Φυγή στο αίσιο μέλλον...

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο τουριστικός παράδεισος και το τέλος των Πανεπιστημίων.

Ολα μαζί τα αλέθει η μυλόπετρα του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού της αυταρχικής λιτότητας. Εκατόμβες ανήμπορων και απόκληρων σωρεύονται σε κάθε γωνία, νηστικοί μαθητές διδάσκονται σε ετοιμόρροπα κτίρια χωρίς θέρμανση, άρρωστοι πληρώνουν «εισιτήριο» για να νοσηλευτούν στα δημόσια νοσοκομεία, ψυχοπαθείς διώχνονται από τα δημόσια ψυχιατρεία που κλείνουν, οι αυτόχειρες και οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται, η επαιτεία επανακάμπτει ως μαζικό φαινόμενο και μερικοί άνεργοι βρίσκουν δουλειά με 380 ευρώ τον μήνα.

Ομως, αν πιστέψουμε την κυρίαρχη ρητορεία, όλα αυτά τα θλιβερά αλλά «αναπόφευκτα» σημεία των καιρών μπορεί τελικώς να αποδειχτούν αναστρέψιμα. Οταν κάποτε, με το καλό, το πρωτογενές πλεόνασμα παγιωθεί, όταν θα έχουμε βγει από το «τούνελ», όταν θα έχουμε πλέον οριστικά ευθυγραμμιστεί προς τις υποδείξεις των επαϊόντων, μπορούμε ίσως να προσβλέπουμε στη μείωση της ανεργίας, στην άμβλυνση της εξαθλίωσης, στη «λελογισμένη» αύξηση μισθών και συντάξεων, στη θέρμανση όσων σχολείων δεν έχουν εν τω μεταξύ καταρρεύσει, στη βαθμιαία μείωση των δυσβάστακτων φόρων και ακόμα, ίσως, και στην κατάργηση του νοσοκομειακού εισιτηρίου!

Από τη βροχή γλύτωσες. Από το σεισμό θα γλυτώσεις;

Τάσος Βαφειάδης, απο το Alter Thess...

Για πολλά χρόνια απολάμβανες τις ηλιόχαρες μέρες. Τη θέση στον ήλιο την είχες κερδίσει αξιοκρατικά και περπατούσες άνετος. Είχες άποψη για τα περισσότερα θέματα, μιλούσες μεγαλόφωνα και στα καφενεία επιτιθόσουν στους «άλλους» που περπατούσαν μαζί σου στα ηλιόλουστα σοκάκια.
Είχες ακούσει κάτι φήμες περί βροχοπτώσεων, αλλά δεν τις έδινες και πολύ σημασία. «Και παλιότερα τα ίδια λέγανε και δεν έγινε τίποτα», έλεγες. Κάποια μέρα είδες από μακριά μερικά σύννεφα, αλλά δε ανησύχησες. Οι έγκυροι μετεωρολόγοι σε διαβεβαίωναν πως φυσάει προς την αντίθετη κατεύθυνση και δεν υπάρχει κίνδυνος βροχής. Ένα πρωινό όμως άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες…
Δεν ανησύχησες, έβγαλες το καπέλο σου και το φόρεσες, όσοι δεν είχαν καπέλο βράχηκαν λίγο, αλλά δεν έγινε και τίποτα. «Λίγη βροχή χρειαζόμασταν μετά από τόσο καιρό», μονολόγησες. Ο ουρανός συνέχισε να μαυρίζει και η βροχή να δυναμώνει. Δεν αγχώθηκες, άνοιξες την καλή σου ομπρέλα και μόνο λίγες σταγόνες σου έβρεξαν τα παπούτσια. Όσο για τους υπόλοιπους; «Τι να κάνουμε; Ας είχαν αγοράσει και αυτοί ομπρέλα», μουρμούρισες.
Παρ’ όλες τις προβλέψεις των ειδικών για παροδικό φαινόμενο και επιστροφή στα ευήλια πρωινά, η μπόρα έγινε βροχή και η βροχή καταιγίδα. Αναγκάστηκες να μπεις μέσα στο σπίτι. «Εδώ είμαι ασφαλής, ακόμα και να χιονίσει», ψιθύρισες. Έβλεπες από το παράθυρο τους άλλους να γίνονται μούσκεμα και στενοχωριόσουν, αλλά τι μπορούσες να κάνεις; Να βγεις με την ομπρέλα σου να τους προστατέψεις; Και τι θα κατάφερνες; Αν έβγαιναν όλοι όσοι είχαν ομπρέλες, τότε θα άξιζε η προσπάθεια και θα συμμετείχες και εσύ με μεγάλη χαρά, αλλά τώρα μόνος σου το μόνο που θα κατάφερνες ήταν να βραχείς και εσύ. Άσε που μέσα στην αναστάτωση μπορεί να έχανες και τα κλειδιά σου και να μην μπορούσες να ξαναμπείς εύκολα στο σπίτι. «Με τίποτα» σκέφτηκες.
Μετά από μήνες συμφιλιώθηκες με την ιδέα πως η καταιγίδα θα κρατήσει λίγο περισσότερο από όσο πίστευες και αρκετά περισσότερο από όσο σου λέγανε. Όμως ακόμα και σε περίπτωση κατακλυσμού ήσουν ασφαλής. Έμενες άλλωστε στον πέμπτο και δεν ακουγόταν εκεί πάνω ο ήχος του σεισμού που ερχόταν…
Το οχυρά του συντάγματος και του κράτους δικαίου γκρεμίζονται μέρα με τη μέρα. Όσο νωρίτερα βγούμε από το σπίτι και αρχίσουμε όλοι μαζί να αναστηλώνουμε τα οικοδομήματα, τόσοι περισσότεροι θα επιβιώσουμε. Μπορεί οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες που δίνουν τις οδηγίες ενίοτε να διαφωνούν (καμιά φορά και επίτηδες) μεταξύ τους, αλλά ένα είναι σίγουρο. Και με τις καλύτερες οδηγίες, ένας εργάτης μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα.
Συμμετοχή, Αλληλεγγύη, Συλλογικότητα.
Τάσος Βαφειάδης, Χημικός, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

ένα βουνό από σκατόψυχα δάχτυλα...

a/man/called/…

Να φεύγει -σχεδόν κρυφά-  απ΄το σπίτι και να μη σου ζητάει ούτε ένα ευρώ, για να μη σε στείλει στα πατώματα όσο κάνεις πως ψάχνεις. Να περνάνε τρεις μέρες, να της δίνεις ένα τάληρο -που το ‘κλεψες από κάποιον καθυστερημένο λογαριασμό- και να σου λέει «έχω, δεν θέλω, όταν δεν έχω θα σου ζητήσω». Να σε μεγαλώνει με τέτοια ψέμματα για να μη σε γονατίσει κι άλλο (της φτάνει αυτό που βλέπει) , να τη βλέπεις να βγαίνει με τα ψέμματά σου στην τσέπη. Ψέμματα, όχι κέρματα.
Και να ‘χεις τους σκατόψυχους που δεν το ζουν αυτό, που δεν ξέρουν τι είναι να μεγαλώνεις παιδί, που έχουν απάντηση για όλα στο μαλακισμένο «λυσάρι» τους, να κουνάνε το δάχτυλο. «Έτσι τα μάθατε», «να πάνε να δουλέψουν για το χαρτζιλίκι τους, όπως κάνουν έξω», «αν δεν έχει λεφτά και δεν ζητάει, να ανησυχείς», «για να περάσεις καλά αν είσαι δεκαεφτά δεν χρειάζεται να χεις λεφτά», «άμα ζεις τόσα χρόνια με δανεικά, να της το εξηγήσεις αυτό για να ξέρει ποιος υποθήκευσε το μέλλον της», «άλλες μελούρες έχεις να πεις ή τις ξόδεψες όλες;».
Αυτό το δάχτυλο θέλω μια μέρα να το δω κομμένο. Ένα βουνό από σκατόψυχα δάχτυλα.
–

Μνημόνια και μνήματα...

Στάθης στον eniko...

Success story του κερατά η δόση!
Hταν να πάρουμε (να πάρουν οι Δυνατοί δηλαδή) 8,1 δισ. - «παίρνουμε» 6,8 δισ.! Κι αυτό σε δόσεις, 2,5 δισ. τον Ιούλιο (αν εκτός απ’ τους σχολικούς φύλακες απολυθούν και τα σχολικά κάγκελα), 1,8 δισ. τον Αύγουστο (αν ιδιωτικοποιηθούν τα εν λόγω κάγκελα) και 0,5 δισ. τον Οκτώβριο, αν  ο κ. Κυριακομητσοτάκης αποδειχθεί δίκαιος δήμιος και ό,τι σφάζει το μαχαιρώνει! Σύνολο δηλαδή 4,8 δισ.! Μας λείπουν ακόμα δύο δισ. ώς τα 6,8 δισ. που «παίρνουμε» (αντί των 8,1 δισ.). Αυτά προέρχονται απ’ τα κέρδη των δανειστών μας (απ’ τα δάνεια που μας έχουν δώσει) και θα πάνε όλα τσιφ σε κλειστό λογαριασμό για την αποπληρωμή των... δανειστών μας επίσης!

Τέτοιο success story ούτε ο Γκούφυ!

Ομως, το πρόβλημά μας δεν είναι μόνον η βλακεία, η ανεπάρκεια, η αναλγησία και η υποτέλεια του κ. Στουρνάρα, του κ. Σαμαρά, του κ. Βενιζέλου και των συν αυτοίς, αλλά η μανία της Τρόικας.
Είναι άραγε η Τρόικα τρελή;
Δεν αντιλαμβάνεται ότι τα μέτρα που επιβάλλει βαθαίνουν την ύφεση, γιγαντώνουν την ανεργία και βυθίζουν τη χώρα στα Τάρταρα;
Οχι, δεν είναι τρελή η Τρόικα, ούτε επιμένει στα «λάθη της» από κάποια λογικώς ανεξήγητη Διονυσιακή Μανία. Αντιθέτως, η Τρόικα είναι άκρως συγκροτημένη σαν στράτευμα οργανωμένη και κατασκευάζει μια νέου τύπου χώρα.
Ολος αυτός ο παραλογισμός που ζούμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι η τετραγωνική λογική των μηχανικών μιας Κατασκευαστικής Εταιρείας που έχει βάλει την Ελλάδα στο κρεβάτι του Προκρούστη και της δίνει νέα μορφή και νέο περιεχόμενο.
Ασχολούμεθα με τρίχες, αν ο ΦΠΑ θα ’ναι παχύς τον Αύγουστο ή αν οι απολύσεις θα ’ναι 12.000 ψυχών, ενώ θα είναι όσων θέλουν και όποτε θέλουν. Ασχολούμεθα με τις τρίχες που (δεν) διαπραγματεύεται η κυβέρνηση των ανδρεικέλων και δεν βλέπουμε το προφανές: ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα Στρατόπεδο Συγκέντρωσης του Λαού της.
Σε ένα Στρατόπεδο Καταναγκαστικής Εργασίας, σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη. Αυτό που κατασκευάζει στη χώρα μας η Τρόικα (κι έχει πλέον λάβει τις διαστάσεις ολοκληρωμένου πειράματος) αφορά σε χώρες ή περιοχές εντός της Ευρωζώνης που θα τελούν υπό Καθεστώς Εντολής.
Το χρέος είναι το εργαλείο αυτής της διαδικασίας. Τα χρέη των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και πολλών άλλων είναι ουρανομήκη. Τα χρέη όμως αυτά διά της ισχύος των όπλων μπορούν να μετατρέπουν τα χρέη των ασθενέστερων σε εργαλεία για την ποδηγέτησή τους.
Με τη μετατροπή μιας κρίσης δανεισμού σε κρίση χρέους, όπως έγινε με την Ελλάδα, μια χώρα καθίσταται Φόρου Υποτελής - και ύστερα, ο Θεός να τη βοηθήσει, αν δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει.
Στην Ευρώπη (για προφανείς λόγους που αφορούν στους συσχετισμούς δυνάμεων του εγγύς μέλλοντος) «πρέπει» να δημιουργηθούν πολλές μικρές ή μεγαλύτερες «Κίνες». Στην Ελλάδα, εις ό,τι αφορά την εργασία αυτό έχει ήδη συμβεί. Η εργασία είναι πλέον εδώ φθηνή (χωρίς αυτό να σημαίνει και ανταγωνιστική - άλλος μύθος αυτός, η μπούρδα της ανταγωνιστικότητας). Στη συνέχεια ο δημόσιος πλούτος της χώρας παραχωρείται, ενώ η πολιτική της υπόσταση εξαερώνεται διττώς: με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο δουλικό ως προς τους ξένους και αυταρχικό ως προς τους ιθαγενείς. Το σαντζάκιον κυβερνάται πλέον με προεδρικά διατάγματα, εκβιασμούς, καταστολή, κατακρεούργηση του Συντάγματος. Η χώρα έχει γίνει μπαίγνιο. Και συνεπώς ανίκανη να υπερασπισθεί τους φυσικούς της πόρους, υδρογονάνθρακες (τεράστιας αξίας) και (τεράστιας αξίας) ορυκτά.
Επιγραμματικώς λοιπόν θα λέγαμε ότι η Τρόικα, τη αγαστή συνεργασία των ντόπιων πρόθυμων, έχει κατασκευάσει μια χώρα-χώρο: α) Φθηνής εργασίας. β) Δημόσιου πλούτου προς λαφυραγώγηση. γ) Μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. δ) Πολιτειακού εκφυλισμού και πολιτικής παρακμής, και ε) Τεραστίας αξίας φυσικών πόρων προς αρπαγήν.
Προϋπόθεση όλων των παραπάνω ήταν και συνεχίζει να είναι ο εξευτελισμός του λαού, η καταρράκωση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού του.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι πάμε κάθε Eurogroup και χειρότερα! Οτι μας έγινε η υπερχρέωση υποχρέωση! Οτι ο ξαφνικός φαστ τρακ θάνατος παραμονεύει παντού!
Ομως, όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα μας επειδή το θέλει η Γερμανία; Μάλιστα σε αντίθεση με τις ΗΠΑ; Βρίσκονται αλήθεια σε κάποια αντίθεση οι ΗΠΑ με τη Γερμανία σε αυτό το ζήτημα ή εν γένει στην τελική διαμόρφωση της Ευρώπης;
Τι θέλουν στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ; Μια ισχυρή Ευρώπη των εθνών, των κρατών και των λαών της, ή μια γερμανική Ευρώπη στον βαθμό που οι ίδιες χειραγωγούν τη Γερμανία;
Μήπως η «ενδυνάμωση» του ευρώ ως στόχος της γερμανικής πολιτικής το αποδυναμώνει, υποβαθμίζοντάς το σε νόμισμα εσωτερικών ενωσιακών αντιθέσεων και πάντως όχι διεθνών συναλλαγών; Είναι πράγματι σε αντίθεση οι ΗΠΑ με τη Γερμανία ή η Γερμανία είναι ο εργολάβος τους στην Ευρώπη;
Αν ο πόλεμος στο Ιράκ ξέσπασε όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν αναζήτησε άλλο απ’ το δολάριο νόμισμα για να εμπορεύεται το πετρέλαιο της χώρας του, πόσο βλάπτει τα αμερικανικά συμφέροντα η καθήλωση του ευρώ στον γερμανικό μικρόκοσμο;
Αν η κυρίαρχη καπιταλιστική αντίθεση του εγγύς μέλλοντος ορισθεί μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, το «ευρώ γερμανικού ενδιαφέροντος», καθώς και οι «πολλές μικρές Κίνες» στο πλαίσιο της Ενωσης, είναι μια χρήσιμη για τις ΗΠΑ κατάσταση. Οπως άλλωστε θα μας διαβεβαίωναν και οι πράκτορες της NSA, όταν παρακολουθούν με τη συνεργασία των Γερμανών συναδέλφων τους τη Γερμανία σούμπιτη και την Ευρώπη ολόκληρη, μηδέ του Γιωργάκη του Παραθεριστή εξαιρουμένου...



email:  stathis@enikos.gr

Οι ρομφαίες της κρίσης...

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη, απο τα Ενθεματα...

Ξυπνάω το πρωί κι ακούω τον Γιάννη Στουρνάρα να δηλώνει σταθερά αισιόδοξος για την ανάκαμψη που έρχεται. Γυρίζοντας σπίτι, ο Κωστής Χατζηδάκης μιλάει στην τηλεόραση για τον δρόμο της ανάκαμψης που δείχνουν οι διαρθρωτικές αλλαγές. Διαβάζω άρθρα, ακόμη κι ανθρώπων που εκτιμώ, για την ανάγκη ανασυγκρότησης της χώρας, τώρα που μοιάζει να γλίτωσε από τη χρεοκοπία. Ακούω προγραμματικές δηλώσεις, εθνικά σχέδια, υποσχέσεις για το αύριο. Διατρέχω αναλύσεις για το πώς επιτέλους θα μπει από την αρχή μια τάξη, θα ξαναφτιαχτεί η χαμένη ισορροπία.

Έρχεται λοιπόν η πολυπόθητη ανάπτυξη, αυτό μας λένε οι αριθμοί; Δεν το ξέρω, μα δεν το πολυπιστεύω. Μπορεί όμως και να ’ναι αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή η ανάπτυξη έρθει πατώντας πάνω στην απαξιωμένη ζωή ανθρώπων που θα έχουν χάσει πολλά από όσα είχαν. Μια «ανάπτυξη με εξαθλίωση», όπως ευφυώς τη χαρακτήρισε την Τρίτη η Μαρία Πετμεζίδου, στο κρίση-μο σεμινάριο της Κοινωνίας-Δημοκρατίας, αφιερωμένο στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, με συνομιλητές τον Διονύση Γράββαρη, τον Γιάννη Δραγασάκη και τον Δημήτρη Χριστόπουλο.

Ούτως ή άλλως, οι αριθμοί δεν φτάνουν πάντα για να αποτυπώσουν μια κατάσταση. Δεν ξέρω, άλλωστε, ποιοι αριθμοί, ποιες στατιστικές καταγράφουν τον θυμό, την ταπείνωση, την αίσθηση της ντροπής. Αυτή τη βαθιά απελπισία που ορίζει τη ζωή εκείνων των συμπολιτών μας που βρίσκονται καθημερινά εκτός παιχνιδιού, την αίσθηση του φόβου που κυριεύει όλους όσους ξέρουν ότι αύριο μπορεί να είναι η δικιά τους σειρά. Όλα αυτά τα συναισθήματα που γεννούν θυμό και βία, εκείνου που υποτάσσεται καθημερινά για να σώσει ό,τι μπορεί,  διαμορφώνοντας συνάμα μια βαθιά στάση απαξίωσης για ό,τι τον περιβάλλει, για ό,τι τον κυβερνά.

Διαβάζω τις συγκρίσεις με την περίοδο μετά τον Εμφύλιο, τα νέα «Σχέδια Μάρσαλ»· και θαυμάζω την ευκολία των ανθρώπων που βρίσκουν τόσο όμορφα και απλά τις αναλογίες, για κάτι που με τόσο βίαιο τρόπο αναδιατάσσει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Ακούω όλες τις μεγάλες κουβέντες για την κρίση που θα μας κάνει καλύτερους, για τη συνειδητοποίηση των λαθών, των εγκλημάτων που έχουν γίνει. Καμία κρίση δεν έκανε τους ανθρώπους καλύτερους, σκέφτομαι, ιδίως όταν αρκετοί από εκείνους που κρατούν σήμερα τη ρομφαία του αρχάγγελου είναι όσοι για χρόνια στήριξαν τα λογής τρένα που πέρασαν γεμάτα τάχα μου ευκαιρίες. Τα τρένα που έφυγαν, παίρνοντας μαζί τους και κάθε ίχνος αυτοκριτικής.

Ας το πούμε δυνατά. Καμιά κρίση-τιμωρός δεν έστρεψε αυτομάτως τους ανθρώπους προς την αυτοσυνειδησία. Αντιθέτως, πολύ συχνά, τους έστρεψε, τους στρέφει καθημερινά στην περιχαράκωση, στον φόβο, στην επίθεση εναντίον των υπολοίπων που διεκδικούν την  ίδια απισχνασμένη μερίδα. Στη χάραξη στρατηγικών επιβίωσης, πέρα από λογής λογής φραγμούς. Ποια κοινωνία μπορεί να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο, όταν τιμωρεί τα παιδιά της, στερώντας τους το δικαίωμα απασχόλησης ή απαξιώνοντας την εργασία τους; Οι νέοι που πυκνώνουν καθημερινά τις τάξεις της Χρυσής Αυγής δεν ήρθαν απ’ το πουθενά, δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό, παιδιά ενός άλλου κόσμου. Είναι σάρκα από τη σάρκα του δικού μας κόσμου. Κι όσο σπέρνουμε τους ανέμους ενός καλύτερου αύριο, που λέμε ότι έρχεται μέσα από την κρίση, τότε όλο και πιο σπέρνουμε τις θύελλες που η ίδια η αναξιοπιστία μας γεννά.

Η ελληνική κρίση είναι μονοσήμαντα πολιτική...

Του Γ.Κοντογιώργη,  Ελευθερη ελλαδα...

Η πρωτοφανής κρίση που διέρχεται η χώρα είναι πρωτογενώς πολιτική. Την προκάλεσε εξ ολοκλήρου το πολιτικό σύστημα και, στο πλαίσιο αυτό, το πολιτικό προσωπικό που αυτό “παράγει”. Ένα προσωπικό που λειτουργεί, έναντι του κράτους, με τους όρους του υποκόσμου: ιδιοποιείται απροκάλυπτα το δημόσιο αγαθό που προόρισται να υπηρετήσει. Ασκεί πολιτικές που εξυπηρετούν εντέλει τους ιδίους και τους συγκατανευσιφάγους που διαπλέκονται μαζί τους, με διακύβευμα τη νομή της κοινωνίας. Έχει αποσυνθέσει και (ανα-)δομήσει το κράτος, από την τελευταία του βαθμίδα, με μέτρο την αρχή των ολιγαρχικών συμμοριών, τις οποίες ενορχηστρώνει η κομματική νομενκλατούρα. Τέλος, χρησιμοποιεί τη Βουλή ως νομοθετικό όχημα και ως καθαρτήριο της ανομίας.

Τα αναχώματα που η πολιτική τάξη έχει ορθώσει, προκειμένου να παραμένει υπεράνω του νόμου και να κατοχυρώσει το λεηλατικό της έργο, υπερβαίνουν τη φαντασία, ακόμη και του πιο ευφάνταστου κακοποιού. Ένα ολόκληρο οπλοστάσιο -το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής, και οι νόμοι για την (μη) ευθύνη τους- συμπληρώνει η κατά συρροήν καταχρηστική εφαρμογή τους, με κορυφαία την επένδυση της Βουλής με δικαστικές αρμοδιότητες, ώστε να αποκλεισθεί κάθε δικλείδα διαφυγής προς τη δικαιοσύνη, ακόμη και των ιδιωτικών κακουργιών των μελών της. Στο πλαίσιο αυτό, η Δυτική κρίση, απλώς εξέθεσε την πολιτική τάξη, δεν παρήγαγε την ελληνική κρίση.
Στο κλίμα αυτό, η επένδυση στην ασυδοσία και στην ατιμωρησία για τη λεηλασία, τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την αποδόμηση της δημόσιας διοίκησης και της κοινωνικής συλλογικότητας, την πελατειακή εκτροπή των δημοσιών πολιτικών, καλύφθηκαν με το πρόσχημα (την ανάληψη) της “πολιτικής ευθύνης”. Η έννοια του “πολιτικού κόστους”, στο πλαίσιο αυτό, εστιάσθηκε μονοσήμαντα στις αντιδράσεις των διαπλεκομένων συμφερόντων, που λυμαίνονταν, μαζί με το πολιτικό προσωπικό, το κράτος, όχι στις προσδοκίες της κοινωνίας και στο κοινό συμφέρον.
Το κομματικό σύστημα, από διαμεσολαβητής της κοινωνίας και λειτουργός της πολιτείας, μεταλλάχθηκε σε κατοχικό ιδιοκτήτη του πολιτικού συστήματος, μεταβάλλοντας ουσιαστικά τον δημόσιο σε ιδιωτικό χώρο. Κομματοκρατία, δυναστικό έναντι του πολίτη, κράτος, λεηλατική διαχείριση του δημόσιου αγαθού, συγκροτούν το “σώμα” της μεταπολίτευσης, η οποία μπορεί αβιάστως να ορισθεί ως η ολοκληρωτική επιστροφή στο καθεστώς της πλέον απεχθούς φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.

Η καταχρέωση της χώρας, ιδίως από τη δεκαετία του 1980, δεν έγινε με γνώμονα την ανάπτυξη της οικονομίας και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οφείλεται στην ακατάσχετη “λαιμαργία”, που ανέπτυξε συντοχρόνω η πολιτική τάξη, στη συνάρμοση των πολιτικών της με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, που ανεδείχθη σε θεμέλιο του συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι η άνοδος και η διασφάλιση της πολιτικής σταδιοδρομίας των μελών της, συνεπήγετο την διέλευσή τους από τους “μηχανισμούς” των συγκατανευσιφάγων, δηλαδή από τη διαβεβαίωσή τους ότι θα εργασθούν συνεπώς ως εντολοδόχοι τους.
Η γιγάντωση της φοροδιαφυγής, η πύκνωση των αγκυλώσεων σε βάρος των υγειών δυνάμεων της κοινωνίας, η υποχώρηση των δημοσίων πολιτικών υπέρ της πελατειακής αποδόμησης της κοινωνικής συλλογικότητας, η επιστράτευση της διανόησης για την ενοχοποίηση της κοινωνίας και, προφανώς, η εκλεκτική επιλογή υπέρ μιας παρασιτικής στο κράτος αστικής τάξης, αποτελούν σημεία της στρατηγικής τής καταστροφής.
Ήταν φυσικό, αυτό το πολιτικό σύστημα, εκτός από “νεκρόφιλο”, να παράγει βασικά “ηγέτες σκουπίδια”, χωρίς καμία “φιλοδοξία” υστεροφημίας. Ο κομματικός σωλήνας και οι “παρατάξεις”, αποτέλεσαν το εκκολαπτήριο και, συγχρόνως, το θερμοκήπιο μέσα στο οποίο δοκιμάζονταν η προσήνειά τους στο σύστημα.
Ώστε, η υπερχρέωση της χώρας δεν έγινε γιατί δεν επαρκούσε ο παραγόμενος πλούτος για τις ανάγκες της κοινωνίας ή λόγω μιας υπέρμετρης αναπτυξιακής προσπάθειας, αλλά για λόγους λεηλασίας. Έχει υπολογισθεί ότι εάν ο παραχθείς, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, πλούτος και ο εισαχθείς από την Ευρωπαϊκή ‘Ένωση, είχαν επενδυθεί παραγωγικά, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων θα ήταν εφάμιλλο τουλάχιστον εκείνου της Σκανδιναβίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι απολύτως ψευδές ότι οι Έλληνες ζούσαν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, ή ότι το χρέος δεν ήταν διαχειρίσιμο.
Όμως, παρόλ’αυτά, εάν κατά την περίοδο του 2008-2009, λαμβανόταν στοιχειώδη μέτρα ανάταξης της οικονομίας, ανασυγκρότησης του κράτους και περιστολής της λεηλατικής διαχείρισης του δημοσίου χώρου, η προσφυγή στην τρόικα, δηλαδή η καθυπόταξη της χώρας στη διεθνή των αγορών και των στρατηγικών σχεδιασμών της Γερμανίας, δεν θα χρειαζόταν. Από τη μία, η πολιτική του “άστο για αργότερα” και από την άλλη, η λογική του “πολιτικού κόστους” (να μην θιγούν οι φίλιες ομάδες συμφερόντων) και, για όλους, η εμμονή στο “παλαιό καθεστώς”, σε συνδυασμό με την καθολική στοχοποίηση του πολιτικού προσωπικού ως υπευθύνου από την κοινωνία, οδήγησαν τη χώρα αύτανδρη στην αγκαλιά της τρόικας.
Με τον τρόπο αυτόν, μετακύλυαν το ελληνικό πρόβλημα στην Ευρώπη, από όπου ανέμεναν, όπως δήλωναν, τη διάσωση της χώρας. Νόμιζαν ότι έτσι θα διέφευγαν από τη δική τους ευθύνη και θα αντλούσαν συμπληρωματική νομιμοποίηση, δηλαδή ασφάλεια, ώστε να αντισταθμίσουν την εχθρότητα του μείζονος αντιπάλου, που ήταν εφεξής η κοινωνία των πολιτών.
Με διαφορετική διατύπωση, υπέβαλαν τη χώρα σε μια απεχθή εξωτερική κατοχή, για να διατηρήσουν οι ίδιοι τη δική τους επί της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς, δεν γνώριζαν τι συνέβη με τους Έλληνες ολιγαρχικούς, οι οποίοι συμμάχησαν με τους Ρωμαίους για την καθυπόταξη της Ελλάδας, ευελπιστώντας ότι έτσι θα μοιράζονταν μαζί τους την ηγεμονία επί των ελληνικών κοινωνιών. Δεν άργησε, όμως, να έρθει η σειρά τους, καταβάλλοντας εντέλει δυσανάλογο τίμημα.
Η διαχείριση της κρίσης, στο πλαίσιο του Μνημονίου, αναδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο την πολιτική διάσταση της κρίσης. Δεν προσχώρησαν απλώς στην πολιτική επιλογή των αγορών -και στο εσωτερικό της Ε.Ε., της Γερμανίας-, δηλαδή στην “κινεζοποίηση” της ελληνικής κοινωνίας, στην αποδόμηση του οικονομικού ιστού και του κοινωνικού χάρτη της χώρας, καθώς και στην απαξίωση του ιδιωτικού και του δημόσιου πλούτου. Προχώρησαν ακόμη περισσότερο, εφαρμόζοντας επιλεκτικά τις πρόνοιες του Μνημονίου εις βάρος της κοινωνίας της εργασίας και του παραγωγικού ιστού της χώρας. Απέφυγαν όμως πεισματικά να αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής: το πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση και τη νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά.
Εξού και τα αλλεπάλληλα μνημόνια, αφού η τακτική της διαχείρισης προσομοιάζει με εκείνη του ναρκομανούς: αποβλέπει στη δόση, όχι στην ανάταξη του ασθενούς, προετοιμάζοντας έτσι τον αργό του θάνατο. Με απόλυτο τρόπο, εννοούν να αμνηστεύσουν το δύσοσμο πολιτικό τους παρελθόν (όλα ανεξαιρέτως τα σκάνδαλα κλπ) και τη φοροδιαφυγή, καθώς και να διατηρήσουν αλώβητα τα σκανδαλώδη τους προνόμια, τη δημόσια διοίκηση και τη νομοθεσία της διαπλοκής. Με αναπόφευκτη συνέπεια, τα βάρη να μετακυλύονται στους καθέξιν φορολογουμένους, καθ’υπέρβαση ακόμη και των προβλέψεων της τρόικας.
Η διαπίστωση της αιτίας της κρίσης υποδεικνύει προφανώς τη λύση. Απαιτείται η εκ βάθρων ανασυγκρότηση του κράτους και στους τρεις πυλώνες του. Για να γίνει όμως αυτό προϋποτίθεται η υποβολή του πολιτικού προσωπικού στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, και όχι μόνο για τις εκνομίες του. Επιβάλλεται, επίσης, η υποχρεωτική ανασύνδεση των πολιτικών του κράτους με την κοινωνική συλλογικότητα. Έχω υποδείξει αλλού τρόπους για την αναγκαστική συνεκτίμηση της κοινωνικής βούλησης στις δημόσιες πολιτικές, όπως και την αιτιολογία της ιδιαιτερότητας του φαινομένου στην ελληνική περίπτωση. Οι έκτακτες περιστάσεις που διανύει η χώρα, η άμεση απειλή να μεταβληθεί σε “μη χώρα” και, μάλιστα, να “ιμιοποιηθεί“, επιβάλλουν μόνο έκτακτα μέτρα.
Απομένει να διερωτηθούμε πώς, αφού, δυνάμει των μέχρι τώρα πεπραγμένων της πολιτικής τάξης, δεν αναμένεται η μεταβολή αυτή να προέλθει από τους κόλπους της. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι είτε η κοινωνία θα εξαναγκάσει στην κατάρρευση της κομματοκρατίας, είτε η τελευταία θα βρεθεί αντιμέτωπη με εξεγερτικές ή ανεξέλεγκτα ακραίες ή και βίαιες καταστάσεις, είτε οι φορείς της εξωτερικής κατοχής θα αναλάβουν τελικά την επίλυση του γρίφου δι’ίδιον όφελος. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις οι συνέπειες για τη χώρα θα είναι απρόβλεπτες.
Απομένει να διερωτηθούμε, στο πλαίσιο αυτό, εάν θα ήταν εφικτή η ανάδυση μιας κοινωνικής δυναμικής και, κατ’επέκταση, πολιτικής δύναμης, που θα οδηγούσε στην υπέρβαση του κομματοκρατικού και, συνακόλουθα, λεηλατικού καθεστώτος, με διακύβευμα την ολική κατάλυση του δυναστικού κράτους.
Στο πλαίσιο αυτό, ο εναγκαλισμός του συμφέροντος της χώρας, διέρχεται χωρίς άλλο από την αναγκαστική καθαίρεση και, περαιτέρω, την κάθαρση της πολιτείας από τους φορείς της καθεστωτικής κομματοκρατίας: οφείλει πριν απ’όλα να “ματώσει” παραδειγματικά το πολιτικό προσωπικό, με την υποδειγματική τιμωρία -κατ’ελάχιστον- των τριών πρωθυπουργών του ευρώ και να ανακληθεί, στο σύνολό της, η συνταγματική εγγύηση της φαυλοκρατίας. Τώρα και όχι αύριο.
Το ερώτημα, με διαφορετική διατύπωση, είναι εάν απομένει άλλος χρόνος για τη χώρα, πριν από την παγίωση της ολικής της καταστροφής. Διότι, εν προκειμένω, όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, η Ελλάδα της μετά την κρίση εποχής, σε βάθος δεκαετιών, θα είναι, δυστυχώς, ένα απλό ομοίωμα της σημερινής Ελλάδας.

Πηγή : Περιοδικό Crash, τεύχος 20/Φεβρουάριος 2013, σελ. 86-87

Ποιός θα λογοδοτήσει...

Ταξιδευοντας...

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν δίνω άφεση αμαρτιών στους Έλληνες πολίτες. Δεν είναι αθώοι ούτε θύματα παγκόσμιας συνωμοσίας. Οι ευθύνες μας ως λαός είναι τεράστιες και τα λάθη μας θα βαραίνουν τα παιδιά μας για πολλά χρόνια ακόμα. Αφήσαμε την μετριότητα και την λαμογιά να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη της πολιτικής ζωής του τόπου και χτίσαμε μια κοινωνία ρατσιστών, αμόρφωτων μικροαστών και θρησκολάγνων.
Αυτή είναι η μια παράμετρος της κρίσης. Οχι όμως και η μοναδική.   Ας ξεκαθαρίσω κάτι ακόμα. Δεν θεωρώ πως στην Ελλάδα έχουμε χούντα όπως τόσο απλουστευτικά λένε διάφοροι, είτε επειδή θέλουν να λαϊκίσουν και να χαϊδέψουν αυτιά μπας κ πουλήσουν κανα cd, είτε επειδή δεν ξέρουν τι σημαίνει να έχει χούντα ένας λαός. Όμως αυτό που έχουμε δεν είναι ούτε δημοκρατία.
  Έχω βαρεθεί να διαβάζω ψέμματα, μισές αλήθειες και διαστρεβλωμένα γεγονότα. Διότι φτάσαμε, την ενημέρωση στην Ελλάδα να ορίζει ο Παύλος, ο Τάσσος, ο Αλέξης, η Όλγα και όχι  δημοσιογράφοι επι της ουσίας. Σιχάθηκα τη χώρα που  οι καρχαρίες με τα ετήσια εισοδήματα των 700, 600 και 400 χιλιάδων ευρώ το χρόνο ( το unfollow είχε κάνει ένα πολύ καλό σχετικό θέμα) χρυσώνουν τα χάπι του μνημονίου και γίνονται  mega protagonιστες  και athens voice.
  Όχι μία, αλλά τρεις  πρόσφατες μελέτες του Lancet έκαναν λόγο για αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης. Στις 9 Ιουνίου 2012 έγινε συνέδριο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες με τίτλο Ψυχική Υγεία και Οικονομική κρίση.
Οι σύνεδροι μίλησαν ξεκάθαρα για αύξηση των αυτοκτονιών ανάλογη της αύξησης της ανεργίας και μπορείτε να διαβάσετε τα πορίσματα εδώ.  Έρευνες στα μεγαλύτερα ιατρικά περιοδικά μιλάνε για αύξηση 0,8% των αυτοκτονιών όπου η ανεργία αυξάνεται κατά 1 %.  Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο  Lancet το 2009 συνδέει τις ιδιωτικοποιήσεις της δεκαετίας του 90 στις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ με αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού.
Το 2009 έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Social Science and Medicine κατέδειξε την σύνδεση των αυξημένων ποσοστών στις αυτοκτονίες στην ΝΑ Ασία (της τάξης του 45 με 50%) με την αύξηση της ανεργίας που ακολούθησε την κρίση του 1997. Και όμως στην Ελλάδα οι "εναλλακτικοί" αρθρογράφοι προσπάθησαν με αναλύσεις copy paste απο το wikipedia να πείσουν πως οι αυτοκτονίες, ουδεμία σχέση με την κρίση έχουν,  αλλά είναι απλά μεταδοτικές επειδή τα ΜΜΕ τις διαφημίζουν.
  Όσο τους παρακολουθώ χάνω την λογική μου. Διότι μπορεί ο Σταύρος Θεοδωράκης να ειρωνεύεται και να γράφει πως οι αριστεροί φτιάχνουν  ιστορίες συνωμοσίας για golden boys αλλά τα στοιχεία τον διαψεύδουν. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ. Ας μελετήσει την ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ας συγκρίνει τις "θεραπείες" που εφαρμόστηκαν, ας ερευνήσει λίγο παραπάνω τι κρύβεται πίσω από τις αποφάσεις της Γερμανίας και πώς η κρίση εξυπηρετεί το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.
Πριν λίγες μέρες δημοσίευσα ένα άρθρο σχετικά με την ασιατική κρίση του 1997 και το παράδειγμα της Ταϊλάνδης. Δεν έκανα σύγκριση με την Ελλάδα, όποιος το επιθυμεί μπορεί να ανατρέξει στα στοιχεία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.   Δεν μπορώ να δεχθώ πως στην Ελλάδα οι διαδοχικές κυβερνήσεις από το 2009 κ μετά, πήραν ένα χρέος της τάξης του 115% και το έφτασαν σε τρία χρόνια κοντά στο 190% . Δεν μπορώ απλά να δεχτώ πως το υπουργείο οικονομικών έκανε επί 3 χρόνια λανθασμένες προβλέψεις σχετικά με το ύψος του χρέους και πάνω σε αυτές τις προβλέψεις στηρίχθηκαν τα προγράμματα ανόρθωσης της χώρας. Είτε έλεγαν ψέμματα για να τους βγουν οι αριθμοί είτε είναι απλά άχρηστοι. Παραμένουν όμως το ίδιο εγκληματικά ένοχοι.
  Ούτε μπορώ να δεχτώ τον εκβιασμό της δόσης για να πληρώσουν συντάξεις και μισθούς όταν το πρόγραμμα προβλέπει τη μεταφορά όποιων πλεονασμάτων του ελληνικού προϋπολογισμού σε έναν ειδικό λογαριασμό, που θα χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Δεν τα λέω εγώ αυτά, οι Financial Times τα λένε.     Δεν ξέρω τι από αυτά ακούσατε στα γνωστά δημοσιογραφικά σαιτ. Μάλλον τίποτα.
Και τώρα θα αναρωτηθείτε τι πρέπει να γίνει. Δεν έχω λύση να προτείνω, γιατί ανώδυνη λύση δεν υπάρχει. Όμως θεωρώ πως πρέπει αυτό το αποτυχημένο έκτρωμα που κυβερνά τη χώρα να βρεθεί αντιμέτωπο με τις ευθύνες του άμεσα. ΤΩΡΑ. Αυτοί οι ίδιοι που αρνήθηκαν να εφαρμόσουν έστω και το ελάχιστο μέτρο εξυγίανσης αλλά εφάρμοσαν με θρησκευτική ευλάβεια τις περικοπές και τις μειώσεις.
Οι ίδιοι που προστάτευσαν με τον πιο εμετικό τρόπο τους ομοίους τους και τις συντεχνίες των δημοσιογράφων που τους υπηρετούν, που έχασαν τα ονόματα της φοροδιαφυγής  και που αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν έχει ξεκινήσει καμία δικαστική έρευνα. Ας μην κοροϊδευόμαστε, η δικαιοσύνη στην Ελλάδα έχει καταντήσει ένα θλιβερό ανέκδοτο.  
Τώρα λοιπόν που οι μάσκες πέφτουν, αναρωτιέμαι τι θα κάνει επιτέλους ο Έλληνας πολίτης. Θα περιμένει τους φασίστες για να δώσει διέξοδο στα ταπεινά του ένστικτα, ή θα  στραφεί επιτέλους εναντίον των πραγματικά υπευθύνων;   Δυστυχώς, οι μέχρι τώρα πράξεις των συμπολιτών μας, μάλλον δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας...