Τζίτζικας και μέρμηγκας...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποιντικι...

Δεν γνωρίζουμε αν ο Γιάννης Στουρνάρας  το φιλοσοφούσε  ανέκαθεν ή αν προσφάτως του προέκυψε ως ανάγκη να προσθέσει  κάτι εξεζητημένο στο υπουργικό του look. Έτσι κι αλλιώς όμως η αναφορά του στον Αίσωπο («για πάρα πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες και τώρα είμαστε μέρμηγκες») μας έβαλε στον πειρασμό να παραθέσουμε  μια άλλη (νεοελληνική) εκδοχή αυτού του μύθου.
Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, μες το καλοκαίρι και το λιοπύρι εκεί που ο μέρμηγκας  δούλευε σα…σκυλί για να μαζέψει τα απαραίτητα για το χειμώνα, σκάει μύτη ο τζίτζικας με το τζιπ το ανοιχτό στην οροφή, τέρμα τη μουσική, βερμούδα και αμάνικο, με δυο  κορμιά …φωνάρες δεξιά και αριστερά του.
«Ελα ρε καημένε που ξεροψήνεσαι, του φωνάζει,  πάμε για καμία βουτιά στον Αστέρα , κανένα κλαμπάκι το βράδυ και αύριο μέρα είναι»

«είσαι με τα καλά σου ρε συ; Αν δε δουλέψω τώρα πως θα τη βγάλω το χειμώνα, έχω οικογένεια, έχω πιτσιρίκια να ταΐσω» .

Όλο το καλοκαίρι ο μέρμηγκας συνέχισε τη σκληρή δουλειά μαζεύοντας κόκκο- κόκκο τις προμήθειες για το χειμώνα, αγνοώντας τις προ(σ)κλήσεις του τζίτζικα που πέρναγε καθημερινά με τη τζιπάρα, τις μουσικές τα σέα του και τα μέα του...
Θα ρθει ο χειμώνας και θα πεθάνει στην πείνα σκεπτόταν το εργατικό μυρμήγκι και έβαζε ακόμη μεγαλύτερη ενέργεια στη  δουλειά του.
Και ήρθε ο χειμώνας, βροχές κρύα χιόνια… και κάθεται στην άνεσή του ο μέρμηγκας με το τζάκι του την οικογένεια τριγύρω και όλα τα (μετρημένα με την εργασία του) καλά του κόσμου στη φωλιά του. Ήσυχος…
Μέχρι που ακούσει μια  κόρνα να χτυπά επίμονα έξω από την πόρτα του. Σηκώνεται, ανοίγει και βλέπει με μια μικρή ανεπαίσθητη ζήλια τον τζίτζκα στο τζιπ του, σκεπασμένο, με τα σκι στην οροφή, τις  κορμάρες μες τα γούνινα δεξιά και αριστερά του, με πούρο και χαμόγελο στο στόμα, να του λέει
«Πάμε ρε σε Σαββατοκύριακο Αράχωβα, μια ζωή την έχουμε…»
Αποσβολωμένος ο μέρμηγκας μαζεύεται φυσάει, ξεφυσάει, λέει από μέσα απ τα δόντια του «μπα… δεν είμαι εγώ για τέτοια, θέλω να ξεκουραστώ, που να τρέχω τώρα».
Γυρνά το εργατικό μυρμήγκι την πλάτη και πάλι στον πειρασμό, αλλά προχωρώντας προς τη φωλιά του κάπως του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και  γυρνώντας  προς τζίτζικα   του λέει. «Στο καλό, καλή διασκέδαση, αλλά αν πάρει πουθενά το μάτι σου τον Αίσωπο, να του πεις να πα να γ@μηθεί»...
... Αυτά κύριε Στουρνάρα μας…

Υγ. Στην περίπτωσή μας οι μέρμηγκες είναι είτε στο δρόμο άνεργοι, είτε εργαζόμενοι υπαμειβόμενοι, απλήρωτοι, συνταξιούχοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα τους, παρ ότι δούλεψαν σαν μερμήγκια για μια ζωή, Όσο για τους τζίτζικες, οι Στουρνάρες τους ξέρουν μια χαρά αφού κάνουν τα μπάνια τους και τα σκι τους παρέα, κι αν δεν κάνουν παρέα, άνετα μπορούν να ρίξουν μια ματιά στις λίστες των φοροφυγάδων που κρύβουν στα συρτάρια τους.

…Αυτά …κύριε Αίσωπε…

Θάνατος με δόσεις...

Το Ποντίκι...

Η συγκυβέρνηση έδωσε τα ρέστα της για να εισπρά­ξει άλλο ένα μεγαλοπρεπές… φτύσιμο. Δεν δίστα­σε να εκβιάσει και να περιπαίξει τους ίδιους της τους βουλευτές (διαβεβαιώνοντάς τους ότι χρεο­κοπούμε στις 16 Νοεμβρίου),
να γελοιοποιήσει το Σύνταγμα (ερμηνεύοντας τις από καιρού διατυπω­μένες απαιτήσεις των πιστωτών ως έκτακτη και, άκουσον άκουσον, απρόβλεπτη κατάσταση), να ξεφτιλίσει το Κοινοβούλιο (περιλαμβάνοντας στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ακόμη και ρυθμίσεις που είχαν απορριφθεί λίγα μόλις 24ωρα πριν από την Ολομέλεια). Κυρίως, όμως, δεν δίστα­σε να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο για το ξεπού­λημα όχι μόνο του πλούτου της χώρας, αλλά της εργασίας, του μόχθου, της ίδιας της ζωής του κάθε Έλληνα χωριστά.

Και όλα αυτά, για να λάβει τι ακριβώς; Την «πολιτική δέσμευση» των πιστωτών για την εκταμίευση μι­ας χρωστούμενης «υπερδόσης» - σε δόσεις -, η οποία δεν πρόκειται να λύσει κανένα από τα ουσια­στικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικό οι εξελίξεις να παρου­σιάζονται ως «επίτευγμα».

Για να χρησιµοποιήσουµε τα λόγια κάποιου… άλλου: «Είναι ουτοπία να περιμένουμε πως οι δόσεις των δανεικών θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Είναι ουτοπία να νομίζουμε ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα σημάνει ρευστότητα στην αγορά. Απλά θα καλύπτει τις ζημιές από το PSI και τις δικές τους αισιόδοξες εκτιμήσεις του ρίσκου. (…) Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι η πληρωμή των χρωστούμενων του Δημοσίου θα συνεισφέρει στην ανάκαμψη. Η, σταδιακή μάλιστα, κάλυψη των υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό το­μέα αφορά σε μεγάλο βαθμό συγκεκριμένους και λίγους τομείς της οικονομίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να ηγηθούν μίας αναπτυξιακής προσπά­θειας».

Αυτά δεν τα λέµε εµείς, τα είπε την Τρίτη που μας πέρασε σε ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημή­τρης Δασκαλόπουλος. Εμείς αυτό που μπορούμε να προσθέσουμε είναι ότι μετά και το τελευταίο «ξεβράκωμα», το λάδι της τρικομματικής κυβέρνησης εξαντλείται και το επόμενο… φτύσιμο δεν θα έρθει έξωθεν, αλλά από τους πολίτες, στις κάλπες.

Η απλή μέθοδος των ...Τριών...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Του Δημήτρη Μυ
Σύμφωνα με τον Εμμανουὴλ Ροΐδη (1836- 1904) «κόμμα εἶναι ὁμὰς ἀνθρώπων εἰδότων ν᾿ ἀναγιγνώσκωσι καὶ νὰ ὀρθογραφῶσιν, ἐχόντων χεῖρας καὶ πόδας ὑγιεῖς ἀλλὰ μισούντων πᾶσαν ἐργασίαν, οἵτινες ἑνούμενοι ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν οἱονδήποτε ζητοῦσι ν᾿ ἀναβιβάσωσιν αὐτὸν διὰ παντὸς μέσου εἰς τὴν ἕδραν τοῦ πρωθυπουργοῦ ἵνα παράσχῃ αὐτοῖς τὰ μέσα νὰ ζῶσιν χωρὶς νὰ σκάπτωσιν».
Ενδεχομένως ο ορισμός του Ροίδη να είναι υπερβολικά καυστικός και να μην αφορά στα σημερινά τρία κόμματα της (υπό την Εποπτεία της έξωθεν Τρόικας) συγκυβέρνησης της χώρας. Ενδεχομένως...Πιθανότατα, στόχος των τριών να μην είναι «να ζώσιν χωρίς να σκάπτωσιν» αλλά δεν βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά.
Αυτό όμως που πέραν πάσης αμφιβολίας είναι βέβαιο, και παραπέμπει τους τρεις συγκθβερνώντες (μαζί και καθένα ξεχωριστά) στον ορισμό του Ροίδη, έχει να κάνει με την προεκλογική τους κοροιδία. Την κοροιδία της επαναδιαπραγμάτευσης, την κοροιδία με την οποία «κέρδισαν» τις εκλογές και δημιούργησαν το σημερινό συσχετισμό στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Υπό αυτήν την έννοια, η φράση «οἵτινες ἑνούμενοι ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν οἱονδήποτε ζητοῦσι ν᾿ ἀναβιβάσωσιν αὐτὸν διὰ παντὸς μέσου εἰς τὴν ἕδραν τοῦ πρωθυπουργοῦ ἵνα παράσχῃ αὐτοῖς τὰ μέσα νὰ ζῶσιν χωρὶς νὰ σκάπτωσιν» τους ταιριάζει γάντι.Αν, τώρα, κάποιος διαμαρτυρηθεί και υποστηρίξει ότι δε τίθεται θέμα μοιρασιάς των Μέρες (ζεστές) που είναι ας συνοψίσουμε την κατάσταση:

• έχουμε τρεις τύπους οι οποίοι προεκλογικά δεν δίστασαν να το παίξουν οι νταήδες και πολλάβαρύδες αποφασισμένοι να σκίσουν σαν σαρδέλα τον Τόμσεν και τους λοιπούς Επόπτες
• Μετεκλογικά, παζάρεψαν θέσεις και θεσούλες για τα πολύ δικά τους παιδιά (γραμματείς, φαρισαίοι, καρεκλοκένταυροι, διοικητές, ανθιπποκόμοι, ασφαλίτες και δε συμμαζεύεται)
• Και όταν τέλειωσε η μοιρασιά, το πρώτο πράγμα που έπραξαν ήταν να κάνουν γαργάρα τα όσα γενναία προεκλογικά διέσπειραν για να μαζέψουν τα ψηφαλάκια...
   ΥΓ. Το γεγονός ότι ο καθένας απ αυτούς κάνει ότι μπορεί για να διασώσει τον (πολιτικό) κ@λο του σε τίποτε δεν αναιρεί ότι είναι λειτούργησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν με τρόπο που να θυμίζουν τα όσα έγραψε ο Ροΐδης πριν τόσα χρόνια...

Με την ουρά στα σκέλια...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Ο εκβιασμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με τη διακοπή δανεισμού με εγ­γύηση τα ομόλογα του ελ­ληνικού Δημοσίου μέχρι το «πόρισμα» της τρόικας είναι η άμεση χρηματοπι­στωτική απειλή υπό την οποία η κυ­βέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί την πίεση για άμεση λήψη των μέτρων ύψους 11 δισ.
Όμως η μεγαλύτερη πίεση ασκείται από το ενδεχόμενο να μην εκταμιευ­θεί η δόση των 31 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και για να πληρωθούν κάποια παλαιό­τερα χρέη.
Με την «επαναδιαπραγμάτευση» και την «επιμήκυνση» να αποκλείο­νται διά ροπάλου,ο μόνος δρόμος που μέ­νει ανοιχτός για την κυβέρνηση στην αμαρτωλή σχέση της Ελλάδας με την τρόικα είναι η... συμμόρφωση.
Η κυβέρνηση Σαμαρά πράγματι κά­νει αυτό που της υποδεικνύουν: συμμορφώνεται χωρίς αντιρρήσεις. Ως εκ τούτου, εκτός από την αφόρητη πίεση, εισπράττει και τα εύσημα. Χαρακτηρι­στική περίπτωση το editorial (κοινώς, το «σημείωμα του εκδότη») στους «Financial Times», την περασμένη Πέ­μπτη, το οποίο, μεταξύ άλλων, ανέφε­ρε:
«Σε μεγάλο βαθμό τα εύσημα για την απόφαση να ανασταλεί το αίτημα για επαναδιαπραγμάτευση θα πρέ­πει να δοθούν και στον τεχνοκράτη υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Μέχρι τώρα ο κ. Στουρνάρας δείχνει διατεθειμένος να πει την αλήθεια στους πολιτικούς. Αυτή είναι μία ευπρόσδεκτη αλλαγή για τη χώρα, που αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις από την πολυετή παρουσίαση ψεύτικων οικο­νομικών στοιχείων».
Αναφερόμενο παρακάτω στην εκ­κρεμότητα των 3,5 δισ. ευρώ που απο­μένει να τιμολογηθούν προκειμένου να συμπληρωθούν τα μέτρα των 11,5 δισ. του μεσοπρόθεσμου, το ίδιο άρ­θρο αναφέρει:
«Μένει, όμως, το ερώτημα του πώς θα βρεθούν τα υπόλοιπα 3-4 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση θα πρέπει να αρχίσει μετο σύστημα Υγείας, όπου μπορούν να γίνουν περικοπές με συγχωνεύσεις νοσοκομείων και επιπλέον μείωση της σπατάλης στο σύστημα προμηθειών φαρμάκων και εξοπλισμού.
Η Αθήνα θα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει έναν νέο γύ­ρο οριζόντιων και μη στοχευμένων πε­ρικοπών στους μισθούς, αλλά δεν θα πρέπει να αποκλείσει το ενδεχόμενο σημαντικών μειώσεων εάν αποδειχθεί ότι τα μέτρα είναι ανεπαρκή».
Κάπως έτσι η «ναυαρχίδα» των αγο­ρών, στο κεντρικό της άρθρο, προσδιορίζει την περαιτέρω πορεία της συγκυβέρνησης:
◆ Ήδη γνωρίζουμε ότι θα συντρίψει τις συντάξεις και τα εφάπαξ.
◆ Ήδη γνωρίζουμε ότι θα μειώσει το«κράτος»κατά το ένα τρίτο κλεί­νοντας οργανισμούς και απολύοντας, προκειμένου να καλύψει τις 15.000 απολύσεις που ορίζει η τρόικα για φέ­τος και τη συνολική μείωση των δημο­σίων υπαλλήλων κατά 150.000 έως το 2015.
◆ Τώρα, πρώτα μαθαίνουμε από τους «Financial Times» και ύστερα γίνεται είδηση στην Ελλάδα ότι η ήδη παρα­παίουσα Υγεία θα υποστεί κι άλλες μεγάλες περικοπές.
◆ Ακόμη μαθαίνουμε ότι, παρόλο που η κυβέρνηση αρνείται επισήμως ότι θα λάβει νέα μέτρα μέσα στο 2012, θα υποκύψειστη δεδηλωμένη απαί­τηση της τρόικας για νέες μειώσεις στους μισθούς, και μάλιστα «σημαντι­κές», ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα. Αρκεί τα μέτρα των 11,5 δισ. να απο­δειχθούν... ανεπαρκή. Κάτι που είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συμβεί αμέ­σως μόλις ληφθούν, και μάλιστα με τη σφραγίδα της έκθεσης της τρόικας...
Σε ποιο περιβάλλον όμως θα έλθει αυτό το τσουνάμι των περικοπών σε όλα τα επίπεδα;

Τα "κουπόνια" του κυρίου καθηγητή...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
 Από το Μαρικάκι

Θα επαναδιαπραγματευτεί ή δεν θα επαναδιαπραγματευτεί τελικά η κυβέρνηση το  μνημόνιο με τις Βρυξέλλες και τη Γερμανία; Με τον Γιάννη Στουρνάρα πλοηγό της Οικονομίας αυξάνονται οι πιθανότητες επαναδιαπραγμάτευσης. Έτσι όπως έχει ορκιστεί στο Μνημόνιο ο νέος «Τσάρος» , τον κόβουμε να επιστρέφει το μνημόνιο σε γερμανούς και τροϊκανούς, ως «λάιτ» και πολύ πιθανό να ζητήσει μια πιο σκληρή εκδοχή.
Ως γνωστόν έχουμε να κάνουμε με έναν ασυμβίβαστο πολέμιο του κράτους και ενθουσιώδη υπέρμαχο των ιδιωτικοποιήσεων, ο οποίος ήδη φαίνεται να έχει καταστρώσει ένα σχέδιο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.
Τι γίνεται όμως όταν τομείς που έχουν περάσει και στον ιδιωτικό τομέα αρχίζουν κι έχουν προβλήματα; Ε, μα τότε «ολίγον» χαρτζιλίκωμα απ’ το κράτος δεν βλάπτει.
Ιδού τι καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία των λειτουργών της ιδιωτικής εκπαίδευσης (ΟΙΕΛΕ) για τον καθηγητή (παραθέτουμε την ανακοίνωση αυτούσια, γιατί έχει ενδιαφέρον) για το πώς ο νέος υπουργός προωθεί την προοπτική της κρατικής επιχορήγησης των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων:
«Η υπουργοποίηση του Γιάννη Στουρνάρα, στο Υπουργείο Οικονομικών σηματοδοτεί άνοιγμα της Εκπαίδευσης στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οικονομικοί παράγοντες που επιχειρούν στο χώρο της Εκπαίδευσης προσβλέπουν με ελπίδες στο νέο Υπουργό.

Υπενθυμίζουμε πως ο κ. Στουρνάρας ήταν μέχρι πρότινος Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ, του επιστημονικού ινστιτούτου του ΣΕΒ. Το Φεβρουάριο του 2011 ο ΙΟΒΕ σε συνεργασία με το Σύνδεσμο Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων (ΣΙΕΙΕ) παρουσίασε μια αστήρικτη επιστημονικά «εντεταλμένη» έρευνα, η οποία κατέληγε σε δύο συμπεράσματα:

1. Ότι είναι άμεση η ανάγκη της ...κρατικής χρηματοδότησης των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων μέσω του συστήματος των εκπαιδευτικών κουπονιών (θεσμός έμπνευσης Μίλτον Φρήντμαν) το οποίο, όπου έχει εφαρμοστεί, ενίσχυσε τις εκπαιδευτικές ανισότητες, διογκώνοντας, παράλληλα, διαφθορά και διαπλοκή. Με λίγα λόγια, το κείμενο του ΙΟΒΕ, ενώ καταδικάζει, δήθεν, τον κρατισμό, από την πίσω πόρτα ζητά να μετατραπούν οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων σε κρατικοδίαιτους επιδοτούμενους επιχειρηματίες. Στην έρευνα αυτή απάντησαν με επιστολές τους ο πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ και καθηγητής του LSE, Νίκος Μουζέλης, και ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ, Μιχάλης Κουρουτός.

2. Ότι για όλα τα δεινά της ιδιωτικής εκπαίδευσης ευθύνεται το γεγονός ότι οι σχολάρχες δεν μπορούν να απολύουν ελεύθερα ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς κατηγορώντας το υπάρχον καθεστώς ως "κρατικίστικο".
Είναι τυχαίο ότι ήδη άρχισαν οι βολές από τα φίλια στις δυνάμεις της αγοράς έντυπα που ζητούν μετ’ επιτάσεως την εφαρμογή του θεσμού των εκπαιδευτικών κουπονιών στην Ελλάδα; Σημερινό «διαφημιστικό» δημοσίευμα στην εφημερίδα «Ημερησία» προβάλλει ως κεντρικό ζήτημα να επιτραπούν τα εκπαιδευτικά κουπόνια στα ιδιωτικά σχολεία, διεκτραγωδώντας την κατάσταση στην ιδιωτική εκπαίδευση και παρουσιάζοντας με επιλεκτικό τρόπο αναληθή στατιστικά στοιχεία. Επικαλείται, δε, για την τεκμηρίωση της θέσης της για τα κουπόνια την προαναφερθείσα δήθεν έρευνα του ΙΟΒΕ. Να προσθέσουμε πως η δημοσιογράφος δεν έκανε καν τον κόπο να ζητήσει την άποψη της ΟΙΕΛΕ ή των επιστημονικών ινστιτούτων που πραγματοποιούν εκπαιδευτικές έρευνες.

Γίνεται, επομένως, φανερό πως αντί να τεθεί ως πρώτη προτεραιότητα η αναβάθμιση της, εξαθλιωμένης από τις πολιτικές των τελευταίων ετών, δημόσιας εκπαίδευσης, ξεκινά η προσπάθεια των δυνάμεων της αγοράς για το ξεπούλημά της. Ο θεσμός των εκπαιδευτικών κουπονιών, όπου εφαρμόστηκε, συντέλεσε στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, στην όξυνση των εκπαιδευτικών, οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων και σε μεγάλα σκάνδαλα και υποθέσεις διαφθοράς. Η υπουργοποίηση του κ. Στουρνάρα αποτελεί προανάκρουσμα των προθέσεων όσων σκοπεύουν να προωθήσουν την ιδιωτικοποίηση (δηλαδή την αποκοινωνικοποίηση) της Εκπαίδευσης».
Το κράτος πολλοί εμίσησαν, το κρατικό χρήμα ουδείς!

 ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

«Σκέφτομαι θα πει αλλάζω»

Του Δημήτρη Μυ
Τον τίτλο του σημερινού σημειώματος τον δανειστήκαμε από τη σκέψη του Μπρεχτ («Ιστορίες του κ. Κόυνερ») και την ενδόμυχη ελπίδα (η οποία πάντα πεθαίνει τελευταία) ότι η ελληνική κοινωνία, παρά τα όσα βιώνει, εξακολουθεί να έχει ανοιχτά τα μάτια της, να βλέπει, να αντιλαμβάνεται, να σκέπτεται... Τα προφανή είναι αδιαμφισβήτητα: τα είδε χθες όλη η Ελλάδα και δεν αξίζει να αφιερώσουμε τίποτε περισσότερο από λίγες μόνο λέξεις.
Είδαμε, λοιπόν, ένα νέο άνδρα, πατριώτη και υπέρμαχο των ιδανικών της ελληνικής (Άριας μήπως;) φυλής πρώτα να επιτίθεται σε μια γυναίκα, μετά να δέρνει μια άλλη (να τον χαίρεται, πράγματι, η μανούλα του) και μετά να φεύγει σαν λαγός, για να κρυφτεί σαν απατεώνας του κοινού ποινικού δικαίου.
Ο εν λόγω κύριος, ο αρχηγός του και ο «στρατός» τους, νταήδες εκ του ασφαλούς (συνήθως δέρνουν ομαδικά), είναι μια καλή ευκαιρία (για όλους μας) να σκεφτούμε. Να σκεφτούμε και να αντιληφθούμε τι ακριβώς ζούμε, τι είναι ο φασισμός, τι ακριβώς αντιμετωπίζουμε, τι πρέπει να κάνουμε.
Είναι στοιχειώδες ιστορικό συμπέρασμα ότι σε συνθήκες (παρακμάζοντος καπιταλισμού) σαν αυτές που ζούμε «αρχίζει το ιστορικό έργο του φασισμού. Στήνει στα πόδια τους τις τάξεις που στέκονται αμέσως πάνω από το προλεταριάτο και φοβούνται μήπως κατρακυλήσουν στις γραμμές του, τις οργανώνει και τις στρατιωτικοποιεί». (Τρότσκι, «Και Τώρα;»).
Είναι προφανές ότι η φασιστική δεξαμενή στη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα είναι τεράστια:
«Το ανθρώπινο υλικό του ο φασισμός το βρίσκει ιδιαίτερα στους κόλπους της μικροαστικής τάξης, η οποία τελικά καταστρέφεται από το μεγάλο κεφάλαιο. Με τη σημερινή κοινωνική διάρθρωση, δεν υπάρχει σωτηρία γι’ αυτήν. Αλλά και εκείνη δεν βλέπει άλλη διέξοδο. Τη δυσαρέσκειά της, την εξέγερσή της, την απελπισία της οι φασίστες την αποστρέφουν από το μεγάλο κεφάλαιο και τη στρέφουν εναντίον των εργατών.
Μπορεί κανείς να πει για τον φασισμό ότι είναι μια χειρουργική επέμβαση για εξάρθρωση των εγκεφάλων των μικροαστών προς το συμφέρον των χειρότερων εχθρών τους. Έτσι το μεγάλο κεφάλαιο καταστρέφει πρώτα τις μεσαίες τάξεις και ύστερα, με την βοήθεια των πληρωμένων πρακτόρων του, των δημαγωγών φασιστών, στρέφει την απελπισμένη μικροαστική τάξη εναντίον του προλεταριάτου». (Τρότσκι, «Πού βαδίζει η Γαλλία;»).
Όσοι δεν αισθάνονται οικεία με τη μαρξιστική (υπό την ευρεία έννοια) προσέγγιση του Τρότσκι, ας αναζητήσουν την αμερικανική ματιά του Robert O. Paxton, στο περίφημο βιβλίο του «H Aνατομία του Φασισμού» (εκδόσεις Kέδρος). Παρουσιάζοντας το εν λόγω βιβλίο ο Λέανδρος Μπόλαρης γράφει σχετικά:
«Το βασικό προσόν του βιβλίου είναι η επιμονή του Πάξτον ότι τον φασισμό μπορούμε να τον κατανοήσουμε από τη λειτουργία που επιτελεί. Ο Πάξτον προτείνει μια εξέταση της ανάπτυξης του φασισμού σε πέντε στάδια: Τη δημιουργία του ως κινήματος, το ρίζωμά του στο πολιτικό σύστημα, την κατάληψη της εξουσίας, την άσκηση της εξουσίας και την πορεία του στο βάθος του χρόνου (“ριζοσπαστικοποίηση ή εντροπία”).
Σε κάθε ένα από αυτά τα βήματα, τα φασιστικά κινήματα έρχονται αντιμέτωπα με εντάσεις, διλήμματα και εσωτερικές συγκρούσεις. Χωρίς τη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος στους δρόμους, ο φασισμός δεν θα μπορούσε να “ριζώσει” στο πολιτικό σκηνικό. Και πάλι, από το σημείο αυτό μέχρι την κατάληψη της εξουσίας, χρειάζονταν μια σειρά από προϋποθέσεις και επιλογές».
Εδώ βρισκόμαστε, λοιπόν, ως κοινωνία. Βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο όπου ο ελληνικός φασισμός επιχειρεί να ριζώσει στο πολιτικό σκηνικό. Και επιβάλλεται, το οφείλουμε στην ιστορία, στους εαυτούς μας, μα κυρίως στα παιδιά μας και στο μέλλον, να ανοίξουμε τα μάτια, να δούμε, να αντιληφθούμε, να σκεφτούμε...
Δεν είναι τόσο δύσκολο. Αρκεί να θυμηθούμε κάποια άλλα λόγια του Μπρεχτ: «Τι να τον κάνω τον σκοπό σου; Η στάση σου μου αρκεί».
ΥΓ.: Το κείμενο αυτό κοσμεί ο πίνακας του Γιώργου Μπούτλα, «Λάθος χρόνος»

Παραμύθι δίχως τέλος ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Toυ Δημήτρη Μυ
Μας λένε ότι αν δεν τους ψηφίσουμε, χαθήκαμε. Αν δε δώσουμε αυτοδυναμία στον Σαμαρά ή αν δεν διαμορφώσουμε μια νέα σοσιαλεδεξιά νεοφιλελεύθερη πλειοψηφία υπό την ηγεσία Παπαδήμων, θα καταστρέψουμε τη χώρα και τους εαυτούς μας. Για ποια καταστροφή μιλούν και για ποιους κατεστραμμένους;
Ας ρίξουν μια ματιά στους αριθμούς, στους «δείκτες» και ας μας πουν αν η ανεργία, το κόστος διαβίωσης, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα, όπως αποτυπώνεται στους δικούς τους αριθμούς, δεν περιγράφει την καταστροφή της χώρας και του λαού της. Για ποια καταστροφή μιλούν λοιπόν; Για αυτήν που προκάλεσαν; Με ποιον τρόπο σκοπεύουν να μας σώσουν; Συνεχίζοντας την πολιτική της καταστροφής;
Κινδυνολογώντας ασύστολα μπας και αρπάξουν κανένα ψηφαλάκι, μας μιλούν για τα καλά και συμφέροντα της ευρωζώνης. Μόνο που πρόκειται για πρώην καλά (δανεικό χρήμα που μοιράστηκε σε εργολάβους μίζες και επιδοτήσεις για πολιτικούς πελάτες) και συμφέροντα των λίγων, ελαχίστων. Για τα συμφέροντα αυτών που ενώ έχουν κάνει την καβάτζα τους σε ευρώ έχουν τη δυνατότητα  να διαλέγουν από τις στρατιές των ανέργων τους καλύτερους και φθηνότερους για τις δουλειές τους. Για τα συμφέροντα, αυτών που έχουν τη δυνατότητα να περιμένουν τους πλειστηριασμούς για να μαζέψουν ότι ακίνητο δε μπορεί να εξυπηρετηθεί με κεφάλαιο και επιτόκια  σε ευρώ και μισθούς Μπαγκλαντές… Γι αυτό ζητούν την ψήφο μας, σε ένα τέτοιο περιβάλλον μας τοποθετούν, κάπως έτσι προσπαθούν να μας ξανα-εξαπατήσουν…
Μας δείχνουν την ευρωζώνη, λες και είναι ο παράδεισος. Και πράγματι για κάποιους είναι ο Παράδεισος. Αλλά όχι για όλους, όχι για τους πολλούς. Όπως διαβάζουμε, «στο υψηλότερο επίπεδο από τις αρχές Δεκεμβρίου σκαρφάλωσε τη Δευτέρα (χτες) η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αναφοράς, ενώ το ευρώ υποχώρησε κάτω από τα 1,30 δολάρια για πρώτη φορά το τελευταίο δίμηνο, καθώς εντείνονται οι ανησυχίες για την ικανότητα της ισπανικής κυβέρνησης να συγκρατήσει υπό έλεγχο τα δημόσια οικονομικά της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης. Η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αυξήθηκε έως 0,18% στο 6,16%, υψηλότερο επίπεδο από την 1η Δεκεμβρίου, όταν ευρωπαϊκή κρίση χρέους είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της.
»Ανοδικά κινούνται οι αποδόσερις και άλλων ευρωπαϊκών ομολόγων. Το ιταλικό 10ετές αυξήθηκε κατά 0,13% σε 5,65%, το βελγικό κατά 0,08% σε 3,47% και το πορτογαλικό κατά 0,06% σε 12,62%. Ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Λουίς ντε Γκίντος υποστήριξε, σε συνέντευξή του, ότι η νευρικότητα των αγορών μπορεί να συνεχιστεί λόγω των «αμφιβολιών για το ευρωπαϊκό σχέδιο» κατά της κρίσης. Εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για το ευρωπαϊκό σχέδιο και υπ' αυτήν την έννοια μπορεί να ξαναδούμε καταστάσεις όπως αυτές της περασμένης εβδομάδας».
Διαβάζουμε επίσης ότι «η Ελλάδα θα χρειαστεί κι άλλα χρήματα» όπως δήλωσε  ο επικεφαλής οικονομολόγος της ελβετικής τράπεζας UBS Αντρέας Χέφερτ, ο οποίος δεν αποκλείει έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, γεγονός το οποίο εκτιμά ότι θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και θα οδηγούσε, πιθανότατα, στην έξοδο και άλλες χώρες.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, ο Χέφερτ προειδοποίησε ότι η κρίση δεν έχει περάσει, αλλά θα επιστρέψει σε έξι έως δεκαοκτώ μήνες, λόγω τόσο της μεγάλης διαφοράς στην ανταγωνιστικότητα μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και της απουσίας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής.
Το στέλεχος της ελβετικής τράπεζας θεωρεί βέβαιο ότι μετά το 2014 θα χρειαστεί νέο σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα, ενώ σε ό,τι αφορά την πιθανότητα επιστροφής στην δραχμή, εξηγεί ότι θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα, καθώς το νόμισμα δεν θα είχε καμμία αξία. Η έξοδος, όμως, της χώρας από το ευρώ, επισήμανε, θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και τότε θα ετίθετο το ερώτημα «ποιος είναι ο επόμενος;», γεγονός το οποίο θα προκαλούσε τραπεζική κρίση στην Πορτογαλία.«Η Πορτογαλία θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το ευρώ. Κι όσο το κάνουν αυτό οι μικρές χώρες, εντάξει. Το πρόβλημα είναι εάν χρειαστεί να αποχωρήσει η Ιταλία», τονίζει ο κ. Χέφερτ…
Σε αυτόν τον «όμορφο κόσμο», τον παράδεισο της αρπαχτής μας έχουν στριμωγμένους. Και από πάνω μας ζητούν την συναίνεσή μας, δια της ψήφου μας. Για να μην καταστραφούμε…

"Ανοιχτές σχολές" δίχως ρεύμα...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Ο … αγώνας για «ανοιχτές σχολές» που έδωσε η Διαμαντοπούλου από τη θέση της υπουργού Παιδείας την προηγούμενη διετία, μαζί με τους "αγανακτισμένους" φοιτητές ενάντια στις καταλήψεις , τώρα δικαιώνεται.
Το κούρεμα τα ταμιακών διαθέσιμων στο οποίο εξαναγκάστηκαν τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, και τα προσκόμματα στη χρηματοδότηση που έθεσε ο νόμος 4009/2011, έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα απελπισίας και αδιεξόδου. Η ομαλή λειτουργία των ιδρυμάτων έχει διαταραχθεί ακόμη περισσότερο από την ψήφιση του νόμου και μετά οπότε άρχισε η περιπέτεια της ανάδειξης των Συμβουλίων Διοίκησης από τις διορισμένες από το υπουργείο εφορευτικές Επιτροπές. Κανένα ΑΕΙ δεν έχει εκλέξει νέα διοίκηση με βάση το νόμο ύστερα από τη γενικευμένη αντίδραση σημαντικής μερίδας πανεπιστημιακών και πρυτάνεων τόσο στην λογική της χειραγώγησης των ιδρυμάτων δια της σύνδεσης της χρηματοδότησης με όρους όπως τα όργανα διοίκησης , που συνιστά κατάλυση του αυτοδιοίκητου, όσο και στο χαρακτήρα των νέων διοικητικών οργάνων. Στην ουσία ο νόμος προσδιορίζει όπως αποδεικνύεται και στην πράξη ότι τα πανεπιστήμια ή θα διοικηθούν από τους «αρεστούς» ή δεν θα υπάρξουν.
Πλέον κινδυνεύει εν γένει η λειτουργία πολλών από αυτά αφού η χρηματοδότηση με το σταγονόμετρο (δωδεκατημόρια) και το κούρεμα, με δεδομένες τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις, σε λίγο δεν θα επιτρέπουν να πληρωθούν το ρεύμα και τα στοιχειώδη λειτουργικά έξοδα, όπως προειδοποιούν διάφοροι πρυτάνεις.
Μετά και το φιάσκο με την τροπολογία Μπαμπινιώτη για την αποσύνδεση της χρηματοδότησης από το νόμο που αποσύρθηκε ύστερα από τις πιέσεις της Διαμαντοπούλου, όπως καταγγέλλουν οι πρυτάνεις, πλέον οι τελευταίοι ετοιμάζονται να διεκδικήσουν δικαστικώς τα «κουρεμένα». Σύμφωνα με την ανακοίνωση της χθεσινής Έκτακτης Συνόδου των πρυτάνεων στο Λαύριο:
«Η σύνοδος των πρυτάνεων τονίζει εκ νέου το αδιέξοδο λειτουργίας των Πανεπιστημίων, ύστερα από το κούρεμα των λογαριασμών τους και τη μη έγκριση των προϋπολογισμών τους, με αποτέλεσμα τα Πανεπιστήμια να αδυνατούν να ανταποκριθούν ακόμη και στις πλέον στοιχειώδεις ανάγκες τους, όπως η φοιτητική μέριμνα, καθώς και το εκπαιδευτικό και ερευνητικό τους έργο» αναφέρεται στην ανακοίνωση της Συνόδου πρυτάνεων.

«Τα Πανεπιστήμια δεσμεύονται να ασκήσουν κάθε νόμιμο δικαίωμα για την επιστροφή των απολεσθέντων χρηματικών διαθεσίμων τους» καταλήγει η ίδια ανακοίνωση.
Μέχρι τότε όμως, πώς θα επιβιώσουν; Μήπως έρχονται τα δίδακτρα;

Ο ένας μας είπε "διεφθαρμένους", ο άλλος "φασίστες"...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Κατά τους κρατούντες τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα, κι ευρύτερα, συμβαίνουν μόνα τους ή ακόμη χειρότερα αν έχουν κάποια αιτία αυτή βρίσκεται σε «γονιδιακά» γνωρίσματα της κοινωνίας που εκδηλώνονται ανάλογα με τις συνθήκες και ουδόλως σχετίζονται με τα διάφορα πλέγματα κοινωνικοπολιτικών σχέσεων εξουσίας – πολιτών, κεφαλαίου – εργασίας, κλ.π, κ.λπ.
Έτσι και ο Βενιζέλος διαγιγνώσκει, ως άλλος «γιατρός» αυτός, τον «εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αυτό που ο ίδιος εννοεί «εκφασισμό» βεβαίως βεβαίως δεν είναι ο άνωθεν καλλιεργούμενος κοινωνικός αυτοματισμός που αποσκοπεί στο «διαίρει και βασίλευε» και υποθάλπει τον «αλληλοσπαραγμό» των κοινωνικών ομάδων προκειμένου να γίνεται η δουλεία που έχει δρομολογηθεί, αν όχι απρόσκοπτα τουλάχιστον με το κοινωνικό σύνολο, βυθισμένο στην πλειονότητά του, για το «τις πταίει» και για το που πάει το πράγμα.
Όχι. Ο Βενιζέλος θεωρεί «εκφασισμό» της κοινωνίας την αυξανόμενη, δίκαιη οργή απέναντι στην πολιτική εξόντωσης της κοινωνίας και ξεπουλήματος της χώρας και την ποικιλόμορφη εκδήλωσή της: γιαούρτια, κράξιμο, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταγγελίες και πάει λέγοντας.
Δηλαδή, αν ο Γιωργάκης μας είπε «διεφθαρμένους», ο Μπένι συνεχίζοντας την παράδοση του υβρισμού της κοινωνίας μας λέει και «φασίστες» και κάπως έτσι συντηρούν τις συνθήκες παράδοσης μας στην «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε και τα δύο και πολλά άλλα ακόμα.
Την ίδια ώρα η απελπισία για την βραχυπρόθεσμη επιβίωση – στις αρχές αυτής της ιστορίας ο ανεκδιήγητος, αρρωστημένα 'τροϊκανός", επικαλούνταν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής για να «στοιχειοθετήσει» την προωθούμενη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης – έχει προκαλέσει χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας με αποκορύφωμα, την «εμβληματική» αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα.
Την ίδια ώρα το ξύλο δεν βγαίνει από τον παράδεισο αλλά από τους κόλπους της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία χτυπάει χωρίς να προκληθεί όπου βρει «ψαχνό» από τον 19χρονο στην Κρήτη που μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Τζάννειο έως τους τόνους χημικών στις διαδηλώσεις, το ξύλο σε πολίτες, τα αυξανόμενα κρούσματα βίας έναντι εκπροσώπων των ΜΜΕ όπως συνέβη με τον πρόεδρο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ, ο οποίος από μια πισώπλατη γκλομπιά στο κεφάλι βρέθηκε από το καθήκον στο χειρουργείο.
Την ίδια ώρα τα μεγάλα ΜΜΕ, είτε ελέγχονται ευθέως από την κυβέρνηση είτε από συμφέροντα που στηρίζουν την κυβέρνηση όλο και περισσότερο απομακρύνονται από την ενημέρωση και συντάσσονται με τον «γκεμπελισμό», ή και τη λογοκρισία.

Όλα βαίνουν καλώς... προς την ξέρα...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Νέος άνεμος φυσάει πια στη χώρα:
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος του ΠΑΣΟΚ των 3.000.000 ψηφοφόρων το 2009, εκλέγεται, ως μοναδικός υποψηφίος, αρχηγός της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης» από 240.000 (οι κακοπροαίρετοι αμφισβητούν και αυτό το νούμερο) πολίτες της περίεργης όσο και θαρραλέας συνομοταξίας homus pasokus.
Ο Γιωργάκης μας, το καμάρι μας, αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό, αυτόν που δεν ήθελε να γίνει πολιτικός, αλλά επειδή τα βιώματά του ήταν τέτοια χαράμισε μια λαμπρή καριέρα ακαδημαϊκού στο ευρύ επιστημονικό πεδίο της πολιτικής φλυαρίας άνευ περιεχομένου και λογικής. Τώρα σκέφτεται να τα συνδυάσει ιδρύοντας Ακαδημία Δημοκρατίας για την εκπαίδευση πολιτικών !!! Ο ίδιος τα ζητήματα δημοκρατίας ως γνωστόν τα παίζει στα δάχτυλα, ανάμεσά τους κι εκείνο που του φόρεσε το δαχτυλίδι ο Σημίτης αρχές 2004.
Η Άννα, ο Λοβέρδος, ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης ξεριζώνουν τη διαφθορά από τη χώρα, στέλνοντας όλες τις σχετικές υποθέσεις στον εισαγγελέα: «μαϊμου» επιδόματα αναπηρίας, «μαϊμού» αγροτικές επιδοτήσεις, μιζαδόροι κι εκβιαστές δημόσιοι υπάλληλοι, κάθε μικρομεσαίος που «κατέστρεψε» τη χώρα θα πάρει σειρά για τον εισαγγελέα.
Επίσης, είναι προ των πυλών η εξάλειψη διαφόρων «ταμπού» που κράτησαν τη χώρα πίσω για δεκαετίες, όπως η μονιμότητα στο Δημόσιο. Ο ευρυμαθής κύριος Τόμσεν συνιστά απελευθέρωση από τα δεσμά του δημόσιου τομέα. Αλλά και από τα ταμπού των κλαδικών συμβάσεων, του μέσου ευρωπαϊκού μισθού, του κατώτατου μισθού, του επιδόματος εργασίας, της σύνταξης, της κοινωνικής αφάλισης, της δωρεάν υγείας και παιδείας. Όχι πια στους αναχρονισμούς, ας γίνουμε μια σύγχρονη κοινωνία, πιο «ζεν», με εργαζόμενους που προσφέρουν εθελοντική εργασία, έτσι, για το κάρμα τους...
Αναθάρρησα επίσης, γιατί οι εκτιμήσεις λένε ότι θα ξαναέχουμε Παπαδήμο μετά τις εκλογές. Με τίποτα δεν ήθελα να εξαφανιστεί αυτή η απόκοσμη, μηχανική φωνούλα, που ακούγεται μια φορά στου τόσο κι επαναφέρει λίγο τα τυμπανά μας σε μια αρμονία, μετά τους «αφρούς» - κάθε τρεις και λίγο – του Βενιζέλου. Κανονικά, οι εκλογές που επικυρώσουν την εκλογή του εκλεκτού, ίσως και να μην χρειάζονται, θα μπορούσαμε να κατέβουμσε στο Σύνταγμα και να ψηφίσουμε δια βοής, αλλά δεν το σκεφτήκανε καλά, γιατί μάλλον μέχρι τις εκλογές θα μας απελευθερώσουνε και από τα ταμού των μαζικών συναθροίσεων, κι έτσι χάνεται αυτή η δυνατότητα άμεσης δημοκρατίας και τι θα τους σούρνουν στα κανάλια μετά, δε λέγεται. Από την άλλη χρειάζονται εκλογές γιατί πως αλλιώς θα ξέρουμε πόσες ακριβώς έδρες θα μοιραστούν στη Βουλή τα δύο μεγάλα κι εθνοσωτήρια κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝουΔου. Από την άλλη παίζεται η τύχη του έθνους, δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα, εν προκειμένω τις βουλευτικές έδρες, που τις ξέρουν σαν την παλάμη των χεριών τους τόσα χρόνια; Σωστό κι αυτό, κι επιπλέον ο Τόμσεν δεν κήρυξε «ανένδοτο» στα ταμπού των κοινοβουλευτικών εδρών, οπότε, βουρ...Τελικά, οι εκλογές μάλλον δε χρειάζονται, έτσι για το πανηγύρι της Δημοκρατίας θα γίνουν....
Είναι μετά απ’ όλα τα παραπάνω, ν’ ανησυχούμε για τα ψωροδάνεια, που μας τα δίνουν σε αέρα κοπανιστό και τα πληρώνουμε πίσω με αίμα, ενώ το "πάρτι" συνεχίζεται στα ρετιρέ της εξουσίας;....

PSIτ - PSIτ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Του Δημήτρη Μυ
Όλα καλά λοιπόν: Κούρεμα και... γραμμή στον «συμβολαιογράφο» για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης (μέσα Μαρτίου), την επισφράγιση της γερμανικής ηγεμονίας επί των υπολοίπων εταίρων (Σύμφωνο Σταθερότητας, τέλη Μαρτίου) και, πριν τελειώσει όλη αυτή η θεσπέσια επιχείρηση «διάσωσης», πριν καταλαγιάσουν τα πανηγύρια και αντιληφθούμε τι ακριβώς συνέβη, κατευθείαν στην κάλπη για να μιλήσει ο ζαλισμένος αλλά κυρίαρχος λαός...
Πηγαίνοντας, λοιπόν, κουρεμένοι στην κάλπη και μέσα στη ζαλάδα που μπορεί να συνεπάγεται η αδυναμία μας να αντιληφθούμε ότι τελικά διασωθήκαμε, καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ότι:
● Ζούμε ήδη σε μια οικονομική έρημο.
● Ένα στα τρία μαγαζιά της Αθήνας έχει ήδη βάλει λουκέτο – και δεκάδες χιλιάδες σε όλη τη χώρα είναι έτοιμα.
● Η ανεργία σκαρφάλωσε ήδη πάνω από 21% (στο 24% με τη μακροχρόνια και μη καταγραφόμενη).
● Ένας στους δύο νέους είναι ήδη στην ανεργία.
● Στους αστέγους δεν βρίσκονται μόνο μεμονωμένα περιθωριοποιημένα άτομα, αλλά ολόκληρες οικογένειες.
Πριν πάμε στις εκλογές. η συγκυβέρνηση υπό τον μη εκλεγμένο τραπεζίτη πρωθυπουργό έχει να ολοκληρώσει μερικές ακόμη δουλίτσες:
● Μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης με θέμα τη «λήψη πολιτικών αποφάσεων για την πορεία των αναγκαίων δομικών αλλαγών» (διάβαζε αποφάσεις για κατάργηση οργανισμών του Δημοσίου, δηλαδή απολύσεις).
● Την υπογραφή – όπως είπαμε – του συμβολαίου με τα νέα δανεικά που θα ξεπληρώσουν τα παλιότερα και θα διατηρήσουν το χρέος στα ίδια (και πιθανότατα μεγαλύτερα) επίπεδα.
Στόχος των συγκυβερνώντων είναι, αφού τελειώσουν αυτοί με τις «λεπτομέρειες», να βρεθούμε μπροστά στην κάλπη αγνοώντας τι ακριβώς θα (μας) συμβεί από τον Ιούνιο κι έπειτα.
Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο «Ποντίκι» που κυκλοφόρησε χθες, από το καλοκαίρι κι έπειτα ξημερώνει ο πραγματικός «Τρίτος» Κόσμος μέσα στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε. Τον έχουν προετοιμάσει με κάθε λεπτομέρεια αυτοί που θα ζητήσουν την ψήφο μας είτε ως επιβράβευση της προσπάθειάς τους για τη διάσωσή μας, είτε ως μόνη διέξοδο για να αποφευχθεί η... ακυβερνησία.
ΥΓ.: Λέγεται ότι ο δικτάτορας Κονδύλης, με μια δόση... «αυτοκριτικής» και ίσως απογοήτευσης, είχε «αναφωνήσει»: «Αν ήξερα πόσο μ@λ@κες είσαστε, θα σας κυβερνούσα από δεκανέας». Κάπως έτσι το έχουν στο μυαλό τους οι σημερινοί πολιτικοί... υποδεκανείς.

ΔΝΤ - Γερμανία μάς στέλνουν εκτός ευρώ, αφού μας στύψουν ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Μια δυσνόητη συμφωνία, που είναι έτοιμη να τορπιλιστεί από το ΔΝΤ, σχηματίστηκε τα ξημερώματα της Τρίτης. Έχει τόσες παγίδες και προϋποθέσεις, ώστε, κρίνοντας από την εξωφρενική πορεία που έχει πάρει η ύφεση, μπορεί να ανατραπεί πλήρως μέχρι τον Ιούνιο.
Βέβαια η πρώτη κρίσιμη περίοδος είναι το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου, όταν το Δ.Σ. του ΔΝΤ θα συνεδριάσει για να αποφανθεί εάν θα συμμετέχει κατά το ένα τρίτο στο νέο δάνειο που αναμένεται να λάβει η χώρα μας. Εάν κρίνουμε από τη στάση της επικεφαλής του Κριστίν Λαγκάρντ, τίποτε δεν είναι δεδομένο. Οι βλέψεις του Ταμείου κρύβονται πάντα πίσω από τη συνήθη δικαιολογία ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες - μέλη του δεν θέλουν να βοηθήσουν άλλο την Ελλάδα.
Υποκρισία
Το λέμε αυτό διότι τα τελευταία εικοσιτετράωρα αξιωματούχοι του ΔΝΤ, με πρώτο και καλύτερο τον Πολ Τόμσεν, διέρρεαν προσεκτικά και μεθοδικά διάφορες ειδήσεις – περί μη αναστρέψιμης πορείας για την Ελλάδα - ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσιμης συνεδρίασης του Eurogroup, όπου Λαγκάρντ και Τόμσεν υποτίθεται ότι συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις για την απόφαση περί του νέου πακέτου.
Αποκορύφωμα της υποκρισίας ήταν το γεγονός ότι περί τα μεσάνυχτα της Δευτέρας το ΔΝΤ διέρρευσε στους «Financial Times » έκθεση που έλεγε λίγο - πολύ ότι τα πράγματα στην Ελλάδα δεν σώζονται και ότι, ακόμη και όλα να πάνε ρολόι με το νέο πρόγραμμα, η χώρα μας θα χρειαστεί άλλα 50 δισ. ευρώ σε δάνειο, πέρα από αυτό που έχει συμφωνηθεί.
Η έκθεση υποτίθεται ότι ήταν «αυστηρά απόρρητη» και ανέλυε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, έλεγε ότι το πρόγραμμα στήριξης της χώρας έχει εκτροχιαστεί πλήρως, ότι η ύφεση που θα δημιουργηθεί από τη δρακόντεια πολιτική λιτότητας θα είναι τόσο βαθιά ώστε δεν θα επιτρέψει την έξοδο της Ελλάδας από την παγίδα του χρέους μέσα στα επόμενα τρία χρόνια και ότι συνεπώς χρειάζονται νέα πακέτα στήριξης.
Βάσει ενός σεναρίου που περιλαμβάνει η έκθεση, το ελληνικό χρέος μέχρι το 2020 θα βρεθεί πολύ υψηλότερα από όσο υπολογίζεται, στο 160% του ΑΕΠ, έναντι στόχου για 120%. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα χρειαστεί πακέτο στήριξης 245 δισ. ευρώ, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ τα 170 δισ. ευρώ που προβλέπει η ευρωζώνη. Συγκεκριμένα η έκθεση του ΔΝΤ αναφέρει:
«Οι ελληνικές αρχές μπορεί να μην έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και στην προσαρμογή της πολιτικής με τον ρυθμό που οραματίζεται το βασικό σενάριο.
Ορισμένοι οικονομικοί παράγοντες μπορεί να αντισταθούν στη μεγαλύτερη ευελιξία των μισθών, η απελευθέρωση της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών ενδεχομένως να συνεχίσει να αντιμετωπίζει σθεναρές αντιδράσεις από τις ομάδες συμφερόντων κι οι μεταρρυθμίσεις για το επιχειρηματικό περιβάλλον ίσως βαλτώσουν από τις γραφειοκρατικές αναβολές».
Σύμφωνα με την έκθεση, προβληματισμός υπάρχει και για την ανταλλαγή ομολόγων που αναμένεται να ξεκινήσει στο πλαίσιο του PSI. Οι ιδιώτες καλούνται να ανταλλάξουν τα υφιστάμενα ελληνικά ομόλογα με νέα που έχουν εκδοθεί από το EFSF (30 δισ. ευρώ) και μακροπρόθεσμους τίτλους από το Ελληνικό Δημόσιο (70 δισ. ευρώ).
Στα όρια
Η διαδικασία δημιουργεί μια ομάδα «προνομιούχων» ομολογιούχων, οι οποίοι θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά στην προσέλκυση νέων επενδυτών όταν η Ελλάδα επιχειρήσει να βγει ξανά στις αγορές. «Είναι αβέβαιο πότε θα αποκατασταθεί η πρόσβαση στις αγορές τα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος», αναφέρει το ΔΝΤ. Η διαρροή είχε τη σημασία της, καθώς έσπειρε προβληματισμούς στα επιτελεία των χωρών - μελών της ευρωζώνης, που εκείνη την ώρα έκαναν το μεγάλο παζάρι στο Eurogroup. Μάλιστα έδωσε και λαβή στις σκληροπυρηνικές Ολλανδία, Γερμανία και Φινλανδία να τραβήξουν κι άλλο το σχοινί με το πρόσχημα «γιατί να δώσουμε λεφτά, αφού δεν θα γίνει τίποτε».
Αποτέλεσμα ήταν οι διαπραγματεύσεις να φθάσουν σε οριακό σημείο και η Ελλάδα να έρθει μια ανάσα πριν από την άτακτη πτώχευση. Οι Γερμανοί και το ΔΝΤ απαίτησαν από τους ιδιώτες επενδυτές - κυριολεκτικά στο παρά πέντε – να αναλάβουν περισσότερα χρέη, θεωρώντας πως δεν υπήρχε περίπτωση ο Τσαρλς Νταλάρα να δεχθεί. Με αυτό τον τρόπο θα ερχόταν το ναυάγιο στη συμφωνία και οι αγορές θα έπαιρναν το...σήμα.
Όμως με την παρέμβαση των Γάλλων, του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και της Κομισιόν, ο Νταλάρα έκανε πίσω και έτσι υπήρξε η συμφωνία.
Το ΔΝΤ, παρ’ όλα αυτά, βγήκε αμέσως μετά και διά στόματος Λαγκάρντ άφησε να εννοηθεί ότι ακόμη όλα παίζονται. Η αμηχανία για το ότι το ΔΝΤ θα αποφασίσει για την Ελλάδα σε τρεις εβδομάδες, σε συνδυασμό με την «απόρρητη» έκθεση που διέρρευσε, έκανε τις αγορές να αγνοήσουν τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup και να αρχίσουν το σφυροκόπημα.
Όλα δείχνουν, όπως έχουμε γράψει εδώ και εβδομάδες, ότι ΔΝΤ και Γερμανία έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια πλήρη χρεοκοπία. Το θέμα - γι’ αυτούς - είναι απλώς... το πότε θα γίνει.
Απόφαση - λαιμητόμος
Δεν είναι βεβαίως μόνο οι κινήσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες. Εάν διαβάσει προσεκτικά κάποιος το κείμενο της απόφασης του Eurogroup, θα διαπιστώσει ότι έχει διπλό νόημα.
Κι αυτό επειδή, παρότι όλοι έχουν διαπιστώσει την αδυναμία των μέτρων που ανακοινώνονταν εδώ και δύο χρόνια, επιμένουν ότι τώρα, με την ύφεση να χτυπάει κόκκινο, πρέπει να εφαρμόσουμε μέτρα και διαρθρωτικές αλλαγές που υποτίθεται ότι θα φέρουν ανταγωνιστικότητα και θα αντιμετωπίσουν την ύφεση, αλλά στην πραγματικότητα βυθίζουν τη χώρα στη φτώχεια.
Πέρα από αυτό, οι διαρθρωτικές αλλαγές που ζητούνται χρειάζονται τεχνογνωσία, η οποία δεν υπάρχει και, εάν υποθέσουμε ότι θα έρθει με την ασφυκτική εποπτεία, πάλι θα χρειαστούν χρόνια. Κι όμως, αξιώνουν από την Ελλάδα να τις υλοποιήσει μόλις σε μερικούς μήνες, παρότι γνωρίζουν ότι αυτή η τακτική θα έχει καταστροφικό αποτέλεσμα!
Καθώς λοιπόν οι ξένοι το ξέρουν καλά, επέβαλαν ρήτρα προτεραιότητας στην εξυπηρέτηση του χρέους σε σχέση με τις υπόλοιπες δαπάνες του Δημοσίου. Τι κρύβει πίσω της αυτή η ρήτρα; Ότι η χώρα ή θα κάνει ό,τι πρέπει (γι’ αυτούς) ή θα οδηγηθεί οικειοθελώς, υπό την πίεση της κοινωνικής αντίδρασης και της γενικευμένης δυσφορίας, στο αίτημα εξόδου από το ευρώ.
♦ Η Ελλάδα, βάσει της συμφωνίας, υποχρεούται το τελευταίο δεκαήμερο κάθε τριμήνου να γνωστοποιεί στον προσωρινό μηχανισμό (EFSF) το ποσό που απαιτείται για τόκους και λήξεις δανείων του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ, ΟΤΑ κ.ά.) το τρίμηνο που ακολουθεί.
♦ Ακολούθως η κυβέρνηση και η τρόικα θα συνεννοούνται για το μέρος του ποσού που θα καλυφθεί από τη δόση του δανείου και για εκείνο που αναλογεί στην Ελλάδα.
Τα αναλογούντα ποσά θα κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος και θα «κλειδώνουν» για την εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα, μάλιστα, δεσμεύεται να νομοθετήσει την κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του χρέους σε σχέση με τις υπόλοιπες δαπάνες του Δημοσίου, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να χρειαστεί και πρόβλεψη φρένου χρέους στο Σύνταγμα, όπως έπραξε ήδη η Ισπανία.
Με την παραπάνω διαδικασία θεωρείται πως μειώνεται σημαντικά η απειλή χρεοκοπίας της Ελλάδας έναντι των δανειστών, παραμένει όμως ο κίνδυνος εσωτερικής στάσης πληρωμών.
Έτσι, η Ευρώπη διασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με την απειλή χρεοκοπίας της χώρας, παρά μόνο αν η τελευταία αποφασίσει, υπό συνθήκες εντεινόμενης ύφεσης και γενικευμένης κοινωνικής αντίδρασης, να ζητήσει την έξοδό της από το ευρώ, προχωρώντας ταυτόχρονα σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους.
Ο προϋπολογισμός ...τρύπησε πριν αρχίσει η εφαρμογή του
Το γεγονός βέβαια ότι με τη διενέργεια του PSI το σύνολο σχεδόν του ελληνικού χρέους μεταφέρεται σε αγγλικό δίκαιο δεν αφήνει και πολλά περιθώρια νέας αναδιάρθρωσης. Άρα, αργά η γρήγορα, οι πιέσεις θα είναι τέτοιες ώστε εμείς οι ίδιοι θα... παρακαλάμε να βγούμε από το ευρώ. Ήδη τα επιτελεία των χωρών της Ε.Ε. εργάζονται και οχυρώνονται προς αυτή την κατεύθυνση, ώστε να έχουν το μικρότερο δυνατό κόστος από μια τέτοια εξέλιξη.
Οι αριθμοί δείχνουν ότι η Ελλάδα βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς τα εκεί. Ο αναθεωρημένος προϋπολογισμός του 2012 δείχνει ότι μέσα σε έναν μόνο μήνα δημιουργήθηκε μαύρη τρύπα άλλων 3 δισ. ευρώ στα έσοδα. Δηλαδή η εφαρμογή του προϋπολογισμού φέτος δεν έχει ακόμα καν αρχίσει και ήδη... ναυάγησε! Αυτό συνεπάγεται ότι θα χρειαστούν νέα μέτρα ώστε να κλείσει η τρύπα. Για την ακρίβεια προβλέπονται «εξοικονομήσεις»:
♦ 100 εκατ. ευρώ από τις δαπάνες του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
♦ 300 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις για προγράμματα εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων.
♦ 50 εκατ. ευρώ από τις αποζημιώσεις εφημεριών των γιατρών του ΕΣΥ.
♦ 43 εκατ. ευρώ από πολυτεκνικά επιδόματα.
♦ 25 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού για επιχορηγήσεις.
♦ 26 εκατ. ευρώ από τις επιχορηγήσεις που παρέχει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
♦ 60 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για χρηματοδοτούμενα προγράμματα από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης.
♦ 65 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Παιδείας.
♦ 205 εκατ. ευρώ από τις περικοπές στα ειδικά μισθολόγια.
♦ 386 εκατ. ευρώ από την περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
♦ 576 εκατ. από τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης.
♦ 66 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Οικονομικών για συντάξεις δημοσίων λειτουργών.
♦ 15,4 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις του υπουργείου Εργασίας για επιχορήγηση στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ για τον κλάδο σύνταξης του ΤΑΠ - ΟΤΕ.
♦ 21,3 εκατ. ευρώ από τις πιστώσεις για αντιπαροχή έναντι της ενσωματωμένης στη ΔΕΗ περιουσίας των τομέων ασφάλισης προσωπικού ΔΕΗ.
♦ 400 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Στο παραπάνω ποσό πρέπει να προστεθούν και περικοπές 1% στις δαπάνες για λειτουργικά έξοδα, μετακινήσεις και προμήθειες σε όλα τα υπουργεία πλην του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Και όλα αυτά γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό...

Επιστολή Τσίπρα σε Ευρωπαίους αξιωματούχους ...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ..
Επιστολή προς τους αρχηγούς των κρατών της Ευρωζώνης και τους προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έστειλε ο πρόεδρος της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.
Στην επιστολή κάνει λόγο για έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης τονίζοντας ότι «δεν έχει εκλεγεί, δεν απολαμβάνει της λαϊκής υποστήριξης και έχει συνειδητά και συστηματικά πράξει ενάντια στη θέληση του ελληνικού λαού».
Ολόκληρη η επιστολή του κ. Τσίπρα έχει ως εξής:
«Αξιότιμοι κύριοι,
Σας αποστέλλω την παρούσα επιστολή προκειμένου να θέσω υπό την προσοχή σας ένα δημοκρατικό ζήτημα επείγουσας σημασίας για την Ελλάδα. Το ζήτημα αυτό έχει να κάνει με τις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν τις προηγούμενες δύο ημέρες από την παρούσα κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ο κ. Λουκάς Παπαδήμος. Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει εκλεγεί, δεν απολαμβάνει της λαϊκής υποστήριξης και έχει συνειδητά και συστηματικά πράξει ενάντια στη θέληση του ελληνικού λαού. Αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να δεσμεύσει μια χώρα και το λαό της για τα επόμενα χρόνια και τις επόμενες γενιές. Ένα τέτοιο έλλειμμα νομιμοποίησης έρχεται επίσης σε σύγκρουση με την πλούσια δημοκρατική παράδοση της δικής σας χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, αν συνεχιστεί, θα δημιουργήσει κακό προηγούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη συνολικά, οι οποίες, πάνω από όλα, έχουν μια κοινή κληρονομιά πολιτικών και δημοκρατικών παραδόσεων, που πρέπει να γίνει σεβαστή. Όσο μεγάλη κι αν είναι η σοβαρότητα των περιστάσεων που αντιμετωπίζουν -επί των οποίων υπάρχει πεδίο διαφωνιών- δεν μπορούν με κανένα τρόπο να ακυρώσουν τη δημοκρατία.
Η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου απορρέει από τα παρακάτω δεδομένα:
1. Τα δύο πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση δεν έχουν τη λαϊκή εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν την Ελλάδα σε συνθήκες και συμφωνίες τέτοιου τύπου. Οι εκπρόσωποί τους εξελέγησαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 με βάση πολιτικά προγράμματα εκ διαμέτρου αντίθετα με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την προηγηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου και τις πολιτικές που διαπραγματεύεται σήμερα η παρούσα κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Τρόικα και το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (ΔΧΙ) για το μέλλον. Τα δύο κόμματα που συνιστούν την παρούσα κυβέρνηση έχουν καταγεγραμμένο ιστορικό λεηλασίας των δημοσίων πόρων και είναι υπεύθυνα για την παρούσα οικονομική κατάσταση.
2. Ο ελληνικός λαός έχει παραπληροφορηθεί και εξαπατηθεί συστηματικά για την ένταση και τη διάρκεια των μέτρων λιτότητας, από την πρώτη εφαρμογή τους το 2010. Ως συνέπεια αυτού, έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, η ευρέως παραδεκτή - εντός της χώρας μου και στο εξωτερικό- κατάφωρη αποτυχία αυτών των μέτρων να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα δημοσιονομικά προβλήματα που υποτίθεται ότι θα επιλύονταν τα προηγούμενα δύο χρόνια και η πενταετής περίοδος της διαρκώς αυξανόμενης ύφεσης, έχει περαιτέρω νομιμοποιήσει το αίτημα για αλλαγή πολιτικής, ώστε να αποκατασταθεί η κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη και συνεπώς η προοπτική της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
3. Πιο συγκεκριμένα, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου παρέχει μόνο τις ελάχιστες και μερικές φορές ακόμη και παραπλανητικές πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που διαπραγματεύεται εν κρυπτώ. Δεν έχει αναπτύξει και δεν έχει επιτρέψει να αναπτυχθεί καμία ενημερωτική δημόσια συζήτηση για τις ιδιαιτέρως σοβαρές, συνεπαγόμενες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει στερηθεί του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της λεπτομερούς αξιολόγησης τους. Η επονομαζόμενη δεύτερη διάσωση ψηφίστηκε μέσω μιας έκτακτης συνοπτικής διαδικασίας, μέσα σε μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση, μιας Κυριακής. Η κύρια πτυχή αυτής της ψηφοφορίας αφορούσε το αίτημα της κυβέρνησης για εν λευκώ εξουσιοδότηση επί σχεδόν κενών κειμένων, τα οποία, μολαταύτα, θα δεσμεύσουν τη χώρα μας για τα επόμενα χρόνια.
4. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις συμφωνίες, το περιεχόμενό τους φαίνεται πως είναι τέτοιο, ώστε να δεσμεύει τον ελληνικό λαό για τις επόμενες γενιές. Για τέτοιες δεσμεύσεις, η παρούσα κυβέρνηση και η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα έπρεπε τουλάχιστον να ζητήσει καθαρή και ανανεωμένη εντολή.
5. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις κινήσεις της κυβέρνησης, η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε με πολλούς και ποικιλόμορφους τρόπους, είναι η σχεδόν ομόφωνη εναντίωσή του σε αυτές. Πιο συγκεκριμένα, κατά τα τελευταία δύο χρόνια ο ελληνικός λαός, σε ολόκληρη τη χώρα εκφράζει την αντίθεσή του στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω, μεταξύ άλλων, επαναλαμβανόμενων γενικών απεργιών και διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, καταλήψεων, επιστολών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων και άλλων μορφών προσωπικής επικοινωνίας με τα μέλη του Κοινοβουλίου. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο επέλεξε να αγνοήσει τη φωνή των πολιτών, αλλά, επιπλέον, προσπάθησε να την καταπνίξει, μερικές φορές ακόμη και βίαια, προκειμένου να συνεχίσει, με αντιδημοκρατικό τρόπο, τις πολιτικές που έχουν ήδη αποδειχθεί καταστροφικές για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία.
Για όλους αυτούς τους λόγους, σας γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνησή του. Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί.
Αλέξης Τσίπρας
Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ»

Οι διδαχές της Άννας...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Η Διαμαντοπούλου έχει πετύχει μια σαφή κατάκτηση στην πολιτική της διαδρομή τα τελευταία δύο – δυόμισι χρόνια: άλλα να κηρύττει ως υπουργός Παιδείας και άλλα ως επίδοξη δελφίνος και πρωτομαστόρισσα της συγκυβέρνησης και της αγαστής συνεργασίας με την αντιπροσωπεία των θεσμικών εκβιαστών της χώρας.
Ως υπουργός Παιδείας έχει κάνει σημαία την Αξιολόγηση και τη Λογοδοσία (όλων των άλλων πλην της ίδιας), τον σεβασμό στους κανόνες, τους θεσμούς και τους νόμους. Το πόσο τα εννοεί όμως ως γενικές και απαράβατες αρχές φαίνεται από τις πυκνές πολιτικές παρεμβάσεις της. Εδώ και καιρό πασχίζει να περάσει το μήνυμα ότι οι εκλογές πρέπει πάση θυσία να αποφευχθούν: οι εκλογές είναι έσχατος λαϊκισμός στην παρούσα φάση, οι εκλογές θα είναι καταστροφή για τη χώρα, οι εκλογές οδηγούν σε βέβαιη χρεοκοπία.
Η υπουργός Αξιολόγησης φαίνεται ότι έχει αρχές δύο ή και περισσότερων ταχυτήτων κι εν προκειμένω προτιμά τον διορισμό μιας κυβέρνησης έξω από τη δύσκολη διαδικασία της αξιολόγησης στην κάλπη. Εξ ου και η πρόταση να βγουν μπροστά έξι υπουργοί οι οποίοι θα αναλάβουν τους κρίσιμους τομείς ώστε να προωθήσουν όλα τα μέτρα ως τον Ιούνιο και θα είναι αποφασισμένοι να μ η ν κατέβουν στις επόμενες εκλογές.
Η Διαμαντοπούλου λοιπόν προεξοφλεί το αποτέλεσμα της Αξιολόγησης της κυβέρνησης από το λαό, αλλά αδιαφορεί κιόλας. Η έγνοια είναι μόνο να γίνει η δουλειά και ο μόνος τρόπος είναι ο εκφοβισμός με τις έκτακτες συνθήκες της επικείμενης χρεοκοπίας που «δικαιολογεί» υποτίθεται την καταπάτηση κάθε έννοιας νομιμότητας και εν τέλει του Συντάγματος.
Καλή η Δημοκρατία, αλλά μόνο για τα σχολικά βιβλία ή ακόμη καλύτερα (μιας και αυτά είναι είδος εν ανεπαρκεία) για τις ημερίδες που εντάσσονται στην επικοινωνιακή στρατηγική της υπουργού όπου ανεμπόδιστα εκφωνεί κακοχωνεμένες εκθέσεις ιδεών…
Από μια υπουργό Παιδείας, πολύ διδακτικό πράγματι...

Η απλή μέθοδος των... τριών...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Του Δημήτρη Μυ

Το πρόβλημα τίθεται ως εξής: Έχουμε τρεις πολιτικούς αρχηγούς. «Καπέλο» από πάνω τους, «μοντελάκι»... αγορασμένο απ’ έξω, ο μη εκλεγμένος πρωθυπουργός, ο οποίος συνεννοείται (συγγνώμη... «διαπραγματεύεται»...) με τους τοκογλύφους για να μας... διασώσουν. Το ζητούμενο, ο άγνωστος Χ, έχει να κάνει με τον χρόνο επιβίωσης των τριών πολιτικών αρχηγών, των κομμάτων τους και του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Κι αυτός ο χρόνος εξαντλείται όσο πολλαπλασιάζονται οι συσκέψεις των Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Ο χρόνος τους εξαντλείται μαζί με τους ψηφοφόρους τους...

● Ο Γιώργος Παπανδρέου το γνωρίζει καλύτερα από τους άλλους δύο.

● Ο Καρατζαφέρης αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να έχει και τη δεξιά του... ολόκληρη και την ακροδεξιά του χορτάτη.

● Ο Σαμαράς κατανοεί ότι, αφού δεν εισέπραξε από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να κυβερνήσει (μόνος του).

Τα δημοσκοπικά νούμερα δίνουν απάντηση σε δύο συναφή ερωτήματα κοινής πολιτικής λογικής: Τι έχει να περιμένει η ελληνική κοινωνία από τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς; Ποια είναι η χρησιμότητά τους αφού τη δουλειά την κάνει ο Παπαδήμος;

Από την άλλη μεριά τι ρόλο βαράνε οι αρχηγοί και τα κόμματά τους συνυπογράφοντας τη λαίλαπα που αποδεκατίζει την παρούσα και τις επόμενες γενιές;

Κάποιοι, ανάμεσά τους και οι τρεις αξιότιμοι πολιτικοί αρχηγοί, ξεχνούν ότι τα κόμματα υπάρχουν επειδή εκφράζουν δεδομένες κοινωνικές δυνάμεις και συσχετισμούς. Δίχως τη διαρκή σύνδεσή τους με αυτές τις δυνάμεις, απλώς δεν υπάρχουν. Μετατρέπονται σε μαριονέτες που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι για να νομιμοποιήσουν τους όρους των τοκογλύφων και, τελικά, μαραίνονται και εξαφανίζονται.

Δεν θα διακινδύνευε ιδιαίτερα αν κάποιος στοιχημάτιζε σήμερα στο πολιτικό τέλος των τριών συνεταίρων στην εταιρεία Μνημόνιο Α.Ε., που έχει πάρει στα χέρια της τις τύχες της χώρας και προωθεί την ανταγωνιστικότητα διά της εξαφανίσεως του πληθυσμού της.

Δεν χρειάζεται σοφία για να αντιληφθεί κανείς πως τα κόμματα (και οι αρχηγοί τους) που ακολουθούν τις εντολές των τοκογλύφων και όχι τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας είναι χρήσιμα μόνο ως δημοκρατικό ντεκόρ του σκηνικού εκτροπής και αξεσουάρ νομιμοποίησης αρίστων, τεχνοκρατών και λοιπών αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών λογικών και δυνάμεων.

Κάποια στιγμή όμως θα γίνουν εκλογές... Ή μήπως όχι;

Προκάτ συγκυβερνήσεις...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Η εικόνα διάλυσης που εμφάνισε η κυβέρνηση Παπαδήμου την περασμένη Τρίτη στη Βουλή, κατά την ψηφοφορία για το «μεταρρυθμιστικό» πολυνομοσχέδιο, πρέπει να έχει εκθέσει πολύ άσχημα όσους εσχάτως
- όπως π.χ. υπουργοί, ο ΛΑΟΣ και άλλοι πολλοί
- έχουν βάλει στην ατζέντα τους μια κυβέρνηση «τύπου Παπαδήμου» και για μετά τις επόμενες εκλογές.
Πολύ περισσότερο εκθέτει ως κουτοπόνηρες τις αναφορές περί «κυβέρνησης αρίστων», ιδιαιτέρως όταν αυτοί που τις διατυπώνουν - παρότι ανήκουν στο πολιτικό συνονθύλευμα που διέλυσε και πτωχεύει τη χώρα - περιλαμβάνουν αρρήτως αλλά σαφώς τους... εαυτούς τους μεταξύ των υποτιθέμενων «αρίστων».
Φυσικά όλα αυτά δεν λέγονται ούτε τυχαία ούτε απρογραμμάτιστα, απλώς για να πει ο καθένας την ανοησία του. Μεταφορείς είναι οι άνθρωποι των απόψεων και των επιθυμιών δανειστών και τρόικας. Μια ματιά σε όσα είπαν την Τρίτη κάποιοι κατ’ εξοχήν... «αρμόδιοι» για τα εσωτερικά πολιτικά της χώρας μας είναι ενδεικτικά:
1 Ο επίτροπος για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις Όλι Ρεν: «Είναι ξεκάθαρο ότι χρειαζόμαστε σαφείς δεσμεύσεις από όλες τις πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, ώστε να υπάρχει σαφής στήριξη στο νέο πρόγραμμα. Αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να πετύχει το νέο ελληνικό πρόγραμμα».
2 Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: «Η Ελλάδα πρέπει να υλοποιήσει ό,τι συμφώνησε. (...) Όλα τα κόμματα στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών, πρέπει να συναινέσουν στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνηθεί με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ».
3 Η υπουργός Οικονομικών της Αυστρίας Μαρία Φέκτερ: «Στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην Ελλάδα πως περιμένουμε περισσότερα, σε ό,τι αφορά τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι και, μόνο όταν δούμε γραπτό μήνυμα μπροστά μας στο τραπέζι, μπορούμε να συ ζητήσουμε για περαιτέρω βοήθεια».
Στην πραγματικότητα με το αίτημα για νέες γραπτές δεσμεύσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων -όλων, όπως λέει ο Σόιμπλε, ή των τριών συγκυβερνώντων, όπως λέει η κοινή λογική – ζητείται η πολιτική δέσμευση για πιστή τήρηση όχι μόνο των ήδη συμφωνηθέντων, αλλά και όσων θα προβληθούν ως απαιτήσεις και εκβιασμοί στην πορεία προς την ολοκλήρωση του τριπτύχου
♦ ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης χρέους (PSI),
♦ νέο δάνειο από την τρόικα,
♦ νέα υφεσιακά μέτρα και γενικό ξεπούλημα για την υποτιθέμενη... αποκατάσταση της δημοσιονομικής καταστροφής που προκλήθηκε λόγω της ύφεσης.

Στημένο παιχνίδι
Η κοινή δέσμευση στην πραγματικότητα προεξοφλεί ότι οι τρεις πολιτικές δυνάμεις θα συνυπογράψουν την πλήρη εφαρμογή ενός πολιτικού προγράμματος με βάθος τουλάχιστον μιας δεκαετίας. Επιπλέον θα συνομολογήσουν ότι δεν υφίσταται περιθώριο κανενός είδους... «επαναδιαπραγμάτευσης» όσων συμφωνηθούν σήμερα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο το PSI, το νέο δάνειο και όλα τα - δίχως τέλος - μέτρα αποτελούν ένα ενιαίο πακέτο, με το κάθε επιμέρους συστατικό του να αποτελεί προϋπόθεση για τα άλλα δύο.
Έτσι όμως προδιαγράφεται και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας: συγκυβερνήσεις εκ των προτέρων δεσμευμένες σε ένα προαποφασισμένο πρόγραμμα. Ποιο κόμμα, με εκ των προτέρων υποθηκευμένες τις πολιτικές του επιλογές, θα θελήσει να κυβερνήσει μόνο του επισύροντας την οργή μιας κοινωνίας που έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια αντοχής της; Ούτε καν η... «αντιμνημονιακή» Ν.Δ., αν υποτεθεί ότι θα κατάφερνε να διαψεύσει τα προγνωστικά και να κερδίσει αυτοδυναμία.
Ένας σταθερά «μεγάλος» κυβερνητικός συνασπισμός, με τη δύναμη των εταίρων του να αυξομειώνεται, με κάποιους να μπαίνουν στο σχήμα και άλλους να αποσύρονται έως ότου ανασυγκροτηθούν, είναι το επιθυμητό μοντέλο διακυβέρνησης. Με την επιλογή ενός σχήματος «αρίστων» (με... νονά την Άννα Διαμαντοπούλου και με ερώτημα όχι μόνο τη σύνθεση, τα κριτήρια, αλλά και τη διαδικασία συγκρότησής του) να αποτελεί το επόμενο βήμα σε περίπτωση πολιτικού αδιεξόδου.
Πιάνουν θέσεις
Στο πλαίσιο αυτό παρατηρούνται οι ηχηρές -αλλά και άκομψες ή υστερικές ή απλώς... αστείες - διαφοροποιήσεις υπουργών του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, οι αναφορές πότε σε «μακελειό», πότε του είδους «δεν διάβασα το μνημόνιο», πότε περί... κοινωνικής δικαιοσύνης, πότε περί προσωπικής θυσίας για τη σωτηρία της χώρας.
Χωρίς να είναι καν ορατό το μέλλον του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο στην κάλπη, αλλά και ως προς τη συνοχή του και τη βιωσιμότητά του στη σημερινή μορφή, στελέχη και επίδοξοι αρχηγοί του προσπαθούν πάση θυσία να κερδίσουν μια θέση στο σκηνικό -«χυλό» που ετοιμάζουν δανειστές και επιτηρητές.
Την ίδια ώρα ο ΛΑΟΣ ετοιμάζεται να κατακτήσει μια μονιμότερη θέση στη διακυβέρνηση, η Ντόρα Μπακογιάννη προετοιμάζει τη δική της θέση σε αυτό το ελεγχόμενο πολιτικό σκηνικό - έστω και ατομικά, αν δεν μπει στη Βουλή ως κόμμα - και η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη ταλανίζεται από τις προσωπικές φιλοδοξίες μερίδας στελεχών που βλέπουν τον εαυτό τους ως μελλοντικούς μνηστήρες υπουργικών και άλλων θώκων εφαρμόζοντας το μνημόνιο (!!!) ή ως... διαδόχους του ρημαγμένου ΠΑΣΟΚ στην Κεντροαριστερά.
Και όλα αυτά ενώ το κυβερνητικό «μοντέλο Παπαδήμου» δείχνει τα πολύ στενά όριά του όχι μόνο με την εικόνα οπερέτας που έδειξε προχθές στη Βουλή, αλλά και με τις συνεχείς τριβές μεταξύ των εταίρων του. Ο ρόλος του διαχειριστή της χρεοκοπίας αποδεικνύεται πάρα πολύ δύσκολος ήδη πριν αυτή επέλθει. Αν είτε ένα προσωρινά διαχειρίσιμο «πιστωτικό γεγονός» είτε μια (ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη) χρεοκοπία είναι το επόμενο βήμα, ποιος είναι βέβαιος ότι μπορεί να το διαχειριστεί με «οικουμενικά» πολιτικά τρικ;
Η ομπρέλα της τρόικας δεν θα είναι αρκετή, αφού ήδη έχουν δρομολογηθεί κατακλυσμιαίες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Οι οποίες πολύ δύσκολα θα ανακοπούν. Ιδού η Ρόδος, λοιπόν, ιδού και το... «πήδημα» - κυριολεκτικό και μεταφορικό...

Άντε πάλι απ την αρχή…

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...
Του Δημήτρη Μυ
Το μήνυμα- εκβιασμός των πιστωτών έχει ήδη διατυπωθεί , πριν οι άνθρωποί τους (κλιμάκιο της τρόικας) φτάσει στην Αθήνα. Ετσι άλλωστε διατυπώνονται τα τελεσίγραφα, πριν οι «μπράβοι» αναλάβουν να καθαρίσουν.
Στις μέρες μας είναι πολύ συνηθισμένο οι εκβιασμοί να διατυπώνονται δημόσια, με δημοσιεύματα. Έτσι λοιπόν, εσωτερικό έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο επικαλείται το γερμανικό περιοδικό Spiegel, κρίνει ως ανεπαρκές το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, όσα κι αν πληρώσαμε, όσο κι αν στραγγίξαμε, όσο κι αν πάνω από 3,5 εκατομμύρια Ελληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, δεν είναι αρκετά. Οι τοκογλύφοι θέλουν κι άλλο.
Όπως μεταδίδει το Reuters, το γερμανικό περιοδικό εκτιμά ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διατηρεί αμφιβολίες για την ικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίσει τα προβλήματα χρέους της και θεωρεί ότι προκειμένου η χώρα να αποφύγει τη χρεοκοπία και να επιτύχει τους στόχους που έχουν συμφωνηθεί με τους πιστωτές της, θα πρέπει είτε (α) να ληφθούν νέα μέτρα λιτότητας, είτε (β) να αυξηθεί η παρεχόμενη βοήθεια από τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, νέα μέτρα, νέα δανεικά, νέες υποθήκες…
Τι ζητούν οι αξιότιμες αγορές και οι φίλτατοι εταίροι; Τα γνωστά, σε γενικές γραμμές:

• Απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015
• Μείωση αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα
• Κατάργηση 13^ου -14^ου μισθού
• Ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και πόρων

Η κυβέρνηση (Παπαδήμου) των πιστωτών, είναι έτοιμη να κάνει τα καθήκον της.
Όπως αναφέρει Το Βήμα της Κυριακής, οι εκπρόσωποι των δανειστών απέστειλαν νέο e-mail στην κυβέρνηση, ζητώντας να συμφωνήσουν οι κοινωνικοί εταίροι επί των αιτημάτων ή να επιβληθούν αυτά με τη μορφή νομοθετικής ρύθμισης. Ποια είναι τα αιτήματα; εργοδότες και εργαζόμενοι συμφωνήσουν με τις απαιτήσεις της τρόικας για μείωση αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, πάγωμα ωριμάνσεων και μείωση εισφορών!
Θα αντισταθεί η κυβέρνηση στις απαιτήσεις των πιστωτών; Το… άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

"400 ευρώ, να τ'αφήσω;" | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Από το Μαρικάκι
Η «κόκκινη γραμμή» για τον Λουκά Παπαδήμο είναι η σωτηρία της χώρας, οπότε να κοιμάστε όλοι ήσυχοι. Όπως ο ίδιος όρισε την «σωτηρία», αυτή μάλλον ταυτίζεται με το δίπολο παραμονή στο ευρώ – ανταγωνιστικότητα. Και τι ανταγωνιστικότητα! Του θανατά. Με μισθούς επιπέδου ... δαπέδου! Γιατί όπως ο ίδιος επίσης μας εξήγησε είναι βλακείες όλα αυτά τα «κεκτημένα» που πάνε και βάζουν διάφοροι συνδικαλισταραίοι (για την τιμή των όπλων κι αυτοί και υπό την πίεση της κοινωνίας) ως βάση συζήτησης. Ποια κεκτημένα και κουραφέξαλα, έχουμε βαθιά ύφεση, μεσαίωνα, τι δεν καταλαβαίνετε ακριβώς; Ρηντ μάι λιπς γιου μπάσταρντς, «δεν μπορούμε να ξεκινάμε το διάλογο από τη βάση δεδομένων και αμετακίνητων κεκτημένων, διότι αύριο κινδυνεύουμε να μην έχουμε τίποτα». Πώς το λένε ρε παιδί μου; Άτακτη χρεοκοπία... γκέγκε; Αντερστάντ; Καπίτο; Το’ χεις;
Με άλλα λογια για τον Lucas Papademos μία βάση υπάρχει, η μηδενική. Μάλιστα από αυτή τη βάση σχεδιάζει να κάνει και «διαπραγματεύσεις» με την τρόικα – η οποία πρφανώς ήταν αυτή που του υπαγόρευσε το σημείο εκκίνησης, αν και μετά τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, αυτά τα πράγματα γίνονται και ανακλαστικά, ο μαθητής ξέρει πολύ καλά τι θα ζητήσει ο δάσκαλος και παίρνει την πρωτοβουλία να βγει μπροστά.
Να υποθέσουμε λοιπόν ότι η σκληρή «διαπραγμάτευση» θα πάει κάπως έτσι: « Πόσα μας δίνετε Mr Blue Eyes για βασικό μισθό: 200 ευρώ, 300 ευρώ, άντε 400; Καλά είναι ; Να το αφήσω; Ε, να μη γίνουμε και Βουλγαρία με τη μία, δεν συμφωνείτε κι εσείς Mr Blue Eyes»;
Η ανταγωνιστικότητα δεν είναι απλό πράγμα, άλλωστε, θέλει (ανθρωπο)θυσίες. Όπως σημείωσε και το Bloomberg όσο περισσότερο καιρό επιμένει η υψηλή ανεργία, τόσο καλύτερα για τη διατήρηση του μισθολογικού κόστους σε χαμηλά επίπεδα και για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε... κινεζοεπίπεδα (λέμε τώρα).
Τώρα, αν η πολλή ανταγωνιστικότητα θα μας μεταλλάξει ως λαό προσδίδοντάς μας – στα πλαίσια του διεθνισμού αυτό και της αλληλεγγύης των λαών - όλο και περισσότερο ασιατικά βιολογικά χαρακτηριστικά (σχιστά μάτια, κίτρινο δέρμα, πρόκα μαλλί)ε, είπαμε, η σωτηρία της χώρας προέχει.
Υποθέτουμε ότι η «σωτηρία της χώρας» θα προέχει ακόμη κι αν κατέβουν οι εξωγήινοι και μπάσουν το 99% των Ελλήνων σε ένα διαστημόπλοιο και ύστερα εξαφανιστούν κάπου στο Γαλαξία. Πιθανότατα τότε είναι που θα σωθεί η χώρα, από τη χαίνουσα πληγή της, δηλαδή τους ίδιους τους πολίτες της και τον «κακό εαυτό» τους.
Ελλείψει εξωγήινων, όμως, θα μας εφαρμόσουν ... ανταγωνιστικότητα...

Τα ταμπού που δεν έχει η τρόικα....

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Aπό το Μαρικάκι
O Mr Blue Eyes στο συνέδριο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης έκανε την «παραχώρηση» να δεχτεί ότι η τρόικα έκανε λάθος και κατά την άποψή τους αυτό αφορούσε την επιβολή όλων των μέτρων ταυτόχρονα. Κι επίσης δεν υπολόγισε το «επιβαρυμένο οικονομικό περιβάλλον» που έβαλε πρόσθετο βάρος στην ελληνική οικονομία. Ωστόσο αν η τρόικα κάνει που και που κανά «λαθάκι» δεν είναι θέμα, δεν ξεσηκώενι ποτέ την κριτική ή τη χλεύη με την κατηγορία της «ανικανότητας», της «αναποτελεσματικότητας», της «ανευθυνότητας». Ίσως γιατί τα «λάθη» της τρόικας , δεν είναι και τόσο «λάθη».
Εξάλλου δεν πρόκειται παρά για τακτική της παραχώρησης ενός μικρού λάθους για να τονιστεί ένα ασύγκριτα μεγαλύτερο που έχει διαπράξει ο εκάστοτε συναμιλητής μας.
Είπε λοιπόν στη συνέχεια ο Mr Blue Eyes, ότι για να πετύχει το πρόγραμμα η Ελλάδα πρέπει να ξεπεράσει τα ταμπού της. Όπου ταμπού η πολιτική συναίνεση, το κοινωνικό κράτος, το δημόσιο κ.λπ.
Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλους φόρους πρέπει να ξεπουληθείτε, διεμήνυσε. Σύμφωνα με το in.gr
«Έχουμε φτάσει στο ανώτατο όριο αναφορικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί με αύξηση της φορολογίας». Αντιθέτως, ανάφερε πως υπάρχει άμεση ανάγκη για «επιθετική» μείωση του Κράτους, ακόμα και με κλείσιμο φορέων, θέματα που έως τώρα ήταν ταμπού.

«Πώς θα πετύχει το πρόγραμμα αν δεν ξεπεράσετε τα ταμπού» αναρωτήθηκε.

«Η Ελλάδα πρέπει να εξετάσει πιο επιθετικά το θέμα του κλεισίματος κρατικών επιχειρήσεων κα οργανισμών και ίσως πρέπει να δεχθεί σε αυτή τη διαδικασία μη εθελοντικές περικοπές θέσεων εργασίας« είπε χαρακτηριστικά.
Προφανώς, εφόσον δεν είμαστε εμείς στη θέση του ισχυρού δεν μπορούμε να αξιώσουμε από τον Mr Blue Eyes να ξεπεράσει τα δικά του ταμπού και των ομοίων του στην τρόικα, τη διεθνή ελίτ και την κυβέρνηση, όλες δηλαδή εκείνες τις προκαταλήψεις υπέρ της ελεύθερης αγοράς, που στην παρούσα φάση έχουν φέρει τον κόσμο στα πρόθυρα παγκόσμιας έκρηξης.
Να του αναγνωρίσουμε πάντως ότι ο ίδιος και οι όμοιοι του έχουν ξεπεράσει δύο από τα βασικά ταμπού του δυτικού πολιτισμού: τον κανιβαλισμό και τον φόνο. Μπορεί ο ίδιος να μην τρώει ανθρώπους με τα ίδια του τα δοντάκια η πολιτική όμως που υπηρετεί (συγνώμη, ήθελα να πω η «τεχνογνωσία» που μας προσφέρει) τους καταβροχθίζει κατά εκατοντάδες. Όσο για το φόνο αυτός ως γνωστόν δεν έχει μόνο φυσικούς αλλά και ηθικούς αυτουργούς οι οποίοι καμιά φορά είναι οι χειρότεροι.

Τα παγκάκια και τα στασίδια...

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ...

Από το Μαρικάκι
Δεν είναι ν’ απορεί κανείς για την απόφαση της δημοτικής αρχής του Γ. Καμίνη να ξηλώσει τα παγκάκια της Κλαυθμώνος υπέρ... αναπλάσεως της πλατείας (λέμε τώρα) και κατά της κατακλίσεως αστέγων εν όψει μάλιστα Χριστουγέννων που ο κόσμος θα θέλει να κάνει τα ψώνια του στο κέντρο των Αθηνών χωρίς φόβο και χωρίς τύψεις βρε αδερφέ.
Δεν είναι να απορεί κανείς, γιατί αυτό είναι το DNA της ακραίας, εγκληματικής πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα: ό,τι μας περισσεύει και δεν βοηθάει τους αριθμούς, το πετάμε, το κόβουμε, το στέλνουμε να πάει από εκεί πού ‘ρθε.
Η πολιτική της βύθισης των δημόσιων δαπανών συνεχώς πετάει ανθρώπους στο δρόμο, αλλά τότε το κακό φαίνεται και προκαλεί συναισθηματικές αντιδράσεις που δεν επιτρέπουν να θαυμάσουμε τους αριθμούς (ποιους αριθμούς δηλαδή; τους μονίμως ριγμένους έξω;), της μείωσης του δημοσίου, της μείωσης των ελλειμμάτων και όποιων άλλων αριθμών νομίζουν ότι πάνε καλά.
Έτσι οι άστεγοι αυξάνονται και πληθύνονται κι από την πλατεία Βάθης και την Ομόνοια ανεβαίνουν Κλαυθμώνος και πλατεία Κοραή και στον περίβολο της Εθνικής Βιβλιοθήκης και φτάνουν μέχρι και το Σύνταγμα καμιά φορά. Ώρα είναι να τρυπώσουν και στο αμέριμνο Κολωνάκι. Το κακό για τον Καμίνη είναι πάντως ότι επιβιώνουν και χωρίς τα παγκάκια του, απόδειξη τα χαρτονένια στρώματα που πλεόν κατακλύζουν την Κλαυθμώνος.
Την ίδια ώρα 20.000 δημόσιοι υπάλληλοι πετιούνται στο «δρόμο» κι αυτοί και ... έχει ο Θεός. Μέχρι να κάψουνε το «λίπος» μιας ζωής (αποταμιεύσεις, περιουσίες) θα δούνε τι θα κάνουνε με δουλειά μέσα στον επόμενο χρόνο. Τώρα τι προοπτικές έχει κανείς για εργασιακή αποκατάσταση σε περιβάλλον μαζικής εξόδου στην ανεργία – η οποία αναμένεται να χτυπήσει το 28% εντός του 2012 - και αυξητικής ύφεσης...Ντελίβερι και βγάλε...
Μην ανησυχείτε έρχονται τα πλεονάσματα του Βενιζέλου και των άλλων παιδιών της συγκυβέρνησης που έπιασαν στασίδι στην εξουσία και δεν θ’ αφήσουν παγκάκι για παγκάκι όρθιο...