Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός....

Χρήστος Λάσκος, απο το AlterThess...

Ή, σε μια περισσότερο διαλεκτική και καταφατική διατύπωση, έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη. Κομμουνισμός ή Μαντ Μαξ κατάσταση.
Που σημαίνει πως ο καπιταλισμός έχει πλέον σε τέτοιο βαθμό μετατραπεί σε ύβρι πλανητικών διαστάσεων,
που η ανατροπή του αποτελεί, αναγκαστικά, το στόχο της ιστορικής περιόδου, στην οποία βρισκόμαστε ήδη.
Η αδηφάγα ροπή του να εισαγάγει τα πάντα στην επικράτεια του εμπορεύματος και της κερδοφορίας, η κανιβαλική και χαοτική του μετεξέλιξη μέσω των συνεχών απορρυθμίσεων, η  τάση του προς την εκθετικά εντεινόμενη οικολογική διακινδύνευση, η επαύξηση της διατροφικής και ενεργειακής επισφάλειας για όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού κάνει το αίτημα της υπέρβασής του επιτακτικό.
Πράγμα, που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει πως ο ρητός αντικαπιταλισμός δεν μπορεί παρά να είναι πυρήνας οποιασδήποτε, άξιας του ονόματός της, αριστερής πολιτικής.
Που σημαίνει, επομένως, δύο πράγματα:
Πρώτον, πρέπει ο αντίπαλος να δείχνεται με σαφήνεια.
Αντί να αφιερώνουμε τόνους μελάνης και εκατομμύρια λέξεων στις «εξωτερικές» θεσμικές του εκπροσωπήσεις, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τη Μέρκελ και το Ρεν είναι καλύτερο να ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με το ΣΕΒ, το ΣΕΤΕ και τις λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις. Αντί πληθωριστικά να μας ξεφεύγει (;) η ρητορική της υποτέλειας, του μερκελισμού και του κυβερνητικού ραγιαδισμού είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε με σαφήνεια στα ενδογενή ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική των μνημονίων.  Θέλετε δοσολογία; Νομίζω, ¾ ΣΕΒ, ¼ Μέρκελ και Λανγκάρντ θα ήταν μια καλή πρόταση.

τι ωραία ψέματα!

Παναγιωτης Κοτσωνης, απο το Περιοδικο Χρονος...
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα από το βιβλίο Γεωγραφίας της Ε’ Δημοτικού.
Στην αυγή του νέου έτους, η Ελλάδα ανέλαβε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μία περίοδο όξυνσης της οικονομικής κρίσης με πολλαπλές κοινωνικές και ανθρωπιστικές συνέπειες. Οι αποφάσεις που προκύπτουν κατόπιν των όποιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα (Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ.) συμβάλλουν στη ραγδαία συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Έτσι, σηματοδοτείται και η σταδιακή αποδόμηση του κοινωνικού ευρωπαϊκού οράματος. Ωστόσο, φαίνεται πως οι μαθητές στο ελληνικό σχολείο δεν πρέπει να τα γνωρίζουν αυτά, ούτε πρέπει να ασκηθούν στον κριτικό προβληματισμό. Το βιβλίο Γεωγραφίας της Ε΄ Δημοτικού που συγχρηματοδοτείται κατά 75% από το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Ταμείο και κατά 25% από εθνικούς πόρους, και που υπογράφεται από τον καθηγητή Ε.Μ.Π. Κωστή Κουτσόπουλο και τους εκπαιδευτικούς Μαρία Σωτηράκου, Μαρία Ταστσόγλου και Δημήτρη Ζωγόγιαννη, παρουσιάζει στους νεαρούς μαθητές και μαθήτριες μία εξωραϊσμένη εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των σκοπών της, που είναι το λιγότερο αποπροσανατολιστική.

Ένα αύριο καλύτερο, αλλά για ποιον
Στην ενότητα με τίτλο «Το ανθρωπογενές περιβάλλον της Ελλάδας» περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων δύο κεφάλαια (σ. 42, 43) με τίτλους «Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «Η σημασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το Δίδαγμα των Καννών...

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ...

Τρία είναι κατά τη γνώμη μου τα σημεία που προκύπτουν από όσα αποκαλύπτει ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Θαπατέρο στο επίμαχό βιβλίο του-«Το Δίλημμα»-για το παρασκήνιο της περίφημης συνόδου των Καννών,

όταν ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «απειλούσε» με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ευρώ- σε ανάλογες αποκαλύψεις είχε προβεί πρόσφατα  με την έκδοση βιβλίου και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν.

Πρώτον: Τα όσα περιγράφει στο απόσπασμα το οποίο προδημοσίευσε το πρακτορείο «Ρόιτερ»,  στο οποίο φέρεται ο τότε Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί να πατά σε έξαλλη κατάσταση στην καρέκλα του και να είναι έτοιμος να ανέβει στο τραπέζι, φωνάζοντας στον Έλληνα πρωθυπουργό «You are a f…ing psycho-Είσαι ένας γ…μενος ψυχοπαθής», είναι η μεγαλύτερη ίσως απομυθοποίηση της σημερινής Ευρώπης(ή ΕΕ αν προτιμάτε).

 Πρωθυπουργός απευθύνεται σε πρωθυπουργό σε μία υποτίθεται ένωση «ισότιμων κρατών» και εκλεγμένων δημοκρατικά ηγετών, με γ...σταυρίδια, που θυμίζουν ελληνικό… καφενείο. Παράλληλα οι ηγέτες της «ισότιμης» κατά τα άλλα αυτής ένωσης, μαγειρεύουν το πώς θα ξεφορτωθούν τους ηγέτες της Ελλάδας και της Ιταλίας και θα φορέσουν τους «τεχνοκράτες» Παπαδήμο και Μόντι, οι οποίοι υποτίθεται ως άνθρωποι πάνω από τα πολιτικά πάθη θα συνέβαλλαν στην εκτόνωση της κρίσης-τι κρίμα που ο διορισμός Μόντι στην κυβέρνηση της Ιταλίας, γοήτευσε με τη «σύνεσή» του παλιούς ριζοσπάστες αρθρογράφους(βλέπε δεύτερο απεργιακό φύλλο των απεργών της Ελευθεροτυπίας «Οι Εργαζόμενοι»)*.

Δημοκρατία ή καπιταλισμός;

Jürgen Habermas, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από την αθλιότητα της εθνικο-κρατικής αποσπασματικότητας σε μία ολοκληρωμένη, από καπιταλιστικής απόψεως, παγκόσμια κοινωνία.
Στο βιβλίο του για την αναβλημένη κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού ο Wolfgang Streeck αναπτύσσει μια σκληρή ανάλυση της γενεσιουργού ιστορίας της παρούσας κρίσης οφειλών και τραπεζών, που οφείλεται στην πραγματική οικονομία. Αυτή η δυναμική και εμπειρική εκ θεμελίων ανάλυση προήλθε από τις παραδόσεις του Theodor W. Adorno (Γερμανός κοινωνιολόγος – φιλόσοφος) που έγιναν στο Ινστιτούτο της Φραγκφούρτης για την κοινωνική έρευνα.
Θυμίζει στα καλύτερα σημεία της – δηλαδή πάντα όταν το πολιτικό πάθος συνδεθεί με την δύναμη που ανοίγει τους οφθαλμούς, και φωτίζει τα γεγονότα, και τα ισχυρά επιχειρήματα – την «18η Brumaire του Louis Napoleon».
Αρχικό σημείο αποτελεί η δικαιωματική κριτική στην αναπτυχθείσα θεωρία της κρίσης, που έγινε από τον Claus Offe και εμένα στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η τότε επικρατούσα φορολογική αισιοδοξία του Κέυν, μας ενέπνευσε την αποδοχή, ότι η πολιτικά επικρατούσα οικονομική δυναμική της κρίσης επί αντιφατικών καθηκόντων – προσταγών, μετατίθεται σε ένα υπερφορτωμένο κρατικό όργανο, και σε «πολιτισμικές αντιφάσεις του καπιταλισμού» (όπως διατύπωσε μερικά χρόνια αργότερα ο Daniel Bell), και εκφράζεται ως μια μορφή νομιμοποιητικής κρίσης. Σήμερα δεν γνωρίζουμε (ακόμη;) μια νομιμοποιητική κρίση, αλλά μια σταθερή οικονομική κρίση.

Διαπραγμάτευση και Ανάπτυξη...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Για το πολυπόθητο σχέδιο ανάπτυξης

(άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 17.11.2013)

Τα μνημόνια που υπέγραψε η Ελλάδα περιλαμβάνουν και σχέδιο ανάπτυξης. Η μια του πλευρά είναι η δημοσιονομική σταθεροποίηση, με περικοπές των δημοσίων δαπανών και αύξηση της φορολογίας. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αποπληρώνεται το χρέος. Η άλλη είναι οι αναπτυξιακές ‘μεταρρυθμίσεις’, με συντριβή των μισθών, ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση των αγορών. Η λογική είναι να μειωθεί το κόστος της εργασίας και να συρρικνωθεί το αναποτελεσματικό κράτος, ώστε να γίνει ο ιδιωτικός τομέας ατμομηχανή της ανάπτυξης.

Ο συνδυασμός αποδείχθηκε καταστροφικός, όπως είχαν προβλέψει όσοι παρακολουθούν το ΔΝΤ στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος δημιούργησε ύφεση, που στην περίπτωση της χώρας μας αποδείχθηκε πρωτοφανής γιατί η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν τεράστια και ταχύτατη. Η ύφεση συνέβαλλε στη κατάρρευση των μισθών μέσω της τεράστιας ανεργίας. Έκανε όμως τις άλλες ‘μεταρρυθμίσεις’ πολύ πιο δύσκολες γιατί δημιούργησε περιβάλλον φτώχειας, ανασφάλειας και απογοήτευσης. Τα συμφέροντα που λυμαίνονται την ιδιωτική οικονομία ισχυροποίησαν τη θέση τους, ενώ ο κατεξευτελισμένος δημόσιος τομέας φρόντισε μόνο να αμυνθεί. 

  

Δημιουργική «ζώσα μνήμη»...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Υπάρχουν πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τα κελεύσματα ή τις προσταγές ή, άλλως, τις ειλημμένες αποφάσεις, στην προκειμένη περίπτωση των δανειστών μας, που ως αχόρταγοι τροϊκανοί είναι ικανοί να μας εξοντώσουν, καθότι δεν ικανοποιούνται από την πιστή εκτέλεση των συμφωνηθέντων, γι' αυτό και σε κάθε επίσκεψη στη χώρα μας, ως ελεγκτές, ανακαλύπτουν μαύρες τρύπες, γι' αυτό και το «πλεόνασμα» γίνεται επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι.
Οι συγκυβερνώντες, πρόθυμοι, διαμαρτύρονται, ενίστανται και «απειλούν» πως δεν θα πάρουν άλλα μέτρα και θα εξαιρέσουν από τη φορολόγηση τα μαντριά και τις αποθήκες, για να αποδεχτούμε τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας και των αγροτεμαχίων, γιατί δεν αντέχει άλλο ο ελληνικός λαός, που έχει «ιερή» σχέση με την ιδιοκτησία και τώρα βλέπει να έρχεται «ο καπιταλιστικός κομμουνισμός» να του την πάρει.
Η κατάσταση γίνεται πολλές φορές τραγελαφική, στο επίπεδο των λόγων που εξακοντίζουν οι πολιτικοί διαχειριστές της κρίσης και των συμφερόντων της πραγματικής εξουσίας, που είναι οι τραπεζίτες κεφαλαιούχοι, οι οποίοι υπαγορεύουν και επιβάλλουν την πολιτική τους σε κάθε χώρα ξεχωριστά και σε όλες μαζί, που συναπαρτίζουν την Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας.
Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από δηλώσεις των διάφορων αξιωματούχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, που λειτουργούν αντιφατικά, μια «η Ελλάδα τα κατάφερε», την άλλη «η Ελλάδα δεν τα κατάφερε» και θα πρέπει να πάρει κι άλλα μέτρα. Φαίνεται το κάνουν για να μας κρατούν σε εγρήγορση και να μας προετοιμάζουν να δεχτούμε την υποταγή - κατοχή τους για πενήντα τόσα χρόνια.
Οι συγκυβερνώντες κάνουν «καλά» τη δουλειά τους, κερδίζουν χρόνο, αλλά τα προβλήματα οξύνονται και θα ακολουθήσουν οι παρακρούσεις των απολύσεων, των διαθεσιμοτήτων, των κινητικοτήτων και των μη εχόντων να αντιμετωπίσουν τα πρόσθετα βάρη. Οι απεργίες πλέον δεν θα περιορίζονται σε συντεχνιακό επίπεδο.
Η ενότητα των εργαζομένων θα γίνει κοινή υπόθεση όλων, για τη ριζική και πλήρη ανατροπή της πολιτικής τους, που πέντε χρόνια αντί να φέρει αποτελέσματα παραγωγικής ανάπτυξης, επιδεινώνει την οικονομική κρίση.

Ο πόλεμος των κουρέων και η αταραξία των προβάτων...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η κυβέρνηση ξανά σε ρόλο κομπάρσου στη διατλαντική διελκυστίνδα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Ενός κακού, μύρια έπονται. Ενώ ο πρωθυπουργός συνέχιζε τη διεθνή εκστρατεία αναβίωσης του κυβερνητικού success story με την επίσκεψη στο Ισραήλ, τις συναντήσεις με τον πρόεδρο της Google και του κινεζικού ομίλου ZTE, το story δεχόταν πολλαπλά πλήγματα. Την αρχή έκανε το δημοσίευμα της Wall Street Journal, το οποίο αποκάλυψε το ζοφερό παρασκήνιο της απόφασης του ΔΝΤ για το πρώτο ελληνικό Mνημόνιο. Από το δημοσίευμα μάθαμε με τον πιο επίσημο τρόπο (δηλαδή, από τα πρακτικά του ΔΝΤ), αυτό που εδώ και τρία χρόνια γνωρίζουμε: η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και οι αμερικανικές τράπεζες. Αυτή η ομολογία από το καθημερινό «προσευχητάριο» των κερδοσκόπων, τη Wall Street Journal, δεν ήταν σύμπτωμα κρίσης συνείδησης. Αλλά προειδοποιητική βολή γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Αν, πράγματι, το 1/3 από τις 187 χώρες-μέλη του ΔΝΤ τάσσονταν από το 2010 υπέρ της άμεσης διαγραφής ελληνικού χρέους και προεξοφλούσαν αποτυχία της ελληνικής «διάσωσης», για ποιο λόγο θα συναινέσουν σε νέο κουκούλωμα του προβλήματος; Με το δεδομένο ότι οι περισσότερες σημαντικές αποφάσεις στο ΔΝΤ λαμβάνονται με την αυξημένη πλειοψηφία του 85%, είναι δύσκολο να αποτραπεί ένα βέτο των «εξεγερμένων» αναπτυσσόμενων χωρών.

Εκβιαστικό δίλημμα
Τη σκυτάλη πήρε το ίδιο το ΔΝΤ. Η έκθεσή του (fiscal monitor) που δημοσιοποιήθηκε την Τετάρτη διατύπωσε έναν ξεκάθαρο εκβιασμό: ή οι Ευρωπαίοι προχωρούν σε ονομαστικό κούρεμα του χρέους που τα κράτη της Eυρωζώνης κατέχουν σε ποσοστό άνω του 80% ή η ελληνική οικονομία θα υποβληθεί σε πολλά χρόνια λιτότητας ακόμη.

Κράτος-κακός πατριός...

Sotosblog...

Από το κράτος-μπαμπάς περάσαμε ολοταχώς στο κράτος-κακός πατριός. Χρειάστηκαν μερικοί εγκληματίες με τίτλο υπουργού, κι έγινε. Επετεύχθη στο άψε-σβήσε.
Το κράτος-μπαμπάς έλεγε να βάλεις τη ζώνη σου στο αυτοκίνητο, για να μην σκοτωθείς. Ο κύριος Μπάμπης χειροκρότησε εκείνη την ημέρα σαν τον ηλίθιο, μόλις άκουσε ότι το μέτρο υποστηρίζεται από αναλογιστική μελέτη για το κόστος, που βαραίνει το κράτος επειδή εσύ θέλεις να πας να σκοτωθείς. Τον κύριο Μπάμπη δεν τον κόφτει, αν εσύ θες να πας να σκοτωθείς. Τον κόφτει να μην το πληρώσει ο ίδιος.
Ούτε το κράτος το κόφτει. Μόνο καμωνόταν, όσο οι Μπάμπηδες ήταν πιο μετρημένοι. Μόλις έχασαν αυτοί κάθε μέτρο, ξεμπροστιάστηκε κι ελόγου του. Δεν λέει πλέον ότι δεν θέλει να σκοτωθείς. Λέει ότι δεν θέλει να σε πληρώνει. Έγινε κράτος-κακός πατριός.
Το κράτος-κακός πατριός, αφού πρώτα φρόντισε να μάθεις ότι δεν έχει δεκάρα και άρα δεν θα σε πληρώνει αλλά θα πληρώνεις εσύ, τώρα έρχεται και σου λέει κόψε το λαιμό σου, τράβα σκοτώσου! Από τροχαίο; Όχι. Από δηλητηρίαση. Κι επιτρέπει από την 1^η Σεπτεμβρίου να πωλούνται τα ληγμένα στα σούπερ-μάρκετ.

Hans Magnus Enzensberger: Το Τέρας...

απο το Περγαδι...

Μια μπροσούρα του Hans Magnus Enzensberger έχει ξεσηκώσει διαμάχες στη Γερμανία. Θέμα της: η γραφειοκρατία των Βρυξελλών , ένα τέρας που εγκαθιδρύει ένα αυταρχικό καθεστώς. Και εδώ ο συγγραφέας εξηγεί το γιατί.

Βερολίνο. Λίγο πριν καταρρεύσει το Τείχος του Βερολίνου, όποτε σκεφτόταν την Γηραιά Ήπειρο, ο Hans Magnus Enzensberger αναστέναζε μελαγχολικά: ". Αχ, Ευρώπη" Αυτός ήταν ο τίτλος ενός δοκιμίου του 1988, του μεγάλου διανοούμενου από το Μόναχο, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας και ποιητής, η πιο καυστική πένα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, κατέγραφε τα πρώτα σημάδια "μιας υφέρπουσας ευρωπαϊκής δυσφορίας"  Από τότε έχουν περάσει πάνω  από δύο δεκαετίες. Η Ευρώπη εντωμεταξύ επιδόθηκε σε μια σειρά συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνας), σύμφωνα (Σταθερότητας) και ταμεία, αλλά η διάγνωση που έκανε ο  Enzensberger ήταν ακόμα χειρότερη:
"Μοιάζει με ετοιμοθάνατο που δεν το ξέρει." Πρέπει να πούμε,ότι ο ποιητής κυκλοφόρησε το "Sanftes Brüssel Monster" (Βρυξέλλες: ένα τέρας σοφτ) ", μία μπροσούρα 70 σελίδων που στη Γερμανία προκάλεσε τις ίδιες αντιδράσεις  με αυτές  που προκάλεσε στη Γαλλία το Indignez-vous του Stéphane Hessel. Αντίθετα όμως απότι ο 93χρονος γάλλος, ο 81χρονος Enzensberger δεν τα βάζει με τον καπιταλισμό. Η δικιά του είναι μια διαμαρτυρία "ενάντια στην αυταρχική και αυτοαναφορική πολιτική των  γραφειοκρατών των Βρυξελλών ή των κεντρικών τραπεζιτών της Φρανκφούρτης," εξηγεί  στο "Espresso". Και διευκρινίζει: "Πήγα να συναντήσω αυτά τα νέα αφεντικά της Ευρώπης στους ανώνυμους ουρανοξύστες τους."



Το αποτέλεσμα; Μια εμπειρία που την προτείνω στους ανθρωπολόγους :καλύτερη από ένα ταξίδι στους Τροπικούς. Επειδή μεταξύ πολύγλωσσων Σέρπα και άψογων υπαλλήλων ("άνθρωποι αξιοπρεπείς, όχι τίποτα απατεώνες και τρομοκράτες"), γεννήθηκε ένα νέο είδος ανθρώπου απόλυτα αφοσιωμένου στην Εξουσία. Ο Enzensberger εξηγεί: "Είναι άνθρωποι των οποίων ο σκοπός της ζωή τους είναι να σβήσουν   από τους πολίτες κάθε έννοια του  πολίτη, το οποιοδήποτε ίχνος αυτονομίας." Είναι οι φορείς ενός ιού που μετατρέπει την Ευρώπη σε "ένα Τέρας." Αν μη τι άλλο μόνο και μόνο επειδή η αξίωση αυτών των ανθρώπων είναι "να διαμορφώσουν ως στις πιο μικρές λεπτομέρειες τη  ζωής μας". Και αυτό ακριβώς έκαναν πάντα τα αυταρχικά καθεστώτα (δεξιά ή αριστερά). Ακόμη χειρότερα, οι γραφειοκράτες  επιδιώκουν "την πολιτιστική ομογενοποίηση της Γηραιάς Ηπείρου." Και με αυτό το σκοπό στα γραφεία των Βρυξελλών, του Στρασβούργο και της Φρανκφούρτης "δουλεύει ένα στρατός 40 000 υπαλλήλων."

Ο Enzensberger, όπως κάποτε οι διαφωνούντες των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, ξέρει ότι η γλώσσα και όχι οι ιδέες είναι το κλειδί που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, αλλά και (από την πλευρά της εξουσίας) να την χειραγωγήσουμε. Ιδού, λοιπόν, η σαλάτα των ακρωνυμίων, αντάξια των νεκρών κομμουνιστικών καθεστώτων που υπήρξαν μεγάλοι παραγωγοί αυτής της γλώσσας τρόμου, που εφευρέθηκαν από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία: Fac, Ecofin, ENVI, Comp, Gag, Gac, Raa. Μετά έχουμε τους κανόνες. Αυτοί διαφερουν από την "μέγιστη καμπυλότητα (δέκα χιλιοστά ανά δέκα εκατοστά)" για τα αγγούρια, μέχρι το μήκος των προφυλακτικών ("όχι λιγότερο από τα εκατό χιλιοστά "), μέχρι τους 36 κανόνες για τα χρώματα των φασολιών, των λάχανων και των πεπονιών.

Παρά το γεγονός ότι, κατά τη γνώμη του συγγραφέα, η κορύφωση της αυταρχικής γλώσσας γίνεται στις 200 σελίδες της Συνθήκης της Λισαβόνας:  " Γραμμένες με συρματόπλεγμα για να καταστρέψει κάθε έννοια του πολίτη στους θεσμούς". Η ασαφής  γλώσσα είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιεί η Εξουσία για να αποκλείσει την κοινωνία των πολιτών από τη συμμετοχή και την κοινή χρήση. Κερασάκι στην τούρτα: για τους μισθούς αυτού του νέου ανθρώπινου είδους ξοδεύεται κάθε χρόνο το 10 τοις εκατό του προϋπολογισμού της ΕΕ (8 - 11 δισ. ευρώ).

Έχει γίνει δεξιός και αντιδραστικός ο πνευματικός ηγέτης του γερμανικού 1968, Enzensberger; Ενας φωτισμένος άνθρωπος, που πέρασε τη ζωή του γράφοντας τις "Αδύνατες Συνεντεύξεις" με τον Βολταίρο και τον Ντιντερό, ρίχνει τώρα λάδι στη φωτιά του λαϊκίστικου ευρωσκεπτικισμού; Αντιδρά με αγανάκτηση : "Αν επικρίνεις την αυταρχική πορεία της ΕΕ σε τοποθετούν πλάι στο Le Pen." Η αδυναμία του συστήματος να δεχθεί κριτική, λέει, είναι "η επιβεβαίωση ότι η μονόδρομη σκέψη είναι τοξική, καταστροφική" .

Είναι ένα δηλητήριο που το Τέρας χύνει στις φλέβες της Ευρώπης".Ο  Enzensberger (όπως ένας άλλος μεγάλος γερμανός διανοούμενος του παρελθόντος, αντιδραστικός, ο Ernst Jünger )έχει μια αδυναμία στα έντομα. Να γιατί βλέπει το Τέρας σαν μια σπάνια πεταλούδα: βλέποντας το από όλες τις πλευρές. "Ήρθα στον κόσμο το 1929", θυμάται, "Μεγάλωσα στα ερείπια του Έτους Μηδέν της Γερμανίας", συνεχίζει, "Δεν έχω δει ποτέ τόσα πολλά χρόνια ειρήνης στην Ευρώπη. Και ο καθένας μπορεί να ταξιδέψει ελεύθερα", παραδέχεται, "χωρίς τελωνεία και σύνορα ". Ωστόσο, δεν ήταν αυτό το όραμα της ΕΕ, στο οποίο πίστευε η γερμανική αριστερά, από τις μέρες του Willy Brandt,.

Για να καταλάβουμε τι εννοεί ο  Enzensberger όταν αναφέρεται σε "μια Ευρώπη όλο και πιο ομογενοποιημένη και ομοιόμορφη," απλά σκεφτείτε, λέει, τι πρέπει να κάνουν από το 2013, οι άνθρωποι όταν πρέπει να κάνουν μια κατάθεση. Από την ημερομηνία αυτή για κάθε συναλλαγή πρέπει να καθορίσετε το IBAN: στην Ιταλία, 27 ψηφία, "στη Μάλτα," είναι σοκαρισμένος ο Enzensberger (ο οποίος είναι μαθηματικός), "31 ψηφία". Και η μέγιστη πίεση  της εξουσίας είναι όταν πρόκειται για την υγεία μας και τα χρήματά μας. "Από μυαλό των  διευθυντών  της Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη ", λέει, "δεν περνάει καν από το μυαλό  τους ότι οι άνθρωποι μπορούν να αποφασίσουν εάν θα αγοράσουν ή όχι τα ιταλικά κρατικά ομόλογα." Σε ό, τι τον αφορά, αυτός δεν θα αγόραζε "ούτε Bots, ούτε μετοχές της Mediaset του Μπερλουσκόνι" .

Και τότε  "με ποια νομιμοποίηση", ρωτά, "οι ηγέτες της ΕΚΤ ρίχνουν δισεκατομμύρια στις αγορές; Το γεγονός είναι ότι " και μόνο τη λέξη "δημοψήφισμα" να ακούσουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, μπορεί να πάθουν εγκεφαλικό ", λέει.

Στη συνέχεια επανέρχεται και πάλι "Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μέσα της, από τη γέννησή της, το σπόρο μιας αυταρχικής κουλτούρας." Και ο Μολώχ που τώρα κυβερνά μισό δισεκατομμύριο ευρωπαίους "πιστεύει ότι είναι πιο καλός και πιο υγιής από ποτέ". Το όνειρό μας είναι να αποφασίσουν για μας τι πρέπει να τρώμε και να πίνουμε, και τι δεν πρέπει να υπάρχει στο τραπέζι μας. Ο Enzensberger είναι σε εξαιρετική φόρμα. Δεν έχει κόψει ούτε το τσιγάρο ούτε το ποτό. "Κάθε ανθρωπολόγος ξέρει," προκαλεί ", ότι ο άνθρωπος δεν την βγάζει χωρίς φάρμακα. Στην Ιταλία, έχετε ακόμα φαρμακεία  ή μόνο σουπερμάρκετ; ". Η μόδα της  "υγιέστατης " Ευρώπης οδηγεί στο παράδοξο των δισεκατομμυρίων για εκστρατείες κατά του καπνίσματος, την όλο και πιο αυστηρή νομοθεσία κατά του καπνίσματος, και το " 650.000 Ευρωπαίοι ", συνοψίζει, "που το κάπνισμα,σύμφωνα με τις στατιστικές το κάπνισμα σκοτώνει κάθε χρόνο".

Ο Enzensberger  παραμένει αναρχικός: "Απεναντίας", λέει, "όσο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερο αποφασίζω μόνος μου για το τι πρέπει να κάνω και τι όχι." Πριν τρία χρόνια έγραψε ένα βιβλίο,το  "Hammerstein", τη βιογραφία του πρώτου διοικητή του Γενικού Επιτελείου της Βέρμαχτ του Χίτλερ. Ενός Πρώσου αξιωματικού, συντηρητικού και άκαμπτου, ο οποίος παραιτήθηκε μετά από τρεις μήνες. "Der Eigensinn" (Το πείσμα) ήταν το πραγματικό θέμα του βιβλίου. Και αυτός, ο Hans Magnus, είναι το πρότυπο του  "πείσματος". Ένα παράδειγμα, και πάντοτε στα πλαίσια της γλώσσας; Πριν από μερικά χρόνια έγινε μια μεταρρύθμιση της  ορθογραφίας στη Γερμανία. Καταργηθηκε το γράμμα  "ß" (διπλό s). Αυτός δεν υπάκουσε και η μπροσούρα "Monster Brüssel" είναι γεμάτη ß. Όχι για να το " παίξει"  πνεύμα αντιλογίας. "Αλλά για να μην σφετερίζονται τη ζωή μας", λέει, "τα διάφορα τέρατα".

Οπότε, τι κάνουμε; Αυτό που πρότεινε ο Καντ απαντώντας στο ερώτημα τι είναι Διαφωτισμός;: "Χρειάζεται θάρρος και γούστο", συνοψίζει ο Enzensberger, "να σκεφτόμαστε με το δικό μας μυαλό , και να τα λέμε  με τη δικιά μας γλώσσα". Από όλα τα δηλητήρια, αυτό είναι - η έλλειψη προσωπικού γούστου - το πιο βλαβερό. Ο προϋπολογισμός για τον πολιτισμό της ΕΕ, καταλήγει, είναι μόλις 54 εκατομμυρίων ευρώ: 11 σεντς ανά πολίτη ετησίως. "Ευτυχώς, το Τερας είναι τσιγκούνικο, όταν πρόκειται για τον πολιτισμό", λέει χαμογελώντας: "Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν, εκτός από το να νομοθετούν για τις διαστάσεις των αγγουριών και των προφυλακτικών  στις Βρυξέλλες αποφάσιζαν  να μας υπαγορεύουν και πώς να χορεύουμε, και τι βιβλία να γράφουμε."



Πολλοί επίτροποι λίγη δημοκρατία

Στο δοκίμιό του, ο Enzensberger, σε εννέα κεφάλαια, καταγράφει "το Τέρας" των Βρυξελλών. Ξεκινάμε με τα καλά: τα πλεονεκτήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρ 'όλα αυτά. Χάρη σε αυτήν, έχουμε ζήσει "δεκαετίες ειρήνης. Μια ολόκληρη εποχή χωρίς  πολέμους,μια ανωμαλία για την οποία η ήπειρος μας μπορεί να αισθάνεται υπερήφανη." Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι οι επιχορηγήσεις (με τις οποίες αρχίζουν, όμως, τα "τερατουργήματα"): "Για την αγροτική πολιτική στον προϋπολογισμό των Βρυξελλών υπάρχουν, περίπου 59 δις ευρώ. Στη δεύτερη θέση με 49 δισ. ευρώ, υπάρχουν 455 " Προγράμματα "  Περιφερειακής Ανάπτυξης .
Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, ωστόσο, το 36 τοις εκατό αυτών των έργων δεν χρηματοδοτείται σωστά. " Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών διαμαρτύρονται ότι δεν εισακούγονται από τους υποτελείς τους. Αλλά το "Τέρας" πληρώνει εκατομμύρια για τη  "Φωνή των αφεντικών" του: "Με € 5.000.000 ετησίως επιδοτεί το ραδιοτηλεοπτικό  οργανισμό Euronews, και με έξι το Euranet, τον παντελώς άγνωστο ραδιοφωνικό σταθμό του.
Αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει  ένα τηλεοπτικό κανάλι το "EuroparlTV", στο οποίο πηγαίνουν επιπλέον 10 εκατομμύρια, αν και έχει ελάχιστους θεατές Πολλά από όσα λέγονται σε αυτά τα κανάλια, θυμίζουν δελτία Δικαστήριου: η αυτοκριτική δεν είναι η αρετή των ελεγκτών μας".

Τα αφεντικά των Βρυξελλών υποφέρουν, έύστερα, από μια  "ιστορική αμνησία" βαριάς μορφής, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ονόμασαν τους υπουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης ,Επιτρόπους. "Λαϊκούς Επιτρόπους είχαμε στη Σοβιετική Ένωση από το 1917 - 1946. Επέβλεπαν στον Κόκκινο Στρατό την τήρηση της κομματικής γραμμής.Και στο γερμανικό Ράιχ, από το 1871 - 1945, σε Kommisaren(Επιτρόπους) ανατέθηκαν μεγάλες εξουσίες, μετά δε την εισβολή στην ΕΣΣΔ, από το 1941 - 1944, στην Ουκρανία ιδρύθηκαν Kommissariat (Επιτροπάτα) του Ράιχ".

Πιο σοβαρή όμως και από την αμνησία, είναι η πολιτική για την υγεία του Τέρατος, για την προστασία των Ευρωπαίων, που κινδυνεύουν ηθικά από τον ίδιο τους τον εαυτό ." Ήδη ο τρόπος που πουλιούνται "τα τσιγάρα, τα πορνογραφικό περιοδικά και τα προφυλακτικά θυμίζει απολυταρχία, τις σεξουαλικές νευρώσεις της Εκκλησίας ή τη μαύρη αγοράς στην πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. "Λέει πολλά για την ηθική του Τέρατος που "δεν έχει απαγορέψει πυροβόλα όπλα και μοτοσικλέτες που είναι γνωστό ότι αυξάνουν τη θνησιμότητα.Ως προς αυτό, η Ευρώπη ακολουθεί τις ΗΠΑ, όπου σε κάθε γωνία, μπορείτε να αγοράσετε ένα πολυβόλο, αλλά απαγορεύετε να καπνίσετε ένα τσιγάρο" .

Ένα από τα πιο άσχημα τικ του Τέρατος είναι τα ακρωνύμια, ποτέ άλλοτε μια εξουσία δεν δημιούργησε τόσα πολλά θεσμικά όργανα  με διαφορετικά ακρωνύμια: "Αυτά τα όργανα αναπτύσσονται στο έδαφος, όπως τα λάχανα, και διόλου τυχαία στα αγγλικά ονομάζονται λαχανάκια Βρυξελλών. Φυτά που υπακούουν στην αρχή της αυτοαναφορικότητας: Μόλις γεννηθούν αμέσως αναπαράγουν παρόμοια. " Ελαττώματα που ανατρέχουν πίσω στον πατέρα του Τέρατος, που ενστάλαξε ένα "μικρόβιο αντιδημοκρατικό" στο δημιούργημα του. Ποιος ήταν αυτός;

Ο  γάλλος μάνατζερ Jean Monnet, ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, "όποιος σκεφτόταν  γαλλικά δεν ήταν εθνικιστής. Ένας  ρεαλιστής, που ποτέ δεν εντάχθηκε σε κάποιο κόμμα. Και αντίθετα από τους κληρονόμους του, στην ΕΕ δεν έχτιζε πολιτικές πυραμίδες για να μοιράσει τις θέσεις τους ". Η  "μέθοδος Monnet" όμως ήταν ονομαστή: "Τις αποφάσεις τις έπαιρνε μόνο ανάμεσα στις ελίτ χωρίς ποτέ να συμβουλευτεί πολίτες και κοινοβούλια. Στα δημοψηφίσματα δεν έτρεφε καμία εκτίμηση, και η ενσωμάτωση στην οποία στόχευε είχε τεχνοκρατικά και ντεσιζιονιστικά χαρακτηριστικά".

Το σύνθημα του Τέρατος είναι " It's the economy, stupid!, Είναι η οικονομία, ανόητε!": "Η ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς κανένα σεβασμό στη διαφορετικότητα, οικονομική, εδαφική, εθνοτική και θρησκευτική των μελών του: μια απόλυτη ιστορική κώφωση που καμία ομιλία στο Βραβείο Καρλομάγνος δεν μπορεί να διορθώσει. "Δεν υπάρχει Συνθήκη του Μάαστριχτ, Σύμφωνο Σταθερότητας η ΔΝΤ που να αντέξει:. Το Τέρας μέσα του τρέφει "εγγενείς αντιφάσεις που για να τις κατανοήσουμε πρέπει να διαθέτουμε τα εργαλεία της θεωρίας των συστημάτων Τα οποία μας λένε ότι για να μειωθεί η πολυπλοκότητα μιας  κοινότητας όπως η ΕΕ , η οποία με τη σειρά της παράγει νέες πολυπλοκότητες, θα πρέπει να υπάρξουν  νέες δαπάνες που θα ανατινάξουν το σύστημα στον αέρα. Αυτό, λίγο ψυχρά, αλλά τουλάχιστον είναι σαφές."

Τελευταία αντίφαση του συστήματος, τα ευρώ-ομολόγα: "Επικαλούμενος την αλληλεγγύη," ο πρόεδρος του Eurogroup, θα ήθελε να κυκλοφορήσει στην αγορά ευρωομόλογα για να καλύψει το 60 τοις εκατό των αναγκών των πιο αδύναμων μελών της.Η  "αλληλεγγύη" γνώρισε και καλύτερες μέρες: κανείς δεν θυμάται ότι η έννοια προέρχεται από το "Solidus", "αξιόπιστος, βάσιμος." Έτσι ονομαζόταν και ένα πολύτιμο χρυσό νόμισμα που κυκλοφόρησε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος τον τέταρτο αιώνα. "

Espresso - Πολιτισμός
Πηγη  [--->]

Νέα νίκη Σαμαρά με... λιγότερα λεφτά από την ΕΕ...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Εκνευριστική έχει καταντήσει αυτή η αενάως επαναλαμβανόμενη ιστορία με τις... «νίκες» και τους «θριάμβους» που σημειώνει οπωσδήποτε ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός κάθε -μα κάθε!- φορά που συμμετέχει σε σύνοδο κορυφής στην ΕΕ. Το ίδιο πανηγύρι φαιδρής προπαγάνδας ζούμε πάλι από την Παρασκευή, όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν το ύψος του επταετούς προϋπολογισμού της ΕΕ για τα έτη 2014-2020. «Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι» δήλωσε μετά τη λήψη της απόφασης ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Ειλικρινά απορούμε γιατί είναι ικανοποιημένος, αφού τα χρήματα που θα πάρει η Ελλάδα από τον προϋπολογισμό της ΕΕ την επόμενη επταετία είναι σαφώς λιγότερα από όσα πήρε την επταετία 2007-2013! Κατά τη διάρκεια της επταετίας που τελειώνει η Ελλάδα πήρε 20,4 δισ. ευρώ συνολικά από τον προϋπολογισμό και τώρα θα πάρει μόνο 16,3 δισ. Ακόμη και αν πάρει μετά το 2016 επιπλέον 2 δισ. ευρώ, τα οποία δεν είναι καθόλου διασφαλισμένα αλλά δεν αποκλείεται πραγματικά να δοθούν, η συνολική χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον προϋπολογισμό της ΕΕ θα φτάσει στα 18,3 δισ. ευρώ, τα οποία και πάλι υστερούν της προηγούμενης περιόδου 2007-2013. «Μειώθηκε ο προϋπολογισμός της ΕΕ και παρά τη μείωση η Ελλάδα πέτυχε σπουδαία διαπραγματευτική νίκη» ισχυρίζονται κυβερνητικοί παράγοντες και μέσα ενημέρωσης φίλα προσκείμενα προς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη αναπαράγουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Απευθύνονται σε ανενημέρωτους και αφελείς.
Προσπαθούν ταυτόχρονα να εξαπατήσουν τους πολίτες, αποκρύπτοντας εντέχνως στοιχεία. Οντως μειώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΟΚ και της ΕΕ ο προϋπολογισμός της. Πόσο όμως; Βάσει των στοιχείων της αξιόπιστης γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» ο τρέχων προϋπολογισμός 2007-2013 ανήλθε στα 995 δισ. ευρώ, ενώ την Παρασκευή οι ηγέτες της ΕΕ αποφάσισαν να μειωθεί στα 960 δισ. ευρώ για την επόμενη περίοδο 2014-2020. Μείωση 35 δισ. - δηλαδή 3,5%. Οταν τα χρήματα που θα πάρει η Ελλάδα μειώνονται από 20,4 δισ. στα 16,3 δισ., αυτό συνιστά μείωση... 20%! Οταν λοιπόν ο μεν προϋπολογισμός της ΕΕ μειώνεται κατά 3,5%, οι δε πόροι προς την Ελλάδα κατά 20%, πώς είναι δυνατόν να δηλώνει ικανοποιημένος ο πρωθυπουργός; Ακόμη και στην περίπτωση που μετά το 2016 η Ελλάδα πάρει και τα πρόσθετα 2 δισ. λόγω συνεχιζόμενης άθλιας δημοσιονομικής κατάστασης, και πάλι η μείωση από τα 20,4 δισ. στα 18,3 (δηλαδή 16,3 δισ. ευρώ σίγουρα και 2 πιθανά) δισ. αποτελεί μείωση 10% - δηλαδή τριπλάσια από τη μείωση του προϋπολογισμού της ΕΕ!
Προς τι λοιπόν η «ικανοποίηση» του Σαμαρά, αν όχι προς παραπλάνηση τεχνηέντως του ελληνικού λαού; Αλλο πράγμα αν έλεγε με ειλικρίνεια: «Ευτυχώς γλιτώσαμε, αποφύγαμε την υιοθέτηση της άθλιας πρότασης της Κομισιόν η οποία ήθελε να περικοπούν οι πόροι προς την Ελλάδα κατά... 50%! Περιορίσαμε τη μείωση στο 20% και υπό προϋποθέσεις ακόμη και στο 10%». Πέρα όμως από τα θλιβερά προπαγανδιστικά κόλπα της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, υπάρχουν όντως σοβαρά θέματα με αυτή τη σύνοδο της ΕΕ που αξίζει να σχολιαστούν. Εν πρώτοις η συμβολική μείωση του προϋπολογισμού της ΕΕ για πρώτη φορά στην ιστορία της - και μάλιστα την ώρα της μεγαλύτερης κρίσης που έχει αντιμετωπίσει ποτέ. Την ώρα δηλαδή που οι χώρες που δοκιμάζονται περισσότερο από την κρίση έχουν ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε την έμπρακτη οικονομική βοήθεια από την ΕΕ, η Γερμανία μειώνει τον προϋπολογισμό της ΕΕ! Και όχι μόνο αυτό, μειώνει πολύ περισσότερο ποσοστιαία τα ποσά που κατευθύνονται προς τις χώρες που έχουν χτυπηθεί σκληρότερα από την κρίση!
Η γερμανική στάση αποκτά πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι ακριβώς αυτή την περίοδο το Βερολίνο είναι εκείνο που προωθεί την ιδέα μεγαλύτερης πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο προϋπολογισμός της ΕΕ ανέρχεται μόλις στο... 1% (!) του ΑΕΠ των χωρών-μελών της, πρέπει να τον ζώσουν τα φίδια για τις προθέσεις της Γερμανίας: Τι είδους πολιτική ενοποίηση εννοεί το Βερολίνο, χρηματοδοτούμενη με λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ της ΕΕ και μάλιστα με τάσεις μείωσης πλέον; Εννοεί δηλαδή «πολιτική ενοποίηση» κατά το πρότυπο της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας των χωρών-μελών της Ευρωζώνης που έχουν υπαχθεί σε καθεστώς Μνημονίου και των οποίων δυστυχούν οι λαοί και διασύρεται η κρατική τους υπόσταση και καταπατείται η εθνική τους αξιοπρέπεια; Αυτό είναι Τέταρτο Ράιχ, δεν είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που επιθυμεί μεγάλο μέρος των Ευρωπαίων πολιτών.

Το Οικονομικοπολιτικό περιβάλλον που ζούμε και ψηφίζουμε… πόσα γνωρίζουμε;

Αγγελική Χάψα, Χωρις χρεος, χωρις Ευρω...

Ναι, έχουμε και οικονομικό Σύνταγμα.
Περιγράφεται στα άρθρα  5 παρ. 1 και 17 (που αφορά στην παραδοσιακή καπιταλιστική οικονομία) και 21, 22, 25 παρ. 1, 2 και 4, 106 και 17 παρ. 1 του Συντάγματος.
Ο Αν. Τάχος προσδιορίζει το οικονομικό σύστημα που προστατεύεται ως:
α) φιλελεύθερο – αστικό,
β) κεφαλαιοκρατικό,
γ) ταξικό και
δ) επεμβατικό.
Aπό συνταγματική άποψη αυτό σημαίνει ότι ναι µεν το καπιταλιστικό σύστημα της ελεύθερης αγοράς δεν επιτρέπεται να καταργηθεί υπέρ ενός άλλου τρόπου κοινωνικής οργάνωσης, αλλά και ότι ο κρατικός παρεμβατισμός είναι όχι απλώς επιτρεπτός αλλά και επιβεβλημένος.
Στη συνέχεια ήρθε η ένταξή μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Μετά την κύρωση αυτών των διεθνών συνθηκών, κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες του εθνικού κράτους, παραχωρήθηκαν στην ΕΕ.
Ως αποτέλεσμα αυτής της παραχώρησης και παραίτησής μας, ήρθε η αδυναμία άσκησης εθνικής – κρατικής εξουσίας στην οργάνωση των λειτουργιών. Μέσα στο πλέγμα των κοινοτικών διατάξεων που ισχύουν,  κι έχουν παρεισφρήσει στην ελληνική έννομη τάξη, υπάρχει, τουλάχιστον  σκεπτικισμός, ότι έχουν υποχωρήσει διατάξεις του Συντάγματος, ή καλύτερα έχουν αναθεωρηθεί, χωρίς να έχουν αναθεωρηθεί, έτσι όπως επιβάλλει το ίδιο το Σύνταγμα.
Σημειωτέον, η κυρίαρχη «πολιτική» της ΕΕ και ΟΝΕ δεν στοχεύει στην ευημερία του κάθε μέλους της αλλά στην «ευημερία» των ίδιων αυτών μορφωμάτων. Λειτουργούν για τον εαυτό τους.
Η δε ένταξή μας στην ΟΝΕ, μας αφαίρεσε την δυνατότητα της άσκησης αυτόνομης και κυρίαρχης νομισματικής  πολιτικής. Οφείλουμε να υπακούμε στους κανόνες σύγκλισης του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Πρακτικά, δεν μπορούμε να εκδώσουμε εθνικό νόμισμα, να αλλάζουμε την ισοτιμία του νομίσματος, δεν μπορούμε να ορίζουμε την ποσότητα του νομίσματος που κυκλοφορεί. Τυπικά η δημοσιονομική πολιτική εξακολουθούσε να ασκείται από το «κυρίαρχο» κράτος.
Η Ευρωζώνη προωθεί την συνταγματική κατοχύρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, το λεγόμενο «φρένο».
Σε μας έχει ήδη επιβληθεί, με αποτέλεσμα την παραχώρηση της δημοσιονομικής πολιτικής. Έχει επιτευχθεί μέσω των Μνημονίων και των νόμων που επιβάλλουν την κατά προτεραιότητα ικανοποίηση του χρέους σε βάρος των εσωτερικών εθνικών αναγκών, τον πλήρη έλεγχο των προϋπολογισμών, όχι μόνο του κράτους αλλά όλων των φορέων, τον ειδικό δεσμευμένο λογαριασμό, την ρήτρα αυτόματης  διόρθωσης.
Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες, δεν υπάρχουμε πια ως πολίτες και άνθρωποι, γιατί απλά χρωστάμε…
Να θυμίσω όμως ότι το Σύνταγμα το 2013 μπορεί να αναθεωρηθεί.
Τα αποτελέσματα όλης αυτής της «πολιτικής της οικονομίας» τα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι, που έχουν δει όχι μόνο να γκρεμίζεται το βιοτικό τους επίπεδο αλλά να μένουν άνεργοι και να μειώνεται το προσδόκιμο όριο ζωής τους.
Όποια ισορροπία είχε επιτευχθεί, μέσα από διεκδικήσεις, συγκρούσεις ακόμη και συμβιβασμούς, έχει χαθεί και φυσικά υπέρ του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ενός «ατομικού δικαιώματος» που έχει υπερκεράσει όλα τα βασικά θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου.
Είναι μόνο σε κρίση άραγε η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων ή απλά έχουν θυσιαστεί;
Και για όσους αρέσκονται να υπενθυμίζουν την πραγματικότητα και τις συνθήκες που επικρατούν, ενώ οι υπόλοιποι μπορεί να ζούμε σε ροζ συννεφάκια, είναι αυτή: η οικονομία και οι αγορές έχουν κυριαρχήσει της πολιτικής και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Είτε συνεργαζόμενοι είτε καταπατώντας την πολιτική, ασκούν εξουσία, φυσικά με προκάλυμμα ιδεολογίας. Και αυτή η εξουσία που ασκούν, να υπενθυμίσω ότι δεν δόθηκε με κανόνες δημοκρατίας, δεν έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση.
Δεν υπάρχει Ευρώπη των λαών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας. Υπάρχει μόνο η Ευρώπη των αγορών (ναι, τόση είναι η γελοιότητα της απονομής νόμπελ ειρήνης)
Το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει:  «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Το άρθρο αυτό δεν υπόκειται ούτε σε ανάκληση ούτε σε αναθεώρηση, κάτω από ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ συνθήκες.
Όταν, λοιπόν, ψηφίσετε ξανά, διαλέξτε την πολυεθνική σας.

Υπηρέτες αφεντάδων...

Του Θόδωρου Μιχόπουλου απο την Αυγη...

Τέλος εποχής. Το έχουν κατανοήσει και οι ίδιοι, ανεξάρτητα αν ο συμβιβασμός στο χθεσινό Eurogroup τους δώσει ανάσες ζωής. Οι «στιγμές θριάμβου» έχουν αντικατασταθεί από «συγκρατημένη αισιοδοξία» και το μόνο που διαρρέει το Μαξίμου είναι οι... τηλεφωνικές επαφές με στελέχη της Ε.Ε. Το κυρίαρχο πολιτικό και κομματικό σύστημα καρκινοβατεί, απομονωμένο από την κοινωνία.
Eίναι πλέον φανερό ότι Ευρωζώνη και τρόικα αντιμετωπίζουν τους Αντ. Σαμαρά, Ευ. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη, παρά τις εξευτελιστικές υποχωρήσεις τους, ως αναλώσιμους. Και οι τρεις τους παρακολουθούν άβουλοι τις εξελίξεις αναμένοντας την ελεημοσύνη της Α. Μέρκελ. Δεν είναι τυχαίο. Θεωρούν ότι η «εξουσία» τους εκπορεύεται από τη Γερμανίδα καγκελάριο, την τρόικα και τους δανειστές. Λειτουργούν στο όνομά τους και κάτω από τις εντολές τους συνεχίζουν ψέματα και εκβιασμούς.

Αμοιβαίος συμβιβασμός
Η προσωρινή λύση από το Eurogroup συντηρεί την υπάρχουσα κατάσταση που οδηγεί, σιγά - σιγά, σε αποσταθεροποίηση και άλλων χωρών της Ευρωζώνης, με την Ελλάδα να πλήττεται από την ύφεση, την κατάρρευση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και την άνοδο των ναζιστών.
Η εκτίμηση για αμοιβαίο συμβιβασμό -πάντα σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας- έγινε βεβαιότητα μετά τις εκατέρωθεν δηλώσεις. «Τρέφω μεγάλες ελπίδες ότι θα μπορέσουμε να επιλύσουμε το ζήτημα της οικονομικής δόσης προς την Ελλάδα», δήλωνε την Παρασκευή η Άν. Μέρκελ διευκρινίζοντας ότι είναι «κατά οποιασδήποτε διαγραφής του χρέους και θέλω να βρεθεί μια άλλη λύση». Στην ίδια γραμμή και ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί (Κυριακή στο τηλεοπτικό δίκτυο BFMTV) εκτίμησε ότι «η Ε.Ε. βρίσκεται κοντά στη συμφωνία για το ελληνικό χρέος (...) Δεν γνωρίζω εάν θα υπάρξει η συμφωνία, γνωρίζω ωστόσο ότι αυτό είναι εφικτό, καθώς και ότι το επιθυμώ». «Θα εργαστούμε στην κατεύθυνση μιας λύσης που να είναι αξιόπιστη για την Ελλάδα, αυτό είναι το σημαντικό», δήλωσε η Κρ. Λαγκάρντ προσερχόμενη στη συνεδρίαση.
Παρέμβαση, όμως, είχαμε και από τη Μόσχα, που θεωρεί την κρίση στην Ε.Ε. «ως μια πολύ σοβαρή απειλή», σύμφωνα με τον Ρώσο πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ (Le Figaro), γιατί «η κατάσταση στη χώρα μας, σε ένα μεγάλο μέρος, εξαρτάται από το τι συμβαίνει στις οικονομίες της Ε.Ε.» καθώς «οι μισές εμπορικές συναλλαγές της Ρωσίας γίνονται με την Ε.Ε.». Και αφού επισημαίνει ότι «οι εταίροι μας στην Ευρώπη μοιάζουν να βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη συμφωνία» τονίζει ότι «το σημαντικό είναι να μην αργήσουν πάρα πολύ».

Αλλαγή τακτικής
Η κρίση στην Ευρωζώνη, όμως, δεν τελείωσε. Και αν μέχρι τώρα αφορούσε την περιφέρεια (Ιρλανδία , Ελλάδα, Πορτογαλία, κ.λπ.) σήμερα «πέρασε» σε Γαλλία («ωρολογιακή βόμβα» χαρακτηρίζει την οικονομία της το Economist), ενώ ορισμένοι εκτιμούν ότι θα πληγεί και η ίδια η Γερμανία. Η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται σε καθοδική πορεία καθώς εισέρχεται στη βαθύτερη ύφεση από το 2009, ενώ αρνητικές είναι οι ενδείξεις και για τη Γερμανία.
Η ίδια, δηλαδή, η καρδιά της Ευρωζώνης βαδίζει προς την ύφεση. Παράλληλα, ΗΠΑ, Ιαπωνία, όπως και οι αναδυόμενες οικονομίες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), δεν βρίσκονται σε οικονομική κατάσταση που να μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά την Ευρώπη -το αντίθετο. Το παγκόσμιο σύστημα, δηλαδή, δεν έχει την απαραίτητη χώρα / «ατμομηχανή» που θα τραβήξει και τις υπόλοιπες στην ανάπτυξη.
Οι Γερμανοί το βλέπουν, έστω και καθυστερημένα. Και αλλάζουν τακτική, παρά την προεκλογική περίοδο του διανύουν, απέναντι και στην Ελλάδα -αν και υπάρχουν δύο γραμμές στο εσωτερικό της περί σωτηρίας ή μη της χώρας μας. Ο οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ, μέλος του γερμανικού συμβουλίου των σοφών και σύμβουλος της Άν. Μέρκελ, ανέλαβε να πείσει ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν χάνουν με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, το οποίο αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα συμβεί -από το 2015, επιμένει ο Β. Σόιμπλε.
Το κόστος, κατά τον Π. Μπόφινγκερ, σε περίπτωση «κουρέματος» κατά 50% του ελληνικού χρέους, ανέρχεται σε 17,5 δισ. ευρώ. Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι «λόγω της κρίσης τα επιτόκια δανεισμού είναι χαμηλότερα παρά ποτέ, με αποτέλεσμα η Γερμανία να εξοικονομεί ετησίως διψήφιο αριθμό δισεκατομμυρίων», ενώ έχει εισπράξει από την Ελλάδα, μέχρι το τέλος του 2011, περίπου 380 εκατ. ευρώ από τους τόκους των δανείων! Τα ίδια υποστηρίζει και ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών, Πέερ Στάινμπρουκ, που τονίζει (εφημερίδα Bild am Sonntag) ότι «έως τώρα η Γερμανία δεν έχει πληρώσει για την Ελλάδα 'ούτε ένα σεντ', μόνον εγγυήσεις έχει αναλάβει».

Προσοχή στο κεφάλαιο!
Η διαμάχη ΔΝΤ - Γερμανίας εντοπίζεται στο ποιος θα βάλει τα χρήματα. Ποιος θα πληρώσει το κόστος διάσωσης, εκτός από την ελληνική κοινωνία. Είτε για αγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά είτε με μείωση των επιτοκίων. Αυτό που απεύχονται οι Γερμανοί, προς το παρόν, είναι το άμεσο «κούρεμα», με τον Όλι Ρεν να είναι αποκαλυπτικός και να τονίζει: «Είναι σημαντικό να μην αγγιχτεί το κεφάλαιο. Υπάρχει ομοφωνία επ’ αυτού στην Ευρωζώνη»!
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η συγκυβέρνηση αδυνατεί να υπερασπίσει και να διεκδικήσει τα συμφέροντα της χώρας. Παραμένει απλός παρατηρητής των εξελίξεων φροντίζοντας μόνο να εκτελεί πιστά όλες τις εντολές που της δίνονται περιμένοντας την τρόικα να κάνει κάτι γι’ αυτήν. Ο καπιταλισμός, όμως, δεν λειτουργεί με ελεημοσύνη και φιλάνθρωπα αισθήματα. Και γι’ αυτόν τον λόγο είναι επικίνδυνη η πολιτική που ακολουθείται. Μια πολιτική κοινωνικής εξαθλίωσης και οικονομικής διάλυσης.

Μεταξύ δύο εκβιασμών, μόνη λύση η απόδραση...

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ απο την Αυγη...

Όσα συνέβησαν τη νύχτα της Τρίτης στο Eurogroup αναδεικνύουν σημαντικές πτυχές της κρίσης, αλλά και το γεγονός ότι πρόκειται για δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των τριών τελευταίων δεκαετιών και όχι «κρίση συνοχής της Ευρωζώνης», όπως αρέσκονται διάφορα κέντρα να την αποκαλούν. Έγινε εντελώς ορατό ότι η συζήτηση δεν αφορούσε τη «δόση μας», αλλά το υπό ποιους όρους θα συνεχιστεί αποτελεσματικά
η στρατηγική της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Η συζήτηση αφορούσε πλέον το σύνολο του χρέους, τη «βιωσιμότητά του». Όταν λένε «βιωσιμότητα του χρέους», εννοούν «βιωσιμότητα της στρατηγικής εκβιασμού με βάση το χρέος για την επιβολή της λιτότητας». Οι «γραμμές» που συγκρούονται μέσα στο ενιαίο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο είναι δύο: Η γραμμή του ΔΝΤ, η οποία απαιτεί άμεση μείωση του ελληνικού χρέους ή μακροχρόνιο «πάγωμά» του, ενώ η γραμμή που εκφράζεται από την κυβέρνηση της Μέρκελ (την οποία υιοθετεί και η ελληνική κυβέρνηση, οχυρωμένη ταυτόχρονα πίσω από μια «αντιγερμανική» ρητορεία για εσωτερική κατανάλωση) είναι τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια σε συνδυασμό με την επιμήκυνση αποπληρωμής.
Γίνεται προφανές ότι δεν πρόκειται για «ανταγωνιστικές καταστάσεις» μεταξύ «λογικά σκεπτόμενων παικτών», που θα μπορούσαν να παρασυρθούν σε «λάθος επιλογές» και «ατυχήματα», όπως θα το ήθελαν οι κάθε λογής αστικές προσεγγίσεις περί «παιγνίων» μεταξύ αυτόβουλων υποκειμένων, που το καθένα «επιδιώκει να μεγιστοποιήσει το όφελός του». Πρόκειται για αποχρώσεις εντός της ενιαίας νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, οι οποίες προκύπτουν από το κενό ηγεμονίας που δημιουργείται στη στρατηγική αυτή από τις διογκούμενες αντιστάσεις των λαϊκών τάξεων.
Ας είμαστε επομένως σαφείς: Ο κόσμος της εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο εκβιασμούς: Ο βαθμός εκμετάλλευσης πρέπει να αυξηθεί κι άλλο, αλλά τα κέντρα εξουσίας δεν συμφωνούν στο πώς θα γίνει αυτό. Η πρόταση Μέρκελ (κανείς δεν μιλάει για «λύση») είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής λιτότητας ακριβώς όπως αυτή εφαρμόζεται σήμερα. Η πρόταση του ΔΝΤ είναι κούρεμα ώστε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για επανένταξη της Ελλάδας στις «αγορές», κάτι όμως που ως αντάλλαγμα θα απαιτεί επίσης δρακόντεια μέτρα λιτότητας. Οπότε; Ποια είναι η διαφορά από τη σκοπιά του εργαζόμενου/άνεργου στην Ελλάδα; Καμία!
Η διαφορά βρίσκεται στο ότι η πρόταση του ΔΝΤ εμπλέκει αντικειμενικά και τους εργαζόμενους/άνεργους των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν θα επιβαρύνει ιδιαίτερα τον προϋπολογισμό των κρατών αυτών, αλλά θα είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα «κουρέματα» αν συμβεί το ελληνικό, γεγονός που αντικειμενικά θα θέσει σε ολόκληρη την Ευρώπη το ερώτημα «ποιος πληρώνει την κρίση».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δυνατότητα απόδρασης από τους εκβιασμούς, απόδραση που μπορεί να γίνει μόνο με τη συνεργασία των «φυλακισμένων» στον φαύλο κύκλο του νεοφιλελευθερισμού, των εργαζόμενων/άνεργων.
Αν οι εργαζόμενοι που ζουν στην Ελλάδα ανατρέψουν με τις κινητοποιήσεις τους την ανεκδιήγητη κυβέρνηση, η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί στ’ αλήθεια με τους δανειστές και μάλιστα με τον κόσμο της εργασίας στο πλευρό της. Αντί να συζητά για το πώς θα εφαρμόσει Μνημόνια με αντάλλαγμα επιμήκυνση (της λιτότητας!) ή κούρεμα, θα συζητά μόνο τον τρόπο απεμπλοκής από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας. Αν υπάρξει κυβέρνηση της Αριστεράς, οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη θα δουν ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική των περικοπών που τους παρουσιάζεται ως μονόδρομος τελικά ανατρέπεται. Αυτό είναι που φοβούνται τα κέντρα εξουσίας σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ.
Οι στρατηγικές των δύο φίλων (ΔΝΤ, Γερμανίας) είναι απολύτως συγκλίνουσες. Ο ανταγωνισμός τους είναι ο τρόπος συνεργασίας τους, ο τρόπος που οργανώνεται η ενότητά τους απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Η σημερινή διαφωνία τους αποκαλύπτει τον φόβο τους για την πιθανότητα αποτελεσματικών αντιστάσεων στην υλοποίηση της στρατηγικής τους, που θα διαψεύσουν τα «όνειρά τους» για πειθήνιους εργαζόμενους, εξαθλιωμένους και ελαστικούς, ή απόβλητους άνεργους προς καταστολή.
Θα μπορέσουμε να κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα; Όπως πάντα στις κρίσιμες στιγμές θα αποφασίσει η ταξική πάλη.

* Ο Γ. Μηλιός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ

ΕΛΛΑΣ - ΔΝΤ - Συμμαχία...

του Γιάνη Βαρουφάκη, Protagon...

Photo: Millisynth@Flickr

Πριν δυο μέρες, η κα Lagarde βρέθηκε στην Κουάλα Λουμπούρ, στην πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Εκεί προέβη σε δηλώσεις που, κατ’ ουσίαν, αποτελούν επίσημη συγγνώμη για την ανάλγητη συμπεριφορά του ΔΝΤ κατά την Κρίση του 1997 που έπληξε τις χώρες της ΝΑ Ασίας. «Γνωρίζω ότι το ΔΝΤ δεν έχαιρε πάντοτε εξαιρετικής φήμης, ιδίως σε αυτή την γωνιά της γης και ιδίως σε αυτή την χώρα», είπε κάνοντας το συνήθως συγκρατημένο και συντηρητικότατο κοινό της συγκεκριμένης χώρας να ξεσπάσει στα γέλια. Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι θεωρεί πως για αυτό φταίχτης ήταν το ίδιο το ΔΝΤ, η κα Lagarde σημείωσε στην ομιλία της πόσο ορθά έπραξε η Μαλαισιανή κυβέρνηση το 1997 όταν, παρά την οικονομική κατάρρευση της χώρας, αντί να στραφεί στα δάνεια-μετά-Μνημονίου που την πίεζε να δεχθεί το ΔΝΤ, η Κουάλα Λουμπούρ επέλεξε πολιτικές που το ΔΝΤ έκανε τα πάνδεινα να αποτρέψει: π.χ. την επιβολή περιορισμών στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων προς και από την χώρα. «Με αυτή σας την επιλογή», παραδέχθηκε η κα Lagarde, «η Μαλαισία απεδείχθη ότι ήταν ένα βήμα μπροστά από εμάς τους υπόλοιπους».
Αυτή η επίσημη συγγνώμη της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ κρύβει μέσα της τους λόγους που το ΔΝΤ σήμερα έρχεται σε σφοδρή σύγκρουση με την ΕΕ. Είναι  ο ίδιος λόγος που θεωρώ πως η ελληνική κυβέρνηση έχει υποχρέωση να συστοιχηθεί με την κα Lagarde, να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ του ΔΝΤ, και να δημιουργήσει μια νέα συμμαχία αρχικά με το ΔΝΤ, στην οποία πολύ γρήγορα μπορεί να προστεθεί η Γαλλία, η Ιταλία, ίσως και η Ισπανία - θέτωντας έτσι τις βάσεις για μια ουσιαστική αλλαγή πολιτικής της Ευρωζώνης που θα είναι σωτήρια όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Θα μου πείτε: Καλά, η Ελλάδα θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, σε αυτή την κατάσταση που είναι, παίρνοντας το ρίσκο να συμμαχήσει με το ΔΝΤ εναντίον της Γερμανίας; Μάλιστα, φίλες και φίλοι. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Για εμάς, για την μικρή και προβληματική Ελλάδα, άνοιξε πόλεμο η κα. Lagarde με την Γερμανία, επιμένοντας σε μια σειρά ευεργετικών μέτρων (από τα οποία μόνο ένα είναι το δεύτερο κούρεμα χρέους). Σε εμάς έλαχε λοιπόν ο κλήρος να παίξουμε τον ιστορικό ρόλο της ενίσχυσης του ΔΝΤ με στόχο την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη. Δεδομένου ότι ο «τσακωμός» στο εσωτερικό της τρόικας γίνεται όχι για την Ισπανία ή την Ιταλία ή την Γαλλία αλλά για την Ελλάδα, ο έλληνας πρωθυπουργός είναι εκείνος που επιβάλλεται να πάρει σαφή θέση υπέρ του ΔΝΤ. Ούτε ο κ. Μόντι, ούτε ο κ. Ραχόι.
Ας δούμε όμως με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τι είναι εκείνο που «καίει» την κα Lagarde και που την εξωθεί σε μια καθόλου ευχάριστη κόντρα με τους ομοϊδεάτες, έως πρότινος, ευρωπαίους συναδέλφους της.
ΔΝΤ και Ασία
Πριν από λίγο καιρό, όταν το ΔΝΤ κινδύνευε να «μείνει» από χρήματα, καθώς υποσχέθηκε πάνω από το 80% των κονδυλίων του στην «διάσωση» των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, ζήτησε από τα μέλη του να αυξήσουν τα κεφάλαια που διαθέτουν στο ΔΝΤ. Καναδάς και ΗΠΑ αρνήθηκαν ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση προσέφερε ένα ποσό μικρότερο από εκείνο που θα έπρεπε το ΔΝΤ να έχει έτοιμο για να βοηθήσει τις καταρρέουσες χώρες-μέλη της... ΕΕ! Αντίθετα, φτωχότερες χώρες όπως η Μαλαισία και η Ινδονησία προσέφεραν ένα δυσανάλογο μέρος των 461 δις δολαρίων που ζήτησε το ΔΝΤ.
Δεδομένης της ύφεσης που πλήττει την Ευρώπη και την Αμερική, το ΔΝΤ γνωρίζει ότι αν δεν καταφέρει να επανακτήσει την χαμένη του αξιοπιστία στην Ανατολική Ασία (όπως και στην Ν. Αμερική), θα πάψει σύντομα να διαδραματίζει σημαντικό παγκόσμιο ρόλο. Πράγματι, όπως παραδέχθηκε και η κα Lagarde προχτές στην Μαλαισία, οι ασιατικές χώρες από τις οποίες εξαρτάται για την επιβίωσή του το ΔΝΤ ολοένα και περισσότερο, θεωρούν ότι το ΔΝΤ και δεν γνωρίζει πως να αντιμετωπίσει μια κρίση χρέους και δεν δύναται να προβλέψει το αποτέλεσμα των πολιτικών που επιβάλει όταν παρεμβαίνει. Οι μνήμες του 1997 στην περιοχή είναι ακόμα νωπές. Οι πολιτικοί όλων των κομμάτων θυμούνται πως για 100 δις δολάρια που δάνεισε το ΔΝΤ στην Ταϋλάνδη, στην Ν. Κορέα και στην Ινδονησία, το ΔΝΤ απαίτησε πολιτικές που παραλίγο να καταστρέψουν τις χώρες αυτές – κάτι που θα είχαν «πετύχει» αν οι κυβερνήσεις τους δεν αποφάσιζαν, πολύ σύντομα, να στείλουν τους αντίστοιχους κκ. Τόμπσεν σπίτι τους και να απεγκλωβιστούν από τις δηλητηριώδεις πολιτικές του ΔΝΤ οι οποίες δολοφονούσαν από και τα πιο υγιή, τα πιο παραγωγικά, μέρη των οικονομιών τους. (Το γεγονός ότι διατηρούσαν το δικό τους νόμισμα, καθώς και το δικαίωμα να επιβάλουν περιορισμούς στις μεταφορές κεφαλαίων εκτός των χωρών τους ήταν, βεβαίως, καθοριστικής σημασίας.)
Λόγω αυτής της κακής προϊστορίας, οι χώρες της ΝΑ Ασίας ακούνε ΔΝΤ και το βάζουν στα πόδια. Από το 1997 κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους να συσσωρεύουν ξένο συνάλλαγμα ώστε να μην έχουν ανάγκη το ΔΝΤ σε περίτπωση Κρίσης. Μάλιστα, κι αυτό έχει μεγάλη σημασία για το ΔΝΤ, εδώ και μερικά χρόνια η Ν. Κορέα, η Ιαπωνία, η Κίνα και άλλες δέκα χώρες της περιοχής έχουν ιδρύσει ένα δικό τους, άτυπο αντι-ΔΝΤ. Λέγεται Chiang Mai Πρωτοβουλία Πολυμέριας (Multilaterisation Initiative) και δεν είναι παρά ένας κοινός κουμπαράς, περί τα 240 δις δολάρια, που σκοπό έχει να δανείσει μια ή περισσότερες από τις χώρες-μέλη του σε περίπτωση που ξαναπάθουν αυτό που είχαν πάθει το 1997 (ή αυτό που έπαθε η Ελλάδα το 2010).
Παρακολουθεί λοιπόν αυτές τις εξελίξεις η κα Lagarde και πανικοβάλεται. Γιατί, παρά την γενναιοδωρία που δείχνουν χώρες όπως η Μαλαισία προς το ΔΝΤ (όταν Καναδάς και ΗΠΑ δεν του δίνουν ούτε δεκάρα ενώ η ΕΕ δίνει λιγότερα από όσα περιμένει να λάβει), είναι φυσικό να ανησυχεί ότι, σύντομα, δεν θα έχουν κανένα λόγο να συνεισφέρουν σε έναν θεσμό που ούτε εκτιμούν ούτε και τον έχουν ανάγκη.
ΔΝΤ και Ευρωζώνη
Όταν το 2010 ξέσπασε η Κρίση του Ευρώ, αρχής γενομένης με την Ελλάδα, το ΔΝΤ είχε ήδη δει τον χάρο με τα μάτια. Πράγματι, εν έτει 2006 είχε δανείσει λιγότερα χρήματα ανά τον κόσμο από όσα δάνεια είχε δώσει η Κίνα στην Αγκόλα! Τι είχε συμβεί; Απλά, η κάκιστη φήμη που απέκτησε το 1997 στην ΝΑ Ασία και το 2000-2 στην Αργεντινή, αποτέλεσε ισχυρότατο αντικίνητρο για όποια χώρα σκεφτόταν να απευθυνθεί για βοήθεια στο ΔΝΤ. Έτσι λοιπόν, η Κρίση του Ευρώ έδωσε στο ΔΝΤ μια χρυσή ευκαιρία να ξαναμπεί στο παιχνίδι των «διασώσεων».
Η αλήθεια είναι ότι, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του (τόσο καθαρά οικονομικής όσο και ηθικής), το ΔΝΤ είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει. Επί διεύθυνσης Strauss-Kahn πολλά άλλαξαν στον οργανισμό. Όταν, για παράδειγμα, κατέρρευσε η χώρα μας στις αρχές του 2010, και άρχισε η διαδικασία που τελικά οδήγησε στο Μνημόνιο 1, η θέση του ΔΝΤ ήταν σαφέστατα (τουλάχιστον κεκλεισμένων των θυρών) πιο προοδευτική και ορθολογική από εκείνη της Γερμανίας και του αμίμητου ντουέτου Trichet-Παπαδήμου που διοικούσαν την ΕΚΤ τότε (των χειρότερων κεντρικών τραπεζιτών στην ιστορία του καπιταλισμού). Όμως, υπό την σκληρή εμμονή των ευρωπαίων για επιβολή στην Ελλάδα (και αργότερα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία), μέτρων τύπου ΔΝΤ της δεκαετίας του 1990, το ΔΝΤ του κ. Strauss-Kahn αποφάσισε, εντελώς κυνικά, να αφήσει τους Ευρωπαίους να επιβάλουν τους όρους που θέλουν μόνο και μόνο για να ξαναμπεί το ΔΝΤ στο παιχνίδι.
Έτσι, παρά το γεγονός ότι το ΔΝΤ έβλεπε εξ αρχής πως το Μνημόνιό μας θα αποτύγχανε με πιθανότητα 100%, αποφάσισε να μην πει κουβέντα, τουλάχιστον, δημοσίως, να εκμισθώσει υπαλλήλους του (π.χ. τον κ. Τόμπσεν) στην ΕΕ, και να περιμένει έως ότου η Ευρώπη βάλει μυαλό από μόνη της. Τον περασμένο Φεβρουάριο, τότε που υπογράφτηκε το Μνημόνιο 2, μετά του PSI, ξέσπασε μεγάλη διχογνωμία εντός των κόλπων του ΔΝΤ για το εάν ο οργανισμός θα έπρεπε, επιτέλους, να υψώσει το ανάστημά του στους ευρωπαίους ή να πει «όχι». Τελικά, επικράτησε η ενδοτική άποψη. Κάτι για το οποίο, σήμερα, έχει μετανιώσει πικρά η κα Lagarde. Σκεφτείτε το: Πως νομίζετε ότι ένιωσε όταν βρέθηκε στην Μαλαισία, και ο Μαλαισιανός πρωθυπουργός, τον οποίο θέλει να εξευμενίσει (για λόγους που εξήγησα πιο πάνω), της θύμισε με μεγάλη δόση ειρωνείας ότι πριν μερικούς μόνο μήνες το ΔΝΤ προέβλεπε το ελληνικό χρέος να φτάσει το πολύ το 160% του ΑΕΠ και σήμερα να παραδέχεται ότι θα ξεπεράσει το 192%; Τι σκέφτηκε όταν ο συνομιλητής της την ρώτησε: «Ακόμα να βελτιώσετε τις προβλεπτικές ικανότητες των συνεργατών σας;»
Να λοιπόν τι κρύβεται πίσω από την κόντρα Lagarde-Schauble και Lagarde-Juncker όσον αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος και την βιωσιμότητά του: το μέλλον του ΔΝΤ (το οποίο προβλέπεται ζοφερό όσο ο οργανισμός κάνει τα στραβά μάτια στις τοξικές πολιτικές της ΕΕ στην χώρα μας και όσο συνυπογράφει ανόητες προβλέψεις για το χρέος μας). Τίποτα λιγότερο!
ΔΝΤ και Ευρωπαϊκή Περιφέρεια
Η ουσία βρίσκεται στην εξής πραγματικότητα: Η ΕΕ σήμερα επιβάλει στην χώρα μας μισανθρωπικές πολιτικές που το ΔΝΤ επέβαλε στην ΝΑ Ασία και στην Ν. Αμερική τα προηγούμενα χρόνια. Το ΔΝΤ πλήρωσε το αντίτιμο αυτών των πολιτικών, κινδυνεύοντας με πλήρη απαξίωση. Παραλίγο να πάψει να υφίσταται. Η ΕΕ δεν έχει καταβάλει, ακόμα, αυτό το τίμημα. Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι, για να παραμείνει ζωναντό, πρέπει να σταματήσει άμεσα να συνηγορεί σε πολιτικές που ο υπόλοιπος πλανήτης αντιμετωπίζει ως αποκρουστικές και να πάψει να συνυπογράφει προβλέψεις που εντός μηνών αποδεικνύονται αστείες. Αντίθετα, οι πολιτικοί των πλεονασματικών χωρών της Ευρωζώνης δεν νοιάζονται ιδιάιτερα ούτε για το αποτέλεσμα των πολιτικών τους στις χώρες μας ούτε και για την ακρίβεια των προβλέψεών τους. Νοιάζονται για την επανεκλογή τους και μόνο. (Όπως παραδέχθηκε ο κ. Juncker: «Γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει αλλά όχι το πως θα επανεκλεγούμε αν το πράξουμε!») Όταν λοιπόν οι χώρες μας μετατρέπονται σε καμμένη γη, οι εν λόγω «εταίροι» μας απλά λένε στους ψηφοφόρους τους ότι φταίνε οι τεμπέληδες της Μεσογείου. Το ίδιο κι όταν οι προβλέψεις τους πέφτουν εξωφρενικά έξω: Φταίει η μη εφαρμογή του Μνημονίου – κάτι που το ΔΝΤ έχει αποφασίσει ότι, αν συνεχίζει να το λέει, θα γελάει μαζί του όλη η Ασία.
Προς μια τακτική συμμαχία με το ΔΝΤ
Πως μπορεί η χώρα μας να βοηθηθεί από την στροφή του ΔΝΤ; Πως μπορεί να την χρησιμοποιήσει ώστε να πετύχει μια νέα συμφωνία (δεδομένου ότι, έτσι κι αλλιώς, το Μνημόνιο 3 είναι στα σκαριά) που να της δίνει έστω και μια αμυδρή πιθανότητα να επιβιώσει αξιοπρεπώς εντός του ευρώ (κάτι που η σημερινή συγκυρία αποκλείει με μαθηματική ακρίβεια);
Το πρώτο που απαιτείται είναι μια καθαρή δήλωση, αν και διπλωματική, του πρωθυπουργού μας ότι συντάσσεται με την κα Lagarde -  ότι ούτε η επιμήκυνση, ούτε η επαναγορά χρέους ,ούτε και η μείωση των επιτοκίων θα θέσει το χρέος της χώρας σε βατό μονοπάτι. Επί τέλους, την αλήθεια κε πρωθυπουργέ! Τώρα μάλιστα που την βροντοφωνάζει όχι ο Σύριζα αλλά η κα Lagarde, τώρα είναι που πρέπει να την αρθρώσετε κι εσείς.
Το δεύτερο που απαιτείται είναι η παρουσίαση-πρόταση ενός εναλλακτικού προγράμματος το οποίο να κινείται σε τροχιά σύγκλισης τόσο με την κα Lagarde όσο και με τους ηγέτες της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας. Π.χ. να προταθεί όχι αναγκαστικά η διαγραφή του χρέους αλλά ένα moratorium αποπληρωμών το οποίο θα διασυνδέει τον ρυθμό αποπληρωμών με τον ρυθμό ανάπτυξης των χωρών μας. Ακόμα, να αιτηθούμε, σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα κονδύλια που δεν διατέθηκαν από το ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 (όχι μόνο τα 12 δις της χώρας μας αλλά και των άλλων χωρών της Περιφέρειας) να δοθούν 100% στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων η οποία, πιθανώς σε συνεργασία με επενδυτές από την Ασία (κάτι που θα χειροκροτήσει η κα Lagarde, δεδομένου του ενδιαφέροντός της για καλλιέργεια καλύτερων και στενότερων σχέσεων ΔΝΤ και ΝΑ Ασίας – βλ. πιο πάνω) να προβεί σε άμεσες επενδύσεις στις χώρες που πλήτττονται από την Ύφεση (σημ. για επικοινωνιακούς λόγους, θα πρόσθετα ότι αυτό μπορεί να μεταφραστεί και σε κάποιες επενδύσεις στην... Ολλανδία, ακόμα και στην Γερμανία – αν αναλογιστεί κανείς ότι η Ύφεση χτυπά πλέον και τις δικές τους πόρτες).
Εν κατακλείδι, μια (έστω και ευκαιριακή) συμμαχία της Ελλάδας με το ΔΝΤ επιβάλλεται όχι επειδή ο εν λόγω οργανισμός είναι καλός κ' αγαθός αλλά επειδή έχει πληρώσει ακριβά την επιβολή σε χώρες που σήμερα έχει ανάγκη των πολιτικών με τις οποίες η Ευρώπη δολοφονεί την πατρίδα μας σήμερα.
ΥΓ. Τις προάλλες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε στην προτροπή μου να πάρει η ελληνική κυβέρνηση θέση υπέρ του ΔΝΤ λέγοντας ότι αυτή η διένεξη δεν μας αφορά, καθώς πρόκειται για εσωτερική υπόθεση των δανειστών μας. Δεν θα τον σχολιάσω. Αρκεί να πει αυτή την φράση δυνατά κάποιος για να κατανοήσει το πόσο επικίνδυνη για την χώρα μια κυβέρνηση που σκέφτεται έτσι.

10% των χρημάτων για …. προπαγάνδα της ΕΕ και του συστήματος...

Δηιδάμεια, economist.gr...

Πόσα χρήματα πληρώνουμε, για να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου οι κατέχοντες;
Δεν έχουμε πλήρη συνείδηση οι περισσότεροι, πόσα πολλά είναι  τα χρήματα που διαθέτει το σύστημα για να προπαγανδίζει τις θέσεις του. Νομίζουμε πως είναι λίγα. Και όμως. Εκτός από τα μη νόμιμα, των οποίων το ύψος κατά προσέγγιση μόνο μπορούμε να υπολογίσουμε, υπάρχουν και τα 'νόμιμα'.

Με αυτά θα ασχοληθούμε εδώ.
Συγκεκριμένα θα ασχοληθούμε, με την απαίτηση της Ε.Ε.  για ‘ενέργειες δημοσιότητας’. Οποιοδήποτε έργο και αν συγχρηματοδοτεί, απαιτεί, με ποινή απένταξης του έργου, ένα μέρος των χρημάτων να πηγαίνει σε 'ενέργειες δημοσιότητας'. Συνήθως  το ποσοστό είναι  έως 10%.
Η δικαιολογητική βάση, (http://www.espa.gr/el/pages/staticPublicity.aspx), είναι ότι  οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν που πάνε τα χρήματά τους. Αυτό ακούγεται ‘δημοκρατικό’.  Ας δούμε όμως,  ποιοι πρέπει να είναι  οι στόχοι του προγράμματος:
“ Οι βασικοί στόχοι των δράσεων δημοσιότητας και πληροφόρησης είναι:

• Η ανάδειξη του ρόλου της Κοινότητας στο ευρύ κοινό, και η προβολή της προστιθέμενης αξίας της κοινοτικής συμμετοχής στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα
• Η διασφάλιση της διαφάνειας όσον αφορά στην πρόσβαση στη χρηματοδότηση των ταμείων, δηλαδή οι μηχανισμοί χορήγησης των πόρων των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων να είναι διαφανείς στους δυνητικούς δικαιούχους.”

Ο βασικός στόχος, που και οι ίδιοι ομολογούν, είναι η ‘ανάδειξη του ρόλου της Κοινότητας’ στο λαό. Αν αυτό δεν είναι προπαγάνδα τι είναι τότε;
Ο δεύτερος στόχος μιλάει για διαφάνεια. Μόνο που η διαφάνεια εδώ εννοείται, υπερβολικά περιορισμένα.
Γιατί αν ήθελε πράγματι η Ευρωπαϊκή Ένωση να μας ενημερώσει ‘με διαφάνεια’ για τα οικονομικά, θα έπρεπε να μας ενημερώσει τουλάχιστον  και για τα  ακόλουθα
Α). Πόσα χρήματα και από ποιούς παίρνει. Η ΕΕ δεν δίνει μόνο. Παίρνει. Ας μας ενημερώσει πόσα μας  υποχρεώνει να τις δίνουμε κάθε χρόνο άμεσα.
Β)  Εκτός από τα χρήματα που μας παίρνει άμεσα, η ΕΕ και οι πολιτικές της, έχουν ως επακόλουθο κάποιοι κλάδοι να συρρικνωθούν. Αυτό σημαίνει ότι μειώνεται το παραγόμενο προϊόν. Άρα και το εισόδημα εκείνης της κοινωνίας. Ας περιλάβει λοιπόν στις ενέργειες δημοσιότητας, η ΕΕ, να μας ενημερώσει,  πόσο συρρικνώθηκε το προϊόν, άρα και πόσο χάσαμε σε  εισόδημα.   Γιατί το να λες π.χ. Πόσα δίνεις σε επιδοτήσεις στους αγρότες και να μην λες πως μετά την ένταξη το γεωργικό ισοζύγιο της Ελλάδας, από πλεονασματικό, έγινε ελλειμματικό,  απλώς κρύβεις στοιχεία τόσο ουσιώδη, που μόνο η προπαγάνδα του Γκαίμπελς τα φτάνει.
Γ) Τι εναλλακτικές λύσεις έχει για τα 'έργα' που συγχρηματοδοτεί. Υπάρχουν πολλές ανάγκες να καλυφθούν. Με ποια κριτήρια η ΕΕ. Καλύπτει αυτές τις ανάγκες και όχι τις άλλες; Έχει σημασία αυτό. Ας υποθέσουμε πως τα χρήματα  που έχει μια οικογένεια, είναι λίγα. Πως θα το κρίναμε, αν αντί για ψωμί των παιδιών της οικογένειας, τα χρήματα πήγαιναν σε γλυκά για ένα μέλος; Τα κριτήρια δείχνουν τον κριτή. Ας τα μοιραστεί με τη μορφή διαφήμισης, η ΕΕ μαζί μας.
Δ) τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των πολιτικών της. Για παράδειγμα, στόχος της Κοινής Γεωργικής  πολιτικής, θεωρείται η παραγωγικότητα. Με το πρόσχημα της  ανάπτυξης  της παραγωγικότητας, απαγορεύεται  το εμπόριο ντόπιων   σπόρων. Αυτό οδηγεί σε μείωση της βιοποικιλότητας στην Ευρώπη. Πόσο 'τιμάται' η μείωση της βιοποικιλότητας, λόγω των πολιτικών της ΕΕ; Πόσο κοστολογείται;
Πολλοί θα πουν πως για μια τέτοια ανάλυση, χρειάζεται ολόκληρο  βιβλίο. Δεν είναι όμως εκεί το πρόβλημα.  Έχουν ολοσέλιδες καταχωρήσεις σε εφημερίδες. Μπορούν, αντί  με τεράστια γράμματα, να προσπαθούν να μας πείσουν για το ΕΣΠΑ, π.χ.  να μας δώσουν  επαρκή στοιχεία, ώστε να διαμορφώσουμε ολοκληρωμένη άποψη για το  από ποιους παίρνουν χρήματα, τι ποσοστό   ξαναδίνουν στις ευρωπαϊκές κοινωνίας, τι άλλες προτάσεις έχουν κλπ. Με τα χρήματα που δαπανούν για 'ενέργειες δημοσιότητας, έχουν την δυνατότητα να το κάνουν.

Η δημοσιοποίηση  έχει κάποιο νόημα, αν το έργο  στο οποίο αναφέρεται, έχει κάποιο βαθμό πρωτοτυπίας: εισάγει μια καινούργια τεχνολογία, ή εμπεριέχει γνώση,  την οποία αν γνωρίσει η ευρύτερη κοινωνία,  πιθανόν να αλλάξει πρακτικές. Με αυτή την έννοια, θα είχαν κάποιο ενδιαφέρον,   ενέργειες δημοσιότητας. π.χ. Όταν η ΕΕ χρηματοδοτεί ένα πρόγραμμα στην Ισπανία  ώστε οι αγρότες αντί να καίνε τα κλαδιά της ελιάς μετά το κόψιμο, να τα επαναχρησιμοποιούν και αυτή η  πρακτική  αποδειχτεί ότι έχει αποτέλεσμα, τότε  η διάδοση αυτής της μεθόδου και με ενέργειες δημοσιότητας,  θα ήταν προς όφελος της κοινωνίας. Δοκιμάστηκε μια καινούργια μέθοδο, απέδωσε και τώρα το αποτέλεσμα, καλείται να γίνει 'γνώση' όλης της κοινωνίας. Εδώ ναι, θα χρειαστεί  η βοήθεια και των ΜΜΕ.
Όμως οι παραπάνω περιπτώσεις είναι σπάνιες.  Εκείνο το οποίο είναι το συνήθως συμβαίνον, είναι το εξής. Η ΕΕ, χρηματοδοτεί, πολύ συνηθισμένα έργα, π.χ. δρόμους, αναπλάσεις κλπ. Ένα μέρος όμως για οποιοδήποτε έργο, πάει  στα ΜΜΕ. Όχι προαιρετικά. Υποχρεωτικά. Υποχρεούται, δηλαδή ο κάθε  φορέας, να υπολογίσει   μέχρι  10% του όποιου προγράμματος, για  ....  ενέργειες δημοσιότητας –λέγε με διαφήμιση- του έργου. Τίθεται όμως το ερώτημα.  Με το να διαφημίσουν πως φτιάχνουν ένα δρόμο,  κερδίζει κάτι η κοινωνία; Η άποψή μας, είναι ότι όχι. Μιλάμε για την κοινωνία ως σύνολο. Ο δρόμος, στην προκειμένη περίπτωση, θα παραμείνει ο ίδιος.
Γιατί όμως η Ε.Ε. Και τα κράτη μέλη, επιμένουν να μας λένε χιλιάδες φορές για τα έργα που κάνουν; Δυο είναι οι λόγοι κατά την άποψή μας.
Ο πρώτος έχει να κάνει με το ρόλο του τύπου και την διασύνδεσή του με το σύστημα. Για να υπάρχει αυτό το σύστημα, είναι αναγκαίος, ο τύπος, ηλεκτρονικός και έντυπος, αυτής της ποιότητας. Ο τύπος σφιχταγκαλιάζεται με το σημερινό σύστημα. Σε κρατικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η θεσμοθέτηση  του 10%   επί όλων των έργων, εξυπηρετεί τον 'μεγάλο εταίρο' του συστήματος.  Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τις εταιρίες που οι ίδιοι φτιάχνουν.
Ο δεύτερος λόγος, έχει να κάνει με το ίδιο το σύστημα. Χρειάζεται, νομιμοποίηση. Χρειάζεται, να μας πείσει, πως είναι μακράν, το καλύτερο. Χρειάζεται να αποκοιμίσει τις υποψίες μας. Να μην  καταλάβουμε πως είναι δομημένο ούτε ποιες ανάγκες εξυπηρετεί. Να συνεχίσουμε να παίζουμε  μέσα στα πλαίσιά του. Να μην διανοηθούμε να βγούμε από αυτό, να το αμφισβητήσουμε, να το πολεμήσουμε. Ή ακόμα χειρότερα για αυτούς, να οικοδομήσουμε  κάποιο δικό μας.
Όχι δεν είναι η διαφάνεια ο στόχος. Αν ήταν, θα έδιναν μεγάλη σημασία και στις άλλες παραμέτρους που θίξαμε παραπάνω. Σκοπός δεν είναι η ενημέρωση. Σκοπός είναι να πληρωθούν οι 'συνεταίροι' για την  ιδεολογική στήριξη που προσφέρουν. Κυρίως όμως να μας πείσουν πως παράγουν έργο.
Αν δεν υπήρχε διαφήμιση, τότε  η πλειοψηφία πιθανόν να είχε φτάσει στο συμπέρασμα, πως η κρατική εξουσία και η εξουσία των Βρυξελλών είναι για να μας φορολογεί και να μας ρίχνει χημικά, όταν αντιστεκόμαστε. Ή τουλάχιστον, θα είχε αναρωτηθεί σοβαρά, ποιος είναι ο  σκοπός που επιδιώκουν οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Πάντως πρέπει να  τους το αναγνωρίσουμε. Το  πρόγραμμα  ‘ενέργειες δημοσιότητα’ –διαφήμιση δηλαδή, έχει αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι από εμάς,  έχουν πειστεί πως χωρίς την ΕΕ. δεν κάνουμε   βήμα.  Λογικό είναι. Τρεις δεκαετίες  διαφήμιση.  Και να προσθέσουμε και τα χρόνια εκείνα που προσπαθούσαν να μας πείσουν πόσο καλά θα ζούσαμε   στην 'ευρωπαϊκή αγκαλιά', είναι πάνω από 35. Μετά από 35 χρόνια πλύσης εγκεφάλου, το θαύμα είναι που υπάρχει  ακόμα ένα ποσοστό που σκέφτεται, βασίζεται σε στοιχεία και αμφισβητεί την επίσημη προπαγάνδα. Όχι το ότι οι περισσότεροι,  αποδέχονται κατά βάσιν πως η κάθε αλλαγή πρέπει να είναι εντός του συστήματος.
Το σημερινό σύστημα που κατέχει την κρατική εξουσία στην Ελλάδα και που κυριαρχεί στην ΕΕ.   κάνει προπαγάνδα, με τα δικά μας χρήματα. Μας πείθει να είμαστε πειθήνιοι. Μας συνηθίζει να είμαστε πρόβατα, χωρίς επίγνωση του τι συμβαίνει και του τέλους μας. Και όλα αυτά, εν ονόματι της δημοκρατίας. Δηλαδή της ... δικής μας κυριαρχίας. 10% λοιπόν  του Ευρωπαϊκού και κρατικού χρήματος για … διαφημίσεις.

Έτσι θα γίνουμε αποικία της ΕΕ!...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Πριν...

Ανατριχιαστικό κυριολεκτικά είναι το έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ για τη μετατροπή της Ελλάδας σε άθλια αποικία του Βερολίνου και της ΕΕ, το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος. «Εξωτερικά διαχειριζόμενος λογαριασμός καταπιστεύματος» είναι ο τίτλος του πρώτου θέματος που βάζουν οι Γερμανοί, όπου «καταπίστευμα» στη νομική γλώσσα είναι περιουσιακό στοιχείο που μεταβιβάζει κανείς σε κάποιον άλλον με σκοπό τη διασφάλιση απαιτήσεών του. Με άλλα λόγια, σε απλά ελληνικά, η ελληνική κυβέρνηση μεταβιβάζει τη διαχείριση αυτού του δεσμευμένου λογαριασμού στους ευρωπαίους δανειστές.

Ο ελληνικός λαός δηλαδή θα φορτώνεται με δάνεια, αλλά τα λεφτά των δανείων δεν θα τα παίρνει να τα διαχειριστεί η ελληνική κυβέρνηση, θα τα διαχειρίζονται μόνοι τους και όπως θέλουν οι… δανειστές!!! Τινάζοντας στον αέρα όλα τα προπαγανδιστικά ψέματα των κυβερνήσεων των γερμανοτσολιάδων που μας κυβερνούν, το έγγραφο τονίζει ότι η ενίσχυση του ελέγχου αυτού του λογαριασμού γίνεται «για να διασφαλιστεί ότι οι πόροι του προγράμματος χρησιμοποιούνται μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους». Ούτε ένα ευρώ δηλαδή από τα χρήματα των δανείων που τα Μνημόνια φορτώνουν στους Έλληνες δεν θα πηγαίνει για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ή άλλα έξοδα του ελληνικού κράτους, όπως λένε οι πολιτικοί απατεώνες της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! Ούτε ένα ευρώ!

Ολόκληρα τα ποσά των δανείων θα πηγαίνουν για την εξόφληση προηγούμενων δανείων και μάλιστα κατά το δοκούν των Γερμανοευρωπαίων. Όχι μόνο τα ποσά των δανείων. Θέλουν και ποσοστό του ΦΠΑ που εισπράττεται από την ελληνική κυβέρνηση «να μεταφέρεται κάθε μήνα στον καταπιστευματικό λογαριασμό ως συνεισφορά της Ελλάδας στην εξυπηρέτηση του χρέους». Όχι μόνο δηλαδή δεν θα πέφτει ούτε ένα ευρώ στην πραγματική οικονομία από τα δάνεια, αλλά θα παίρνουν και από τα έσοδα του κράτους το οποίο γδέρνει τους πολίτες για να τους προσφέρει πολύ λιγότερες παροχές από παλιά και να τους εξαθλιώνει κάθε μέρα περισσότερο.

Για όποιον δεν κατάλαβε, οι Γερμανοί το ξανατονίζουν στο έγγραφό τους: «Εάν προκύψουν περαιτέρω τρύπες στον προϋπολογισμό κατά τη διάρκεια του προγράμματος, η Ελλάδα θα καλύπτει τα κενά αυτά με τα δικά της μέσα» υπογραμμίζουν. Δεν αρκούνται σε αυτό. Μεθοδικοί όπως είναι, θέλουν να λύσουν μια για πάντα το πρόβλημα μέσω της …αυτοματοποίησης της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού: «Ελλείμματα μετρητών (αποκλίσεις από το σχέδιο του προϋπολογισμού) οδηγούν αυτομάτως σε περικοπές δαπανών κατανεμόμενες εξίσου σε όλα τα προγράμματα δαπανών σύμφωνα με το μερίδιό τους στον προϋπολογισμό)» αναφέρει το γερμανικό έγγραφο. Με άλλα λόγια, θα ξοδεύει περισσότερα λεφτά η κυβέρνηση στην κατασκευή ενός δρόμου και αυτομάτως θα κόβονται οι προϋπολογισμένες δαπάνες για την… υγεία και την παιδεία!

Επιπροσθέτως, ούτε δάνειο δε θα μπορεί να αποφασίσει να πάρει η ελληνική κυβέρνηση από πουθενά, από καμιά χώρα του κόσμου! Αυτό απαιτούν οι Γερμανοί: «Ένας εξωτερικός θεσμός σαν την Κομισιόν της ΕΕ μπορεί να ζητηθεί για να εγκρίνει γραπτώς οποιαδήποτε μορφή πρόσθετων δανείων» απαιτούν χωρίς περιστροφές. Η Ελλάδα δηλαδή δεν θα μπορεί να δανειστεί από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα ή τη… Ζιμπάμπουε, αν δεν εγκρίνει γραπτώς η Κομισιόν το να υποβάλουμε αίτημα δανειοδότησης! Απίστευτη αποικιοποίηση της χώρας μας, της οποίας άλλωστε οι Γερμανοί καταλύουν τον κρατικό μηχανισμό και τον αντικαθιστούν με υπαλλήλους των ξένων κατοχικών δυνάμεων.

Στο έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών απαιτείται ρητά η «υποχρεωτική χρησιμοποίηση τεχνικής βοήθειας από το εξωτερικό»! Προσδιορίζονται μάλιστα και οι τομείς που θα εγκατασταθούν υποχρεωτικά οι ξένοι: Συλλογή φόρων, μείωση διαφθοράς, στατιστική, αναπτυξιακές επενδυτικές στρατηγικές, χρησιμοποίηση διαρθρωτικών πόρων, διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων…». Τα πάντα στα χέρια των δυνάμεων κατοχής. Οι Γερμανοί έχουν και πρόγραμμα εκκαθάρισης του ελληνικού κρατικού μηχανισμού από τους… Έλληνες!!! Ζητούν «να προσδιοριστούν οι θέσεις – κλειδιά εντός της ελληνικής δημόσιας διοίκησης για την δέουσα εκτέλεση και έλεγχο του προγράμματος προσαρμογής» και «να στρατολογηθούν και να σταλούν ευρωπαίοι ειδικοί ή έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι στους οποίους θα δοθεί το ίδιο στάτους με τους ευρωπαίους ειδικούς προκειμένου να περιοριστεί η εξάρτησή τους από την (ελληνική) πολιτική εξουσία (σ.σ. μιλάμε δηλαδή για έλληνες «κουκουλοφόρους» που θα είναι όργανα των γερμανικών δυνάμεων κατοχής) για να τοποθετηθούν στις θέσεις — κλειδιά… για να αντικαταστήσουν έλληνες αξιωματούχους»!!!

Ανενδοίαστα δηλαδή το Βερολίνο απαιτεί να αναλάβουν οι ίδιοι οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, οι οποίοι μάλιστα θα τεθούν υπεράνω των νόμων της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, τη διακυβέρνηση της Ελλάδας! Και αυτά τα κατάπτυστα ανθρωπάρια, οι πολιτικοί ηγέτες των κομμάτων της συγκυβέρνησης, λένε «ναι» στην παράδοση της χώρας, από την οποία βεβαίως θα ωφεληθούν οι σύγχρονοι αδίστακτοι «μαυραγορίτες» του ελληνικού κεφαλαίου.

Ευρωμαρουλόδρομος:Η απάντηση στην πολιτιστική παρακμή του τόπου...

noumero11...

Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Μια χαρούμενη δημοκρατική οικογένεια με στόχο την ηθική απογείωση του «είναι» σε ένα συνεργατικό -νομοτελειακό περιβάλλον διαρκούς αναζήτησης της αυτογνωσίας, ώστε το ηθικό πλέον άτομο να φτάσει μια ώρα αρχύτερα στον τελικό προορισμό του,τον παράδεισο. Ο κίνδυνος ωστόσο που παραμονεύει εξ αιτίας της γαιδουρινής  στάσης κάποιων να αγνοούν την πνευματική ολοκλήρωσή τους εμμένοντας σε παράλογα υλικά ατοπήματα,θα συζητηθεί αναλυτικά και στο επόμενο πεφωτισμένο eurogroup.

H E.E εκτός από πανεπιστήμιο αυτογνωσίας είναι και ένας ειρηνευτικός οργανισμός βραβευμένος πρόσφατα με το βραβείο νόμπελ.

«Ο επιτυχής αγώνας για την ειρήνη και τη συμφιλίωση και τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το σταθεροποιητικό ρόλο που η Ε.Ε έχει παίξει, έχει βοηθήσει και μετατρέψει την Ευρώπη από έναν ήπειρο πόλεμου σε μια ήπειρο ειρήνης»δήλωσε ο επικεφαλής της επιτροπής Νόμπελ.
Απώτερος στόχος της Ε.Ε είναι οι ειρηνευτικές διαδικασίες σε περιοχές όπως η Παλαιστίνη,η Λιβύη ,η Συρία ,η Αίγυπτος το Ιράκ το Αφγανιστάν και μελλοντικά το Ιράν,με την χρησιμοποίηση πνευματικών όπλων όπως οι επιμορφωτικές βόμβες και τα διδασκαλικά άρματα μάχης. Επίσης η Ε.Ε φροντίζει με εξαιρετική στοργή τα εκατομμύρια τριτοκοσμικά στόματα των πνευματικά πεινασμένων στη Σομαλία ,τη Νιγηρία, το Μπαλί τη Ρουάντα και αλλού ,χάρη στην ανιδιοτελή δράση πολυεθνικών όπως η Shell και η ziemens.Τόση ειρήνη είχαμε να δούμε από την εποχή των δεινοσαύρων.Τελευταία το πνευματικό μπούκωμα εφαρμόζεται καθολικώς και εντός των εδαφών της, προκαλώντας πολλούς επικριτές της να κάνουν λόγο για την εμφάνιση μιας νέας μάστιγας, την «πνευματική παχυσαρκία».Τέτοια εμμονή με την καλλιέργεια του πνεύματος είχε να γνωρίσει η ανθρωπότητα από την αρχαιότητα.Και στον τομέα του περιβάλλοντος η Ε.Ε σκίζει στην κυριολεξία……δασικές εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων για να τις μεταμορφώσει σε πνευματικούς χώρους ηλιακής συνεστίασης και  χρυσωρυχεία·είναι γνωστό  ότι ο χρυσός φέρνει τους πολιτισμούς ακόμα  πιο κοντά.

Αν η Ε.Ε ήταν συνταγή μαγειρικής θα είχε βγει από το θαυματουργό κεφάλι της διάσημης πνευματικής μαγείρισσας Μαρίας Χαραμή ,της πρώτης «μη μου άπτου» φιλελεύθερης νεοφιλελεύθερης κεντρώας δεξιάς ακροδεξιάς. Όχι δεν είναι ναζίστρια η Χαραμή ,απλά δε γουστάρει να χαλιούνται οι φιλοσοφικές φαντασιώσεις της με αναχρονιστικές διαδηλώσεις βρομερών πληβείων. Από τώρα τη φαντάζομαι να ανακατεύει σε μια αποστειρωμένη ,εξοπλισμένη με γερμανικές συσκευές τελευταίας τεχνολογίας κουζίνα ,θαλασσινά  με μοσχαροκεφαλές, μπροστά σε ένα εκστασιασμένο κοινό απαλλαγμένο από την υλική του υπόσταση.

Αζώρ(ο μαυρούκος υπηρέτης)έλα εδώ!!Φερε μου την πανάκριβη κατσαρόλα με το διαμαντένιο καπάκι να τσιγαρίσω το πτερύγιο του καρχαρία. Πλένε καλά την ψυχή σου όμως πρώτα.

Την καλύτερη ερμηνεία μακράν για την ουσία  της Ε.Ε ,την έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια-και εξακολουθεί μετά φανατικού ζήλου ως και αυτό το δευτερόλεπτο- ο πνευματοσυλλέκτης Ν.Δήμου μέσα από τα δεκάδες βιβλία και τα εκατοντάδες κείμενα του:«Ταξιδεύοντας με τα πόδια ,με ένα βρακί περιουσία και συντροφιά μια ντουζίνα βιβλία στις φτωχικές αποσκευές μου , κατάφερα με επιμονή -επιμονή-επιμονή,δουλειά- δουλειά- δουλειά και τρίωρο καθημερινό υπερβαθυστοχασμό να φτάσω στην πολιτισμένη μου Ιθάκη,την Βιέννη,την κοιτίδα του πολιτισμού, μακριά από τον θορυβώδη όχλο και τον υλικό σπαραγμό του μπετόν αρμέ. Επιτέλους!Λυτρωμένος πια από τον βαθύ λαϊκισμό, θα απολαύσω και εγώ ως άλλος ειρηνικός ταξιδευτής ένα παγωτό βανίλια αραχτός σε κάποια  περιποιημένη πλατεία με τη γλυκιά συνοδεία του  Μότσαρτ»

(Ο Νίκος Δήμου δεν είναι ρατσιστής, απλά σιχαίνεται την πνευματική ένδεια των φτωχών. Δεν αντέχει ο άνθρωπος τους ξεβράκωτους αυτού του κόσμου τι να κάνουμε δηλαδή!)

Όμως η Ε.Ε είναι πάνω απ όλα ένα χωνευτήρι πολιτισμών. «Είσαι πολιτισμένος αρκεί να μου μοιάζεις» είναι το βασικό σύνθημα της.Έχεις δικαιώματα αρκεί να ταιριάζουν τα δικαιώματα σου στα δικαιώματα της ΕΕ. Μπορείς να ζήσεις εντός των συνόρων του πολιτισμικοκαταναλωτικού στρατοπέδου αρκεί να έχεις τα κατάλληλα έγγραφα,τα κατάλληλα πτυχία,τα κατάλληλα συστατικά,τα κατάλληλα τραπεζικά μηδενικά.Μη διανοηθείς να έρθεις ξυπόλυτος με βάρκα  γιατί η ουμανιστική ένωση δε μας χωράει όλους .

Εν αρχή ο Δήμου ,εν συνεχεία οι διάφορες Χαραμή και τέλος οι τεχνοκράτες υποστηριζόμενοι από μια μεγάλη μερίδα του εγχώριου καλλιτεχνικού στερεώματος, βάλθηκαν να μας πάρουν απ’το χέρι και να μας οδηγήσουν πίσω στο θαυμαστό κόσμο της εσωτερικής αναζήτησης.Να τα βρούμε με τον εαυτό μας ,να βγάλουμε απ’ τα αστικά ναυάγια ξύγκι,να μαστιγώσουμε τα λάθη μας,να διορθώσουμε τα κάκιστα κειμενά μας,να διαβάσουμε τα ορθότατα κειμενά τους,να ανάψουμε ένα κεράκι στους πνευματικούς πατέρες της επικεφαλίδας«Η δουλεία κάνει τον αφέντη και απελευθερώνει από τα υλικά βάσανα»,να περιποιηθούμε τα λαχταριστά μαρούλια στο μπαλκόνι μας ,να κοιμηθούμε πτώματα μεν αισιόδοξοι δε,να σκεπαστούμε με  ένα πάπλωμα από αγνό γιδίσιο μαλλί δίπλα στη ρομαντική ξυλόσομπα.

Το μικρό σπίτι στο λιβάδι με τρεις γενεές κάτω απ την ίδια στέγη και τις αμέτρητες σφιχταγκαλιασμένες καληνύχτες του, ή ,το μικρο μοναχικό χαρτόκουτο στο παγκάκι με θέα τα άστρα,είναι τα νέα δεδομένα ενός εσωτερικευμένου κόσμου που λαχταράει να τον ανακαλύψουμε. Κι εμείς οι αχάριστοι αντί να ενδώσουμε στην επικών διαστάσεων πανανθρώπινη κινητοποίηση, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την ολέθρια πορεία με την όπισθεν προς τις σπηλιές του πνευματικού μεσαίωνα. Δεν ακούσαμε τις χιλιάδες σειρήνες του μονεταριστικού διαφωτισμού,δε δώσαμε την πρέπουσα  σημασία στις εμπορικές λεπτομέρειες του ενιαίου νομίσματος ,δεν αποστηθίσαμε καλά τους τραπεζικούς κανόνες,δε διαβάσαμε με προσοχή τις οδηγίες χρήσης των Financial Times.Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να τιγκάρουν τα θησαυροφυλάκια της Ελβετίας με χρωματιστό κωλόχαρτο.Κι όχι μόνο.Από την πίσω πόρτα βάλαμε στο ναό της δημοκρατίας και τους αγκυλωτούς σταυρούς τους οποίους η διαφωτισμένη Ευρώπη τόσο πολύ απεχθάνεται!

(Μετά και από αυτό,οι αμαρτίες μας δε θα ξεπλένονται ούτε με τροπική καταιγίδα.)

Τελευταία κάτι πάει να γίνει με την στροφή στον υλικό ασκητισμό εκατομμυρίων αμαρτωλών ,αλλά θα χρειαστεί πολλή δουλειά ακόμα μέχρι να γίνει ευρύτερα αποδεκτή η καλλιέργεια των μαρουλιών στα μπαλκόνια. Δεν είναι η επιβίωση με μαρούλια κάτι το ακατόρθωτο, φτάνει να απεξαρτηθούμε από τις συνταγές των διάσημων σεφ που εξακολουθούν να κολάζουν τις ψυχές μας κάνοντας την αλλαγή νοοτροπίας ακόμα δυσκολότερη.

«Κάθε στιγμή να είσαι αληθινός ,να ακούς τους ψιθύρους της συνείδησης σου και να τρως ένα φρέσκο μαρουλάκι την ήμερα» μας επιβάλουν δημοκρατικά οι  Ιεράρχες της αγκυλωτής και αγκυλωμένης  εξουσίας. Από κοντά και οι Διαφωτιστές της Ε.Ε σε λίγο πιο αυστηρό τόνο, διατάζουν να μη ζητάμε κάτι παραπάνω από τα φρέσκα μαρούλια γιατί θα γυρίσουμε στην εποχή που δεν είχαμε ούτε μαρούλια να φάμε.

Τέτοιος λαός είμαστε που φέραμε τους καημένους τους CEO σε απόγνωση.Τρέχουν και αγωνιούν  στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους προσπαθώντας να πείσουν τους Διαφωτιστές να επαναφέρουν την Ελλάδα στο δρόμο της διανόησης .Φωνάζουν με όση φωνή τους έχει απομείνει:«Σταματήστε να βγάζετε από την άρρωστη οικονομία σας άρρωστα κέρδη δε χωράνε άλλα στα στικάκια». Μάταια όμως.Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ευτυχώς που υπάρχουν οι τεχνοκράτες και ο καλλιτεχνικός κόσμος για να διαφωτίζουν την άκρη του σκοτεινού τούνελ.Δεν έχουν άδικο.Σε τι μας ωφελεί ο υλισμός όντως μέλη μιας ευρύτερης πνευματικής συμμαχίας;Με μόνο δυο μαρούλια την ήμερα θα τα καταφέρουμε να απεξαρτηθούμε. Έχετε πίστη στον Ευρωμαρουλόδρομο.

Φαρισαϊσμός...

Η Αυγή online...

Του Κώστα Βεργόπουλου

Ο Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανακοίνωσε "ιστορικές" αποφάσεις με στόχο την απεμπλοκή της Ευρωζώνης από την κρίση χρέους και την ενοποίηση των ευρωπαϊκών χρηματαγορών.
Οι αποφάσεις, ανεξάρτητα από κάθε περιεχόμενο, μπορούν πράγματι να θεωρηθούν "ιστορικές" και μόνο από το γεγονός ότι ελήφθησαν παρά τη δεδηλωμένη αντίθεση της Γερμανίας.
Τόσο η Μπούντεσμπανκ όσο και η συντηρητική πτέρυγα του κυβερνητικού συνασπισμού, όπως και οι Βαυαροί χριστιανοκοινωνιστές, όχι μόνον εκ των προτέρων αντιτάχθηκαν σε αυτές, αλλά και εκ των υστέρων ολοφύρονται, προεξοφλώντας την εξαιτίας αυτών κατάρρευση ακόμη και της εναπομένουσας "ελάχιστης ευρωπαϊκής αξιοπιστίας". Καταγγέλλουν ότι παραβιάζεται η αρχή της "ανεξάρτητης" της ΕΚΤ με αποφάσεις που έχουν έντονο πολιτικό χαρακτήρα. Ωστόσο εάν σήμερα η Ευρώπη στενάζει υπό το βάρος των συσσωρευμένων χρεών, αυτό μπορεί ίσως να θεωρείται και "πολιτικό" ζήτημα, αλλά γιατί δεν είναι πάνω απ' όλα "οικονομικό";
Η ΕΚΤ, ανεξάρτητη από τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις, γιατί άραγε θα πρέπει να είναι και ανεξάρτητη από τις οικονομικές εξελίξεις και τις εκάστοτε ανάγκες της οικονομικής συγκυρίας; Παρ' όλο που ο πρόεδρος της ΕΚΤ δεν υπερέβη το πλαίσιο της αποστολής του, όπως παραδέχθηκε η Μέρκελ, εν τούτοις είναι γεγονός ότι με τις αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου μπορεί να ανοίγει μια νέα εποχή για την ευρωπαϊκή διαχείριση της τρέχουσας κρίσης χρέους. Σε αυτήν, καθοριστικός θα είναι ο ρόλος της ΕΚΤ τόσο για την απεμπλοκή από την παγίδα του χρέους όσο και για τη βαθύτερη ενοποίηση του ευρωπαϊκού νομισματοπιστωτικού και οικονομικού χώρου.
Η "τόλμη" του Ιταλού προέδρου της ΕΚΤ να προβαίνει σε αγορές κρατικών ομολόγων χωρίς ποσοτικό περιορισμό δεν είναι τόσο απεριόριστη, αλλά βρίσκεται περιχαρακωμένη, ώστε "γκρίζες ζώνες" και ερωτηματικά παραμένουν αναπάντητα. Εφ' όσον η αγορά ομολόγων περιλαμβάνει τίτλους με ωρίμανση όχι ανώτερη της τριετίας, έπεται ότι σοβαρό μέρος των ομολόγων θα παραμένει ακάλυπτο. Τι θα γίνει με αυτά που ωριμάζουν πέραν της τριετίας, που μπορεί να είναι και τα περισσότερα; Έπειτα, αφού η ΕΚΤ θα αγοράζει κρατικά ομόλογα μόνο από τη δευτερογενή αγορά, έπεται ότι κατά την έκδοση τα επιτόκια θα διαμορφώνονται χωρίς τις παρεμβάσεις της και πάντως αυτές θα ασκούν μειωμένη επίδραση.
Εξάλλου εφ' όσον η αγορά ομολόγων θέτει ως προϋπόθεση την εφαρμογή της ενισχυμένης λιτότητας, αυτό σημαίνει ότι, ενώ, διευθετείται ίσως το πρόβλημα της βραχυχρόνιας χρηματοδότησης της Ευρωζώνης, παραμένει και οξύνεται το μακροχρόνιο έλλειμμα ορατότητας, που μπορεί να αποσταθεροποιεί όχι μόνον το μέλλον αλλά και μέσω αυτού το παρόν.
Ήδη γίνεται λόγος για "πύρρεια νίκη", αφού η λιτότητα τίθεται ως όρος για τις αγορές ομολόγων. Όταν η ευρωπαϊκή οικονομία κινείται καθοδικά, ποιος άραγε δέχεται να δεσμευτεί σε μακροχρόνιες τοποθετήσεις; Με τις αγορές του, ο Ντράγκι επιδιώκει να εξουδετερώσει την κερδοσκοπία και πιθανώς το επιτυγχάνει. Ωστόσο, εκτός από την κερδοσκοπία και τη χρηματοπιστωτική σταθεροποίηση, υπάρχει επίσης η ανάγκη για οικονομική σταθεροποίηση, με τις επενδύσεις, την παραγωγή, την απασχόληση. Δεν αρκεί να ενοποιηθούν τα επιτόκια δανεισμού, να ξεπεραστεί ο σημερινός κατακερματισμός των ευρωπαϊκών χρηματαγορών, να ενοποιηθεί πραγματικά το ευρώ, να αποκλειστεί η κερδοσκοπία που επιτείνει το πρόβλημα χρηματοδότησης. Χρειάζεται ακόμη να σταθεροποιηθούν οι οικονομίες της Ευρωζώνης, να συγκλίνουν προς την πραγματική ενοποίηση, αντί της σημερινής αύξουσας απόκλισης στην οποία οδηγούνται υπό γερμανική ανευθυνότητα. Για την Ελλάδα, η απόφαση είναι χαρακτηριστική φαρισαϊσμού: η ΕΚΤ προτίθεται να αγοράζει ελληνικά ομόλογα, όταν η χώρα μας εξυγιανθεί και μπορέσει τότε να προσέλθει στις αγορές. Ποιος φαντάστηκε ότι, με την παράδοση σκυτάλης από τη Μέρκελ στον Ντράγκι, ο τιμωρητικός μοραλισμός εξέλιπε;
Όταν η χώρα γίνει "ενάρετη", τότε θα συγχωρεθούν οι "αμαρτίες" της. Το πώς θα γίνει "ενάρετη", αυτό είναι δικό της πρόβλημα και βέβαια μια άλλη ιστορία.
kvergo@gmail.com

Goodbye «European Union»...

Του Γεώργιου Τζαννετάτου, TV Χωρίς Σύνορα...

Είναι κάποιες εκφράσεις στα πρόσωπα των ανθρώπων που κυριολεκτικά σε μαγνητίζουν. Τί και αν ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μυηθεί στο να αναπαράγει ένα συγκεκριμένο σύνολο εκφράσεων ανάλογα με το εξωτερικό ερέθισμα; Η ρουφιάνα η μαγεία της μητέρας φύσης έχει πάντα τον τρόπο να μας εκπλήσσει. Φαίνεται λοιπόν πως θα υπάρχουν πάντα κάποια  εξωτερικά ερεθίσματα που θα προκαλούν στα πρόσωπά μας εκφράσεις ατίθασα πρωτότυπες και αυθεντικές. Τέτοιου είδους εξωτερικό ερέθισμα είναι συνήθως η «απόλυτη έκπληξη». Τέτοιου είδους έκφραση είναι η αποτύπωση του «αυτό δεν το χωρά ο νους μου»! Του Γεώργιου Τζαννετάτου

Πρόκειται για μια έκφραση που στο μυαλό μου είναι ταυτισμένη με το πρόσωπο της Katrin Sab στο κινηματογραφικό αριστούργημα του Wolfgang Becker "Goodbye Lenin". Το αγνό στέλεχος του Κομουνιστικού Κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ανατολικής Γερμανίας που αφιέρωσε την ζωή του στον αγώνα για την οικοδόμηση του «σοσιαλισμού», πέφτει σε κώμα λίγες μόνο μέρες πριν την πτώση του Τείχους και, ξυπνώντας στην επανενωμένη πια Γερμανία, αντικρίζει τη διαφήμιση της Coca Cola.
Κι όμως. είκοσι τρία σχεδόν χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη, ακόμα και ένας απλός περίπατος στις περισσότερες μεγαλουπόλεις της «Ενωμένης» Ευρώπης -της Ευρώπης που κτίστηκε με τα μπάζα εκείνου του Τείχους- αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως αυτή η αξέχαστη έκφραση του σοκ στο πρόσωπο της «συντρόφισσας» Kathrin Sab αντικατοπτρίζεται πλέον στα πρόσωπα εκατομμυρίων Ευρωπαίων. Το πιο ταχέως διαδεδομένο στοιχείο του περίφημου «κοινοτικού κεκτημένου»! Τί και αν οι οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών δεν έχουν ακόμη συγκλίνει; Η σύγκλιση στα πρόσωπα των ευρωπαίων πολιτών αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Οι ιθύνοντες της Ένωσης, ως άλλοι Πωλ Κοτ, αποφάσισαν να γυρίσουν τους δείκτες του «κοινωνικού ρολογιού» δεκαετίες πίσω ξεκληρίζοντας ανθρώπινες ζωές, μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, προσδοκίες και όνειρα. Οι κοινωνίες του πάλαι ποτέ «πρώτου κόσμου» βιαίως δευτεροποιούνται! Και μπορεί ο Νότος να σέρνει τον χορό, όμως κανείς Ευρωπαίος εργαζόμενος δεν φαίνεται να περιορίζεται στο να χτυπά απλά παλαμάκια. Μπροστά σε αυτή την ανατροπή θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διασκευάσει κανείς λίγο το ομολογουμένως πανέξυπνο σενάριο του "Goodbye Lenin".
Στην κατ' ευφημισμόν «Ενωμένη» Ευρώπη του 1992, του 1997 ή ακόμη σε αυτή του 2000, ένας «αγνός» Ευρωπαϊστής, που στις συνθήκες του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ και φυσικά στην μεγάλη προς ανατολάς διεύρυνση έβλεπε τα πρώτα βήματα μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, πέφτει σε κώμα και, μετά από μια δεκαετία, ξυπνά στην Ευρώπη του σήμερα! Θα είχε άραγε κάτι να ζηλέψει η έκπληξη στο πρόσωπο του εν λόγω ήρωα από εκείνη του προσώπου της «συντρόφισσας» Sab;
Προφανώς δεν δικαιολογείται -προς το παρόν τουλάχιστον- οποιαδήποτε εκτίμηση περί κατάρρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολύ περισσότερο κανείς δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει με βεβαιότητα πως ό,τι και να διαδεχθεί μια τέτοια «κοσμογονία» θα είναι εξ ορισμού προς όφελος των λαών της ηπείρου. Ωστόσο, αυτό που έχει αποκαλυφθεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο είναι η ίδια η φύση και η ταυτότητα του οργανισμού. Την ώρα που οι πολιτικοί επιστήμονες συζητούν ακόμη περί της διακυβερνητικής ή της ομοσπονδίζουσας φύσης της Ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης διαπιστώνουν με πόνο την πραγματική ταυτότητα του φαινομένου. Οι πολίτες της Ευρώπης συνειδητοποιούν ολοένα και εντονότερα τον κυρίαρχα ταξικό χαρακτήρα του- κατά τα άλλα- υπερεθνικού οργανισμού!
Δεν χωρά αμφιβολία πως η διαπίστωση της φύσης του όλου οικοδομήματος είναι ύψιστης σημασίας. Ωστόσο σε καμία περίπτωση από μόνη της δεν αρκεί προκειμένου οι κοινωνίες να πάρουν επιτέλους στα χέρια τους τη διαχείριση των δεικτών του προαναφερθέντος ρολογιού. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι ολοφάνερη η αδυναμία της Αριστεράς να διαχειριστεί αυτή την ομολογουμένως πρωτοφανή πραγματικότητα. Ούσα επί της ουσίας εγκλωβισμένη ανάμεσα στη τάση του «όλα έχουν αρκούντως αναλυθεί στο έργο των μεγάλων κλασσικών» και σε εκείνη του «να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται», αφήνει πεδίο δόξης λαμπρό σε κάθε λογής «μουχλιασμένο» αυγό του φιδιού να φαντάζει ως η πλέον ριζοσπαστική αντισυστημική δύναμη.
Μια από τις πλέον γνωστές ρήσεις του Μαρξ ήταν το περίφημο «οι φιλόσοφοι απλά ερμήνευσαν τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε». Δεν ξέρω αν σήμερα, στη περίπτωση που η «συντρόφισσα» Sab βρίσκονταν εν ζωή, θα έπινεcoca cola  ωστόσο κάτι μέσα μου λέει πως σίγουρα θα συμβούλευε όποιον αγωνίζονταν για την «αλλαγή του κόσμου» να μην βιαστεί να ισχυριστεί πως ολοκλήρωσε την ερμηνεία του.