Ποιος ψήφισε τελικά τον Αχιλλέα Μπέο;

Της Φανής Κουντούρη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η εκλογή του Αχ. Μπέου στον Δήμο Βόλου αποτέλεσε μια πολιτική και πολιτισμική ανατροπή που δημιουργεί ερωτήματα για τους λόγους που οδήγησαν το εκλογικό σώμα σε μια τέτοια επιλογή. Πώς, λοιπόν, και αυτό είναι το πρώτο ερώτημά μας, οι πολίτες ενός δήμου με αγωνιστικό και προοδευτικό στίγμα μεταστράφηκαν προς τον υπόδικο για στημένους αγώνες, πρώην πρόεδρο του Ολυμπιακού Βόλου,
και όχι προς τον υποστηριζόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ Μαργαρίτη Πατσιαντά; Και μάλιστα, σε έναν δήμο που το ευρωεκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 33%; Το επόμενο ερώτημα, που συναρτάται με το πρώτο, είναι αν η κατίσχυση Μπέου προεξοφλεί την επικράτηση εξωπολιτικών μορφωμάτων στην τοπική και ενδεχομένως στην εθνική πολιτική σκηνή. Αν δηλαδή οι συνδυασμοί Βόλου και Πειραιά συνιστούν, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, μια προδρομική συνθήκη έκφρασης μιας «εξωσυστημικής» ψήφου που θα καθιερώσει την εκλογική αποτύπωση ανάλογων επιλογών.
Θεωρώ ότι η δυναμική της ψήφου εγγράφηκε σε δύο σύνολα συνθηκών: τις πολιτικές/αυτοδιοικητικές και τις πολιτισμικές.
Το πρώτο σύνολο προσδιορίζεται από τα κενά αυτοδιοικητικής εκπροσώπησης. Η κατάρρευση, κατ’ αρχήν, του αυτοδιοικητικού σχήματος του απερχόμενου δημάρχου, που ενταγμένο στην κίνηση των «5 δημάρχων» (Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Ιωαννίνων, Πάτρας, Βόλου) δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει σε πολιτικό επίπεδο την ανεξαρτητοποίησή του από πολιτικά σχήματα που είχε στο παρελθόν υπηρετήσει, ούτε όμως και να αντιστρέψει τη δυσαρέσκεια απέναντί του και να συγκροτήσει μια ευρεία συσπείρωση κατά του «μαύρου μετώπου», όπως χαρακτήρισε τον συνδυασμό του Αχ. Μπέου. Δεύτερο κενό προήλθε από την αποσάθρωση της τοπικής Νέας Δημοκρατίας που δεν μπόρεσε, ή δεν θέλησε, να υποστηρίξει ένα αξιόπιστο δημοτικό σχήμα. Ο συνδυασμός του Μιχ. Μιτζικού δεν υποστηρίχτηκε ανοιχτά και έγκαιρα από τους πιο ορατούς τοπικούς παράγοντες ενώ βασικά αυτοδιοικητικά στελέχη της Ν.Δ. προσχώρησαν στους συνδυασμούς Αχ. Μπέου και Π. Σκοτινιώτη. Ο κατακερματισμός αυτός οδήγησε στην ανυπαρξία ενιαίας γραμμής απέναντι στην υποψηφιότητα του Αχ. Μπέου, ενώ η μη δημόσια αποδοκιμασία του τελευταίου από ορισμένους τοπικούς παράγοντες της Ν.Δ. οδήγησε στη συνειρμική υποστήριξή της στον δεύτερο γύρο. Το τρίτο στοιχείο είναι η έλλειψη κοινωνικής διείσδυσης της αριστερής ατζέντας, η οποία αναπαρήγαγε στον αυτοδιοικητικό ορίζοντα τα ρητορικά σχήματα εθνικής πολιτικής χωρίς να πριμοδοτήσει μια τοπική θεματολογία προβλημάτων που θα συνένωνε τα διαφορετικά ακροατήρια. Τέλος, η Χρυσή Αυγή, που αύξησε τα εκλογικά ποσοστά της στον Δήμο Βόλου, δεν εμφάνισε αυτοδιοικητικό σχήμα και ενσωματώθηκε στον συνδυασμό του Αχ. Μπέου.

Βόλος...

Γεράσιμος Χαριτόπουλος, απο το the greek cloud...

«Όποιος δεν είδε το Βόλο να πάει να τον δει, κι αν τον είδε να πάει να τον ξαναδεί. Γιατί η πολιτεία τούτη είναι μια από τις μεγάλες απλοχεριές της ζωής, που αν έρθεις στον κόσμο και ξεχάσεις να τις χαρείς, είναι σαν να ξέχασες γιατί ήρθες.»

 

«Οεοο, οεοο, οεοο έχουμε δήμαρχο τον Αχιλλέα Μπέο!» « Μπέο, Μπέο, γ..σε τους Μπέο!» Συνθήματα κάτω από την εξέδρα, όπου ξεκινά να μιλά ο νεοεκλεγείς δήμαρχος. Cut.

 

«Το τραινάκι μας πάει και παίζει χαρούμενα με τα μικρά τοπία του καπνού του, σαν το παιδάκι που φκιάχνει μικρές φούσκες με το καλάμι του. Πρέπει να πας άνοιξη να τον δεις? και να ’ρθεις απ’ τη θάλασσα. Να τον ξακρίσεις έτσι απ’ τη μπούκα του Τρικεριού απλωμένον νωχελικά κάτω απ’ τον ήλιο, σαν παρθένα που ξυπνά από γλυκά όνειρα…»

 

«Αναγκάστηκα να βγω να μιλήσω πέντε-δέκα λεπτά πιο νωρίς, για να διακόψω έναν άνθρωπο χωρίς αξιοπρέπεια που αύριο ούτως ή άλλως η Κουμουνδούρου θα τον έχει στείλει στο σπίτι του.» Ο δήμαρχος αρχίζει την ομιλία του με αναφορά στον προεκλογικό του αντίπαλο. Cut.

 

«Τώρα που ξαναεπιστρέφω ναυαγισμένος νοσταλγός στην καθάρια του ομορφιά, οι σβησμένες εικόνες πλημμυρούν τη μνήμη μου σαν πεταλούδες. Ξαναζώ την πολιτεία ολάκερη, έτσι όπως την πρωταντίκρυσα στην πρώτη μας γνωριμιά, να κολυμπά στα καταγάλανα νερά και στη χλόη. Με τις μεταξένιες της αμμουδιές και τους παραμυθένιους της κήπους. Με τις μηλιές της, τόσο φορτωμένες, που σε κάνουν να πονάς. Με τις κερασιές που ανάβουν μεσ’ στα περιβόλια σαν κόκκινες φωτιές. Με τ’ αχλάδια, τα πεπόνια, τα ροδάκινα… να χύνουν τη μοσκοβολιά τους στην κούπα του Παγασητικού. Να είναι όλα παντού μια λιτανεία. Τα χρώματα, οι λόφοι, οι νεροσυρμές…»

 

Πειραιάς-Βόλος: λιμάνια ψευδαισθήσεων....

του Γιάννη Ζαϊμάκη, απο τα Ενθεματα...

Ποδοσφαιρικές ολιγαρχίες και υβριδικά πολιτικά μορφώματα στις τοπικές κοινωνίες

Η διαπλοκή της πολιτικής με τις ποδοσφαιρικές ελίτ έχει μια μακρόχρονη διαδρομή, που πάντα ήταν υπόγεια και αφανής. Δίκτυα πολιτικής πατρονείας εναγκαλισμένα με ποδοσφαιρικά συμφέροντα διασφάλιζαν τη λειτουργία κρατικοδίαιτων εταιρειών και σωματείων, διευθετώντας τις οικονομικές τους ατασθαλίες.
Στις πρόσφατες εκλογές, ωστόσο, είδαμε για πρώτη φορά μια ωμή διείσδυση επιχειρηματικών κύκλων, που βρίσκονται πίσω από δημοφιλή σωματεία, στην πολιτική αρένα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εκλογική επιτυχία τους δείχνει πως υβριδικά πολιτικά μορφώματα που αντλούν τη ρητορεία τους από τον κόσμο του λαϊφστάιλ και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, με λαϊκό προσωπείο και επιχειρηματικό μεγαλοϊδεατισμό, διεισδύουν στο κοινωνικό σώμα διαμορφώνοντας νέα πολιτικά ήθη.

Παράγοντες όπως ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Αχιλλέας Μπέος αποτελούν παραδείγματα προβεβλημένων αθλητικών προσώπων με ταχεία κοινωνική ανέλιξη που μετέφεραν στον χώρο του ποδοσφαίρου τη λογική του ευέλικτου καπιταλισμού της ύστερης νεωτερικότητας. Ευρισκόμενοι στο επίκεντρο μιας αθλητικής δημοσιότητας που κατασκευάζει είδωλα και σωτήρες, έχουν καταλάβει ιδιαίτερη θέση στην καθημερινότητα των νοικοκυριών. Αποτελούν τις ενσαρκώσεις του καπιταλιστικού ονείρου για γρήγορο πλουτισμό, δόξα και μια ταχεία οικονομική αναρρίχηση χωρίς ηθικούς φραγμούς. Διακεκριμένοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες και αθλητές που λανσάρονται με επιμέλεια στους αλλοτριωμένους κόσμους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου γίνονται οι επιτυχημένοι, ξεχωριστοί άνδρες της διπλανής πολυκατοικίας που εισέρχονται στο σπίτι μας, ενεργοποιούν τις φαντασιώσεις μας και εκπληρώνουν εφήμερες προσδοκίες.

Ο βιοπολιτικός καπιταλισμός έχει τον δικό του τρόπο να αποικιοποιεί τις κουλτούρες των οπαδών, υποτάσσοντάς τις στις οικονομικές στρατηγικές των ποδοσφαιρικών ολιγαρχιών. Ο Ολυμπιακός, ομάδα με παραδοσιακούς δεσμούς με τα λαϊκά στρώματα της πόλης που έχτισε τον μύθο του πάνω στην παραδοσιακή του αντιπαλότητα με τον μητροπολιτικό ηγεμονισμό της Αθήνας, καλείται τώρα να προσαρμοστεί στις στρατηγικές του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στο οικονομικό περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Όταν ακούω “Κιμούλη” τραβάω πιστόλι....

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το Alter Thess...

«Γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι» ρωτούσαν συχνά πυκνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όσοι πολίτες αναζητούσαν με αγωνία απαντήσεις για το σήμερα και το αύριο της χώρας κι έψαχναν οδηγούς μέσα στα πολλαπλά αδιέξοδα πάνω στα οποία σκόνταφταν.
Κι εννοούσαν βέβαια τους διανοούμενους εκείνους που θα στεκόταν στο πλάι τους την ώρα της αδυναμίας και θα φώτιζαν τα σκοτάδια με τον λόγο και τα γραπτά τους.
Ο νέος δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος, εκλεγμένος και με την συνηγορούσα περήφανη ουδετερότητα των κομμουνιστών, κατέστησε τις σχετικές απορίες άχρηστες, υποδεικνύοντας νέους δρόμους αναζήτησης της ευτυχίας. Κατ’ αρχήν για τον Μπέο όλοι οι καταγεγραμμένοι ως κουλτουριαραίοι, είναι υπεύθυνοι για το χάλι της χώρας, για όλα τα δεινά της, για την κλοπή των δημόσιων ταμείων ακόμη και για το ψυχομπέρδεμα των ανθρώπων.
Με στρωτή γλώσσα και ευθυκρισία ανάλογη των Μυρμιδόνων και του συνώνυμου αρχηγού τους τα έβαλε με τους «ανθρώπους της αρπαχτής» που «επί χρόνια λυμαίνονται τα κονδύλια του υπουργείου Πολιτισμού» και «όλα αυτά τα πρόσωπα των προοδευτικών δυνάμεων της δήθεν κουλτούρας, των γραμμάτων, της τέχνης και της που…ας, της αρπαχτής που οδήγησαν τη χώρα σε αυτόν τον εξευτελισμό». Και είχε ταυτοχρόνως, ο δήμαρχος, πρόταση για τα σύγχρονα γυμναστήρια του πνεύματος: «για εμάς η τέχνη και η μουσική είναι οι άνθρωποι που μας διασκεδάζουν, αλλά ποτέ δεν πέρασαν να πάρουν τον ιδρώτα σας από το Υπουργείο Πολιτισμού. Είναι ο Καρράς, ο κουμπάρος μου. Είναι όπως λέμε "Της Πάολας θα γίνει", είναι ο Ρέμος, είναι ο Παντελίδης, ο Οικονομόπουλος που τους πληρώνουμε εμείς και δεν πήραν ποτέ τον ιδρώτα σας». Συντεταγμένο πλήθος Βολιωτών επευφημούσε ενώ λευκά περιστέρια φτερούγιζαν έτοιμα να στείλουν το μήνυμα στα πέρατα του κόσμου.

Το 'χει πει κι ο Στάλιν: «Καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος»...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Μόλις βγήκε ο απολογισμός της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τις εκλογές, άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Στην πρώτη παράγραφο τίποτα, στη δεύτερη τίποτα, στην τρίτη, στην τέταρτη, στην πέμπτη, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Περνούσαν σαν βαγόνια οι παράγραφοι του απολογισμού κι ούτε λέξη αυτοκριτικής για όσα διέπραξε η ηγεσία του ΚΚΕ στην υπόθεση του Πάχτα και του Μπέου.
Διότι όλα καταπίνονται, σύντροφοι, και τα ψέματα, και το μίσος, και οι συκοφαντίες. Το όνειδος του Πάχτα και του Μπέου, όμως, δεν καταπίνεται ούτε με όλο το νερό του Βόλγα.
Στη Χαλκιδική δίνεται εδώ και χρόνια η μάχη των μαχών. Από τη μία ένα πρωτοφανές κίνημα που προσπαθεί να εμποδίσει την εξόρυξη του χρυσού, για να σώσει μία από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδας, να σώσει τα δέντρα του αρχέγονου δάσους, να σώσει εντέλει τα παιδιά από το δηλητήριο που μολύνει το νερό. Κι από την άλλη οι ορδές της εξόρυξης, το διεθνές κεφάλαιο, το εγχώριο κεφάλαιο -λέγε με Μπόμπολα και όχι μόνο -η κυβέρνηση, ο Γεωργιάδης, ο Δένδιας, τα ΜΑΤ, οι εισαγγελείς, τα κανάλια. Και βέβαια ο Χρήστος Πάχτας, ο δήμαρχος του Αριστοτέλη, που έδρασε ως εκπρόσωπος των χρυσοθήρων επί της Γης. Ο άνθρωπος που, όταν βρέθηκε αρσενικό στο νερό, τα έβαλε με τους διεθνείς οργανισμούς επειδή κατεβάζουν συνεχώς τα όρια του συναγερμού και δεν μας αφήνουν να κάνουμε τη δουλειά μας.
Λίγο πριν από τις εκλογές, οι κάτοικοι που συμμετέχουν στο κίνημα αποφάσισαν να εκλέξουν με δημοψήφισμα τον υποψήφιο που θα τα έβαζε με τον Πάχτα. Εξέλεξαν, λοιπόν, τον κ. Γιάννη Μίχο και τον στήριξαν όλοι ενθέρμως, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Όλοι, πλην του ΚΚΕ, το οποίο κατέβασε δικό του υποψήφιο, διότι το Κόμμα κατέχει τη μοναδική αλήθεια και την κουβαλάει παντού, ακόμη και στον Δήμο του Αριστοτέλη. Τελικά, ο Μίχος νίκησε τον Πάχτα από την πρώτη Κυριακή και ο υποψήφιος του ΚΚΕ πήρε 1,96%, σχεδόν το μισό απ' όσο πήρε το Κόμμα στις ευρωεκλογές.
Στον Δήμο του Βόλου βρέθηκαν αντιμέτωποι στον δεύτερο γύρο ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μ. Πατσιαντάς. Ο Μπέος του ποδοσφαιρικού παρακράτους, του στοιχήματος, των νυχτερινών κέντρων, ο Μπέος που στηρίχτηκε ανοιχτά από τη Χρυσή Αυγή, που υιοθέτησε τον λόγο και την αισθητική της Χρυσής Αυγής. Κι όμως, ακόμη και στον Βόλο η ηγεσία του ΚΚΕ δεν στήριξε τον Πατσιαντά, διότι ο Πατσιαντάς είναι του ΣΥΡΙΖΑ και, όπως έχει πει ξεκάθαρα ο Στάλιν στα απομνημονεύματά του, «καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος». Τελικά νίκησε ο Μπέος και η ψυχούλα του "Πατερούλη" συνέχισε να αναπαύεται εν ειρήνη.
Κοίτα να δεις που ο Πάχτας με τον Μπέο έκαναν κι ένα καλό στη ζωή τους. Απέδειξαν ότι δεν υπάρχει πάτος, ότι δεν υπάρχει όριο για μια ηγεσία που δρα ως θρησκευτική σέχτα και ταυτοχρόνως ως διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας.

Στη «χαβούζα» του Μπέου!… Αλίμονο στην πόλη μας!…

Λόγος Παράταιρος...

Ε λοιπόν τέρμα τα αστειάκια και τα ανέκδοτα. Τέρμα και οι εξυπνακίστικες απαντήσεις στη «γκαζούρα» των φίλων εκτός Βόλου για το Μοκακό – Βατερλώ μας. Όλοι το ξέρουμε ότι οι μισοί πολίτες του Βόλου δεν είναι ούτε φυγόδικοι ούτε φασίστες, ούτε κερδίζουν από το «στημένο στοίχημα». Σχεδόν 40% με επίσημα στοιχεία είναι άνεργοι και αρκετοί μικροεπιχειρηματίες ζουν σαν άνεργοι ή ακόμα χειρότερα.

Και όμως ψήφισαν κάποιον Μπέο, που βγήκε (προσωρινά) από τη φυλακή για να κυνηγήσει τα λαμόγια. Αν λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου σκέφτεται έτσι, δεν λες ανέκδοτα…. Σκέφτεσαι που έκανες λάθος, ώστε ακόμα και ο Μπέος να δείχνει «αντι-συστημικός», ώστε ο Μπέος να εκφράσει ένα μέρος της λαϊκής οργής, ώστε ακόμα και ο Μπέος να κερδίζει τις εκλογές. Ας το πάρουμε σαν δεύτερη καμπάνα…. Η πρώτη καμπάνα ήταν τα ποσοστά της Χ.Α. Η δεύτερη καμπάνα τα αποτελέσματα σε Βόλο – Πειραιά και το ανέβασμα της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Οι καμπάνες της κόλασης δεν είναι η κόλαση, απλώς την προαναγγέλλουν. Όταν για την είσοδο στο Δημαρχείο του Βόλου θα πρέπει να περνάς φέις κοντρόλ από τους φουσκωτούς πορτιέρηδες του εκλεγμένου Δημάρχου και να απαντάς σε ερώτηση «μήπως είσαι κανένας κοπρίτης των γραμμάτων και τεχνών» δεν θα έχεις όρεξη για ανέκδοτα… Και αυτό αν νομίζεις ότι μπορεί να συμβεί μόνο στο «Μονακό» γελιέσαι… Για σένα fabula narrator… που λένε και τα κοπρόσκυλα (κατά τον Μπέο) οι γραμματισμένοι…
*(Το κείμενο είναι γραμμένο από τον αγαπητό σ/φο και συνάδελφο, Σταύρο Κατσούρα)

“Προεδρευομένη Δημοκρατία”...

analytic therapy...

Τελικά δεν μπορείς να μην συνδέεις κοινωνικά φαινόμενα με τις εκφάνσεις του ψυχισμού.
Η πραγματικότητα σε κάποιες περιόδους δεν σ αφήνει να μην ασχοληθείς με το κοινωνικό και είναι σαν να σε αναγκάζει να το αναγάγεις στο ψυχικό.

Μετά το πέρας των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών αλλά και των ευρωεκλογών βρεθήκαμε μπροστά σε μια άνοδο της Χ.Α. που μέσα μας μπορεί κ να μην την περιμέναμε. Τα media, βούτυρο στο ψωμί τους ώστε να γεμίσουν τα δελτία τους ώστε να αρχίσουμε άλλον έναν γύρο ανούσιων κατά μένα αναλύσεων για το τις πταίει επιτέλους κι αυτό το μόρφωμα αντί να πάρει τον κατήφορο ενίσχυσε τα ποσοστά του..
Στα δύσκολα ερωτήματα καμιά φορά η απάντηση είναι μπροστά μας αρκεί να γυρίσουμε και να την κοιτάξουμε.

Στην Αμερική τον Βίτο Κορλεόνε τον έκαναν ταινία, όχι δήμαρχο...

Τρυπιο Ευρω...

Πριν από 20 ακριβώς χρόνια κατάρρεαν κάτω από το βάρος των σκανδάλων τα ιταλικά πολιτικά κόμματα, οι σοσιαλιστές και οι χριστιανοδημοκράτες, που είχαν σημαδέψει τη μεταπολεμική περίοδο.
Τότε είχε ανατείλει το πολιτικό άστρο τού Σ. Μπερλουσκόνι, στον οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για κάθαρση ακόμα κι εκείνοι που δεν τον συμπαθούσαν. Και η λογική τους ήταν απλή, στο όριο της απλοϊκής: "καλύτερα να έχουμε για ηγέτη ένα γνήσιο μαφιόζο από τους ιμιτασιόν που μας κατάκλεψαν".

Σήμερα ο πρώην πλέον πρωθυπουργός και καβαλιέρε έχει καταδικαστεί από τα δικαστήρια για ένα από τα πολλά του ανομήματα, έχει απολέσει τα πολιτικά του δικαιώματα κι αν δεν βρίσκεται στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του και παρέχει κοινωνική υπηρεσία σε γηροκομείο το οφείλει στην προχωρημένη ηλικία του. Σιγά σιγά, εξάλλου, βγαίνουν στην επιφάνεια κι άλλα στοιχεία για το βίο και πολιτεία Μπερλουσκόνι, ο οποίος προτιμούσε να ασχολείται η κοινή γνώμη, την οποία έλεγχε και μέσω των μίντια που είχε κι έχει στην κατοχή του, με τα ερωτικά του σκάνδαλα από το ότι, για παράδειγμα, υπήρξε ο εκλεκτός τής μαφίας, στην οποία οφείλει την επιχειρηματική και πολιτική του άνοδο...

Ο (κάθε) Μπέος, ο νήπιος λαός και ο Καστοριάδης…

Λόγος Παράταιρος...

Την επόμενη Κυριακή έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές. Ανάμεσα στους υποψηφίους για δήμαρχος Βόλου κι ο γνωστός Μπέος του ποδοσφαίρου… Ο κίνδυνος του να πάρει πολλούς ψήφους, στον Βόλο, ο γνωστός νονός του ποδοσφαίρου και λαμόγιο είναι, δυστυχώς, πολύ μεγάλος. Μπορεί να είναι και πρώτος την προσεχή Κυριακή των δημοτικών εκλογών!!!…

Κάποιες σκόρπιες συζητήσεις με γνωστούς και φίλους που έκανα τελευταία, μ’ έκαναν ν’ ανατριχιάσω για το επίπεδο των επιχειρημάτων τους, ή καλύτερα για το μέγεθος της ηλιθιότητας, που χαρακτηρίζει ακόμα και “μορφωμένους” ανθρώπους, ή μάλλον κυρίως αυτούς… Θέλοντας να γράψω κάτι για το όνειδος του όποιου Μπέου για την πόλη μου τον Βόλο, έπεσα σ’ αυτή την παλιά -αλλά επίκαιρη όσο ποτέ- συνέντευξη του μεγάλου Κορνήλιου Καστοριάδη, την οποία και αναδημοσιεύω, με την ελπίδα να βοηθήσω κάποιους, να ξανασκεφτούν τι θα ψηφίσουν στις ερχόμενες εκλογές, που για μένα, εδώ και καιρό, είναι πιο ξεκάθαρο παρά ποτέ: ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Μπέος για δήμαρχος ! Η χειρότερη μεταγραφή της χρονιάς...

Κατερίνα Τσατσαρώνη, Θανάσης Μελισσουργός, απο το Barikat.gr...

“Στηρίζουμε Αχιλλέα ΜΠΕΟ !!! Αφήνουμε πίσω τα λαμόγια της πολιτικής και της κακομοιριάς”.

Η παραπάνω φράση ανήκει στην σελίδα υποστήριξης της υποψηφιότητας του Αχιλλέα Μπέου στο Facebook και αποτελεί την αρχή της προεκλογικής του εκστρατείας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το Φεβρουάριο του 2014 ο Αχιλλέας Μπέος κάνει γνωστή την πρόθεση του να αποτελέσει τον επόμενο δήμαρχο της πόλης του Βόλου και δηλώνει πως θα κάνει την πόλη το “Νέο Μονακό”. Παρ’ ότι στα αυτιά κάποιων το νέο ακούστηκε στην αρχή ως αστείο, η συνέχεια της ιστορίας κάθε άλλο πάρα κωμική είναι.
Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από την περίπτωση του Δημάρχου – Manager. Είναι ξεκάθαρο, ότι ο λόγος για τον οποίο ο Μπέος επέλεξε να κατέβει στις δημοτικές εκλογές δεν είναι άλλος από την εκμετάλλευση του οικονομικού πεδίου που ανοίγει ο δήμος για Business δικές του ή άλλων. Η ενασχόληση του με τα προβλήματα της πόλης όλα αυτά τα χρόνια ξεκινούσε και σταματήσουμε στον Ολυμπιακό Βόλου. Το γεγονός, όμως, ότι ο Μπέος συνέβαλε, ανεξαρτήτως του τρόπου, στο να πραγματοποιήσει μια καλή πορεία η τοπική ομάδα τον εμφανίζει στην πόλη του Βόλου ως το δήμαρχο που θα καταφέρει να βάλει τάξη στην πόλη όπως και στην τοπική ομάδα προ τριετίας.
Άλλωστε, ο Μπέος έχοντας γίνει αρεστός σ’ ένα μεγάλο κομμάτι των φιλάθλων του Ολυμπιακού Βόλου κατάφερε να αυτοπροσδιορισθεί ως αντισυστημικός, στοχοποιώντας το πολιτικό σύστημα τόσο για την φυλάκιση του όσο και για τον υποβιβασμό της ομάδας λόγω εμπλοκής του σε σκάνδαλο με στημένους αγώνες.

Στο Βόλο κι όχι μόνο κάνουν Μπέεεεος...

τρύπιο ευρώ...

Οταν ένα φάρμακο δε σε πιάνει, δεν το αντικαθιστάς με δηλητήριο. Αν αυτό ισχύει, τότε γιατί στο Βόλο αρκετοί θέλουν να δώσουν τέλος στις αποτυχημένες δημοτικές αρχές των τελευταίων χρόνων, προσφέροντας το δημαρχιακό αξίωμα σε έναν αρχιμαφιοζο, όπως είναι ο Αχ. Μπέος; Θα μου πείτε πως το ίδιο ισχύει και σε εθνικό επίπεδο: επιλέγουμε να τιμωρήσουμε τους φαύλους τής μεταπολίτευσης ψηφίζοντας χρυσαυγίτες, δηλαδή εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου. Τέτοιου είδους πολιτικές συμπεριφορές, ωστόσο, δεν αποδεικνύουν παρά το πόσο ταξικώς ασυνείδητοι παραμένουμε ακόμα την ώρα που μας σφυροκοπούν ανελέητα νεοφιλελεύθερες βόμβες, όπως η κατάργηση του κατώτατου μισθού για τους νέους. Αυτός, βεβαίως, έχει καταργηθεί στην πράξη εδώ και καιρό. Και γι' αυτό δε φταίνε μόνο όσοι κρατούν τα σκοινιά, αλλά κι εκείνοι που αποδέχονται να παίζουν στο κουκλοθέατρο πιστεύοντας ότι με την παραχώρηση της αξιοπρέπειάς τους θα επιβιώσουν. Κανένα πρόβατο, όμως, δε σώθηκε γλείφοντας τον τσοπάνη του παρά μόνο σκάγοντας από το μαντρί...

Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε*...

Ευγενία Λουπάκη, απο την Αυγη...

Πριν από μόλις πέντε μήνες ένας άνθρωπος περπάτησε 11 ολόκληρες μέρες και νύχτες, τις δύο τελευταίες υπό καταρρακτώδη βροχή, για να έρθει από τον Βόλο στην Αθήνα, να μεταφέρει, μαζί με τους συντρόφους-συνοδοιπόρους του, κραυγή αγωνίας, φωνή ελπίδας. Ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει πια. Προτίμησε την οικειοθελή έξοδο από την κόλαση που του επιφύλαξαν αυτοί που αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.
Είδα πρώτα, κατάπληκτη, τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και του βουλευτή του της Μαγνησίας, για τον τραγικό χαμό, την αυτοκτονία, δηλαδή, του Κώστα Κόγια, προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών και Εμπόρων Μαγνησίας. Και στη συνέχεια "άκουσα" τον ίδιο, σε μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό ραδιόφωνο, μετά τη δική του "μεγάλη πορεία".
Μιλούσε με ψύχραιμο, συγκροτημένο λόγο, για την εμπειρία από τις πόλεις που διάβηκαν, συναντώντας τα ίδια προβλήματα, την ίδια οργή.
Μιλούσε για την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από την πολιτική των Μνημονίων. Παραθέτω αυτούσιες φράσεις του:
"Με τα μέτρα αυτά, πληρώνουμε καθημερινά θύματα". "Έμαθα ότι δύο συμπολίτες μας αυτοκτόνησαν πρόσφατα, λόγω των αξεπέραστων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν". "Μιλάμε για βιωσιμότητα, για επιβίωση, τίποτε άλλο. Αν θα ζούμε, αν θα μπορούμε να φάμε, ή αν θ' αυτοκτονήσουμε". "Εγώ, με 43 χρόνια δουλειάς -και συνεχίζω ακόμη-, αν και έχω συμπληρώσει το όριο ηλικίας, επειδή χρωστάω 12.000 στον ΟΑΕΕ, δεν μπορώ να βγω στη σύνταξη και δεν έχω και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είμαι καρκινοπαθής και δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πηγαίνω στους εξωτερικούς γιατρούς, ούτε μπορώ να πάρω τα φάρμακά μου, διότι τα φάρμακα ενός καρκινοπαθούς είναι πολύ ακριβά". "Να περιμένεις σε ατέλειωτες ουρές στις τράπεζες για να πάρεις σειρά, και να πας την άλλη μέρα να πάρεις μια σύνταξη πείνας, να περιμένεις όλη τη νύχτα, μέσα στο κρύο... Αυτό είναι απαράδεκτο, λέγεται εξαθλίωση, λέγεται ομηρεία!". "Θα καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να μας βάζει ν' αυτοκτονήσουμε!".
Προσέξατε πόσες φορές αναφέρεται στην αυτοκτονία; Κι όμως, η κίνηση της οποίας υπήρξε εμπνευστής ονομαζόταν "Κίνηση Ελπίδας Πολιτών".
Η ελπίδα, λοιπόν, πεθαίνει τελευταία, αλλά πεθαίνει. Όταν η φωνή είναι βοώντος εν τη ερήμω, όταν αργεί πολύ να ξημερώσει και κάποιοι δεν έχουν τον χρόνο να περιμένουν την αυγή.
Δεν πιστεύω πως είναι σύμπτωση και τραγική ειρωνεία η είδηση της απόδρασής του την ημέρα που ξαναψήφιζαν, με κτηνώδη κυνισμό, νέα σειρά αδιέξοδων, δολοφονικών μέτρων, οι εντεταλμένοι αυτής της γενοκτονίας.
Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης είναι προσωπικά υπεύθυνοι για κάθε ζωή που χάνεται μέσα στην απελπισία. Και καθένας από εμάς, τους αριστερούς, προσωπικά υπεύθυνος για τον διπλανό μας. Αν ο Κώστας Κόγιας, με τέτοια ψυχή και τέτοια δράση, ήταν ένας από εμάς, πώς έγινε και τον αφήσαμε τόσο μόνο;

* Ο τίτλος είναι δανεισμένος απ' την περίφημη ταινία του Ρομπέρ Μπρεσσόν