Καταργούνται οι δύο πρώτες ώρες στα σχολεία!

απο την AlfaVita...

Τη μείωση της σχολικής ημέρας κατά 2-3 ώρες αποφάσισε σύμφωνα με πληροφορίες το Υπουργείο Παιδείας, μετά από αίτημα της Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Καφετεριών και Αιθουσών Αναψυχής, προκειμένου να τονωθεί η κίνηση των καταστημάτων τους!

Με τη μικρή προοσθήκη ενός φραπέ στα χέρια των μαθητών, πρόκειται να εμπλουτσιτούν οι νέες σχολικές πινακίδες.

 

Το λεγόμενο Coffee Break, το διάλειμμα δηλαδή που είναι συνδεδεμένο με ολιγόωρες αποδράσεις για καφέ και κουβέντα, θα αποκτήσουν επιτέλους και τα ελληνικά σχολεία, όπως συμβαίνει σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες!

Κρίση μοντέλου…

του Κώστα Ζαχαριάδη*...

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

Τυφώνες με νεκρούς και μεγάλες καταστροφές στις ΗΠΑ, νεκροί και πλημμύρες στην κεντρική Ευρώπη. Η περιβαλλοντική κρίση ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής είναι παρούσα, μας δείχνει τα δόντια της και μας κραυγάζει ότι αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την καταπολέμησή της, η οικονομική κρίση θα φαντάζει σαν παρανυχίδα μπροστά της.

Λίγες ημέρες πριν, μια εξαιρετικά ανησυχητική είδηση ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Οι τιμές του διοξειδίου του άνθρακα ξεπέρασαν τα 400 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για τις υψηλότερες συγκεντρώσεις που έχουν σημειωθεί εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια και στις οποίες διαφαίνεται καθαρά η πλήρης αποτυχία των πολιτικών που υιοθετήθηκαν έως σήμερα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια πριν, το 2009 στη Κοπεγχάγη, όταν η ατζέντα της κλιματικής αλλαγής ήταν σε σημαντικά πιο κεντρική θέση. Εκεί, με βάση τα επιστημονικά τεκμήρια κατέστη απολύτως σαφές ότι η αλλαγή της δομής της παγκόσμιας οικονομίας έπρεπε να γίνει άμεσα ώστε να μην οδηγηθεί ο πλανήτης σε καταστροφική υπερθέρμανση με απρόβλεπτές συνέπειες για τις κοινωνίες και τις οικονομίες από την πιο αδύναμη μέχρι την πιο ισχυρή.

Από τότε μέχρι σήμερα και ενώ αγνοούνται συστηματικά το ένα μετά το άλλο τα σημάδια που μας δείχνουν ότι η περιβαλλοντική κρίση φουντώνει, η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται ως δούρειος ίππος για επίθεση στο περιβάλλον και ως δικαιολογία για την απομάκρυνση περιβαλλοντικών στάνταρ παγκοσμίως.

Το ίδιο σύστημα πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που σχεδίασε το πρόγραμμα σωτηρίας που εξοντώνει την ελληνική κοινωνία και οικονομία και ευρύτερα δε τον ευρωπαϊκό νότο, είναι ακριβώς το ίδιο σύστημα που καταστρέφει τον πλανήτη. Δηλαδή το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και τα λοιπά ευαγή ιδρύματα που μας συμβουλεύουν. Η οικονομική και η περιβαλλοντική κρίση είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Η περιβαλλοντική κρίση αποτελεί την κορυφαία αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Οι προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή έχουν καταλήξει σε πλήρη αποτυχία. Ενώ το θέμα συζητιέται διεθνώς εδώ και 22 χρόνια και διαρκώς επικαιροποιούνται συνθήκες, οι εκπομπές αέριων ρύπων έχουν ανέβει κατά 50%. Είναι εμφανές ότι το ζήτημα δεν είναι απλά οι προθέσεις αλλά και η δομή της παγκόσμιας οικονομίας που αναζητά διαρκώς μια κάποια «ανάπτυξη» με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος.

Η συζήτηση για διαφορετική οργάνωση των οικονομιών-κοινωνιών, αμφισβητεί και δημιουργεί πολιτική αντιπρόταση αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η οικονομική παγκοσμιοποίηση και με τον τρόπο που (απορ)ρυθμίζει ισορροπίες η ελεύθερη αγορά. Οι μηχανισμοί προστασίας του περιβάλλοντος που βασίστηκαν στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού απέτυχαν παταγωδώς. Αυτό που συμβαίνει τώρα, είναι ότι λειτουργεί ένα μοντέλο που επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ψάχνουν σε ολόκληρο τον πλανήτη για να βρουν φθηνότερο εργατικό δυναμικό, με στόχο τη μείωση του κόστους και την αύξηση των κερδών, με τεράστιες οικολογικές επιπτώσεις. Πρόκειται για ενεργειακά καταστροφικό μοντέλο. Έρευνες δείχνουν ότι το μοντέλο αυτό έχει δημιουργήσει τόσους αέριους ρύπους στον αναπτυσσόμενο κόσμο που έχουν χαθεί τα οφέλη που αποκομίσθηκαν κατά την μείωση των εκπομπών ρύπων στον πλούσιο Βορρά. Οι εκπομπές ρύπων από προϊόντα που παράγονται σε αναπτυσσόμενες χώρες αλλά καταναλώνονται σε εκβιομηχανισμένες ήταν έξι φορές μεγαλύτερες από τις εκπομπές ρύπων που παράγονται στις εκβιομηχανισμένες για να καταναλωθούν εκεί.

Η ανάγκη για οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας, ελληνικής και ευρωπαϊκής, απαιτεί νέο πρότυπο για την κοινωνική οργάνωση, την κατανάλωση, την παραγωγή, την εργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και των λαών. Η περιβαλλοντική κρίση συμπυκνώνει όλες τις αντιφάσεις ενός στρεβλού αναπτυξιακού προτύπου που κυριάρχησε στον σύγχρονο κόσμο. Ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Οι συνέπειες της οικολογικής καταστροφής έχουν κοινωνικό πρόσημο. Θα την πληρώσουν οι πιο φτωχοί και αδύναμοι και στον διαχωρισμό μεταξύ κρατών (βορράς – νότος) αλλά και μέσα στα ίδια τα κράτη.

Η σοβαρότητα της κλιματικής κρίσης απαιτεί μια νέα αντίληψη του ρεαλισμού καθώς και μια διαφορετική κατανόηση των ορίων. Οφείλουμε λοιπόν να φέρουμε στη δημόσια συζήτηση μια πολιτική, προγραμματική, αξιακή πρόταση όπου το περιβάλλον, η κοινωνία και η οικονομία θα αποτελούν μια συμπαγή αδιαίρετη ενότητα και δεν θα αυτονομούνται ούτε θα αλληλουπονομεύονται στο βωμό της όποιας πολιτικής «ευημερίας» ή «ανάπτυξης». Απαιτείται περισσότερο παρά ποτέ μια συνολική απάντηση – θεώρηση – λύση. Η επιστήμη, μας έχει προσδιορίσει σαφώς τα όρια στα οποία συμφώνησαν όλοι οι φορείς οι οποίοι συμμετείχαν στην σύνοδο της Κοπεγχάγης, αυτό που έχει να κάνει η αριστερά σε τοπικό και διεθνές επίπεδο είναι να γράψει την αφήγησή της έχοντας λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν τις παραπάνω παραμέτρους.

twitter: @CZachariadis

* Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι βιολόγος με μεταπτυχιακό «Περιβάλλον και Δημόσια Υγεία», μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

http://www.avgi.gr

Η στρατηγική του κοινωνικού νεκροταφείου και της μιζέριας...

του Κωστα Ζαχαριαδη, απο το Matrix...

Δεν χρειάζεται βαθυστόχαστες αναλύσεις για να αντιληφθεί κάποιος ότι η ελληνική κοινωνία αργοπεθαίνει. Η διάχυτη φτώχεια, η συνεχώς αυξανόμενη κατάθλιψη, η διευρυνόμενη ανεργία και υποαπασχόληση, για τα επιτελεία είναι απλώς αριθμοί και στατιστικές. Αυτές όμως οι στατιστικές είναι εκατομμύρια προσωπικά και οικογενειακά δράματα, που καθημερινά προσθέτουν κομμάτια στο παζλ της παρακμής και της κατήφειας.
Πριν αρχίζει να εφαρμόζεται το μνημόνιο 3 το ΔΝΤ σε μια έκθεση 260 σελίδων ομολογεί ότι το πρόγραμμα δεν είναι βιώσιμο και ότι για να έρθει η σωτηρία απαιτούνται κι άλλες θυσίες κι άλλα μέτρα κι άλλα μνημόνια. Η αντίδραση της κυβέρνησης αναμενόμενη για άλλη μια φορά: σιωπή, προβληματισμός, επικοινωνιακή διαχείριση της έκθεσης και πιο πιστή εφαρμογή του προγράμματος.
Η μνημονική πολιτική έχει εξαντλήσει τα όριά της και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους, ακόμα καλύτερα και απ’ αυτούς που την υφίστανται, αυτοί που την ασκούν. Με πολύ μεθοδικό και συστηματικό τρόπο επιχειρείται ο κοινωνικός μιθριδατισμός στη μιζέρια και στην κατάθλιψη.
Η κυβέρνηση για να μπορέσει να επιβιώσει πολιτικά, επικοινωνιακά και δημοκοπικά αποφάσισε να παντρέψει τον τρόμο που προκαλεί στην κοινωνία η ανεξέλικτη κατρακύλα της οικονομίας με τον φόβο που προκαλεί η τυφλή βία. Σε αυτό τον γάμο κουμπάρος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τα media. Η ιστορία μας διδάσκει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πως η στρατηγική της έντασης είναι ένα ισχυρό όπλο του συστήματος τις δύσκολες ώρες. Το ποιος αποκομίζει οφέλη από την στρατηγική της έντασης, πάλι η ιστορία το απαντά κατηγορηματικά.
Η τοποθέτηση εκρηκτικών – εμπρηστικών μηχανισμών σε δημόσιους χώρους, έξω από σπίτια δημοσιογράφων, πολιτικών, συγγενών πολιτικών και πολιτικών κομμάτων είναι πράξεις απολύτως καταδικαστέες, είναι πράξεις εγκληματικές. Αυτή η αθλιότητα δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά, τις πρακτικές της, την ιδεολογία της την διαδρομή της. Είναι πράξεις θρασύδειλες και αποπροσανατολιστικές δίνουν την ευκαιρία στους θύτες της κοινωνικής ισοπέδωσης να παρουσιάζονται ως θύματα. Δίνουν άλλοθι για πιο αυταρχική αντιμετώπιση του μαζικού λαϊκού κινήματος που ειρηνικά και δημοκρατικά επιδιώκει την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής που εξοντώνει την κοινωνία. Είναι στρατηγική η αντίθεση της αριστεράς σε τέτοιες πρακτικές που αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος. Η τυφλή βία είναι το καλύτερο δώρο στην εξουσία, διευκολύνει να μετατραπεί η χώρα σε κοινωνικό νεκροταφείο.
Παίζει με τη φωτιά οποίος προσπαθεί να αποκομίσει επικοινωνιακά οφέλη από αυτή την τυφλή – αδιέξοδη πρακτική. Είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση αξιοποιεί επικοινωνιακά τις παραπάνω εξελίξεις που τυχαία (;) πυκνώνουν τις τελευταίες ημέρες προσπαθώντας να μετριάσει τις εντυπώσεις της υποθεσης «λίστα Λαγκάρντ», ενω διευκολύνεται να κρύψει την έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.
Το στοίχημα για την ίδια την κοινωνία αλλά και την αριστερά είναι προφανές. Να κρατήσει ζωντανή την φλόγα της ελπίδας για αλλαγή και ανατροπή σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, να μην κερδίσει το μούδιασμα, ο φόβος και ο τρόμος την οργή, τον ξεσηκωμό, την κατακραυγή, την αντίσταση και την αλληλεγγύη. Η κοινωνία μπορεί να κερδίσει την μιζέρια και να επιβιώσει μόνο αν παλέψει για να υπερασπιστεί την δημοκρατία της, την αξιοπρέπεια της και την δυνατότητά της να καθορίσει και πάλι τις εξελίξεις και να έρθει ξανά στο πολιτικό προσκήνιο ως καταλυτικός ρυθμιστικός παράγοντας. twitter: @CZachariadis
*Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

"Αν ο λαός δεν έχει ψωμί ας φάει παντεσπάνι”...

του Κώστα Ζαχαριάδη...

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Hellenic Mail

Η γνώστη φράση αποδίδεται στην τελευταία βασίλισσα της Γαλλίας την Μαρία Αντουανέτα και καταδεικνύει την παντελή άγνοιά της για τις οικτρές συνθήκες διαβίωσης του λαού της Γαλλίας, την ανέχεια και την εξαθλίωσή του! Αυτά συνέβησαν σχεδόν δυόμιση αιώνες πριν…

Μέσα στη βδομάδα ακούσαμε το “ο λαός ΘΑ πεινάσει” του Γιάννη Στουρνάρα αν δεν κλείσει το νέο πακέτο μέτρων για να πάρουμε την πολυπόθητη δόση! Μα σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται; Η κρίση στην Ελλάδα από οικονομική έχει μετατραπεί σε κοινωνική και ανθρωπιστική. Τα νέα μέτρα θα αυξήσουν τον αριθμό των ανέργων, των αστέγων, των νοικοκυριών που δεν δουλεύει κανένα μέλος τους, συνολικά των ατόμων χωρίς δουλειά και εισόδημα. Δεν υπάρχει καμία δικλείδα ασφαλείας ότι μπορεί να συμβεί κάτι διαφορετικό! Η συνταγή των δύο πρώτων μνημονίων επαναλαμβάνεται με ένα ευχολόγιο ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία! Τα νέα μέτρα θα δοκιμάσουν τις αντοχές της κοινωνίας και θα οδηγήσουν την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, η οποία σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (ΚΕΠΕ) θα προσεγγίσει το 5% το 2013. Την ίδια στιγμή το δημόσιο χρέος, όπως αναφέρει και το ίδιο το προσχέδιο του προϋπολογισμού, θα φτάσει στο 180% του ΑΕΠ!

Θερίζει η κατάθλιψη και η παιδική φτώχεια!

Η έκθεση με τίτλο «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2012», που παρουσιάστηκε απο την UNICEF  ισχυρίζεται ότι 439.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με το αβέβαιο μέλλον και τη γενικευμένη ανασφάλεια, αυξάνει αλματωδώς τους δείκτες κατάθλιψης στον ελληνικό πληθυσμό. Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι το 25% των ανδρών και το 33% των γυναικών πάσχουν από ήπια έως σοβαρή κατάθλιψη. Αυτά δεν είναι διαπιστώσεις ή ισχυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ αλλά κυκλοφορούν καθημερινά στις εφημερίδες και το ιντερνέτ!

Το μνημόνιο πέτυχε;

Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει τον έλεγχο στις εξελίξεις. Πολλές βασικές παράμετροι των εξελίξεων παραμένουν ακόμη άγνωστες. Πληρώνουμε και θα πληρώσουμε ακόμα περισσότερο τις ιδεοληψίες ενός χρεοκοπημένου συστήματος ανάγνωσης του τι σημαίνει πρόοδος, τι σημαίνει οπισθοδρόμηση και ποιο το τίμημα! Μετά απο 5 συνεχή χρόνια ύφεσης ένα είναι πλέον σίγουρο, ότι το μνημόνιο δεν ήρθε για να βάλει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά αλλά για να απορυθμίσει το κοινωνικό κράτος, τις εργασιακές σχέσεις και να πετύχει την εσωτερική υποτίμηση! Το μνημόνιο δεν απέτυχε, πέτυχε τους μη διακηρυγμένους στόχους του!

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για ακύρωση του Μνημονίου, αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, με αντικείμενο το μορατόριουμ στην πληρωμή των τόκων του εξωτερικού χρέους για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, τη διαγραφή σημαντικού μέρους της ονομαστικής αξίας του δημόσιου χρέους και την αποπληρωμή του υπόλοιπου με «ρήτρα ανάπτυξης» και η ταυτόχρονη ανασυγκρότηση της χώρας, σε αναπτυξιακή και παραγωγική κατεύθυνση είναι η μόνη ελπίδα για να σταματήσουμε την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Το πάρτυ της φοροδιαφυγής συνεχίζεται

Την ίδια στιγμή που σώζουν την χώρα κόβοντας μισθούς και συντάξεις απο τους μη έχοντες τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο. Η αντιμετώπιση που είχε η ‘λίστα Λαγκάρντ’ επιβεβαιώνει ότι στη χώρα μας κυριαρχεί ακόμη η πολιτική συγκάλυψης της φοροδιαφυγής και όχι της καταπολέμησής της.

Αν οι κυβερνήσεις ήθελαν να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και την ακόμη πιο σκανδαλώδη φοροαποφυγή, θα είχαν ήδη δημιουργήσει ένα πλήρες και καθολικό περιουσιολογίου, θα είχαν καταργήσει τα σκανδαλώδη ειδικά φορολογικά καθεστώτα και θα είχαν δημιουργήσει έναν αξιόπιστο φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Δυστυχώς τίποτε από αυτά δεν έχει συμβεί, γιατί οι πολιτικές ελίτ δεν ήθελαν να συμβεί!

Ενώ η Ελλάδα της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής συνεχίζει το πάρτυ και ενώ  προεκλογικά σε πολλά χωριά αλλά και σε πόλεις ιδίως σε μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους ένα απο τα επιχειρήματα για να ψηφίσουν ΝΔ και όχι ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ήταν “αν έρθουν οι αριστεροί στην εξουσία θα σας πάρουνε τα σπίτια”, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ δήλωσε θετικός στον πλειστηριασμό ακόμα και των πρώτων κατοικιών για την αποπληρωμή των δανείων προς τις τράπεζες! Πόσο μπορεί να αντέξει ένα σύστημα εξουσίας που βασίζεται στο ψέμα και στην τρομοκράτηση ενός λαού; Η άμμος στην κλεψύδρα τους αδειάζει!

Η διαγραφή Σταυρογιάννη (βουλευτής Φθιώτιδας ΝΔ) απο τον Αντώνη Σαμαρά, η ανεξαρτητοποίηση Μιχελογιαννάκη απο την ΔΗΜ.ΑΡ. , το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε δημοσκοπική κατάρρευση δείχνει ότι το Jenga αρχίζει να τρέμει επικίνδυνα! Η κρίση που ζούμε ρευστοποιεί όλες τις υφιστάμενες σχέσεις εκπροσώπησης, κοινωνικές συμμαχίες, και πολιτικούς σχηματισμούς του παρελθόντος. Το ζητούμενο είναι να οικοδομηθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας με πυρήνα τον κόσμο της εργασίας και τις δυνάμεις της αριστεράς, και με τη στήριξη ολόκληρης της κοινωνίας, θα αναλάβει έργο να βγάλει τη χώρα από τη βαθιά κρίση στην οποία μας έχουν οδηγήσει οι δυνάμεις του παρελθόντος, της διαπλοκής και της συνδιαλλαγής

Μαρία Καραγιώργη: Ανυποχώρητη, ευγενής και συνεπής...

 Η Αυγή online...

Κρημνιώτη Π.

Θα μπορούσε να είναι μια φιλόλογος με λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα... Όμως η Μαρία Καραγιώργη επέλεξε τον δύσκολο δρόμο. "Ήθελα πιο ήρεμη ζωή, αλλά δεν ήμουν διατεθειμένη να κάνω την παραμικρή υποχώρηση. Δεν ήταν μόνο για την αξιοπρέπειά μου, αλλά κυρίως για την ιδεολογία μου" έλεγε στη μακρά συνομιλία που είχαμε μαζί της, πριν ένα χρόνο. Δεν έκανε, την παραμικρή παραχώρηση, ούτε υποχώρησε ποτέ από όσα είχε θέσει ως όρους απαράβατους στον βίο της. Μέχρι την περασμένη Κυριακή που έκλεισε τα μάτια, στα 94 χρόνια της, ταλαιπωρημένη από τη ζωή εξ' αιτίας της στράτευσής της στην Αριστερά, και από τον καρκίνο που τα τελευταία χρόνια την κατάτρωγε. Αλλά ανυποχώρητη.
Στρατευμένη στην ηθική και τις αξίες της Αριστεράς, η Μαρία Καραγιώργη έζησε στα πιο σκληρά χρόνια της σύχρονης ελληνικής περιπέτειας. Βίωσε τη δίνη της ιστορίας. Αντίσταση, εμφύλιος, βαθιά παρανομία... Παρούσα σε όλους τους αγώνες. Όρθια στην ανθρωποφαγία του κόμματος. Αξιοπρεπής στην τραγωδία που χτύπησε το σπίτι της, μεγάλωσε μόνη τον γιο που απέκτησε με τον σύντροφό της Κώστα Καραγιώργη, διδάσκοντάς του αξιοπρέπεια, ευγένεια, γενναιοδωρία.
Έζησε πράγματα τα οποία δύσκολα αντέχει ο άνθρωπος. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε, γνώρισε τον απόλυτο έρωτα στο πρόσωπο του αγωνιστή και διανοούμενου γιατρού και δημοσιογράφου Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη), αλλά και την απόλυτη δυστυχία στον τρόπο με τον οποίο ο άντρας της εξοντώθηκε από το ίδιο το κόμμα στη Ρουμανία. Απέκτησε μαζί του ένα παιδί. Διώχθηκε εκατέρωθεν. Από το κράτος της Δεξιάς ως κομμουνίστρια, από το Ζαχαριαδικό ΚΚΕ ως γυναίκα του "προδότη". Αλλά και μετά, στα χρόνια της ελευθερίας, η Μαρία Καραγιώργη, η εκλεπτυσμένη φιλόλογος και ανυποχώρητη ιδεολόγος, δεν σταμάτησε να δίνει τις μάχες της μέσα από τη στάση ζωής, τη δράση αλλά και τα βιβλία της.
Γεννήθηκε στις Μηλιές το 1918. Το 1936 μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και οργανώθηκε τότε στην παράνομη Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος. Διώχθηκε, πέρασε στην παρανομία και πιάστηκε από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας τον Μάη του 1939. Φυλακίστηκε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και κατόπιν εξορίστηκε στην Κίμωλο, από όπου απέδρασε τον Απρίλη του ’41. Συμμετείχε άμεσα στην Εθνική Αντίσταση μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το 1941 παντρεύτηκε τον Κώστα Καραγιώργη.
Στον εμφύλιο κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη Μακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα από την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας. Με τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κρατήθηκε σε Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό και Ωρωπό.
Έγραψε τα βιβλία "...Και περιμένοντας τη Δημοκρατία", "Περιμένοντας την Ειρήνη", "Μέχρι την απόδραση", "Από μια σπίθα ξεκίνησε...",(εκδ.Προσκήνιο), Κώστας Καραγιώργης (1905-1955). Ο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο δημοσιογράφος, ο αγωνιστής, το εξιλαστήριο θύμα" (αυτοέκδοση) με τη βοήθεια της Κατερίνας Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου.

Η κτηνωδία του θεάματος...

Κώστας Ζαχαριάδης...

Με αφορμή το θάνατο του 25 χρόνου μέσου της Λιβόρνο, Πιερμάριο Μοροζίνι, που κατέρρευσε στον αγωνιστικό χώρο στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα με την Πεσκάρα για τη Β΄ κατηγορία (Serie B)του Ιταλικού πρωταθλήματος και άφησε την τελευταία πνοή του ανοίγει θέλοντας και μη το κεφάλαιο του αθλητισμού, του επαγγελματικού αθλητισμού και των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ κοινωνίας , βιομηχανίας του θεάματος και αθλητών. Ο Μοροζίνι είναι άλλος ένας σε μια μακάβρια λίστα που τα τελευταία χρόνια όλο και πυκνώνει. Τα ιταλικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για ανακοπή.

Η βιομηχανία του θεάματος

Τι είναι αλήθεια το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, άθλημα, προϊόν ή και τα δύο; Ενώ οι κοινωνίες σε όλο τον πλανήτη μαγεύονται από το θέαμα που παράγουν τα πρωταθλήματα για παράδειγμα στην Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική, όταν κλείσουν τα φώτα των γηπέδων αρχίζει η χρηματική αποτίμηση του θεάματος σε εμπορικά προϊόντα, χρηματιστική αξία αφού πολλές ομάδες είναι εισηγμένες στα χρηματιστήρια ως Α.Ε. κοκ . Ολόκληρες διαφημιστικές εκστρατείες εταιρειών που είναι άσχετες με το ποδόσφαιρο συναρτούν τις πωλήσεις τους παγκοσμίως με μια επιτυχημένη ή αποτυχημένη εμφάνιση ενός παίκτη. Μετά έρχεται η σειρά της βιολογίας και της χημείας να μπουν σε αυτό το χρηματιστήριο του θεάματος. Με την κατάλληλη «φαρμακευτική αγωγή» ή με «συμπληρώματα διατροφής» ο παίκτης μπορεί να αυξήσει την επίδοσή του. Πόσο; Τόσο όσο να αυξηθεί και η δική του χρηματική αξία αλλά και να εκτοξεύσει τις πωλήσεις μιας εταιρείας – σπόνσορα. Εδώ αρχίζει ο φαύλος κύκλος που οδηγεί στο σπιράλ της καταστροφής. Τα ακριβή αίτια του θανάτου του ποδοσφαιριστή δεν είναι ακόμη γνωστά, ίσως ποτέ να μην μάθουμε τι ακριβώς γινόταν αλλά είναι δεκάδες τα παραδείγματα αθλητών που έχουν χάσει τη ζωή τους ή έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους προσπαθώντας για το «λίγο παραπάνω».

Ο ίδιος ο αθλητής!

Πρόκειται για ανθρώπινη κτηνωδία. Η διαπίστωση είναι γενική: ένας νέος άνθρωπος που λόγω των ειδικών του ικανοτήτων σε ένα σπορ αποκτά φήμη, χρήματα, αναγνωρισιμότητα που δεν έχουν κατακτήσει πολιτικές προσωπικότητες ή αυθεντίες του επιστημονικού τομέα. Μια τέτοια κατάσταση υπερβαίνει τον αθλητή κατά πολύ και απο άνθρωπος μετατρέπεται σε προϊόν προς κατανάλωση. Το σύστημα που διαχειρίζεται όλη αυτή την κατάσταση είναι παντελώς αδιάφορο και για την υγεία και για την ψυχική ισορροπία του «προϊόντος». Αν κλατάρει αυτό το «προϊόν», θα αποτιμηθεί η ζημία και θα αναζητηθεί ένα νέο.

Αθλητισμός για την κοινωνία;

Στην Ελλάδα ο Γκάλης, ο Γιαννάκης… (1987) αποτέλεσαν την αφορμή για να γεμίσουν οι μπασκέτες την δεκαετία του 1990, όμως η μεγάλη Ολυμπιακή Ιδέα του 2004 άλλαξε την ροή των πραγμάτων. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία οι επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό που πήγαιναν στον ερασιτεχνικό αθλητισμό στραγγιστήκαν και στράφηκαν προς την Ολυμπιάδα. Σήμερα η οικονομική κρίση συμπιέζει ακόμα περισσότερο τον ερασιτεχνικό αθλητισμό.

Την ίδια ώρα που αυτά συμβαίνουν στο ερασιτεχνικό επίπεδο έχουμε το παράδειγμα του κρατικοδίαιτου πρωταθλητισμού. Ο Ολυμπιακός των δεκάδων πρωταθλημάτων της τελευταίας 20ετίας ήταν (;) ένα τεράστιο πλυντήριο της επιχειρηματικής δραστηριότητας του Σωκράτη Κόκκαλη. Οι αποκαλύψεις των σκανδάλων της Siemens και του ΟΠΑΠ με την Intralot δικαιώνουν όσους για χρόνια φωνάζαμε ότι ο αθλητισμός και στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πλυντήριο μαύρου χρήματος. Ο πράσινος αιώνιος αντίπαλος και βασιλιάς του μπάσκετ, του 2ου πιο δημοφιλούς αθλήματος στη χώρα, χρηματοδοτούνταν από την φαρμακευτική δαπάνη και τις τρύπες του ασφαλιστικού συστήματος που τώρα έρχονται στην επιφάνεια. Ανάλογες διεργασίες ακολουθούνταν στις περισσότερες ΠΑΕ – ΚΑΕ της χώρας. Την ίδια ώρα οι στρατοί των οπαδών και των συνδέσμων, σε συνεργασία με το επιχειρηματικό κατεστημένο κατακεραυνοβολούσαν όποιον τολμούσε να ασκήσει κριτική σ αυτές τις στρεβλώσεις.

Δεκάδες σελίδες μπορούν να γραφτούν για την σχέση αθλητισμού – κοινωνίας – κοινωνίας του θεάματος καθώς και για τον ρόλο που διαχρονικά επιχείρησαν να παίξουν κυβερνήσεις διεθνώς εκμεταλλευόμενες την αίγλη που εκπέμπει η στρογγυλή θεά! Όλα αυτά που γράφονται και άλλα πολλά δεν πρέπει να τα θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνουν τα τραγικά αυτά περιστατικά.  Μια διαφορετική αντίληψη για την κοινωνία και τον τρόπο οργάνωσής της οφείλει να αναδεικνύει και τέτοιες πτυχές.

 twitter: @CZachariadis

Όχι στις εμμονές και τα ψέμματα!

Η Αυγή online...

Των Γιώργου Μπαλάφα - Κώστα Ζαχαριάδη*
Πάμε σε εκλογές και τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα «τσακώνονται» για οτιδήποτε άλλο εκτός από το Μνημόνιο που εφαρμόζουν από κοινού. Το Μνημόνιο ΙΙ αποτελεί το κοινό, υπεραναλυτικό προεκλογικό πρόγραμμα και της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και προβλέπει νέα μέτρα σε βάρος των κοινωνικά ασθενέστερων. Το Μνημόνιο δεν θα φέρει μισθούς Πορτογαλίας και ανεργία Ισπανίας, αλλά επίπεδο ζωής Κροατίας και κοινωνικό κράτος Βουλγαρίας, που, σε συνδυασμό με τη διαφθορά τύπου Ζιμπάμπουε που κυριαρχεί στην Ελλάδα, κάνουν το μείγμα εκρηκτικό.

Το αποτέλεσμα μιας ιδεολογικής εμμονής
Η κατάσταση που βιώνουμε είναι αποτέλεσμα μιας ιδεολογικής επιλογής στην πολιτική της λιτότητας. Πολλές από τις θυσίες που ζητούνται από τους ασθενέστερους θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Τα “σχέδια προσαρμογής” που ενορχηστρώνει η τρόικα μοιάζουν με εκείνα που κατέστρεψαν τους λαούς της Λ. Αμερικής τη δεκαετία του '90. Στόχος δεν είναι να τιθασευτεί το χρέος και το έλλειμμα, αλλά η περίφημη εσωτερική υποτίμηση. Το Μνημόνιο δεν απέτυχε! Πέτυχε πλήρως την κρυφή ατζέντα του.
Στην Ευρώπη το 2008 πήραν τα χρήματα των φορολογουμένων οι κυβερνήσεις από τους προϋπολογισμούς, τα έδωσαν στις τράπεζες για να καλύψουν τα χρέη των τραπεζών λόγω των τοξικών τους επενδύσεων, το χρέος των τραπεζών μετετράπη σε χρέος των κρατών και τώρα το χρέος το κρατών, αντί να το πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν, το πληρώνουν οι κοινωνίες. Στην Ελλάδα μαζί με παγκόσμια οικονομική κρίση προστέθηκαν τα ελλείμματα και τα χρέη μιας άθλιας διακυβέρνησης για δεκαετίες από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.
Βιώνουμε την ελεγχόμενη χρεωκοπία εντός ευρώ με τους όρους που βολεύουν τους δανειστές. Η Μέρκελ δήλωσε πρόσφατα ότι το κόστος από μια ασύντακτη χρεωκοπία της χώρας και η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (εξέλιξη την οποία δεν επιθυμούμε - δεν επιδιώκουμε γιατί θα είναι επώδυνη για τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα) είναι μια εξέλιξη με κόστος ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Αντί ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. να διαπραγματευτούν πάνω σε αυτό το δεδομένο επί 2,5 χρόνια με αυτό το σημαντικό όπλο επιλέγουν να εκβιάζουν και εξαθλιώνουν τον ελληνικό λαό.

Η Ευρώπη πρέπει να επανιδρυθεί, η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει
Να αλλάξει ο παραλογισμός σε ό,τι αφορά το επιτόκιο δανεισμού των κρατών όπου η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δανείζει τις ιδιωτικές τράπεζες με 1%, όταν κράτη δανείζονται με 5%. Αν δεν είναι αυτός ο ορισμός μια θεσμοθετημένης τοκογλυφίας, ποιος είναι;
Να υιοθετηθούν μηχανισμοί μεταφοράς πλεονάσματος από τον πλούσιο βορρά στον ελλειμματικό νότο διότι τα ελλείμματα και τα χρέη του ελλειμματικού νότου και της Ελλάδας είναι τα πλεονάσματα του βορρά. Η Ελλάδα απορρόφησε το 15% των εξαγωγών όπλων της Γερμανίας και το 12% της Γαλλίας κατά την περίοδο 2006-2010. Οι Έλληνες, μετά τους επίσης υπερχρεωμένους Πορτογάλους, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αποδέκτης γερμανικών όπλων στην Ευρώπη.
Να μιμηθούμε τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μειώνοντας της φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και να σταματήσει η θεσμοθετημένη ενίσχυση επιχειρηματικών συμφερόντων μέσα από φωτογραφικές νομοθετικές διατάξεις. Δύο δεκαετίες μετά την ευρεία κυκλοφορία των ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν ουτοπικό το αίτημα για πλήρη μηχανοργάνωση όλων των φορέων και των υπηρεσιών.

Το πρόβλημα δεν είναι το ευρώ, αλλά οι πολιτικές που διεξάγονται στο όνομά του
Το ευρώ είναι το νόμισμα όλων των λαών της Ευρώπης, όχι μόνο της Μέρκελ και της Κομισιόν. Η αλλαγή της σημερινής νομισματικής πολιτικής έχει νόημα, αλλά η έξοδος από το ευρώ όχι! Η πραγματική συζήτηση δεν είναι αν χρειαζόμαστε ή όχι το ευρώ, αλλά αν πρέπει να έλθουμε σε ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του ευρώ. Η εγκατάσταση κυβερνήσεων τεχνοκρατών υπό την πίεση των ευρωπαϊκών θεσμών σηματοδότησε μια καμπή στην Ιστορία της Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι μια τέτοια άρνηση της δημοκρατικής κυριαρχίας των λαών έρχεται ως συμπλήρωμα στις πολιτικές δημοσιονομικής ασφυξίας. Προωθείται μια λογική μιας αυταρχικής ομοσπονδίας λιτότητας που σκοτώνει την ευρωπαϊκή ιδέα και παραμορφώνει την ομοσπονδιακή ιδέα.

Ζητάμε εντολή!
Σε λιγότερο από ένα μήνα έχουμε εκλογές και το πολιτικό παιχνίδι είναι ανοιχτό. Η δική μας Αριστερά δεν ζητάει ψήφο διαμαρτυρίας! Ζητάμε εντολή για να γίνουμε η δύναμη που θα αλλάξει τα πράγματα από θέση πλειοψηφίας. Οι πολίτες πρέπει να ψηφίσουν με βάση το κοινωνικό τους συμφέρον και η κοινοπραξία Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ να έχει κάτω από 50%, κάτω από 151 βουλευτές για να μην μπορούν να μας πουν ότι ο λαός ψήφισε το Μνημόνιο 2. Ένα τέτοιο ισχυρό πολιτικό μήνυμα στην Ελλάδα θα έχει πολλαπλασιαστική ισχύ στην Ε.Ε. όπου και εκεί υπάρχει σειρά εκλογικών αναμετρήσεων. Δυστυχώς η άρνηση για προεκλογική σύμπραξη με μίνιμουμ προεκλογικό πρόγραμμα από τις ηγεσίες των Οικολόγων Πρασίνων, της ΔΗΜ.ΑΡ. και του ΚΚΕ απισχναίνουν αυτήν την προοπτική. Η δε άρνησή τους για κοινή κάθοδο στις μονοεδρικές περιφέρειες δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί με ορθολογικά επιχειρήματα.

* Ο Γιώργος Μπαλάφας και ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι μέλη της γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΝ Βόρειας Αθήνας

Οι εκλογές των Social Media ...

Red NoteBook ...
 Του Κώστα Ζαχαριάδη

«Αυτές οι εκλογές είναι διαφορετικές», ακούγεται όλο και περισσότερο από όλο και περισσότερους! Δεν είναι όμως μόνο η πολυεπίπεδη κρίση, η κατάσταση στην οικονομία και η κατάρρευση του δικομματισμού που τις κάνουν διαφορετικές σε σχέση με τις προηγούμενες. Aναμφίβολα, παίζει σημαντικό ρόλο και η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ενημερωνόμαστε και αλληλεπιδρούμε με την πληροφορία.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, τα social media καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χρόνο στην καθημερινότητα μας. Είναι μια πραγματικότητα κι όποιος την υποτιμά ζει εκτός εποχής. Ταυτόχρονα, όποιος την υπερτιμά κινδυνεύει να χαθεί σε μια ηλεκτρονική υπαρκτή πραγματικότητα. Δύσκολη η ισορροπία, απροσδιόριστο το όριο. Η έκρηξη των social media ιστορικά συμπίπτει με την κρίση. Εδώ αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα.

Το internet όλο και περισσότερο εισέρχεται στους χώρους δουλειάς, τους χώρους διασκέδασης ενώ ταυτόχρονα συνδέει τον οικιστικό ιστό της πόλης ανά πάσα ώρα και στιγμή και χρησιμοποιείται από όλο και μεγαλύτερο μέρος του ηλικιακού φάσματος. Η κρίση, καθώς συρρικνώνει τα εισοδήματα, στρέφει όλο και περισσότερους να ψυχαγωγούνται με το internet. Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με «παράλληλους κόσμους». Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα και οι ψηφιακοί «εαυτοί» μας είναι τα ίδια άτομα με τους πραγματικούς.

Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, τα social media αποτελούν μια νέα πηγή πληροφόρησης, αντιπληροφόρησης, ένα νέο χώρο διαλόγου, αντιπαράθεσης, ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης, μετακίνησης συνειδήσεων. Οι συνέπειες όλων των παραπάνω διαδικασιών λειτουργώντας πολλές φορές αθροιστικά δείχνουν να επηρεάζουν όλο και πιο έντονα και σε καθοριστικό συχνά βαθμό, τις συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε ή και την αντίδραση απέναντι σε αυτές. Η πολλαπλασιαστική ισχύς που μπορεί να έχει ένα μήνυμα που κοινοποιείται στο facebook ή στο twitter είναι τρομακτική.

Αρκεί να θυμηθούμε τον ρόλο που διετέλεσαν οι ψηφιακοί χώροι κοινωνικής δικτύωσης στις αραβικές εξεγέρσεις, στα κινήματα των πλατειών σε Ελλάδα και Ευρώπη, στο κίνημα Occupy Wall Street, η κινητοποίηση bloggers σαν αντίδραση στις καταστροφικές πυρκαγιές στο πρόσφατο παρελθόν στη χώρα μας ... Η είδηση για το ροζ σκάνδαλο του Στρός Καν έγινε παγκοσμίως γνώστη μέσω twitter πολύ πριν την μεταδώσει το CNN. Θα το φανταζόταν κανείς αυτό πριν από 20 χρόνια όταν θεωρούνταν επανάσταση το να βλέπεις να αναμεταδίδεται απευθείας ο πόλεμος στο Ιράκ από τους τότε πολεμικούς ανταποκριτές;

Οι πρόσφατες προσπάθειες λόμπι των ΗΠΑ να περιορίσουν τις διαδικτυακές ελευθερίες, με το προκάλυμμα του πολέμου ενάντια στην πειρατεία (ACTA, SOPA, PIPA κλπ) μαρτυρούν ότι η προσπάθεια να χειραγωγηθούν στο βαθμό του ρεαλιστικού και του εφικτού και τα social media και το internet είναι υπαρκτή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα λογοκρίνουν το internet στις χώρες τους.

Ο Howard Zinn, ο Αμερικάνος συγγραφέας, ιστορικός, πολιτικός ακτιβιστής και διανοούμενος της αριστεράς υποστήριζε, ανάμεσα στα άλλα, ότι τα μεγάλα κινήματα δημιουργούνται ως συσσωρευτικό αποτέλεσμα μικρών πράξεων, σε ανατρεπτική κατεύθυνση, απλών καθημερινών ανθρώπων. Αυτό τον ρόλο μπορούν και πρέπει να τον παίξουν και τα social media.

Η διαμαρτυρία, η οργή, η αγανάκτηση, το αίτημα για αλλαγή, το αίτημα για αλληλεγγύη, για δικαιοσύνη, για δημοκρατία δεν εκφράζεται κατ΄ ανάγκη όπως εκφραζόταν μέχρι «χθες». Το ίδιο βέβαια ισχύει και για αιτήματα στο άλλο εύρος του ιδεολογικού φάσματος. Ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός, το μίσος και αυτά εκφράζονται και μέσω internet.

Τα social media δεν είναι το A και το Ω για κοινωνική αλλαγή προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Μας δίνουν όμως ένα σημαντικό πλεονέκτημα: σπάνε το μονοπώλιο της μέχρι και σήμερα πανίσχυρης εικόνας της τηλεόρασης και μας καθιστούν ενεργούς συμμέτοχους στη διακίνηση, αξιολόγηση και σχολιασμό πληροφοριών. Αυτή τη νέα δυνατότητα μπορούμε και πρέπει να την εκμεταλλευτούμε.

follow on twitter: @CZachariadis

Τρεις ώρες Σάββατο πρωί ή καθόλου...

Η Αυγή online...

Του Κώστα Ζαχαριάδη
Απίστευτο κι όμως αληθινό! Η Λούκα Κατσέλη ομολόγησε την Δευτέρα το βράδυ στην εκπομπή "Ανατροπή" του Γιάννη Πρετεντέρη ότι διάβασε το Μνημόνιο τρεις ώρες το πρωί ενός Σαββάτου (για να διαβάσεις τις Κυριακάτικες εφημερίδες επαρκώς, χρειάζεσαι περισσότερη ώρα). Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μάς είπε από την τηλεόραση του Σκάι ότι δεν το διάβασε καθόλου και ότι ασχολούνταν με τα ειδικά του καθήκοντα εκείνη την περίοδο.
Παρατήρηση 1η: Θυμάστε την έπαρση και την αλαζονεία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ εκείνες τις μέρες; Με ύφος χιλίων καρδιναλίων κατακεραύνωναν στη Βουλή την αριστερά για ανευθυνότητα. Ποιος είναι ο ανεύθυνος τελικά; Μας παρουσίαζαν το Μνημόνιο σαν μονόδρομο και δεν το είχαν καν διαβάσει! Η λέξη "φαιδρότητα" είναι λίγη για να περιγράψει το πολιτικό προσωπικό που κατάντησε την Ελλάδα σ' αυτά τα χάλια (οι οικονομολόγοι από το Economist Intelligence Unit προβλέπουν για το 2012 στην Ελλάδα ύφεση της τάξης του 7%. Μόνο για το Σουδάν προβλέπεται χειρότερη ύφεση) μετά από σχεδόν δύο χρόνια Μνημονίου. Από το "ή Μνημόνιο ή χρεωκοπία" έχουμε φτάσει στο "και Μνημόνιο και χρεωκοπία, (έστω ελεγχόμενη).
Παρατήρηση 2η: Αρέσκονται πολλοί και στα media, αλλά και στο πολιτικό κατεστημένο να ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει λύσεις και συνθηματολογεί. Άλλοι επιχειρηματολογούν ότι δεν αρέσει στην κοινωνία η τρικομματική συγκυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Μα σοβαρά μιλάμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό πρόγραμμα που μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή αύριο το πρωί. Μια αναζήτηση στο Internet θα πείσει τους «Θωμάδες» όχι μόνο ότι ο χώρος μας έχει πρόγραμμα, αλλά ότι σε όλα τα μεγάλα ζητήματα της διετίας τοποθετήθηκε προβάλλοντας την αριστερή - εναλλακτική προγραμματική του πρόταση. Με τις ιδεολογικές εμμονές του συστήματος των media και του πολιτικού κατεστημένου φτάσαμε να έχουμε υπουργούς σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη, με ό,τι αυτό σηματοδοτεί ιδεολογικά, πολιτικά, πολιτιστικά, ιστορικά, αισθητικά.
Παρατήρηση 3η: Έχει κανείς αμφιβολία ότι για παράδειγμα, ο Γιάννης Δραγασάκης θα ήταν καλύτερος υπουργός από τον Άδωνη, την Λούκα ή τον Μιχάλη; Αν το πιστεύει κάποιος, ας το συζητήσουμε δημόσια και σοβαρά! Και προφανώς το στελεχιακό δυναμικό της αριστεράς δεν εξαντλείται στον Δραγασάκη... Τα μεσαία στελέχη του ΣΥΝ θα έμπαιναν στον κόπο να διαβάσουν οτιδήποτε πριν το υπογράψουν. Η πρόταση για έναν «Νέο Συνασπισμό Εξουσίας» με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς, όπως το θέτει ο Τσίπρας, είναι αναγκαιότητα. Αυτοί που μας κυβερνούν αποδεικνύονται μαθητευόμενοι μάγοι, έχουν τον φανατισμό του νεοφώτιστου νεοφιλελεύθερου γενίτσαρου και μετά τα χθεσινά αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ο κυνισμός τους και η ανευθυνότητά τους.
Παρατήρηση 4η: Προχτές ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε δύο μεγάλα όχι από ΚΚΕ και ΔΗΜ.ΑΡ. για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου αντινεοφιλελεύθερου προοδευτικού πόλου στ' αριστερά του πολιτικού συστήματος. Έχουν ιστορικές ευθύνες οι ηγεσίες των κομμάτων!
Για το ΚΚΕ ήταν αναμενόμενο. Το ΚΚΕ εδώ και χρόνια έχει επιλέξει να μιλά για τη ζωή μετά τη «Δευτέρα Παρουσία του Σταλινικού Κομμουνισμού» και σ' αυτή τη ζωή έχει επιλέξει το «ή μαζί μας ή εναντίον μας». Έννοιες όπως "παράλληλα" και "δίπλα" δεν τις ξέρει.
Η ΔΗΜ.ΑΡ. όμως δηλώνει: «Δεν μας αφήνει αδιάφορους το ζήτημα της διακυβέρνησης του τόπου», «είμαστε η αριστερά της ευθύνης». Ο Φώτης Κουβέλης είναι έμπειρος πολιτικός, προφανώς και δεν εννοεί ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. θα κυβερνήσει αυτοδύναμα στις επόμενες εκλογές. Προκύπτει ερώτημα με ποιους... Αφού η ΔΗΜ.ΑΡ. απορρίπτει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει στην αριστερά εταίρος προκειμένου να διεκδικήσουν την πλειοψηφία με κοινή κάθοδο. Τι μένει; Δεν ξέρω τι μένει! Ας το απαντήσουν οι της ΔΗΜ.ΑΡ. Πάντως στο όνομα της «υπεύθυνης αριστεράς» δεν μπορεί να επιχειρηθεί την επομένη των εκλογών σύμπραξη με αυτούς που υπέγραφαν το Μνημόνιο και τα άλλα νομοθετήματα χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει την ώρα που αποκλείουν ακόμα και την κουβέντα με τον ΣΥΡΙΖΑ.
ΥΓ.: Πολλοί ρωτούν σε ποια βάση και με ποιο πρόγραμμα θα πορευτεί αυτή η μεγάλη αριστερή αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία που προτείνουμε. Τι θα λέμε για μια σειρά ζητημάτων... Είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουμε να γράφουμε το νέο πρόγραμμα, της νέας μας συμμαχίας, της κοινής μας προσπάθειας για να αλλάξουμε ριζικά το τοπίο. Ας το ονομάσουμε «Κοινό Πόρισμα 2012»!

Κορώνα κερδίζω - γράμματα χάνεις!

του Κωστα Ζαχαριαδη, Η Αυγή online...
Οι όροι του παιχνιδιού στη χώρα μας είναι ξεκάθαροι: «κορώνα - κερδίζουν οι φοροφυγάδες, φοροκλέπτες, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι, τα διαπλεκόμενα media», «γράμματα - χάνουν οι φορολογούμενοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικροκαταθέτες, το σύστημα παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης». Στη Γαλλία, ο δεξιός Σαρκοζί πέρασε νόμο που βάζει στα υψηλά εισοδήματα πρόσθετη φορολογία. Αυτό στην Ελλάδα θεωρείται εκτός ατζέντας. Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κρατά σε ασυλία τους πλούσιους, τις offshore, την Εκκλησία, τους κουμπάρους κ.ο.κ.
Άνθρωποι που πλούτισαν μέσα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τους προϋπολογισμούς που είναι δομημένοι ώστε να επιδοτούν τους ισχυρούς, την ώρα της μεγάλης κρίσης έχουν κεφάλαια πολλαπλάσια του ελληνικού χρέους σε ελβετικές τράπεζες και σε εξωτικούς προορισμούς και θα μπορούσαν να δώσουν λύση, με την ανοχή της κυβέρνησης είναι στο απυρόβλητο.Δεν έχουν πληρώσει κανένα τίμημα. Διεθνώς την κρίση της χρηματοπιστωτικής φούσκας κλήθηκαν να την πληρώσουν τα κράτη και μέσα από τα κράτη οι πολίτες. Οι θεσμοί του συστήματος που δημιούργησε την κρίση διασώθηκαν με χρήματα των φορολογουμένων. Οι ισχυροί συνεχίζουν να κερδίζουν και μέσα στην κρίση. Είναι οι ίδιοι που θα έρθουν μετά την απόλυτη κατάρρευση να σώσουν τη χώρα μετατρέποντάς την σε επενδυτικό Ελντοράντο, χωρίς φραγμούς που να σχετίζονται με τη φορολογία, με περιβαλλοντικούς όρους και με εργασιακή νομοθεσία.
Το σύνθημα «δεν πληρώνω, δεν αντέχω, δεν μπορώ» πυκνώνει και βιώνουμε ήδη την κοινωνική χρεωκοπία. Πριν από λίγες μέρες κατέκλυσε το facebook και το twitter η είδηση ότι: «Ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ενώ ήταν στο σχολείο, επειδή λιποθύμησε από την πείνα» (12/10/2011). Ακόμα και αν η είδηση δεν αληθεύει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση και το ΥΠΕΠΘ, όλες οι μελέτες δείχνουν τραγική επιδείνωση των δεικτών ποιότητας ζωής του ελληνικού λαού, αύξηση των δεικτών ανασφάλειας, δυστυχίας, κατάθλιψης.
Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση, η τρόικα, το ΔΝΤ, μας διαβεβαίωναν ότι το 2012 θα βλέπαμε φως στο τούνελ, η Ελλάδα θα επέστρεφε στις αγορές και θα έκλεινε μια μαύρη σελίδα στη νεότερη ιστορία της χώρας. Δυστυχώς το μόνο φως που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στο τούνελ είναι το φως του τρένου που έρχεται να ισοπεδώσει ζωές, εργασιακές σχέσεις, κατακτήσεις δεκαετιών και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Μπορεί να γίνει διαφορετικά; Υπάρχει άλλος δρόμος ή έχει δίκιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος που ισχυρίζεται με πάθος ότι αυτός και τα άλλα μέλη της κυβέρνησης κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τους πολίτες αυτής της χώρας; Υπάρχει άλλη πρόταση και καταγράφεται ως κοινωνικό ρεύμα και στις δημοσκοπήσεις. Δεν πρόκειται για τον Αντώνη Σαμαρά, που πρόσφατα στη ΔΕΘ έπεισε και τον πιο καλοπροαίρετο ότι η Ν.Δ. σήμερα είναι ένα μίγμα ψεύτικου αντιμνημονιακού λαϊκισμού, νεοφιλελεύθερης δεξιάς με ακραία εθνικιστικά κατάλοιπα από την περίοδο του «Δικτύου 21».
Η λύση για να βγει η κοινωνία όρθια από την κρίση και να σηκώσει στους ώμους της την οικονομία περιλαμβάνει τη σύμπραξη όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που θα μπορέσουν να συγκροτήσουν ένα πλατύ μέτωπο απέναντι στην ασκούμενη πολιτική και θα βρουν μια κοινή πολιτική και προγραμματική βάση για να προχωρήσουν. Οι διαιρέσεις, οι αρχηγισμοί, οι παραγοντισμοί στον χώρο που αναπροσδιορίζεται στα προοδευτικότερα, οικολογικότερα, αριστερότερα, δημοκρατικότερα του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι είναι μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει - ισχυριστεί ότι ο θρυμματισμός και ο απόλυτος κατακερματισμός του χώρου που περιγράφεται παραπάνω συμπίπτει χρονικά με τη βάναυση επίθεση που κάνουν από κοινού κυβέρνηση - τρόικα σε όλη την κοινωνία (με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Ν.Δ.) και ως εκ τούτου από μόνη της η πολυδιάσπαση είναι μέρος της κρίσης από την πλευρά των συμφερόντων της κοινωνίας. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί με ευκολία ότι ο παραπάνω ισχυρισμός είναι παντελώς λάθος σε περίπτωση που δεν τον υιοθετεί;
Ας προσπαθήσουμε μέχρι τις εκλογές να επεξεργαστούμε προτάσεις πάνω στις 5 συγκεκριμένες αρχές:
* Δίκαιη κατανομή των βαρών
* Δημιουργία σοβαρού - αξιόπιστου φοροεισπρακτικού μηχανισμού στα πρότυπα των κρατών της Ε.Ε.
* Οικονομική δραστηριότητα με οικολογικό περιεχόμενο και αποτέλεσμα
* Επένδυση στη γνώση και την καινοτομία
* Ριζοσπαστική μεταρρύθμιση του σημερινού βαθιά άρρωστου η δημόσιου τομέα και επένδυση σε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος με αξιοκρατία και διαφάνεια, που θα αποτελεί περιουσία της κοινωνίας και όχι της εκάστοτε κυβέρνησης που το ληστεύει, το λεηλατεί και το χρησιμοποιεί σαν τσιφλίκι από ιδρύσεως του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Το πρόγραμμα του ΣΥΝ (2009) μπορεί να επικαιροποιηθεί και να είναι βάση για περαιτέρω συζήτηση και επεξεργασίες. Ανάλογες προγραμματικές επεξεργασίες πάνω στους 5 προαναφερθέντες στόχους έχουν κάνει και οι άλλοι φορείς. Μια προσεκτική ανάγνωση των προγραμμάτων δείχνει ότι ακόμα και πριν αρχίσουμε μια αναλυτική και εξαντλητική κουβέντα, αυτά που μας ενώνουν είναι συντριπτικά περισσότερα απ' αυτά που μας χωρίζουν.
ΥΓ.: Εξαιρετική η εκδήλωση της "Αυγής" την προηγούμενη Παρασκευή. Μας γεμίζει με αισιοδοξία! Ράβουμε ένα ευρύτερο κουστούμι για τον χώρο της ριζοσπαστικής, ανανεωτικής και οικολογικής αριστεράς. Επιτέλους! Ξεχωρίζω απ' όλους τους ομιλητές, που ήταν εξαιρετικοί, την τοποθέτηση του Νίκου Κωνσταντόπουλου, του πρώην προέδρου του ΣΥΝ, που είναι ο μόνος πρώην πρόεδρος που παραμένει μέλος του ΣΥΝ και τοποθετείται δημοσίως υπέρ του κόμματος ακόμα και μετά τη διάσπαση...

Jenga ...

Η Αυγή online...

Του Κώστα Ζαχαριάδη
Το Jenga είναι ένα παιχνίδι το οποίο παίζεται με 54 ξύλινα τουβλάκια. Για να αρχίσει το παιχνίδι φτιάχνουμε έναν πύργο που έχει 18 επίπεδα τριών μπλοκ που τοποθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο και κάθετα μεταξύ τους ανά επίπεδο. Αρχίζει το παιχνίδι και οι παίκτες παίρνουν σειρά για να αφαιρέσουν ένα τουβλάκι από τον πύργο και να το τοποθετήσουν στην κορυφή, δημιουργώντας μια όλο και πιο ασταθή δομή, η οποία στο τέλος καταρρέει. Η λέξη Jenga προέρχεται από μια Σουαχίλι λέξη που σημαίνει «να οικοδομήσουμε».
Δύο χρόνια «σοσιαλΗστικής προσαρμογής»
Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την ημερομηνία των εκλογών, δύο χρόνια αθλιότητας, ψεύδους και παραπλάνησης του ελληνικού λαού. Τα συνθήματα «λεφτά υπάρχουν» και «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ακόμα αντιλαλούν στ' αφτιά όχι μόνο των αγανακτισμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.
Κυβέρνηση και τρόικα, με τη σιωπηρή συμμετοχή και της Ν.Δ. παίζουν αυτό το πολύ «διασκεδαστικό» παιχνίδι, διασκεδαστικό όταν το παίζεις με φίλους στο σπίτι, ξεθεμελιώνοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα καταστάσεις και δικαιώματα (αυτά είναι τα τουβλάκια) και ρημάζουν αργά και μεθοδικά το οικοδόμημα (ο πύργος είναι η κοινωνία).
Μείωση του κατώτατου μισθού
Η πρόταση για περεταίρω μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα (βγάζουν άλλο ένα τουβλάκι) δείχνει ότι στόχος των πολιτικών που εφαρμόζονται δεν είναι ο περιορισμός του σπάταλου πελατειακού κράτους, του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος, αλλά μια βίαιη, βάρβαρη, απάνθρωπη και σκληρά ταξική φτωχοποίηση ιδιαίτερα των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων.
Οι δείκτες της οικονομίας ίσως ανακάμψουν σε κάποια χρόνια, οι πιο απαισιόδοξοι μιλούν για δεκαετία -ες. Φαίνεται όμως από τώρα καθαρά, όσο κι αν προσπαθούν να το συγκαλύψουν, ότι η λεγόμενη έξοδος απ' την κρίση, όποτε και αν έρθει, θα βρει την πλειονότητα των νέων σε ανεργία ή με μισθούς πείνας, την πλειονότητα των συνταξιούχων κάτω από τα όρια της φτώχειας, τον εργαζόμενο χρεωκοπημένο νεόπτωχο και περιστασιακά άνεργο, τα σχολεία χωρίς βιβλία και με λιγότερους δασκάλους, τα νοσοκομεία χωρίς αναλώσιμα και με ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό, το ασφαλιστικό σύστημα σε κατάρρευση και εν μέρει ιδιωτικοποιημένο, τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας εκποιημένους.
Αυτή την πραγματικότητα μας ετοιμάζουν η κυβέρνηση και η τρόικα και την έχει προσυπογράψει και ο Σαμαράς με το Ζάππειο ΙΙ και όλες τις προγραμματικές παρεμβάσεις που έχει κάνει από τότε μέχρι σήμερα.
Απλή αναλογική και συσπείρωση της αριστεράς
Πρέπει να ισοπεδωθεί το πολιτικό σύστημα που μας έφερε εδώ, το σύστημα της δικομματικής – διπολικής εναλλαγής που καταληστεύει το κομματικό ταμείο και κομματικοποιεί το δημόσιο. Ας κάνει και μια θαρραλέα πράξη ο Παπανδρέου να ψηφίσει την απλή αναλογική και να μπει η ώρα σε περίοδο κυβερνήσεων συνεργασίας. Εκλογές για να δούμε πόσο υπεύθυνα θα συμπεριφερθούν οι πολιτικοί σχηματισμοί, αλλά και πόσο υπεύθυνα θα συμπεριφερθεί το εκλογικό σώμα. Χωρίς αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και ενδυνάμωση των προοδευτικών αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση χωρίς να καταστραφούν οι ασθενέστεροι. Οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. έχουν τεράστιες ευθύνες, όπως και τα κόμματά τους. Οφείλουν να λογοδοτήσουν γι' αυτές. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι και ο λαός έχει ευθύνες. Ας τις αναλάβει κι αυτός. Η ψήφος του να εμπεριέχει και τη σκέψη. Αν δεν καταποντιστούν εκλογικά τα δύο αυτά κόμματα, αν δεν πολιτικοποιηθεί με προοδευτικό πρόσημο η αγανάκτηση και η οργή ίσως ως κοινωνία να έχουμε κάνει άλλη μια τρύπα στο νερό.
Η αριστερά μπορεί και οφείλει να γίνει κεντρικός παίκτης στην πολιτική σκηνή και όχι να περιορίζεται σε ρόλο αναλυτή, σχολιαστή, Κασσάνδρας, όπως εν πολλοίς κάνει σήμερα. Για να γίνει αυτή η ευχή πραγματικότητα, πρέπει να κάνει δύο πράγματα. Πρώτον να προσπαθήσει να ενωθεί τουλάχιστον σε αυτά που συμφωνούν όλοι και δεύτερον να διαβουλευτούμε για να προχωρήσουν οι προγραμματικές επεξεργασίες και να πολιτικοποιηθούν οι διαφορές αντί να είναι διαφωνίες επί συνθημάτων (πρόσφατα ακούσαμε ότι είμαστε και παλαιοκομμουνιστές από τους πιο αγαπημένους μας συντρόφους και τους πιο καλούς μας δάσκαλους που εδώ και ενάμιση χρόνο βρισκόμαστε σε διαφορετικά κόμματα).
Μπορούμε και πρέπει να οργανώσουμε ένα ευρύ μέτωπο που θα διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό, σύγχρονο πρόγραμμα, το οποίο να επιδιώξει την άσκηση ουσιαστικής επιρροής στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο εορτασμός των 70 ετών από την ίδρυση του ΕΑΜ είναι μια ζωντανή ιστορική μαρτυρία ότι η αριστερά, όταν θέλει και όταν ενώνεται, συσπειρώνει και άλλους γύρω της και μπορεί να κάνει άθλους σε συνθήκες πολύ δυσκολότερες από τις σημερινές. Όσοι ισχυρίζονται ότι οι διαφορές είναι αγεφύρωτες ίσως έχουν χάσει κάπως την επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα, ακόμα και την κομματική τους βάση. Ίσως και όχι! Ποτέ δεν θα το μάθουμε αν δεν δοκιμάσουμε. Χρειάζεται μια γενναία αυτοκριτική όλων και ένα νέο δυναμικό ξεκίνημα.
Να φύγει το ΠΑΣΟΚ να μην γυρίσει η Ν.Δ.
Αν δεν το κάνουμε ανοίγουμε τον δρόμο για την επάνοδο της Ν.Δ. Μιας Ν.Δ. που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού πριν από δύο χρόνια και τώρα πίσω από το πέπλο του χαμογελαστού, χαλαρού και ατακαδόρου Αντώνη κρύβει μια ακόμα πιο σκληρή οικονομική πολιτική και μια αναχρονιστική υπερσυντηρητική λαϊκίστικη δεξιά.
Η υπομονή της κοινωνίας από την αφόρητη πίεση των νέων μέτρων έχει εξαντληθεί. Ακόμα και οι Θάτσερ, Ρέιγκαν, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θα τις έβρισκαν ακραίες και βίαιες τις σημερινές μεταβολές. Ο πύργος του Jenga ήδη τρέμει, ενώ οι παίκτες συνεχίζουν απτόητοι να βγάζουν τουβλάκια. Ας τους σταματήσουμε αντί να τους παρατηρούμε.