Τεχνητή «αισιοδοξία»...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος..

Παγκόσμια πρω­τοτυπία πρέπει να συνιστά η στάση της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη: να πανηγυρίζει επειδή πήρε με... έξι (!) μήνες καθυστέρηση μια δόση δανείου, έχοντας στο μεταξύ «γδάρει» τον ελληνικό λαό κατ' απαίτηση των δανειστών για να της δώσουν την καθυστερούμενη δόση. Στις 28 Ιουνίου έπρεπε να έχουν δώσει ΕΕ και ΔΝΤ τα 34,3 δισ. ευρώ βάσει της δανειακής σύμβασης.
Πριν από τέσσερις μήνες, στις αρχές Σεπτεμβρίου, έπρεπε να έχουν δώσει άλλα 8 δισ. ευρώ και αυτόν τον μήνα έπρεπε να μας έδιναν και την τρίτη δόση - έτσι λέει η σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση.
Εχοντας εμπεδώσει όμως βαθιά την αμερικανική παροιμία «Οι ζητιάνοι δεν διαλέγουν», ο πρωθυπουργός αισθάνεται πανευτυχής που «ξεκόλλησε» τα λεφτά από τους Ευρωπαίους, έστω και έξι μήνες αργότερα.
Αρπαξε 10 δισ. ακόμη από τις ελληνικές τράπεζες η κυβέρνηση Σαμαρά μέσω της επαναγοράς ομολόγων προωθώντας τον γερμανικό στόχο του αφελληνισμού του τραπεζικού συστήματος της χώρας μας, αλλά αυτά είναι «ασήμαντες λεπτομέρειες». Δεν επιτρέπεται να αμαυρώνουν τους πρωθυπουργικούς πανηγυρισμούς.
Το κράτος «έφαγε» το... 75% (!) της αξίας των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στην κατοχή τους οι ελληνικές τράπεζες. Μπορεί να μη διακρινόμαστε από κανενός είδους ευαισθησία απέναντι στους τραπεζίτες, αλλά εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να ομολογήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με τη... «ληστεία του αιώνα» εις βάρος των τραπεζών, με δράστες τις κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά. Μόνο οι τέσσερις μεγαλύτεροι τραπεζικοί όμιλοι (Εθνική, Eurobank, Alpha Bank, Πειραιώς) έβαλαν στο «κούρεμα» και στην «επαναγορά» ομόλογα συνολικής αξίας 35,65 δισ. ευρώ και η κυβέρνηση τους «έφαγε» τα... 26,5 δισεκατομμύρια! Ποια συμμορία ληστών έχει κάνει ποτέ τέτοια «μπάζα»; Καμία, ποτέ!
Κυβέρνηση και τραπεζίτες συμφώνησαν βεβαίως να μεταθέσουν στις πλάτες του ελληνικού λαού το σύνολο σχεδόν των ζημιών που υπέστησαν οι τράπεζες, καθώς θα φορτώσουν στο δημόσιο χρέος τα 23,2 δισ. ευρώ που προορίζουν μέχρι στιγμής για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με τον τρόπο αυτόν οι τράπεζες ως ιδρύματα θα επιβιώσουν. Με δεδομένο όμως ότι αυτά τα 23,2 δισ. ευρώ είναι δάνεια από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ και θα διατεθούν για την αγορά τραπεζικών μετοχών, είναι εξόφθαλμος ο κίνδυνος να χάσουν τις τράπεζες οι Ελληνες τραπεζίτες και μέτοχοι ανά πάσα στιγμή!
Ούτε... 3 (!) δισ. ευρώ δεν άξιζαν συνολικά και οι τέσσερις μαζί προαναφερθέντες τραπεζικοί όμιλοι της Ελλάδας στο χρηματιστήριο την Πέμπτη. Τα 23,2 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης αντιπροσωπεύουν... οκτώ (!) φορές την αξία τους. Θα εκμηδενιστεί δηλαδή η ελληνική συμμετοχή στο κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών! Ετσι θα γίνει το πέρασμά τους υπό ξένο έλεγχο, όποια στιγμή το απαιτήσουν οι Γερμανοί. Με το «κούρεμα», την «επαναγορά» και τη χρηματιστηριακή καταβαράθρωση που επακολούθησε, υπολογίζεται ότι οι κάτοχοι μετοχών ελληνικών τραπεζών έχουν χάσει το 95% του κεφαλαίου τους. Δεύτε τελευταίον ασπασμόν...
Πόνος για τις τράπεζες δεν μας έπιασε. Παρουσιάζουμε όμως την οικτρή τους κατάσταση για να αντιληφθεί ο πολύς κόσμος γιατί αποκλείεται εντελώς να αρχίσουν οι τράπεζες να δίνουν δάνεια στον κάθε πικραμένο επαγγελματο­βιο­τέχνη, ιδιώτη ή μικροεπιχειρηματία, όπως νομίζουν όλοι αυτοί έχοντας χάψει το προπαγανδιστικό παραμύθι της κυβέρνησης. Είναι απύθμενη η αφέλεια που επικρατεί. Οι πάντες νομίζουν ότι τώρα που «πήραμε τη δόση» θα συμμετάσχουν κι οι ίδιοι στο πάρτι... μοιράσματος χρημάτων από τις τράπεζες!
Πού θα πάνε τα λεφτά της δόσης των 34,3 δισ. ευρώ; Αυτό ανακοινώθηκε ήδη: τα 16 δισ. στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα 11,3 δισ. στην επαναγορά του χρέους και τα υπόλοιπα 7 δισ. ευρώ στην κυβέρνηση για να πληρώσει ληξιπρόθεσμα χρέη της. Μέσα στον Δεκέμβρη λήγουν έντοκα γραμμάτια 3,6 δισ. ευρώ και μέσα στον Ιανουάριο άλλα 4 δισ. ευρώ. Αγνωστο πόσα θα πληρωθούν από τα 7 δισεκατομμύρια της δόσης και πόσα θα αντικατασταθούν με άλλα έντοκα.
Ο Σόιμπλε απαιτεί να πληρωθούν κατά προτεραιότητα οι γερμανικές εταιρείες (πρωτίστως φαρμακοβιομηχανίες) στις οποίες χρωστάει η Ελλάδα. Κάτι πρέπει να πληρωθεί στους φαρμακοποιούς από τον ΕΟΠΥΥ, κάτι στους εργολάβους μεγάλων έργων, κάτι για το εφάπαξ δημοσίων υπαλλήλων. Ποιος θα πρωτοπάρει;

Η θλιβερή εικόνα μιας κυβέρνησης υπό επιτροπεία...

του Γιωργου Μελιγγωνη απο το Matrix.gr...

Εντάξει, τα ξημερώματα το δράμα τελείωσε. Τη δόση θα την πάρουμε και θα είναι και «σούπερ». Περισσότερα από 43,5 δισ. είναι αυτά, έστω κι αν θα καταβληθούν σε  δόσεις.
Αν και προσεκτικά, το Μαξίμου έχει ήδη ξεκινήσει τους πανηγυρισμούς. Ο πρωθυπουργός έσπευσε να βγει για δηλώσεις στους δημοσιογράφους, στις 3 τα ξημερώματα, για να μας ενημερώσει ότι «από αύριο ξεκινά μια καινούργια μέρα».
Εξάλλου, τις προηγούμενες 12 ώρες, απλώς περίμενε. Όπως ακριβώς και οι δημοσιογράφοι. Είχε, βέβαια, προνομιακή ενημέρωση, αφού του τηλεφωνούσε ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας. Όμως, κατά βάση, ο πρωθυπουργός περίμενε. Και ο «σιωπηλός» υπουργός του, κατέγραφε τα διαμειβόμενα στο Eurogroup και τον ενημέρωνε. Όπως ένας δημοσιογράφος την κοινή γνώμη.
Δράμα χωρίς τέλος
Με την απόφαση του Eurogroup δεν μπαίνει τέλος στο «ελληνικό δράμα». Ίσα ίσα. Η απόφαση, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις οικονομολόγων και πολιτικών στελεχών, «μπάζει», έχει αστερίσκους, «άπιαστες» ρήτρες ανάπτυξης και κινδυνεύει σε πολλά σημεία της να τιναχτεί στον αέρα.
Αν κάτι επισφραγίστηκε, λοιπόν, μετά το χθεσινό Eurogroup –εκτός της δόσης, προφανώς- δεν ήταν το τέλος της «ελληνικής εκκρεμότητας». Το δημόσιο χρέος, παρά τις «μαγειρεμένες» μεταξύ Λαγκάρντ και Σόιμπλε μακροοικονομικές προβολές, δεν είναι διαχειρίσιμο. Ούτε τώρα, ούτε το 2015, ούτε το 2020. Επισφραγίστηκε η εικόνα μιας κυβέρνησης που παρακολουθεί, άβουλη και άφωνη, τις εξελίξεις. Παρακολουθεί τους πιστωτές να κανονίζουν τα του οίκου της, να παίρνουν αποφάσεις γι’ αυτήν, χωρίς αυτήν.
Η εικόνα της Ελλάδας από την αρχή των διαπραγματεύσεων με την τρόικα ήταν ένας μακρόσυρτος χορός προς τον εξευτελισμό. Η κυβέρνηση δεχόταν ό,τι έλεγε η τρόικα, ο Αντώνης Σαμαράς φλέρταρε –για λίγο- με την ιδέα της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» και μετά την επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα, ήρθε το δόγμα της πλήρους υποταγής. Της συμμόρφωσης «προς τας υποδείξεις».
Η ελληνική κυβέρνηση, όλο αυτόν τον καιρό, δεν τόλμησε καν να ψελλίσει τι θα ήθελε η ίδια. Αν θέλει ή δεν θέλει κούρεμα του «επίσημου τομέα». Πώς βλέπει η ίδια το χρέος να γίνεται μακροπρόθεσμα διαχειρίσιμο. Δέχθηκε τη ρήτρα «αυτόματων περικοπών» -σε μηνιαία βάση, μάλιστα-, δέχθηκε απίστευτα μέτρα που θα εξαθλιώσουν την κοινωνία, αποδέχθηκε ακόμη και ειδικό λογαριασμό στον οποίο θα κατατίθενται τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις (και ένα μεγάλο μέρος του προσδοκώμενου πρωτογενούς πλεονάσματος) για την κατά προτεραιότητα εξόφληση των δανειστών.
Κοινώς, τα δέχθηκε όλα. Και τι πήρε; Τίποτα. Μια μεσοβέζικη συμφωνία, η οποία δεν λύνει κανένα πρόβλημα και απλώς δίνει πολιτικό χρόνο. Όχι στην κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά στην κυβέρνηση Μέρκελ ως τις εκλογές του 2013.
Βεβαίως, υπάρχει πάντα και αντίλογος. Τι θα μπορούσε να κάνει η αδύναμη Ελλάδα μπροστά στην σκληροπυρηνική και άτεγκτη στάση του Βερολίνου; Δε θα ήταν λίγο επικίνδυνο να ρισκάρει ρήξη με τον ευρωπαϊκό Βορρά συντασσόμενη με τη θέση του ΔΝΤ υπέρ «κουρέματος»; Ακόμη κι αν επεδίωκε συμμαχίες με τους υπόλοιπους υπερχρεωμένους ή με το Παρίσι, μήπως τελικά στο μπρα ντε φερ με τη Γερμανία έχαναν όλοι μαζί; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Τα παραπάνω ερωτήματα προφανώς και έχουν λογική. Όμως, το τι θα συνέβαινε, δε θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί από το μυαλό του Αντώνη Σαμαρά δεν πέρασε ποτέ η ιδέα της πραγματικής και δυναμικής διαπραγμάτευσης.

Μεταξύ δύο εκβιασμών, μόνη λύση η απόδραση...

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ απο την Αυγη...

Όσα συνέβησαν τη νύχτα της Τρίτης στο Eurogroup αναδεικνύουν σημαντικές πτυχές της κρίσης, αλλά και το γεγονός ότι πρόκειται για δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των τριών τελευταίων δεκαετιών και όχι «κρίση συνοχής της Ευρωζώνης», όπως αρέσκονται διάφορα κέντρα να την αποκαλούν. Έγινε εντελώς ορατό ότι η συζήτηση δεν αφορούσε τη «δόση μας», αλλά το υπό ποιους όρους θα συνεχιστεί αποτελεσματικά
η στρατηγική της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Η συζήτηση αφορούσε πλέον το σύνολο του χρέους, τη «βιωσιμότητά του». Όταν λένε «βιωσιμότητα του χρέους», εννοούν «βιωσιμότητα της στρατηγικής εκβιασμού με βάση το χρέος για την επιβολή της λιτότητας». Οι «γραμμές» που συγκρούονται μέσα στο ενιαίο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο είναι δύο: Η γραμμή του ΔΝΤ, η οποία απαιτεί άμεση μείωση του ελληνικού χρέους ή μακροχρόνιο «πάγωμά» του, ενώ η γραμμή που εκφράζεται από την κυβέρνηση της Μέρκελ (την οποία υιοθετεί και η ελληνική κυβέρνηση, οχυρωμένη ταυτόχρονα πίσω από μια «αντιγερμανική» ρητορεία για εσωτερική κατανάλωση) είναι τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια σε συνδυασμό με την επιμήκυνση αποπληρωμής.
Γίνεται προφανές ότι δεν πρόκειται για «ανταγωνιστικές καταστάσεις» μεταξύ «λογικά σκεπτόμενων παικτών», που θα μπορούσαν να παρασυρθούν σε «λάθος επιλογές» και «ατυχήματα», όπως θα το ήθελαν οι κάθε λογής αστικές προσεγγίσεις περί «παιγνίων» μεταξύ αυτόβουλων υποκειμένων, που το καθένα «επιδιώκει να μεγιστοποιήσει το όφελός του». Πρόκειται για αποχρώσεις εντός της ενιαίας νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, οι οποίες προκύπτουν από το κενό ηγεμονίας που δημιουργείται στη στρατηγική αυτή από τις διογκούμενες αντιστάσεις των λαϊκών τάξεων.
Ας είμαστε επομένως σαφείς: Ο κόσμος της εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο εκβιασμούς: Ο βαθμός εκμετάλλευσης πρέπει να αυξηθεί κι άλλο, αλλά τα κέντρα εξουσίας δεν συμφωνούν στο πώς θα γίνει αυτό. Η πρόταση Μέρκελ (κανείς δεν μιλάει για «λύση») είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής λιτότητας ακριβώς όπως αυτή εφαρμόζεται σήμερα. Η πρόταση του ΔΝΤ είναι κούρεμα ώστε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για επανένταξη της Ελλάδας στις «αγορές», κάτι όμως που ως αντάλλαγμα θα απαιτεί επίσης δρακόντεια μέτρα λιτότητας. Οπότε; Ποια είναι η διαφορά από τη σκοπιά του εργαζόμενου/άνεργου στην Ελλάδα; Καμία!
Η διαφορά βρίσκεται στο ότι η πρόταση του ΔΝΤ εμπλέκει αντικειμενικά και τους εργαζόμενους/άνεργους των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν θα επιβαρύνει ιδιαίτερα τον προϋπολογισμό των κρατών αυτών, αλλά θα είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα «κουρέματα» αν συμβεί το ελληνικό, γεγονός που αντικειμενικά θα θέσει σε ολόκληρη την Ευρώπη το ερώτημα «ποιος πληρώνει την κρίση».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δυνατότητα απόδρασης από τους εκβιασμούς, απόδραση που μπορεί να γίνει μόνο με τη συνεργασία των «φυλακισμένων» στον φαύλο κύκλο του νεοφιλελευθερισμού, των εργαζόμενων/άνεργων.
Αν οι εργαζόμενοι που ζουν στην Ελλάδα ανατρέψουν με τις κινητοποιήσεις τους την ανεκδιήγητη κυβέρνηση, η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί στ’ αλήθεια με τους δανειστές και μάλιστα με τον κόσμο της εργασίας στο πλευρό της. Αντί να συζητά για το πώς θα εφαρμόσει Μνημόνια με αντάλλαγμα επιμήκυνση (της λιτότητας!) ή κούρεμα, θα συζητά μόνο τον τρόπο απεμπλοκής από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας. Αν υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς, οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη θα δουν ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική των περικοπών που τους παρουσιάζεται ως μονόδρομος τελικά ανατρέπεται. Αυτό είναι που φοβούνται τα κέντρα εξουσίας σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ.
Οι στρατηγικές των δύο φίλων (ΔΝΤ, Γερμανίας) είναι απολύτως συγκλίνουσες. Ο ανταγωνισμός τους είναι ο τρόπος συνεργασίας τους, ο τρόπος που οργανώνεται η ενότητά τους απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Η σημερινή διαφωνία τους αποκαλύπτει τον φόβο τους για την πιθανότητα αποτελεσματικών αντιστάσεων στην υλοποίηση της στρατηγικής τους, που θα διαψεύσουν τα «όνειρά τους» για πειθήνιους εργαζόμενους, εξαθλιωμένους και ελαστικούς, ή απόβλητους άνεργους προς καταστολή.
Θα μπορέσουμε να κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα; Όπως πάντα στις κρίσιμες στιγμές θα αποφασίσει η ταξική πάλη.

* Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

"Ανήκομεν εις την δόσιν"...

(Δεν ξέρω ποιος έγραψε την πιο πάνω ατάκα, αλλά είναι εξαιρετική!)

Μας έχουν καταντήσει πρεζόνια: σερνόμαστε μήνες στην αντίστοιχη οδό Στουρνάρα των Βρυξελλών (οι συμπτώσεις είναι εξωφρενικές!) και παρακαλάμε να μας χορηγήσουν τη δόση που θα μας στείλει στον αγύριστο. Διότι αυτή ειδικά είναι νοθευμένη κατά 95%.



Από τα 44 δισεκατομμύρια, ελάχιστα θα δοθούν στην πραγματική οικονομία. Τα υπόλοιπα θα πάνε υπέρ τραπεζών, αλλά θα τα χρωστάμε εμείς. Βλέπετε, τον Ιούνιο που τα υπόλοιπα PIGS απαίτησαν να ανακεφαλαιοποιούνται οι τράπεζες απευθείας και να μην χρεώνονται οι λαοί, ο δικός μας πρωθυπουργός ήταν φρεσκοχειρουργημένος στο μάτι, ο υπουργός οικονομικών είχε λιποθυμικές τάσεις και τελικά δεν μας εκπροσώπησε κανείς. (εξωφρενικές συμπτώσεις, πράγματι)

Πριν από 2-3 εβδομάδες, μας έλεγαν πως τα λεφτά επαρκούν μόνο μέχρι τις 16 Νοεμβρίου. Ήταν, βέβαια, ο χιλιοστός εκβιασμός μέχρι στιγμής, με αποτέλεσμα να τους πιστεύουν όλο και λιγότεροι.

Ωστόσο, γνωστοί μου έμποροι ισχυρίζονται ότι τις τελευταίες μέρες η αγορά έχει πατώσει. Ο κόσμος φοβάται, λέει, να ξοδέψει λεφτά, μήπως και δεν πάρουμε τη δόση.
Αυτά να τα ακούει ο Τσίπρας που ζητάει εκλογές: είναι προφανές ότι η πλειονότητα ακούει (και πιστεύει!) ακόμα Πρετεντέρη και Μπάμπη. Άρα και η ψήφος τους θα είχε τους ίδιους υποβολείς, όπως και τον Ιούνιο.

Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν την τακτική αυτή μυθριδατισμό. Ο Μυθριδάτης, βασιλιάς του Πόντου, φοβόταν μήπως τον δηλητηριάσουν οι εχθροί του, οπότε είχε ζητήσει από τον υπηρέτη του να βάζει κάθε μέρα στο φαγητό του δηλητήριο σε αυξανόμενη αλλά όχι θανατηφόρα δόση, ώστε να το συνηθίσει και να μην κινδυνεύει από αυτό.

Όταν ξυπνήσαμε την 17η Νοεμβρίου, είδαμε πως η χώρα λειτουργούσε κανονικά. Βέβαια, στην Ελλάδα το "κανονικά" είναι κομματάκι αμφιλεγόμενο και επαμφοτερίζον, μα ας μην στεκόμαστε σε λεπτομέρειες.



Επίσης, η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου ήταν και μαζική και αναίμακτη. Για πρώτη φορά δε, όλη η Αριστερά ενωμένη διαδήλωσε μέχρι την πρεσβεία του Ισραήλ. Το διαπραγματεύτηκε ο Θανάσης Παφίλης, κι αυτό είναι προς τιμήν του.

Και προς επίρρωσιν όλων αυτών, ο Αντωνάκης δήλωσε πριν από μερικές ώρες ότι, “Άγχος δεν έχω, την δόση θα την πάρουμε αλλά κάθε μέρα που καθυστερεί χωρίς τελική απόφαση επηρεάζει την οικονομία και επιβαρύνει την ψυχολογία και τις αγορές και πλήττει το φιλότιμο του ελληνικού λαού. Τις θυσίες του ελληνικού λαού δεν θα τις αφήσω να πάνε χαμένες”.



Νά' σαι καλά, αγόρι μου, διότι πολύ με είχε πάρει από κάτω η αυτοπυρπόληση της 20χρονης άνεργης κοπελίτσας κι ο απαγχονισμός του 33χρονου άνεργου πατέρα. Τώρα ξέρω πως οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Θα την πάρουμε τη δόση! Καληνύχτα σας.

Η τρόικα δεν φεύγει, οι επιτηρητές έρχονται…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Ενώ ΔΝΤ και Βερολίνο παζαρεύουν την ενδιάμεση… τελική λύση για το ελληνικό χρέος, το καθεστώς επιτροπείας γενικεύεται και γίνεται εργαλείο απαλλοτρίωσης του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου.

Η «τελική λύση» είναι μια φράση που αποφεύγουν επίμονα οι Γερμανοί ιθύνοντες, για τους γνωστούς ιστορικούς λόγους. Παρ’ όλα αυτά στον «καβγά» που έχουν στήσει κυρίως με την ηγεσία του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους ήταν αδύνατο να αποφευχθεί η αναφορά σε «τελική λύση», ακόμη και από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκαγκ Σόιμπλε.
Στην ίδια «τελική λύση» αναφέρεται φωναχτά πια και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, που επισπεύδει την ασιατική της περιοδεία για να βρίσκεται στις Βρυξέλλες την Τρίτη, στην συνεδρίαση του Eurogroup για το «ελληνικό ζήτημα». Ποια είναι τα στοιχεία αυτού του νέου παζαριού για το ελληνικό χρέος; Κατά βάση δύο:
Πρώτον, το πώς θα καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό των 32 δισ. ευρώ που προκύπτει από την επιμήκυνση του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής κατά δύο χρόνια. Το κενό αυτό υπολόγισε με «γενναιοδωρία» η τρόικα στο προσχέδιο έκθεσής της για την Ελλάδα. Οι εναλλακτικές που εξετάζονται για τη κάλυψή του αναζητούνται ανάμεσα σε αυτές που εδώ και εβδομάδες διαρρέουν: επαναγορά χρέους, μείωση επιτοκίων (ακόμη και στο 0,2%, σύμφωνα με γερμανικά δημοσιεύματα) και αύξηση της χρηματοδότησης, που προς το παρόν προκαλεί δέος στους δανειστές, ιδιαίτερα στη γερμανική ηγεσία.
Δεύτερον, η επιμονή του ΔΝΤ για μείωση του ελληνικού χρέους στο 120% του ΑΕΠ απαράβατα μέχρι το 2020, όπως προβλέπει ήδη το Μνημόνιο. Η δογματική επιμονή του ΔΝΤ στην τήρηση του αρχικού χρονοδιαγράμματος είναι ο μοχλός πίεσης για να καταστεί αναπόφευκτο το OSI, δηλαδή το κούρεμα του χρέους που κατέχουν η ΕΚΤ και οι χώρες της Ευρωζώνης. Στο ζήτημα αυτό η ηγεσία του ΔΝΤ λειτουργεί και ως «ντίλερ» των ΗΠΑ και των άλλων χρηματοδοτών του οργανισμού, ιδιαίτερα των BRICS. Αλλά ταυτόχρονα προβάλλει τα ρεαλιστικά δεδομένα. Το ελληνικό χρέος παραμένει… αβίωτο, ακόμη κι αν οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν να συμπληρώσουν με «χαρτζιλίκι» την ήδη ισχύουσα δανειακή σύμβαση. Πάντως, η σκέψη για νέο κούρεμα κερδίζει έδαφος, έστω κι αν υλοποιηθεί σε δεύτερο χρόνο.

Κερδίζουν χρόνο
Το παζάρι αναμένεται σκληρό. Αλλά θα πρέπει να θεωρείται μάλλον δεδομένο ότι θα καταλήξει σε μια «κάποια λύση». Το ΔΝΤ δεν φαίνεται διατεθειμένο να φτάσει τον εκβιασμό του στα άκρα, αποχωρώντας από την Ελλάδα και εν γένει από το «συνεταιρισμό» με την Ευρωζώνη. Και, τελικά, θα δείξει κατανόηση και στις γερμανικές εκλογικές ευαισθησίες. Από την άποψη αυτή, η «τελική λύση» που υπόσχονται Λαγκάρντ και Σόιμπλε στην πραγματικότητα θα είναι μια ενδιάμεση λύση, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, οπότε αναμένονται οι γερμανικές εκλογές. Το διάστημα αυτό προσφέρεται και για να διατηρηθούν η Ελλάδα και η τρικομματική κυβέρνηση εν ζωή, έστω και διασωληνωμένες, αλλά και για να λάβει η γερμανική ηγεσία τις οριστικές της αποφάσεις τόσο για τους ασθενείς τής Ευρωζώνης όσο και για την τελική «αρχιτεκτονική» της.
Άλλωστε, όπως εύστοχα -αν και με προφανή ιδιοτέλεια- θύμισε ο Economist, οσονούπω το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν θα είναι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία ή η Ιταλία, αλλά η Γαλλία. Στην περίπτωση που μπει στο κάδρο της κρίσης χρέους, ό,τι έχει μέχρι στιγμής οικοδομήσει ως μηχανισμό ασφαλείας και διάσωσης η ευρωπαϊκή ηγεσία καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Η δόση-μαμούθ
Ο κρίσιμος χρόνος, κυρίως πολιτικός, που θέλει να κερδίσει η γερμανική ηγεσία, όμως, είναι άγνωστο πόσο χρήσιμος θα είναι για το «πειραματόζωο Ελλάδα». Για λόγους ασφαλείας οι εταίροι πιστωτές έχουν οριστικοποιήσει την απόφασή τους να αποδεσμεύσουν την τριπλή δόση δανεισμού ύψους 44 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα ή στις αρχές Δεκέμβρη. Έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ποσού-μαμούθ αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, λήξεις ομολόγων και πληρωμή ενός μέρους των προμηθευτών του Δημοσίου (ανάμεσα στους οποίους και γερμανικές φαρμακευτικές για τις οποίες ενδιαφέρεται προσωπικά η κ. Μέρκελ).
Αυτή η ξαφνική «γενναιοδωρία», έπειτα από το εξάμηνο βασανιστήριο της αναμονής, σχετίζεται βεβαίως με τη στήριξη της τρικομματικής κυβέρνησης, αλλά πολύ περισσότερο με την εδραίωση καθεστώτος πλήρους Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Η εξευτελιστική επιτήρηση που προωθείται σε όλο το εύρος της διακυβέρνησης περιγράφεται ήδη σε αδρές γραμμές στο κείμενο της ομόφωνης απόφασης του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας που φέρνει φαρδιά-πλατιά και την υπογραφή του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Ως εκ τούτου, οι κυβερνητικές διαρροές περί «αντίστασης» στις γερμανικές πιέσεις για επιβολή επιτήρησης είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
Οι όροι της επιτήρησης έχουν γίνει ήδη αποδεκτοί και περιγράφονται στις αρμοδιότητες λειτουργίας του ESM, του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης. Αυτός θα εποπτεύει τον ειδικό λογαριασμό που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος για το δάνειο των εταίρων αλλά και τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις (ρήτρα αναγκαστικής εκχώρησης των πάσης φύσεως εσόδων), αυτός θα αποφασίζει τους ρυθμούς εκταμίευσης ανάλογα με τις ανάγκες των ίδιων των δανειστών (λήξεις ομολόγων), ο ίδιος θα σημαίνει τον «συναγερμό» για την αυτόματη αναπλήρωση των αποκλίσεων από τους στόχους με πρόσθετες περικοπές δαπανών.

Η επιτροπεία
Το καθεστώς της γενικευμένης επιτήρησης, άλλωστε, επιτείνεται από την τοποθέτηση επιτρόπων της τρόικας σε κάθε τράπεζα, στο πλαίσιο των όρων ανακεφαλαιοποίησής τους. Καθώς οι εγχώριες τράπεζες εξαρτώνται πλήρως από τα κρατικά-κοινοτικά κεφάλαια, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την άλωσή τους από ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Μικρό το κακό, θα πει κανείς, εφόσον το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Ωστόσο, είναι προφανές ότι μαζί με τα ξερά (την εγχώρια επιχειρηματική ελίτ που θα χάσει σε ένα βαθμό τις προνομιακές και διαπλεκόμενες χρηματοδοτήσεις από τις τράπεζες) θα καούν και τα χλωρά: τα εκατομμύρια καταναλωτών, φτωχών νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων που θα δουν τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης να κλείνει εντελώς. Πρόσβαση στο χρήμα, πολύ απλά, θα έχουν μόνο όσοι ήδη το διαθέτουν σε επάρκεια. Είναι ένα ερώτημα αν η τρικομματική κυβέρνηση μπορεί να αντέξει το πολιτικό βάρος της αποδοχής της επιτήρησης, όσα bonus ανάπτυξης ή ανοχής κι αν της προσφέρει η τρόικα. Η ταυτόχρονη εφαρμογή της επιτήρησης σε κάθε πηγή πλούτου της χώρας και των μέτρων του νέου Μνημονίου, ουσιαστικά, συνιστά μια τεράστια εκστρατεία απαλλοτρίωσης της δημόσιας, αλλά και μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.
Αν το μνημονιακό «πείραμα» στην Ελλάδα εφαρμοστεί χωρίς πολιτικό ή κοινωνικό «ατύχημα» και χωρίς παταγώδη αποτυχία -πράγμα εξαιρετικά απίθανο- θα καταγραφεί ως ένα από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα λεηλασίας μιας ολόκληρης χώρας από την εποχή της αποικιοκρατίας.

Ειδικός Λογαριασμός 1 & 2 – Ας ανάψει κάποιος το φως...

Κωνσταντίνος Νάκκας,  EcoLeft...

Υπάρξει δεν υπάρξει απόφαση για εκταμίευση της δόσης των 31,5 δις ευρώ, πραγματικά λεφτά ως Ελλάδα δεν θα δούμε.
Είτε γιατί τα χρήματα της δόσης που θα δώσουν, όταν τα δώσουν στην Ελλάδα θα είναι λογιστική-αριθμητική εγγραφή, είτε γιατί θα κατατεθούν στον πρώτο ειδικό λογαριασμό εντός Ελλάδας -αν θεωρηθεί Ελλάδα η Τράπεζα των τραπεζών και στον οποίο ειδικό λογαριασμό, κατ΄ επιλογή της η Ελληνική Κυβέρνηση, δεν έχει πρόσβαση - προκειμένου στη συνέχεια να μεταφερθούν στον δεύτερο ειδικό λογαριασμό εκτός Ελλάδος.
Πιστεύει κάποιος ότι η καθυστέρηση στην εκταμίευση της δόσης των 31,5 δις ευρώ έχει να κάνει μόνο με την αρνητική στάση του ΔΝΤ ως αποτέλεσμα της θέσης του ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και όχι με την προσπάθεια εξασφάλισης των χρημάτων του πρώτου ειδικού λογαριασμού από ενδεχόμενη αιφνίδια κατάκτηση της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ;
Μήπως τελικά, απαραίτητη προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης θα είναι η κατάθεσή της σε λογαριασμό του εξωτερικού ώστε να ελέγχουν απόλυτα το ελληνικό προτεκτοράτο ;
Μήπως τελικά, αυτός να ήταν ο πραγματικός λόγος για τον οποίο μας έκανε την τιμή να μας επισκεφτεί η κυρία Μέρκελ, στις αρχές Οκτώβρη;
Μήπως τελικά, η αναφορά του κυρίου Πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής, στη Συνταγματική αναθεώρηση, αναφορά που για πρώτη φορά γίνεται από επίσημο πολιτικό πρόσωπο χωρίς ακόμη να έχει σχολιαστεί από κανέναν, συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία του δεύτερου ειδικού λογαριασμού εκτός Ελλάδος;
Μήπως τελικά, με τη δημιουργία του, ο δεύτερος ειδικός λογαριασμός ενσωματώσει τον πρώτο και έτσι καλυφθούν ή και χαθούν τα ίχνη του;
Μήπως τελικά, έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και δεν κάνουμε καν τον κόπο να ψάξουμε να βρούμε τον διακόπτη να ανάψουμε το φως;
Αλήθεια, ποιοι ξέρουν και ποιοι όχι, για τον πρώτο ειδικό λογαριασμό;
Αλήθεια, ποιοι μιλάνε και ποιοι όχι, για τον πρώτο ειδικό λογαριασμό;
Αλήθεια, ποιοι ξέρουν για τον πρώτο ειδικό λογαριασμό και δεν μιλάνε και γιατί;
Αλήθεια, δεν θα ήταν πιο χρήσιμο, οικονομικά επικερδές και εθνικά ωφέλιμο, αντί να αναζητήσουμε τον ειδικό λογαριασμό 2, που δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί, να ανακαλύψουμε τον ειδικό λογαριασμό 1 που ήδη υπάρχει και το οποίο ο κύριος Σαχινίδης είχε φέρει στη Βουλή προς ψήφιση τον Μάρτιο του 2012;
Κλείνοντας, θυμήθηκα τον μαγικό τρόπο με τον οποίο οι γονείς μας εξαφάνιζαν το δακτυλίδι στο ομώνυμο παιχνίδι. «Πού ’ναι, που ‘ναι το δακτυλίδι, ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις. Δεν θα το βρεις, δεν θα το βρεις», μας τραγουδούσαν. Τώρα που μεγαλώσαμε ξέρουμε ότι το δακτυλίδι ήταν κάτω από τη μύτη μας και γελάμε με την αφέλεια των παιδικών μας χρόνων.
Δεν θα τον βρει τον ειδικό λογαριασμό 1 όποιος τον αναζητήσει, όχι κατ’ ανάγκη επειδή δεν θα ξέρει που να ψάξει αλλά επειδή δεν θα μπορεί να ψάξει όπου θέλει.
Αλλά από την άλλη, γιατί αυτό να είναι πρόβλημα για όλους και όχι μόνο για αυτούς που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει;
Αφού δεν υπάρχει ο ειδικός λογαριασμός 1, δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος να μην επιτραπεί η έρευνα -αφού φυσικά ζητηθεί η σχετική άδεια, δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος κίνδυνος να αποκαλυφθεί από την έρευνα κάτι που δεν πρέπει. Αλήθεια, τι θα μπορούσε να είναι αυτό που δεν θα έπρεπε να αποκαλυφθεί; Ποιος θα είχε συμφέρον από μια μη αποκάλυψη;
Ζητήματα απλής λογικής, λογική που μάλλον περισσεύει στη λάθος πλευρά και λείπει από τη σωστή ή αλλιώς …μαύρα μεσάνυχτα.
Ας ανάψει επιτέλους κάποιος το φως.