ. Αρκεί να λες μια στο τόσο «με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας θα τα καταφέρουμε», και θα τα καταφέρεις.

Ζεια, το “υπερδημητριακό” των αρχαίων Ελλήνων… που το έδιναν στα ζώα....

απο το Ιστολογιο του Νικου Σαραντακου...
Πήρα ένα απελπισμένο ηλεμήνυμα από μια φίλη μου, μαθηματικό, που είναι καθηγήτρια σε λύκειο μεγάλης επαρχιακής πόλης της Βόρειας Ελλάδας. Έκαναν κάποια εργασία, ή πρότζεκτ, για την παραδοσιακή διατροφή, και πετάχτηκε μια άριστη μαθήτρια, ένα “αστέρι” που παίρνει όλο εικοσάρια, και πρότεινε:
– Να μελετήσουμε, κυρία, και τη ζεια, το “υπερδημητριακό” των αρχαίων Ελλήνων, που μας το σταμάτησαν οι ξένοι και μας επιβάλανε να τρώμε σιτάρι για να μας κάνουν κατώτερούς τους.
Η φίλη μου ξέφυγε τον σκόπελο με τη δικαιολογία ότι δεν θα εξετάσουν αρχαία τρόφιμα αλλά μόνο παραδοσιακά (όχι και πολύ καλή, αλλά εκείνη την ώρα δεν βρήκε άλλην), αλλά το παραμύθι με τη ζεια κυκλοφορεί εδώ και κάμποσο καιρό στο ελληνικό Διαδίκτυο, οπότε σκέφτηκα πως δεν θα είναι περιττό ένα άρθρο.
Σύμφωνα με το παραμύθι, στο οποίο είχα αναφερθεί επιτροχάδην πέρσι: Οι αρχαίοι δεν έτρωγαν ψωμί από σιτάρι. Το σιτάρι το είχαν ως τροφή των ζώων και το ονόμαζαν πυρρό. Έτρωγαν μόνον ψωμί από Ζειά ή Κριθάρι και εν ανάγκη μόνον από κριθάρι ανάμεικτο με Σιτάρι. Ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε την στρατιάν του μόνο με Ζειά, διά να είναι οι άνδρες του υγιείς και πνευματικά ανεπτυγμένοι. Αν οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν ψωμί από σιτάρι δεν θα είχαν τόσο υψηλήν πνευματικήν ανάπτυξιν. Μόλις οι κοσμοκράτορες εδιάβασαν αυτήν την έκθεσιν της επιτροπής, δίδουν εντολή το 1928 να αναιρεθεί αμέσως η καλλιέργεια Ζειά στην Ελλάδα και μόνον στην Ελλάδα.

Αυτές τις πρωτοφανείς μπαρούφες τις πήρα από εδώ, αλλά κυκλοφορούν και αλλού. Όπως βλέπετε, είναι απόσπασμα από το βιβλίο “Ο ιστορικός εμπαιγμός” του κ. Γ. Αϋφαντή. Δεν ήξερα τον συγγραφέα, αλλά γκουγκλίζοντας βρίσκω ότι είναι στρατηγός με συνωμοσιολογικά ενδιαφέροντα (π.χ. εδώ). (Υπάρχει και άλλος Γ. Αϋφαντής, διπλωμάτης, που λέγεται ότι ήταν ή είναι και σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, να μην τους μπερδεύουμε).

Το ανέλπιστο τηλεφώνημα...

Sotosblog...

Δεν καταλαβαίνω γιατί αποτελεί πικάντικη είδηση το ότι κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης έλαβε, λέει, τηλεφώνημα ο Σαμαράς στο κινητό από εταιρεία τηλεφωνίας για προσφορά να αλλάξει Δίκτυο, ενώ δεν αποτελεί αντιστοίχως πικάντικη είδηση ότι οι επικεφαλής δύο μεγάλων ανταγωνιστικών δικτύων κινητής τηλεφωνίας τον είχαν επισκεφθεί αυτοπροσώπως στο Μαξίμου, όπου έγιναν αυτοί δεκτοί με κόκκινο χαλί για να ανακοινωθεί στη συνέχεια επίσημα και με τυμπανοκρουσίες ως μεγάλη επένδυση-σουξέ η συνένωσή τους σε επίπεδο υποδομών η οποία πολύ γρήγορα θα οδηγήσει σε νέα απώλεια θέσεων εργασίας, αφού δεν θα χρειάζονται δύο για τη δουλειά που μπορεί να κάνει μόνο ένας.
Συμβαίνουν, λέει, αυτά και στον Πρωθυπουργό, και θυμηδία επικράτησε στην ομήγυρη. Πσσς… Ώπα, ρε μεγάλε. Τι είναι, δηλαδή, το τηλέφωνο του Σαμαρά; Αριθμός με έντεκα εφτάρια; Που τα προσθέτεις με τη μέθοδο της αρχαίας αριθμοσοφίας, που εσχάτως βλέπω ότι κερδίζει πόντους στη μπλογκόσφαιρα; Για πες, τι βγάζει, δηλαδή, η αριθμοσοφική πρόσθεση; Τη φράση «καθημερινός άνθρωπος»; Ή μήπως τη λέξη «κουτσάβι»; Είπαμε, όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει –πλειστηριασμούς, αμυντικές βιομηχανίες και δεν συμμαζεύεται– αλλά και το τηλέφωνο του ειδική περίπτωση, ρε παιδί μου;
Αλήθεια, μήπως βγάζει όντως τη λέξη «κουτσάβι»; Θα ‘χει γούστο… Για να δούμε.
Παίρνουμε, λοιπόν, τα γράμματα της λέξης «κουτσάβι», με τους αριθμούς που τους αντιστοιχούν, κατά τη μέθοδο που… αριθμοσοφικώς αποδεικνύει τη μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας. Δηλαδή: Κ=11, Ο=70, Υ=400, Τ=300, Σ=200, Α=1, Β=2, Ι=10
Στη συνέχεια προσθέτουμε αυτούς τους αριθμούς: 11+70+400+300+200+1+2+10=994
Προσθέτουμε τώρα το μερικό σύνολο που προέκυψε: 9+9+4=22,
Προσθέτουμε τους αριθμούς του νέου συνόλου: 2+2=4
Καταλήξαμε στον αριθμό τέσσερα.
Ακόμα, λοιπόν, κι αν ο Σαμαράς είχε αριθμό τηλεφώνου 777 777 77 77, τότε 7+7+7+… έντεκα φορές, μας κάνει 77, δηλαδή 7+7=14, συνεπώς 4+1=5, άρα δεν βγαίνει. Κρίμα… Ατυχία.

Βάλε μου δύσκολα…

απο το Alter Thess...
Το πιο δύσκολο πράγμα όταν ανοίγεις έναν μεγάλο πόλεμο στο δημόσιο λόγο σου είναι να συμμαζέψεις τους χαζούς που θα ανέβουν στα κεραμίδια και θα τα κάνουν με μία δήλωση όλα μπάχαλο. Χαζοί με χαζοί όμως έχουν διαφορά. Ο Τατσόπουλος και ο Παναγούλης μπορούν να πηδήξουν τη μισή Αθήνα, να κρεμάσουν κανέναν υπουργό στο σύνταγμα ή να φορέσουν ζουρλομανδύα στον Άδωνι, ενώ εμείς είμαστε με την αποασυλοποίηση.  Όταν όμως το λόγο παίρνουν οι χαζοί της δεξιάς η υπόθεση δεν μαζεύεται με τίποτα. Ειδικά όταν τον δρόμο στους χαζούς ανοίγει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Βγαίνει λοιπόν ο Λεωνίδας Γρηγοράκος –αρμόδιος υφυπουργός- και δηλώνει πως η ΝΔ διόρισε περίπου 850.000 άτομα μεταξύ 2004 και 2008 στο δημόσιο, σε μια προσπάθεια να αποδείξει  ότι οι απολύσεις είναι πλέον επιβεβλημένες. Και αν πιστέψουμε και τα λεγόμενα Σαμαρά αυτοί οι 850.000 σε συντριπτικά ποσοστά είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αφού « ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διόριζαν, αλλά κυρίως ανθρώπους της Αριστεράς.».
Βγαίνει ο Μιχελάκης να συμμαζέψει τις σαχλαμάρες του υφυπουργού και αναφερόμενος στους πραγματικούς αριθμούς των δημοσίων υπαλλήλων λέει πως ««ήταν 692.907 υπάλληλοι, ενώ σε 183.000 υπολογιζόταν το μη τακτικό προσωπικό». Αρκετά λιγότεροι δηλαδή από το μέσο όρο των χωρών της Ευρωπαικής Ένωσης, σαφώς λιγότεροι από όσους απαιτούνται για να καλυφθούν πάγιες ανάγκες του κοινωνικού κράτους, πολύ λιγότεροι από το 1.000.000 που μας έλεγαν προεκλογικά τα στελέχη της ΝΔ. Και προφανώς αν ο αριθμός είναι αυτός, οφείλει ο κ.Μιχελάκης να παραδεχτεί πως έχει γίνει ένα κολοσσιαίο λάθος και πως τους επόμενους μήνες θα παγώσει κάθε απόλυση και θα προκηρυχτούν και μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, να βρούν δουλειά και αυτοί δύσμοιροι του ιδιωτικού που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Και εν πάση περιπτώσει οφείλουν να παραδεχτούν πως το δημόσιο δεν είναι τελικά τόσο μεγάλο, ούτε μπήκαμε μέσα από το μισθολογικό κόστος του προσωπικού του.

Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας* είναι παγκόσμιοι...

Jungle - Report...
Ο τίτλος από το βιβλιαράκι εργαλείο του C, Cipolla ΚΕΔΡΟΣ 2011

Πάνε 4 χρόνια πια που μία ολόκληρη χώρα και ένας λαός (και μιλάμε για την Ελλάδα μόνο), προσπαθεί να κατανοήσει το τι έχει συμβεί και έχει υποστεί μία τόσο βίαιη φτωχοποίηση, μία τρομερά επώδυνη υποβάθμιση της ζωής του της ίδιας πρωτευόντως και κατά δεύτερο λόγο, της ποιότητας της. Γιατί δεν είναι το ίδιο. Όταν υποβαθμίζεται η ζωή η ιδια, εξαφανίζεται. Όταν μειώνεται η ποιότητα της, τότε μιλάμε για εξαθλίωση. Απλά;

Carlo Cipolla 1922-2000

«Εγώ δεν είμαι πολιτικός, λέω την αλήθεια…»

απο την Εφημεριδα των Συντακτων...Μία φράση αποκαλύπτει μερικές φορές όσα έχουν αποκρύψει χιλιάδες λέξεις ή σελίδες. Στην περίπτωσή μας είναι η απάντηση του υπουργού Οικονομικών, κ. Γιάννη Στουρνάρα, στον δημοσιογράφο (βλέπε σελ. 3 για λεπτομέρειες), ο οποίος τον ρώτησε αν μετάνιωσε που δέχτηκε αυτή τη θέση και «μέσα σ” ένα χρόνο όλοι είναι εναντίον σας τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη Ν.Δ.». Η εκπληκτική λοιπόν απάντηση του ανθρώπου που διαχειρίζεται τα οικονομικά της χώρας μας ήταν: «Αυτό σημαίνει ότι κάνω σωστά τη δουλειά μου… Εγώ δεν είμαι πολιτικός, λέω την αλήθεια και με αυτόν τον τρόπο μπορώ να περνάω την πολιτική μου. Ο κόσμος αναγνωρίζει ότι είναι δυσάρεστα τα μέτρα, αλλά είναι αναγκαία…»

Κατ” αρχάς, ο κ. Στουρνάρας μάς λέει κάτι εντυπωσιακό για υπουργό της σημερινής κυβέρνησης: ότι εκείνος, που δεν είναι πολιτικός, αλλά οικονομολόγος, τεχνοκράτης, λέει την αλήθεια, ενώ οι πολιτικοί δεν τη λένε! Με άλλα λόγια, όλοι οι άλλοι που μετέχουν στην κυβέρνηση και είναι πολιτικοί δεν λένε την αλήθεια!

Ταυτόχρονα ο κ. Στουρνάρας, ενθουσιασμένος ίσως επειδή δεν είναι πολιτικός και συνεπώς λέει την αλήθεια, μας πληροφορεί ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί και «περνάει την πολιτική του». Δηλαδή εκείνος που δεν είναι πολιτικός, έχει μια άλλη, διαφορετική πολιτική, την οποία «περνάει»; Δεν θα προσπαθήσουμε να βρούμε άκρη με τις αντιφάσεις του κ. υπουργού. Μας αρκούν οι ομολογίες του για παραπέρα αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και των δημόσιων επιχειρήσεων, οργανισμών και υπουργείων − δηλαδή για νέες απολύσεις που θα “ρθουν.

Ομως η περίπτωσή του είναι χαρακτηριστική της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρη η κυβέρνηση. Στην πλήρη έλλειψη προγραμματισμού και συντονισμού, προστίθενται τα «καψώνια» της γερμανικής κυβέρνησης και ιδιαίτερα του υπουργού Οικονομικών Σόιμπλε, αλλά και το γεγονός ότι ο κατεξοχήν αρμόδιος υπουργός πιστεύει ότι λέει την αλήθεια, ενώ όλοι οι άλλοι την κρύβουν.

Η «αλήθεια» όμως την οποία υποτίθεται ότι αποκαλύπτει ο κ. Στουρνάρας δεν είναι τίποτε άλλο από αυτά που του είπαν να λέει και αυτά που εφαρμόζει δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτά που του είπαν ότι πρέπει να εφαρμόσει. Κι εκείνος, ως καλός μαθητής, τα λέει και τα εφαρμόζει. Αν νομίζει ότι κάνει κάτι διαφορετικό, αυτό είναι δικό του πρόβλημα κατανόησης. Για μας είναι παραπάνω από σαφές ότι ο κ. Στουρνάρας βρίσκεται σε τεράστια απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα και αδυνατεί να καταλάβει αυτά που καταλαβαίνει ο απλός πολίτης: ότι εφαρμόζει μια λαθεμένη και αδιέξοδη πολιτική, η οποία απλώς σωρεύει δεινά στους πολίτες σχεδόν όλων των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων.

Το γεγονός ότι αδυνατεί να πιάσει τον σφυγμό του κόσμου φαίνεται και από την αφελή δήλωσή του ότι ο κόσμος «αναγνωρίζει ότι είναι δυσάρεστα τα μέτρα, αλλά είναι αναγκαία». Αναγκαία είναι μόνο η ανατροπή όλων αυτών των αποτυχημένων συνταγών οικονομικής πολιτικής και μαζί και η ανατροπή των εμπνευστών της…

Αλλαξαν τα πραγματα, αλλαξα κι εγω...

kartesios...

Δεν πείνασα (ακόμη) από την κρίση, δεν έμεινα (ακόμη) άστεγος από την κρίση, δε φυλακίστηκα (ακόμη) λόγω της κρίσης, δε σκέφτηκα ούτε για μια στιγμή ν’ αυτοκτονήσω από απόγνωση λόγω της κρίσης κι ούτε έχω σκοπό να τους κάνω τη χάρη.
Φυσικά, έχω χάσει ελπίδες, όνειρα κι ελευθερία. Κυρίως έχασα μέρος από τον ύπνο μου. Φυσικά και με κυνηγάνε τράπεζες βγάζοντας διαταγές πληρωμών. Φυσικά τα βγάζω πέρα με λίγα, αλλά ευτυχώς έτσι είχα συνηθίσει. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι που έχασα και μου στοιχίζει. Έχασα την ικανότητά μου να συγχωρώ τους ηλίθιους. Αποφάσισα να αδιαφορώ για τα βάσανα ανθρώπων που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και δηλώνουν μέχρι και σήμερα ότι στις επόμενες εκλογές πάλι  Νέα Δημοκρατία θα ψηφίσουν.
Κρίνω πλέον. Και παλιότερα έκρινα, αλλά έβρισκα κι ένα κάρο άλλοθι για να μη θεωρώ ως εχθρούς κάποιους ανθρώπους. Τώρα πλέον θεωρώ εχθρό αυτόν που λέει «είναι ντροπή να θέλετε να υποχρεώσετε τον Γιώργο Παπανδρέου να καταθέσει στη Βουλή». Τώρα πλέον εξοργίζομαι με αυτούς που προχωράνε με συμψηφισμούς, λέγοντας «Ο Γιώργος σας πειράζει που στέλνει υπόμνημα, ενώ αν ήταν ο Κωστάκης μια χαρά θα βολευόσασταν». Τον κοιτάς κι αναρωτιέσαι, τι άλλο πρέπει να πάθει για να σταματήσει να είναι τόσο μαλάκας;
Στερήθηκα τη χαρά να μπορώ να νοιάζομαι για τους ανθρώπους δίχως να με ενδιαφέρει τι πιστεύουν. Πλέον με ενδιαφέρει. Δε μπορώ να συμπαρασταθώ σε κανέναν που όταν ακούει να κατηγορούν την κυβέρνηση, σχολιάζει «γιατί ρε, ο Τσίπρας καλύτερα θα τα έκανε;». Είναι αδύνατον για τον κάθε μικρόμυαλο να αντιληφθεί ότι δεν είσαι σαν τα μούτρα του. Ότι επειδή εκείνος είναι ένας μαλάκας κολλημένος δεξιός ή ένας μουσειακός πρασινοφρουρός δε σημαίνει ότι κι εσύ είσαι είτε με τον Καραμανλή, είτε με τον Τσίπρα. Δεν φτάνει μέχρι εκεί το μυαλό του.
Δεν αντέχω τους ανθρώπους που ακούνε τον Σαμαρά να δηλώνει ότι φαίνεται φως στο τούνελ και τον πιστεύουν. Δε γίνεται να τους συμπαθήσω ή να τους έχω φίλους. Πρέπει να προστατέψω το μυαλό μου. Πρέπει να προστατέψω κι αυτόν κι εμένα από την οργή μου.
Τον πληρωμένο απλώς τον προσπερνάς. Αυτός με 100 ευρώ θα σου πει ή θα γράψει ό,τι θες. Επαγγελματίας σκουπίδι είναι. Εκείνον όμως που τραβάει τα χίλια βάσανα και σου λέει «το παλεύει ο Σαμαράς» ή «Ο Βενιζέλος φταίει μωρέ;», δε μπορώ να τον αντέξω. Παλιότερα είχα υπομονή. Τώρα δεν έχω.
Δεν έχω υπομονή με αυτούς που βρίζουν τους δημόσιους υπαλλήλους επειδή «όλοι μπήκαν με βύσμα», αλλά τους έτρεξαν τα σάλια μόλις άκουσαν ότι στη θέση αυτών που θα φύγουν, θα μπουν καινούριοι. Και δεν τους γουστάρω, γιατί αυτούς τους ίδιους αν τους πεις ότι στο άρθρο 63 του κανονισμού της Βουλής γράφει πως: «Aν βουλευτής απουσιάσει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις το μήνα, κρατείται υποχρεωτικά, για κάθε απουσία, το ένα τριακοστό της μηνιαίας αποζημίωσής του» κι ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το ποιοι είναι οι χαραμοφάηδες, δε λένε κουβέντα.
Δε μιλάνε, επειδή είναι τσάτσοι κάποιου βουλευτή κι ελπίζουν κάπου να τους χώσει. Σε μια θεσούλα. Τους το υποσχέθηκε. Κι αυτοί τον πιστεύουν. Τον στηρίζουν. Λένε τα καλύτερα. Θα τον ξαναψηφίσουν. Κι ας τους γάμησε τη ζωή. Δεν πειράζουν οι χαμένες ζωές των άλλων. Αρκεί που ο βουλευτής τους, υποσχέθηκε ότι τώρα θα τους βολέψει.
Δεν τους γουστάρω τους παρτάκηδες. Δεν τους πάω αυτούς που τις απώλειες των άλλων τις θεωρούν δικαιολογημένες επειδή «καλά να πάθουν που δεν ήταν νοικοκυραίοι», αλλά τις δικές τους απώλειες τις θεωρούν απαράδεκτες και ζητάνε την κεφαλή επί πίνακι «των αναρχοαριστερών που έκαψαν το κέντρο της Αθήνας». Πόση μαλακία ν’ αντέξεις πια; Πόσες φορές να υπομένεις ν’ ακούσεις ότι «εδώ που φτάσαμε φταίει η Αριστερά»;
Δεν τους λυπάμαι, δεν τους γουστάρω, δεν θέλω ούτε να τους βλέπω, ούτε να τους ακούω. Δε μ’ ενδιαφέρουν. Καλός ο ουμανισμός, αλλά όχι σε τέτοιες κοινωνίες και σε τέτοιες καταστάσεις. Όποιος έχει διαφορετική άποψη από αυτή που επιβάλει το Σύστημα, τον βαφτίζουν ένοχο, ανθέλληνα, μπαχαλάκια και όποια άλλη μαλακία τους κατέβει στο άδειο τους κεφάλι.
Καθόλου δε με τρομάζουν οι εκφοβισμοί για κοινωνικές αναταραχές και εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Χίλιες φορές να γίνει έτσι για να τελειώνουμε. Αυτοί που υποστηρίζουν με τόσο σθένος και «ιδεολογική σταθερότητα» τα κόμματα της συγκυβέρνησης, είναι οι ίδιοι που τα στήριζαν τόσα χρόνια και φτάσαμε στο γκρεμό. Ο γκρεμός είναι ο μονόδρομός τους και ψηφοφόροι του γκρεμού οι δεξιοί πάση θυσία.
Απ’ όλα όσα έχασα, αυτό με πείραξε περισσότερο. Ότι μέσα μου γεννήθηκε το μίσος.