Το τρελλό πάρτυ της Κινέζικης μίζας...

Ermippos Ermippiou, απο ToPortal...

Οι Κινέζοι, μας λέει το ΒΗΜΑ, σχολιάζουν θετικά (και μάλλον ευγνώμονες θα έλεγα) το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, τους έδωσε το προσωπικό του κινητό τηλέφωνο, για να μπορούν να τον βρίσκουν όποια ώρα τον χρειαστούν.

Πρόκειται πλέον για σενάριο θεατρικής παράστασης σε αποφοίτηση νηπίων από παιδικό σταθμό. Το έλλειμμα σοβαρότητας χτυπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο.

Κατά τα λοιπά η κινεζική ηγεσία έχει σίγουρα καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Βρήκαν εύκαιρη μια αποτυχημένη χώρα δικτατορίσκων και ολιγαρχών, που ξεπουλάει για πενταροδεκάρες το βιος των κατοίκων της και κάνουν τα στραβά μάτια στην απύθμενη ανοησία, μέχρι να αρπάξουν φτηνά όσα μπορέσουν περισσότερα.

Οι Κινέζοι θα έρθουν και αφού δέσουν καλά τα δικαιώματα τους, με υπαγόμενα σε διεθνείς διατησίες σκληρά συμβόλαια, θα κάνουν το απολύτως αυτονόητο. Θα εκμεταλλευτούν με κοινή λογική και κοινότατες μεθόδους, μεθόδους γνωστές σε όλους, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου, χρησιμοποιώντας τους ιθαγενείς, τα πρώην αφεντικά, σαν φτηνοπληρωμένους υπαλλήλους.

Εστιάζοντας σε δύο εικόνες...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Από μια συνδυαστική ανάγνωση όσων περιέχονται στα δυο δημοσιεύματα των Financial Times και στο βιβλίο του πρώην Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τ. Γκάιτνερ, αποκαλύπτεται στα καθ' ημάς μια πραγματικότητα φοβερή και τρομερή. Αβάσταχτη για την εθνική ανεξαρτησία, την κοινοβουλευτική δημοκρατία, τη λαϊκή βούληση,
την ευρωπαϊκή ισοτιμία-αλληλεγγύη και άλλες... ξεπερασμένες αξίες στην Ελλάδα των μνημονίων και την Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.
Βεβαίως, από μια επιλεκτική ανάγνωση μπορούν να βγουν τα πιο διαφορετικά συμπεράσματα. Ακόμη ν΄ ανατροφοδοτηθούν μύθοι για την επιβολή και εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας.
Ας μη μείνουμε, όμως, στην πλήρη απαξίωση της βασικής επιχειρηματολογίας των μνημονιακών κυβερνήσεων και του μπλοκ εξουσίας. Πέραν αυτών αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια μας δύο μεγάλες τρομακτικές εικόνες:
1ον: Η Ελλάδα, μαζί με τη μετατροπή της σε «αποικία χρέους», μεταμορφώθηκε τη διετία 2011 - 12 και σε προτεκτοράτο κλασικού τύπου. Στις Κάνες, μέσα από υπόγειες και υπέργειες διαδρομές, αποφασίστηκε πώς και αν θα κληθεί ο λαός της να ψηφίσει το κυβερνητικό σχήμα βραχυ- μεσοπρόθεσμα και γενικώς η φορά των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων.
Στην εικόνα αυτή είναι απαραίτητη μια εξαιρετικά σημαντική προσθήκη. Το αποικιοκρατικό μοντέλο δεν συνιστούσε «ελληνική εξαίρεση». Εκτός από τη... μικρή και αδύναμη Ελλάδα «κάλυπτε» τη... μεγάλη και δυνατή Ιταλία. Δεν ήταν, επομένως, μια παθογένεια και μοναδική παρέκβαση του κανόνα.
2ον: Ιδιοκτήτες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος προβάλλουν οι Μέρκελ - Σόιμπλε, με ό,τι εκφράζουν και αντιπροσωπεύουν. Ετσι κι αλλιώς η Γερμανία είχε (και έχει) τον πρώτο και τελευταίο λόγο στην κυριότητα και τη χρήση του. Οι Μπαρόζο, Σαρκοζί και λοιποί έπαιξαν ρόλους μεσιτών και εκτελεστικών οργάνων. Αν το Βερολίνο έκρινε ότι ήταν προς το συμφέρον του να διακινδυνεύσει την ύπαρξη του ευρώ ή και να διαλύσει ακόμη την Ευρωζώνη, δεν θα δίσταζε να «θυσιάσει» την Ελλάδα.
Εδώ δεν απασχολεί αν όσα μεσολάβησαν, από τότε ως σήμερα, ήταν ευλογία ή το αντίθετο για την Ελλάδα. Αλλά το γεγονός ότι αυτό που περιγραφόταν παλιότερα ως φόβος για μια γερμανική Ευρώπη, συντελείται και ολοκληρώνεται. Ακόμη και για τις ΗΠΑ, ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Ευρώπης εκλαμβάνεται η Γερμανία. Με μια Γαλλία να παρακολουθεί βυθισμένη στην αβεβαιότητα και μια Βρετανία ν΄ αναζητά ευρωπαϊκή ταυτότητα. Ενώ Ισπανία,  Ιταλία κι άλλοι να ενδιαφέρονται μόνο ώστε να μη γίνουν Ελλάδα.
Είναι αυτονόητο ότι στην πορεία αυτή σταθμός, προς τη μια ή άλλη κατεύθυνση, αναδεικνύονται και οι επικείμενες ευρωεκλογές.

Περίπου σε μισόν αιώνα!

Τακης Κατσιμαρδος, απο το Εθνος...

Δεν είναι η πρώτη φορά που μέσα στη δίνη των γεγο­νότων διαφεύγει η ουσία. Ούτε η τελευταία που αποκαλύπτεται ξαφνικά προκαλώντας σοκ σε ανυποψίαστους. Οπως από την έγκυρη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Η εκτίμησή της για «50 χρόνια τρόικα» στην Ελλάδα δεν είναι κάποιο δημοσιογραφικό εφεύρημα. Τεκμηριώνεται απολύτως. Θολός παραμένει μόνο ο αριθμός των δεκαετιών που η χώρα θα βρίσκεται σ' ένα ημιαποικιακό καθεστώς.
Στην περίπτωση, βεβαίως, που η σημερινή πορεία συνεχιστεί, όπως έχει σχεδιαστεί από την πολιτικοοικονομική ελίτ και τους εταίρους-δανειστές στην Ευρωζώνη του νεοφιλελευθερισμού.
Εννοείται πως εδώ γίνεται λόγος όχι για μια καταστατική επιτήρηση, που ισχύει για όλα τα κράτη-μέλη. Αλλά για κάποιας μορφής τρόικα, τουλάχιστον μέχρι τη μείωση του χρέους στο 75% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος. Αν κι αυτό υπολογίζεται ότι θα συμβεί γύρω στο 2035, ο ακριβής χρόνος παραμένει ακαθόριστος. Εξαρτάται από την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, στο πλαίσιο της λεγόμενης βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει και συνυπογράψει φαρδιά πλατιά τον σχετικό κανονισμό (472/2011) για την «ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ». Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον πρέπει να αξιολογούνται οι τρέχουσες εξελίξεις στις όποιες διαπραγματεύσεις.

Μεταμοντέρνα αποικία και ευρωπαϊκή προεδρία...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το  real.gr...

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ τελετή
για την ανάληψη της εκ περιτροπής ευρωπαϊκής προεδρίας χρησιμοποιήθηκε
από την κυβέρνηση Σαμαρά ως ευκαιρία για να πουλήσει πολιτικές χάντρες
στην ελληνική κοινή γνώμη. Στην πραγματικότητα, όμως, συνιστά μία πικρή
ειρωνεία, δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μεταμοντέρνα αποικία
στο πλαίσιο μιας μεταλλαγμένης Ε.Ε.

Υπογραμμίζουμε ότι το ενοποιητικό εγχείρημα οικοδομήθηκε στη βάση της
ισοτιμίας κάθε κράτους-μέλους, ανεξαρτήτως μεγέθους και ισχύος. Αυτή η
αρχή ήταν, άλλωστε, που το κατέστησε ελκυστικό. Ο γαλλογερμανικός άξονας
λειτουργούσε σαν ατμομηχανή, αλλά οι σύνοδοι κορυφής ήταν πάντα πεδία
σκληρής εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης. Προφανώς, ποτέ η Γερμανία δεν
μετρούσε το ίδιο με τη Μάλτα, αλλά υπήρχε χώρος για τα συμφέροντα ακόμα
και του πιο μικρού εταίρου. Κι αυτό ήταν που στο πολιτικό επίπεδο
ενίσχυε τον συνεκτικό δεσμό και την ελκτική δύναμη. Η εκ περιτροπής
προεδρία της Ε.Ε., μάλιστα, θεσμοθετήθηκε για να συμβολίσει ακριβώς τη
θεμελιακή αρχή της ισοτιμίας, η οποία σήμερα έχει καταντήσει άδειο
κέλυφος. Καταλύτης για να εκδηλωθούν οι υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις
του Βερολίνου και για να μεταλλαχθεί η Ε.Ε. ήταν η κρίση. Η σημερινή
Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν από το 2008.

Το ξυπνημα στην αποικια...

Συνήθης Υποπτος...

Ο κυνισμός, η αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο, η απαξίωση των παιδιών ενός κατώτερου θεού, υπήρχε πάντα από τη μεριά της ελίτ. Δεν είναι κάτι φρέσκο. Δεν δημιουργήθηκε με κάποιο μνημόνιο, με την οικονομική κρίση. Την εποχή που ήταν παχιές οι αγελάδες, δηλαδή τότε που οι πολίτες είχαν δουλειά, χρήμα, τα μέσα τους και τις άκρες τους, την εποχή που γεμίζανε τα σκυλάδικα, τα πολυκαταστήματα, η ελίτ ήταν ακριβώς η ίδια μόνο που αυτό τον κυνισμό δεν τον εισέπρατταν οι πελάτες του συστήματος αλλά μερικές κατηγορίες. Τα φτωχότερα στρώματα, οι υπηρέτες τους, οι εργάτες τους.. Η κάθε κυράτζα νεοπλουτισμένη ή και παλιοπλουτισμένη με τον αντρα της, που τώρα μαθαίνουμε πόσα λεφτά φάγανε μέσα από τις σάρκες των ταμείων που οι φουκαριάρηδες κατέθεταν το κόπο τους, δεν εγινε τώρα αλλαζονική, δεν έγιναν τώρα φιλοτομαριστές, στυγνοί, ήταν. Οταν πηγαίναν να φτιάξουν μαλλί, δούλα θεωρούσαν τη κοπελίτσα που τους έκανε πιστολάκι. Οταν ψώνιζαν με δέκα καρότσια από το σουπερ μάρκετ δούλο θεωρούσαν αυτόν που θα τους κουβαλήσει τα ψώνια, την υπηρετρια που θα τους σφουγγαρίσει το σπίτι, το σερβιτόρο που θα τους σερβίρει το φιλετάκι, τον ανάπηρο που τους εμπόδιζε γιατί πέρναγε σιγά το δρόμο, τους αρρώστους που κοιμόντουσαν στα ράτζα των λαϊκών νοσοκομείων, τις φτωχογειτονιές και τις σαρδέλες που στριγμωνόντουσαν στα ΜΜΜ,τους άρρωστους, ανάπηρους, άστεγους.. τον υπαλληλίσκο στις επιχειρήσεις τους, στα μαγαζιά τους, στα Υπουργεία τους...

Η τρόικα, το Ευρωκοινοβούλιο και οι ευρωεπαρχιώτες...

του Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...
Η ΑΠΟΦΑΣΗ του Ευρωκοινοβουλίου να θέσει στο μικροσκόπιό του τον ρόλο και τις δραστηριότητες της τρόικας σε χώρες-μέλη (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία) σηματοδοτεί μία στροφή στον τρόπο που το μόνο αιρετό όργανο της Ε.Ε. αντιμετωπίζει την κρίση του ευρώ και κυρίως τη διαχείρισή της από το ευρωιερατείο. Η παρέμβαση έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και βεβαίως δεν προεξοφλεί αλλαγή πολιτικής εκ μέρους της ευρωζώνης. Πιθανότατα δεν θα είχε ούτε τώρα εκδηλωθεί εάν δεν είχαμε σε μερικούς μήνες ευρωεκλογές.

Εστω και έτσι, όμως, η παρέμβαση του Ευρωκοινοβουλίου θα τροφοδοτήσει τις αμφισβητήσεις του δόγματος της μονοδιάστατης λιτότητας. Μέχρι τώρα, το Βερολίνο επιβάλλει αυτή την πολιτική χωρίς σοβαρά εμπόδια, κυρίως επειδή την αποδέχονται οι άρχουσες ελίτ ακόμα και των χωρών-μελών που πλήττονται απ’ αυτήν.

Είναι κοινός τόπος ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην ευρωπαϊκή περιφέρεια -και ειδικότερα στις χώρες-μέλη που έχουν εγκλωβισθεί σε μνημόνια- εγείρει μείζονα θεσμικά ζητήματα. Ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί η τρόικα χαρακτηρίζεται από εξόφθαλμο έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Το επισημαίνει και το Ευρωκοινοβούλιο. Ενώ η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και κυρίως η Ελλάδα τυπικά συνεχίζουν να είναι ισότιμα μέλη της ευρωζώνης, στην πραγματικότητα έχουν περιέλθει σε καθεστώς αποικίας χρέους. Με άλλα λόγια, έχουν ουσιαστικά πάψει να είναι κυρίαρχα κράτη.

Οι λέξεις και τα πράγματα..

Του Δημήτρη Υφαντή, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Κατοχή και αποικία δε γίνεται χωρίς "προγραμματική συμφωνία".

Ενδεχομένως έχουν μεγάλη σημασία οι διαγκωνισμοί μεταξύ των Γερμανών ευρωκρατών, των υπερατλαντικών ιθυνόντων του ΔΝΤ και των άλλων αποφασιστικών και δυναμικών κέντρων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής δεσποτείας, για το πώς ακριβώς θα διευθετηθούν οι εκκρεμότητες στο «οικόπεδο» - Ελλάδα. Είναι άλλωστε αυτοί οι βασικοί εταίροι που διαφεντεύουν τα πράγματα εδώ. Επομένως δε θα έπρεπε να απομένει καμία αμφιβολία για τις λέξεις, δηλαδή για το πώς «το λέμε» ακριβώς αυτό που έχει εγκλωβίσει την πορεία της χώρας και έχει κλειδώσει το πεπρωμένο της κοινωνίας σε τέτοια ολέθρια προοπτική, ώστε χαρακτηρισμοί όπως μονόδρομος και αδιέξοδο να φαντάζουν όλο και φτωχότεροι στο να αποδώσουν την πραγματικότητα.
Δεν απαιτείται κάποια ιδιαίτερη αναλυτική ικανότητα για όσα θίγουν και απειλούν -αδύναμες οι λέξεις, να είμαστε ακριβείς- υπονομεύουν και στερούν τα πιο στοιχειώδη και πιο μύχια όχι μόνο της κοινωνικής συνοχής και της εθνικής υπόστασης, μα και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Λέμε: Ανθρωπιστική καταστροφή. Είναι αυτό… λογοτεχνικός βερμπαλισμός, όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές, προγράφεται μια ολόκληρη γενιά και οι επόμενες;
Μέρες που είναι, αυτά θυμίζουν συνθήκες πολεμικές και κατοχικές, μόνο που δεν θυμίζουν απλά. Είναι κατά κυριολεξία: πόλεμος και κατοχή. Ένας αδυσώπητος και μεθοδικός πόλεμος ξεθεμελιώνει ένα προς ένα όλα τα κεκτημένα και τα δεδομένα, με βάση τα οποία τούτη δω η χώρα υπήρχε και αναπαραγόταν στοιχειωδώς. Και ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, ιδιότυπο μεν, κατοχικό όμως, κατεδαφίζει και «αναμορφώνει», παραπέμποντας στις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης ευρωπαϊκής Ιστορίας (η επέτειος της 28ης Οκτώβρη δεν χρειάζεται για να γεννήσει τέτοιους συνειρμούς). Ένας ολόκληρος μηχανισμός ξενικής επιτροπείας και εφαρμοστικής επιτήρησης σε κάθε αρμό της κρατικής διοίκησης εξασφαλίζει την πιστή υλοποίηση του προγράμματος στην πιο αδιανόητη λεπτομέρεια.

Ποιος είναι, τελικά, ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας;

των Κωστα Αθανασιου και Χρηστου Καραγιαννιδη, απο την Εποχη...

Μα, προφανώς, ο Σόιμπλε, σπεύδουν να απαντήσουν πολλοί, από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων μάλιστα. Ο Στουρνάρας είναι ένας απλός εντολοδόχος. Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή, είναι θύμα κακόβουλων ξένων που τη φθονούν, έχει μετατραπεί σε αποικία. Αυτό, βέβαια, δεν απαλλάσσει τις ελληνικές κυβερνήσεις από ευθύνες. Ίσα ίσα. Απλώς, οι κυβερνώντες εγκαλούνται για υποχωρητικότητα μπροστά στους ξένους ή ακόμα και επειδή είναι βασιλικότεροι του βασιλέως, εφαρμόζουν ό,τι τους ζητούν οι εντολείς και κάτι παραπάνω, επειδή σπεύδουν σαν σπασίκλες μαθητές να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες των εντολέων. Άλλωστε, απλοί εντολοδόχοι είναι, όχι παραγωγοί… Πλάθεται, έτσι, ο νέος επικολυρικός μύθος για μια σύγκρουση του καλού ελληνικού λαού με τους κακούς ξένους δανειστές –μια εικόνα βολική στην ευκολία της, από την οποία όμως απουσιάζουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι, οι τάξεις και οι συγκρούσεις μεταξύ τους. Και κάπου εκεί, στο φόντο του εθνικού και όχι ταξικού χαρακτήρα της κρίσης και της σύγκρουσης, αρχίζουν να αναμειγνύονται οι ανοησίες περί «υποκατάστασης του αριστερού λόγου από τον δικαιωματισμό», με τους γελοιογραφικούς λεονταρισμούς περί manu militari κ.λπ.…

Η «αποικία χρέους»

Μεγάλη συμβολή σε αυτή την οπτική έχει η περιγραφή της Ελλάδας ως «αποικίας χρέους». Ο εμπνευστής του όρου, Ν. Κοτζιάς, αναδιατυπώνει τις έννοιες της αυτοκρατορίας και της αποικίας (ως «αποικίας χρέους»), συνθέτοντας στην ουσία μία ακόμα παραλλαγή των γνώριμων θεωριών της εξάρτησης.

Τα e-mail μιας Δανιμαρκίας...

Στάθης στον eniko...
 Eνα e-mail!
Eνα e-mail της Τρόικας έφθασε σε ένα υπουργικό γραφείο κι έσκασε σαν βόμβα των Ταλιμπάν στη μέση του Ισλαμαμπάντ! Παταμπούμ πατράκ κι εγένετο πατατράκ.
Eνα e-mail, κυρίες και κύριοι! Κι εξερράγη σαν βρισιά του Σόιμπλε όταν του πατούν τον κάλο, και δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο όρθιο σε καμμιά δεκαριά υπουργεία, στο πρωθυπουργικό γραφείο και στο σπίτι που φυλάει ο Μπενύτο τα Σχέδια Εθνικής Αμύνης που πήρε μαζί του φεύγοντας απ’ το φερώνυμο Υπουργείο! Ενα e-mail κι έγινε το μέγα μπάχαλο - μπαμ από ’δώ κι έφευγαν όροφοι, μπουμ από ’κεί κι άνοιγαν φωριαμοί όπως ο τάφος του να βγει ο Λάζαρος, μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές, κουρνιαχτός και μπούρμπερη - ναι, με ένα e-mail!
Εφθασε, άρκεσε ένα e-mail που κατέφθασε απ’ την Τρόικα για να αποκαλυφθεί σε όλο της το ελεεινό κατάντιο η γυμνότης του ελληνικού -που πλέον ελληνικό δεν είναι- κράτους. Η θλιβερή μας υπόσταση σε καθεστώς Σαμαροστουρναρέων - τίποτε άλλο δηλαδή παρά υπαλληλίσκων των υπαλλήλων της Τρόικας.
Ενα e-mail, κατακαημένη Αράχωβα, και πήραν φωτιά τα τόπια! Μπαμ και πάρ’ την κάτω τη ΛΑΡΚΟ! Μπουμ, σκόνη η ΕΑΣ! Μπαμ, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι η ΕΛΒΟ!
Αυτή είναι πια η Ελλάδα, ένα e-mail μιας πορδής - πλην όμως ιεράς και απαραβίαστης. Τόμσεν έφα και τα σκυλιά αμολημένα να φάνε κι άλλο ανθρώπινο κρέας, να βρουν κι άλλες ζωές για να κατασπαράξουν. Μου αρέσει που κάναμε κριτική στα σοβαρά στον κ. Σαμαρά περί την άρση της Ασυλίας της χώρας ή την υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο των βρωμοδουλειών που προώρισται να την αλαλιάσουν, τρίχες - του ενός e-mail είμαστε, ενός e-mail του κώλου, που θα τολμούσε να στείλει σε ένα κράτος (εν κράτει) μόνον μια μαϊμού εκπαιδευμένη από άγγλο αποικιοκράτη.
Και συνεκλήθη η Σύγκλητος. Συν ο Μπάμπης ο Σκάις. Και ίδεσθε, «εγγεγραμένοι πατέρες», το e-mail που λάβαμε. Και περιέφερε ο Ποντίφιξ το e-mail, έβλεπαν τι έγραφε οι πατέρες και έφριτταν. Και σκάγαν καταγής το σκουλαρίκια, σχίζονταν στα δύο οι σφραγιδόλιθοι, πάθαιναν κλακάζ τα σώβρακά τους.

Η Ελλάδα ως γερμανικό λάφυρο...

Της Βασιλικής Σιούτη...

Ως λάφυρο που απέκτησαν κατά τον «πόλεμο» για τον έλεγχο της κρίσης επιδεικνύουν την Ελλάδα οι Γερμανοί, ενόψει των εθνικών τους εκλογών. Με τον ίδιο τρόπο δε χάνουν ευκαιρία να επιδείξουν και την ομηρία της χώρας. Δεν ήταν μόνο το υποτιμητικό νεύμα της Μέρκελ στον έλληνα πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Βερολίνου για την αντιμετώπιση της ανεργίας-ειδικά στο νότο, που η πολιτική της προκάλεσε. Αυτό (η ομηρία) ήταν και το νόημα των σχετικά πρόσφατων δημοσιευμάτων του γερμανικού τύπου για τα δισεκατομμύρια ευρώ που προσδοκώνται από τα ελληνικά κοιτάσματα.

«Η Ελλάδα έχει πλούτο. Θα πάρουμε όλα όσα μας χρωστάνε. Δεν χαθεί ούτε ευρώ». Αυτό είναι το μήνυμα προς το γερμανικό λαό. Επιθυμούν να δείξουν ότι κάνουν το σωστό για το «έθνος» τους και ότι από την κρίση αυτή δεν θα βγούνε χαμένοι, γιατί την ελέγχουν και κυρίως ελέγχουν –όλο και περισσότερο- την Ελλάδα, που έχει προσδεθεί στο άρμα της. Όχι από επιλογή των πολιτών της, αλλά από επιλογή των κυβερνώντων.
Γι’ αυτό, κι ενώ καιρό τώρα, ακόμα και το ΔΝΤ, διαπιστώνει ότι το πρόγραμμα των μνημονίων δεν βγαίνει, οι Γερμανοί δε δέχονται καμία συζήτηση για κούρεμα. Μόνο για μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση της αποπληρωμής, θα συζητήσουν, απ’ ότι λένε οι πληροφορίες, κι αυτά με βαριά ανταλλάγματα

“Griechenland muss liefern”. H φράση αυτή (που σημαίνει «η Ελλάδα πρέπει να συνεισφέρει» ) επαναλαμβάνεται σχεδόν πεισματικά κάθε τόσο, από τους γερμανούς πολιτικούς όταν μιλούν για την ελληνική κρίση και την αντιμετώπισή της. Η εικόνα που έχουν εκείνοι για την κατάσταση της χώρας, αλλά και ο τρόπος που σκέφτονται, δεν έχει καμία σχέση με την αντίληψη που έχουν οι Έλληνες για την κατάστασή τους. Όσο για τα αισθήματα συμπόνιας ή αλληλεγγύης που ο Κωστής Χατζηδάκης πρόσφατα ευχήθηκε (και όχι απαίτησε) να επιδείξουν οι Γερμανοί, ήταν χαρακτηριστική η απάντηση που έλαβε την επομένη από τον γερμανικό τύπο και η οποία έλεγε: «Ούτε να το σκέφτεστε».
Δεν κρύβουν άλλωστε, ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τηρηθούν τα μνημόνια και να μη χάσει η Γερμανία ούτε ένα ευρώ. Κάθε της κίνηση, δεν εξυπηρετεί παρά μόνο τα δικά της εθνικά συμφέροντα κι αυτό, όπως αναφέρουν έμπειροι πολιτικοί αναλυτές, προέρχεται από την έντονη «αίσθηση χρέους προς την πατρίδα» που έχουν σχεδόν όλοι οι γερμανοί πολιτικοί.
Σχετικά με τη φιλολογία που καλλιεργήθηκε εδώ και αρκετούς μήνες, ότι επίκειται νέο κούρεμα του χρέους, Μέρκελ, Σόιμπλε, Βεστερβέλε και Άσμουσεν ξεκαθάρισαν και πρόσφατα, σε όλους τους τόνους ότι δεν το βλέπουν. Παρότρυναν μάλιστα τους Έλληνες να μην το συζητάνε γιατί τους αποπροσανατολίζει από τις μεταρρυθμίσεις. Αλλά ακόμα και ο εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών για θέματα προϋπολογισμού Ν.Μπάρτλε δήλωσε πρόσφατα –χωρίς να κρύβει τον εκνευρισμό του- ότι η συζήτηση περί κουρέματος «δημιουργεί λάθος προσδοκίες και είναι εντελώς ξεκάρφωτη».

Όσο για τις πιέσεις του ΔΝΤ, τη Γερμανία μάλλον δεν θα την ενοχλούσε καθόλου τώρα μία αποχώρησή του, καθώς όπως αναφέρει ανεπισήμως και γερμανός αξιωματούχος, «Θα ξεφορτωνόταν μερικούς ενοχλητικούς που πιέζουν για κούρεμα και ταυτόχρονα θα γινόταν απόλυτα κυρίαρχη». Στην ερώτηση αν υπάρχει καμία περίπτωση η γερμανική κυβέρνηση να συζητήσει τελικά για νέο κούρεμα, απαντά σκωπτικά : «Μόνο αν στην κυβέρνηση έρθει το Die Linke» (σ.σ το κόμμα της αριστεράς).
Η γερμανική κυβέρνηση έχει, εδώ και καιρό, συγκεντρώσει κάθε πληροφορία για τον πλούτο που υπάρχει στην Ελλάδα: την ακίνητη δημόσια περιουσία, της οποίας η πώληση είχε εκτιμηθεί αρχικά ότι θα αποφέρει 50 δισ. και τώρα έχει πέσει στα μισά, τις καταθέσεις που υπολογίζονται στα 160 δισεκατομμύρια ευρώ, ακόμα και τον χρυσό και τα χρήματα που «κρύβουν οι Έλληνες στα σεντούκια», τα οποία -σύμφωνα με κάποια έκθεση- υπολογίζονται γύρω στα 10 δισ. Υπάρχουν επίσης τα προσδοκόμενα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες. Έξω από τους υπολογισμούς τους δε μένει ούτε η ιδιωτική ακίνητη περιουσία.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές, υπολογίζουν ότι στη χώρα υπάρχει ένας πλούτος ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ, μέρος του οποίου αρκεί για να υπερκαλύψει το χρέος. Με ποιον τρόπο (δίκαιο ή άδικο) θα γίνει αυτό, δεν τους απασχολεί ιδιαιτέρως. Το σκεπτικό τους είναι ότι «υπάρχει πλούτος, άρα μπορείτε να πληρώσετε». «Γιατί να χαρίσει ο Γερμανός φορολογούμενος στους Έλληνες έστω και ένα ευρώ;» είναι μια κουβέντα που επαναλαμβάνουν συχνά οι γερμανοί βουλευτές.
Η γερμανική κυβέρνηση δε συζητά περί κουρέματος –από το οποίο θα ζημιώνονταν αυτή τη φορά και η ίδια- αλλά δεν θα αρνηθεί να συζητήσει για μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση της αποπληρωμής. Αυτό δε θα μείωνε το βάρος και θα έθετε άλλη μια γενιά ελλήνων σε ομηρία. Θεωρείται περίπου βέβαιο όμως ότι κάτι τέτοιο θα συνοδευόταν με (νέα) βαριά ανταλλάγματα και εξασφαλίσεις, όπως έγινε τις προηγούμενες φορές (με το αγγλικό Δίκαιο, τον ειδικό λογαριασμό, τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου). «Ίσως αυτή τη φορά, όπως έχει ακουστεί, τα ανταλλάγματα να είναι ακόμα μεγαλύτερα και να σχετίζονται ακόμα και με παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας». Μία από τις «ιδέες» που έχουν συζητηθεί είναι η δημιουργία ταμείου των δανειστών στον οποίο θα πηγαίνει απευθείας μέρος των φόρων που εισπράττονται.
Η γερμανίδα καγκελάριος σε αυτήν την άτυπη προεκλογική περίοδο που έχει ξεκινήσει, θέλει να δείξει στους πολίτες της χώρας της ότι η Γερμανία ελέγχει την κατάσταση στον επικίνδυνο νότο.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που σχολιάζουν, όπως έγινε πρόσφατα μετά την συνάντηση για την ανεργία στο Βερολίνο, ότι η Α. Μέρκελ «χρησιμοποιεί τους ηγέτες του νότου ως ντεκόρ στις φωτογραφίες». Η ελληνική κυβέρνηση, πάντως, αυτή την περίοδο ούτε που διανοείται να δυσαρεστήσει με οποιονδήποτε τρόπο τους Γερμανούς. Είναι ίσως χαρακτηριστικό ότι ο Α.Σαμαράς υποδέχθηκε τον υπουργό Εξωτερικών στο Μέγαρο Μαξίμου λέγοντας του: «Σας ευχαριστώ που είστε φίλος μας», υποδηλώνοντας την αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να εκφράσει ένα διαφορετικό λόγο, ακόμα και τη στιγμή που όλοι διαπιστώνουν ότι το πρόγραμμα που η Γερμανία πιέζει να εφαρμοστεί, οδηγεί τη χώρα στα βράχια.

Η δικομματική (πλέον) κυβέρνηση έχει αποφασίσει από καιρό να επενδύσει στις ελληνογερμανικές σχέσεις, οι οποίες φυσικά δεν μπορεί να είναι ισότιμες. Ο άνθρωπος του πρωθυπουργού που έχει την εποπτεία των σχέσεων αυτών, είναι ο Μάκης Παπασταύρου, ο οποίος πριν από μερικούς μήνες είχε ανανεώσει –εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης- τους όρους της ελληνογερμανικής συμφωνίας. Στο πλαίσιο μάλιστα της «ελληνογερμανικής εταιρικής σχέσης» υπάρχει οργασμός πρωτοβουλιών με τον δραστήριο Γ.Φούχτελ και όχι μόνο. Σχεδόν κάθε υπουργείο έχει έναν γερμανό «επιθεωρητή» που το επισκέπτεται σε τακτά διαστήματα και δίνει τις κατευθύνσεις του.

Η επίσκεψη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως ψήφος εμπιστοσύνης της Γερμανίας σε αυτήν και είναι αληθές. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ήταν ο «προστατευόμενος» του Σόιμπλε, ο Γ.Στουρνάρας που τον (προς)κάλεσε προς βοήθεια, όταν αποχωρούσε η ΔΗΜΑΡ και υπήρχαν φόβοι για το μέλλον της κυβέρνησης αλλά και του ιδίου. Είναι γνωστό ότι οι προσωπικές σχέσεις του με τον Ευ.Βενιζέλο, που απέκτησε ξαφνικά καθοριστικό ρόλο στην κυβέρνηση, δεν είναι καλές. Παρ’ όλα αυτά, οι φόβοι του έλληνα υπουργού Οικονομικών ήταν μάλλον υπερβολικοί, καθώς ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται τη χρησιμότητα του και σε καμία περίπτωση δεν θα προέβαινε σε μία κίνηση που θα ενοχλούσε τη Γερμανία

Γερμανοί δημοσιογράφοι εκτιμούν ότι το ταξίδι αυτό γίνεται κυρίως για να περάσει στους γερμανούς πολίτες το μήνυμα ότι «η ελληνική κρίση είναι υπό έλεγχο», καθώς όπως υποστηρίζουν «ο Σόμπλε μιλάει συνεχώς με τον Στουρνάρα και συναντιέται κάθε τόσο μαζί του. Δεν υπήρχε κάτι για το οποίο θα χρειαζόταν να έρθει στην Ελλάδα για να συνεννοηθούν. Τα θέματα της ατζέντας που θα ανακοινωθούν, έχουν όλα συζητηθεί καιρό τώρα» υποστηρίζουν και προεξοφλούν ότι η επίσκεψη θα κρατήσει μόλις λίγες ώρες.

Κατά τ΄άλλα «η στροφή του Σαμαρά εδώ κι ένα χρόνο έχει εντυπωσιάσει τη γερμανική κυβέρνηση» αναφέρουν. «Ο Βενιζέλος ήταν πάντα ο σταθερός συνομιλητής. Για τη ΔΗΜΑΡ αρχικά νόμιζαν ότι το πρόβλημα ήταν πιο σοβαρό, αλλά η ανησυχία τους κράτησε λίγες ώρες. Όχι, πως δεν υπάρχει φόβος για το αν θα αντέξει η κυβέρνηση. Η Γερμανία έχει κάνει πολλά. Έχει στήσει έναν τεράστιο μηχανισμό για να ελέγξει την κρίση. Δεν θέλει εκπλήξεις».
Αυτό το τελευταίο, θα είναι μάλλον και το μήνυμα που θα μεταφέρει ο Β.Σόιμπλε στην ελληνική κυβέρνηση, αν και το ίδιο επιθυμεί και αυτή. Άλλωστε στη Γερμανία ελπίζει για τη σωτηρία της, αγνοώντας ίσως τη ρήση ενός άλλου Γερμανού, του Οτο φον Μπίσμαρκ που έλεγε ότι «Το πεπρωμένο των αδύναμων είναι να καταβροχθίζονται από τους δυνατούς».
siouti@ependytis.gr

Πύλη ή κερκόπορτα;

του Κιμπι...

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει τον Φωτόπουλο στην ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», στον ρόλο του σταθμάρχη της Θυμαριάς, όπου εκτυλίσσεται ένα γαϊτανάκι συζυγικής απιστίας. Η Θυμαριά είναι ένα μικρό χωριό -μου είναι άγνωστο αν πράγματι υπάρχει- για το οποίο ο σταθμάρχης Φωτόπουλος θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι «μικρό, αλλά κόμβος». Κάπως έτσι και η εκτός παγκοσμίου παραγωγικού και εμπορικού χάρτη Ελλάδα υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανακτήσει τη θέση που είχε στο πέρασμα των αιώνων ως κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μικρά, παρηκμασμένη, υπερχρεωμένη, αλλά κόμβος. Ή πύλη, κατά την ορολογία που επισήμως υιοθέτησε ο πρωθυπουργός στο Πεκίνο και στη Σανγκάη. Για την ακρίβεια πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.

Θεμιτή η φιλοδοξία, αλλά πρέπει να σκεφτεί κανείς τα χωροταξικά, τα γεωοικονομικά, τα γεωπολιτικά και τα λοιπά όριά της. Για πόσους και ποιους «περαστικούς» η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πύλη; Πύλη τις Κίνας, του εργοστάσιου του κόσμου, προς τη Δύση και αντιστρόφως. Ενεργειακή πύλη της Ρωσίας προς την Ευρώπη, αλλά και πύλη για το αζερικό αέριο προς τον ίδιο προορισμό. Πύλη, ή για την ακρίβεια κόμβος, των δικτύων μεταφοράς, εμπορευματικών και επιβατικών, από ανατολάς προς δυσμάς και τούμπαλιν. Και για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα παραμένει βασική πύλη για τα μεταναστευτικά ρεύματα της Ασίας και της Αφρικής προς τη Δύση, ρεύματα τα οποία κατά κανόνα τροφοδοτεί η Δύση με τις πολεμικές και αποικιοκρατικές αθλιότητες στις οποίες συχνότατα επιδίδεται στην Ανατολή. Σημειωτέον, επίσης, ότι η Ελλάδα παραμένει πάντα πύλη, τουλάχιστον εφεδρική, για τις εκστρατευτικές εξόδους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προς Ασία και Αφρική. Επίσης, αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν ως πύλη για την οικονομική επέκταση της Ευρώπης στα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου των μεταναστευτικών πληθυσμών που εξόρισε η «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Το να γίνει μια χώρα «πύλη» ακούγεται ελκυστικό, προνομιακό. Υπόσχεται πλούτο, υπεραξίες, επενδύσεις, απασχόληση και εισόδημα. Ενέχει, ωστόσο, και τον κίνδυνο να τη μετατρέψει σε κέντρο διερχομένων. Το Χρηματιστήριο, για παράδειγμα, είναι εδώ και εβδομάδες μια «πύλη» κεφαλαίων που περνούν, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται. Τίποτα δεν έρχεται για να μείνει ή έστω να σταθμεύσει για λίγους μήνες. Το τραπεζικό σύστημα, επίσης, εδώ και τρεις δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε ως «πύλη» από την οποία πέρασαν κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων, και σ’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το χρηματοπιστωτικό big bang, από το οποίο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια ισχνή σκιά. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια των ΚΠΣ που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 πέρασαν επίσης από την «πύλη» της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ίχνη τους. Και το ολυμπιακό πάρτι του 2004 χρησιμοποιήθηκε ως μια τεράστια «πύλη» από κατασκευαστικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς, αλλά τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από το κατώφλι του απλώς διεύρυναν τη μαύρη τρύπα του χρέους.

Το να επιλέγει μια χώρα να γίνει «πύλη» δεν επιφέρει αυτονόητα αγαθά. Μπορεί να επισωρεύει και δεινά. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο παραδείγματα παγκόσμιων «πυλών» που πλήρωσαν το προνόμιό τους με πολύχρονη αποικιοκρατία, συρράξεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, πραξικοπήματα. Οι διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά, τεχνητές πύλες τις διεθνούς ναυτιλίας και δίκτυα κατάκτησης των παγκόσμιων αγορών από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, υπήρξαν ταυτόχρονα πυλώνες της αποικιοκρατίας για τους Αιγύπτιους και τους Παναμέζους. Οι δυο χώρες πλήρωσαν ακριβά, και μάλιστα αιματηρά, το προνόμιό τους.

Από πολλές απόψεις κάτι ανάλογο συνέβη και με το νεότερο ελληνικό κράτος. Η υποστήριξη της συγκρότησής του από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις σχετίζεται ακριβώς με το γεγονός ότι το αντιμετώπιζαν σαν μοναδική γεωγραφικά πύλη για τις οικονομικές, αποικιοκρατικές και επεκτατικές βλέψεις τους. Έστω κι αν οι βλέψεις αυτές ήταν ανταγωνιστικές -τα σχέδια της βρετανικής αυτοκρατορίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας συγκρούονταν στην κατανομή της ισχύος και της επιρροής στη διαμελιζόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία-, ευνόησαν την απελευθέρωση και τη συγκρότηση κράτους. Ωστόσο, το γεγονός ότι το κράτος αυτό παρέμεινε βασικά μια «πύλη», μια συμπληρωματική στις ισχυρές χώρες κρατική οντότητα και οικονομία, χωρίς ουσιώδη πολιτική και οικονομική αυτονομία, εξηγεί πολλές από τις αιματηρές περιπέτειες που διατρέχουν την ελληνική ιστορία από τα τέλη του 19ου και μετά. Ίσως και μέχρι τις μέρες μας, στους μνημονιακούς σκοτεινούς χρόνους.

Το αντεπιχείρημα που ενδεχομένως θα ακουστεί από τους ζηλωτές της μετατροπής της Ελλάδας σε «πύλη» είναι ότι ο ελλαδικός χώρος υπήρξε τέτοια πύλη ανέκαθεν. Από τους μυκηναϊκούς χρόνους και μετά, αυτή η έντονα διαμελισμένη κόγχη της Μεσογείου με τις δεκάδες νησιωτικές γέφυρες, που καθιστούσαν ασφαλέστερο ένα ναυτικό ταξίδι από την Πύλο στη Βόρεια Αφρική ή από τη Σικελία στα μικρασιατικά παράλια, αποτελεί τη σταθερή «πύλη» επικοινωνίας Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου. Ορθό, με τη διαφορά ότι ταυτόχρονα αποτέλεσε διαδοχικά την ενδοχώρα πολιτικά ισχυρών και οικονομικά ανθηρών ηγεμονιών ή αυτοκρατοριών επί σχεδόν 3.000 χρόνια, με μακρά σκοτεινά διαλείμματα, βεβαίως. Η αθηναϊκή θαλασσοκρατορία, η αλεξανδρινή αυτοκρατορία, τα ελληνιστικά βασίλεια, η ρωμαϊκή, η βυζαντινή και η οθωμανική αυτοκρατορία, με διακυμάνσεις και διαβαθμίσεις, προσέδιδαν στον ελλαδικό χώρο όχι απλά τον χαρακτήρα μιας «πύλης», αλλά μιας οικονομικής και κοινωνικής οντότητας που δεν εξαρτιόταν θανάσιμα από τους κύκλους της παγκόσμιας οικονομίας και του διεθνούς εμπορίου.

Επομένως, ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει σήμερα ως λύση ανασυγκρότησης τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη του διεθνούς εμπορίου, ακόμη κι αν μετατρέψει όλα τα λιμάνια σε «πάρκινγκ» εμπορευματοκιβωτίων στη διαδρομή τους από την Ανατολή προς τη Δύση και αντίστροφα, ακόμη κι αν διαθέσει όλα τα μεταφορικά δίκτυα, τις σιδηροδρομικές ράγες, τους οδικούς άξονες, τα αεροδρόμια, το έδαφος από το οποίο περνούν αγωγοί πετρελαίου και αερίου, αυτό δεν εξασφαλίζει μακρόχρονη επιβίωση. Η μετατροπή μιας χώρας σε «διάδρομο» αγαθών και κεφαλαίων με τους σημερινούς όρους δεν αποτελεί παρά συγκεκαλυμμένη μορφή αποικιοποίησης μιας οικονομίας χωρίς έναν ελάχιστο παραγωγικό ιστό. Εκτός από κούληδες, βαστάζοι και σερβιτόροι, οι Έλληνες κάτι πρέπει να παράγουμε στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Πολύ περισσότερο που διαθέτουμε μια πολλά υποσχόμενη γη, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει στο υπέδαφος και στην επιφάνειά της, κάτω από τη θάλασσα και στον αφρό της.

Το λέει, άλλωστε, και η Μέρκελ -«δεν νοείται χώρα χωρίς βιομηχανικό τομέα»-, με τη διαφορά ότι είναι η ίδια η χώρα που πρέπει να επιλέγει το είδος παραγωγικής δραστηριότητας που την καθιστά απαραίτητη κι όχι συμπληρωματική στις οικονομίες των ηγεμόνων της.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, το «όραμα» της μετατροπής της Ελλάδας σε πύλη της Κίνας, της Ρωσίας, της Γερμανίας και οποιουδήποτε άλλου εξελίσσεται σε μια αποδοχή της νέας αποικιοποίησής της. Εκτός από αποικία χρέους, η ελληνική οικονομία προορίζεται για μια κανονική εμπορευματική αποικία, με τους όρους της σκληρής αποικιοκρατίας των προηγούμενων αιώνων. Το πλεονέκτημα της πύλης μετατρέπεται σε μια κερκόπορτα άλωσης της επικράτειας, των υποδομών της, του πλούτου της και των ανθρώπων της. Αν μάλιστα ο αποικισμός συνεχιστεί με τους κινεζικούς όρους απασχόλησης που φημολογείται πως επικρατούν στο λιμάνι του Πειραιά ή τους όρους «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας που επιβάλλει η τρόικα (οποία αγαστή συνέργεια!), τότε η «πύλη» της Ανατολής για τη Δύση, και αντιστρόφως, για τους ιθαγενείς καταλήγει απλώς μια πύλη για την κόλαση.



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Mεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά

παιδιά με μαύρα μάτια, αγάλματα πικρά

Γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ τη Μεσόγειο



Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί

τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή.

Νησιά σαν περιστέρια, αιώνιες φυλακές,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά,

τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά.

Λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου,

το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Εδώ, στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ.

Mεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών.

Τα όνειρα που ’παίζαν στα βαθιά νερά

γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά.

Στην Ισπανία εχάθη η λέξη «λευτεριά».

Πάντα η Αθήνα μένει όνειρο πικρό.

Το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ στη Μεσόγειο…


Δημήτρη Χριστοδούλου, «Μεσόγειος» (Μουσική Ζορζ Μουστακί)


(Από τη στήλη «Ελεύθερος Σκοπευτής», Επενδυτής, 25/5/2013)

Ελλάς… Κινέζων Επιστρατευμένων...

Μιχάλης Σιάχος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Ζητείται (ακόμη;) ελπίδα και διέξοδος

Ο πρωθυπουργός και η κουστωδία του στην Κίνα, η χώρα πίσω σφραγισμένο στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και… ανέργων. Σε αυτό το ιδιότυπο διαρκές στύψιμο συνειδήσεων και ψυχικών αντοχών υποβαλλόμαστε, στις μυλόπετρες μιας «μαγικής εικόνας» από τη μία πλευρά και μιας ζοφερής καθημερινότητας από την άλλη. Παγιδευμένοι σε μια κατάφωρη παραγνώριση της πραγματικότητας, είναι όλο και δυσχερέστερο να χαρτογραφηθεί ο αναγκαίος δρόμος της διεξόδου, ενώ είναι επείγον γιατί τα περιθώρια εξαντλούνται επικίνδυνα.

Στρατόπεδο και οικόπεδο
Η νέα πρωτοτυπία της κυβέρνησης, να κηρύξει προληπτική επιστράτευση, ασφαλώς δεν αναιρέθηκε, έπειτα από τη… «μη απόφαση» των καθηγητών. Κι έτσι, με κυβερνητική σφραγίδα οιονεί ολόκληρη η επικράτεια μετατρέπεται σε στρατόπεδο εκμετάλλευσης κι εξαθλίωσης. Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με καμία εκδοχή δημοκρατίας, έστω συρρικνωμένης, έστω με στοιχεία αυταρχικής εκτροπής, αλλά πάντως κατά βάση δημοκρατίας. Αντιθέτως, εμπεδώνεται εδώ και μια τριετία το καθεστώς της «έκτακτης ανάγκης», ό,τι δηλαδή ο λαός πηγαία καταδικάζει ως χούντα. Υπάρχουν ακόμη, άραγε, αμφιβολίες περί αυτού; Ίσως μόνο γιατί η ξεκάθαρη αναγνώριση, υποχρεώνει σε ανάλογη χάραξη προσανατολισμού και πρακτικής στάσης.
Ο Α. Σαμαράς πάντως, έχοντας αλυσοδέσει την κοινωνία στο χακί ζουρλομανδύα του Μνημονίου, έφυγε σε ταξίδι για δουλειές. Ως κοινός πλασιέ πρόσφερε στους Κινέζους άρχοντες μια… «κινεζοποιημένη» χώρα, ως εύφορη έρημο προς λεηλασία. Τα λεγόμενα «μνημόνια συνεργασίας» που υπογράφτηκαν πανηγυρικά, συνιστούν υποθήκες ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας και υποσχετικά παραχώρησης βάσεων για τη διείσδυση των κινέζικων μεγαθηρίων στις αγορές της Ε.Ε. Βέβαια, το σε ποιο βαθμό και το αν όλα τούτα θα τελεσφορήσουν, εξαρτάται ελάχιστα από τις ικανότητες του Έλληνα πρωθυπουργού ως ντίλερ.
Σε άλλο επίπεδο, στη διελκυστίνδα μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε., της Κίνας, αλλά και των ΗΠΑ και της Ρωσίας, θα κριθεί ο διαμοιρασμός της λείας στο ρημαγμένο οικόπεδο «Ελλάς». Η ουσία εδώ βρίσκεται. Το σενάριο του «succes story», που τώρα ο Σαμαράς ανεβάζει και στις σκηνές του εξωτερικού, συγκεντρώνοντας διεθνή εύσημα (βλέπε τις αναβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης και την πτώση των spreads), είναι γραμμένο με τα απομεινάρια μιας κατεδαφισμένης χώρας και μιας διαλυμένης κοινωνίας. Οι «Ελληνοκινέζοι» επιστρατευμένοι είναι το δέλεαρ που ερεθίζει τα αρπακτικά των αγορών και τις ισχυρές δυνάμεις μιας παγκοσμιοποίησης που αποσυντίθεται σε νέους ανταγωνισμούς που αναζωπυρώνονται και φραγμούς που υψώνονται, καθώς η κρίση εμμένει και βαθαίνει σε πλανητικό επίπεδο. Οι «δικοί μας», πολιτικοί υπάλληλοι και πολύφερνοι μεταπράτες, εννοείται πως απλώς θα διεκπεραιώσουν.

Δουλειές και δουλείες
Είναι σαφές, λοιπόν, πως δεν συνιστά με καμία έννοια αναπτυξιακό οικονομικό υπόδειγμα η αποικιοποίηση της χώρας. Υπό τα δεσμά του χρέους και του Μνημονίου, υλοποιείται η αρπαγή με προπέτασμα καπνού το «αναπτυξιακό θαύμα». Κι όχι μόνο: Η επίσκεψη στην Κίνα προβλήθηκε και ως υψηλή εξωτερική πολιτική. Εξασφαλίστηκε, όπως ανακοινώθηκε, η συμμαχική στάση της Κίνας στο… Κυπριακό. Στο μυαλό των φωστήρων της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν μπορεί βεβαίως κανείς να διεισδύσει, όμως ακόμη κι αυτοί δεν μπόρεσαν να κρύψουν το άδειασμα από την αμερικανική υπερδύναμη, καθώς εν μέσω της βαρυσήμαντης επίσκεψης Ερντογάν στις ΗΠΑ, ματαιώθηκε μέχρι νεωτέρας η επικείμενη συνάντηση Σαμαρά-Ομπάμα.
Ταυτόχρονα δημοσιοποιήθηκε η έκθεση της Ε.Ε., που αποκαλύπτει την αναγκαιότητα νέων μέτρων μέχρι 8 δισ. στη διετία 2015 και ’16, ενώ επίκειται η νέα επιθεώρηση της τρόικας που εξαγγέλλει πιο σφικτή μηνιαία επιτήρηση. Τα νέα στοιχεία, που ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός Σταϊκούρας παρουσίασε για τη δραματική αστοχία των εσόδων από το ΦΠΑ και τον ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, καθώς και η εξευτελιστική κοροϊδία των κριτηρίων απαλλαγής από το χαράτσι, προδικάζουν το απόλυτο αδιέξοδο. Η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της εντεινόμενης αφαίμαξης και εξαθλίωσης.
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά έχει ξεκαθαρίσει το πρόγραμμά της: σιδερένια φτέρνα, κινεζοποίηση, διαμοιρασμός. Και το εκτελεί. Ανενόχλητη; Χωρίς το «όχι» και το «stop» της λαϊκής ενεργοποίησης, δεν ανοίγει ο δρόμος της λυτρωτικής ανατροπής. Χωρίς την προοπτική της διεξόδου για τη χώρα, σε άλλη ρότα από τον εφιάλτη της αποικιοποίησης, το δυναστικό καθεστώς των δανειστών και το πολιτικό σύστημα της κλεπτοκρατίας, δεν πυροδοτείται το πολιτικό ρεύμα της αλλαγής και της χειραφέτησης. Οι όροι και οι προϋποθέσεις αναζητούνται ακόμη.
Εκεί, στους «όρους και τις προϋποθέσεις», σκάλωσε -λέει- και η υλοποίηση της απόφασης των μαζικών συνελεύσεων των καθηγητών, όπου φύσηξε μετά από καιρό αγωνιστικό φρόνημα. Δεν είναι τυχαίο, ούτε λογοπαίγνιο, είναι η ουσία που διαρκώς, γενικώς και αορίστως παραπέμπεται…

Όλοι μαζί με ποιον;

Του Κώστα Καπνίση, Periodista...

Όλοι μαζί;

Τον τελευταίο καιρό ακούγεται όλο και πιο συχνά το επιχείρημα ότι όλη η κοινωνία πρέπει να ξεχάσει τι έγινε και πως έφτασε η χώρα ως εδώ και να προχωρήσει όλη μαζί. Αυτό που παραλείπουν να πουν όσοι μπαίνουν σε αυτή τη λογική του παραλόγου είναι να πάνε όλοι μαζί με ποιους;

Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα γελοίο επιχείρημα, εντελώς ξεδιάντροπο που δεν έχει άλλο στόχο παρά τον αποπροσανατολισμό των μαζών. Η ελληνική κοινωνία έχει γονατίσει μπαίνοντας στον έκτο χρόνο οικονομικής ύφεσης με επίσημη ανεργία που ξεπερνά το 27%, και πραγματική που ξεπερνά το 30%. Ειδικότερα στους νέους ο δείκτης ξεπερνά το 60%. Με απλά λόγια, η μισή και πλέον Ελλάδα αδυνατεί να επιβιώσει.

Την ίδια στιγμή στο υπόλοιπο μισό η κατάσταση είναι πάλι διαιρεμένη. Οι μισοί των μισών το μόνο που καταφέρνουν είναι να βγάζουν οριακά πέρα τις υποχρεώσεις τους. Συνολικά, αν ήθελε κάποιος να καταλήξει σε ένα ρεαλιστικό συμπέρασμα θα έλεγε ότι πρόκειται για μια εντελώς κατεστραμμένη χώρα του ¼. Τούτη η χώρα υπομένει το Σισύφειο μαρτύριο για να καλοπερνά ένα 25%. Η όλη κατάσταση βέβαια δε θυμίζει ούτε για αστείο μια χώρα από αυτές που έχει επικρατήσει να λέγονται κράτη δυτικού τύπου. Περισσότερο μοιάζει με τριτοκοσμική χώρα με μια διαφορά. Εκεί τουλάχιστον οι πολίτες δεν πληρώνουν για υπηρεσίες που δεν τους παρέχονται. Απολαμβάνουν την όποια βοήθεια από διεθνείς οργανισμούς που φροντίζουν να μετριάσουν στο βαθμό που μπορούν και είναι εφικτό την ανθρωπιστική καταστροφή.

Με αυτόν τον τρόπο οι κάτοικοι καταφέρνουν έστω και υποτυπωδώς να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, φαγητό, νερό και παιδεία. Η κατάσταση στην Ελλάδα εδώ και αρκετό καιρό έχει αρχίσει να οδηγείται σε τέτοια πια μονοπάτια. Εκεί την έφτασαν οι πολιτικοί φωστήρες που εδώ και είκοσι χρόνια κρατούν τις τύχες του λαού στα χέρια τους. Το περίεργο δεν είναι αυτό. Δεν πήραν άλλωστε την εξουσία με πραξικόπημα. Με εκλογές την πήραν. Το πώς βέβαια κατόρθωναν να εξασφαλίζουν τις εκλογικές νίκες και τωρινές συνεργασίες τους είναι ένα άλλο θέμα για το οποίο έχει και η κοινωνία το δικό της μερίδιο ευθύνης.

Το τι ήταν και τι είναι αυτοί που κυβέρνησαν τούτο τον ταλαίπωρο τόπο το απέδειξαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές όπου δε δίστασαν να ενωθούν προκειμένου να συνεχίσει ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που εκπροσωπούν να κρατά με νύχια και με δόντια την εξουσία. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το ποσοστό που συγκέντρωναν και οι δύο «αντίπαλοι» μαζί που άγγιζε το 85%. Τον Ιούνη του 2012 το ποσοστό αυτό έπεσε στο μισό παρόλο που προστέθηκε και ένας τρίτος πόλος που δεν ήταν άλλος από αυτόν της «υπεύθυνης αριστεράς». Οι άνθρωποι ήταν ξεκάθαροι. Είδαν φως και ψητό και βούτηξαν με τα μούτρα. Ο θυμόσοφος λαός βέβαια έχει και μνήμη και κρίση και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις λέει το περίφημο «έχουν γνώση οι φύλακες». Για αυτό τον λόγο άλλωστε και εκδιώχθηκαν από τη σημερινή Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη της Αριστεράς.

Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, το «ΠΑΣΟΚ» και η ΝΔ έτριβαν τα χέρια τους πέρυσι τέτοιον καιρό από αυτό το απρόσμενο δώρο. Αντιμετώπισαν βέβαια κάποια μικροπροβλήματα στο μοίρασμα των θέσεων γιατί ο τρίτος πόλος ήταν ιδιαίτερα απαιτητικός αλλά και πάλι κατάφεραν και καταφέρνουν να κρατούν τις «ισορροπίες». Αυτές βέβαια μοιάζουν με «ισορροπίες» του τρόμου αλλά μπροστά στο «ψητό» μικρή σημασία έχει. Καρέκλες να υπάρχουν και όλα βρίσκονται. Από την άλλη μεριά η ντόπια επιχειρηματική ελίτ κάνει πάρτι ανενόχλητη και ανερυθρίαστα πια.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι βρίσκονται επίσημα σε αναστολή ή και καταστολή. Όπως το πάρει κάποιος. Η χώρα είναι ένα πτώμα σε προχωρημένη σήψη και τα ντόπια κοράκια έχουν κάνει και κάλεσμα σε ξένα αρπακτικά για τη νομή της πίτας. Το έκαναν όχι γιατί το ήθελαν. Δεν έχουν συνηθίσει να μοιράζονται τα κέρδη τους άλλωστε. Προχώρησαν σε αυτή την κίνηση γιατί τους ήταν απαραίτητη για να επιβιώσουν. Με αυτόν τον τρόπο έδωσαν τα διαπιστευτήριά τους στους Γερμανούς «φίλους» μας και συνεχίζουν ακάθεκτοι να πρωταγωνιστούν σε ένα έργο γνωστό πια ακόμα και σε αυτούς που έλεγαν ότι δεν ήξεραν τι πραγματικά συνέβαινε. Ήξεραν αλλά κάτι οι γνωριμίες με τους τοπικούς βουλευτές, κάτι τα ρουσφέτια, κάτι οι άλλες μικροεξυπηρετήσεις και η κατάσταση έφτασε μέχρι εδώ.

Αν το δει κάποιος από ιστορικής πλευράς θα θυμηθεί την Ελλάδα που έβγαινε μέσα από 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Οθωμανούς και έπεφτε πάνω σε μια νέα παρόμοια περίοδο. Απλώς έτυχε το τουρκικό φέσι να αντικατασταθεί από το ευρωπαϊκό και «πολιτισμένο» φράκο. Αυτό βέβαια δεν περιποιεί τιμή για τη χώρα. Τουναντίον. Περισσότερο θυμίζει προτεκτοράτο παρά ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα. Για αυτό άλλωστε φρόντισαν και οι «φίλοι» ευρωπαίοι εταίροι να μπουν οι ανάλογες υπογραφές. Απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας, αναστολή συνταγματικών διατάξεων, λύση των διεθνών διαφορών σε επίπεδο χρέους σε αγγλικό δίκαιο και άλλα τινά. Καθόλου τυχαία.

Ακόμα και για τις περίφημες γερμανικές αποζημιώσεις έχει μπει ρήτρα στα Μνημόνιά τους ότι δε θα γίνει δεκτός οποιοσδήποτε συμψηφισμός με το ελληνικό χρέος προς τους δανειστές. Αυτό βέβαια από μόνο του δικαιώνει ανθρώπους όπως ο Μανώλης Γλέζος και αρκετών άλλων που χρόνια μάχονται για το ζήτημα των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Όλο αυτό το συρφετό των ανεπάγγελτων, των παιδιών του κομματικού σωλήνα, των επαγγελματιών κηφήνων μαζί με τη διαπλεκόμενη μιντιοκρατία έχουν ξεχυθεί τον τελευταίο καιρό στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μη μπορώντας πια να πείσουν τον λαό με τα ξεπερασμένα πια ψέματά τους για την «ανάπτυξη» που έρχεται έχουν βρει ένα άλλο σύνθημα – τέχνασμα. Το περίφημο «πάμε όλοι μαζί» ή αλλιώς «κομμάτι της κοινωνίας και εμείς και συμπάσχουμε».

Τα πράγματα πια είναι απλά και ξεκάθαρα. Ο ελληνικός λαός τόλμησε να απεμπλακεί σε ένα σχετικά ικανοποιητικό ποσοστό από αυτούς τους βασανιστές. Οφείλει να κάνει και το επόμενο βήμα που θα τον λυτρώσει οριστικά και αμετάκλητα από τους τυράννους που τον εξουσιάζουν. Δεν πρέπει να πιστέψει για κανέναν λόγο αυτούς που αποδεδειγμένα όχι μόνο του λένε ψέματα αλλά βουλιάζουν μέσα στα χιλιάδες σκάνδαλα και τη διαφθορά τους. Είναι σάπιοι μέχρι τα οστά. Είναι επικίνδυνοι. Το «όλοι μαζί» που εκπέμπουν απευθύνεται στο 25% της ελληνικής κοινωνίας. Όταν το 75% συνειδητοποιήσει τη δύναμή του τότε θα μιλάμε για μια πραγματική αλλαγή που είναι προαπαιτούμενο για να ανατραπούν τα δεδομένα. Ενωμένος ο λαός ποτέ δεν έχασε και από κανέναν στην Παγκόσμια Ιστορία.

Αυτό πρέπει να γίνει κτήμα και συνείδηση του καθενός. Αλλαγή πορείας με αυτούς τους επαίσχυντους στο τιμόνι της χώρας και στα καίρια πόστα δε γίνεται. Ξεκάθαρα πράγματα και καθαρές κουβέντες. Οι συγκεκριμένοι πρέπει να ξηλωθούν το γρηγορότερο δυνατό και χωρίς περιστροφές. Κάθε προσπάθεια συναλλαγής ή συζήτησης μαζί τους είναι ανάχωμα στη προσπάθεια εξόδου της χώρας από το σκοτάδι. Τούτο οφείλει να γίνει κατανοητό σε όλους τους τόνους. Άλλος χρόνος για πειράματα και υπομονή δεν υπάρχει. Το νέο Κράτος που θα ξεπηδήσει και θα αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του θα πρέπει να εφαρμόσει την πεπατημένη. Κανένα Κράτος που σέβεται τον εαυτό του δε συναλλάσσεται με εγκληματίες, κανένας λαός δε ξεχνά ποιοι ήταν αυτοί που τον έφτασαν μέχρι την καταστροφή…

Εν ελληνική αποικία, 200 π.Χ.-2013 μ.Χ....

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην αποικία  /  Δεν μένει η ελαχίστη αμφιβολία
Κ.Π. Καβάφης
Το ποίημα «Εν μεγάλη ελληνική αποικία» του Κωνσταντίνου Καβάφη μιλά για μια αρχαία, ελληνική αποικία η οποία, αντιμετωπίζοντας δεινά προβλήματα, αποφασίζει να αποταθεί για βοήθεια σε κάποιον ή κάποιους αναμορφωτές που αμέσως απαιτούν όλο και πιο δυσβάστακτες θυσίες ώς τη στιγμή που οι κάτοικοι της αποικίας, που οι αναμορφωτές έχουν φροντίσει να τη γδύσουν προς ίδιον όφελος, αποφασίζουν να απαλλαγούν από τις ύποπτες υπηρεσίες τους.
Δεν καταφεύγω σε στίχους μεγάλων ποιητών για να ενισχύσω τις όποιες απόψεις μου με σεβαστές παραπομπές. Το ομολογώ. Η καβαφική αποικία και η σημερινή Ελλάδα δεν έχουν πολλά κοινά. Πρώτον διότι η κατάστασή μας είναι πολύ πιο δραματική από αυτήν της αρχαίας αποικίας, της οποίας οι κάτοικοι μπορούσαν ακόμα να ισχυρίζονται ότι «τέλος πάντων, να τραβούμε εμπρός». Και δεύτερον διότι δεν είμαστε, τουλάχιστον επισήμως, αποικία. Εχουμε τέλος πάντων ακόμη κάτι σαν κοινοβούλιο, κάτι σαν παιδεία, κάτι σαν στρατό, κάτι σαν κρατική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Η αναπάντεχη αντιστοιχία βρίσκεται αλλού: στον «εσωτερικό» και όχι μετακλητό μεταρρυθμιστή που κρύβουν κάποιοι ιθαγενείς δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες ή και διανοούμενοι της νεο-αποικίας μας – όρο που καθώς τώρα το σκέφτομαι θυμίζει άλλους, όπως νεοφιλελευθερισμός, νεοπλασία κ.λπ. Οι αυτόκλητοι αυτοί αναμορφωτές ή παραμορφωτές είναι συχνά αστέρια της σόουμπιζ, με την αντικειμενική ενημέρωση ασπίδα της διαπλοκής τους, καλλιτέχνες μεγάλου βεληνεκούς που δεν θέλουν να το μειώσουν ή διανοούμενοι που χρόνια έβγαλαν και συνεχίζουν να βγάζουν το ψωμάκι -ή μάλλον το παντεσπάνι τους- πουλώντας επίπλαστη πρόκληση και ασφαλή παραξενιά. Τόσο οι πρώτοι όσο και οι υπόλοιποι έχουν μια ιδιότυπη σχέση με τη φτώχεια και τις θυσίες, καθώς προβαίνουν σε δηλώσεις του τύπου «τώρα που θα φτωχύνουμε θα γίνουμε καλύτεροι» ή, λίγο πιο σεμνά, «ενδέχεται να γίνουμε είτε χειρότεροι είτε καλύτεροι».

Είναι χαρά οφθαλμών το γεγονός ότι τέτοιες βαθυστόχαστες σοφίες εκφωνούνται μεσολαβημένες στις πιο προβεβλημένες εκπομπές των Μέσων, είτε «λάιβ» μπροστά στο σύνολο της μνημονιακής ελίτ της χώρας, η οποία, προφανώς αυτοαναγνωριζόμενη σ’ αυτές, τις επικροτεί, ίσως και διότι τις θεωρεί κάτι σαν τον πνευματικό στόκο που βοηθά στη συνοχή της. Μα θα μου πείτε: Κανείς από όλο αυτόν τον καλό κόσμο δεν υποψιάστηκε ότι αυτοί οι ξεδιάντροποι υπέρμαχοι της ηθικοπλαστικής φτώχειας μιλούν πάντα ΓΙΑ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, διότι οι ίδιοι είναι οι τελευταίοι που θα χάσουν τις παχυλές αμοιβές τους και τις καταθέσεις τους που καμιά λίστα Λαγκάρντ δεν πρόκειται ποτέ να αποκαλύψει; Η απορία είναι τουλάχιστον αφελής. Ο καλός κόσμος είναι καλός κόσμος ακριβώς διότι δεν κάνει τέτοιες ενοχλητικές ερωτήσεις. Τα άλλα είναι για εμάς τους ανάγωγους που, όπως και ο Καβάφης, δεν μάθαμε να εκτιμούμε αυτούς που δηλώνουν αναμορφωτές με το αζημίωτο.

Το πριγκιπάτο της φαυλότητας...

Κιμπι...

(Ελεύθερος Σκοπευτής, Επενδυτής, 15/3/2013)

«Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι», έλεγε ο ρεπόρτερ - ερευνητής Πρίφτης, ήρωας του ομώνυμου σίριαλ του 1991, εποχή κατά την οποία η ιδιωτική τηλεόραση μπουσούλαγε, τολμούσε τη σάτιρα και δεν είχε εξελιχθεί σε τερατώδη διαπλοκή. Ο Πρίφτης, για όσους δεν θυμούνται ή δεν ξέρουν λόγω ηλικίας, ήταν η καρικατούρα ενός δημοσιογράφου που κυνηγούσε τις μεγάλες αποκαλύψεις κατά της εξουσίας,

αλλά πάντα σκόνταφτε στη μικροεξουσία των ιδιοκτητών της εφημερίδας του. Εξ ου και ο πικρός καημός του: «Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι!». Στο μεταξύ, οι εξουσίες μεγάλωσαν. Έγιναν γιγαντιαίες, δυσκίνητες, τόσο που δεν χωρούσαν στον ελλαδικό μικρόκοσμο, έπιασαν όλο τον χώρο και τον χρόνο, μέχρι που έσκασαν όλες μαζί, σαν φούσκες. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ελληνικής κρίσης, που η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία τη ζει σαν τραγωδία και η ελίτ σαν φάρσα, είναι η ταχύτητα με την οποία συρρικνώθηκαν οι μικρομέγαλες εξουσίες μπροστά στην εισβολή των επιτηρητών με τη θεσμική περιβολή της τρόικας. Οι τραπεζίτες, η επιχειρηματική διαπλοκή, το μιντιακό λόμπι, οι προμηθευτές, το κομματικό σύστημα, τα «πελατάκια» που τους περιστοιχίζουν, τα golden boys and girls που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ακριβοπληρωμένων κρατικών θέσεων και ιδιωτικών οφιτσίων, υποθέτοντας ότι ολόκληρο το σύμπαν θα συνωμοτούσε πάντα για να τους εξασφαλίζει χρήμα και κύρος.

Αυτή η συνθήκη έχει ανατραπεί. Όχι μόνο γιατί το μνημόνιο και η τρόικα έχουν επιβάλει ανοικτά όρους προτεκτοράτου στη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλά και γιατί η ίδια η θεσμική εξέλιξη της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, μέσω του δημοσιονομικού συμφώνου και του συμφώνου για το ευρώ, αφαιρεί μεγάλο μέρος κρατικής κυριαρχίας από την πολιτική τάξη κάθε χώρας. Εξ ου και οι μικρές πολιτικές «εξεγέρσεις» τύπου Ιταλίας, που καταγράφονται ακόμη και από πολιτικούς τύπου Μπερλουσκόνι κατά του «4ου Ράιχ». Δεν ξύπνησε ο αντιιμπεριαλιστής μέσα τους. Απλά, πασχίζουν να διατηρήσουν ζωτικό χώρο για την άσκηση της εξουσίας τους. Τι λόγο ύπαρξης θα έχουν τα κομματικά τους πολυκαταστήματα, αν όλα αποφασίζονται στις Βρυξέλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο; Αυτός ο νέος καταμερισμός εξουσίας, στην περίπτωση της Ελλάδας εφαρμόζεται σε τόσο ακραία εκδοχή, ώστε φέρνει το κομματικό σύστημα στα όρια υπαρξιακής κρίσης. Αποσταθεροποιεί ένα παραδοσιακό σύστημα νομής της εξουσίας που βασιζόταν στην ανακύκλωση προσώπων και ρόλων από τις ΔΕΚΟ στις τράπεζες, από τις τράπεζες στα κρατικά πόστα και από εκεί στην άμεση εμπλοκή στην πολιτική ή στην υπουργοποίηση. Και αντιστρόφως. Μαζί με αυτόν τον κύκλο (αυτο)εξυπηρετούμενων αποσταθεροποιείται και ο κύκλος των εξυπηρετούμενων: επιχειρηματίες τρόφιμοι του Πρυτανείου, συστηματικά διευκολυνόμενοι μεγάλοι φοροφυγάδες, σταθεροί πλειοδότες των στημένων διαγωνισμών, προνομιακοί δανειολήπτες των τραπεζών, διεφθαρμένοι κρατικοί αξιωματούχοι. Το μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αποσταθεροποίηση του παραδοσιακού συστήματος αλληλοεξυπηρέτησης πολιτικής και οικονομικής ελίτ το δείχνουν θεαματικά οι χειροπέδες, τα εντάλματα σύλληψης και της φυλακής τα σίδερα, πίσω από τα οποία βρίσκονται από τη μια μέρα στην άλλη άνθρωποι που είχαν «ευεργετήσει» τόσο γενναιόδωρα την πολιτική και επιχειρηματική πελατεία.

Το σχέδιο «εξυγίανσης» του ελλαδικού προτεκτοράτου που εφαρμόζει μεθοδικά η τρόικα δεν έχει, βέβαια, αγαθές προθέσεις για την κοινωνία. Το αντίθετο, μάλιστα. Διαπνέεται από βαθύτατη μισανθρωπία, από έναν χωρίς προηγούμενο κοινωνικό κυνισμό, από καταστροφικές ιδεοληψίες και από μια αδιαπραγμάτευτη, αρπακτική ιδιοτέλεια, για λογαριασμό των πιστωτών, οι οποίοι θεωρούν πως πρέπει να πάρουν στο πολλαπλάσιο «τη λίβρα κρέας» που τους αναλογεί για όσα μας δανείζουν. Ο δημόσιος πλούτος της χώρας αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο μεγάλου πλιάτσικου και το ανθρώπινο δυναμικό ως μυϊκή μάζα προς εκμετάλλευση, ως υποζύγια του χρέους ή ως πελατεία πολυκαταστήματος. Αλλά η εφαρμογή αυτού του «εξυγιαντικού» σχεδίου διαπνέεται από μιαν αντίφαση. Η ολοκλήρωσή του προϋποθέτει τη διαμεσολάβηση της εγχώριας πολιτικής ελίτ – εξ όσων γνωρίζουμε, δεν έχει σκεφθεί κανείς στην Ε.Ε. ή στο ΔΝΤ το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής εισβολής και της εγκατάστασης μιας κανονικής κατοχικής κυβέρνησης. Υπάρχει, λοιπόν, μια λεπτή κόκκινη γραμμή που πρέπει να χαραχτεί με προσοχή, εν είδει μιας νέας διάκρισης εξουσιών. Η τρόικα και οι πιστωτές έχουν καταστήσει σαφές, διά του μνημονίου, ποιο κομμάτι της διακυβέρνησης θεωρούν πως τους ανήκει. Πρώτα απ’ όλα, ό,τι έχει σχέση με τη ροή του χρήματος. Έπειτα, ό,τι σχετίζεται με τη διαχείρισή του. Και, τέλος, ό,τι αφορά στην αξιοποίηση κάθε πηγής πλούτου. Πρακτικά αυτό μεταφράζεται στους εξής τομείς: έλεγχος του τραπεζικού συστήματος (μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και του EFSF), έλεγχος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δηλαδή του κρατικού ταμείου (στόχος που προσεγγίζεται μέσω πολιτικά στεγανών φορολογικών μηχανισμών ή μέσω του «υπερυπουργού» εσόδων) και, τέλος, έλεγχος της δημόσιας περιουσίας (ρόλος που ανατέθηκε στο ΤΑΙΠΕΔ, του οποίου ωστόσο ίσως δεν έχουμε δει την έσχατη εκδοχή). Γύρω από αυτούς τους ημιαυτόνομους από την συμβατική πολιτική εξουσία πόλους, υπάρχουν και μερικοί ακόμη υποδεέστεροι, αλλά όχι ασήμαντοι, που τελούν υπό την άμεση ή έμμεση πολιτική των πιστωτών: το Παρατηρητήριο της Αυτοδιοίκησης. Οι Ανεξάρτητες Αρχές που εποπτεύουν επιμέρους αγορές και, κατά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, πρέπει να μείνουν «προστατευμένες» από την πολιτική διελκυστίνδα και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, προσηλωμένες στην αγνή, «τεχνοκρατική» μεθοδολογία της. Κι ακόμη ένα σωρό άλλες «μικρές εξουσίες», σαν αυτές που φοβόταν ο Πρίφτης: η Task Force του Ράιχενμπαχ ή τα συμβούλια της Ελληνογερμανικής ή της Ελληνογαλλικής συνεργασίας.

Οι δυνάμεις που έφεραν το μνημόνιο και τους επιτηρητές έχουν θεωρητικά συναινέσει σ’ αυτή την ευρεία εκχώρηση κυριαρχίας και άσκησης διακυβέρνησης προς τους εκπροσώπους των πιστωτών. Κινήθηκαν, όμως, με την πεποίθηση ότι η ισχνή φλούδα εξουσίας που τους απομένει είναι αρκετή για να κρατήσουν την πολιτική τους οντότητα ως κόμματα, ως πολιτικοί μηχανισμοί, ως λόμπι διαπλοκής. Τώρα, ανακαλύπτουν ότι δεν τους αρκεί. Όσα διαδραματίστηκαν το τελευταίο δεκαήμερο στις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις με την τρόικα για απίστευτης ανοησίας τεχνικά θέματα, όπως το αν οι δόσεις εξόφλησης των οφειλών στο Δημόσιο θα είναι 36 ή 48, αποκαλύπτουν μια ασάφεια στη χάραξη της «λεπτής κόκκινης γραμμής». Και μιαν ένταση γύρω από τη νέα κατανομή εξουσίας. Η συγκυβέρνηση, και πρωτίστως το Μαξίμου, μπορεί να «ανέχθηκε» τις επιλογές της τρόικας στο ΤΧΣ, αλλά κινήθηκε με αγχώδη ταχύτητα για να καλύψει τα κενά που προέκυψαν από τη βολική δικαστική καραμπόλα στην ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ, στις ΔΕΚΟ και στις κρατικές θέσεις που επηρεάστηκαν, ή σε κομβικούς μηχανισμούς όπως οι φορολογικοί. Αλίευσε στελέχη από τον γνώριμο κύκλο ανακυκλώσιμων προσώπων, από την κλασική επετηρίδα που περιλαμβάνει κομματικούς επιτελείς, ταλιμπάν της αγοράς και ανθρώπους που το έχουν δίπορτο μεταξύ επιχειρηματικότητας και κρατικών θώκων, οι οποίοι εκθειάζονται για την τεχνοκρατική τους επάρκεια, αλλά σέρνουν πίσω τους μακριές σκιές σκανδάλων τύπου ΑΓΕΤ-Calcestruzzi, με εμπλοκή ακόμη και της Κόζα Νόστρα.  Αποτυχημένοι πολιτευτές, μάνατζερ που τους ξέβρασε η ύφεση, αστέρες της τρικομματικής Γιάλτας «4-4-2», άνθρωποι με σκιώδες παρελθόν αποτελούν την ανθρώπινη πρώτη ύλη με την οποία η συγκυβέρνηση προσπαθεί να περισώσει ένα πριγκιπάτο της φαυλότητας μέσα στο βαθύ «ανεξάρτητο» κράτος που θέλει να εγκαθιδρύσει η τρόικα στο ελλαδικό προτεκτοράτο. Αυτό το παιχνίδι νομής της εξουσίας -σταθερά ερήμην και εις βάρος της κοινωνίας- είναι προς το παρόν ελεγχόμενο. Ακολουθεί μια προβλεπόμενη σκηνοθεσία κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης. Αλλά, ταυτόχρονα, περιέχει το σπέρμα μιας ενδεχόμενης ρήξης. Το παρατηρεί κανείς στις λεπτές αποχρώσεις της φωνής των κυβερνητικών εταίρων, όταν αποφασίζουν να την υψώσουν λίγο παραπάνω από όσο επιτρέπει το μνημονιακό σαβουάρ βιβρ. Αν μάλιστα αυτό το διακριτικό προς το παρόν μπρα ντε φερ συνεχιστεί με φόντο μιαν «εξυγίανση» που εξελίσσεται σε καλπάζοντα καθολικό καρκίνο, ποιο κίνητρο θα μείνει στους «έπαρχους» να δηλώνουν υποταγή και πίστη στους «ύπατους»;

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ
Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
οι τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κ. Π. Καβάφη, «Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.Χ.»

ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΥΠΡΟΣ...

ΤΟΥ Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*απο την Ισκρα...

Δημοκρατικότατα σήμερα οι ελληνοκύπριοι θα ψηφίσουν σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις υπέρ της οικονομικής και πολιτικής υποδούλωσης της χώρας τους, υπέρ της ουσιαστικής παράδοσης των κατεχόμενων εδαφών στους Τούρκους, υπέρ της μετατροπής της χώρας τους εκ νέου σε αποικία, αν και αυτή τη φορά με περισσότερους αφέντες, όχι μόνο τους Βρετανούς.

Αυτά και πολλά χειρότερα σηματοδοτεί η αναμενόμενη εκλογή ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας του δεξιού Νίκου Αναστασιάδη, φανατικού υποστηρικτή του σχεδίου Ανάν, αλλά και των πιο άγριων μέτρων λιτότητας στο πλαίσιο της επιβολής και στην Κύπρο καθεστώτος υποτέλειας μέσω μνημονίου.

Το εκπληκτικό δεν είναι ότι υπάρχει και Κύπριος «Τσολάκογλου» σαν τον Αναστασιάδη. Ούτε ο πρώην πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης ήταν καλύτερος, ενώ στην Ελλάδα εξίσου Κουίσλινγκ και συνεργάτες των ξένων επικυρίαρχων, ουσιαστικά συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων είναι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και όλο το σκυλολόι των συνεργατών και στελεχών των κομμάτων τους, οι οποίοι κυβερνούν την Ελλάδα στηριζόμενοι στη λαϊκή ψήφο, έστω και με τη βοήθεια του εκλογικού συστήματος. Το εκπληκτικό στην Κύπρο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας από τους προεδρικούς υποψηφίους που να είναι κατά του Μνημονίου! Το τραγικό είναι ότι κανένας υποψήφιος δεν τάσσεται εναντίον της υποδούλωσης μέσω μνημονίου επειδή σχεδόν κανένας Κύπριος – και μιλάμε αναφερόμενοι πλέον στο λαό- δεν αρνείται την υπαγωγή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε καθεστώς μνημονίου, σε πλήρη αντίθεση με την Ελλάδα! Επιπροσθέτως, οι Ελληνοκύπριοι δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό άγνοιας. Γνωρίζουν άριστα τα δεινά που υφίστανται οι Έλληνες λόγω του Μνημονίου. Είναι πλήρως ενημερωμένοι για το τι τους περιμένει από το Μνημόνιο, αλλά παρ΄ όλα αυτά, δεν προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση, έστω και φραστική. Πως εξηγείται η στάση τους;

Σε πολιτικό επίπεδο, εγκληματικές είναι οι ευθύνες του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και της Ηγεσίας του ΑΚΕΛ που εξευτέλισαν την Αριστερά και τις Ιδέες της. Ο Χριστόφιας, ο οποίος υπήρξε βάση της δράσης του ο πιο επιζήμιος πρόεδρος της Κύπρου στον μισό και πλέον αιώνα της ανεξαρτησίας της, οδήγησε ο ίδιος τη χώρα του στο καθεστώς της υποτέλειας του Μνημονίου. Παρέλυσαν έτσι ο Χριστόφιας και η συνένοχη ηγεσία του ΑΚΕΛ τις αντιδράσεις πρώτα πρώτα των αριστερών της Κύπρου, οι οποίοι ξεπερνούν το ένα τρίτο των ψηφοφόρων. Αν το ΑΚΕΛ αντιστεκόταν στο Μνημόνιο, τουλάχιστον οι μισοί Κύπριοι και ταχύτατα η πλειονότητα τους θα αντιτασσόταν στην επιβολή μνημονιακού καθεστώτος. Αντιθέτως, βάζοντας την Αριστερά επικεφαλής των μνημονιακών δυνάμεων, ο άθλιος Χριστόφιας παρέδωσε την Κύπρο αμαχητί στους ξένους επικυρίαρχους για να λιώσουν τον λαό της, διαπράττοντας το έγκλημα της εσχάτης ταξικής προδοσίας. Μιας ταξικής προδοσίας που με τον Αναστασιάδη θα γίνει και εθνική, καθώς αυτός είναι υπέρ της αποδοχής οποιουδήποτε σχεδίου παράδοσης στην Τουρκία των κατεχόμενων εδαφών απαιτήσουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι ή οι Γερμανοί. Ούτε καν αν θα υπάρχει η κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο τέλος της πενταετούς θητείας του Αναστασιάδη ή αν θα έχει αντικατασταθεί από άλλο κρατικό μόρφωμα, δεν μπορεί να είναι βέβαιος κανείς.

Έχουν ενθουσιαστεί με την προοπτική εκβιασμού της Λευκωσίας για να αποδεχθεί τουρκική λύση στο Κυπριακό λόγω του συνδυασμού της επαπειλούμενης χρεωκοπίας της και της αναμενόμενης εκλογής ως προέδρου του Αναστασιάδη, όσοι επιβουλεύονται την Κυπριακή Δημοκρατία. «Τώρα ή ποτέ!» είναι το σύνθημα που έριξαν προ δεκαημέρου οι Τάιμς της Νέας Υόρκης. Τα δάνεια που θα δώσει η ΕΕ στην κυβέρνηση της Λευκωσίας «πρέπει να δώσουν στις Βρυξέλλες τη δυνατότητα να σπρώξει τους Ελληνοκύπριους στη συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους στο Βορρά του νησιού για να ενωθούν σε μια χαλαρή ομοσπονδία του τύπου που προτάθηκε το 2004 από τον τότε γ.γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν… Έτσι, αν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν να ασκήσουν κάποια επιρροή, είναι τώρα ή ποτέ!», έγραφε χαρακτηριστικά η αμερικανική εφημερίδα. Η περαιτέρω τουρκοποίηση της Κύπρου θα είναι πάντως υποπροϊόν της πολιτικής των Ευρωπαίων και των Αμερικανών απέναντι στη Λευκωσία. Στη φάση αυτή, ΗΠΑ και Γερμανία έχουν για πρώτη φορά ως πρώτο στόχο τη λεηλασία των μελλοντικών εσόδων από την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων του κυπριακού φυσικού αερίου, αλλά και την άμεση διάλυση του υπερμεγέθους κυπριακού τραπεζικού συστήματος, το οποίο αποτελεί βάση της τεχνητής οικονομικής ευημερίας της Κύπρου. Πρώτα δηλαδή θα καταστρέψουν ΕΕ και ΗΠΑ την οικονομία της Κύπρου και έπειτα θα επιβάλλουν στο εξαθλιωμένο, ανυπόληπτο και χωρίς συμμάχους κυπριακό κράτος την αποδοχή της τουρκικής κυριαρχίας στα κατεχόμενα εδάφη και την εξ αυτής απορρέουσα ενίσχυση της απειλής μελλοντικής κατάληψης ολόκληρου του νησιού από την Άγκυρα.

Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι Κύπριοι – και όμως σήμερα θα ψηφίσουν …υπέρ αυτών των εξελίξεων! Αυτό θα σηματοδοτήσει η εκλογή Αναστασιάδη. Όταν όμως ένας λαός συμπεριφέρεται έτσι, όση περιφρόνηση και αν αξίζει η στάση του, αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχουν βαθύτερες αιτίες για τη συμπεριφορά του. Για τις αιτίες αυτές θα συζητήσουμε σύντομα.

Δημοσιεύθηκε στο «Πρίν» την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013

Ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία...

Του Ευτύχη Μπιτσάκη – Δρόμος της Αριστεράς, μεσω  Βαθυ Κοκκινο...

Μετά την πρόσφατη ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν ισχύει η ασυλία της δημόσιας περιουσίας του κράτους. Τώρα οι δανειστές μπορούν να κατάσχουν, όχι μόνο την ιδιωτική περιουσία του κράτους (ακίνητα, κτίρια, κεφάλαια κ.λπ.), αλλά και τη δημόσια (λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς κ.λπ.).

Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία. Τώρα δεν είναι μόνο η εκχώρηση της δημοσιονομικής πολιτικής στους τρεις υπαλλήλους των δανειστών και το διαρκώς αυξανόμενο χρέος (μετά από κάθε δόση «βοήθειας»). Δεν είναι μόνον η καταστροφή του κράτους πρόνοιας, της δημόσιας Παιδείας, και της εργατικής νομοθεσίας. Δεν είναι μόνον η ανεργία, η γενικευμένη φτώχεια, η πείνα και οι αυτοκτονίες. Δεν είναι μόνον η εκποίηση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των λιμανιών και των αεροδρομίων. Αυτά, μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση, μπορεί να τα ανακτήσει. Τώρα όμως εκποιείται και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Το χρυσάφι της Χαλκιδικής παραδίδεται στους ξένους, έναντι έντεκα εκατομμυρίων ευρώ (όσο η αξία 30 διαμερισμάτων των 100τ.μ.). Το χρυσάφι, οι βωξίτες, το νικέλιο, το μαγγάνιο, όλος ο ορυκτός πλούτος που σχηματίστηκε κάτω από το έδαφος της Ελλάδας πριν από εκατομμύρια χρόνια, θα εκποιηθεί. Το χρυσάφι και τα υπόλοιπα μεταλλεύματα δεν θα ξαναγεννηθούν.

Εκεί που ήταν κάποτε δάση και βουνοπλαγιές, θα μείνουν τα σεληνιακά τοπία της λεηλατημένης πατρίδας μας. Και τα κυανιούχα (για το χρυσάφι) θα μολύνουν τα εδάφη και τα νερά, σκοτώνοντας ζώα, πουλιά και ανθρώπους.

Δημόσιες επιχειρήσεις, κτίρια, βουνά, ακρογιαλιές, ορυκτός πλούτος, λιμάνια και αεροδρόμια, μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, μπορούν να γίνουν αντικείμενα πλειστηριασμού. Αν η κυβέρνηση της εθνικής καταισχύνης δεν ανατραπεί, εμείς και τα παιδιά μας θα ζήσουμε ξένοι, σ’ αυτό που ήταν κάποτε η πατρίδα μας.

Ολοκληρώνουν το έργο των προκατόχων τους

Πώς φτάσαμε εδώ; Η αστική μας τάξη, ανάπηρη εκ γενετής για τους γνωστούς ιστορικούς λόγους, ήταν πάντα κομπραδόρικη και εθελόδουλη (προς ίδιον συμφέρον). Δεν θα ανατρέξουμε στο παρελθόν. Αλλά το 1944 είναι κοντά μας, ζωντανό, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου παρέδωσε τη χώρα στους Άγγλους, για να συντρίψουν το νικηφόρο ΕΑΜικό κίνημα. Ενωμένοι, στη συνέχεια, πολιτικοί υπηρέτες της αστικής τάξης, πάντοτε «από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι», παρέδωσαν τη χώρα στους Αμερικανούς για να εξοντώσουν, με τα όπλα και με τα δολάριά τους, τον Δημοκρατικό Στρατό! Ακολούθησε η δικτατορία της Χούντας που την επέβαλαν, πάλι, «από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι», το πολιτικό προσωπικό της κυρίαρχης τάξης και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Το κράτος των δωσίλογων εκυβέρνησε τη χώρα από το 1944 μέχρι το 1974. Και η μετέπειτα ανάπηρη δημοκρατία, δεν θέλησε να καθαρίσει τη δημόσια ζωή από τα κατάλοιπα του κράτους των δωσίλογων και της εθνικής υποτέλειας.
Οι σημερινοί μητραλοίες προέρχονται απ’ αυτό τον κόσμο, και ολοκληρώνουν το έργο των προκατόχων τους.

Ούτε οι Γερμανοί, ούτε ο Τσολάκογλου δεν τόλμησαν να εκποιήσουν γη και δημόσιο πλούτο. Αμερικανοί στρατηγοί εσχεδίαζαν τις επιχειρήσεις εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού και ο διαβόητος Πιουριφόι με την αμερικανική αποστολή καθόριζαν ως και την αγροτική πολιτική της πατρίδας μας.
Αυτοί, όμως, δεν τόλμησαν να εκποιήσουν «γην και ύδωρ» (κυριολεκτικά). Οι σημερινοί το τόλμησαν.

Όλα έγιναν βάσει σχεδίου: πρώτα φούσκωσαν το δημόσιο χρέος για να μας βάλουν στο ΔΝΤ, χωρίς να τους το ζητήσουν. Τα υπόλοιπα ακολούθησαν «νομοτελειακά».

Κατασκευάζουν εχθρούς

Και τώρα, μπροστά στη χρεοκοπία και την εθνική καταισχύνη, κατασκευάζουν εχθρούς για να καλύψουν την ανομία τους: Η βίλα Αμαλίας, εχθρός της Δημοκρατίας! Ένας συγκεκριμένος πολιτικός χώρος, οπαδός της βίας και προστάτης των «κουκουλοφόρων». «Η δημοκρατία κινδυνεύει»! Από ποιους κινδυνεύει; Από αυτούς που μας κυβερνούν δεν κινδυνεύει απλώς η δημοκρατία: Το Σύνταγμα παραβιάζεται συστηματικά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία μετατρέπεται βαθμιαία σε αυταρχικό κράτος των ΜΑΤ.

Αν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση των νεοδωσίλογων, θα ζήσουμε ξένοι στην ίδια την πατρίδα μας. Η Ελλάδα θα μετατραπεί «σε ένα απέραντο ξενοδοχείο». Σε χώρα υπηρεσιών. Μετά την κατοχή, χάθηκε μια γενιά νέων, κυρίως αγροτόπαιδων, που μετανάστευσαν στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Σήμερα θα χαθεί μια γενιά επιστημόνων, τεχνικών, νέων με υψηλή ειδίκευση, που άρχισαν ήδη να ξενιτεύονται για να επιβιώσουν.

Όπως γράφει ο Μακρυγιάννης, από την Ελλάδα πέρασαν πολλοί καταχτητές. Αλλά από τις διαδοχικές γενοκτονίες, έμενε πάντοτε κάποια «μαγιά», για την αναγέννηση του έθνους. Σήμερα κινδυνεύουμε να διαλυθούμε μέσα στην τεράστια εθνοκτόνα χοάνη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Ελπίδα; Ένα πλατύ, λαϊκό μέτωπο, για την ανατροπή της κυβέρνησης. Για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που θα μπορέσει να ανοικοδομήσει τη χώρα, που θα αποκαταστήσει τη λαϊκή κυριαρχία και θα ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης. Και μια παρατήρηση: όταν οι ένοχοι απέναντι στο έθνος και την πατρίδα προσπαθούν να παρουσιάσουν έναν πολιτικό χώρο της Αριστεράς ως προστάτη, αν όχι οργανωτή της βίας και της «τρομοκρατίας» (ποιας τρομοκρατίας; τρομοκράτες είναι τα όργανα της «τάξεως» και οι κρυφοί συνεργάτες τους), τότε τι κάνουν τα άλλα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς; Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικής εντιμότητας το να υψώσουν την φωνή τους. Είναι και θέμα αυτοπροστασίας. Ας θυμηθούν το κείμενο του Μπρεχτ: Ο φρόνιμος πολίτης δεν μιλούσε όταν πιάνονταν διαδοχικά συγκάτοικοι και γείτονες. Κάποτε ήλθε και η δική του σειρά. Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς. Αν δεν ξεσηκωθούμε, κάποτε οι απόγονοι θα λένε: «Γιατί σώπαιναν οι ποιητές τους;» (Μπρεχτ).

Ο Κουίσλινγκ Σαμαράς, ο Κουίσλινγκ Βενιζέλος και ο Κουίσλινγκ Κουβέλης...

Cynical...

...η μοίρα τ' όρισε, σημερα Δευτέρα 14-1-2013, ν' αναβιώσουν την αρχέγονη παράδοση των Εφιαλτών, καθώς θα υπογράφουν με χέρι σταθερό σαν του δολοφόνου,  το παρακάτω:

όπως άλλωστε έκαναν οι προκάτοχοί τους το Μάρτιο, και οι προκάτοχοι των προκατόχων τους τα προηγούμενα χρόνια των μνημονίων και των προ-προηγούμενων χρόνων της κατοχής και των ακόμα πιο πίσω χρόνων.

Μα θα μου πείτε, θα έρθει κάποτε η Ιστορία να τους κρίνει, θα τους βρει λερούς μ' όλου του κόσμου τα εγκλήματα στην πλάτη και θα τους βάλει στη θέση που τους αξίζει, με φόντο τα συντρίμμια που αφήσανε και τις τιμωρίες που δεν δόθηκαν όσο τα πράγματα ήταν ακόμα ζεστά.

Στ' αρχίδια μας η Ιστορία. Αυτά είναι για τους θρησκόληπτους, που βολεύονται να αφήνουν το σήμερα να γλιστρά σε ένα απροσδιόριστο και μακρινό αύριο, όπου όλα τάχατες τότε θα κριθούν συνολικά. Μέχρι τότε όμως όλοι μας θάμαστε νεκροί, και οι απόγονοι δεν θα θυμούνται, το πολύ πολύ κάποιο ευαίσθητο τρισέγγονο να φτύσει με σιχασιά στον τάφο του προγόνου του. Ούτε καν οι ιστορικοί δεν θ' ασχολούνται. Ελάχιστα τα δημοσιεύματα, τα πιο πολλά περιθωριακά, άνευρα και χλιαρά, κι ο κόσμος ακινητοποιημένος και αναίσθητος, βουβός και μοιραίος.

Στ' αρχίδια του κι αυτουνού.

Ο πόλεμος λένε αποκτηνώνει, αφυδατώνει από αισθήματα και συναισθήματα, μπλοκάρει τις σκέψεις, ακρωτηριάζει τη βούληση και την ελπίδα, εξοντώνει τα κίνητρα και τις προσδοκίες, στήνει γύρω απ' τον καθένα τείχη, κονταίνει τις κινήσεις του σώματος και του μυαλού, μικραίνει τις χειρονομίες, συρρικνώνει το ανθρώπινο και μεγεθύνει το ζωώδες.

Κι εμείς τώρα έχουμε πόλεμο. Τι κι αν δεν πέφτουν βόμβες από πάνω. Αυτό που μαρτυράει πότε υπάρχει πόλεμος και πότε όχι, είναι τα θύματα. Κι όταν τα θύματα είναι πολλά, κι όταν υπάρχει θύτης και όχι κάποιο γεγονός φυσικό και θεόσταλτο, τότε ναι, υπάρχει πόλεμος.  Και κρίμα στους λαούς που λιποψύχησαν, που τσλαπατήθηκαν, που αφέθηκαν να λεηλατηθούν και μάλιστα αμαχητί και συναινετικά. Όποιες και να είναι οι εξελίξεις, τίποτε το καλό δεν προμηνύεται για το μέλλον.

Από τον Χριστόφορο,στον Χόρστ Ράιχενμπαχ …

Δημήτρης Μηλάκας, απο το  Ποντικι...

Η ξενοκρατία στην Ελλάδα διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Το ίδιο και η υποτέλεια της ελληνικής πολιτικής εξουσίας, η οποία, κατά τον θλιβερό κανόνα, πάντοτε έκλινε ευλαβικά το γόνυ υπακούοντας – ή και... προλαβαίνοντας – τις επιθυμίες ή προσταγές των δυναστών ή των «μεγάλων φίλων» και «ευεργετών» της χώρας. Επιπλέον, όπως λένε πολλοί «αιρετικοί», «η ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία των χρεοκοπιών της».

Υπό αυτήν την έννοια  μόνο σύμπτωση δεν είναι  το γεγονός ότι  ο σημερινός «αρχιεπτόπτης» και επικεφαλής του  παρόντος Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου  Χόρστ Ράιχενμπαχ δεν είναι ο πρώτος και μοναδικός Ράιχενμπαχ που μεγαλούργησε σ αυτόν τον τόπο.  Το 1839, ένας άλλος Ράιχενμπαχ, (Χριστόφορος)  «έσωσε» την Ελλάδα  ως τσιράκι του βασιλιά Όθωνα  αναλαμβάνοντας  διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου και Σφραγιστήριου. Δεν γνωρίζουμε αν  αυτό που συνδέει τους δυο Ράιχενμπαχ είναι απλώς μια συνωνυμία ή αν  η σκούφια τους  κρατά από  το ίδιο σόι. Ενδεχομένως και να μην έχει σημασία…

Αυτό που όμως έχει σημασία είναι ότι από την εποχή του Οθωνα η Ελλάδα  ανά μεθεπόμενη γενιά χρεοκοπεί και «διασώζεται». Καταστρέφετε και «αναδιαρθρώνεται», καταρρέει και «εκσυγχρονίζεται».
Όλα αυτά τα χρόνια, η …προγραμματισμένη --παρά γενιά-- να χρεοκοπεί Ελλάδα, καθοδηγείται από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο ο οποίος τελικά κυβερνά τη χώρα με τη βοήθεια εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Ένα προσωπικό το οποίο φροντίζει να αναπαράγεται στην εξουσία καθώς οι θέσεις και τα πόστα παραδίδονται από πατέρα σε γιο, από θείο σε ανιψιό …
Παρ όλες, ωστόσο τις εκσυγχρονιστικές προσπάθειες εγχώριων και ξένων «μεταρρυθμιστών… η χώρα παραμένει στο γνωστό της χάλι, αυτό που διαπιστώνουμε όλοι μας σήμερα βιώνοντας μιαν ακόμη οικονομική χρεοκοπία. Το προφανές συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κάποιος είναι ότι στόχος των εκσυγχρονιστών, ουδέποτε υπήρξε ο εκσυγχρονισμός της χώρας, αλλά ο έλεγχός της, η διανομή και  η λεηλασία της.

Ποιος μπορεί, να αμφισβητήσει  λοιπόν ότι ο διεθνής οικονομικός – και πολιτικός – έλεγχος είναι παρών και κυρίαρχος κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης του ελλαδικού κράτους επικαθορίζοντας τις μείζονες επιλογές του και τις στρατηγικές κατευθύνσεις του; Ποιος μπορεί ακόμη να παραγνωρίσει ότι το κράτος αυτό δομήθηκε κατά τα πρότυπα του... γερμανικού; Γιατί να ξεχάσουμε ότι η ένταξη της χώρας αρχικά στην ΕΟΚ και μετέπειτα στην ευρωζώνη απαίτησε μια σειρά μεγάλες μεταρρυθμίσεις – υπό την εποπτεία μάλιστα της ενωμένης Ευρώπης;
Κι όμως, το αποτέλεσμα της διαρκούς κηδεμονίας, το σημερινό ελληνικό κράτος δηλαδή, είναι αυτό που σήμερα ο διεθνής οικονομικός – και πολιτικός – έλεγχος επιζητεί να γκρεμίσει. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οξύνοια στις μέρες μας για να αντιληφθούμε πως το γκρέμισμα είναι τυφλό, υπό την έννοια ότι τίποτε δεν προϊδεάζει για τη δημιουργία ενός ορθολογικού κράτους.
Αυτό για το οποίο εργάζονται σκληρά οι εταίροι, δανειστές και ελεγκτές είναι, πρώτον, η ισοπέδωση του κοινωνικού κράτους με σκοπό την άντληση των κοινωνικών πόρων υπέρ της αποπληρωμής των δανείων και, δεύτερον, ο παραμερισμός όσων ισχυρών «παικτών» ελέγχουν το οικονομικό και πολιτικό πεδίο – από τους τραπεζίτες, τους μιντιάρχες και λοιπούς μεγάλους επιχειρηματικούς παράγοντες έως τους πολιτικούς σχηματισμούς – και η αντικατάστασή τους από ακόμη πιο πρόθυμους και ελέγξιμους.

Κοινώς ακόμη μια φορά ο στόχος είναι η αλλαγή φρουράς στον έλεγχο της χώρας, αφού το γενικό ευρωπαϊκό πλαίσιο κατατείνει προς τη μετατροπή της ηπείρου μας σε μια ζώνη πολύ φθηνότερης παραγωγής – δηλαδή χαμηλών μισθών, ανύπαρκτων δικαιωμάτων και παροχών. Μια πολιτική αυτού του είδους προφανώς απαιτεί και το κατάλληλο εγχώριο… υπηρετικό  πολιτικό προσωπικό….

Στη φωτογραφία: λεπτομέρεια από τον πίνακα του Hess που απεικονίζει την άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο περιτριγυρισμένος από Βαυαρούς.

Καλά Χριστούγεννα!

Στάθης στον eniko.gr...

Το τοπίο στη χώρα αλλάζει! Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι – η συντέλεια δεν ήρθε όπως ούτε άλλωστε το «τέλος της ιστορίας» προ εικοσαετίας, η ζωή συνεχίζεται, αλλά φοβάμαι ότι ο αγώνας ξεκουράζεται.
Ποιος αγώνας; αυτός που χρειάζεται για να συνεχίζεται η ζωή. Προς το καλύτερο κι όχι προς το χειρότερο.
Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε μια σοβαρή ιστορική καμπή –υπαρκτική αν όχι για τον Ελληνισμό, πάντως για την Ελλάδα.
Η έως τώρα ημιαποικιακή υπόσταση του νεότερου ελληνικού κράτους μεταμορφώνεται σε αποικιακή. Ενας νέος χάρτης διαμορφώνεται  και πολλοί από μας θα είναι εξόριστοι μέσα του ή έξω του.
Αν η διαδικασία που άρχισαν τα Μνημόνια ολοκληρωθεί ο «Εχθρός Λαός» θα είναι ένας ηττημένος εχθρός κι ένας πρώην λαός. Η ήττα θα είναι ταξική  και οι συνέπειες εθνικές. Νέοι δεινόσαυροι και γύπες θα κληθούν να ηγεμονεύσουν στην αγορά παίρνοντας το χρίσμα απ’ τους Επικυρίαρχους - οι  Επικυρίαρχοι θα κάνουν τη διαλογή, ώστε με τους κατάλληλους γηγενείς ως υποχείρια να ιδιοποιηθούν τον πλούτο της χώρας, όχι πια στο τυχάρπαστον, αλλά με τάξη -σιδηρά τάξη- και νόμους, με καλούς λογαριασμούς και νοικοκυρεμένα.
Αυτό είναι το νέο τοπίο που συντίθεται μπροστά μας και μέσα σε αυτό θα πρέπει να βρει ο καθείς τη θέση του - εκεί που χωράει, στον τρόπο με τον οποίον θα χωρέσει, τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει, ξέροντας ανά πάσα στιγμή ότι περισσεύει.
Είναι ένα τοπίο καφκικό, με έναν λαό ορφανό, και διότι υπήρξε επί μακρόν αδρανής, και επειδή προδόθηκε! Επιφυλάσσοντας όμως για τους προδότες επιδοκιμασίες και για τον εαυτόν του εύκολα εύγε. Τα αποτελέσματα γνωστά. Η παρακμή  κράτησε πολύ και τώρα χωρίς ήρωες, αγίους, αυτογνωσία, φιλοδοξίες και στρατηγική, με ανάξιους ηγέτες, Συβαρίτης ο Ελληνισμός, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κακό εαυτό του, έχοντας μισοξεχάσει τον καλό.
Ομως άγιες μέρες - ο Χριστός γεννιέται! Και οι λαοί ενίοτε αναγεννώνται -μάλιστα όσον πιο παλιοί είναι, τόσο πιο πολύ το κατέχουν το άθλημα- μια δυο δε φορές στην ιστορία τους μπορούν και να ανασταίνονται.
Εμείς οι Ρωμιοί, Γραικοί τε και Ελληνες, παλαιοί των ημερών, τάχουμε ζήσει όλα αυτά, πολλές φορές, φθάσαμε όμως τώρα πια σε έναν σταθμό κάπως γοτθικό, κρύο και γκρίζο, από δω και πέρα δεν μπορούμε να ταξιδεύουμε με χθεσινό εισιτήριο - πόσο μάλλον τζάμπα.
Μάλιστα το σημερινό εισιτήριο είναι πιο ακριβό - μας έπιασαν στον ύπνο και το ακρίβυναν.
Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν στέκομαι αμήχανος στον γκρίζο, ζοφερό σταθμό. Ούτε εισιτήριο έχω, αλλά κι αν είχα, ούτε που πάει το τραίνο γνωρίζω.
Είναι Χριστούγεννα περισυλλογής. Που δεν έχει να κάνει μόνο με την εγγενή μου μελαγχολία των γιορτών, ούτε με τη δυσπραγία πολλών απ’ τους φίλους, αλλά με μια αμηχανία που νιώθει κανείς όταν η οργή του είναι στέρφα - «αντιπαραγωγική» θα την έλεγαν τα κλισέ του συρμού.
Ούτε Παπαδιαμάντης παρηγορεί φέτος, ούτε ένα κεράκι το βράδυ αντί ο ηλεκτρικός γλόμπος, ούτε ο Μαρξ εις νεαράν ηλικία που με κοιτάζει απ’ τη φωτογραφία του όλο περιέργεια.
Ομως μη σας μελαγχολήσω κι εσάς -χρονιάρες μέρες για πιστούς κι άπιστους, φάρμακο η αγάπη- ας αφήσουμε ταις ειδούς του Μαρτίου για μετά τα Φώτα - πάντως για να θυμηθούμε τον Καβάφη, οι βάρβαροι έρχονταν δεν έρχονταν, ποτέ δεν ήταν λύση, έφευγαν.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες.
Με δυο πράγματα απλά, τα πιο πολύτιμα, υγεία και αγάπη!


email: stathis@enikos.gr