ΣΥΡΙΖΑ και διαφθορά...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...

Το ρεπορτάζ του «Ποντικιού» καταγράφει μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή των υποθέσεων με μίζες που μας έχουν απασχολήσει τα τελευταία χρόνια: συνήθως τα στοιχεία προέρχονται από γερμανικές «πηγές», οι οποίες ξεφορτώνονται διάφορα καμένα χαρτιά ώστε οι «δουλειές» τους στην Ελλάδα να συνεχιστούν αδιατάρακτα.

Εξάλλου διαχρονικά οι καταγγελίες για σκάνδαλα ουδέποτε διατάραξαν κάποιες από τις «μπίζνες» για τις οποίες δόθηκαν μίζες και καμιά εταιρεία από αυτές που δωροδόκησαν Έλληνες αξιωματούχους δεν αποκλείστηκε από μελλοντικές δουλειές.

Οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. συνέχιζαν τις συναλλαγές με τους... «διαφθορείς» τους σαν να μην τρέχει κάστανο.

Ωστόσο η καταπολέμηση της διαφθοράς βρέθηκε στα χείλη όλων. Η διαφθορά ενοχοποιήθηκε έως και για την οικονομική κατάρρευση της χώρας.

Η επικίνδυνη σπορά του φόβου και του μίσους...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

«Ποιος ωφελείται από τη διπλή δολοφονία;». Το κλασικό ερώτημα, το οποίο επανέρχεται ύστερα από κάθε τρομοκρατική επίθεση – υπονοώντας το ενδεχόμενο προβοκάτσιας –, είναι πάλι παρόν. Αλλά αυτή τη φορά δεν χωρούν απλοϊκές, όπως οι συνήθεις, απαντήσεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να περιμένουμε την ανάληψη ευθύνης για τη διπλή δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής χθες το βράδυ στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης. Από το ποιος θα την αναλάβει θα βγουν τα πρώτα εμπράγματα συμπεράσματα.

Από εκεί και πέρα, ας αξιολογήσουμε εν τάχει ποιος – δυνάμει – θα μπορούσε να αποκομίσει πολιτικό όφελος ή να υποστεί ζημία, ανεξαρτήτως του ποιοι είναι οι δράστες.


Αμφιβολίες και ασάφεια

1. Η κυβέρνηση – θα μπορούσε να πει κάποιος – έχει λαμβάνειν πολιτικά ωφελήματα για τους εξής λόγους:

● Σήμερα είναι αποσταθεροποιημένη, με αποκορύφωμα την υπόθεση του φόρου ακινήτων και την κρίση στις σχέσεις της με την τρόικα, ενώ την περιμένει μια ακόμη μεγάλη κρίση εν όψει του ασφαλιστικού, των ακόμη περισσότερων απολύσεων κ.λπ.

● Βρίσκεται προ μιας ακόμη ηχηρής ήττας έναντι της τρόικας (ήδη σήκωσε τα χέρια ψηλά υποχωρώντας πλήρως από τη δική της θέση και αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο της εκτίμησης των δανειστών για το δημοσιονομικό κενό, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με ακόμη περισσότερα επώδυνα μέτρα από αυτά που θα ήθελε και ίσως θα άντεχε).

● Ήδη, πέραν της αυξανόμενης λαϊκής οργής και της αναστάτωσης των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, χρεώνεται – από συστημικούς «παίκτες» – ανικανότητα, βιασύνη, κακούς υπολογισμούς στην πολιτική της έναντι της τρόικας και, από λίγο έως πολύ, αμφισβητείται η δυνατότητά της να διασφαλίσει τη ζητούμενη από τους ίδιους κύκλους, αλλά και από τους δανειστές, πολιτική «σταθερότητα».

● Θα μπορούσε η συγκεκριμένη ενέργεια να της δώσει την ευκαιρία να ξαναπαίξει με τη θεωρία περί «δύο άκρων», τα οποία τώρα, επιπλέον, «αλληλοσκοτώνονται».

● Μια αλλαγή ατζέντας, η οποία θα απομάκρυνε τα βλέμματα από τη νέα φοροσφαγή και την επιδρομή στα λαϊκά εισοδήματα και θα την έφερνε σε θέση «εγγυητή της ομαλότητας», θεωρητικά θα την ωφελούσε.

Ωστόσο αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Ας μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία των μελών της ενδέχεται να δώσει στη Χρυσή Αυγή μια «ανάσα», ώστε, σε κάποιον – τον όποιο – βαθμό να εξισορροπήσει τις αποκαλύψεις για τη δική της εγκληματική δράση. Αυτό θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα το ναζιστικό κόμμα να ξαναγίνει συμπαθές σε ένα τμήμα των απογοητευμένων από το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, τη Ν.Δ., οι οποίοι είχαν αποστασιοποιηθεί από τη Χ.Α. μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αποκαλύψεις για την οργανωμένη εγκληματική δράση της. Με δραματικό αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. κατά κύριο λόγο.

Επιπλέον η κατηγορία – αλλά και η γενικότερη αίσθηση – ότι η κυβέρνηση και η Ν.Δ. αδυνατούν να διασφαλίσουν την πολιτική «σταθερότητα» θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη περισσότερους οπαδούς.

Συνεπώς είναι αμφίβολο το αν η κυβέρνηση και η Ν.Δ. θα μπορούσαν πράγματι να ωφεληθούν από τη δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Είναι επίσης ασαφές – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε αυτή η υπόθεση να τη ζημιώσει πολιτικά και σε ποιον βαθμό.


Όλα ανοιχτά

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα, αλλά και η Αριστερά γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιμένει κάποιο όφελος, κατά καμία εκδοχή.

● Από μια πρώτη σκοπιά υπάρχει ο προαναφερθείς σαφής κίνδυνος της «θυματοποίησης» της Χρυσής Αυγής, η οποία εκ των πραγμάτων θα ωφελούσε τους ναζιστές.

● Από μια δεύτερη σκοπιά η αναζωπύρωση της θεωρίας περί «δύο άκρων», η οποία αναμένεται από την κυβέρνηση ή, έστω, από κάποιους ακροδεξιούς κύκλους της Ν.Δ. που θα βρουν ευκαιρία για περίεργους και επικίνδυνους «συμψηφισμούς», θα μπορούσε ίσως να είναι επιζήμια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για την Αριστερά στο σύνολό της.

● Από μια τρίτη σκοπιά, δεν μπορεί να μην ανατρέξει ο νους στην υπόθεση των δολοφονημένων στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, η οποία τρομοκράτησε ή απλώς αποκαρδίωσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό ανασχετικό παράγοντα για τη συνέχιση των πρώτων μεγαλειωδών «αντιμνημονιακών» κινητοποιήσεων του 2010.

● Από μια τέταρτη, όμως, σκοπιά, η οποία εξισορροπεί τις δύο προηγούμενες, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί κατά κανέναν τρόπο και από κανέναν η απόλυτη καταδίκη της διπλής δολοφονίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Άρα τα περί «δύο άκρων» μάλλον θα εκθέσουν τους... σεσημασμένους εμπνευστές τους.

● Επιπλέον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σαφέστατη δήλωση τού – έμπιστου του πρωθυπουργού... – επικεφαλής της ΕΥΠ Θεόδωρου Δραβίλλα στη Βουλή ότι δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με έκνομες ενέργειες στις Σκουριές της Χαλκιδικής – μια ακόμη θεωρία των ίδιων ακροδεξιών προβοκατόρων εντός της Ν.Δ., οι οποίοι επιχειρούσαν να εμπλέξουν βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επίθεση κατά των εγκαταστάσεων της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός».

Συνεπώς, για να κάνουμε μια «σούμα», είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – το αν θα μπορούσε η εν λόγω υπόθεση να ωφελήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά. Με την ίδια αμφισημία καλύπτεται και το ενδεχόμενο να προκύψει μια μακροπρόθεσμη ζημία εξ αιτίας του φόβου για το άνοιγμα ενός κύκλου αίματος ή μιας – κάθε είδους – εκτροπής.


Τα «άνθη» του κακού

Σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση, επειδή ακριβώς δεν πατάει πλέον καλά στα πόδια της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με κατάρρευση που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να ωφεληθεί από τη δολοφονία των μελών της Χ.Α., ιδιαιτέρως αν δεν καταφέρει να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη εικόνα της δύναμης που εγγυάται της πολιτική «σταθερότητα».

Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θέλει να πείσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει τη χαμένη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και να πυροδοτήσει τα δημοκρατικά ανακλαστικά της κοινωνίας και την εξαγγελλόμενη «ειρηνική επανάσταση» που θα επιφέρει ανατροπές στην κατρακύλα της χώρας προς το χάος, είναι επίσης αμφίβολο αν θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα από μια ενέργεια η οποία σπέρνει τον φόβο, αλλά και υπενθυμίζει τη συζήτηση περί «δύο άκρων».

Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στις δοξασίες περί επαπειλούμενου εμφυλίου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε αρκετές πλευρές του πολιτικού φάσματος, αν και εκφέρονται με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικά κίνητρα.

Η σπορά του φόβου είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Άλλωστε από τον φόβο μπορούν να τραφούν μόνο αυτοί που μισούν την κοινωνία και τη θέλουν καθυποταγμένη στα – όποιας φύσης και απόχρωσης – σχέδιά τους. Με μεγάλους χαμένους τον ελληνικό λαό και την πολιτική. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να παραμείνει βαθύτατα πολιτική, ενώ η ίδια η πολιτική (με κεφαλαίο το «Π», όπως λέγαμε παλιά), όπως και η κοινωνία, έχει μεγάλη ανάγκη να ανασυντάξει όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η υποχώρηση της πολιτικής, η υποταγή στους δανειστές και το ξεπέταγμα του ναζιστικού «άνθους του κακού» ήταν τα τρία στοιχεία που επέφεραν ένα συντριπτικό πλήγμα στην ήδη βαριά τραυματισμένη δημοκρατία. Αν τώρα προστεθεί και το «άνθος» του διχασμού, τεχνητού ή πραγματικού, μια ακόμη πιο μαύρη εποχή θα ξημερώσει. Με κερδισμένες τις δυνάμεις που επιθυμούν την εθνική και κοινωνική υποδούλωση.

Οι ναζί, τα ΜΜΕ και ο «πραγματικός εχθρός»...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...

«Μην μας τσουβαλιάζετε με τη Χρυσή Αυγή». Όχι, δεν το είπε ο ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο συστηματικά η κυβέρνηση – και τα δύο συμμετέχοντα κόμματα, αλλά με διαφορετική φρασεολογία – «τσουβαλιάζει» με την άθλια θεωρία περί «δύο άκρων». Το είπε η... Γαλλίδα ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

Η κόρη του Ζαν Μαρί Λεπέν, του ιδρυτή του φασιστικού Εθνικού Μετώπου, θεωρεί ντροπή και προβοκάτσια το να ταυτίζεται με δύο σχηματισμούς σε όλη την Ευρώπη: το κόμμα του ρατσιστή κατά συρροήν δολοφόνου Άντερς Μπρέιβικ στη Νορβηγία και το ναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή με την εγκληματική δράση στην Ελλάδα.

Όχι τυχαία, ο σφαγέας Μπρέιβικ, ο οποίος φιλοδοξούσε να «καθαρίσει» την Ευρώπη από «μουσουλμάνους, προδότες και μαρξιστές», έχει αναφέρει στο μανιφέστο του, μεταξύ άλλων, ως πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν πιθανώς να βοηθήσουν την «εκστρατεία» («σταυροφορία») του τον καρατζαφέρειο Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό (ΛΑΟΣ), το Ελληνικό Μέτωπο του Βορίδη (το οποίο όμως προσχώρησε στον ΛΑΟΣ) και τη Χρυσή Αυγή.

Όσο και αν η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα φωνάζει ότι ξένες σκοτεινές δυνάμεις προσπαθούν να την καταστρέψουν αλλά αυτή θα συνεχίσει την «πολιτική δράση» της, η πικρή αλήθεια γι’ αυτούς τους τύπους είναι ότι δεν αποτελούν... πρότυπο πολιτικού σχηματισμού ούτε καν για τους ιδεολογικούς συγγενείς τους ανά την Ευρώπη.

Ο δεξιός εμφύλιος...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...

Το κόλπο απέτυχε πριν καν επιχειρηθεί: μια «τσάτρα - πάτρα» μεταμφίεση της Χρυσής Αυγής σε νομιμόφρον κόμμα, ώστε, όπως συμβούλευαν ο Μπάμπης Παπαδημητρίου και άλλοι «ομότεχνοί» του, να γίνει εφικτή η συγκυβέρνηση της Ν.Δ. με μια «σοβαρή» Χ.Α.

Όλα χάλασαν επειδή οι χρυσαυγίτες δεν είχαν στρατηγική συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. Δεν τους το επιτρέπει, προς το παρόν, ούτε η δομή ούτε η σύνθεση ούτε η λογική τους ούτε τα «αντισυστημικά» παραμύθια πάνω στα οποία έχτιζαν τόσο καιρό την προσοδοφόρο τακτική τους.

Έτσι, ενώ οι χρηματοδότες και οι επικοινωνιακοί και μιντιακοί τους σπόνσορες, οι οποίοι εργολαβικά τους ξέπλεναν και τους ενίσχυαν για μακρό διάστημα, τους καλούσαν να ξεπληρώσουν την πολύτιμη και αφειδώλευτη βοήθεια που τους προσέφεραν, αυτοί έσπευσαν να μαχαιρώσουν τον Παύλο Φύσσα σε δημόσια θέα, με μάρτυρες... παρακαθήμενους. Και να καταστρέψουν τις προσδοκίες των ευεργετών τους.

Κάπως έτσι επλήγη ανεπανόρθωτα η θεωρία περί «δύο άκρων» – την οποία επιμόνως καλλιεργούσαν η Ν.Δ. και ο στενός κύκλος του Σαμαρά και διά της οποίας επίσης η Χρυσή Αυγή «ξεπλενόταν» ώστε να αποτελέσει κυβερνητικό δεκανίκι και να αντισταθμιστούν η «προδοσία» της ΔΗΜΑΡ και το αβέβαιο μέλλον του ΠΑΣΟΚ.

Η Χρυσή Αυγή, επιπλέον, δεν έχει στρατηγική συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. διότι, απλούστατα, από τη μια επιχειρεί να βαδίσει αυτόνομα, στα ίχνη των ναζί προπατόρων της, ενώ από την άλλη δεν θέλει να έχει τη μοίρα του... ΛΑΟΣ.

Όπως θα θυμάστε, το κόμμα του Καρατζαφέρη άρχισε την πορεία του ως ένα καθαρά ακροδεξιό σχήμα. Εν συνεχεία πέρασε την ίδια διαδικασία «πλυντηρίου», μέχρι να προσφέρει την πολύτιμη συμμετοχή του στη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Όμως, μετά το «λάθος» της αποχώρησής του από αυτήν, βρίσκεται στα αζήτητα, με τον κόσμο του να έχει μετακομίσει στη Χ.Α.

Φυσικά κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το είδος της στρατηγικής της Χρυσής Αυγής.

● Όλοι πια ξέρουν γιατί στηρίχθηκε και ξεπλύθηκε συστηματικά («το μόνο αυθεντικό ακτιβιστικό κίνημα της μεταπολίτευσης» την αποκάλεσε τον περασμένο Φεβρουάριο ο... συνταγματολόγος Ανδρέας Λοβέρδος).

● Όλοι πια ξέρουν πόσες πλάτες βρήκε στους μηχανισμούς του κράτους και πόσους από αυτούς προσπάθησε να υποκαταστήσει ώστε να αναπτύξει την παρακρατική δομή της.

Ωστόσο είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος με ακρίβεια τη στρατηγική της Χ.Α. Μπορούμε πάντως να προσεγγίσουμε τη στοχοθεσία της παρατηρώντας τι είχε επιτύχει έως πρότινος και τι, προφανώς, επεδίωκε περαιτέρω.


Η «αυθεντική» Δεξιά

Όπως είχαμε δει στη δημοσκόπηση της Pulse RC για το «Ποντίκι» στις 12 Σεπτεμβρίου, η Χρυσή Αυγή είχε καταφέρει να βρίσκεται ισόπαλη με τη Ν.Δ. στο 15% στα τρία τέταρτα του πληθυσμού, και μάλιστα στις ηλικίες από 18 έως 59 ετών. Η Ν.Δ. μάλιστα στις πιο μικρές από αυτές τις ηλικίες ήταν ήδη τρίτο κόμμα, με άδηλο το τι μπορεί να συμβαίνει σε ηλικίες ακόμη μικρότερες, κάτω από τα 18 έτη.

Στις ηλικίες από 60 ετών και άνω η Χρυσή Αυγή επέστρεφε κάτω του δημοσκοπικού της ποσοστού και λίγο πάνω από το εκλογικό του Ιουνίου 2012: στο 8%. Αντιθέτως η Ν.Δ. κρατούσε αυτές τις ηλικίες των «παραδοσιακών» δεξιών σημειώνοντας εκεί το υψηλότερο ποσοστό της και χτίζοντας είτε το αναιμικό της προβάδισμα είτε την πολύμηνη ισοπαλία της με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στις ηλικίες αυτές έχανε τη δυναμική την οποία κέρδιζε στον παραγωγικό πληθυσμό.

Πρόκειται για τις ηλικίες των δεξιών που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν μέσα στον εμφύλιο ή στα αποκαΐδια του. Αυτοί κρατούν, επί της ουσίας, τη Ν.Δ. στον αφρό.

Εδώ έρχεται η Χρυσή Αυγή να επικεντρώσει τις αναφορές και τους τραμπούκικους «ακτιβισμούς» της στον εμφύλιο και την «κομμουνιστοφαγία». Πέρα από τις «εργολαβίες» που φαίνεται να έχει αναλάβει στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και την επιδίωξή της να διχάσει και να καταλάβει τις λαϊκές και νυν ή τέως «αριστεροκρατούμενες» γειτονιές, η Χ.Α. έκανε κάτι ακόμη:

Την ώρα που οι Μπάμπηδες και οι Χρύσανθοι έσπευδαν να κορυφώσουν τη δική τους στρατηγική ρυμούλκησης της Χ.Α., εκείνη θέλησε να δείξει στους προαναφερθέντες «παραδοσιακούς» δεξιούς ότι αυτή – και όχι η γονυπετής στην τρόικα και ξεπουλημένη στη Μέρκελ σαμαρική Ν.Δ. – είναι η Δεξιά που θυμούνται και, ενδεχομένως, θα ήθελαν να επιστρέψει.

Όμως ήρθε η στυγνή δολοφονία του Παύλου Φύσσα να τα ανατρέψει όλα. Εκεί, παρότι οι Χρύσανθοι συνεχίζουν τη σχεδόν εμφυλιοπολεμική προσπάθεια ταύτισης Χ.Α. και ΣΥΡΙΖΑ, φάνηκε να «ξυπνάει» ένα μεγάλο μέρος της Ν.Δ., αποτελούμενο από τους καραμανλικούς και τους νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι το προηγούμενο διάστημα είχαν ήδη περάσει στο αντάρτικο διαβλέποντας την πρόθεση του σκληρού σαμαρικού πυρήνα να προετοιμάσει τη Χρυσή Αυγή ως μελλοντικό εταίρο.

Τώρα, όμως, η κατάσταση έχει περιπλακεί για όλους:

● Η Χ.Α. βλέπει όσα έχτιζε με επιμονή να κινδυνεύουν με απαξίωση και το ενδεχόμενο μιας κατάρρευσής της να βρίσκεται στο τραπέζι.

● Οι «σκληροί» του σαμαρικού περιβάλλοντος βλέπουν τη στρατηγική της θεωρίας «των δύο άκρων» να μην έχει πλέον βάσιμο στόχο, παρά μόνο την πολεμική κατά του ΣΥΡΙΖΑ.

● Οι «αντιφρονούντες» της Ν.Δ. βλέπουν μπροστά τους μια ευκαιρία για ρεβάνς και πολιτική αναβάπτιση στα νάματα της «δημοκρατικής νομιμότητας».

Κοινώς τα παλικάρια γίνανε μαλλιά - κουβάρια...

Άδωνι, προσοχή στο... κουκούτσι...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...
«Δεν είμαι ψυχολόγος ούτε εκπρόσωπος Τύπου άλλων υπουργών Οικονομικών». Με αυτή την απολύτως περιφρονητική φράση απάντησε χθες ο εκπρόσωπος του γερμανικού ΥΠΟΙΚ Μάρτιν Κότχαους σε ερώτηση δημοσιογράφου που τον κάλεσε να... ερμηνεύσει μια δήλωση του Γ. Στουρνάρα στη γερμανική οικονομική εφημερίδα «Der Handelsblatt».

Και συμπλήρωσε λέγοντας ότι μέχρι τώρα η τρόικα διαβεβαιώνει πως είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση του τρέχοντος προγράμματος (μνημονίου), αλλά δεν γνωρίζει αν ο Στουρνάρας έχει υπόψη του τι θα προκύψει τους επόμενους μήνες. Όμως, και σε αυτήν την περίπτωση, αρμόδια να ελέγξει είναι η τρόικα. Εξ ίσου περιφρονητική και η συνέχεια.

Τι είχε δηλώσει ο… δυστυχής Στουρνάρας; Ό,τι ακριβώς και η... Μέρκελ. Δηλαδή πως η Ελλάδα δεν χρειάζεται ένα νέο κούρεμα χρέους.

Γιατί; Επειδή μπορεί να μειώσει το χρέος της με άλλους τρόπους, όπως η χαλάρωση των όρων στα υφιστάμενα πακέτα «διάσωσής» της (μνημόνια).

Όχι, αυτό δεν το είπε η Μέρκελ. Η καγκελάριος, αντιθέτως, όπως σημείωσε χθες το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (DPA), επικαλούμενο συνέντευξη της καγκελαρίου που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Saarbrücker Zeitung, δεν επιθυμεί τη χαλάρωση των πιέσεων προς την Αθήνα σε ό,τι αφορά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Τι απάντησε, λοιπόν, ο κύριος Μ. Κότχαους στον Γ. Στουρνάρα; Πρακτικά ότι, την ώρα που η Γερμανία καίγεται βουτηγμένη στην προεκλογική αντιπαράθεση, δεν μπορεί ο κάθε «υπάλληλος» να εκφέρει γνώμη για το τι θα κάνει η Γερμανία μετρά τις εκλογές. Είτε συμφωνεί με τη Μέρκελ είτε όχι.

● Δουλειά, άλλωστε του Στουρνάρα, του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των υπουργών τους δεν είναι να έχουν άποψη – και μάλιστα να τη λένε όποτε τους καυ… (συγγνώμη: όποτε τους καπνίσει) – αλλά να συνεχίσουν να μας «μεταρρυθμίζουν» τον αδόξαστο. Με κάθε κόστος και για τους κατ’ επίφαση κυβερνώντες και για τους δυστυχείς κυβερνώμενους.

● Δουλειά τους δεν είναι να έχουν άποψη – σωστή ή λάθος –, αλλά να κρατούν κολλημένο το δάχτυλο στη σκανδάλη και να εκτελούν: τόσο τις άνωθεν εντολές όσο και τα θύματα που απαιτεί ο Μινώταυρος του χρέους.

Μόνο για την πάρτη τους...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...
Ο Βόλφγκανγκ Σόιµπλε μίλησε για ένα τρίτο «πακέτο στήριξης» προς την Ελλάδα, ο Όλι Ρεν δεν το απέ­κλεισε και η Άνγκελα Μέρκελ είπε ότι θα δούμε το 2014 πόσα χρήματα θα χρειαστεί επιπλέον η Ελλά­δα. Όμως η πιο σημαντική διαπίστωση ήταν αυτή του ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας, ο οποίος ανάμεσα στις γραμ­μές δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανέβει το βουνό (της κρίσης). Αυτό είναι ίσως το μεγάλο καρφί για την Ελλάδα και την κυβέρνησή της.

Ο Σόιµπλε είπε αυτό που τονίζουν συνεχώς και με πολ­λούς τρόπους οι... «συνιστώσες» της τρόικας: ότι η χώρα μας έχει πολύ ακόμη δρόμο να διανύσει για να βγει στο ξέφωτο. Ως εκ τούτου διαμηνύουν σε όλους τους τόνους ότι οι «μεταρρυθμίσεις» πρέπει να συνε­χιστούν, παρά το βαρύτατο οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Η κυβέρνηση Σαµαρά προσδοκούσε ότι οι αλχημείες που επιστρατεύει και ο στραγγαλισμός της ρευστότη­τας στην οικονομία για να εμφανίζει λογιστικά πρω­τογενές πλεόνασμα θα επαρκούσαν ως πρόσχημα για μια πολιτικά «ευπώλητη» μείωση του χρέους - γι’ αυτό πολλές φορές οι κυβερνητικές διαρροές μιλού­σαν ευθέως για «κούρεμα». Όμως αυτή η επιλογή δεν βρέθηκε ποτέ στα σοβαρά στο τραπέζι των επί­σημων δανειστών και επιτηρητών της χώρας μας. Και η αναγγελία Σόιμπλε είναι η απόδειξη.

Οι όποιες επιµέρους ρυθµίσεις επί του δημοσίου χρέ­ους δεν μπορούν να είναι κάτι παραπάνω από ασπι­ρίνες. Με οποιαδήποτε φόρμουλα και αν βρεθεί, η Ελλάδα, για να καλύπτει τις δανειακές υποχρεώσεις της, θα πρέπει να εμφανίζει ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον εξωπραγματικούς για δεκαετίες - κάτι αδύνατον για πολύ πιο δυναμικές οικονομίες από την ελληνική.

«Μια χάρη που δεν μπορείς να αρνηθείς»...

του Σταυρου Χριστακοπουλου, απο το Ποντικι...

Η «αιφνίδια» παραίτηση (εκδίωξη, στην πραγματικότητα) του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Στέλιου Σταυρίδη έχει μια αξιοσημείωτη αλληλουχία. Τουλάχιστον αξιοσημείωτη, την οποία κρατήστε στη μνήμη σας για όσα ενδεχομένως θα μας απασχολήσουν την επόμενη περίοδο.

Κατ’ αρχάς ο διορισμός του άρτι παραιτηθέντος Σταυρίδη στο ταμείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας είχε διαφημιστεί ως επιλογή - κλειδί για την... επιτυχία του όλου εγχειρήματος.
Ο Σταυρίδης το τελευταίο διάστημα είχε να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση συμφερόντων στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ, με τις πλευρές Κόκκαλη και Μελισσανίδη να συγκρούονται αγρίως.

Η υπόθεση έληξε επιτυχώς για τον σχεδιασμό της κυβέρνησης, με το 33% του ΟΠΑΠ να καταλήγει στην κοινοπραξία συμφερόντων Μελισσανίδη. Η κατάληξη αποτιμήθηκε ως επιτυχία Σταυρίδη, αλλά και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχαν τα... παράπονά τους.

Πάντως ο Σταυρίδης πανηγύρισε, μιλώντας στον «Σκάι», ότι «τα 625 εκατ. ευρώ που πήραμε από τη μεταβίβαση ούτε στον ύπνο μας δεν θα τα βλέπαμε». Φαίνεται ότι και «κάτι άλλο» δεν είχε προλάβει να... δει στον ύπνο του. Τόσο ήσυχος κοιμόταν.

Εν συνεχεία μαθαίνουμε από δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος» ότι ο Σταυρίδης, μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας για τον ΟΠΑΠ, επέστρεψε στις διακοπές του στην Κεφαλονιά με το λίαρ τζετ του... Μελισσανίδη, με τον οποίο δεν διατηρούσε και τις καλύτερες των σχέσεων στις προηγούμενες φάσεις διαπραγμάτευσης!

Δημόσιες επενδύσεις και εγκληματική ηλιθιότητα...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

Πόσες φορές το τελευταίο διάστημα τα εγχώρια γεράκια της ελεγχόμενης ενημέρωσης μάς βομβάρδισαν με θεωρίες περί «κακού» Δημοσίου και με την «ανάγκη» να παραδοθούν τα πάντα στον ιδιωτικό τομέα; Πόσες μπουρδολογίες ακούσαμε για την Ελλάδα ως «το τελευταίο κομμουνιστικό κράτος στην Ευρώπη»; Απειράριθμες.

Εκτός Ελλάδος, όμως, ακόμη και σε κλίμα πλήρους επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δοξασιών, ενίοτε λέγονται και γράφονται κείμενα που τοποθετούν την πράγματα στη θέση τους. Ένα τέτοιο διαβάσαμε χθες στην ιστοσελίδα Euro2day, το οποίο είναι γραμμένο από την οικονομολόγο Mariana Mazzucato, καθηγήτρια επιστήμης και τεχνολογικών πολιτικών στο πανεπιστήμιο του Σάσεξ και συγγραφέα του ολοκαίνουργιου βιβλίου «The Entrepreneurial State: debunking private vs public sector myths».

Ας πάμε κατευθείαν στην αναφορά της στην Ελλάδα:

«Η Ελλάδα έχει προβλήματα επειδή ο δημόσιος τομέας της είναι πολύ μεγάλος ή επειδή ο τομέας αυτός δεν κάνει αρκετά;

● Είναι η Γερμανία και η Δανία από τις ισχυρότερες χώρες στην Ευρώπη επειδή έσφιξαν το ζωνάρι ή επειδή οι κυβερνήσεις τους έχουν ξοδέψει περισσότερα από ό,τι οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε τομείς όπως η έρευνα και η ανάπτυξη;

● Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι η έλλειψη του risk capital ή ενός κύματος κρατικής χρηματοδότησης ώστε με αυτήν τη βάση να απογειωθεί το ιδιωτικό κεφάλαιο;

Τα στοιχεία δείχνουν ως σωστότερη τη δεύτερη άποψη».

Η άποψη της Mariana Mazzucato συμπυκνώνεται στη θέση ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο σπανίως χρηματοδοτεί την επιχειρηματική και τεχνολογική καινοτομία, που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ανάπτυξης. Το κράτος είναι αυτό που παίρνει το πραγματικό ρίσκο και εν συνεχεία έρχονται οι ιδιώτες να δρέψουν τα σίγουρα πλέον κέρδη.

Αρχικά επικαλείται το αμερικανικό μοντέλο, το οποίο, κατά την άποψη του συρμού, «είναι πιο “επιχειρηματικό” από ό,τι σε άλλα μέρη του κόσμου λόγω της κυριαρχίας των venture capitalists, που παρέχουν υψηλού ρίσκου χρηματοδότηση σε ιδιοφυείς “εφευρέτες του γκαράζ” βοηθώντας τους να καινοτομήσουν».

Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, την προσέγγισή της για το μοντέλο των ΗΠΑ:

«Εντός των ίδιων των ΗΠΑ οι μάχες που δίνονται στο Κογκρέσο συχνά σχετίζονται με πώς το μεγάλο κράτος απειλεί να εξαλείψει το πνεύμα καινοτομίας στην οικονομία. Φυσικά, οι οικονομολόγοι καταλαβαίνουν ότι η αγορά πολλές φορές αποτυγχάνει, αλλά τελικά το κράτος θεωρείται – ακόμα και από προοδευτικούς οικονομολόγους – ότι δίνει τις οδηγίες από το πίσω κάθισμα. Είναι λοιπόν σημαντικός ο ρόλος του για να διορθώνει τις αποτυχίες της αγοράς, αλλά όχι και για να διαμορφώνει ενεργά τις αγορές αυτές, καθοδηγώντας την καπιταλιστική μηχανή.

● Πόσο πιθανό είναι όμως η εικόνα με την οποία μας βομβάρδισαν – ενός δυναμικού ιδιωτικού τομέα που αντιδιαστέλλεται στην απαραίτητη, αλλά δυσκίνητη γραφειοκρατία και το συχνά παρεμβατικό κράτος – να είναι εντελώς λάθος;

● Είναι πιθανόν οι πιο ριζοσπαστικές και επαναστατικές αλλαγές στον καπιταλιστικό κόσμο να προέρχονται τελικά όχι από το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά από το πολύ απτό χέρι του κράτους;».

Ύστερα από τη διατύπωση των βασικών ερωτημάτων, περνά στις δικές της απαντήσεις και μάλιστα αρχίζοντας από το κορυφαίο αμερικανικό παράδειγμα, αυτό που τόσοι και τόσοι ανόητοι και απατεώνες στην Ελλάδα επικαλούνται για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της κατεδάφισης του κράτους και της παράδοσης των πάντων στους ιδιώτες – κατά κανόνα αυτούς για τους οποίους δουλεύουν οι συγκεκριμένοι «ειδικοί» της συμφοράς:

«Όντως. Η αληθινή ιστορία πίσω από τη Silicon Valley δεν είναι αυτή του κράτους που φεύγει από τη μέση ώστε οι ριψοκίνδυνοι venture capitalists – και οι “εφευρέτες των γκαράζ” – να μπορέσουν να κάνουν τα δικά τους. Από το Internet έως τη νανοτεχνολογία, οι περισσότερες δομικές πρόοδοι τόσο στη βασική έρευνα όσο και στην εμπορευματοποίησή της χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κεφάλαια και οι επιχειρήσεις μπήκαν στο παιχνίδι μόνο όταν τα κέρδη ήταν σίγουρα.

Στην πραγματικότητα όλες οι ρηξικέλευθες τεχνολογίες, πίσω φερ’ ειπείν από το iPhone, χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κονδύλια: το Internet, το GPS, η τεχνολογία touchscreen, ακόμα και το Siri, το νέο σύστημα προσωπικής βοηθού που λειτουργεί με φωνητικές εντολές.

Το δημόσιο χρήμα μάλιστα δεν εξασφάλισε στις επενδύσεις αυτές μόνο τα βασικά, όπως π.χ. η έρευνα. Κρατικό χρήμα χρηματοδότησε τόσο την αρχική όσο και την εφαρμοσμένη έρευνα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις προχώρησε τόσο ώστε να παρέχει risk finance στο πρώτο στάδιο προς εταιρείες που είχαν χαρακτηριστεί υπερβολικά ριψοκίνδυνες για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Η Apple αρχικά έλαβε 500.000 δολ. από το Small Business Investment Corporation, έναν κυβερνητικό βραχίονα χρηματοδοτήσεων. Παρομοίως, η Intel και η Compaq πήραν δάνεια όχι από venture capitals, αλλά από το κρατικό πρόγραμμα Small Business Innovation Research.

Αν και πολλά από τα παραδείγματα μοιάζουν να είναι στρατιωτικά projects, στην πραγματικότητα σχετίζονται με διάφορα αντικείμενα, όπως η υγεία και η ενέργεια. Πράγματι, το 75% των πιο καινοτόμων φαρμάκων οφείλουν τη χρηματοδότησή τους όχι στις μεγάλες φαρμακευτικές ή σε κάποιο venture capital, αλλά στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, το οποίο έχει την τελευταία δεκαετία επενδύσει περισσότερα από 600 δισ. δολάρια στις ανακαλύψεις βιοτεχνολογίας και φαρμακευτικής. Από αυτά, τα 32 δισ. δολάρια επενδύθηκαν μόνο το 2012.

Αν και τα venture capitals μπήκαν στον χώρο της υγείας μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, όλες οι μεγάλες επενδύσεις στον κλάδο αυτό έγιναν στις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970».

Όμως τα παραδείγματα της Mariana Mazzucato δεν εξαντλούνται στις ΗΠΑ, αλλά επεκτείνονται και στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο και, φυσικά, στην Ευρώπη:

«Βλέπουμε το ίδιο να ισχύει στην “καθαρή” τεχνολογία. Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Γερμανία, η Φινλανδία και η Δανία το κράτος χρηματοδοτεί τους απαιτητικούς τομείς που χαρακτηρίζονται από υψηλή ένταση κεφαλαίου, τεχνολογική και εμπορική αβεβαιότητα».

Στην Ελλάδα των μνημονίων όμως;

● Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι σε τομείς όπως η τηλεφωνία και η ενέργεια το κράτος είναι αυτό που επένδυσε και έφτιαξε όλες τις υποδομές και τα δίκτυα για να έλθουν οι ιδιώτες εν συνεχεία να επενδύσουν εκ του ασφαλούς και να κερδίσουν, χωρίς μάλιστα, παρότι «πάτησαν» πάνω στις κρατικές επενδύσεις, να επιτύχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι;

● Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι στις έτοιμες υποδομές και την τεχνογνωσία – ενέργεια, τζόγος, λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, εταιρείες ύδρευσης κ.λπ. – έρχονται σήμερα να επενδύσουν οι ιδιώτες όχι για να στήσουν τα δικά τους μαγαζιά και υποδομές, αλλά για να πάρουν κοψοχρονιά και εκ του ασφαλούς όσα έχουν πληρώσει με τα λεφτά τους οι Έλληνες φορολογούμενοι;

● Πού ακριβώς βρίσκεται η «ιδιωτική πρωτοβουλία», η οποία θα ρισκάρει χρήμα, θα πρωτοπορήσει και θα ανοίξει νέους δρόμους στην οικονομία και την ανάπτυξη;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Το μέλλον είναι ήδη γνωστό και η παγκόσμια πείρα το υποδεικνύει. Όπου οι ιδιώτες στέρησαν από το κράτος τις υποδομές του και τη δυνατότητά του να επενδύει, ξεζούμισαν τη δυνατότητα κέρδους και ύστερα παρέδωσαν ξανά στους φορολογούμενους τα κουφάρια για να τα αναστήσουν με τα δικά τους λεφτά.

Αυτός είναι ο λόγος που επιχειρήσεις ηλεκτρισμού και υδάτων επιστρέφουν σε κράτη ή οι Ευρωπαίοι και άλλοι πολλοί, αν και «άνοιξαν» τις οικονομίες τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία, ουδέποτε παραχώρησαν στην κερδοσκοπία το δημόσιο μερτικό. Γι’ αυτό πολλές ξένες δημόσιες επιχειρήσεις περιλαμβάνονται στους σημαντικότερους και πιο ισχυρούς ενδιαφερόμενους για τις ελληνικές δημόσιες υποδομές και επιχειρήσεις. Διότι είναι άκρως επιτυχημένες στους τομείς δραστηριότητάς τους. Και «ατμομηχανές» της ανάπτυξης και παραγωγοί πλούτου.

Οι εν Ελλάδι καραγκιόζηδες του χυδαίου πολιτικαντισμού, λοιπόν, οι οποίοι διαλύουν ακόμη και την... ιδέα περί δημοσίων επενδύσεων, ας ξανασκεφτούν μήπως η εγκληματική ηλιθιότητά τους συμβάλει τελικά περισσότερο από την (οφειλόμενη στους ίδιους άλλωστε) «κρατική διαφθορά» στη διάλυση και της οικονομίας – δημόσιας και ιδιωτικής – και της ίδιας της χώρας.

Οι δανειστές δεν κάνουν... χάρες...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...
Για τις πικρές αλήθειες που προκύπτουν από την πολιτική συρρίκνωση της τέως τρικομματικής κυβέρνησης έγραφε χθες το «Ποντίκι». Πολλές από αυτές θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε, αλλά τι σημασία έχει; Σαμαράς και Βενιζέλος γνωρίζουν πολύ καλά τι τους περιμένει σε κάθε βήμα τους.

● Οι στόχοι τους δεν μπορούν να επιτευχθούν.

● Κάθε κίνηση προς την υποτιθέμενη επίτευξη των στόχων αυτών, χωρίς να δίνει λύσεις, θα προσθέτει νέα θύματα στην κοινωνία.

● Κάθε νέο θύμα που θα «εκτελείται» αδίκως από τα μνημονιακά πυρά θα προσθέτει στην απόγνωση.

Ήδη το πάλαι ποτέ 80% των δύο κομμάτων έχει περιοριστεί στη δημοσκοπική περιοχή κάτω του 30% στην πρόθεση ψήφου. Μέχρι να γίνουν οι εκλογές κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τη μοίρα τους. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον χρόνο των εκλογών, ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι πριν από τις εκλογές της Μέρκελ.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθούν οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μερών της τρόικας, αλλά και με ποιους τρόπους θα χρηματοδοτηθούν τα μεγάλα κενά που ήδη διαπιστώνονται, τα οποία οι Βορειοευρωπαίοι «εταίροι» αρνούνται να καλύψουν.

Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει ποιοι και πόσοι εσωτερικοί ανταγωνισμοί – για λόγους πολιτικής επιβίωσης καθενός από τους κυβερνητικούς εταίρους – μπορεί να αποβούν μοιραίοι για τη βιωσιμότητα της κυβέρνησης.


Κούρεμα από το πρώτο ευρώ;

Η παρούσα κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: δεν είναι νέα, αλλά ήδη παμπάλαιη και, στα μάτια των δανειστών, δραματικά «καθυστερημένη», αν όχι αποτυχημένη, και μάλιστα με μικρότερο πολιτικό εύρος απ’ ό,τι πριν από την κρίση στην ΕΡΤ. Στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας μάλιστα δεν υπάρχει στολίδι που να μπορεί να την καλλωπίσει. Μένει μόνο η κινδυνολογία: «Εμείς ή το χάος» (δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ).

Το δεύτερο μεγάλο μειονέκτημά της είναι ότι, εξ αιτίας των κενών, των «αποτυχιών» και των καθυστερήσεων, αλλά και λόγω της επιταχυνόμενης απονέκρωσης της οικονομίας και της αδυναμίας συλλογής εσόδων, είναι η πιο εξαρτημένη – συγκριτικά με κάθε άλλη μνημονιακή κυβέρνηση – από τα κέφια των δανειστών.

Οι δανειστές, από την πλευρά τους, δεν πρόκειται να κάνουν ad hoc «χάρες» στην Ελλάδα. Προέχει το «μεγάλο μαγαζί»: η ευρωζώνη. Μόνο ό,τι διασφαλίζει τη σταθερότητά της – κατά την άποψη της ηγεσίας της – μπορεί να αποφασιστεί, αφού η κρίση έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά της.

Σε αυτό το πεδίο ήδη βλέπουμε ότι, για «τρύπα» ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ στο τραπεζικό σύστημα, αποφασίστηκε ότι διατίθενται μόλις 60 δισ. από το ευρωσύστημα. Επιπλέον οι χώρες και οι καταθέτες θα συμμετέχουν στις τραπεζικές διασώσεις, αφού θα προηγούνται όμως οι μέτοχοι και οι πιστωτές.

Επί της ουσίας, μετά και το παράδειγμα της Κύπρου, οι καταθέτες παύουν πλέον να αντιμετωπίζονται ως ασφαλισμένοι αποταμιευτές, αλλά αναγνωρίζονται ως επενδυτές που αναλαμβάνουν ρίσκο και φέρουν ακεραία την ευθύνη των επιλογών τους.

Θεωρείται, εδώ, σύμφωνα και με τις δηλώσεις μετά το προχθεσινό Ecofin, ότι είναι ασφαλισμένοι οι καταθέτες κάτω των 100.000 ευρώ. Θα ισχύσει όμως αυτό στην Ελλάδα, όπου οι καταθέσεις είναι εξαιρετικά χαμηλές, ή μήπως ένα κούρεμα καταθέσεων θα αρχίσει, λόγω «ειδικών συνθηκών» (η Ελλάδα είναι πάντα μια... «ειδική περίπτωση», κατά τους επιτηρητές μας), από το πρώτο ευρώ;

Για να καταλάβουμε το πρόβλημα και να δούμε από πού προκύπτει η δυσπιστία μας, ας θυμηθούμε τα στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών του Ιουνίου του 2012:

● Την 30ή Ιουνίου 2012, το 93% των φυσικών προσώπων - καταθετών των τραπεζών διέθεταν καταθέσεις συνολικού ύψους έως 10.000 ευρώ, ενώ μόλις το 0,4% αυτών είχαν καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, ποσό που συνιστά και το ανώτατο όριο αποζημίωσης ανά καταθέτη από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων (ΤΕΚΕ). Αντίστοιχα ποσοστά παρατηρούνται και στα λοιπά βασικά διεθνή νομίσματα.

● Ειδικότερα το 81,5% των φυσικών προσώπων - καταθετών των τραπεζών διέθεταν καταθέσεις από 0 έως 2.000 ευρώ, το 11,3% καταθέσεις από 2.001 μέχρι 10.000 ευρώ, το 5,9% καταθέσεις από 10.001 μέχρι 50.000 ευρώ, το 0,9% καταθέσεις από 50.001 μέχρι 100.000 και μόλις το 0,4% από 100.001 και άνω. Σε περίπτωση ύπαρξης συνδικαιούχων στους λογαριασμούς, τα ποσά κατανεμήθηκαν ισομερώς σε κάθε έναν από αυτούς.


Κι άλλα «χαμπέρια»

Το επόμενο ερώτημα είναι: Πώς ο Στουρνάρας και ο Σαμαράς περίμεναν ότι οι Ευρωπαίοι – αναδρομικά μάλιστα – θα... αφαιρούσαν από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας τα 50 δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών;

Ο ίδιος ο Σόιμπλε το ξεκαθάρισε στο τελευταίο Eurogroup λέγοντας ότι «δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για τις χώρες που έχουν ήδη διασώσει τις τράπεζές τους να μεταφέρουν τα χρέη από τις παρεμβάσεις αυτές στο ταμείο διάσωσης της Ευρωζώνης». Για να μην αφήσει δε περιθώριο παρερμηνείας, πρόσθεσε ότι «η δυνατότητα του ESM είναι περιορισμένη και ότι δεν έχει νόημα να καλλιεργούμε ψευδείς προσδοκίες, οι οποίες μόνο απογοήτευση θα μπορούσαν να φέρουν στις αγορές».

Είναι όμως κι άλλα τα «χαμπέρια» που μας έρχονται: εκατοντάδες επιπλέον ευρώ θα επιβαρύνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ λόγω απελευθέρωσης του τιμολογίου και της βαρύτερης φορολόγησης των ακινήτων. Κατά τα λοιπά, «ελαφρυνθήκαμε» όλοι από τα... τέσσερα (4) ευρώ που δίναμε για να έχουμε δημόσια ραδιοτηλεόραση ως εναλλακτική στα σκουπίδια των ιδιωτικών τουρκοκάναλων.

Όσο οι αντιφάσεις και τα αδιέξοδα (και) αυτής της κυβέρνησης θα φουντώνουν, τόσο οι τραγικές επιλογές της θα οδηγούν προς τη γελοιοποίηση ενός πολιτικού συστήματος, το οποίο, από τον χρόνιο παρασιτισμό του έναντι της Ευρώπης, έχει περάσει στην απόλυτη εξάρτησή του από αυτήν.

Και μάλιστα χωρίς ορατή πιθανότητα – ούτε ικανότητα εκ μέρους των συγκυβερνώντων – η Ελλάδα να απαλλαγεί από το καθεστώς της «πρώτης αποικίας χρέους» της ευρωζώνης.

Λίγη αυτογνωσία και λίγη σεμνότητα...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

Το μνημόνιο είναι λάθος επιλογή και η κυβέρνηση πρέπει, επιτέλους, να τρίξει τα δόντια στην τρόικα. Αυτό δηλώνουν οι ερωτηθέντες στην έρευνα Οικονομικό Βαρόμετρο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών. Τώρα, μάλιστα. Τα πιάσανε τα λεφτά τους.

Από «δόντια», άλλο τίποτε η κυβερνησάρα μας. Νέα μείωση στον κατώτατο μισθό, νέοι φόροι στα ακίνητα, νέο χτύπημα στην αγορά και τη ρευστότητά της. Τόση η πυγμή τους.

Και δεν σταματά εκεί η τρικομματική. Μόλις προ ημερών αποφάσισε τη σύσταση κρατικού οργανισμού που θα διαχειρίζεται προς όφελος Γερμανών και Γάλλων «επενδυτών» τα όποια αναπτυξιακά κονδύλια, έτσι για να αποκτήσει νόημα η πάμφθηνη και τζάμπα εργασία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Πώς να μην έχει δίκιο, βρε αχάριστοι, η κυρία Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που έγραψε στο twitter ότι τώρα υπάρχουν ελπίδες να ανοίξουν 700.000 θέσεις εργασίας; Άλλωστε και στη Γερμανία οι άνεργοι δουλεύουν «για ένα ευρώ». Και στην Ουγγαρία οι άνεργοι δουλεύουν σχεδόν καταναγκαστικά με συμβολική αμοιβή απλώς και μόνο για να μην κάθονται.

Όμως, για να καταλάβουμε καλύτερα πώς διαμορφώνεται το οικονομικό τοπίο γύρω μας, σε λίγο καιρό – ενάμιση χρόνο τον υπολογίζουν διάφορες αναλύσεις και ρεπορτάζ – οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν πωληθεί σε αγοραστές της επιλογής των δανειστών. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί, αφού κατά 90% ανακεφαλαιώνονται από δανεικά της τρόικας και μόνο κατά 10% από μετόχους και λοιπούς επενδυτές; Όποιος βάζει τα λεφτά αποφασίζει.

Ε, κι αν καμιά τους καταρρεύσει εν τω μεταξύ, απλά είναι τα πράγματα: όσοι έχουν πάνω από 100.000 (μόνον αυτοί άραγε;) θα πληρώσουν τη λέζα ως «επενδυτές».

Ε, λοιπόν, το σκηνικό στο οποίο θα εκτυλιχθεί το μέλλον μας ολοκληρώνεται:

● Τα λεφτά που δικαιούται η Ελλάδα από το ΕΣΠΑ θα πηγαίνουν σε επιχειρηματίες από τις χώρες των δανειστών. Αρκεί να φέρουν το αντίστοιχο... διαβατήριο – εν συνεχεία μάλλον θα τους χορηγείται και ελληνικό, κατά τα πρότυπα που συζητούνται ήδη στην Κύπρο για τους «επενδυτές».

● Οι τράπεζες, δηλαδή τα υγιή κομμάτια τους – καταθέσεις και εξυπηρετούμενα δάνεια –, θα πάνε σε τραπεζίτες των δανειστών. Το «κακό» ενεργητικό επίσης θα πουληθεί έως τότε σε εταιρείες εξειδικευμένες στην «αξιοποίηση» «κόκκινων» δανείων: στα «κεφάλαια - γύπες», που τρώνε ό,τι απέμεινε από το οικονομικό πτώμα των χρεοκοπημένων χωρών.

● Οι κρατικές επιχειρήσεις θα πουληθούν χωρίς κανένα κριτήριο κερδοφορίας ή βιωσιμότητας – αρκεί να μην είναι κρατικές. Το δε κράτος δεν απολύει για να μην πληρώνει τους μισθούς, αλλά κυρίως για να απαλλάξει τους νέους ιδιοκτήτες από το βάρος να απολύουν αυτοί. Και ρίχνει τους μισθούς στα Τάρταρα και την ασφάλιση στην ανυπαρξία όχι για να προκαλέσει ανάπτυξη, αλλά για να απαλλάξει τους νέους μουστερήδες από τα έξοδα.

● Ήδη το νομοθετικό πλαίσιο για τις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων περιλαμβάνει χρέη που ισούνται με ψίχουλα.

● Υποτίθεται ότι «σώθηκαν» κάποια στοιχεία νομικής προστασίας των εργαζομένων, αλλά συντόμως θα είναι και αυτή παρελθόν στο σύνολό της.

● Οι μισθοί έτσι ή αλλιώς στην αγορά, εδώ και χρόνια, ήταν κατώτεροι των... κατώτατων. Όταν πολλοί και διάφοροι κλαψούριζαν για τη «γενιά των 700 ευρώ», οι «εργοδότες» πλήρωναν λιγότερα και χωρίς ασφάλιση, αλλά η ανεργία αυξανόταν. Τώρα που ο κατώτατος βούτηξε με το κεφάλι κάτω, οι «εργοδότες» πληρώνουν ακόμη λιγότερα και η ανασφάλιστη εργασία βρίσκεται στο 60%.

Με δεδομένο ότι έτσι τα ασφαλιστικά ταμεία πάνε για χρεοκοπία και λουκέτο, η «βασική εγγυημένη» (ή κάπως έτσι) σύνταξη πάει συντόμως για καθιέρωση. Βάλτε και το περίφημο PSI που τα αποψίλωσε, βάλτε και την εκμηδένιση των μετοχικών τους μεριδίων σε τράπεζες, και το έργο συμπληρώνεται.

● Από τη μια, λοιπόν, οι αξιότιμοι δανειστές μας τα παίρνουν όλα – μα όλα! – και συνεπώς ακούγεται σαν ανέκδοτο το να συζητάμε σοβαρά αν αυτή η κυβέρνηση θα τρίξει τα δόντια και θα διαπραγματευθεί. Τι να διαπραγματευθεί, όταν δεν έχει αφήσει τίποτε για διαπραγμάτευση;

● Από την άλλη αποτελεί θλιβερή ειρωνεία, που τσακίζει την καρδιά και τη νοημοσύνη των ανέργων – αλλά και των ήδη υποαμειβόμενων, ανασφάλιστων και... μη αμειβόμενων εργαζομένων –, η υποτιθέμενη προοπτική να «ανοίξουν» εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Λίγη αυτογνωσία εκ μέρους μας, κάθε φορά που προσβλέπουμε σε μια ανύπαρκτη και ανυπόστατη διαπραγμάτευση, δεν θα ήταν κακή ιδέα.

Παρομοίως δεν θα ήταν κακό να επιδεικνύουν λίγη σεμνότητα όσοι κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση εμπορεύονται ψευδείς ελπίδες. Όπως π.χ. συμβαίνει είτε με τις υποτιθέμενες θέσεις εργασίας είτε με τις κακοστημένες παραστάσεις για τη δήθεν επανεκκίνηση «μεγάλων έργων»...

Ο πολλαπλασιαστής της δυστυχίας...

του Σταυρου Χριστακοπουλου απο το Ποντικι...

Κάπως... αργά ανακάλυψε ο επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ τον λάθος υπολογισμό του «δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή»: αντί κάθε ευρώ περικοπής των πρωτογενών δαπανών του κράτους να επιφέρει 0,7% ύφεση, επέφερε υπερδιπλάσια, ύψους 1,7 ευρώ, με αποτέλεσμα μια εσωτερική υποτίμηση άνευ προηγουμένου για ανεπτυγμένη σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα εν καιρώ ειρήνης.

Γιατί την ανακάλυψε... «αργά»; Διότι, πέρα από την οφθαλμοφανή οικονομική και κοινωνική καταστροφή, το πρόγραμμα της τρόικας – του ΔΝΤ και, κυρίως, της ευρωζώνης, η οποία επιμένει σε αυτό παρότι το Ταμείο ζητεί την αναθεώρησή του – έχει επιφέρει ταχύτατη και δραματική απαξίωση του συνόλου των αξιών, η οποία δεν αντανακλάται μόνο στην απαξίωση της εργασίας, αλλά και στις τραγικά χαμηλές αποτιμήσεις της εκποιούμενης εθνικής περιουσίας.

Και ο οικονομικός κατήφορος, εξ αιτίας της επιμονής της ευρωζώνης στην εφαρμογή του προγράμματος «δημοσιονομικής προσαρμογής», δεν έχει τελειωμό.

Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η νέα έκθεση της Citigroup, η οποία προβλέπει νέα επιδείνωση του ελληνικού εκτροχιασμού, με ύφεση 6,5% το 2013 (6,1% το 2012) και επιπλέον συρρίκνωση κατά 11,5% του ΑΕΠ το 2014! Ως εκ τούτου, λέει η τράπεζα, χωρίς ένα μεγάλο «κούρεμα» του χρέους – με ζημία της ευρωζώνης αυτή τη φορά – η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι βέβαιη. Δηλαδή, το μνημόνιο που θα μας κρατούσε εντός του ευρώ είναι αυτό που μας οδηγεί στην έξοδο.

Θα ήταν λοιπόν ορθό να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στην επισήμανση του πρωθυπουργού της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε στο Νταβός, ο οποίος σημείωσε μιλώντας για την Ελλάδα: «Πιστεύω ότι στόχος μας θα πρέπει να είναι η διατήρηση της ακεραιότητας της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν μπορείς να προβλέψεις εάν κάποια χώρα θέλει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη. Νομίζω ότι θα πρέπει να δίνεται αυτή η δυνατότητα».


Απώλεια ελέγχου

Κατόπιν τούτων ακούγονται εντελώς παράταιροι οι πολιτικοί και μιντιακοί «πανηγυρισμοί» περί ανάκτησης της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας, περί ανάκαμψης κ.λπ. Η οδυνηρή πραγματικότητα διαρκώς επιδεινώνεται και η οικονομία δεν παύει να είναι το ναρκοπέδιο πάνω στο οποίο εξακολουθεί να πατάει – εντελώς απρόσεκτα – η συγκυβέρνηση.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά της την επόμενη περίοδο, πέρα από τα σκληρά οικονομικά μέτρα που αναμένονται προκειμένου να καλυφθούν οι μεγάλες δημοσιονομικές τρύπες, θα είναι και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται οι κοινωνικές αντιδράσεις. Η κυβερνητική γραμμή θα είναι αυταρχική, όπως έδειξε η πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων στις συγκοινωνίες με τη γελοία επίκληση λόγων «δημόσιας υγείας», η οποία συνιστά παράβαση του Συντάγματος και της κοινής λογικής.

Μετά την ισοπέδωση των μισθών, των συντάξεων, της ασφάλισης και των εργασιακών συμβάσεων, ήρθε η ώρα και των απεργιών.

Η κυβερνητική λογική – και η μιντιακή, η οποία τη συνοδεύει και τη συμπληρώνει – χαρακτηρίζει τα δικαιώματα, με κορυφαίο αυτό της απεργίας, «αυταρχισμό», «πραξικόπημα» και «συντεχνιασμό».

Η σκληρή πραγματικότητα όμως παραμένει – και επιμένει. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν παραπάνω μαρτυρούν ότι η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στο μνημονιακό αδιέξοδο και ότι ο «μονόδρομος», τον οποίο συνεχώς επικαλείται, είναι απλώς ο δικός της μονόδρομος προς την πολιτική απαξίωση.

● Είναι ίσως εύκολο να κατεβάζεις τα ΜΑΤ και τα ΕΚΑΜ απέναντι σε μια κοινωνία που διαδηλώνει ή σε απεργούς οι οποίοι κινητοποιούνται κάθε φορά αποκομμένοι από τους άλλους κλάδους εργαζομένων.

● Είναι επίσης εύκολο να παίζεις επικοινωνιακά παιχνίδια με τα καλάσνικοφ, τα γκαζάκια, τις κατσαρόλες και τις μαϊμού συλλήψεις.

● Είναι προσωρινά εύκολο να χαρακτηρίζεις, με τέτοια μιντιακή δύναμη πυρός, την αξιωματική αντιπολίτευση υποστηρικτή της τρομοκρατίας και της «ανομίας», αλλά αυτή η βαλίτσα δεν μπορεί να πάει μακριά διότι κινδυνεύεις να γίνεις γραφικός και καταγέλαστος – αν δεν είσαι ήδη.

● Είναι όμως πολύ δύσκολο να καταλύεις τους θεσμούς, να ευτελίζεις το σύνταγμα, να παρεμβαίνεις «νουθετώντας» τη Δικαιοσύνη και να την απαξιώνεις όταν δεν σου κάνει τα κέφια, να καταργείς τη Βουλή νομοθετώντας με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, να μετατρέπεις τη χώρα σου σε αποικία χρέους και την ίδια ώρα να κλαψουρίζεις, να διαμαρτύρεσαι ή να καταγγέλλεις την «ανομία» και την έλλειψη εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού στους θεσμούς που εσύ ο ίδιος καταρρακώνεις.

Στην πραγματικότητα η συγκυβέρνηση της τρόικας εσωτερικού δεν μπορεί να σταθεί επί μακρόν ακροβατώντας πάνω στο τεντωμένο σχοινί της λαϊκής εξαθλίωσης, η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να παραγάγει ένα πολιτικό «ατύχημα». Ακόμη περισσότερο όταν ξέρεις πως, με διαλυμένο και ξεπουλημένο τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, με αποδυναμωμένη την κοινωνική συνοχή, με υπερσυσσωρευμένη την οργή, μια κοινωνική έκρηξη θα μπορούσε να αποβεί ελάχιστα πολιτική και ενδεχομένως ανεξέλεγκτη.

Η βίαιη καταπάτηση και κατάργηση δικαιωμάτων, η επιλογή να διατηρηθεί η κοινωνία όχι μόνο φτωχή, αλλά και γονατισμένη, ίσως να προσφέρει πρόσκαιρες και αμφίβολες πολιτικές «νίκες», αλλά ενέχει τεράστιο ρίσκο. Η βία φέρνει βία. Και ο κοινωνικός πολλαπλασιαστής της δυστυχίας, τον οποίο δεν υπολογίζει η τρόικα εσωτερικού, είναι πολύ μεγαλύτερος από τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, τον οποίο απέτυχε να υπολογίσει σωστά η τρόικα εξωτερικού.

Λυπούμεθα για λογαριασμό σας...

του Σταυρου Χριστακοπουλου απο το Ποντικι...

Η προανακριτική πήρε τον... δρόμο της. Οι εκκρεμότητες που έμειναν είναι όμως περισσότερες από αυτές που «διευθετήθηκαν» από την ψηφοφορία στη Βουλή, αφού και η Δικαιοσύνη δεν έχει πει τον τελευταίο λόγο της. Όμως όλα αυτά μικρή σημασία έχουν.

Άλλωστε παραπέμπεται ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο άνθρωπος στον οποίο «χρωστάμε», όπως ο ίδιος είπε χθες στη Βουλή σε μια ατυχή αποστροφή του λόγου του, όλα όσα ζούμε σήμερα. Έτσι ο υπουργός που συμβολίζει, μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου, τα μνημόνια θα εξεταστεί – με αμφίβολο αποτέλεσμα – για όλα όσα του καταμαρτυρούν για τη διαχείριση της λίστας Λαγκάρντ. Όλοι οι υπόλοιποι αποδίδονται πάλλευκοι.

Και γενικώς όμως η χώρα πάει περίφημα. Όπως λέει εξ άλλου η κυρία Λαγκάρντ, ως ΔΝΤ και όχι ως πάροχος της ομώνυμης λίστας, «η εμπιστοσύνη προς την Ελλάδα αποκαταστάθηκε». Ως εκ τούτου εκταμιεύει το Ταμείο τη δική του «συνεισφορά» στον δανεισμό μας από την τρόικα. Γιατί λοιπόν να μεμψιμοιρούμε;

Επιπλέον είναι βέβαιο ότι το Eurogroup θα αποφασίσει την εκταμίευση της δεύτερης υποδόσης της μεγάλης δόσης του ίδιου δανεισμού. Είπαμε, μας εμπιστεύονται.

● Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, οι δανειστές να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία συνεχίζει, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη», να σκοτώνει τα παιδιά της για να διασφαλίσει τα πολλάκις πληρωμένα δανεικά;

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα που σπρώχνει αυτά τα παιδιά στην πείνα οργανώνοντας ύστερα συσσίτια για να μην λιποθυμούν στα σχολεία; Σε 250.000 υπολόγισε η κυβέρνηση τους υποσιτισμένους μαθητές, τους οποίους, τελικά, μόνο η Διαμαντοπούλου δεν μπορούσε να δει, ελεεινολογώντας, αντιθέτως, τους δασκάλους που εκλιπαρούσαν για βοήθεια.

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία, για να διασφαλίσει τα δικά τους κέρδη, μετατρέπει τα παιδιά της σε μελλοντικούς τζάμπα εργαζόμενους, πένητες και ζητιάνους;

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία, για όσα από τα παιδιά της θέλουν να γλιτώσουν από τη μαύρη μοίρα που τους ετοιμάζουν, δεν τους αφήνει άλλο περιθώριο από τη μεγάλη έξοδο και τη μετανάστευση ακόμη μια φορά;

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία εμφανίζει μεγάλη αύξηση εξαγωγών των όσων προϊόντων της την ίδια ακριβώς ώρα που ο λαός της πεινάει και αδυνατεί να ζεσταθεί; Αυτού του είδους η «εξωστρέφεια» επαινείται δημοσίως από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών ως στοιχείο μελλοντικής «ανάκαμψης».

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία αντλεί το αίμα και τον ιδρώτα του λαού της για να τον παραδίδει στους δανειστές της εν είδει τοκοχρεολυσίων και δεσμεύεται να παραδίδει για πολλά χρόνια στο μέλλον έσοδα, παραγόμενο πλούτο, περιουσία, αλλά ακόμη και τα ψίχουλα, για τον ίδιο ιερό σκοπό, αδιαφορώντας για το τεράστιο προσωπικό και συλλογικό τίμημα που θα πληρώνουν οι Έλληνες για δεκαετίες;

● Πώς θα μπορούσαν να μην εμπιστεύονται μια χώρα η οποία μειώνει μόνο τα – υλικά και ηθικά – χρέη της προς τον λαό της, χαρίζοντας την ίδια ώρα μεγάλα κέρδη στους σεσημασμένους κερδοσκόπους, οι οποίοι ύστερα έρχονται να... επενδύσουν τα χαρισμένα αυτά κέρδη για να βγάλουν ακόμη μεγαλύτερα;

Πώς είπατε; Ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει αυτήν την πολιτική και όχι η χώρα; Ότι η χώρα δεν ταυτίζεται με την εκάστοτε κυβέρνηση; Ότι δεν μπορεί το θύμα να ταυτίζεται με τον θύτη;

Προφανώς είστε εντελώς απληροφόρητοι.

Προφανώς δεν διαβάζετε εφημερίδες ούτε βλέπετε τα «δελτία των οκτώ». Αν διαβάζατε και αν βλέπατε τους επίσημους διαύλους τής – από όλες τις απόψεις – συμβεβλημένης με την κυβέρνηση ενημέρωσης, δεν θα διατυπώνατε τόσο ανόητες και μικροπρεπείς ενστάσεις.

Λυπούμεθα για λογαριασμό σας...

Ο «αδύναμος κρίκος» λέγεται ΠΑΣΟΚ...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κάνει ό,τι μπορεί ώστε η ιστορία με τη λίστα Λαγκάρντ να περιοριστεί σε «υπόθεση Παπακωνσταντίνου». Δεν έχει άδικο, αφού διαβλέπει πως η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς για το ΠΑΣΟΚ – και το 2013 θα είναι καθοριστικό για τη μοίρα του.
Άλλωστε ήδη κανείς δεν πιστεύει ότι στις επόμενες εκλογές το κόμμα του Βενιζέλου θα διατηρήσει το 12,3% των εκλογών του Ιουνίου 2012. Το χειρότερο όμως για τον πρόεδρό του θα ήταν μια εμπλοκή – και επί της διαδικασίας, μετά το πολιτικό κόστος που έχει ήδη πληρώσει – στην υπόθεση της λίστας, της οποίας εκ των πραγμάτων ήταν ένας από τους διαχειριστές και μεταξύ των υπευθύνων για το καταχώνιασμά της επί διετία.
Ξέρει ακόμη ότι σε καμιά περίπτωση δεν αντέχει να σκάσει πάνω του μια υπόθεση η οποία ίσως εξελιχθεί σε «εμφύλιο» και εντός του ΠΑΣΟΚ, αφού υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες για ύποπτο ρόλο και άλλων, και μάλιστα κορυφαίων, στην ιστορία αυτή.
Ο Βενιζέλος έχει αναγάγει σε κύριο αντίπαλό του τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο επειδή θεωρεί πως το κόμμα της Αριστεράς εμπλέκεται σε απόπειρα απαξίωσης και συκοφάντησής του, όσο διότι θέλει να αποφύγει περαιτέρω διαρροές προς αυτή την κατεύθυνση, αν στην προοπτική εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ αναπτύξει μια σαφέστερη δυναμική πρωτιάς και εξουσίας.
Ωστόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει την προσοχή του στραμμένη μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν τον έχει επιλέξει ως βασικό του «μέτωπο». Οι 755.000 ψηφοφόροι του κόμματός του τον περασμένο Ιούνιο είναι ένα λάφυρο από το οποίο και άλλοι ακόμη θα ήθελαν να πάρουν μερίδιο. Πρώτοι και καλύτεροι οι... εταίροι του στη συγκυβέρνηση.
1. Ο Σαμαράς μπορεί να τον στηρίζει, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για τη σταθερότητα της συγκυβέρνησης, όσο αυτή μπορεί να διατηρηθεί. Ενώπιον της κάλπης όμως θα επιχειρήσει να αποσπάσει το δεξιόστροφο, «μνημονιακό», «θεσμικό» κ.λπ. τμήμα του ΠΑΣΟΚ.
2. Ο Κουβέλης είναι παγερά αδιάφορος στις προσκλήσεις Βενιζέλου για συνεργασία όχι μόνο επειδή κρίνει πως το ΠΑΣΟΚ είναι πλήρως απαξιωμένο, αλλά κυρίως διότι, αν πρόκειται να υπάρξει διαδικασία ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς από τα υπάρχοντα σχήματα και κόμματα – κάτι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο για την ώρα –, θα προτιμούσε ο κεντρικός πόλος και καταλύτης να είναι η ΔΗΜΑΡ.
Οι φόβοι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ όμως δεν σταματούν εδώ, αφού γνωρίζει πως το κόμμα του είναι ο «αδύναμος κρίκος» του συστήματος εξουσίας:
● Είναι το κόμμα που έφερε μνημόνιο και ΔΝΤ στη χώρα.
● Από τα σπλάχνα του προέρχονται και οι τέσσερις υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής εποχής, οι οποίοι χρεώνονται το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόστους.
● Χάρη σε ενέργειες κυρίως υπουργών - στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχουν γκρεμιστεί η υγεία και η ασφάλιση – με τον ίδιο να κουβαλάει στην πλάτη το καταστροφικό για τα ταμεία PSI. Ακόμη και αυτός ο φοβερός Βρούτσης έχει δρόμο ακόμη για να γίνει... Λοβέρδος.
● Το κράτος, που σήμερα βρίσκεται συλλήβδην στο στόχαστρο τρόικας και συγκυβέρνησης για διαφθορά, αναποτελεσματικότητα, αναξιοκρατία και παρασιτισμό, είναι κατά κύριο λόγο δημιούργημά του.
Αν ο Βενιζέλος θέλει να συνεχίσει, έστω και με ακόμη πιο συρρικνωμένο το κόμμα του, να έχει πολιτικό ρόλο και μετά τις επόμενες εκλογές, πρέπει να περιορίσει στον μέγιστο βαθμό τις επιπτώσεις από τη λίστα Λαγκάρντ, η οποία έρχεται να σφραγίσει με τον πιο αρνητικό τρόπο τις συνέπειες των μνημονίων στην οικονομία και την κοινωνία. Δύσκολο έως ακατόρθωτο και αυτό, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Ως εκ τούτου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ την επόμενη περίοδο θα τα παίξει όλα για όλα και όποιος αντέξει...

Οι μπίζνες υπεράνω όλων...

Σταύρος Χριστακόπουλος  απο το Ποντικι...

Βρε καλώς τους! Τι έγινε ξαφνικά; Κόσμος και κοσμάκης, υπεράνω πάσης... υποψίας, μας τα λέει περίεργα εσχάτως. Τόσο που να νομίζεις ότι ένα είδος επανάστασης όπου να ’ναι θα ξεσπάσει.
Το χθεσινό «Βήμα», για παράδειγμα, φωνάζει ότι «Η τρόικα κάνει μπίζνες!». Θου Κύριε. Και τι μπίζνες δηλαδή κάνει η τρόικα; «Η ασφυκτική επιτροπεία στις τράπεζες απειλεί με αφελληνισμό - Εννέα στις δέκα επιχειρήσεις θα πτωχεύσουν ή θα πουληθούν αναγκαστικά στους ξένους».

Είναι να τσιμπιέσαι. Ειδικά αν εδώ και δύο με τρία χρόνια σκιζόσουνα ότι οι τράπεζες περνάνε στα χέρια των δανειστών, όπως άλλωστε το Δημόσιο, όσες επιχειρήσεις έχουν ακόμη κάποια αξιοσημείωτη αξία, αλλά και το σύνολο του εθνικού πλούτου.

Τι τα θες, όμως. Αν δεν αφελληνίζονται οι τράπεζες, το δίκιο σου δεν το βρίσκεις. Ειδικά αν κάποιος με επιρροή δεν έχει τους δικούς του λόγους για να γράψει ότι «εννέα στις δέκα επιχειρήσεις θα πτωχεύσουν ή θα πουληθούν αναγκαστικά στους ξένους». Ας είναι, όμως. Αν, πάντως, θέλει κάποιος να καταλάβει τι ακριβώς εννοεί η καλή εφημερίδα, δεν έχει παρά να διαβάσει το κατωτέρω απόσπασμα:
«Είναι προφανές ότι οι όροι που επιβάλλουν οι δανειστές μας δεν αφορούν μόνο τον έλεγχο των τραπεζών αλλά και των ελληνικών επιχειρήσεων που έχουν δανειοδοτηθεί από το τραπεζικό σύστημα και στην ουσία ελέγχονται από αυτό. Οι περισσότερες επιχειρήσεις κρατιούνται στη ζωή χάρη στις συνεχείς ρυθμίσεις των δανείων τους και τη λιγοστή χρηματοδότηση που τους παρέχουν σήμερα οι τράπεζες.

Αν οι τράπεζες τους τραβήξουν το χαλί, εφαρμόζοντας αυστηρά τραπεζικά κριτήρια, όπως προβλέπει η τοποθέτηση επιτρόπων με πρωτοφανείς εξουσίες, που υπερβαίνουν ακόμα και αυτές του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιώργου Προβόπουλου, μοιραία θα οδηγηθούν σε πτώχευση».
Η ουσία προφανής και οι περαιτέρω διευκρινίσεις μάλλον... περιττές.

Άλλωστε πολλοί ακόμη φαίνεται ότι βρήκαν ξαφνικά το... φως τους. Όπως το ΔΝΤ, για παράδειγμα: ο παγκόσμιος ατζέντης της λιτότητας και της αποστράγγισης των οικονομιών προκειμένου να πληρώνονται κερατιάτικα. Τέλος η λιτότητα, λέει η Λαγκάρντ στους Ευρωπαίους, διότι σκοτώνει οικονομίες, ανθρώπους και χώρες ολόκληρες. Δεν είδατε τα καζάντια της Ελλάδας;

Προφανώς, εδώ και τρία χρόνια, κάποιοι δεν τα έβλεπαν, όπως οι υφιστάμενοι της Λαγκάρντ, οι Τράα και Τόμσεν. Δεν βαριέσαι, όμως. Να είναι καλά η πονόψυχη. Και κυρίως οι μεγάλες μπίζνες που έχει ανοιχτές με τη Μέρκελ.

Αλλά και οι Γερμανοί εσχάτως βρίσκουν ότι οι Έλληνες πλούσιοι είναι κάτι τύποι που δεν πληρώνουν τον λογαριασμό. Ποιον ακριβώς λογαριασμό; Αυτόν που οι ίδιοι επέβαλαν και ζητούν να πληρωθεί.

Ουδέποτε τους πείραξε που οι ίδιοι τύποι δεν πλήρωναν φόρους. Όχι πάντως όταν ένα μέρος από αυτούς τους φόρους υπήρχε η δυνατότητα να κατευθυνθεί στα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις συντάξεις και τις άλλες εκδοχές κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας.
Τώρα, όμως, που το ταμείο περνάει στα χέρια τους, μαζί με όλες τις αποφάσεις για το αν, ποιος, πότε και πόσο θα πληρώνεται από τους φόρους, άρχισε να τους τσούζει λίγο παραπάνω η λαμογιά των «εχόντων». Χαλάει τις δικές τους μπίζνες.

Και τι έγινε που πολλοί από αυτούς τους «έχοντες» έβλεπαν την τρόικα σαν θεό τους και ήθελαν να μείνει για πάντα; Και τι έγινε που αρκετοί από δαύτους έσπευσαν να γίνουν οι κουκουλοφόροι της, να καρφώνουν ποιος παίρνει επίδομα, ποιων οι μισθοί πρέπει να κοπούν και πόσο – ειδικά μάλιστα όταν μιλούσαν για τους εργαζομένους στις δουλειές τους; Όπως ξέρουμε σε αυτή τη χώρα εδώ και αιώνες, την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη κανείς.

Όμως, παρασύρθηκα – και ευθύς απολογούμαι. Άλλωστε χαρακτηρισμοί όπως «προδότης» δεν τιμούν κανέναν και υποβιβάζουν δραματικά το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, υπονομεύουν την προσπάθεια σωτηρίας της χώρας και οδηγούν στη δραχμή, όπως θα έλεγε κι ένας καλός φίλος.

Άντε όμως και να ζητήσω γονατιστός πέντε συγγνώμες. Ποιος θα βάλει φίμωτρο σε κάτι άλλους απύλωτους, όπως ο πασίγνωστος Γάλλος «διανοούμενος» Μπερνάρ Ανρί Λεβί; Ιδού τι λέει ο αθεόφοβος στη συνέντευξή του που δημοσιεύουν σήμερα οι «6 Μέρες»:
«Πιστεύω ότι οι Έλληνες έκαναν ανοησίες, ότι οι κυβερνήσεις τους υπήρξαν ανεύθυνες, ότι η συμπεριφορά των ελίτ ήταν προδοτική κι ότι η τακτική του στρουθοκαμηλισμού και της μετάθεσης ευθυνών είναι ό,τι χειρότερο για τη χώρα και τους πολίτες της».

Α πα πα πα, πιπέρι στο στόμα, κυρ - Ανρί μου. Όχι και προδότες οι διαπρεπείς ελίτες της χώρας μας. Είναι καταφανές ότι δεν έχετε διαβάσει Πάγκαλο. Εξ άλλου οι μπίζνες είναι πάντα μπίζνες. Από την προηγούμενη Κατοχή έχουμε πολλά να θυμόμαστε...

Λείπει μόνο μια εθνική καταστροφή...

Σταύρος Χριστακόπουλος  απο το Ποντικι...

Η ψήφιση των μέτρων του μεσοπρόθεσμου απόψε το βράδυ αλλά και του προϋπολογισμού τις προσεχείς ημέρες αποτελεί την καμπή για τη μετάβαση στην επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος. Κατά τον Τσίπρα, αρχίζει η κατιούσα – ως εκ τούτου βάζει στην ατζέντα τις εκλογές. Κατ’ άλλους η ανασυγκρότηση του Κέντρου υπό τον Σαμαρά. Τίποτε όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην ευθύγραμμο...

Η σεναριολογία των ημερών είναι, ομολογουμένως, πλούσια. Κανείς όμως δεν μπορεί να προδικάσει ότι οι υπολογισμοί του είναι ακριβείς, διότι απλούστατα κανένας πολιτικός σχεδιασμός ή πρόβλεψη δεν απέβη ακριβής.
Οι μόνοι που δικαιώθηκαν ήταν όσοι εξ αρχής φώναζαν ότι αυτή η κρίση δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο στην οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, το παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο και τη χώρα ολόκληρη.

Πέραν αυτών, όλα τα υπόλοιπα απεδείχθησαν λόγια του αέρα. Ούτε όσοι προέβλεπαν τη νομοτελειακή εξέγερση δικαιώθηκαν ούτε όσοι υπόσχονταν ή προέβλεπαν τη «σωτηρία» της χώρας μέσω των μνημονίων ούτε όσοι υπολόγιζαν ότι μπορούν να εκμεταλλευθούν την κρίση. Ακόμη και όσοι τελικά αναδείχθηκαν μέσα από την κρίση δεν το είχαν στην ατζέντα τους.

Επίσης δεν δικαιώθηκαν όσοι έβλεπαν μόνο μια πλευρά του προβλήματος, αφού τελικά απεδείχθη αυτό που διατυμπανίζαμε εδώ και τρία χρόνια: και η κρίση και η συνακόλουθη κατάρρευση ήταν προφανές ότι θα είναι συνολική.

Αυτή η αδυναμία πολλών και διαφόρων τούς εμπόδισε να διαμορφώσουν σχέδια και προτάσεις αντιμετώπισης ή διαχείρισής της. Τώρα καλούνται εσπευσμένα να αλλάξουν ακόμη και ιδεολογικές σταθερές ή στρατηγικές δεκαετιών για να αντεπεξέλθουν στο βάρος της διάλυσης.

Οι οικτρές διαψεύσεις των τελευταίων χρόνων πληρώνονται τώρα ακριβά και θα πληρωθούν ακόμη ακριβότερα το επόμενο διάστημα, καθώς οι δανειστές και οι κερδοσκόποι – άλλοι ελεγχόμενοι από τους ίδιους και άλλοι αυτόνομοι – όχι μόνο έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, αλλά έρχονται τώρα να μοιραστούν τη λεία τους σε πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία σπρώχνοντας παράλληλα τον ελληνικό λαό στην ανέχεια, την υποδούλωση και, εν τέλει, στον Τρίτο Κόσμο.

Όσες πολιτικές δυνάμεις φιλοδοξούν όχι απλώς να παίξουν ρόλο την επόμενη περίοδο, αλλά και να διαμορφώσουν τη μελλοντική ταυτότητα της χώρας, οφείλουν να προχωρήσουν ταχύτατα στη διαμόρφωση σχεδίων μεγάλης κλίμακας και πνοής.

Επειδή όμως η πολιτική στην Ελλάδα κινείται με τους «δικούς της» – συνήθως αφασικούς – ρυθμούς, καλό είναι να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι από το παζλ της κατάρρευσης λείπει μόνο μια εθνική καταστροφή. Η οποία γίνεται όλο και πιο πιθανή όσο δεν μπαίνει φρένο στην κατάρρευση...

Παγιδευμένοι στη μνημονιακή διακυβέρνηση...

Σταύρος Χριστακόπουλος απο το Ποντικι...

Πολλοί διαπιστώνουν ότι η κυβερνητική συνοχή... τρίζει και θεωρούν ότι υπάρχει ενδεχόμενο κυβερνητικής κατάρρευσης. Είναι όμως τόσο απλό και εύκολο να συμβεί ένα παταγώδες «ατύχημα»; Προφανώς όχι. Εξ άλλου η πορεία και η τύχη των τελευταίων τριών «κυβερνήσεων της κρίσης» είναι απολύτως ενδεικτική.
Κατ’ αρχάς ας δούμε την κυβέρνηση Καραμανλή. Από την επομένη της εκλογικής νίκης του 2007 η Ν.Δ. ήδη παρέπαιε και η κυβέρνηση – τα γράφαμε από τότε στο «Ποντίκι» – ήταν προφανές ότι θα βυθιστεί στα σκάνδαλα. Η επιβεβαίωση ήταν πλήρης: έτσι ακριβώς έγινε, αλλά η αντίστροφη μέτρηση, που άρχισε από την τραγική για τον Καραμανλή συνέντευξη στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2008, ήταν πολύ αργή και πολύ βασανιστική.
Στην πραγματικότητα ο Καραμανλής έψαχνε ημερομηνία εκλογών επί σχεδόν οκτώ - εννέα μήνες, από όταν δηλαδή αντιμετώπισε, σιωπηρώς είναι η αλήθεια, το πρώτο ενδεχόμενο χρεοκοπίας, τον Ιανουάριο του 2009, όταν ακόμη το προβάδισμα φαινόταν να «παίζεται». Τελικά οι εκλογές έγιναν τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, με τη Ν.Δ. να κατρακυλάει μέρα με τη μέρα χωρίς να μπορεί να βρει την έξοδο κινδύνου.

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ
Οι εκλογές του 2009 σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη έως τότε – συντριπτική, για την ακρίβεια – ήττα της Ν.Δ., η οποία υποχρεώθηκε να αναζητήσει νέο πρόεδρο, θέση την οποία, ύστερα από μερικούς ταραγμένους μήνες, κατέλαβε ο Αντώνης Σαμαράς.
Ταυτοχρόνως ανέδειξαν θριαμβευτή το ΠΑΣΟΚ και αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή τον Γιώργο Παπανδρέου. Όμως σύντομα ήλθαν το ΔΝΤ, η τρόικα και το Μνημόνιο, με συνέπεια ο χθεσινός θριαμβευτής να γίνει, σε χρόνο ρεκόρ, ίσως το πιο αντιπαθές πολιτικό πρόσωπο στη χώρα.
Οι πιο τολμηροί εξ ημών σύντομα καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το ΠΑΣΟΚ γράφει την τελευταία του πράξη και ότι η συρρίκνωσή του θα είναι δραματική: στα όρια της εξαφάνισης – κάτι που επίσης έχει επιβεβαιωθεί, αν δούμε τόσο τα δύο εκλογικά αποτελέσματα του 2012 όσο και τη συνεχιζόμενη δημοσκοπική του κατάρρευση.
Όμως η κυβέρνηση Παπανδρέου, παρότι είχε ξοφλήσει πολιτικά αμέσως μετά την άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας στους δανειστές της, σύρθηκε επί ενάμιση ακόμη χρόνο.
Εκείνη η δραματική συνάντηση στις Κάννες, στις 3 Νοεμβρίου 2011, όταν ο τότε πρωθυπουργός, υπό το βάρος των διαδηλώσεων και των επεισοδίων στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, αναζητώντας εύσχημο τρόπο εξόδου, έθετε ζήτημα δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για την παραμονή στο ευρώ ή την έξοδο από αυτό, υπέγραφε το τέλος της κυβέρνησης και, ίσως, το πολιτικό τέλος του ιδίου.
Ήδη όμως από τον Ιούνιο του 2011 είχε... παραιτηθεί τηλεφωνικά στον Σαμαρά. Ήταν προφανές ότι επί μήνες αναζητούσε τρόπο διαφυγής, αλλά παρέμενε εγκλωβισμένος στη διακυβέρνηση.

Ο «σωτήρας» που έμεινε στα αζήτητα
Ύστερα προέκυψε – κατά τρόπο που ακόμη δεν έχει δημοσίως διασαφηνιστεί – η κυβέρνηση Παπαδήμου, δηλαδή η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. ΛΑΟΣ υπό τον πρώην κεντρικό τραπεζίτη.
Αρχικά αποδεκτός από τους δανειστές, ήρθε στην Ελλάδα... ξαφνικά – ή κάποιοι τον έφεραν – με σκοπό όχι μόνο να δώσει κυβερνητική διέξοδο, αλλά να γίνει πρωθυπουργός... τετραετίας!
Η αρχικώς προσδιορισθείσα ως βραχύτατη θητεία Παπαδήμου άρχισε να παρατείνεται μάλλον... αδικαιολόγητα, με πρόσχημα τις εκκρεμείς μνημονιακές υποχρεώσεις της Ελλάδας.
Όμως, υπό το βάρος των συνεπειών του «κουρέματος» του χρέους, ήτοι της βίαιης εσωτερικής πτώχευσης που υπέστη η Ελλάδα επί των ημερών του και του δεύτερου μνημονίου, η άτσαλα και ερασιτεχνικά στιλβωμένη εικόνα του Παπαδήμου άρχισε να ξεθωριάζει.
Ο ίδιος παρέμενε παγιδευμένος στη μνημονιακή διακυβέρνηση σπαταλώντας περισσότερο πολιτικό κεφάλαιο από όσο κατάφερνε με πολύ κόπο και ακόμη μεγαλύτερη μιντιακή σπέκουλα να δημιουργήσει. Αυτοί στους οποίους φορέθηκε «καπέλο» πλέον τον αντιμετώπιζαν ως βάρος. Κάηκε... πριν ζεσταθεί.

Θα μείνουν, αλλιώς καταστρέφονται
Μετά τις εκλογές του Ιουνίου δημιουργήθηκε η συγκυβέρνηση Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ υπό τον νικητή των εκλογών Σαμαρά. Πολύ σύντομα οι υποσχέσεις για επαναδιαπραγμάτευση, ανάπτυξη κ.λπ. έγιναν σκόνη. Οι υποχρεώσεις του μεσοπρόθεσμου πλαισίου βάρυναν αφόρητα και ήλθε η ώρα του πιο επώδυνου από όλα τα μέχρι τώρα πακέτα μέτρων και ξεπουλήματος.
ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ πάλεψαν με νύχια και με δόντια για να πείσουν πως διαπραγματεύονται, αλλά μάταια: οι δανειστές έδειξαν παντοιοτρόπως ότι θέλουν αίμα «εδώ και τώρα».
Οι κραδασμοί στο εσωτερικό της κυβέρνησης, αλλά και των κομμάτων του Βενιζέλου και του Κουβέλη είναι ισχυρότατοι, αλλά οι δύο αρχηγοί είναι καταδικασμένοι να συνεχίσουν τον δρόμο που χάραξαν στηρίζοντας την κυβέρνηση με κάθε κόστος.
Από τη μια έχουν την προοπτική της ψήφισης των μέτρων με κόστος ακόμη και τη διάλυση των κομμάτων τους. Και από την άλλη την πτώση της κυβέρνησης με συνέπεια τις εκλογές και την ολοκληρωτική κατάρρευση στην κάλπη.
Προς το παρόν, παρ’ όσα βλέπουμε, το κόστος της παραμονής στο κυβερνητικό σχήμα είναι και για τους δύο μικρότερο από αυτό που θα υποστούν οδηγώντας σε εκλογές. Είναι, λοιπόν, και αυτοί παγιδευμένοι στη μνημονιακή διακυβέρνηση και, ως εκ τούτου, ευάλωτοι σε όλων των ειδών τους πολιτικούς εκβιασμούς του Σαμαρά.
Δεδομένης της σύνθεσης του εκλογικού τους κοινού, γνωρίζουν άριστα πως, εάν γίνουν η αιτία πτώσης της κυβέρνησης, θα έχουν υπογράψει το πολιτικό τους κηδειόχαρτο.
Προφανώς, λοιπόν, η επιλογή τους να παραμείνουν στην κυβέρνηση Σαμαρά δεν χωράει αμφισβήτηση. Και θα επιβεβαιωθεί πλήρως, κάθε φορά που αυτό θα απαιτηθεί. Υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι κοινοβουλευτικές τους ομάδες θα καταφέρουν να παραμείνουν συμπαγείς παρά τις αναταράξεις.
Θα παραμείνουν όμως; Άγνωστο. Σε κάθε περίπτωση πάντως η φθορά τους θα επιταχυνθεί όχι με την ψήφιση των μέτρων, αλλά κατά την εφαρμογή τους, όταν δηλαδή θα φτάνει ο πανάκριβος λογαριασμός στα νοικοκυριά. Η λιγοστή άμμος στην κλεψύδρα τους θα εξαφανιστεί μέχρι τον τελευταίο κόκκο. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους συνεταίρους του Σαμαρά, αλλά επίσης τον ίδιο και το κόμμα του...

Υποτελείς στην Υψηλή Πύλη...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Δεν υπάρχουν ιδιωτικά νησιά εκτός από ορισμένα. Τα περισσότερα είναι ακατοίκητα στη μέση του αρχιπελάγους. Υπό την προϋπόθεση ότι δεν δημιουργούνται προβλήματα εθνικής ασφάλειας, μερικά από αυτά τα νησιά μπορούν να έχουν εμπορική χρήση. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για ξεπούλημα, αλλά για τη μετατροπή αχρησιμοποίητων εκτάσεων σε ένα κεφάλαιο που μπορεί να αποδώσει εισοδήματα σε μια δίκαιη τιμή».
Τάδε έφη ο Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde. Τα ίδια, περίπου, υποσχόταν, μέσα στο 2010, και ο Γιώργος Παπανδρέου σε συνεντεύξεις του σε ευρωπαϊκά ΜΜΕ και συνέδρια στις ΗΠΑ. Ανησυχητική η ομοιότητα των υποσχέσεων, αν μη τι άλλο. Παρότι το Μαξίμου υποβαθμίζει τη συγκεκριμένη αναφορά...
Λίγο νωρίτερα, σε άλλη συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα, είχε υποσχεθεί: «Οι Γερμανοί θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους». Μια υπόσχεση που έδιναν προς κάθε ενδιαφερόμενο ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου πριν από δύο περίπου χρόνια. Με τα γνωστά αποτελέσματα...
Για τους Έλληνες και τα δικά τους λεφτά, τα οποία φεύγουν με την ταχύτητα του φωτός προς τα ταμεία της Γερμανικής Ευρωλάνδης, δεν υπήρξε πρωθυπουργική αναφορά. Άλλωστε... δεν χρειαζόταν.
Πάντοτε οι επικεφαλής υποτελών κρατών και αποικιών, όταν επισκέπτονται την έδρα του αυτοκράτορα, φροντίζουν να μεταφέρουν ακριβά δώρα υψηλού συμβολισμού για να δείξουν την πίστη και την προσήλωσή τους στις «κοινές αξίες». Χρυσός, γη και σκλάβοι ήταν τα συνηθέστερα τέτοια δώρα σε παλαιότερους αιώνες.
Κάπως έτσι επισκέπτεται και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας την Υψηλή Πύλη της Γερμανικής Ευρωλάνδης για να δηλώσει ότι η μεγάλη και αγία αυτοκρατορία της ζώνης του ευρώ θα λάβει αυτά που πρέπει σε ένδειξη πίστης και προσήλωσης στις «κοινές αξίες».
Όμως ο πρωθυπουργός της υποτελούς Ελλάδας δεν πάει ως ικέτης, όπως τον αποκαλούν νυχθημερόν τα άθλια χαλκεία της πλατείας Κουμουνδούρου. Μπορεί να μην διεκδικεί κάτι περισσότερο (πώς ήταν δυνατόν, άλλωστε;), αλλά έχει το θάρρος και την παρρησία να ζητά τουλάχιστον μια... επιμήκυνση:
● «Δώστε μας χρόνο να μαζέψουμε όλο τον χρυσό και τους καλύτερους σκλάβους. Κι επειδή αυτό θα κοστίσει κάτι παραπάνω, μεγαλειοτάτη, μην ανησυχείτε. Εμείς θα βάλουμε και τον τόκο που θα χρειαστεί χωρίς να ανοίξετε το πολύτιμο πουγκί σας και τεθεί σε κίνδυνο η πολιτική σταθερότητα της Γερμανικής Ευρωλάνδης. Κι όσο για τη γη, μην ανησυχείτε. Έχουμε και κάτι έρημα κι άχρηστα νησιά εκεί στο Αιγαίο, αλλά δώστε μας λίγο χρόνο μέχρι να βρούμε αγοραστή».
● «Δώστε μας μόνο μια ανάσα για να μη μας καταπιούν οι αγριάνθρωποι, οι απολίτιστοι, οι στασιαστές, οι υπονομευτές του ευρώ και οι οπαδοί της δραχμής».
Όμως ούτε οι υποτελείς χώρες ούτε οι ηγεσίες τους χαίρουν, ιστορικά, ιδιαίτερου σεβασμού στις Υψηλές Πύλες... εν γένει. Ιδιαίτερα αν δείχνουν καθυστέρηση στη συλλογή των τοκοχρεολυσίων και ως εκ τούτου θεωρούνται μπαταχτσήδες.
Γι’ αυτό όμως υπάρχουν οι καλοί και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, οι φίλοι των υποτελών χωρών και των ηγεσιών τους. Γι’ αυτό υπάρχουν οι Γιούνκερ, οι οποίοι φροντίζουν να μεταφέρουν με την προσήκουσα διπλωματική ευγένεια τα μηνύματα της Υψηλής Πύλης πριν οι εκπρόσωποι των υποτελών εμφανιστούν μπροστά στον επικυρίαρχο.
Έτσι και ο δικός μας Γιούνκερ, ο ειλικρινής φίλος της Ελλάδας και του πρωθυπουργού της, ο οποίος την Τετάρτη το βράδυ μετέφερε με κρυστάλλινη σαφήνεια τις επιθυμίες της Υψηλής Πύλης και της καγκελαρίου της Γερμανικής Ευρωλάνδης.
● «Είστε αναξιόπιστοι».
● «Έχετε κάνει τεράστιες θυσίες, ξέρω ότι αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι προϊστάμενοί μου, αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι δεν αρκούν».
● «Αυτοί με τα χαμηλά εισοδήματα έχουν υποφέρει πολύ και δεν θα πρέπει να υπάρχουν υπερβολικές απαιτήσεις γι’ αυτούς. Και άλλα μέρη της κοινωνίας πρέπει να συμβάλουν». Ωστόσο «θα πρέπει να πάρετε και άλλα οριζόντια μέτρα, που θα πρέπει μάλιστα να είναι αξιόπιστα για να τα εγκρίνουν οι εισπράκτορες και να μην έχουμε ντράβαλα. Ξέρω, ίσως υπάρξουν επιπλέον απώλειες, αλλά είμαστε σε πόλεμο. Ας ξέρουν τουλάχιστον όσοι θυσιαστούν ότι θα έχουν πέσει για τον ύψιστο στόχο της ευρωλανδικής ανταγωνιστικότητας».
● «Δεν θέλουμε να βγείτε εσείς από το ευρώ, διότι έτσι κινδυνεύουμε να καταστραφούμε εμείς. Επομένως εγώ, που είμαι φίλος σας, θεωρώ απαράδεκτη την έξοδό σας και επιζήμια για τη χώρα σας. Άλλωστε πού θα πάτε ξεβράκωτοι στ’ αγγούρια; Είστε υποχρεωμένοι να ζήσετε υπό τη γενναιόδωρη σκέπη μας».
● «Είναι όμως η τελευταία σας ευκαιρία, γι’ αυτό φροντίστε να μην στενοχωρήσετε άλλο την καγκελάριο της Γερμανικής Ευρωλάνδης. Μην της ζητήσετε επιπλέον χρήματα. Αν δεν είστε συνεπείς και αυτή τη φορά στις πληρωμές σας, θα αναγκαστεί να χάσει ένα τρισεκατομμύριο για να σας τιμωρήσει».
● «Δεν ήρθα στην Ελλάδα για να κάνω διάλεξη στον ελληνικό λαό και τη χώρα. Ποιος είμαι εγώ που θα κάνω μάθημα στον ελληνικό λαό; Είμαι πεπεισμένος ότι η Ελλάδα θα κάνει ό,τι πρέπει. Αλλιώς μαύρο φίδι που σας έφαγε».
● «Α, παραλίγο να το ξεχάσω, αλλά οι δουλειές είναι δουλειές. Επειδή λοιπόν η επιμήκυνση κοστίζει κάτι παραπάνω, τα 11,5 δισ. ευρώ, που έγιναν 13,5 επειδή αργήσατε, θα πρέπει τώρα να γίνουν 18. Και επειδή η καγκελάριος είναι λίγο θυμωμένη για την καθυστέρηση και δεν σας εμπιστεύεται, παλιοζαγάρια, τα θέλει μπροστάντζα».
● «Εγώ, φυσικά, παραμένω φίλος σας».
Ύστερα από την επιμελή και πλήρη αυτή ενημέρωση του ελληνικού λαού μπροστά στις κάμερες, ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να έμοιαζε με κέρινο ομοίωμα ύστερα από το κατ’ ιδίαν μαστίγωμα από τον πολιτικό επικεφαλής της Γερμανικής Ευρωλάνδης, μπορεί να άφησε στον φίλο του την πρωτοβουλία να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για τα λεχθέντα στην προηγηθείσα συνάντησή τους, αλλά μπορούσες να διακρίνεις την ανακούφισή του.
Είχε ήδη προσφέρει – προφορικώς τουλάχιστον – στην καγκελάριο όλα όσα αυτή ανέμενε ώστε να ξεκαθαριστεί πως η σημερινή συνάντηση θα κυλούσε χωρίς παρατράγουδα. Τα δώρα του θα γίνονταν αποδεκτά. Αυτός θα επέστρεφε στην αποικία με την έγκρισή της για την υλοποίηση του «Προγράμματος» και θα είχε μόνο την αγωνία για την έγκριση της επιμήκυνσης, η οποία θα αναμένεται κάπου στον Οκτώβριο.
Μέχρι τότε όμως ποιος ζει και ποιος πεθαίνει...

Ένα φιλί πριν πεθάνεις...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
«Το θάρρος των Ελλήνων είναι σημαντικό και πρέπει να αναγνωριστεί. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι γενναίοι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός που πληρώνουν τους φόρους τους και δέχονται τις περικοπές σε συντάξεις και μισθούς». Τάδε έφη χθες το βράδυ η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ. Η σιδηρά Κριστίν σχεδόν δάκρυσε από συγκίνηση για τα ανομολόγητα πάθη των Ελλήνων προσπαθώντας να δείξει την ειλικρινή συμπαράστασή της. Γι’ αυτό δεν έμεινε στην έκφραση συμπάθειας.
Ως φιλεύσπλαχνη ελέω ευρώ και σεπτών δανειστών αυτοκράτειρα, άδραξε την ευκαιρία της προκήρυξης των εκλογών για να συμβάλει στη συντομότερη έξοδο της Ελλάδας από την ανηφορική οδό του μαρτυρίου. Ως εκ τούτου απεφήνατο:
«Ένας συνασπισμός των πολιτικών παρατάξεων μπορεί να αποτελεί οδηγό στην δύσκολη άσκηση που η χώρα πρέπει να αντιμετωπίσει. Αυτό είναι επίσης κάτι πολύ θετικό και πρέπει να πω ότι ο Λουκάς Παπαδήμος βρίσκεται σε αυτή την κατεύθυνση και αναγνωρίζω τις προσπάθειές του».

Όχι όπως ο Ιούδας
Γιατί παιδεύεστε λοιπόν να αποφασίσετε τι θα ψηφίσετε στις εκλογές; Η φιλεύσπλαχνος Κριστίν Λαγκάρντ φροντίζει για εσάς πολύ πριν από εσάς. Εν ανάγκη και χωρίς εσάς. Την επομένη κιόλας της προκήρυξης των εκλογών.
● Χρειάζεστε κυβέρνηση συνεργασίας.
● Επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης συνεργασίας θα πρέπει να είναι ο Λουκάς Παπαδήμος.
Γιατί; Μα, καλοί μου άνθρωποι, η ίδια αυτή Λαγκάρντ προ ημερών εμπιστεύθηκε προ ημερών στο πλανητικό μας επικοινωνιακό χωριό ότι «η Ελλάδα δεν έχει ξεφύγει από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας». Τι θα πει δηλαδή ότι... «μειώσαμε» το χρέος μας με το PSI; Επειδή το λένε ο Παπαδήμος, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς; Το αφεντικό το ρώτησαν;
Και μην αναρωτηθείτε πάλι ποιο είναι το αφεντικό. Λίγες περιόδους στην ελληνική Ιστορία είναι τόσο αυτονόητη και αδιαμφισβήτητη η απάντηση στο κλασικό καραμανλικό ερώτημα, το οποίο διατυπώθηκε πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια – τον Μάιο του 1963 – αμέσως μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».
Αυτοί λοιπόν που πράγματι και επί της ουσίας κυβερνούν αυτόν τον τόπο είναι οι ίδιοι που σου υποδεικνύουν, υπομονετικέ και αξιοθαύμαστε Έλληνα, τι πρέπει να ψηφίσεις και ποια πρέπει να είναι η τύποις κυβέρνησή σου. Και το κάνουν δηλώνοντας την ανυπόκριτη συμπάθειά τους.
Αυτό κάνει από καιρό και η εγχώρια πληροφόρηση. Μπορεί ενίοτε να είναι αυστηρό μαζί σου για να σε συνεγείρει, αλλά πάντα σου δίνει «ένα φιλί πριν πεθάνεις». Ένα φιλί ανιδιοτελές και μεγαλόκαρδο και όχι όπως αυτό που έδωσε στην έγκυο και αποκληρωμένη νεαρή ο απογοητευμένος προικοθήρας στην κλασική ομώνυμη ταινία του Gerd Oswald. Ούτε όπως αυτό του Ιούδα πριν τρέξει να εισπράξει τα αργύρια – και λίγο πριν κρεμαστεί συντετριμμένος από το μέγεθος της προδοσίας.

Το νου σου, δεσμώτη
Άλλωστε, αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι ωμοί ή ιταμοί, αλλά απολύτως καλοπροαίρετοι – και κυρίως ειλικρινείς – αυτοί που ασκούνται καθημερινά στην τέχνη της ψύχραιμης και παιδευτικά αυστηρής παραίνεσης:
● Πρόσεξε μήπως η οργή σου σε τυφλώσει και καταστραφείς. Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.
● Το νου σου, δεσμώτη του μνημονιακού ιλίγγου. Η πατρίδα βρίσκεται στα χέρια σου και μόνο εσύ, καρτερικέ και ψύχραιμε Έλληνα, ηρωικέ δημόσιε υπάλληλε και εν γένει εργαζόμενε, μπορείς να τη σώσεις.
● Μην ταράζεσαι που μέχρι χθες σου λέγαμε ότι είσαι διεφθαρμένος έως μυελού οστέων και τα έφαγες μαζί μας. Θέλαμε να σου προσδώσουμε λίγο από το μεγαλείο μας.
● Μην ταράζεσαι που θα σου εξαφανίσουμε τον μισθό, θα σου καταργήσουμε τη σύνταξη και στο τέλος θα σε απολύσουμε χωρίς καν αποζημίωση. Προβληματίσου με τα επιτεύγματα της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Λετονίας, που ζουν με μικρότερους μισθούς και έχουν χεστεί στην ανάπτυξη.
● Όχι, μη σου φαίνεται περίεργο που θα σε παίρνουν κάθε μέρα τηλέφωνο οι ιδιώτες εισπράκτορές μας αν χρωστάς ένα ευρώ. Ούτε που θα σου κάνουμε κατασχέσεις όταν θα μας χρωστάς 300 ευρώ. Ούτε που θα πηγαίνεις στο αυτόφωρο για πέντε χιλιάρικα. Για σένα το κάνουμε. Για να έρθει η ανάπτυξη και να μπορείς να μας πληρώνεις χωρίς να σε δανείζουμε.
● Μην ενοχλείσαι που η πατρίδα σου θα γίνει Ειδική Οικονομική Ζώνη. Αναλογίσου την ανάπτυξη της Κίνας, του Βιετνάμ και της Καμπότζης. Θα ήθελες μήπως να γίνεις Βόρεια Κορέα;
● Μη σου φαίνεται περίεργο που όλες οι σπουδαίες αποφάσεις δεν παίρνονται στην ελληνική Βουλή αλλά στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον. Εκεί παίρνονταν και πριν, αλλά σε δανείζαμε φθηνά και το ξεχνούσες. Τι παραπάνω δηλαδή σου ζητάμε τώρα; Απλώς να το προβλέπει και το Σύνταγμά σου διότι είσαι λίγο ξεχασιάρης και αποπροσανατολίζεσαι.
● Μη δίνεις σημασία στους προβληματικούς, που τα έφαγαν αυτοί ή τα παιδιά τους και τώρα αυτοκτονούν στην πλατεία Συντάγματος για να δημιουργήσουν ψευδείς εντυπώσεις και να συνεγείρουν τον καταστροφικό λαϊκισμό.
Εσύ, υπέροχε, καρτερικέ, γενναίε, αξιοθαύμαστε και παραδειγματικέ Έλληνα, όλα μπορείς να τα αντέξεις για τη σωτηρία της πατρίδας μας.

Η σκοτεινή πλευρά σου
Αυτοί άλλωστε που σε συμβουλεύουν, που σε πληροφορούν, που σου λένε τις κρυμμένες αλήθειες και σου αποκαλύπτουν τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου, στην πραγματικότητα σου εξοικονομούν τεράστια ποσά συμβάλλοντας στην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος. Για φαντάσου να τα πλήρωνες στον ψυχαναλυτή σου για να ανακαλύψεις στα στερνά πόσο τεμπέλης, ρουσφετολόγος, κλέφτης και διεφθαρμένος είσαι κατά βάθος.
Εξ άλλου αυτοί που σου υποδεικνύουν τον δρόμο της λιτότητας, της εγκράτειας, της ταπεινότητας και της μετάνοιας, αυτοί που σου αποκαλύπτουν πόσο ανίκανος είσαι να διαχειριστείς τα του οίκου σου, αλλά και τα πραγματικά οφέλη από την παρουσία της τρόικας, των επιτρόπων και των υπερπρωθυπουργών στα υπουργεία σου δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Δεν έχουν τα λεφτά τους στην πλούσια και αμαρτωλή Ελβετία, όπως τους κατηγορούν οι λαϊκιστές της δραχμής και της απομόνωσης. Ήδη, όπως μας πληροφόρησε ο λαμπρός Σαχινίδης, τα έχουν μεταφέρει στη Σιγκαπούρη.
● Μια χώρα παράδεισο για επενδύσεις, όπως πρέπει να γίνει και η δική σου.
● Μια χώρα με ταχύτατες διαδικασίες για ίδρυση επιχείρησης, όπως πρέπει να γίνει και η δική σου.
● Μια χώρα ιδιαίτερα φιλόξενη σε ξένα κεφάλαια για τις τράπεζες που εδρεύουν εκεί, όπως πρέπει να γίνει και η δική σου.
● Μια χώρα που προσφέρει υψηλό επίπεδο εμπιστευτικότητας, στην οποία ποτέ κανείς δεν θα προδώσει το όνομα ενός καταθέτη. Έτσι δηλαδή όπως πρέπει να γίνει και η δική σου.
Μέχρι λοιπόν η χώρα σου να γίνει έτσι, αυτοί θα κρατούν τα κατά κεφαλήν εκατομμύριά τους στη Σιγκαπούρη για να τα προφυλάξουν από την ανωριμότητά σου.
Γι’ αυτό, λοιπόν, γενναίε και ακατάβλητε, μαρτυρικέ και θαρραλέε Έλληνα, μην υποκύπτεις στις Σειρήνες του λαϊκισμού, στη Σκύλλα της πτώχευσης και τη Χάρυβδη της δραχμής. Δείξε την πρέπουσα εμπιστοσύνη και τον αρμόζοντα σεβασμό στις κυρίες Λαγκάρντ και Μέρκελ.
Οι αντιπρόσωποί τους στη χώρα σου θυσιάζονται για σένα, όπως ο Χριστός μαρτύρησε αίρων τις αμαρτίες του κόσμου. Δεν είναι μαριονέτες, κουκουλοφόροι, δωσίλογοι, Τσολάκογλου, πολιτικοί κερδοσκόποι, ιδεολογικοί σορτάκηδες, πνευματικοί λαθρέμποροι και όλα όσα τους καταμαρτυρούν οι ποικιλώνυμοι άθλιοι λαϊκιστές και συκοφάντες που έχουν μοναδικό τους στόχο να σε δουν Βορειοκορεάτη.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ηρωικέ Έλληνα, μπορείς όσο θέλεις να δηλώνεις άρες μάρες κουκουνάρες στις δημοσκοπήσεις, αλλά μην το παρακάνεις. Είτε ψηφίζεις όπως πρέπει είτε πτωχεύεις και βγαίνεις από το ευρώ. Και μην ξεχνάς, επί τούτου, ποτέ τη διδαχή των μεγάλων πατέρων της Ιεράς Ευρωζώνης: «Μην αναρωτιέσαι τι έκανε για σένα το ευρώ. Αναλογίσου τι μπορείς εσύ να κάνεις γι’ αυτό».
Καλή Ανάσταση, ανυπέρβλητε και αξιοθαύμαστε Έλληνα. Είσαι, στ’ αλήθεια, ήρωας. Μάρτυς αδιάψευστος η δακρύουσα κυρία Λαγκάρντ...

Ηθικωλογίας το ανάγνωσμα...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Δράμα! Ο Ισίδωρος ήταν τελικά ο εκατομμυριούχος... βουλευτής που έψαχναν με αγωνία οι Σέρλοκ της πολιτικής και των ΜΜΕ τόσες μέρες. Μεγαλύτερη τιμωρία δεν θα μπορούσε να τύχει στους κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν ηθικωλογούντες της καθεστηκυίας πληροφόρησης από το να τρακάρουν πάνω στην οικογένεια Μητσοτάκη. Οποία απογοήτευσις για τους μονίμως φαρισαΐζοντες του δόγματος «πνεύμα και ηθική» α λα Τσιφόρο και Αυλωνίτη.
Αφού για μέρες τσίγκλησαν την περιέργεια των χαβαλέδων και εξήψαν την οργή των εν γένει αγανακτισμένων με την πολιτική διαφθορά, αφού έβαλαν το πανελλήνιο να ψάχνει αγωνιωδώς ποιο βουλευτικό παρτάλι εξήγαγε ένα ολόκληρο εκατομμύριο από τη χώρα παραμονές της χρεοκοπίας και της υπογραφής του «μνημονίου», αφού ακόνισαν τα κοφτερά τους δόντια για να κατασπαράξουν όποιον αποκάλυπτε η «έρευνα», ξαφνικά... κατέρρευσαν.
Βλέπετε με επενδύσεις στα ναυτιλιακά δεν ασχολείται ούτε η Λίτσα Αμμανατίδου ούτε ο Θανάσης Παφίλης – ούτε καν ο Βαγγέλης Παπαχρήστος. Έτσι δεν αρκούσε απλώς να στρίψουν α λα γαλλικά και να αφήσουν τον εξαγωγέα συναλλάγματος έρμαιο της καφρίλας που τόσες μέρες υποδαύλιζαν.
Την οικογένεια Μητσοτάκη δεν την ξεπετάς με μια ξερή συγγνώμη: «λάθος, αλλά επλανήθημεν υπό του Πονηρού». Γι’ αυτό χθες το βράδυ ολοφυρόσαντε σαν την Εκάβη, μαλλιοτραβιόσαντε σαν την Ηλέκτρα και κωλοχτυπιόσαντε – όπως θα λέγανε και λίγο βορειότερα από τα μέρη μου. Δεν έπρεπε να μείνει καμιά αμφιβολία για την ειλικρινή μεταμέλειά τους.
«Σαρκαστική» – αν και, εν τινι μέτρω, «αντιαισθητική», όπως θα έλεγε κι ο Βενιζέλος – η κατάληξη της ιστορίας. Διότι εν τω μεταξύ θάφτηκαν αθόρυβα κάτω από τις ερπύστριες της συγκυβέρνησης μισθοί, συμβάσεις, δικαιώματα και ζωές για πολλά χρόνια. Χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Με το κοινό προσηλωμένο στο ιλαροτραγικό θέαμα.
Φυσικά κανείς από όλους αυτούς τους «αδιανόητους» ηθικωλόγους δεν έβγαλε κραυγή την τελευταία δεκαετία για τα περισσότερα από 600 δισ. που έφυγαν από την Ελλάδα για άλλες πολιτείες. Άλλα καθαρά και νόμιμα, άλλα παράνομα και μαύρα, άλλα ως ασφαλής κατάθεση, άλλα ως ασφαλής επένδυση.
● Και γιατί να διαμαρτυρηθούν οι θεματοφύλακες της πολιτικής ηθικής, αφού η «ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων», ως ιδρυτική αρχή της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς και του ενιαίου νομίσματος, «προάγει την ανάπτυξη»;
● Ποιος να ενδιαφερθεί για το ότι, όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, την άνοιξη του 2010, κεφάλαια ίσα με το διπλάσιο σχεδόν του δημόσιου χρέους είχαν κάνει φτερά;
Άλλωστε γιατί να ενδιαφερθούν; Δεν τα έβγαλε έξω η πλέμπα, αυτή που τα έφαγε μαζί με τον Πάγκαλο. Ούτε χωράνε 600 δισ. κάτω από τα στρώματα, μέσα στα μαξιλάρια, στα κοτέτσια και στα προικιά της γιαγιάς. Είναι πάρα πολλά για να κάνουμε κριτική και να αναζητήσουμε ποιοι τα «ασφάλισαν» εκτός της Μπανανίας.
Ύστερα από τη συμφορά βεβαίως δεν έχουν κανένα πρόβλημα να θρηνούν για τα 65 δισ. που έφυγαν από τις τράπεζες μέσα σε δύο χρόνια και, με πρώτους τον Βενιζέλο και κάτι καψερούς της «ενημέρωσης», ζητάνε από την πλέμπα να τα επιστρέψει για να πάνε ανυπερθέτως στην «ανάπτυξη».
Φυσικά, αν ρωτούσαν έναν διευθυντή – ή έστω ταμία – συνοικιακού υποκαταστήματος τραπέζης, θα μάθαιναν πως ό,τι έφυγε δεν επιστρέφει. Και πως πάρα πολλά από τα φτερωτά δισεκατομμύρια έγιναν ήδη στάχτη: χρέη, λογαριασμοί, υποχρεώσεις, εφορία. Και πολλοί απ’ όσους τα είχαν στις τράπεζες τα έχουν αποχαιρετήσει οριστικά.
Βλέπετε, η πλέμπα δεν έχει την πολυτέλεια να της ζητούν συγγνώμη – ούτε τη δυνατότητα να επενδύει εκατομμύρια στη ναυτιλία. Άρα ο κάθε παρατυχών Βενιζέλος μπορεί να την απειλεί, ο κάθε επιβεβλημένος Παπαδήμος να τη γδέρνει και ο κάθε... φιλέλλην Γιούνκερ να της υποδεικνύει τι επακριβώς πρέπει να ψηφίσει. Υπό τα αυστηρά όμματα των (Παπα)δημίων της ενημέρωσης πάντοτε...

Η πολιτική της νεκροφόρας...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Πηγαίνοντας ο Χρήστος Παπουτσής στην Αλεξανδρούπολη για να εγκαινιάσει το επιχειρησιακό κέντρο επιτήρησης των συνόρων και να κηρύξει την έναρξη της κατασκευής του περίφημου «φράχτη», βρέθηκε, όπως ίσως ξέρετε, αντιμέτωπος με τους τοπικούς... νεκροθάφτες και τις παρατεταγμένες στη σειρά νεκροφόρες! Αν την πολιτική σηματοδοτούν πρωτίστως οι συμβολισμοί, τότε αυτός της Αλεξανδρούπολης ήρθε την κατάλληλη στιγμή....
Η εκδήλωση διαμαρτυρίας στην ακριτική θρακιώτικη πόλη έγινε επειδή η υπ’ αριθμόν δύο κυβέρνηση των δανειστών έχει πλέον κατατάξει τα συγκεκριμένα οχήματα στα πολυτελή και όχι στα επαγγελματικά ώστε να τα φορολογεί αναλόγως.
Την ίδια ώρα που οι επαγγελματίες τελετάρχες διαμαρτύρονταν στην εσχατιά της χώρας ενώπιον του υπουργού Δημόσιας Τάξης, στην Αθήνα οι κατ’ ανάθεσιν νεκροθάφτες έθαβαν, εν μέσω βλακωδών πολιτικών και μιντιακών θεατρινισμών, το εναπομείναν εισόδημα των ελληνικών οικογενειών καθιστώντας την επιβίωσή τους κάτι μεταξύ Οδύσσειας και Γολγοθά.
Με την κυβέρνηση και κάμποσα κανάλια και εφημερίδες να καμώνονται ότι υπερασπίζονται – διαπραγματευόμενοι σκληρά οι μεν, με την αγωνία στο κατακόρυφο οι δε – δύο ολόκληρους μισθούς (13ο και 14ο) από την απειλητική βουλιμία της τρόικας, οι εταίροι της συγκυβέρνησης συμφωνούσαν στην αφαίρεση κάπου... δυόμισι μισθών.
Με την προσοχή εντέχνως αποσπασμένη από την κύρια διαδικασία – αυτήν της ελεγχόμενης χρεοκοπίας μέσω του PSI – η συγκυβέρνηση των Αθηνών επιχειρούσε από τη μια να ικανοποιήσει τα κέφια των τοκογλύφων και από την άλλη να χρεωθεί όσο λιγότερο τη λέζα. Στο ίδιο κλίμα τα κανάλια – χωρίς να αποστούν από την κεντρική πολιτική τους επιλογή – επιχειρούσαν κάπως άτεχνα να παπαγαλίσουν «φιλολαϊκά» επιχειρήματα τα οποία καταφανώς σιχαίνονται.
Πρόκειται για τον ίδιο θεατρινισμό ο οποίος συνόδευε την... «αντίσταση» που πούλησαν στο θέμα του επιτρόπου επί του προϋπολογισμού. Ο οποίος θα μας έρθει είτε μέσω της δανειακής είτε μέσω του νέου ευρωσυμφώνου σταθερότητας, μαζί με τον προκαταβολικό έλεγχο των προϋπολογισμών από την Κομισιόν. Εν τω μεταξύ έτσι κι αλλιώς η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί... «επιτροπή εφαρμογής του προγράμματος οικονομικής στήριξης»!
Βεβαίως εκτός Ελλάδος οι θεατρινισμοί δεν αγγίζουν κανέναν. Κατά «σύμπτωση», μάλιστα, μόλις χθες η Μέρκελ και ο Σαρκοζί ζητούσαν να δημιουργηθεί ένας «ειδικός λογαριασμός», στον οποία θα πηγαίνουν τα ελληνικά έσοδα, μέσω του οποίου στο μέλλον θα αποπληρώνεται το ελληνικό χρέος.
Είναι η «εξειδίκευση» της γερμανικής ντιρεκτίβας η Ελλάδα πρώτα να αποπληρώνει τους δανειστές και ύστερα να εξετάζει αν μπορεί να καλύψει οποιαδήποτε άλλη δαπάνη της – ό,τι κι αν αυτή αφορά.
Παράλληλα η συγκυβέρνηση αποφάσιζε να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική οικονομία με το σύνολο του πακέτου των μέτρων, τα οποία θα βυθίσουν την Ελλάδα ακόμη βαθύτερα στο έρεβος της ύφεσης, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, εξ αιτίας της οποίας, όπως σταθερά γινόταν μέχρι σήμερα, θα ληφθούν νέα μέτρα που θα επιδεινώνουν την ύφεση, την ανεργία και την εξαθλίωση.
Και όλα αυτά ακριβώς την ώρα που η παγκόσμια συζήτηση για την οικονομία περιστρέφεται γύρω από την ανάσχεση της ανεργίας ως μοναδικό δρόμο για την ανάκαμψη των οικονομιών.
Χθεσινή όμως ήταν και η ανακοίνωση της Eurostat που δείχνει ότι οι μόνες χώρες της ευρωζώνης με αυξημένο χρέος ως προς το ΑΕΠ το τελευταίο τρίμηνο είναι αυτές που βρίσκονται υπό την επιτήρηση, τις δανειακές και τα μνημόνια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Της Ελλάδας μάλιστα έχει αυξηθεί άνω του 30% από την εποχή που τέθηκε υπό την επιτήρηση της τρόικας. Κι ας προσέφυγε σ’ αυτήν η κυβέρνηση Παπανδρέου λόγω αδυναμίας διαχείρισης ενός πολύ μικρότερου χρέους...
Προϋποθέσεις έκρηξης
Πάντως ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Αμαντέου Αλταφάζ αρνήθηκε χθες να παραδεχθεί ότι η Ελλάδα εφαρμόζει πολιτική Τσαουσέσκου με ταυτόχρονη βίαιη μείωση δημόσιου χρέους και μισθών. Πιθανότατα ο εκπρόσωπος, αν και νέος, θυμάται όχι μόνο την απεχθή και βάναυση πολιτική του Ρουμάνου μακαρίτη, αλλά και το τέλος του. Επομένως τέτοιου είδους συνειρμοί – και συμβολισμοί... – απαγορεύονται για την «ενωμένη» και «δημοκρατική» Ευρώπη.
Φαίνεται όμως ότι και στην ίδια τη Ρουμανία προσέχουν πλέον ιδιαίτερα τους... συμβολισμούς. Πριν από λίγες μέρες αποπέμφθηκε ο υπουργός Εξωτερικών Τεοντόρ Μπακόνσκι, ο οποίος είχε αναρτήσει κείμενο στο blog του λέγοντας ότι όσοι εκτόξευαν πέτρες και βόμβες μολότοφ εναντίον των αστυνομικών στις διαδηλώσεις κατά της ακραίας λιτότητας ήταν «ανόητοι και βίαιοι κάτοικοι των φτωχομαχαλάδων». Πήρε πόδι χωρίς καν να πει ότι «μαζί τα φάγαμε».
Η αφορμή για το ρουμανικό ξέσπασμα κατά της λιτότητας ήταν ένα νομοσχέδιο για μεταρρυθμίσεις στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με την εμπλοκή ιδιωτών.
Τελικά λοιπόν δεν άντεξε το βάρος ούτε ο πρωθυπουργός Μποκ, ο οποίος, αφού πρώτα είχε αναγκαστεί να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη και να ζητήσει την παραίτηση του Μπακόνσκι, χθες εγκατέλειψε και ο ίδιος την εξουσία – και στη θέση του πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SIE), κατόπιν συμφωνίας των κομμάτων που μετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό της Ρουμανίας, με στόχο να συνεχίσει τις «μεταρρυθμίσεις».
Γιατί τονίζουμε τις εξελίξεις στη Ρουμανία; Προφανώς όχι μόνο επειδή είναι γειτονική χώρα. Αλλά κυρίως επειδή στο πολυτάραχο τέλος της εποχής Τσαουσέσκου παραπέμπουν πολλά ψύχραιμα μεν, αλλά αρκούντως ανησυχούντα στελέχη του δικού μας κλυδωνιζόμενου πολιτικού συστήματος.
Όπως λένε σχεδόν ψιθυριστά, η οιονεί πτώχευση, η κοινωνική αποσύνθεση και η προϊούσα διάλυση του πολιτικού συστήματος δημιουργούν προϋποθέσεις έκρηξης που θα προσομοιάζει με ό,τι χειρότερο μπορεί ένας σώφρων άνθρωπος να προβλέψει. Δυστυχώς αυτοί που αποφάσισαν και συνεχίζουν να εφαρμόζουν αυτή τη δολοφονική συνταγή ούτε τη διορατικότητα ούτε τη γνώση ούτε τον πατριωτισμό ούτε την παλληκαριά έχουν ώστε να αντιληφθούν και να παραδεχθούν σε πόσο επικίνδυνο δρόμο έχουν οδηγήσει τη χώρα...