Που είσαι, Πύρρο; Δέρνουν τις καθαρίστριες....

Του Απόστολου Λυκεσά, Alter Thess...

Πριν λίγα χρόνια, ο φίλος Βαγγέλης Μίχος, είχε επιμείνει και μεσολαβήσει για να συναντήσω στο σπίτι της την Ασπασία Καρρά. Στάθηκα απέναντι σ’ αυτή την γυναίκα με ένα αίσθημα ντροπής για το μεγέθος της κτηνωδίας που  είχε υποστεί στο κορμί της στα χρόνια της δικτατορίας παρόλο που τότε ήμουν πολύ μικρός για να με κατηγορήσω έστω για αδιαφορία.

 Ντρεπόμουν σαν να εκπροσωπούσα ένα μεταλλαγμένο είδος θηλαστικού τέρατος που απόκτησε αίφνης μέρος της συνείδησής του. Μου είναι αδύνατο, ακόμη, να φανταστώ έστω, ότι η γυναίκα που μου μιλούσε ή μου χαμογελούσε, που ξεχείλιζε ευγένεια και καλλιέργεια, είχε υποστεί ανείπωτα βασανιστήρια από άλλους εκπροσώπους του ανθρώπινου είδους.
Οι ξεφτιλισμένοι μουστακαλήδες της τότε ΚΥΠ, την είχαν γυμνώσει πάνω σε μια σανίδα, της έκαναν ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα «για να μην αποκτήσει κουμμουνιστάκια» αλλά και στο ανάπηρο πόδι της, και την έδερναν συνεχώς για μέρες και νύχτες στα υπόγεια του Γ Σώματος Στρατού.
Άλλο να μιλάς θεωρητικά για βασανιστήρια, άλλο να ακούς ιστορίες από τρίτους, άλλο να διαβάζεις βιβλία. Αν έχεις απέναντι το κακοπαθημένο σώμα ότι κι αν έχεις σκεφτεί πάει στην άκρη. Είχα πει μέσα μου, πιότερο παρηγορητικά, ότι στη χώρα τούτη κάτι θα είχε απομείνει ως νόημα από τα βάσανα της Ασπασίας, που θα έκανε ανθρωπινότερους όσους κατέχουν οποιαδήποτε εξουσία πάνω  στις ζωές και τα σώματα άλλων ανθρώπων.
Διαψεύστηκα. Το χέρι του Καραμήτσου και των άλλων που βασάνισαν την Ασπασία βγαίνει κάθε μέρα, εννέα μήνες τώρα, πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ και δέρνει χωρίς κανένα ηθικό φραγμό τις καθαρίστριες έξω από το υπουργείο οικονομικών. Βγαίνει το χέρι του Καραμήτσου και χτυπά με κάθε τρόπο και με τέτοια λύσσα που η φαντασία καταργείται. Αδύνατο να το φανταστείς διότι το βλέπεις.
Είναι το ίδιο χέρι του Καραμήτσου που χτυπάει, όχι πια στο υπόγειο, παρά στο φως της μέρας. Ξεδιάντροπα, μπαμπέσικα, με ασυγκράτητη κτηνωδία ενώπιον κοινού, πρωθυπουργού, υπουργών, βουλευτών, γραμματέων, δικαστών και εισαγγελέων. Κανένας, στοιχειωδώς υγιής πνευματικά άνθρωπος, δεν τολμά φυσικά να φανταστεί τι θα έκανε αυτό το χέρι αν του παραχωρούσαν πάλι κανένα υπόγειο για να συνετίζει τους απείθαρχους.

Εμπρός σύντροφοι, πίσω γορίλες*...

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το  Alter Thess...

Στ’ αδέλφια μου της ΕΡΤ

Εμπρός!
Διότι η πρώτη λέξη σηματοδοτεί την πρόθεση. Την αναγκαιότητα, όπως προέκυψε από τα γεγονότα  και έκτοτε βαδίζει αγκαζέ με την συνείδηση.
Διότι δείχνει την κατεύθυνση και προηγείται ως ανιχνευτής που ψηλαφά στο Μαύρο, βαρυγκομεί στα αδιέξοδα ή οσμίζεται το φρέσκο αεράκι της εξόδου από το λαγούμι.
Πίσω.
Μιά δυστοπία ντυμένη βόλεψη, ναρκισσισμός και φιλαυτία, κουτσομπολιό και σύρσιμο πάνω στις γλοιωδίες των συμβάσεων, αφράτοι ευνούχοι, επιτήδειοι μουνούχοι. Συμβιβασμοί και ντροπές.
Εμπρός!
Νοήματα που αποκτηθήκαν μέσα στη συμφορά, σπόροι αρχέγονοι εγκατελειμένοι καιρούς πολλούς, χάρην μιας ψευδαίσθησης ευδαιμονίας, προπατορικά εικονίσματα που ανασύρθηκαν από τα θηκάρια της ανάγκης κι αστραποβόλησε η κόψη τους.
Πίσω.
Ένας ολόκληρος χρόνος. Η διεσταλμένη ίριδα στα μάτια των συναδέλφων. Δάκρυα και φόβος. Τα τύμπανα του ξυπνήματος. Το αλφάδιασμα του πολιτικού στόχου. Συνελεύσεις, συνελεύσεις, συνελεύσεις. Μακροσκελείς, αργόσυρτες, ματαιωμένες, σύντομες, ουσιαστικές, αυτοακυρωμένες, με ένταση και ξελαρυγγιάσματα, με συγκατάβαση και ουσία, με πλάκα και με δάκρυα. Εποχές: Του παγετώνα. Του θυμού. Της οργής. Της ανασύνταξης. Της ελπίδας. Του μαρασμού. Της αλληλεγγύης. Της προδοσίας. Του ξεκαθαρίσματος. Του αγώνα. Της κούρασης. Της επαγρύπνησης. Της ματαίωσης. Της απόφασης. Της ελπίδας. Της ψυχολογικής κατάρρευσης. Του αβάσταχτου. Της υπόσχεσης.
Εμπρός!
Ναι. Αλλά προς τα που; Σε ένα κόμικ που διηγείται την δημιουργία του κόσμου ένα σκανταλιάρικο αγγελάκι ζητά από τον Θεό να του εξηγήσει το τρισυπόστατο. Κι εκείνος το οδηγεί σε μια λίμνη δείχνοντας του την διάθλαση της εικόνας του στο νερό και ταυτοχρόνως την σκιά του στο χώμα. Έχοντας αυτή την επίγνωση, μπροστά είναι μόνο η αληθινή ύπαρξη και όχι τα φάσματά της. Μπροστά είναι ο δερβίσικος χορός που τρελαίνει τις σκιές και τις διαθλάσεις. Που αποκαθηλώνει τα ψέματα. Εμπρός είναι το Είμαστε.

Η κυβέρνηση έφερε (και) το καλοκαίρι....

Του Απόστολου Λυκεσά, Alter Thess...

Μέσα στην κατήφεια ήταν χθες ο πρωθυπουργός. Όπως του είχαν διαμηνύσει οι σύμβουλοί του, το καλοκαίρι αρνιόταν να έρθει στον τόπο, παρά τις επίμονες προσπάθειες και καμπάνιες της Όλγας Κεφαλογιάννη.
Η εσωτερική του δυσθυμία επιδεινωνόταν από τις παρατεταμένες βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες, μάλιστα, είχαν μετατραπεί σε μια αηδιαστική λασποβροχή.
Μέσα του, σαν το τζιτζίκι του Ελύτη ή σαν επώδυνος λόξυγγας, αντηχούσε η ηχώ ρήσης αείμνηστου πρωθυπουργού για «τα μπάνια του λαού» που κανείς δεν μπορεί να τα διακόψει. Η συναισθηματική πίεση έπαιρνε διαστάσεις τοκοχρεωλυσίου η λήξη του οποίου πλησιάζει.
Η εσωτερική του διάθεση επιδεινώθηκε περαιτέρω όταν οι χρυσαυγίτες που μέχρι τότε είχαν αναλάβει να ξεκαθαρίσουν το μήνυμα που δεν έπαιρναν οι καθαρίστριες από τα ΜΑΤ, μπερδεύτηκαν για πολλοστή φορά στη χρήση του navigator, και άρχισαν να στέλνουν μηνύματα στο διπλανό από το δικό του γραφείο, στον ίδιο τον Μουρούτη, που διέκοψε αγανακτισμένος την ανάγνωση εγχειριδίου μιας νέας μονταζιέρας η οποία αποδομούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε άπειρες συνιστώσες.
Κοντά σ’ όλα αυτά ο Βαγγέλης  είχε εξαφανιστεί, άγνωστο που, ο Άρης που έχασε τον δήμο Αθηναίων ήθελε υπουργείο, ο Αρβανιτόπουλος που είχε κερδίσει τον δήμο Πειραιά δια αντιπροσώπου δεν ήθελε το υπουργείο του, ο Στουρνάρας τον είχε καταμπερδέψει δεν ήξερε τι ήθελε αυτός, το ΔΝΤ και η τρόικα δεν απαντούσαν στο τηλέφωνο να του πουν τι ζητάνε, τον τάραζε και η ανάμνηση της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής. Αυτή η διαρκής υπόμνηση του απολεσθέντος παραδείσου δεν διορθωνόταν ούτε με άλκα σέλτζερ.
Και τότε, θρόισε το μουστάκι του  Χρύσανθου, έπιασε το νόημα ο Σταμάτης και του ψέλλισαν σεμνά σαν να άναβαν κεράκι στον Άγιο Παντελεήμονα «πρόεδρε, γιατί δεν φέρνουμε το καλοκαίρι νωρίτερα; Αυτό κι αν είναι φιλολαικό μέτρο, τύφλα νά ‘χει το μοίρασμα του πλεονάσματος».

Όταν ακούω “Κιμούλη” τραβάω πιστόλι....

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το Alter Thess...

«Γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι» ρωτούσαν συχνά πυκνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όσοι πολίτες αναζητούσαν με αγωνία απαντήσεις για το σήμερα και το αύριο της χώρας κι έψαχναν οδηγούς μέσα στα πολλαπλά αδιέξοδα πάνω στα οποία σκόνταφταν.
Κι εννοούσαν βέβαια τους διανοούμενους εκείνους που θα στεκόταν στο πλάι τους την ώρα της αδυναμίας και θα φώτιζαν τα σκοτάδια με τον λόγο και τα γραπτά τους.
Ο νέος δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος, εκλεγμένος και με την συνηγορούσα περήφανη ουδετερότητα των κομμουνιστών, κατέστησε τις σχετικές απορίες άχρηστες, υποδεικνύοντας νέους δρόμους αναζήτησης της ευτυχίας. Κατ’ αρχήν για τον Μπέο όλοι οι καταγεγραμμένοι ως κουλτουριαραίοι, είναι υπεύθυνοι για το χάλι της χώρας, για όλα τα δεινά της, για την κλοπή των δημόσιων ταμείων ακόμη και για το ψυχομπέρδεμα των ανθρώπων.
Με στρωτή γλώσσα και ευθυκρισία ανάλογη των Μυρμιδόνων και του συνώνυμου αρχηγού τους τα έβαλε με τους «ανθρώπους της αρπαχτής» που «επί χρόνια λυμαίνονται τα κονδύλια του υπουργείου Πολιτισμού» και «όλα αυτά τα πρόσωπα των προοδευτικών δυνάμεων της δήθεν κουλτούρας, των γραμμάτων, της τέχνης και της που…ας, της αρπαχτής που οδήγησαν τη χώρα σε αυτόν τον εξευτελισμό». Και είχε ταυτοχρόνως, ο δήμαρχος, πρόταση για τα σύγχρονα γυμναστήρια του πνεύματος: «για εμάς η τέχνη και η μουσική είναι οι άνθρωποι που μας διασκεδάζουν, αλλά ποτέ δεν πέρασαν να πάρουν τον ιδρώτα σας από το Υπουργείο Πολιτισμού. Είναι ο Καρράς, ο κουμπάρος μου. Είναι όπως λέμε "Της Πάολας θα γίνει", είναι ο Ρέμος, είναι ο Παντελίδης, ο Οικονομόπουλος που τους πληρώνουμε εμείς και δεν πήραν ποτέ τον ιδρώτα σας». Συντεταγμένο πλήθος Βολιωτών επευφημούσε ενώ λευκά περιστέρια φτερούγιζαν έτοιμα να στείλουν το μήνυμα στα πέρατα του κόσμου.

Ο Φρανκεστάιν της συγκυβέρνησης ως σκραπ....

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το Alter Thess...

Το πολιτικό τέρας της συγκυβέρνησης έπεσε στη σχισμή της κάλπης, γκρεμοτσακίστηκε, αλλά κάποιοι υποστηρίζουν, από χθες το βράδυ, ότι δεν πέθανε αλλά είναι σε νεκροφάνεια.  «Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω» (μτφρ: δώσ' μου πού να στηριχτώ και θα κινήσω τη γη) έλεγε ο Αρχιμήδης.
Το σταθερό σημείο που δημιουργήθηκε πριν δύο χρόνια μέσα στην τρικυμία και την τραγωδία μιας ολόκληρης χώρας είναι ένα κόμμα της αριστεράς, ένα «σκληρό αριστερό κόμμα» όπως γράφει ο Γκάρντιαν, και πάνω σε αυτό το σταθερό σημείο έχει ήδη τοποθετηθεί ο μοχλός για να κινηθεί ο βράχος που έχει καθήσει πάνω στο στήθος των πολιτών. Από σήμερα κιόλας τα κόμματα της συγκυβέρνησης μαζεύουν τα κομμάτια του Φρανκεστάιν που δημιούργησαν, θρηνούν το τέλος του δημιουργηματός τους και από το εκλογικό διαλυτήριο κόβουν σκραπ, την μόνη κληρονομιά τους, ελπίζοντας σε μια προσωρινή αναδημιουργία του τέρατος, έστω και ως σκιάχτρου. Τα συμπεράσματα αυτά από την χθεσινή εκλογική μάχη εδράζονται πάνω σε 12 αναντίρρητες, θαρρώ, διαπιστώσεις.
1.    Η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο νικητής, σε μια ιστορική από κάθε άποψη Κυριακή. Όλη η κοπιώδης προσπάθεια των συστημικών μίντια χθες βράδυ ήταν να αποκρύβει το γεγονός αυτό καθαυτό. Οι δημοσκοπήσεις του εγγύς παρελθόντος  πήγαν κυριολεκτικά για κυριακάτικο περίπατο αλλά κι αυτό χάθηκε μέσα στον κουρνιαχτό αποδεικνύοντας ότι η σύγχυση είναι αποτελεσματικότερη του ψέματος. Μπορούν να λένε ότι θέλουν αλλά έχουμε την πρώτη νίκη στην κάλπη από τότε που κατέρχεται η αριστερά σε εκλογές στη χώρα. Κι ας υποστηρίζουν ότι ναι μεν υπάρχει πρώτος ωστόσο και οι άλλοι τερμάτισαν.
2.    Η είδηση είναι πρώτη στην Ευρώπη, το μήνυμα δηλαδή και εστάλη και ελήφθη και ερμηνεύτηκε στις σωστές του διαστάσεις. Και αντιστρέφει την φορά των πραγμάτων.
3.    Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την περιφέρεια Αττικής και λίγο έλειψε να κερδίσει τον δήμο της Αθήνας. Η ΝΔ έχασε την κεντρική και δυτική Μακεδονία. Ο σχεδιασμός δηλαδή, πάνω στον οποίο πόνταραν τα πάντα, με εκλογές σε δύο Κυριακές και τις ευρωεκλογές στη δεύτερη κατέληξε στον πανικό και το κρέμασμα της πολιτικής κουρελαρίας τους στον Καμίνη και τον Μπουτάρη. Ε, δεν είναι και οι καλύτερες κρεμάστρες.

Τα λέμινγκ δεν θα αυτοκτονήσουν φέτος....

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το Alter Thess...

Στην Αρκτική τούνδρα ζει ένα ζώο μικρόσωμο, γεροδεμένο, το οποίο μοιάζει το ποντίκι αλλά με τρίχωμα πυκνό που το κάνει να φαντάζει χωρίς πόδια. Είναι το λέμινγκ, ένα «πλάσμα από το διάστημα» όπως λένε οι τοπικοί θρύλοι χωρίς να προσδιορίζουν αν προέρχονται από το Άλφα του Κενταύρου ή τον Αλτεμπαράν.
Τα λέμινγκ πολύ γνωστά στους κύκλους των βιολόγων, αν και αποτελούν από τα είδη που έχουν παρατηρηθεί και ερευνηθεί όσο λίγα, παραμένουν ένα βαθύ μυστήριο κυρίως σε ότι αφορά την αυτοκτονική τους συμπεριφορά. Σε τακτά χρονικά διαστήματα σε συντεταγμένες μάζες κατεβαίνουν από τους χερσότοπους και κάτω από ακατανίκητο ψυχαναγκασμό κατευθύνονται προς την θάλασσα όπου αυτοκτονούν πέφτοντας από τους γκρεμούς.
Στα εύκρατα κλίματα της μεσογειακής ζώνης, άλλοι βιολόγοι, μελετούν την συμπεριφορά του γκραικόνικου λέμινγκ το οποίο, σε τακτά χρονικά διαστήματα, οδηγημένα από ανάλογη παλαβομάρα με τους βόρειους συγγενείς τους, αντί να πάνε στη θάλασσα πέφτουν μέσα στην σχισμή ενός κουτιού που λέγεται κάλπη και η διαδικασία ορίζεται ως εκλογική μάχη. Οι βιολόγοι όταν τα γκραικόνικα λέμινγκ αρνούνταν να πέσουν και να γκεμοτσακιστούν με την επιλογή τους, όριζαν ειδικούς που καλούνταν δημοσκόποι και οι οποίοι είχαν ταχθεί να μάθουν στα τρωκτικά πως να πέφτουν καλύτερα στην σχισμή του χαμού τους.
Τα γκραικόνικα λέμινγκ δεν πέφτουν στη θάλασσα αν και πολλά από αυτά πιστεύουν ότι όντως προέρχονται από την Κασιόπη ή τους δακτύλιους του Κρόνου. Λέγεται ότι η επιλογή της σχισμής της κάλπης έχει να κάνει με την βατότητα των παραλιών και την έλλειψη μεγάλων και απότομων γκρεμών στα μέρη τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτό δεν συμβαίνει διότι οι παραλίες είναι ιδιωτικές και δεν είναι ευχάριστο θέαμα να βλέπουν ξένοι επισκέπτες και θαλεροί επιχειρηματίες τα πτώματα των θυμάτων.

Επιστρέψτε τους το πλεόνασμα της δυστυχίας σας....

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το Alter Thess...

Βρίθουν παλινωδιών οι κυβερνητικές ανακοινώσεις των τελευταίων ημερών για το ύψος, τα κοινωνικά κριτήρια και το τελικό ποσό που θα μοιραστεί από το καλούμενο πλεόνασμα. Αφήνω, πάντως, κατά μέρος τα πικρόχολα και δηκτικά σχόλια ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, ότι η ιστορία του πλεονάσματος είναι μια απάτη ακόμη.
Μένω στο τυπικό, τις επίσημες ανακοινώσεις, τις ανακολουθίες για τον αριθμό των δικαιούχων, το ύψος του ποσού που θα λάβουν. Κάθε μέρα και μια ανακοίνωση. Σε κάθε ιστοσελίδα δίνεται και μια διευκρίνιση. Αγωνιώδη τηλεφωνήματα ανθρώπων σε απόγνωση «εμπίπτω στις διατάξεις; πόσα θα πάρω, πότε θα τα πάρω; τι θα γίνει με τους φιλοξενούμενους στο σπίτι των γονιών τους;…».
Ετούτο το αλισβερίσι δεν μπορεί να γίνεται από απλώς ανίδεους, ψεύτες ή υποκριτές. Ακόμη κι αν δεν έχεις καταλήξει, αν έχεις ξεχάσει τα χθεσινά ψέματα και θέλεις να τα αναπληρώσεις με τα σημερινά, δεν γίνεται να μην αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η συμπεριφορά έχει και σαδιστικά στοιχεία. Σαδιστής κατά το λεξικό είναι αυτός που αντλεί απόλαυση όταν προκαλεί πόνο, σωματικό ή ψυχικό, στους άλλους.
Υποτίθεται ότι χθες το σαδιστικό παίγνιο έλαβε τέλος αφού αποφασίστηκε και ο αριθμός των δικαιούχων και οι προϋποθέσεις που τίθενται και το ποσό που ο καθένας από αυτούς θα πάρουν. Η ιστοσελίδα του Βήματος, περιγράφει τις χθεσινές, υποτίθεται –γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει- τελικές ρυθμίσεις:
Τρεις ημέρες πριν καταβληθεί το κοινωνικό μέρισμα σε περίπου 270.000 οικογένειες, το υπουργείο Οικονομικών βλέποντας ότι χιλιάδες είναι τα νοικοκυριά που απορρίπτονται οι αιτήσεις τους επειδή ξεπερνούν για λίγα ευρώ τα κριτήρια που έχουν τεθεί, αποφάσισε να αυξήσει τα εισοδηματικά κριτήρια στο ύψος του επιδόματος που αναλογεί σε άγαμους, έγγαμους με ή χωρίς παιδιά. Επίσης κάνει πίσω στο ελάχιστο επίδομα που με βάση την απόφαση που είχε πάρει υπογραφές από τους αρμοδίους θα ήταν 8 ευρώ για όσους ήταν στα όρια των κριτηρίων και σύμφωνα με πληροφορίες το αυξάνει στα 50 ευρώ.