Αρχισε να γέρνει η εκλογική ζυγαριά...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Επειτα από 18 μήνες αμφίρροπου εκλογικού συσχετισμού δυνάμεων, είναι σαφές ότι η ζυγαριά έχει ήδη αρχίσει να γέρνει. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί και διαφορετικά, όταν η κυβερνητική πολιτική συσσωρεύει συνεχώς ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.
Η απορία, λοιπόν, δεν είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει πλέον καθαρά κεφάλι. Είναι γιατί αυτό καθυστέρησε τόσο πολύ να συμβεί. Προφανώς, έχουν παίξει ρόλο και οι εδραιωμένες ιδεολογικοπολιτικές προκαταλήψεις. Η βασική αιτία, όμως, είναι οι δικαιολογημένες επιφυλάξεις ακόμα και των κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να οδηγήσει με ασφάλεια και ομαλότητα την Ελλάδα εκτός μνημονίου και να στήσει την οικονομία στα πόδια της.

Υπενθυμίζουμε ότι πριν από τις εκλογές του Μαΐου και κυρίως του Ιουνίου 2012, η «παράταξη του μνημονίου», με την αμέριστη βοήθεια του ευρωιερατείου, είχε προπαγανδιστικά πείσει την πλειοψηφία ότι νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμούσε με έξοδο από την Ευρωζώνη, κατάρρευση και πρόκληση χάους.

Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

«Ποιος ωφελείται από τη διπλή δολοφονία;». Το κλασικό ερώτημα, το οποίο επανέρχεται ύστερα από κάθε τρομοκρατική επίθεση – υπονοώντας το ενδεχόμενο προβοκάτσιας –, είναι πάλι παρόν. Αλλά αυτή τη φορά δεν χωρούν απλοϊκές, όπως οι συνήθεις, απαντήσεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να περιμένουμε την ανάληψη ευθύνης για τη διπλή δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής χθες το βράδυ στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης. Από το ποιος θα την αναλάβει θα βγουν τα πρώτα εμπράγματα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα, ας αξιολογήσουμε εν τάχει ποιος – δυνάμει – θα μπορούσε να αποκομίσει πολιτικό όφελος ή να υποστεί ζημία, ανεξαρτήτως του ποιοι είναι οι δράστες.


Αμφιβολίες και ασάφεια

1. Η κυβέρνηση – θα μπορούσε να πει κάποιος – έχει λαμβάνειν πολιτικά ωφελήματα για τους εξής λόγους:

● Σήμερα είναι αποσταθεροποιημένη, με αποκορύφωμα την υπόθεση του φόρου ακινήτων και την κρίση στις σχέσεις της με την τρόικα, ενώ την περιμένει μια ακόμη μεγάλη κρίση εν όψει του ασφαλιστικού, των ακόμη περισσότερων απολύσεων κ.λπ.

● Βρίσκεται προ μιας ακόμη ηχηρής ήττας έναντι της τρόικας (ήδη σήκωσε τα χέρια ψηλά υποχωρώντας πλήρως από τη δική της θέση και αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο της εκτίμησης των δανειστών για το δημοσιονομικό κενό, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με ακόμη περισσότερα επώδυνα μέτρα από αυτά που θα ήθελε και ίσως θα άντεχε).

● Ήδη, πέραν της αυξανόμενης λαϊκής οργής και της αναστάτωσης των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, χρεώνεται – από συστημικούς «παίκτες» – ανικανότητα, βιασύνη, κακούς υπολογισμούς στην πολιτική της έναντι της τρόικας και, από λίγο έως πολύ, αμφισβητείται η δυνατότητά της να διασφαλίσει τη ζητούμενη από τους ίδιους κύκλους, αλλά και από τους δανειστές, πολιτική «σταθερότητα».

● Θα μπορούσε η συγκεκριμένη ενέργεια να της δώσει την ευκαιρία να ξαναπαίξει με τη θεωρία περί «δύο άκρων», τα οποία τώρα, επιπλέον, «αλληλοσκοτώνονται».

● Μια αλλαγή ατζέντας, η οποία θα απομάκρυνε τα βλέμματα από τη νέα φοροσφαγή και την επιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα και θα την έφερνε σε θέση «εγγυητή της ομαλότητας», θεωρητικά θα την ωφελούσε.

Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Ας μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία των μελών της ενδέχεται να δώσει στη Χρυσή Αυγή μια «ανάσα», ώστε, σε κάποιον – τον όποιο – βαθμό να εξισορροπήσει τις αποκαλύψεις για τη δική της εγκληματική δράση. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να ξαναγίνει συμπαθές σε ένα τμήμα των απογοητευμένων από το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, τη Ν.Δ., οι οποίοι είχαν αποστασιοποιηθεί από τη Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αποκαλύψεις για την οργανωμένη εγκληματική δράση της. Με δραματικό αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. κατά κύριο λόγο.

Επιπλέον η κατηγορία – αλλά και η γενικότερη αίσθηση – ότι η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αδυνατούν να διασφαλίσουν την πολιτική «σταθερότητα» θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Συνεπώς είναι αμφίβολο το αν η κυβέρνηση και η Ν.Δ. θα μπορούσαν πράγματι να ωφεληθούν από τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσης ασαφές – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε αυτή η υπόθεση να τη ζημιώσει πολιτικά και σε ποιον βαθμό.


Όλα ανοιχτά

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, αλλά και η Αριστερά γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποιο όφελος, κατά καμία εκδοχή.

● Από μια πρώτη σκοπιά υπάρχει ο προαναφερθείς σαφής κίνδυνος της «θυματοποίησης» της Χρυσής Αυγής, η οποία εκ των πραγμάτων θα ωφελούσε τους ναζιστές.

● Από μια δεύτερη σκοπιά η αναζωπύρωση της θεωρίας περί «δύο άκρων», η οποία αναμένεται από την κυβέρνηση ή, έστω, από κάποιους ακροδεξιούς κύκλους της Ν.Δ. που θα βρουν ευκαιρία για περίεργους και επικίνδυνους «συμψηφισμούς», θα μπορούσε ίσως να είναι επιζήμια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Αριστερά στο σύνολό της.

● Από μια τρίτη σκοπιά, δεν μπορεί να μην ανατρέξει ο νους στην υπόθεση των δολοφονημένων στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, η οποία τρομοκράτησε ή απλώς αποκαρδίωσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό ανασχετικό παράγοντα για τη συνέχιση των πρώτων μεγαλειωδών «αντιμνημονιακών» κινητοποιήσεων του 2010.

● Από μια τέταρτη, όμως, σκοπιά, η οποία εξισορροπεί τις δύο προηγούμενες, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί κατά κανέναν τρόπο και από κανέναν η απόλυτη καταδίκη της διπλής δολοφονίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Άρα τα περί «δύο άκρων» μάλλον θα εκθέσουν τους... σεσημασμένους εμπνευστές τους.

● Επιπλέον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σαφέστατη δήλωση τού – έμπιστου του πρωθυπουργού... – επικεφαλής της ΕΥΠ Θεόδωρου Δραβίλλα στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έκνομες ενέργειες στις Σκουριές της Χαλκιδικής – μια ακόμη θεωρία των ίδιων ακροδεξιών προβοκατόρων εντός της Ν.Δ., οι οποίοι επιχειρούσαν να εμπλέξουν βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επίθεση κατά των εγκαταστάσεων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός».

Συνεπώς, για να κάνουμε μια «σούμα», είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε η εν λόγω υπόθεση να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά. Με την ίδια αμφισημία καλύπτεται και το ενδεχόμενο να προκύψει μια μακροπρόθεσμη ζημία εξ αιτίας του φόβου για το άνοιγμα ενός κύκλου αίματος ή μιας – κάθε είδους – εκτροπής.


Τα «άνθη» του κακού

Σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση, επειδή ακριβώς δεν πατάει πλέον καλά στα πόδια της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με κατάρρευση που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ωφεληθεί από τη δολοφονία των μελών της Χ.Α., ιδιαιτέρως αν δεν καταφέρει να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη εικόνα της δύναμης που εγγυάται της πολιτική «σταθερότητα».

Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη χαμένη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και να πυροδοτήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά της κοινωνίας και την εξαγγελλόμενη «ειρηνική επανάσταση» που θα επιφέρει ανατροπές στην κατρακύλα της χώρας προς το χάος, είναι επίσης αμφίβολο αν θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα από μια ενέργεια η οποία σπέρνει τον φόβο, αλλά και υπενθυμίζει τη συζήτηση περί «δύο άκρων».

Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις δοξασίες περί επαπειλούμενου εμφυλίου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε αρκετές πλευρές του πολιτικού φάσματος, αν και εκφέρονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά κίνητρα.

Η σπορά του φόβου είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Άλλωστε από τον φόβο μπορούν να τραφούν μόνο αυτοί που μισούν την κοινωνία και τη θέλουν καθυποταγμένη στα – όποιας φύσης και απόχρωσης – σχέδιά τους. Με μεγάλους χαμένους τον ελληνικό λαό και την πολιτική. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να παραμείνει βαθύτατα πολιτική, ενώ η ίδια η πολιτική (με κεφαλαίο το «Π», όπως λέγαμε παλιά), όπως και η κοινωνία, έχει μεγάλη ανάγκη να ανασυντάξει όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η υποχώρηση της πολιτικής, η υποταγή στους δανειστές και το ξεπέταγμα του ναζιστικού «άνθους του κακού» ήταν τα τρία στοιχεία που επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην ήδη βαριά τραυματισμένη δημοκρατία. Αν τώρα προστεθεί και το «άνθος» του διχασμού, τεχνητού ή πραγματικού, μια ακόμη πιο μαύρη εποχή θα ξημερώσει. Με κερδισμένες τις δυνάμεις που επιθυμούν την εθνική και κοινωνική υποδούλωση.

Μια κοινωνία βαθιά διχασμένη και γεμάτη μίσος...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Αποφράδα μέρα η σημερινή. Ισως και να περάσει στην Ιστορία για τα κακά και τις συμφορές που θα φέρει στον τόπο η υπερψήφιση εκ μέρους των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με την ανοιχτή ή συγκαλυμμένη συνενοχή και εκείνων της ΔΗΜΑΡ, του νέου πακέτου μέτρων λιτότητας που μοναδικό στόχο έχουν τον οικονομικό εξανδραποδισμό των Ελλήνων και την πλήρη εθνική εξαχρείωση της Ελλάδας.
Οι παραστάσεις πολιτικού θεάτρου διάφορων απίθανων τύπων που με τη δημοκρατική ψήφο του ελληνικού λαού εισχώρησαν στις τάξεις του κλαμπ των αντιπροσώπων του έθνους, έλαβαν τέλος. Ηρθε η ώρα της κρίσεως. Η ώρα της ψήφου, όταν τα πτερόεντα έπεα του κάθε βουλευτή γίνονται έργα υπέρ ή κατά του λαού και της χώρας μας. Μιλώντας την Κυριακή προς τους βουλευτές της ΝΔ, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ομολόγησε και μια αλήθεια αναφερόμενος στη μνημονιακή πολιτική. «Χάσαμε ως Ελληνες τα τελευταία δύο χρόνια από μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, από μειώσεις δαπανών του δημοσίου, από αύξηση των φόρων, από την ύφεση και την ανεργία το 35% του βιοτικού μας επιπέδου. Πρόκειται για τεράστια καθίζηση ευημερίας μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ποτέ στη μεταπολεμική Ευρώπη» παραδέχτηκε.
Οντως ποτέ, σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, σε καμία εποχή, κανένας λαός δεν έχασε σε καιρό ειρήνης τόσο πολλά όσα οι Ελληνες αυτά τα τρία καταραμένα χρόνια εξαιτίας της ασκούμενης πολιτικής από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη βάση του μνημονίου που επέβαλαν στη χώρα μας οι επικυρίαρχοι Γερμανοί και οι υπόλοιποι της ΕΕ, με την πλήρη και πρόθυμη συνεργασία της ηγεσίας των δύο κομμάτων - πυλώνων του συστήματος.
Τίποτα στην Ελλάδα δεν θα παραμείνει ίδιο μετά την ψηφοφορία στη Βουλή απόψε τη νύχτα. Η αυριανή μέρα θα ξημερώσει με την Ελλάδα βαρύτατα τραυματισμένη, βαθύτατα διχασμένη, ενδεχομένως για πολλές δεκαετίες. Δεν αποκλείεται καθόλου να επακολουθήσουν δραματικά πολιτικά γεγονότα τα επόμενα χρόνια - και δεν αναφερόμαστε φυσικά στη θέση εντός ή εκτός κυβέρνησης εγχώριων πολιτικών σαλτιμπάγκων, αυτά είναι ασημαντότητες.
Εχουμε κατά νου πρωτίστως διεθνή και δευτερευόντως εσωτερικά γεγονότα αντίστοιχης τραγικότητας με εκείνα που έλαβαν χώρα πριν, κατά και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εμφορείται ήδη από τη... λουδοβίκεια νοοτροπία «το κράτος είμαι εγώ»! Αυτό συνάγεται από την ομιλία προς τους βουλευτές του την Κυριακή, όταν τους ζήτησε να υπερψηφίσουν το νέο πακέτο μέτρων που θα βυθίσει τους Ελληνες και την Ελλάδα σε πρωτοφανή κοινωνικά Τάρταρα.
«Υπάρχουν εκείνοι που κάνουν το άλμα προς τα μπρος, όπως υπάρχουν κι εκείνοι που μένουν κολλημένοι στις λάσπες του παλιού... Εκεί βρισκόμαστε τώρα, ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη των δύο άκρων που σε ένα πράγμα συμφωνούν μεταξύ τους, μόνο σε ένα: να μην περάσει η πολιτική αυτής της κυβέρνησης...
Συμφωνούν μόνο στο να σκοτώσουν το μέλλον αυτής της κυβέρνησης» είπε μεταξύ άλλων ο Α. Σαμαράς. Καλά, ας μη σχολιάσουμε το γεγονός ότι οι κατά τον πρωθυπουργό «λάσπες του παλιού» είναι η ευημερία του ελληνικού λαού, ενώ το «άλμα προς τα μπρος» που αυτός εκπροσωπεί είναι η πτώση στον οικονομικό και κοινωνικό Καιάδα. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Α. Σαμαράς διακηρύσσει πως όσοι έχουν στόχο να μην περάσει η πολιτική της κυβέρνησής του συνιστούν «τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη των δύο άκρων»! Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δηλαδή αποτελεί «τα δύο άκρα» κατά Σαμαρά, αφού η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ είχαν πάρει συνολικά τον Ιούνιο το 48% των ψήφων, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι σήμερα βρίσκονται δημοσκοπικά πολύ χαμηλότερα. Εχθρός και «δύο άκρα» ο μισός ελληνικός λαός, λοιπόν. «Σκύλλα και Χάρυβδη», κατά τον πρωθυπουργό. Με αυτή τη νοοτροπία, τα σύννεφα της σύγκρουσης μαζεύονται βαριά στον ουρανό...

Μνημονιακοί - Αντιμνημονιακοί...

Ο Στάθης στον eniko... 
 Σε κρίσιμες εποχές πάντα χωρίζονταν οι Έλληνες στα δύο-όπως και όλοι οι άλλοι λαοί.
Στα μηδικά, φερ’ειπείν, οι μισοί Έλληνες πήγαν με τους Πέρσες,οι Μηδίσαντες, ενώ αργότερα  οι μισοί ήταν Μακεδονίζοντες και, τέλος , Ρωμαϊζοντες- μάλιστα, έτσι για την Ιστορία να θυμηθούμε

οτι οι τελευταίοι πολύτιμοι (και λόγω της λειψανδρίας στην πόλη τους) Σπαρτιάτες, 2.000 τον αριθμό, έπεσαν σχεδόν  έως ενός μαχόμενοι υπέρ του Οκταβιανού. Κατόπιν τούτου και εις
ένδειξιν ευγνωμοσύνης η οικογένεια του Αυγούστου υιοθέτησε τη Σπάρτη και την έκανε...Ντισνέυλαντ- να πηγαίνουν εκεί για τουρισμό οι επιφανείς Ρωμαίοι. Και να χαζευουν τους ιθαγενείς στην πόλη του Λυκούργου, τον πάτριο τρόπο της ζωής τους δηλαδή, τα τοπικά εδέσματα και τα λοιπά φολκλόρ.

Αλλά,  ας επιστρέψουμε στα περί τον διχασμό.
Στα σχολεία μας μάθαιναν ότι κάτι τέτοιο είναι κακό, η πραγματικότητα μας μαθαίνει όμως ότι κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο.
Διότι ο διχασμός εδράζεται πάνω στην ταξική δομή της κοινωνίας, άρα υπάρχει πάντα υπολανθάνων και στις κρίσεις αναδύεται, αναβλύζει.
Σε ενωτικούς και ανθενωτικούς χωρίσθηκαν οι Έλληνες λίγο πριν να υποκύψουν στους 0θωμανούς, σε «στρατιωτικούς» (με τον λαό) και «πολιτικούς»( με τους κοτζαμπάσηδες) χωρίσθηκαν το 1821, σε αντισταθέντες και συνεργάτες στην Κατοχή.
Σήμερα, στη μεγάλυτερη κρίση που έχει ζήσει η χώρα μας μετά τον Εμφύλιο, πάλι οι Έλληνες έχουν κοπεί στα δύο, τους Μνημονιακούς και τους Αντιμνημονιακούς.
Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον Σόλωνα που έλεγε πως «όταν η πόλη διχάζεται, οι πολίτες οφείλουν να πάρουν θέση».Μάλιστα δημοσίως με παρησία, αλλοιώς οι πονηροί, οι
καιροσκόποι (ή οι αδιάφοροι), αυτοί που έκαναν την πάπια περιμένοντας προς τα που θα γείρει η πλάστιγγα, ύπηρχε ο κίνδυνος να κηρυχθούν   ά-τιμοι (να τους δημευθεί δηλαδή η περιουσία).

Συνήθως μας λένε ότι οι διχασμοί είναι καταστροφικοί- κάτι τέτοιο είναι η αποτύπωση στην σχολική εκπαίδευση της εξουσιαστικής ρητορικής. Θα ενθυμήσθε όλοι το περίφημο κλισέ «όποτε οι Έλληνες επέδειξαν ομόνοια, μεγαλούργησαν. Όποτε κυριάρχησε η διχόνοια, κατεστράφησαν».
Ψευδέστατο και
γελοίο
Διότι ουδέποτε μόνιασαν για οτιδήποτε, ούτε καν στα μηδικά, ούτε καν το 1821 (πριν, κατά τη διάρκεια και μετά), ούτε ποτέ άλλοτε- θα ήταν άλλωστε αφύσικο.Μπορεί το έθνος νάναι ένα, άλλα οι τάξεις που χωρίζουν τον λαό, πολλές.Κι όχι μόνον αυτό, αλλά συχνα ο διχασμός έσωσε το Γένος, το οδήγησε στην αναγέννηση του. Πάντα βεβαίως με κόστος.Μόνον

που δεν γεννούσε ο διχασμός το κόστος, αλλά το κόστος τον διχασμό.

Όμως η εξουσία δεν θέλει (ούτε καν να ακούει) τέτοια. Θέλει να ομιλεί (ει δυνατόν μόνον) η ίδια και να λέει περί ομόνοιας, να την εξοραϊζει ( αν και πολύ θα ήθελε να την υπαγορευει, να την επιβάλλει). Ως μονόδρομο (αν αυτό σας θυμίζει κάτι.) Και θέλει αυτήν την ομόνοια η εξουσία, εν προκειμένω η αστική, διότι κάτω απ’αυτήν απλώνει το σύστημα της ταξικής ιεραρχίας με συναίνεση ( αν πάλι κι αυτό κάτι σας θυμίζει).

Ας πούμε υπέρ αυτής της συναίνεσης, εν προκειμένω της Μνημονιακής, κόπτονται αυτή τη στιγμή Ψυχάρης, Μπόμπολας, Αλαφούζος κι όσοι άλλοι θέλουν αυτοί να κυβερνούν τη χώρα (πάντα για το καλό της) μέσω ενός πολιτικού  προσωπικού που ομονοεί για το καλό μας (Σαμαράς, Βενιζέλος, Ντορίτα, ολίγον από Κουβέλη, Καρατζαφέρης και λοιπόν συναφές συνάφι) υπό την εποπτείαν των ξένων Επικυρίαρχων,

οι οποίοι επίσης μας θέλουν ομονοούντες, τακτικούς, επιμελείς, σκλάβους, είλωτες, γραικύλους, ραγιάδες,κολλίγους,ευέλικτους,ωρομίσθουλες, άνεργους, διαθέσιμους.
Καλώς λοιπόν έχουμε χωρισθεί σε Μνημονιακούς και Αντιμνημονιακούς. Και μόνον παίρνοντας

οι πολίτες με την ψήφο τους θέση υπέρ της μιας ή της άλλης παράταξης, θα καθορίσουν στις επόμενες κρίσιμες εκλογές (της κρίσης) τον δρόμο που θα πάρει η χώρα. Ή για να βγει απ΄την κρίση στο εγγύς μέλλον και να γίνει πιο δυνατή χάριν του λαού της ή για να βυθισθεί σ’αυτήν την κρίση ακόμα περισσότερο και να λεηλατηθεί υπέρ των τοκογλύφων. Ακόμα και να διαμελισθεί. Ακόμα και να διαλυθεί.
Μας είπαν ψέματα πολλά επί πολύ και για πολλά. Ας τους πούμε και εμείς μιαν αλήθεια με την ψήφο μας. Και με τους αγώνες μας. Πέπρωται να ζήσει η Ελλαδίτσα μας, είναι έρωτας, δεν πεθαίνει.
Εχει αγίους, ήρωες, αντάρτες  ,ποιήτες και καλούς ανθρώπους φυλακτό η Ελλάδα, είναι αρχόντισσα , δεν είναι καμιά χθεσινή...