Για τα καρναβάλια...

του Γιώργου Μπασκόζου, απο το Barikat.gr...

Ο τρόπος που καθορίζεται η δημόσια ατζέντα, δηλαδή τι συνιστά αξιοπρόσεκτο γεγονός, είναι συχνά τελείως απρόβλεπτος. Από την άλλη όμως δεν είναι τυχαίος,
ακριβώς επειδή «ζούμε “εν ιδεολογία”, δηλαδή μέσα σε μια καθορισμένη παράσταση του κόσμου» το τι συνιστά γεγονός είναι ένα ερώτημα που απαντάται πάντα μεροληπτικά. Μάλιστα αυτή η φανταστική παραμόρφωση του κόσμου εξαρτάται από την επίσης φανταστική σχέση μας με τις συνθήκες ύπαρξής μας, άρα έχει υλική υπόσταση. Κάπως έτσι λοιπόν για κάποιους έγινε γεγονός ότι ένας βουλευτής της αριστεράς, ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, συμμετείχε σε μια έκφραση της λαϊκής παράδοσης, ένα καρναβάλι, σατιρίζοντας την επικαιρότητα, αναπαριστώντας την κηδεία του μνημονίου. Ακόμα ένας ιεράρχης εξανέστη από αυτή την απρεπή συμπεριφορά, γιατί βέβαια εκτός της απαράδεκτης σάτιρας, η αναπαράσταση του τελετουργικού την οποία χρησιμοποίησε ο βουλευτής δεν ήταν ακριβής. Νομίζω όμως ότι για τις λαϊκές τάξεις, που η εμπειρία και η πραγματικότητα της ζωής τους δεν κατανοεί ακριβώς σε τι διαφέρει ο βουλευτής της αριστεράς από τους άλλους καρναβαλιστές και πώς ακριβώς αυτή η πολύ κοινή έκφραση της λαϊκής κουλτούρας δικαιολογεί αντίδραση της εκκλησίας, η πρόσληψη του γεγονότος είναι τελείως διαφορετική.

Ο Διαμαντόπουλος στην πυρά των πάνελ...

του Γιαννη Αλμπανη, απο το Red NoteBook...
Φίλη στο facebook μας θύμισε σήμερα τι έλεγε ο μεγάλος Μπαχτίν για το καρναβάλι: «Ο "γκροτέσκος ρεαλισμός" του καρναβαλιού ανατρέπει τη συμβατική αισθητική προκειμένου να εντοπίσει μια νέα, λαϊκή, ορμητική επαναστατική ομορφιά, αυτή που τολμάει να αποκαλύψει τον γκροτέσκο χαρακτήρα του ισχυρού και την κρυμμένη ομορφιά του "βάρβαρου".

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας…

του Βαγγελη Διαμαντοπουλου, απο το TVXS...

Καιρό τώρα ο εξαθλιωμένος λαός μας  ζει μια  κατάσταση που μοιάζει αδιέξοδη για αυτόν. Κυρίαρχη αιτία είναι  η οπτική που του μάθανε να έχει για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού άρα και καίριων θεμάτων που αφορούν την ζωή του «από τα πάνω».
Ετσι λοιπόν στην πρωτόγνωρη για το λαό  κατάσταση, μέσα στην οποία συντελούνται πραγματικές ρήξεις τόσο στο επίπεδο  της κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά και στην ιδεολογία και την προσωπική στάση ο κόσμος αναζητά διέξοδο. Ρήξεις τεράστιες συντελούνται ασφαλώς και στο ίδιο το οικονομικό μοντέλο άρα και στην καθημερινότητα μας, από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, από το τι θεωρούμε ευτυχία έως το τι καταναλώνουμε, πως και πόσο. Η αναζήτηση της διεξόδου σε όλα τα παραπάνω πεδία όμως γίνεται ακόμη και σήμερα με όρους ανάθεσης.
Ειλικρινά χωρίς να λοιδορώ τους ανθρώπους  που στηρίζουν τις ελπίδες  τους σε αυτή την πρακτική, θεωρώ  πως η όποια πραγματική αλλαγή έρχεται «από τα κάτω» μέσω συνειδητοποίησης του προβλήματος, του στόχου που έχουμε και του μέσου με το οποίο πιστεύουμε πως θα τα καταφέρουμε. Η λογική της ανάθεσης, παγιωμένη συστηματικά για δεκαετίες στην πλειοψηφία του κόσμου είναι ατελέσφορη, αλλά  δημιουργεί και προβλήματα, διότι αποτελεί εύκολο έδαφος για τους «διαμορφωτές της κοινής γνώμης».
Έτσι  λοιπόν «βομβαρδίζεται» η απόφαση  της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει  πρόταση δυσπιστίας συστηματικά  από την Πέμπτη, από το μιντιακό σύστημα της διαπλοκής, από την  πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε σχετικά με τα αίτια, τους στόχους αλλά και το αποτέλεσμα αυτής. Φυσικά προσωπικά δεν είχα καμιά αμφιβολία για την αφετηρία, τον προσανατολισμό και τον στόχο όλης αυτής της προπαγάνδας των υπαλλήλων των βαρόνων της διαπλοκής.

Η προβοκάτσια είχε ήδη αρχίσει...

Του Βαγγέλη Διαμαντόπουλου*, απο την Αυγη...

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει  να γεννηθεί. Τώρα, είναι η εποχή των τεράτων»...
Σήμερα έχω κληθεί να καταθέσω στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης για τη μήνυση που είχα καταθέσει κατά του κυβερνητικού εκπροσώπου και παντός άλλου υπευθύνου για την πρωτοφανή υπόθεση της "μονταζιέρας". Πρόκειται για μια υπόθεση χοντροκομμένης προβοκάτσιας.
Ένα βίντεο διάρκειας δύο λεπτών, προϊόν κοπτοραπτικής, που διαστρέβλωνε το νόημα των δηλώσεών μου στην απολογιστική συνέντευξη Τύπου που είχα δώσει μερικές ημέρες πριν, είχε αναρτηθεί στο Διαδίκτυο από την "Ομάδα Αλήθειας" -την επίσημη μονταζιέρα της Ν.Δ- και προβλήθηκε από όλα τα κανάλια δίχως πρώτα να διασταυρωθεί. Τα τηλεοπτικά μέσα αξιοποίησαν το non-paper του κυβερνητικού εκπροσώπου Σ. Κεδίκογλου, στο οποίο χαρακτηριζόμουν ως "φιλοτρομοκράτης που καλώ τους συντρόφους μου να επιτεθούν στο Μall" και δεν έπραξαν άμεσα το ίδιο για το δελτίο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ που έφτασε εν τω μεταξύ. Το γεγονός αυτό σύντομα "θάφτηκε" από "έγκριτους" δημοσιογράφους και από πολιτικάντηδες της Ν.Δ., οι οποίοι, με αφορμή την αυθαίρετη - μονταρισμένη απόδοση της τοποθέτησής μου και εξαιτίας της παρουσίας μου στο πλευρό όσων αντιστέκονται στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, καθώς και στην επιδίωξή μου για μια κοινωνία δίχως πλούσιους και φτωχούς, με παρουσιάζουν ως ακραίο και μάλιστα με «φωτογραφίζουν» συνδέοντάς με με οτιδήποτε ενισχύει την προβοκατόρικη θεωρία των άκρων που έχουν επιστρατεύσει, με αποτέλεσμα τη διαρκή στοχοποίησή μου.
Η παραπάνω υπόθεση, πρωτοφανής για τον πολιτικό πολιτισμό της χώρας μας, έδειξε καθαρά τον ακραίο προσανατολισμό της κυβέρνησης. Μη έχοντας κανένα έρεισμα στην κοινωνία επέλεξε να αντιπαλέψει το κύμα αντίστασης με δύο τρόπους. Αφενός επιβάλλοντας ακραία καταστολή σε όσους αντιδρούν στις πολιτικές της, αφετέρου με τον επικοινωνιακό «βομβαρδισμό» της κοινωνίας έτσι ώστε να αρχίζει να πιστεύει σε μια εικονική πραγματικότητα, με σύμμαχό της πάντα το μιντιακό σύστημα της διαπλοκής.

Για την πατρίδα και όλους αυτούς…

του Βαγγελη Διαμαντοπουλου, απο το TVXS...

Πάντα με προβλημάτιζε το πόσο εύκολα έπεφταν συμπολίτες μου θύματα της πατριδοκαπηλίας. Αρκούσε για αυτούς η δημόσια χρήση συμβόλων όπως η σημαία και η συνεχόμενη επίκληση λέξεων όπως πατρίδα, έθνος, Ελλάδα για να πειστούν και να υποστηρίξουν κόμματα και σχηματισμούς επειδή επικαλούνταν ότι νοιάζονταν υπέρμετρα για όλα τα παραπάνω.

Αυτή η "αδυναμία" τους που εμπεριέχει στοιχεία εξαρτημένων αντανακλαστικών, καλλιεργήθηκε συστηματικά από το κράτος μέσω της εθνικής αφήγησης και δεν έχει πάψει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη ακόμη και στις μέρες μας σε υπερθετικό βαθμό μάλιστα.

Έτσι λοιπόν από την μια ο πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται ως συνεχιστής των μνημονιακών πολιτικών που αποτελούν το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας και ξεπουλήματος όλων των δημόσιων πόρων και αγαθών για την εξυπηρέτηση των αναγκών κερδοφορίας του εθνικού και του διεθνούς κεφαλαίου. Η κυβέρνηση Σαμαρά και η πολιτικές της οδηγούν την χώρα σε μια άνευ προηγούμενου καταστροφή του παραγωγικού της ιστού, βυθίζουν στην απόγνωση το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, και όμως ο ίδιος άνθρωπος οδηγός των παραπάνω πολιτικών εμφανίζεται στην ομιλία του στο συνέδριο της Ν.Δ με φόντο μια τεράστια Ελληνική σημαία να "ιδρύει" την νέα Ελλάδα και σε ανάλογο ύφος στην (Δ.Ε.Θ.) να χρησιμοποιεί 74 φορές την λέξη Ελλάδα.

Δυο λόγια για τα γουναράδικα...

απο το Ιστολογιο του Νικου Σαραντακου...
Αρκετός θόρυβος έγινε στο Διαδίκτυο χτες για τη φράση “Ραντεβού στα γουναράδικα”, που χρησιμοποίησε προχτές σε αγόρευσή του στη Βουλή ο βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος. Παίρνω κι εγώ την αφορμή να γράψω δυο λόγια, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση, μια και το θέμα αγγίζει τη φρασεολογία, που είναι ένα από τα κατεξοχήν ενδιαφέροντα του ιστολογίου, παρόλο που βρίσκομαι σε εξοχικό περιβάλλον και δεν έχω πρόχειρα τα βιβλία μου.
Καταρχάς, τι ακριβώς ειπώθηκε στην αγόρευση. Υπάρχει ένα βιντεάκι που παρουσιάζει το επίμαχο σημείο (εδώ, κάτω-κάτω) οπότε μπορούμε να το ακούσουμε, και η εξής μεταγραφή της αγόρευσης:

“Είμαστε αυτοί που θα ενώσουμε ξανά αυτόν τον κύκλο που έσπασε το σάπιο πολιτικό σας σύστημα: από το λαό στη Βουλή και ξανά στο λαό. Είμαστε έξω και ακούμε όλους αυτούς που δεν έχουν καταθέσεις, που δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ, που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου, που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους. [...] Όλοι αυτοί μας λένε το εξής: Δεν εκβιάζονται, είναι αποφασισμένοι για ρήξη και ανατροπή. Έχουν την αποφασιστικότητα που θα πει αυτό που έλεγε και ο Άρης Βελουχιώτης όταν πήγαινε να δώσει τις μάχες για να ελευθερώσει αυτό τον τόπο: Ραντεβού στα γουναράδικα”.

Μου λένε πως ο κ. Πρετεντέρης, στο προχτεσινοβραδυνό δελτίο του Μέγκα, παρουσίασε τη φράση αυτή ως απειλή προς τους αντιπάλους, “θα σας γδάρουμε” και ως εμφυλιοπολεμικό κήρυγμα. Από τα συμφραζόμενα της ομιλίας του βουλευτή προκύπτει σαφώς ότι τη φράση τη λένε μεταξύ τους οι αποφασισμένοι, οπότε μια τέτοια ερμηνεία σαν του Πρετεντέρη είναι κακόβουλη, ακόμα κι αν δεν ξέρει κανείς τίποτε για την ιστορία του τόπου ή της φράσης.
Γι΄αυτό το τελευταίο, μπορούμε να πούμε δυο λόγια.

Καταρχάς, ο βουλευτής Καστοριάς, αν και αρμόδιος με το θέμα λόγω γουναράδων, κάνει ένα λαθάκι. Ο Άρης Βελουχιώτης δεν έλεγε, βέβαια, ραντεβού στα γουναράδικα, αλλά “Καλήν αντάμωση στα γουναράδικα”. Τη φράση αυτή την έλεγε συχνά και έχει καταγραφεί σε πολλές πηγές, ήταν αποχαιρετισμός προς συναγωνιστές αντάρτες, που ανήκαν σε άλλες μονάδες, όταν χωρίζονταν. “Πού θα ξανασυναντηθούμε;” είναι το υπόρρητο ή όχι ερώτημα. “Στα γουναράδικα” -δηλαδή, όλοι εμείς που έχουμε πάρει τα όπλα ενάντια στον κατακτητή, ξέρουμε πως η ζωή μας είναι υπό αίρεση.
Δεν είναι ακριβές αυτό που γράφεται κατά καιρούς, ότι η φράση του Άρη ειπώθηκε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας -όπως είπα, ο Άρης την έλεγε συχνά και όχι μία φορά μόνο, την καταγράφει π.χ. ο Κοτζιούλας στο “Όταν ήμουν με τον Άρη”, όπου περιγράφονται περιστατικά του 1943-44. Είναι εντυπωσιακό ότι ο ιστότοπος 902.gr, που πρόσκειται στο ΚΚΕ, επιμένει ότι πρόκειται για μεταβαρκιζιανή φράση -δεν ξέρω αν από λάθος ή από δημιουργική επανεπεξεργασία της ιστορίας.
Όμως η φράση δεν είναι επινόηση του Βελουχιώτη, όσο κι αν αυτός την έκανε γνωστή με αποτέλεσμα να ακούγεται και στα χρόνια μας. Πρόκειται για παροιμιόμυθο. Δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη τη συλλογή του Δ. Λουκάτου (Νεοελληνικοί παροιμιόμυθοι) και δεν μπορώ να ελέγξω αν τη συμπεριλαμβάνει, πάντως παραλλαγές της βρίσκω στις Παροιμίες του Νικολάου Πολίτη. Βρίσκω εκεί μια φράση που λεγόταν στη Σωζόπολη “Θ’ ανταμωθούμε στα κιουρτζίδικα” (ο τόπος της αγοράς, όπου και τα γουναράδικα). Πιο χαρακτηριστικά, βρίσκω μια πιο αναπτυγμένη παραλλαγή:

Τ’ αλεπόπουλα ρώτησαν την αλεπού, “Πού θ’ ανταμωθούμε;” “Εις του γούναρη την κάδη”.

Γούναρης, φυσικά, ο γουναράς. Και η κάδη είναι ο κάδος, όπου τα δέρματα μουλιάζουν σε διάφορα υγρά για να μαλακώσουν κατά την κατεργασία τους. Ο Πολίτης σημειώνει ότι υπάρχει μύθος πίσω από τη φράση: όταν η αλεπού ανάθρεψε τα παιδιά της και τα μεγάλωσε ώστε να μπορούν πια μόνα τους να φροντίζουν την τροφή τους, εκεί που αποχαιρετιόντουσαν τα αλεπόπουλα τη ρώτησαν πότε θα ξανασυναντηθούν -και εκείνη, πολύπειρη, έδωσε αυτή την απάντηση. (Να διορθωθεί λοιπόν κι αυτό που έγραψε η Αυγή, ότι ο παροιμιακός χαιρετισμός ήταν ανάμεσα σε αλεπούδες, κουνάβια και άλλα γουνοφόρα ζούδια: ανάμεσα στην αλεπού και στα παιδιά της είναι το σωστό).
Ο Πολίτης προσθέτει ότι τη φράση τη λένε χαριτολογώντας φίλοι που αποχωρίζονται και δεν έχουν προοπτική να συναντηθούν στο κοντινό μέλλον. Παραπέρα, παραθέτει πάμπολλες αντίστοιχες παροιμίες σε άλλες γλώσσες, αν και σε καμιά δεν υπάρχει η έννοια της αντάμωσης, απλώς η διαπίστωση ότι όλα τα αλεπουδοτόμαρα τελικά καταλήγουν στον γουναρά.
Φαίνεται μάλιστα ότι την παροιμιακή φράση δεν την είπε πρώτος ή δεν την έλεγε μόνο ο Βελουχιώτης. Από πληροφορίες του φίλου Εαρίωνα στη Λεξιλογία, την ίδια φράση τη χρησιμοποιούσε η παλιά κλεφτουριά επί Τουρκοκρατίας, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην πατριωτική πεζογραφία (Δημ. Φωτιάδης, Λάππας, Σταμέλος). Το θέμα αυτό θέλω να το ψάξω λίγο περισσότερο, αλλά καθόλου δεν το αποκλείω, αφού οι σχέσεις μεταξύ κλεφτουριάς και εθνικής αντίστασης είναι πολυποίκιλες και εντονότατες. Από την άλλη, αν λεγόταν από τους κλέφτες, μάλλον θα το επισήμαινε ο Πολίτης.
Πάντως, μετά τον Βελουχιώτη, η φράση πέρασε στο λεξιλόγιο της διωκόμενης αριστεράς, όπως διασώζει το παρακάτω απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη (15.6.1947) που το εντόπισε πάλι ο Εαρίων: Γέμισε το πόρτο από εξόριστους… όσο πάνε και μαζεύονται περισσότεροι –εξόριστοι και ντόπιοι. Να χαιρετήσουν τους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ… Ο κόσμος από την προκυμαία χαιρετά… Προκυμαία και μαούνες ανταλλάσσουν ευχές. «Καλή αντάμωση»… Κι από τη μαούνα απαντούν: «Στα γουναράδικα». Είναι μια ευχή βγαλμένη από λαϊκή παροιμία. Την έλεγαν στον ΕΛΑΣ πριν από τις μάχες. Είναι κάτι σαν το «καλό βόλι» του 1821 και το «ψυχή βαθιά» της Αντίστασης. Συμβολίζει το θάρρος και την αυτοθυσία, την ελληνική παλληκαριά, την περιφρόνηση του θανάτου.
Νομίζω πως το απόσπασμα αυτό συνοψίζει πολύ καλά τη σημασία της φράσης όπως χρησιμοποιήθηκε, αλλά παραθέτω ένα ακόμα, από χρονογράφημα του Νίκου Παπαπερικλή (Φιλικού) στον Ριζοσπάστη, ο οποίος, αναθυμώντας το 1982 έναν παλιό του συναγωνιστή, γράφει:
Ορέ συναγωνιστή, λέει, χρόνια και ζαμάνια που έχουμε να ανταμώσουμε. Πώς μας τρώει και μας καταπίνει αυτή η απέραντη η Αθήνα! Κάποτε, θέλαμε δε θέλαμε, μας ένωνε ο φασισμός στη ρημάδα τη φυλακή, όπως οι αλεπούδες στα γουναράδικα.
Έχουμε δηλαδή μια παροιμιακή φράση που βασίζεται σε παροιμιόμυθο, που λεγόταν εδώ και αιώνες, κυρίως σαν αποχαιρετισμός φίλων (και ενδεχομένως από τους κλέφτες πριν το 1821) και την οποία συνήθιζε να τη λέει ο Άρης Βελουχιώτης όταν αποχαιρετιόταν με συναγωνιστές του στο βουνό. Εξαιτίας της χρήσης από τον Άρη Βελουχιώτη, η φράση ξανάγινε γνωστή και παροιμιακή, τώρα κυρίως μεταξύ των αριστερών.
Το θέμα τελειώνει θαρρώ εδώ, αλλά μια και είμαστε ιστολόγιο που λεξιλογεί, να επεκταθούμε λίγο. Η γούνα είναι λέξη μεσαιωνική, δάνειο από τα μεσαιωνικά λατινικά, κελτικής αρχής. Ο γουναράς ή γούναρης λέγεται και βυρσοδέψης, και ταμπάκης (τούρκικο, θαρρώ). Για την κατεργασία του δέρματος χρησιμοποιούσαν αρκετά δύσοσμα υλικά (ας πούμε, τα άφηναν δυο μέρες μέσα σε σκυλόσκατα) κι έτσι η γειτονιά των βυρσοδεψών, τα ταμπάκικα, έπρεπε να βρίσκεται στις παρυφές της πόλης. Όμως ήταν επάγγελμα επικερδές, ο δε Νικ. Πολίτης έχει και την παροιμία “Γουναράδες βρωμεροί – και στην τσέπη όλο φλουρί”, καθώς και διάφορες αντίστοιχες σε ευρωπαϊκές γλώσσες, που τις μεταφράζει, π.χ. βρωμερό τομαράκι, κουδουνιστό παραδάκι. Αυτά τα βρήκα καθώς έψαχνα στη συλλογή του Πολίτη για την παροιμία με τα γουναράδικα: έψαξα στην αλεπού (δεν ήταν εκεί), έψαξα στο λήμμα “γούνα”, χωρίς επιτυχία, τελικά το είχε στο λήμμα “ανταμώνω”!
Όσο για τη φράση του βουλευτή Διαμαντόπουλου, νομίζω ότι κακώς τράβηξε τόσο την προσοχή, ειδικά όταν στην ίδια συνεδρίαση ειπώθηκαν απρέπειες ολκής. Χτες υπήρξε και συνέχεια, αφενός αστεία και αφετέρου θρασεία. Αστεία από την βουλευτίνα Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας (χωρίς σχόλια) και θρασεία από τον εκπρόσωπο του φιλοναζιστικού κόμματος, ο οποίος αποκάλεσε ‘εμφυλιοπολεμικές’ τις εκφράσεις. Σημειώνω ότι πρόκειται για τον πολιτικό απόγονο εκείνων που έγραφαν στα επίσημα ανακοινωθέντα τους “Εκ των ημετέρων απώλειες: είς Γερμανός”! Ε, ναι, έτσι ίσως εξηγείται.

Ραντεβού στα γουναράδικα Γιάννη μου. Για βιζόν...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε το λάθος να χρησιμοποιήσει στη Βουλή τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα”, μια ιστορική φράση του Άρη Βελουχιώτη. Αν ο κύριος Διαμαντόπουλος χρησιμοποιούσε τη φράση “μας κάψατε τη γούνα”, κανένας δεν θα διαμαρτυρόταν από τους παριστάμενους στη Βουλή ή τους σχολιάζοντες και αναλύοντες στα κανάλια. Αντιθέτως, ίσως να το εκλάμβαναν και ως επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής.
Να όμως που δεν μιλάμε για το πώς μας κάψανε τη γούνα, αλλά πώς μετέφρασαν τα όσα είπε ο βουλευτής, οι κάτοχοι πλούτου, θράσους και μιας κάποιας γούνας φαντάζομαι. Ο Γιάννης Πρετεντέρης μετέφρασε τη φράση ως εμφυλιοπολεμική απειλή που σημαίνει θα σας γδάρουμε. Ο Αντρέας Λυκουρέντζος, ως φρασεολογία τρομοκρατικών οργανώσεων. Φαντάζομαι ως το βράδυ, ο Άρης Βελουχιώτης θα εκτελεστεί για μια ακόμη φορά, από τα Τάγματα Ασφαλούς Ενημέρωσης.
Όσοι γνωρίζουν ιστορία, ξέρουν πως τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” την έλεγε ο Άρης στους συντρόφους τους, όταν ξεκινούσαν για παράτολμες επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών κατακτητών (αυτό το “εναντίον των Γερμανών” επιμελώς κάποιοι το ξεχνάνε). Όσοι έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Όταν έβγαιναν λέει οι αλεπούδες να κυνηγήσουν, ήξεραν πως μπορεί να καταλήξουν οι ίδιες θύματα από τους κυνηγούς και στο τέλος το δέρμα τους να βρεθεί σε κάποιο γουναράδικο. Αλλά έπρεπε να το κάνουν. Έτσι, ξεκινώντας για αναζήτηση τροφής, έλεγαν το “ραντεβού στα γουναράδικα” που δήλωνε αυτή τη γνώση και την αποφασιστικότητα.
Τι δηλώνει λοιπόν αυτή η ευαισθησία όσων μας έχουν κάψει τη γούνα,για τα γουναράδικα του Διαμαντόπουλου, ή του Άρη ή των αλεπούδων της ελληνικής επαρχίας; Κάποιος που είναι γνώστης και της πρόσφατης ιστορίας, ξέρει πως ο βουλευτής Διαμαντόπουλος είχε πέσει θύμα της ομάδας μονταζιέρας της ΝΔ. Δηλαδή δηλώσεις που είχε κάνει για το αυθαίρετο Mall, μονταρίστηκαν από τους σύγχρονους Μανιαδάκηδες και τον εμφάνισαν ως υποστηρικτή της βομβιστικής επίθεσης στο εμπορικό κέντρο. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε αλλά τα κανάλια δεν μετέδωσαν την αποκάλυψη. Έτσι, για τον συγκεκριμένο βουλευτή, η κοινή γνώμη έχει σχηματίσει μια εικόνα «ακραίου», των «δύο άκρων» φυσικά. Η παρερμηνεία όσων είπε για μια ακόμη φορά, πατά στην παλιά εικόνα και δημιουργεί την πεποίθηση πια, πως ναι, ο βουλευτής και το κόμμα του είναι ακραίοι.
Την ίδια ώρα όμως, η αντίδραση των νομιμοφρόνων της Βουλής και των στούντιο, που, ξαναλέω, δεν νοιάστηκαν που μας καίνε τη γούνα, αλλά νοιάζονται για τη γούνα της ομιλίας Διαμαντόπουλου, δηλώνει και την εμφυλιοπολεμική τους αντίληψη. Αντανακλαστικά, σχεδόν με μίσος, ο Άρης Βελουχιώτης δεν είναι αρχηγός της Ελληνικής Αντίστασης, αλλά εκπρόσωπος της Ελλάδας των «κακών» και «αντιπάλων». Στη συνείδηση και το δημόσιο λόγο τους, ένας από τους ανθρώπους που έδιωξαν τους κατακτητές, είναι μίασμα, ανθέλληνας, κατά πώς τον διαμόρφωσε η προπαγάνδα των συνεργατών των γερμανών και μετέπειτα κυβερνώντων.
Ο Άρης Βελουχιώτης έχει υποβιβαστεί από εθνικός ήρωας σε αιμοδιψή αρχηγό της μιας πλευράς, της κακιάς. Κι αν αυτό βόλευε μια δεξιά του 50, που είχε στα βουλευτικά έδρανα συνεργάτες των Γερμανών (ο σφαγέας του Κιλκίς συνεργάτης των Γερμανών Κ. Παπαδόπουλος εξελέγη βουλευτής της ΕΡΕ), η Ελλάδα του 2013, ακόμη και η ΝΔ, μόνο να χάσει έχει από τις ιστορικές λαθροχειρίες.
Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής αντιπαράθεσης που επαναφέρει τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, αλλά επίσημη άποψη του Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός, προσκυνητής και ο ίδιος των μνημόσυνων του Μελιγαλά ως βουλευτής το 1982, όταν η χώρα ανακάλυπτε την εθνική συμφιλίωση, επαναφέρει τον διχασμό, ως αποτελεσματικό όπλο ενάντια στους εχθρούς. Και εχθροί είναι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του. Όσοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν να φάνε είναι κουκουλοφόροι, όσοι υποστηρίζουν μια άλλη πολιτική στην Οικονομία εραστές της Κορέας και όσοι απαιτούν την νομιμότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους, ανθέλληνες.
Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC που κυκλοφορεί, όχι μόνο είναι παιδί του παλαιοκομματισμού και της ακροδεξιάς, αλλά τα θεωρεί και εθνικές αρετές. Και τα δύο αποτελούν εργαλεία της πολιτικής του ερμηνείας και συνθέτουν τον πατριωτισμό του νέου διχασμού.
Όσο για τους άλλους, που ηθελημένα ή από άγνοια επιδίδονται σε ερμηνείες περί γουναράδικων, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο για όσα συμβαίνουν, ας ασχοληθούν καλύτερα με τις προσφιλείς τους γούνες. Τις βιζόν τους.

Περί αστοχίας…

Του Θ. Μαρουλιάδη, απο το AlterThess...

Το Σεπτέμβριο, νομίζω την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων στη ΔΕΘ, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στις Σκουριές ενάντια στο έγκλημα της “Ελληνικός Χρυσός”. Χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν πάνω στο βουνό αποφασισμένοι να δώσουν μάχη για τη γη και την ελευθερία, για το αύριο και το σήμερα, για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν απέναντι στις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Χιλιάδες άνθρωποι αποφασισμένοι που ο ιδιωτικός στρατός του Μπόμπολα και των Καναδών τους εμπόδισε να βαδίσουν, τους έπνιξε στα δακρυγόνα για να τους κρατήσει μακριά από τον τόπο του εγκλήματος. Ενός εγκλήματος το οποίο, προφανώς από σύμπτωση, έχει την υπογραφή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που προφανώς, ως υπουργός Περιβάλλοντος, ποτέ δεν διάβασε τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της επένδυσης. Απλά την υπέγραψε, προφανώς, γιατί έτσι του είπε να κάνει ο Μπόμπολας. Χιλιάδες άνθρωποι και μεταξύ τους ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, ένας κοινωνικός αγωνιστής από την Καστοριά που στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ και εκλέχθηκε βουλευτής γιατί αυτό ήθελαν οι Καστοριανοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Σε εκείνη τη διαδήλωση τον Βαγγέλη τον πέτυχαν τα δακρυγόνα της αστυνομίας, νομίζω στην ωμοπλάτη. Θα μπορούσαν να τον πετύχουν στο πρόσωπο, να του βγάλουν κανένα μάτι. Θα μπορούσαν να τον πετύχουν στο δόξα πατρί και να είχαμε άλλα… Ο τραυματισμός ενός βουλευτής της Αριστεράς σε μία διαδήλωση είναι αντικειμενικά είδηση και αυτό είναι απόλυτο όσο ξεφτιλισμένο και να είναι το μιντιακό σύστημα κάποιας χώρας. Ένας τραυματισμένος βουλευτής της Αριστεράς σε μία διαδήλωση είναι είδηση τόσο στη Νορβηγία όσο και στην Τουρκία, τόσο στην αρχή του διαβόλου όσο και στο τέρμα του θεού. Στην Ελλάδα όμως δεν ήταν. Ο τραυματισμός του Βαγγέλη πέρασε ως είδηση μόνο στα εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης και αντιπληροφόρησης. Αυτό δεν με χάλασε καθόλου αφού έδειξε ότι το μιντιακό σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι μόνο ξεφτιλισμένο, είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι χωρίς προσχήματα ένας απροκάλυπτος μηχανισμός προπαγάνδας, κατασκευής συναίνεσης, τρομοκρατίας των από τα κάτω και παραγωγής ψεύδους. Έτσι το Σεπτέμβριο η “κοινή γνώμη” των μεσαίων στρωμάτων δεν έμαθε τίποτα για τον Βαγγέλη.
Αυτό άλλαξε πριν από μερικές μέρες, όταν ο Βαγγέλης, ο σύντροφος Βαγγέλης, δήλωσε στη Βουλή (γουστάρω!) πως οι επιθέσεις κατά των κατειλημμένων αυτοδιαχειριζόμενων χώρων γίνονται γιατί οι από τα πάνω ξέρουν ότι αυτοί οι χώροι μπορούν να γίνουν εφαλτήρια μίας κίνησης που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Το μιντιακό σύστημα “τσίμπησε” το θέμα και να σου ο Βαγγέλής έγινε πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Και επειδή αν έχεις σταθεί αποφασισμένος μπροστά στα ΜΑΤ και αν έχεις φαει δακρυγόνο στη μάπα δεν μασάς από λάκιδες, ο Βαγγέλης τους είπε για τις αναφορές που έχει στον αναρχισμό και τις απόψεις του για την άμεση δημοκρατία. Το μιντιακό σύστημα τα “έκανε πάνω του” από τη χαρά του. Βρήκε στόχο για δεύτερη φορά πάνω στο σώμα του Βαγγέλη, τον “αναρχικό βουλευτή” του ΣΥΡΙΖΑ”. Γέλασα πολύ όταν το άκουσα και θυμήθηκα μία παλιά αφίσα με τον Γκάι Φοκς – έναν αιώνα πριν το V for Vendetta - που έγραφε “ο μόνος βουλευτής που μπήκε στο κοινοβούλιο με καλές προθέσεις”. Κι ας ήταν ο καημένος ο Γκάι ένας φανατικός καθολικός (και όχι αναρχικός) που τα είχε βάλει με τον προτεστάντη βασιλιά Ιάκωβο τον Πρώτο… Σε γενικές γραμμές και πάλι το γούσταρα, γιατί αν σε αυτή τη ζωή δεν σπάσεις και την πλάκα σου με τους ισχυρούς, τότε γάμα τα, θα σε πάρει από κάτω. Το τι είπε ο στόμας τους τα άκουσες… Όλη η παράταξη της Ενωμένης Δεξιάς ανέβηκε στα κεραμίδια, σαν να είχε δει ένα ποντίκι τεραστίων διαστάσεων, ουρλιάζοντας από τη μία υστερικά ακατάληπτα πράγματα και από άλλη πουλώντας τσαμπουκά, σαν έτοιμη από καιρό, για τον επόμενο γύρο ενός εμφυλίου πολέμου. Πραγματικά γέλασα με τη ψυχή μου.
Αλλά τα γέλια μου κόπηκαν και παραλίγο να μου κοπούν και τα γόνατα. Εντάξει καρντάση, την πολιτική οικονομία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ την καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω πως ο δημόσιος λόγος, της ηγεσίας, δεν μπορεί να ταυτίζεται με κάτι που δεν μπορεί να ταυτιστεί, ούτε μπορεί, η ηγεσία, να παριστάνει κάτι που δεν είναι. Αλλά τα περί αστοχίας και απειρίας του Βαγγέλη με πείραξαν. Η φάση που ζούμε και η ευθύνη που νιώθουμε για να αλλάξουν τα πράγματα, η αγωνία να ρίξουμε τους από τα πάνω, να πατήσουμε στο λαιμό το σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς, να γίνουμε από μία χούφτα μία γροθιά, να τους πάρουμε, να τους σηκώσουμε και να τους στείλουμε στο διάολο, δεν έχει να κάνει με κάποια ευστοχία, με κάποια εμπειρία. Έχει να κάνει με το πώς συντονίζεται η οργή μας, η οργή μας και η αγάπη μας. Έχει να κάνει με τη διεκδίκηση μίας καλής διακυβέρνησης, όπου ο λαός θα κυβερνάει, ο άστοχος και ο άπειρος λαός, και η κυβέρνηση θα τον υπακούει. Αν θυμάμαι καλά, ο Τσίπρας στην Πανελλαδική είπε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να γίνει ένα κόμμα των ειδικών, αλλά ένα κόμμα των “χωρίς”, άρα και των “χωρίς” στόχους και πείρα. Αν δεν κάνω λάθος, η εξεγερμένη αξιοπρέπεια, η εξεγερμένη αξιοπρέπεια των χιλιάδων πάνω στις Σκουριές, των πνιγμένων από τα χημικά σε κάθε διαδήλωση, των κυνηγημένων σε όλες τις πλατείες, δεν ζητάει συμπάθεια και κατανόηση από τον κάθε Χατζηνικολάου. Δεν αναζητά δικαιολογίες στο… νεαρό της ηλικίας. Δεν θέλει να συμβιβαστεί, δεν θέλει “να τα βρούμε”. Μπορεί ακόμα και η εξεγερμένη αξιοπρέπεια να καταλαβαίνει την πολιτική οικονομία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσει να ζητάει ολόκληρο το γαμημένο το φουρνάρικο και όχι ένα καρβέλι ψωμί. Γκέγκε;

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις...

Θανάσης Καρτερός, απο την Αυγη...

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου 'μελλε να πάθεις! Η παραλλαγή του γνωστού άσματος πάει γάντι με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο Αθανασόπουλος, στον οποία αναφέρονται οι γνωστοί στίχοι, έχασε τα νιάτα του από κακούργα πεθερά. Στην περίπτωση του αριστερού βουλευτή όμως υπάρχει κακούργος πεθερός, ο οποίος ευτυχώς δεν έχει -ακόμα- τη δυνατότητα να ξεπαστρεύει τους ανεπιθύμητους γαμπρούς της εξουσίας.
Τι έκανε ο συμπαθής στους Καστοριανούς -και όχι μόνο- Καστοριανός; Εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τι πρεσβεύει κατά τη γνώμη του η αναρχία -την άμεση δημοκρατία. Εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις συλλογικότητες και τις δράσεις τύπου Βίλλα Αμαλίας, αλλά και για τον αναρχικό χώρο. Και επέμεινε -άκουσον, άκουσον- ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση και όχι συνωμοσία της φωτιάς και κουραφέξαλα του γλυκού νερού.
Το αποτέλεσμα ήταν ο κακούργος πεθερός Σίμος Κεδίκογλου να τον βαφτίσει κουκουλοφόρο. Να εγκαλέσει το κόμμα του γιατί δεν τον αποκεφαλίζει. Να μας ενημερώσει ότι η άποψη περί της αναρχίας ως άμεσης δημοκρατίας είναι αντίθετη προς το σύνταγμα και τη δημοκρατική ομαλότητα -την οποία ο πεθερός και το σόι του έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Και να μπλέξει τον βουλευτή με καδρόνια, λοστάρια, μάσκες, που μαζί με την κουκούλα τον στέλνουν τσιφ στην αντιτρομοκρατική.
Και λες τώρα εσύ ο αθώος πολίτης. Βρε αγόρι μου Διαμαντόπουλε, τι τα ήθελες τα πολιτικά μαθήματα αναρχίας και εξέγερσης; Τρώει ο γάιδαρος ανθότυρο; Νογάει ο Κεδίκογλου από ισπανικό εμφύλιο και Βαρκελώνη, από αναρχοσυνδικαλισμό και Σάκο, από αναρχικό κίνημα και Βαντσέτι, από ελευθεριακό σοσιαλισμό και Ντουρούτι; Ο κόσμος καίγεται κι εσύ θα μας μάθεις τις διαφορές ενός ιδεολόγου αναρχικού από έναν χρήσιμο ηλίθιο -ή απλώς χρήσιμο- κουκουλοφόρο; Έλεος!
Πες, παιδάκι μου, ότι καταδικάζεις τον αναρχισμό και τις παραφυάδες του να μην τρομάζεις τον κόσμο. Σταμάτα να λες άγνωστες λέξεις, όπως αυτοπροσδιορίζομαι -άκου αυτοπροσδιορίζεσαι, ποιος είσαι ρε φίλε; Πες ότι καλώς μπούκαραν στη Βίλλα Αμαλίας και στη Βίλλα Κάλλας και καλώς θα μπουκάρουν σε κάθε Βίλλα που ορισμένοι θέλουν να πάψει να είναι Βίλλα. Πες πόσο σέβεσαι το δικαίωμα στην ιδιοκτησία των ιδιοκτητών και στην ανέχεια των μη ιδιοκτητών. Και, εν τέλει, χαμογέλα ρε. Τι σου ζητάνε;