Για τα παιδιά που χάθηκαν...

Φιλιω Τσουκαλα, απο την Αυγη...

Σκέφτομαι εδώ και ώρα ότι δεν μπορώ να
γράψω σήμερα για κάτι άλλο εκτός από τον εγκληματικό χαμό των τριών
γυναικών και των εννέα μικρών παιδιών στο Φαρμακονήσι.
Κι ύστερα σκέφτομαι ότι κανονικά δεν έχει κανείς τίποτα παραπάνω να
γράψει πέρα από την περιγραφή των γεγονότων, που μάλλον είναι ήδη
γνωστά.
Θα έπρεπε αυτό να αρκεί, να τα λέει όλα, να σοκάρει, να αλλάζει
συνειδήσεις. Το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει, βέβαια, και με το
προηγούμενο αντίστοιχο περιστατικό, και με το προηγούμενο αυτού και το
ακόμα παλιότερο.
Παρ' ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε σε ποιον βαθμό είναι υπεύθυνοι οι
λιμενικοί για την ανατροπή του πλοιαρίου και για τη μη έγκαιρη διάσωση
των θυμάτων (πνίγηκαν 12 άτομα ενώ το σκάφος βρισκόταν υπό ρυμούλκηση
από το Λιμενικό), γίνεται σαφές ότι για την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας
και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ηγεσία της αστυνομίας και του
Λιμενικού και για πολλούς ένστολους, η ανθρώπινη ζωή έχει ελάχιστη
σημασία.

Η ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ (ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΝΕΚΡΟ.) ...

Celin...

Το συγκλονιστικο στις μερες μας δεν ειναι ειδησεις τυπου "13χρονο κοριτσι πεθανε απο τις αναθυμιασεις του μαγκαλιου γιατι δεν υπηρχαν λεφτα να πληρωθει η ΔΕΗ στο σπιτι της".
Το συγκλονιστικο στις μερες μας ειναι η προσληψη αυτης της ειδησης, ο τροπος που αναπαραγεται, που βιωνεται, ο τροπος που "αντιδρουν" οι ανθρωποι σε τετοιες ειδησεις.
Σαν μια ευκαιρια να ξεσπασουν τα απωθημενα τους, να βρισουν/κατηγορησουν/καταραστουν αναμεταξυ τους, ζωντανα η διαδικτυακα, το Καθεστως. Να "βγουν απο τα ρουχα τους", "ελεος, δε παει αλλο, δολοφονοι", να νιωσουν ζωντανοι. Σαν μια αφορμη να ανεβασουν γραφικες αναρτησεις, αναρτησεις με σκοπο να προκαλεσουν τη συγκινηση, το δραμα, ξυπνατε ρε φωναζουμε ο ενας στον αλλον, τι αλλο περιμενουμε για να εξεγερθουμε.
Παραμονευοντας, σα τα Κορακια, για τον επομενο νεκρο.
Σαν ενα ακομα επιχειρημα στις ζωντανες η διαδικτυακες μας συγκρουσεις με τα πληρωμενα τσιρακια του Καθεστωτος, η για να μην αδικουμε το Καθεστως, με τους εναπομειναντες πνευματικα λειψους που ελπιζουν ακομα στη γαλαζοπρασινη συμμορια δολοφονων που μας κυβερνουν.
Περιμενουμε σχεδον ερεθισμενοι για μια ακομα αυτοκτονια, για ενα ακομα ανθρωπινο δραμα,
για μια ακομα παρομοια ειδηση που θα διεγειρει τη ψυχη μας που σαπιζει, το κορμι που υπνοβατει.
Το παρατηρεις στον τροπο προσληψης και στον τροπο αναπαραγωγης, στην αρχη μπορει να σοκαριζομασταν και να θλιβομασταν με αυτες τις ειδησεις, αλλα τωρα που εγιναν καθημερινοτητα, πιστευω οτι υπαρχει κατι σχεδον πορνογραφικο στον τροπο που τις προσλαμβανουμε, τις επεξεργαζομαστε, τις σχολιαζουμε, μια πορνογραφια της Φρικης, μια διεστραμμενη ικανοποιηση οτι εμεις ειμαστε ακομα ζωντανοι και μπορουμε να "οργιζομαστε", μια διαρκως αναβαλλομενη υποσχεση που δινουμε ο ενας στον αλλον οτι θα "εκδικηθουμε",

Κοινωνία ελεύθερων σκοπευτών;

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Ανεξάρτητα από την αστυνομική και ποινική πλευρά των φονικών γεγονότων του Ηρακλείου, η ΧΑ ανακτά ένα συναισθηματικό και ηθικό περίσσευμα που είχε χάσει με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Επειδή έχει πιεστεί πολιτικά, ποινικά αλλά και ηθικά, το σημείο ανάκτησης της ισορροπίας, το σημείο στο οποίο θα επανανομιμοποιηθεί, θα είναι λίγο "χαμηλότερα" απ' ό,τι προηγουμένως.
Λιγότερο επιθετικό, περισσότερο θεσμικό. Η ΧΑ θα "κοινοβουλευτικοποιηθεί" περισσότερο, κερδίζοντας μια πίστωση που ούτως ή άλλως τη χρειάζεται και η ίδια, αλλά και το πολιτικό σύστημα . Η ΧΑ είναι χρήσιμη, ως βαλβίδα, ως έκφραση του πολιτικού Alien, αφού είναι πολύ σημαντικό για το σύστημα, να μη συγκροτήσει τον ρόλο του πολιτικού Alien, μια, εκτός ελέγχου, κοινωνική, ανατρεπτική έκρηξη. Οι επαγγελματικοί και καλοσχεδιασμένοι φόνοι του Ηρακλείου, εκ των πραγμάτων εκεί οδηγούν, προς μια τέτοια πολιτικο-θυμική εξισορρόπηση. Και η ΧΑ κοινοβουλευτικά πιο εξημερωμένη, αλλά και η Αριστερά πιο φοβισμένη.
Βέβαια, το φονικό έχει την επιχειρησιακή και πολιτική αρχιτεκτονική του, τις αιτίες, τους ενόχους. Η πρόσληψή του όμως από την κοινωνία είναι σχετικά ανεξάρτητη από την πραγματικότητά του. Ανεξάρτητη από το τι στ' αλήθεια έχει συμβεί. Γεγονός είναι αυτό που έχει συλλογικά ανάγκη η κοινωνία κι όχι κατ' ανάγκην αυτό που συμβαίνει. Κι έτσι συχνά η κοινωνία σκηνοθετεί, ντύνει γεγονότα με νοήματα που ενδεχομένως δεν έχουν. Και δεν οφείλεται κάτι τέτοιο μόνο στη μιντιακή μεσολάβηση και στους συνήθεις "εμπειρογνώμονες" του οδυρμού. Η παρερμηνεία οφείλεται σε υπόκωφες ώσεις της κοινωνίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτή την "παραποίηση" θεμελιώνεται τελικά η ιστορία.

Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

«Ποιος ωφελείται από τη διπλή δολοφονία;». Το κλασικό ερώτημα, το οποίο επανέρχεται ύστερα από κάθε τρομοκρατική επίθεση – υπονοώντας το ενδεχόμενο προβοκάτσιας –, είναι πάλι παρόν. Αλλά αυτή τη φορά δεν χωρούν απλοϊκές, όπως οι συνήθεις, απαντήσεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να περιμένουμε την ανάληψη ευθύνης για τη διπλή δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής χθες το βράδυ στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης. Από το ποιος θα την αναλάβει θα βγουν τα πρώτα εμπράγματα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα, ας αξιολογήσουμε εν τάχει ποιος – δυνάμει – θα μπορούσε να αποκομίσει πολιτικό όφελος ή να υποστεί ζημία, ανεξαρτήτως του ποιοι είναι οι δράστες.


Αμφιβολίες και ασάφεια

1. Η κυβέρνηση – θα μπορούσε να πει κάποιος – έχει λαμβάνειν πολιτικά ωφελήματα για τους εξής λόγους:

● Σήμερα είναι αποσταθεροποιημένη, με αποκορύφωμα την υπόθεση του φόρου ακινήτων και την κρίση στις σχέσεις της με την τρόικα, ενώ την περιμένει μια ακόμη μεγάλη κρίση εν όψει του ασφαλιστικού, των ακόμη περισσότερων απολύσεων κ.λπ.

● Βρίσκεται προ μιας ακόμη ηχηρής ήττας έναντι της τρόικας (ήδη σήκωσε τα χέρια ψηλά υποχωρώντας πλήρως από τη δική της θέση και αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο της εκτίμησης των δανειστών για το δημοσιονομικό κενό, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με ακόμη περισσότερα επώδυνα μέτρα από αυτά που θα ήθελε και ίσως θα άντεχε).

● Ήδη, πέραν της αυξανόμενης λαϊκής οργής και της αναστάτωσης των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, χρεώνεται – από συστημικούς «παίκτες» – ανικανότητα, βιασύνη, κακούς υπολογισμούς στην πολιτική της έναντι της τρόικας και, από λίγο έως πολύ, αμφισβητείται η δυνατότητά της να διασφαλίσει τη ζητούμενη από τους ίδιους κύκλους, αλλά και από τους δανειστές, πολιτική «σταθερότητα».

● Θα μπορούσε η συγκεκριμένη ενέργεια να της δώσει την ευκαιρία να ξαναπαίξει με τη θεωρία περί «δύο άκρων», τα οποία τώρα, επιπλέον, «αλληλοσκοτώνονται».

● Μια αλλαγή ατζέντας, η οποία θα απομάκρυνε τα βλέμματα από τη νέα φοροσφαγή και την επιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα και θα την έφερνε σε θέση «εγγυητή της ομαλότητας», θεωρητικά θα την ωφελούσε.

Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Ας μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία των μελών της ενδέχεται να δώσει στη Χρυσή Αυγή μια «ανάσα», ώστε, σε κάποιον – τον όποιο – βαθμό να εξισορροπήσει τις αποκαλύψεις για τη δική της εγκληματική δράση. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να ξαναγίνει συμπαθές σε ένα τμήμα των απογοητευμένων από το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, τη Ν.Δ., οι οποίοι είχαν αποστασιοποιηθεί από τη Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αποκαλύψεις για την οργανωμένη εγκληματική δράση της. Με δραματικό αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. κατά κύριο λόγο.

Επιπλέον η κατηγορία – αλλά και η γενικότερη αίσθηση – ότι η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αδυνατούν να διασφαλίσουν την πολιτική «σταθερότητα» θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Συνεπώς είναι αμφίβολο το αν η κυβέρνηση και η Ν.Δ. θα μπορούσαν πράγματι να ωφεληθούν από τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσης ασαφές – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε αυτή η υπόθεση να τη ζημιώσει πολιτικά και σε ποιον βαθμό.


Όλα ανοιχτά

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, αλλά και η Αριστερά γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποιο όφελος, κατά καμία εκδοχή.

● Από μια πρώτη σκοπιά υπάρχει ο προαναφερθείς σαφής κίνδυνος της «θυματοποίησης» της Χρυσής Αυγής, η οποία εκ των πραγμάτων θα ωφελούσε τους ναζιστές.

● Από μια δεύτερη σκοπιά η αναζωπύρωση της θεωρίας περί «δύο άκρων», η οποία αναμένεται από την κυβέρνηση ή, έστω, από κάποιους ακροδεξιούς κύκλους της Ν.Δ. που θα βρουν ευκαιρία για περίεργους και επικίνδυνους «συμψηφισμούς», θα μπορούσε ίσως να είναι επιζήμια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Αριστερά στο σύνολό της.

● Από μια τρίτη σκοπιά, δεν μπορεί να μην ανατρέξει ο νους στην υπόθεση των δολοφονημένων στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, η οποία τρομοκράτησε ή απλώς αποκαρδίωσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό ανασχετικό παράγοντα για τη συνέχιση των πρώτων μεγαλειωδών «αντιμνημονιακών» κινητοποιήσεων του 2010.

● Από μια τέταρτη, όμως, σκοπιά, η οποία εξισορροπεί τις δύο προηγούμενες, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί κατά κανέναν τρόπο και από κανέναν η απόλυτη καταδίκη της διπλής δολοφονίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Άρα τα περί «δύο άκρων» μάλλον θα εκθέσουν τους... σεσημασμένους εμπνευστές τους.

● Επιπλέον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σαφέστατη δήλωση τού – έμπιστου του πρωθυπουργού... – επικεφαλής της ΕΥΠ Θεόδωρου Δραβίλλα στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έκνομες ενέργειες στις Σκουριές της Χαλκιδικής – μια ακόμη θεωρία των ίδιων ακροδεξιών προβοκατόρων εντός της Ν.Δ., οι οποίοι επιχειρούσαν να εμπλέξουν βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επίθεση κατά των εγκαταστάσεων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός».

Συνεπώς, για να κάνουμε μια «σούμα», είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε η εν λόγω υπόθεση να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά. Με την ίδια αμφισημία καλύπτεται και το ενδεχόμενο να προκύψει μια μακροπρόθεσμη ζημία εξ αιτίας του φόβου για το άνοιγμα ενός κύκλου αίματος ή μιας – κάθε είδους – εκτροπής.


Τα «άνθη» του κακού

Σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση, επειδή ακριβώς δεν πατάει πλέον καλά στα πόδια της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με κατάρρευση που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ωφεληθεί από τη δολοφονία των μελών της Χ.Α., ιδιαιτέρως αν δεν καταφέρει να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη εικόνα της δύναμης που εγγυάται της πολιτική «σταθερότητα».

Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη χαμένη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και να πυροδοτήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά της κοινωνίας και την εξαγγελλόμενη «ειρηνική επανάσταση» που θα επιφέρει ανατροπές στην κατρακύλα της χώρας προς το χάος, είναι επίσης αμφίβολο αν θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα από μια ενέργεια η οποία σπέρνει τον φόβο, αλλά και υπενθυμίζει τη συζήτηση περί «δύο άκρων».

Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις δοξασίες περί επαπειλούμενου εμφυλίου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε αρκετές πλευρές του πολιτικού φάσματος, αν και εκφέρονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά κίνητρα.

Η σπορά του φόβου είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Άλλωστε από τον φόβο μπορούν να τραφούν μόνο αυτοί που μισούν την κοινωνία και τη θέλουν καθυποταγμένη στα – όποιας φύσης και απόχρωσης – σχέδιά τους. Με μεγάλους χαμένους τον ελληνικό λαό και την πολιτική. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να παραμείνει βαθύτατα πολιτική, ενώ η ίδια η πολιτική (με κεφαλαίο το «Π», όπως λέγαμε παλιά), όπως και η κοινωνία, έχει μεγάλη ανάγκη να ανασυντάξει όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η υποχώρηση της πολιτικής, η υποταγή στους δανειστές και το ξεπέταγμα του ναζιστικού «άνθους του κακού» ήταν τα τρία στοιχεία που επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην ήδη βαριά τραυματισμένη δημοκρατία. Αν τώρα προστεθεί και το «άνθος» του διχασμού, τεχνητού ή πραγματικού, μια ακόμη πιο μαύρη εποχή θα ξημερώσει. Με κερδισμένες τις δυνάμεις που επιθυμούν την εθνική και κοινωνική υποδούλωση.

Προσοχή! Διχασμός!

Στάθης στον eniko...

Οι γραμμές αυτές γράφηκαν περίπου μια ώρα μετά το χθεσινό δολοφονικό χτύπημα κατά των μελών της Χρυσής Αυγής κι ενώ ακόμα οι πληροφορίες για το γεγονός έφθαναν στα γραφεία της Real News. Συνεπώς, διαβάζοντας εσείς σήμερα αυτό το κείμενο θα γνωρίζετε περισσότερα εις ό,τι αφορά τις εξελίξεις. Θεώρησα όμως -επιτρέψτε μου το πρώτο πρόσωπο- απαραίτητο να γράψω, όχι εν θερμώ, αλλά  όσον πιο νηφάλια μπορώ κάποιες πρώτες σκέψεις για την πολιτική και ηθική πλευρά του πράγματος, όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται.
Εν πρώτοις η στήλη εκφράζει τα συλληπητήριά της στους οικείους και τους φίλους των δύο παιδιών που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους. Θρηνώ και πενθώ.
Αυτό το χτύπημα εναντίον των νεαρών παιδιών, είτε μελών, είτε οπαδών ή φίλων της Χρυσής Αυγής, είναι ένα φασιστικό χτύπημα. Αυτοί που το διέπραξαν, εκτελεστές και δολοφόνοι, είναι φασίστες, ό,τι άλλο κι αν νομίζουν ή δηλώνουν ότι είναι. Διότι μόνον οι φασίστες νομίζουν ότι είναι θεοί που αποφασίζουν ποιος ζει ή ποιος πεθαίνει, όπως έκανε η 17 Νοέμβρη στο παρελθόν και η Χρυσή Αυγή προσφάτως.
Αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί να είναι τιμωροί, κάτι σέχτες μέχτες ή οποιουδήποτε άλλου τύπου κουκουλοφόροι και μπάχαλοι, απ’ τη στιγμή που σηκώνουν το όπλο και παίρνουν μια ανθρώπινη ζωή είναι φασισταράδες του κερατά και τίποτε άλλο.
Αυτοί οι αυτόκλητοι Σούπερμαν και Μπάτμαν δεν είναι τίποτα υπερήρωες, πρόμαχοι του λαού -έστω αυτόκλητοι- αλλά διαταραγμένα παλιόπαιδα που νομίζουν ότι παίζουν τον δικαστή Ντρεντ.
Κομπλεξικές και σκοτεινές ψυχές που τη βρίσκουν με τα κουμπούρια και τον φόνο, όπως την έβρισκαν οι ναζήδες.

Η Χρυσή Αυγή κράτησε το λόγο της και (ξανα)δολοφόνησε...

jungle-report...

Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Και φτάσαμε σε μια ακόμη ανθρωποκτονία οργανωμένη από την εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής για να ομολογήσουν οι πάντες την επικινδυνότητα του ναζιστικού μορφώματος.

Όλους τους προηγούμενους μήνες οι αρλουμπαρίες έδιναν κι έπαιρναν: "Πρώτο αυθεντικό κίνημα μετά τη μεταπολίτευση", έλεγε ο ένας, "να καταδικάσουμε εξίσου τη βία του ΣΥΡΙΖΑ", μας ζητούσε ο άλλος. Και το κερασάκι στην τούρτα ανήκει σε εκείνον τον ανεκδιήγητο του ΣΚΑΪ, ο οποίος λίγα εικοσιτετράωρα πριν το φονικό καλούσε τα αιμοσταγή τάγματα εφόδου να "σοβαρευτούν" ώστε να έχουν πιθανότητες να μετάσχουν σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Για να συμπληρώσει με νόημα ότι "ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα".

Και το ναζιστικό μόρφωμα εισάκουσε τις εκκλήσεις του και "σοβαρεύτηκε", στέλνοντας τους πληρωμένους φονιάδες του για να διαπράξουν ίσως το πιο ειδεχθές έγκλημα στην ιστορία της οργάνωσης: τη στυγερή δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα, πρώην μεταλλεργάτη, καλλιτέχνη της ραπ, μα πάνω απ' όλα αγωνιστή και ενεργού αντιφασίστα.

Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται τους δολοφόνους;

του Στελιου Κουλογλου, απο το TVXS...

Ηταν αναπόφευκτο, κύριε Δένδια, ότι θα θρηνούσαμε θύματα. Ο Παύλος Φύσσας τα μεσάνυχτα στο Κερατσίνι, είναι το πρώτο αλλά όχι το τελευταίο θύμα.
Γιατί η ένοχη σιωπή της κυβέρνησης μετά την επίθεση των νεοναζί κατά στελεχών του ΚΚΕ στο Πέραμα την προηγούμενη εβδομάδα, η ατιμωρησία των υπευθύνων της επίθεσης αυτής όσο και των τραμπουκισμών της Χρυσής Αυγής στο Μελιγαρά και τα Γιαννιτσά το Σαββατοκύριακο, έχουν αποθρασύνει τους νεοναζί. 

Αλλά η κυβερνητική αδράνεια δεν είναι τυχαία. Για διαφορετικούς λόγους,η κυβέρνηση έχει ακριβώς τον ίδιο επικοινωνιακό στόχο με την Χρυσή Αυγή. Η τελευταία θέλει να δημιουργήσει μια κατάσταση εμφυλίου πολέμου, που θα διευκολύνει τον περιορισμό ή και την κατάλυση της δημοκρατίας καθώς και την επιβολή έκτακτων μέτρων. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι η αριστερά θα αντιδράσει βίαια στις δολοφονικές επιθέσεις, ώστε πάλι να δημιουργηθεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που θα την βοηθήσει να εμφανιστεί ως παράγοντας σταθερότητας απέναντι στις εχθροπραξίες “των δύο άκρων”.
Μέχρι την κατάρρευση του success story, η κυβέρνηση καλλιεργούσε προς το εξωτερικό μια εικόνα ομαλότητας, που θα μπορούσε να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να πείσει την Γερμανία να ελαφρύνει το χρέος. Η σκληρή γερμανική στάση και η κατάρρευση της οικονομίας και των υποδομών της χώρας δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες: η αποχώρηση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ ήταν η χαριστική βολή. Για να παραμείνει στην εξουσία, η ομάδα στο Μέγαρο Μαξίμου πρέπει να παίξει καθαρά πολιτικό παιχνίδι, έστω και βρόμικο.
Δεν υπάρχει καλύτερο εργαλείο για την περίπτωση από την Χρυσή Αυγή. Οι δολοφονικές της επιθέσεις ίσως επαναφέρουν τους πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους της στην ΝΔ απ' όπου προέρχονται. Συγχρόνως βοηθούν το Μέγαρο Μαξίμου για να παίξει το ρόλο του ενδιάμεσου, σε ένα πολιτικό τοπίο που, με την κατάρρευση των ενδιάμεσων κομμάτων και της κεντροαριστεράς, θα αποτελείται, εκτός απροόπτου, από 3 πόλους: ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και "στο κέντρο" η ΝΔ με τις όποιες συνιστώσες της.

Για ένα προσπέρασμα...

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Λίγα πράγματα παραμένουν ιερά στους ασεβείς καιρούς μας. Η προτεραιότητα κυρίως. Που είναι πάντοτε δική μας. Απ’ όπου κι αν ερχόμαστε με το όχημά μας· από δεξιά ή αριστερά, από παράδρομο ή από λεωφόρο. Κι έχουμε τσακωθεί αγρίως για δαύτη. Και για μια θέση παρκαρίσματος επίσης, που κι αυτή έχει ιερό χαρακτήρα, λόγω σπανιότητας. Κι έχουμε σκοτωθεί μεταφορικά αλλά και, κάποιες φορές, κυριολεκτικά.
Αν δεν ήταν η ιερή προτεραιότητα και το επίσης ιερό δικαίωμα του προσπεράσματος, ίσως δεν τον σκότωναν τον εικοσιεφτάχρονο Πακιστανό, τον Σαχτζάτ Λουκμάν, οι δύο συμπατριώτες μας, που ακόμα κι αν δεν είναι τυπικά χρυσαυγίτες, έδρασαν σαν μισαλλόδοξοι χρυσαυγίτες. Εκτός και αποδειχθεί στη δίκη τους πως είχαν βγει για κυνήγι στα ορεινά των Πετραλώνων οι δύο λεβέντες, εξού και ο οπλισμός τους. Για κυνήγι «Πάκηδων», που βρίσκονται στο γαλανόλευκο στόχαστρό μας πολύ πριν από το φρικαλέο συμβάν της Πάρου. Επειδή «βρωμάνε». Επειδή «είναι πολλοί σαν τα ποντίκια και θα μας κυριεύσουν». Επειδή είναι μουσουλμάνοι. Και επειδή είναι ευδιάκριτοι, και ως εκ τούτου απροστάτευτοι. Τους καταδίδει το χρώμα τους.
«Τους έκλεινε τον δρόμο με το ποδήλατο» και τους ήρθε το αίμα στο κεφάλι, έτσι είπαν οι δύο «δικοί μας» για να ψευτοδικαιολογηθούν. Εντάξει. Γίνεται κι αυτό. Να κλείνει ένα ποδήλατο τη μηχανή σου. Ιδίως αν πάνω του είναι ένας Πάκης. Που έκανε κάθε βράδυ τη διαδρομή Περιστέρι - Πετράλωνα, για να πάει στη δουλειά του. (Δηλαδή; Δηλαδή να στερήσει δουλειά από έναν Ελληνα, να το μετρήσουμε κι αυτό, τώρα που εκκενώθηκε η θέση.) Αν βέβαια ο ποδηλάτης ήταν Ελληνας ίσως αρκούσαν μερικές χριστοπαναγίες και δυο - τρεις μπουνιές. Αλλά ήταν ξένος. Μαυριδερός. Κι αυτό σίγουρα απλούστευσε τα πράγματα και διευκόλυνε τον φόνο, όπως είπε ο αυτόπτης καφετζής αυθόρμητα, πριν προσπαθήσει να τον δασκαλέψει κανένας.
Θα πέσουν σε θλίψη τώρα από ενοχή όσοι κήρυξαν την «ανακατάληψη των πόλεων»; Απίθανο. Αλλωστε το διαδικτυακώς εκφραζόμενο κοινό αίσθημα παραμένει μαζί τους. Αφού βρέθηκαν θρασίμια που μίλησαν για «μυοκτονία», για «ένα ποντίκι λιγότερο». Σκοτώνοντας έτσι δεύτερη φορά τον Σαχτζάτ Λουκμάν.

Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!...

απο το Βημα, το ειδα στην AlfaVita...

«Ρώτησα τον διπλανό μου "μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;"»

Ενα κλικ εδώ, θάνατος στην άλλη άκρη του κόσμου. Η αίθουσα τηλε-διακυβέρνησης των μη επανδρωμένων βομβαρδιστικών (drones) των ΗΠΑ στο Νέο Μεξικό.

Ακούγεται σαν μια από τις γνωστές «μαύρες ιστορίες» που κυκλοφορούν στις παρέες: ένας άντρας πατάει ένα κουμπί στο Νέο Μεξικό κι ένας άλλος άνθρωπος πέφτει, δευτερόλεπτα μετά, νεκρός στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι όμως αποκύημα φαντασίας: είναι πραγματικότητα και συνέβη σε έναν αμερικανό στρατιώτη.

Ο 27χρονος Μπράντον Μπράιαντ από τη Μοντάνα υπηρέτησε για έξι χρόνια στην Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF), με ειδικότητα χειριστή UAV Predator, τα γνωστά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που πετάνε επί 24ώρους βάσεως πάνω από «ευαίσθητες» γεωπολιτικά περιοχές, όπως το Αφγανιστάν.

Κλεισμένος μέσα στα σκοτεινά κοντέινερ στο Νέο Μεξικό, απ' όπου διεξάγεται ο χειρισμός των UAV, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματική περιοχή επιχειρήσεων, ο Μπράιαντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των έξι αυτών ετών, μεταξύ 2005-2011, βλέποντας στον υπολογιστή του ανθρώπινους στόχους που είχαν εστιάσει πάνω τους τα υπέρυθρα «μάτια» των ιπτάμενων drones -και κατόπιν, πατώντας ένα απλό κουμπί που θα σήμανε και την εξολόθρευσή τους. Επαθε νευρικό κλονισμό, παραιτήθηκε και σήμερα ζει στο πατρικό του στη Μοντάνα αγωνιζόμενος να συνέλθει με τη βοήθεια ψυχιατρικής αγωγής.

«Είδα άνδρες, γυναίκες και παιδιά να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια μου όλο αυτό το διάστημα» ανέφερε ο Μπράιαντ σε συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel. «Ποτέ δε πίστευα ότι θα μπορούσα να σκοτώσω τόσο πολύ κόσμο. Για την ακρίβεια, πίστευα ότι δεν μπορούσα να σκοτώσω κανέναν!», εξομολογείται ενθυμούμενος την πρώτη φορά που έγινε δολοφόνος, όταν εκτόξευσε ένα βλήμα Hellfire σκοτώνοντας δύο ανυποψίαστους ανθρώπους στο Αφγανιστάν.

«Είδα δυο αντρες να πέφτουν νεκροί κι έναν άλλον, με κομμένο το ένα του πόδι, να σφαδάζει στο έδαφος, την ώρα που πίδακες αίματος έπεφταν στην άσφαλτο» λέει προσθέτοντας πως «έκλαψα στο δρόμο όταν γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα και πήρα τηλέφωνο να μιλήσω στη μητέρα μου. Ένιωθα αποκομμένος από την ανθρωπότητα για περισσότερο από μια εβδομάδα».

Κατατάχτηκε στην Αεροπορία τυχαία, μόλις άκουσε ότι τα δίδακτρα για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δωρεάν. Βγήκε πρώτος στη τάξη του και τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα συλλογής πληροφοριών, μαθαίνοντας να αναλύει δεδομένα από αεροφωτογραφίες και μετεωρολογικά δεδομένα ενώ στη συνέχεια, σε ηλικία 20 ετών, αναβαθμίστηκε σε χειριστή αισθητήρων (δηλαδή Β' κυβερνήτη) που διαθέτουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV Predator.

Μια όμως αποστολή πάνω από το Αφγανιστάν είναι καρφωμένη στο κεφάλι του και δεν θα την ξεχάσει μέχρι να πεθάνει. Στόχος ήταν ένα οίκημα σε απόσταση 10.000 χλμ. από αυτόν, στο ορεινό Αφγανιστάν, που οι ντόπιοι το χρησιμοποιούσαν ως στάνη για πρόβατα και κατσίκες.

Ο χειριστής που καθόταν δίπλα του εκτόξευσε τον πύραυλο πιέζοντας ένα κουμπί και οι επόμενες στιγμές του φάνηκαν αιώνας ολόκληρος. «Συνολικά πέρασαν 16 δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το στόχο του, αλλά μου φάνηκε σαν αργή κίνηση. Μέχρι και τη τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αστοχήσω αν ήθελα, να στρέψω αλλού τον πύραυλο», διηγείται ο 27χρονος χειριστής, συνεχίζοντας «όμως, 3 δεύτερα πριν ο πύραυλος ανατινάξει το σπίτι, ένα παιδί εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια λάμψη, το σπίτι να καταρρέει και το παιδί να εξαφανίζεται. Μου ήρθε εμετός. Ρώτησα τον διπλανό μου: «μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;» για να πάρω απάντηση, από τα μικρόφωνα, από κάποιον ανώτερο στρατιωτικό «όχι, αυτό που σκοτώσατε ήταν ένας σκύλος». «Ένας σκύλος σε δυο πόδια;», αναρωτήθηκα».

Έπειτα από την αποστολή αυτή, ο Μπράιαντ αποξενώθηκε πλήρως από φίλους, οικογένεια, ακόμη και την κοπέλα του και υπέφερε από συστηματική έλλειψη ύπνου βρίσκοντας διέξοδο στη γυμναστική. Μέχρι που μια μέρα, εν ώρα υπηρεσίας, άρχισε να φτύνει κυριολεκτικά αίμα πάνω στα μόνιτορ, κατέρρευσε σωματικά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μπορεί να μην είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα αλλά η διάγνωση των στρατιωτικών γιατρών ήταν σαφής: διαταραχή μετα-τραυματικού στρες μάχης.

Λίγο μετά κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό που κάνει με αποτέλεσμα τελικά να παραιτηθεί από την Αεροπορία και να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του προσπαθώντας να ξεχάσει τι έζησε για έξι χρόνια. Και θυμάται τη στιγμή που αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω του και να αρχίσει μια καινούργια ζωή: «Ηταν η μέρα που έπρεπε να πάω και να υπογράψω την επόμενη σύμβαση εργασίας μου. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήταν η μέρα που, μπαίνοντας στο θάλαμο επιχειρήσεων, έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει τους συνάδελφους μου «μάγκες, ποιους γαμ... θα σκοτώσουμε σήμερα;»».

Η ψυχική του υγεία δεν έχει αποκατασταθεί. Καθημερινά παλεύει, με τη βοήθεια ειδικών, για να διαχειριστεί τις ενοχές και την αδυναμία του να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον εαυτό του για την εξ αποστάσεως φονική εργασία που έκανε επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Αυτη ειναι η Ελλαδα...

Καρτεσιος...

Από ομιλία του Γιώργου  Παπανδρέου στο Χάρβαρντ σχετικά με το παρασκήνιο της ένταξης της Ελλάδας στο ΔΝΤ
«Ναι, ο κ. Ρουμελιώτης ήξερε ότι κάποιες χώρες ήταν εναντίον στο Πρόγραμμα και κάποιοι στο ΔΝΤ ήταν εναντίον αλλά δεν ήξερε την άλλη όψη της ιστορίας. Δεν έκανε αυτός τις διαπραγματεύσεις με την Μέρκελ, δεν διαπραγματεύτηκε με τους άλλους. Το δίλλημα μου ήταν ότι αν δεν μπαίναμε στον μηχανισμό θα χρεοκοπούσαμε»
Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν Έλληνας πρωθυπουργός. Κατά κοινή ομολογία, διαπραγματεύτηκε λανθασμένα με τους δανειστές της χώρας με αποτέλεσμα να καταστρέψει την ελληνική οικονομία και τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ελεύθερος, δεν του καταλογίστηκε καμία ποινική ευθύνη, δεν του ζητήθηκε από κάποιο δικαστήριο να λογοδοτήσει. Τελικά, το να καταστρέφεις την Ελλάδα είναι πολύ πιο ακίνδυνο από το να προκαλείς οικονομική ζημία σε κάποιους ιδιώτες επενδυτές στις ΗΠΑ, όπως γίνεται φανερό στην παρακάτω είδηση.
«Ένα αμερικανικής διαχείρισης επενδυτικό ταμείο, το Saratoga Capital Management, άσκησε χθες αγωγή στην τράπεζα JPMorgan Chase έπειτα από τις απώλειες 2 δισ. δολαρίων που υπέστη σε χρηματιστηριακές συναλλαγές της. “Κινήσαμε νομικές διαδικασίες για λογαριασμό ενός από τα κοινά επενδυτικά μας προγράμματα”, ανακοίνωσε ο Μπρους Βεντιμίλια, διευθύνων σύμβουλος του Saratoga Capital Management. Η συλλογική αγωγή, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν δυνητικά όλοι οι κάτοχοι μετοχών της JPMorgan “που είχαν αγοράσει μετοχές μεταξύ της 13 Απριλίου 2012 και 10 Μαΐου του ίδιου έτους” κατατέθηκε σε ομοσπονδιακό δικαστήριο του Μανχάταν.
Το επενδυτικό ταμείο μεταξύ των επιχειρημάτων του προσθέτει τις “αισθητά ψευδείς, ή παραπλανητικές δηλώσεις”, ή τις “κρίσιμες παραλείψεις” από πλευράς του γενικού διευθυντής της τράπεζας Τζέιμι Ντάιμον και του χρηματοοικονομικού διευθυντή του Ντάγκλας Μπρόστιν.
“Οι κατηγορούμενοι είχαν περιγράψει πλημμελώς τις απώλειες και τους κινδύνους που υπήρχαν για απώλειες για την επιχείρηση που προέκυπταν από τα μαζικά στοιχήματα επί των συμβολαίων των παραγώγων», τονίζεται στην αγωγή”».

Από την ομιλία του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή, 7 Νοεμβρίου 2012, στη συζήτηση για την έγκριση του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙΙ
«(…) Υπάρχουν όμως κι άλλα, που αφορούν περικοπές μισθών και συντάξεων. Αυτά είναι άδικα μέτρα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα ωραιοποιούμε. Η αλήθεια είναι πως όλα – και τα σωστά και τα άδικα – είναι συμβατικές υποχρεώσεις που ήδη έχει αναλάβει η χώρα. Μην παριστάνουμε ότι δεν το ξέρουμε αυτό. Και μην παίξουμε μεταξύ μας αυτό το κακόγουστο θέατρο.
(…) Δεν μπορέσαμε ακόμα να πραγματοποιήσουμε άλλες υποσχέσεις που δώσαμε: Ανακούφιση των χαμηλοσυνταξιούχων, ή τα πολυτεκνικά επιδόματα. Εδώ, ναι, αναγκαστήκαμε να προχωρήσουμε και σε περικοπές».
Ο Αντώνης Σαμαράς ομολογεί ότι εξαπάτησε προεκλογικά έναν ολόκληρο λαό, υφαρπάζοντας την ψήφο του, προς όφελος του ιδίου, της παράταξής του, της γερμανικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ. Ο Αντώνης Σαμαράς εξαπατώντας τους ψηφοφόρους, έγινε και παραμένει πρωθυπουργός της Ελλάδας δίχως να του καταλογιστεί καμία ποινική ευθύνη. Τελικά, στην Ελλάδα το να εξαπατάς ολόκληρο τον λαό είναι πολύ πιο ακίνδυνο από το να προκαλείς οικονομική ζημία σε κάποιους μεμονωμένους πολίτες όπως γίνεται φανερό στην παρακάτω είδηση.
«Στη δημοσιότητα, με εισαγγελική διάταξη, έδωσε η ΕΛ.ΑΣ. τα στοιχεία αλλά και φωτογραφίες του ανθρώπου που συνελήφθη την προηγούμενη εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη. Ο 45χρονος κατηγορείται ότι παρίστανε τον διευθυντή μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας και με την υπόσχεση υψηλών αποδόσεων σε συμβόλαια εξαπατούσε ανυποψίαστους πολίτες. Πρόκειται για τον Φ. Σ. κάτοικο Θεσσαλονίκης. Σε βάρος του έχει σχηματιστεί δικογραφία για απάτη, πλαστογραφία και άλλα αδικήματα».

Από την ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, 7 Νοεμβρίου 2012, στη συζήτηση στη Βουλή για την έγκριση του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙΙ
«Μήπως είναι δική μας επιλογή η ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή, μέσα σε λίγα χρόνια, με σκληρά μέτρα, υπό συνθήκες βαθιάς σωρευτικής ύφεσης, που μειώνει το διαθέσιμο εισόδημα και οδηγεί την κοινωνία στα όρια της αντοχής της; Προφανώς όχι. Είναι δική μας επιλογή; Αλίμονο.
Είχαμε όμως ως χώρα, ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, άλλη επιλογή, όταν βρεθήκαμε μπροστά σε κρίση χρέους, κρίση δανεισμού, κρίση δημοσιονομικού ελλείμματος, κρίση ελλείμματος ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Το πακέτο των μέτρων είναι εξαιρετικά δυσάρεστο, γιατί είχαμε απέναντί μας απαιτητικούς και τιμωρητικούς εταίρους που παίζουν με τη φωτιά, που δεν αντιλαμβάνονται ότι η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει προ πολλού στα όριά της. Ακούστε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, είναι μήπως δεδομένο ότι θα οδηγηθούμε στην οριστική έξοδο από την κρίση εφαρμόζοντας αυτή την πολιτική; Καθαρά λόγια: όχι».
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπήρξε πρωταγωνιστής των τριών Μνημονίων που υπέγραψε η χώρα, παραχωρώντας την εθνική της κυριαρχία και υποθηκεύοντας την ύπαρξή της για πολλές δεκαετίες. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου και σήμερα από τη θέση του προέδρου συγκυβερνώντος κόμματος, διαμόρφωσε σε τεράστιο βαθμό την οικονομική πολιτική που οδήγησε σε αυτοκτονία χιλιάδες ανθρώπους, έστειλε στην ανεργία ένα εκατομμύριο εργαζόμενους, κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες, οδήγησε σε κατάρρευση το Εθνικό Σύστημα Υγείας, ευθύνεται για την ύπαρξη χιλιάδων ανασφάλιστων και την εξαθλίωση εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών, παραμένει ελεύθερος δίχως να του καταλογιστεί καμία ποινική ευθύνη.

Διαβάζω αυτή την είδηση…:
«Οι αξιωματικοί της Ασφάλειας Αττικής, μετά από περίπου δυόμισι χρόνια ερευνών, οδηγήθηκαν στους πληρωμένους δολοφόνους τεσσάρων δολοφονιών. Και οι τέσσερις επιχειρηματίες ήταν θύματα των πληρωμένων συμβολαίων θανάτων».
… και αναρωτιέμαι:
Τι θα μπορούσε να συμβεί στη δίκη των δολοφόνων αν κατά την απολογία τους έλεγαν:
«Μήπως ήταν δική μας επιλογή τα θύματα; Προφανώς όχι. Τα ονόματά τους μας τα έδωσαν αυτοί που μας πλήρωσαν. Είναι δική μας επιλογή να ζούμε δολοφονώντας άγνωστους σε εμάς ανθρώπους; Αλίμονο! Αφήστε δε, που ήταν πολύ απαιτητικοί και τιμωρητικοί οι εργοδότες μας, οπότε τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; Είχαμε άλλη επιλογή από το να τους υπακούσουμε; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Ακούστε, κυρίες και κύριοι δικαστές και ένορκοι, είναι μήπως δεδομένο ότι θα αναστηθούν τα θύματα που σκοτώσαμε αν μας καταδικάσετε; Καθαρά λόγια: όχι. Οπότε αφήστε το να πάει στο διάολο, να πάτε κι εσείς σπίτια σας, να συνεχίσουμε κι εμείς τις δουλειές μας γιατί σ’ αυτό το μπουρδέλο που ζούμε ή όλοι θα την πληρώνουμε ή κανείς. Σωστά;».