Θλιβερές υποσημειώσεις της Iστορίας...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποντικι...

Ποιος Κολοκοτρώνης και ποιος Καραϊσκάκης; Οι ήρωες της ιστορίας αυτού του τόπου υποκλίνονται και παραμερίζουν μπροστά στους γίγαντες Σαμαρά και Βενιζέλο

που νίκησαν τους τοκογλύφους και απελευθέρωσαν την πατρίδα! Προς τιμή τους, λοιπόν, οι γραμμές που ακολουθούν:
Τότε, μέσα στη φωτιά της επανάστασης του 1821, «οι ξένοι τραπεζίτες, με συνεργούς τους ντόπιους κοτζαμπάσηδες, τους Φαναριώτες και τους πάμπλουτους καραβοκυραίους, κατάφεραν να ωφελήσουν μονάχα τον μπεζαχτά τους και τους ξένους τυχοδιώκτες απ' τα δύο δάνεια της επανάστασης» (Ν. Μπελογιάννης, «Το Ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»).
Τώρα, με την ηρωική ηγεσία Σαμαρά - Βενιζέλου, ο λογαριασμός πόσα δηλαδή τσέπωσαν (με πολλούς και διάφορους τρόπους) ξένοι και ντόπιοι τραπεζίτες (και νταβατζήδες) δεν έχει γίνει ακόμη. Για την ακρίβεια είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον να μετρήσει πόσα ακριβώς έχουν καταβάλει οι εργαζόμενοι και πόσα ακόμη επιπλέον χρωστάει η χώρα.
Τότε, η ελληνική κυβέρνηση του Άργους «πήρε 348.000 λίρες σε μετρητά και 11.900 σε πολεμοφόδια», αλλά «38.000 από τις 348.000 μείνανε στο Λονδίνο. Κατάντησε δηλαδή να πάρουμε μόλις 310.000 λίρες, ενώ στα βιβλία των τοκογλύφων η Ελλάδα ήταν χρεωμένη με 800.000!» (Ν. Μπελογιάννης, «Το Ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»).

Finito la musica, passato la festa...

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...

Το δικαίωμα στην ελπίδα (που, όπως είναι γνωστό, πεθαίνει τελευταία) μπορεί να είναι το τελευταίο ανθρώπινο καταφύγιο, δεν μπορεί όμως να περιγράψει καμία πολιτική διέξοδο. Υπ' αυτή την έννοια τα όσα είπε ο πρωθυπουρ­γός Αντώνης Σαμαράς ενώπιον του Ευρωπαϊ­κού Κοινοβουλίου μπορεί κανείς να τα ακούσει ως τις τελευταίες (ανεκπλήρωτες) επιθυμίες κά­ποιου του οποίου ολοκληρώνεται ο (πολιτικός) βίος.

Πρώτη, σημαντικότερη και καταδικασμένη να μην εκπληρωθεί από τις επιθυμίες που εξέφρασε ο πρωθυπουργός στην ομιλία του είναι στις ευ­ρωεκλογές να μην ψηφίσουν οι πολίτες με την πικρή αίσθηση της κρίσης, αλλά με την αίσθηση ότι η Ευρώπη γίνεται καλύτερη. Με άλλα λόγια, ο Αντώνης Σαμαράς ζητά από την ελληνική κοινωνία να ξεχάσει την πραγματικότητα που βιώνει για χάρη μιας νεφελώδους, απροσδιόριστης και παράλογης υπόσχεσης: ότι «η Ευρώπη γίνεται καλύτερη».
Πρόκειται για άποψη με την οποία είναι απίθα­νο να συμφωνήσει η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, του οποίου η πραγματικότη­τα περιγράφεται σαφέστατα (και) από τους στατι­στικούς δείκτες: ανεργία, υποαπασχόληση, εισοδηματικές περικοπές, υπερφορολόγηση κ.λπ.

Οι αριθμοί του success story...

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...

Παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα από τα υπεύθυνα χείλη του πρωθυπουργού Σαμαρά, του αντιπροέδρου  Βενιζέλου και των υπουργών της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, παρά τις διαβεβαιώσεις των τηλεοπτικών ειδημόνων «ότι σωθήκαμε σε λίγο» και ότι «όλα πάνε καλά», η πραγματικότητα  των αριθμών δε συμφωνεί μαζί τους. Ας πάμε, λοιπόν, στους αριθμούς που προφανώς έχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία από τις διαβεβαιώσεις τους …

Σύμφωνα  με τα  στοιχεία δύο ερευνών της ΕΛΣΤΑΤ (Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών) και (Έρευνα Οικογενειακών προυπολογισμών 2012) προκύπτει (ανάμεσα σε άλλα) ότι:

•Η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών, για το 2012, ανήλθε στα 1.637,10 ευρώ, καταγράφοντας μείωση κατά 10,2%, σε σύγκριση µε το 2011. Σε πραγματικούς όρους, η μέση μηνιαία δαπάνη μειώθηκε, κατά 11,6%, λόγω της επίδρασης του πληθωρισμού, σύμφωνα µε τον ∆είκτη Τιµών Καταναλωτή του έτους 2012.

Υπηρέτες, αλλά όχι του λαού...

Δημητρης Μηλακας, απο το Ποντικι...

Βλέπουµε αυτές τις μέρες την κυβέρνηση σε συνα­γερμό και τον πρωθυπουργό αρματωμένο, να δίνει, λέει, τη μάχη για να πείσει τους εταίρους και δα­νειστές μας να μην επιβληθούν νέα μέτρα. Την ίδια στιγμή, ακούμε και διαβάζουμε για τα ήδη αποφα­σισμένα μέτρα που θα υλοποιηθούν από τον ερχό­μενο χρόνο και περιλαμβάνουν ακόμη μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ.
 
Ήδη, μ’ αυτές τις ειδήσεις, η αντάρτικη αμφίεση των κυ­ρίων Σαμαρά και Βενιζέλου αρχίζει να ξεθωριάζει και το στρατιωτικό χακί απαλύνει στα μάτια μας σε τόνους ροζ.

Οι όποιες ψευδαισθήσεις διατηρούν οι αμετανόητα εύπιστοι περί των διαθέσεων της κυβέρνησης να δώσει μάχη με τους δανειστές διαλύονται από την επόμενη πληροφορία των ημερών: Όπως είπε ο κύ­ριος Όλι Ρεν απαντώντας σε ερώτηση της Νάντιας Βαλαβάνη του ΣΥΡΙΖΑ, μια χώρα της ευρωζώνης, η Ελλάδα για παράδειγμα, θα είναι σε καθεστώς αυστηρότατης επιτήρησης μέχρι να ξεπληρώσει το 75% του χρέους της προς αυτήν.

Αυτό, με πολύ απλά λόγια, σημαίνει ότι η Ελλάδα με τα 250 δισ. χρέος και με τους τρέχοντες ρυθμούς απο­πληρωμής θα βρίσκεται σε αυστηρή επιτήρηση για καμιά... διακοσαριά χρόνια.

Προφανώς, όλα αυτά είναι γνωστά στον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Ξέρουν ότι η μάχη την οποία υποτίθεται ότι δίνουν, έχει ήδη χαθεί, μαζί με τον πό­λεμο που ουδέποτε έγινε, καθώς τα κόμματα εξου­σίας παραδόθηκαν αμαχητί στους τοκογλύφους.

Όλα τα υπόλοιπα, αυτοί δηλαδή οι παιάνες της αντί­στασης που μοιράζονται σαν παρτιτούρες από τη Συγγρού και τη Χ. Τρικούπη για να τραγουδήσουν οι καλλιτέχνες της ενημέρωσης το βραδάκι στα τηλε­οπτικά παράθυρα, ακούγονται σαν συγχορδία της ορχήστρας του κυβερνητικού Τιτανικού, ο οποίος έχει ήδη χτυπήσει στο παγόβουνο. Πόσος χρόνος απομένει για τη βύθισή του; Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα.

Αυτό, ωστόσο, που όλοι αντιλαμβάνονται είναι πως, με οποιοδήποτε ένδυμα και αν εμφανίζονται οι σημε­ρινοί κυβερνήτες του τόπου, δεν μπορούν να κρύ­ψουν πια αυτό που ακριβώς είναι: υπηρέτες (όχι του λαού, αλλά των) τοκογλύφων αφεντάδων.

Η νεοφιλελεύθερη άκρο-δεξιά βία...

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...

Την ωμή βία την είδαμε στο Κερατσίνι και ενδεχομένως θυμήθηκαν κάποιοι παλιότεροι και έμαθαν οι νεότεροι τι είναι και τι σημαίνει ναζισμός. Αυτό ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας εμποδίσει να συνεχίσουμε να βλέπουμε το θερμοκήπιο αυτής της βίας.

Ο ναζισμός φυτρώνει στην ύφεση και καλλιεργείται από τους κηπουρούς των πολιτικών των μνημονίων. Οι δανειστές με τις τοκογλυφικές απαιτήσεις τους και το εγχώριο πολιτικό προσωπικό που έχει αναλάβει να τις ικανοποιήσει σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας είναι οι παραγωγοί της βίας που συγκλονίζει εδώ και τρία χρόνια τη χώρα.

Οι φασίστες, ναζιστές, χρυσαυγίτες είναι απλώς τα χρήσιμα (αξιοποιήσιμα) υποπροϊόντα/κατακάθια αυτής της διαδικασίας. Η δουλειά που τους έχει ανατεθεί είναι ο εκφοβισμός και η παραπλάνηση.

Κάπως έτσι ίσως, φοβισμένοι και αποσβολωμένοι από την παρέλαση των ναζιστών, μας διαφεύγει ότι η βίαιη επέλαση εναντίον μας συνεχίζεται. Όχι από τους ψευτόμαγκες με τα μαύρα, αλλά από τους γιάπηδες με τα κοστούμια. Αυτούς (τους τροικανούς) που χτες (Κυριακάτικα) επέστρεψαν για να συνεχίσουν το βίαιο και καταστροφικό τους έργο.

Η σφαγή των ανυποψίαστων βοοειδών...

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...

Στις μεγάλες κτηνοτροφικές γραμμές παραγωγής ο δρόμος που ακολουθεί το κοπάδι βαδίζοντας στο σφαγείο αλλάζει καθημερινά, διότι παρατηρήθηκε ότι αυτή η πορεία θανάτου δημιουργούσε επιθανάτιο στρες στα μελλοθάνατα... ζωντανά.

Κάτι σαν το στρες των εργαζομένων των ημερών μας, που έχουν ήδη δει τον πέλεκυ να καρατομεί χιλιάδες συναδέλφους τους, αλλά θέλουν ακόμη να ελπίζουν πως οι εκκαθαρίσεις αφορούν το... διπλανό κοπάδι.

Η εξασφάλιση ενός ξαφνικού και χωρίς στρες θανάτου, που εγγυώνται οι πιστοποιημένες προδιαγραφές των μεγάλων σφαγείων στον πολιτισμένο κόσμο, μοιάζει με μια εκδήλωση ευαισθησίας και καλοσύνης για τα ζωντανά. Μοιάζει, αλλά δεν είναι...

Η μεγάλη... απόδραση....

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...

Η απόδραση από την πραγματικότητα είναι κάποιες φορές απαραίτητη και, έως έναν βαθμό, μια ευεργετική προσωπική διαδικασία. Το να ζει κάποιος στον κόσμο του υπήρξε ένα συνηθισμένο μοντέλο συμπεριφοράς, ειδικά την εποχή της «ευημερίας», τότε δηλαδή που με εύκολα δανεικά μπορούσε κάποιος να εμφανίζεται σαν αυτό που θα ήθελε να είναι. Σήμερα, καλώς ή κακώς, η πραγματικότητα έχει πάψει να διακρίνεται από την ελαστικότητα με την οποία μας είχε συνηθίσει. Με άλλα λόγια, είναι πολύ πιο δύσκολο κάποιος να παραστήσει αυτό που δεν είναι.

Υπ’ αυτήν την έννοια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δεν πείθουν κανέναν στην προσπάθεια που καταβάλλουν να εμφανιστούν ότι δήθεν διαφωνούν, παλεύουν και ενδεχομένως «τσαμπουκαλεύονται» με τους δανειστές. Όλοι ξέρουν πια ότι η κυβέρνηση δίνει λόγο και για το τελευταίο… «σέντσι» στους υπαλλήλους της τρόικας. Ουσιαστικά, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του είναι υπάλληλοι των υπαλλήλων των δανειστών.

Να ζήσετε να το θυμόσαστε...

του Δημητρη Μηλακα, απο το Ποντικι...
Το – μια φορά κι έναν καιρό – Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα μας έχει αφήσει χρόνους εδώ και καιρό. Άρχισε να αργοπεθαίνει από την εποχή που κάποιοι (πολλοί) απ’ τους... συντρόφους άρχισαν να ανακαλύπτουν την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας με τις Mercedes, τα κότερα και τα δωράκια. Από τότε και κάθε 3 Σεπτέμβρη τελείται το μνημόσυνο του μακαρίτη...

Κατά κανόνα, για τις μεγάλες κληρονομιές, απαιτείται κάποιος χρόνος για να ξεκοκαλιστούν από τους απογόνους. Φωτεινή εξαίρεση ο Γιώργος Παπανδρέου, που χρειάστηκε μόλις ένα εξάμηνο στην πρωθυπουργία για να «φάει» μέχρι σέντσι το τεράστιο προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο που του παρέδωσαν οι πρωθυπουργοί παππούς και πατέρας του.

Βέβαια, απ’ αυτή την κληρονομιά έφαγαν και άλλοι. Πρώτοι και καλύτεροι οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές του πρωθυπουργού Σημίτη. Ήταν αυτοί που μέσα σε δυο τετραετίες ολοκλήρωσαν με... γερμανική μεθοδικότητα το έργο της αφυδάτωσης του ΠΑΣΟΚ από κάθε ρανίδα σοσιαλιστικής αντίληψης και το μετέτρεψαν σε κόμμα - ευνούχο του νεοφιλελευθερισμού.

Εξέχουσες προσωπικότητες μετείχαν με βουλιμία σ’ αυτό το μεγάλο φαγοπότι της σοσιαλ - σοσιαλδημοκρατικής κληρονομιάς: Βενιζέλος, Πάγκαλος, Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος, Βερελής, Τσουκάτος, Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Σηφουνάκης, Παπουτσής και άπειροι άλλοι, από την κορυφή ώς τον πάτο της κομματικής νομενκλατούρας, έζησαν ημέρες πολιτικής δόξας.

Κάποιοι από δαύτους μαζεύτηκαν (και) χθες, 3 του Σεπτέμβρη, για να δουν αν έχει απομείνει τίποτε από την κληρονομιά που τους επέτρεψε να τα καλοβολέψουν τόσα χρόνια. Η τρυφηλότητα μέσα στην οποία πέρασαν τον βίο τους, ωστόσο, έχει και τις επιπτώσεις της, μια από τις οποίες είναι η μυωπία. Η πολιτική μυωπία, εν προκειμένω.

Κοίτα να δεις…

Δημήτρης Μηλάκας,  απο το Ποντικι...

«Αν δεν γίνουν οι απολύσεις, αν δεν προχωρήσει η κινητικότητα και η διαθεσιμότητα στους χρόνους που έχουν συμφωνηθεί, δεν πρόκειται ούτε καν να πάρουμε τις επόμενες δόσεις», απείλησε χτες - μεταφέροντας τον εκβιασμό των δανειστών - ο Στουρνάρας με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Real News».

Έχοντας αποδεχτεί με εξαιρετικό ζήλο το ρόλο του διορισμένου (από τους δανειστές) τοποτηρητή και διαχειριστή της ελληνικής αποικίας χρέους, ο Στουρνάρας με τη μέγιστη δυνατή βία που μπορεί να ασκήσει ο λόγος και οι πράξεις (νομοθετικού περιεχομένου) του, δηλώνει την ετοιμότητά του να κάνει τη δουλειά που έχει αναλάβει: να επαναδιατυπώνει τους εκβιασμούς των δανειστών για μια σειρά ζητημάτων.

Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι στο αμέσως προσεχές διάστημα να τον ακούσουμε - τον διορισμένο υπουργό οικονομικών - και άλλους συναδέλφους του στη ΠΑΣΟΚΟΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ συγκυβέρνηση να μας λένε ότι δε θα πάρουμε την επόμενη δόση…

• Αν δεν βγουν στον πλειστηριασμό τα σπίτια μας
• Αν δεν κοπούν τα δώρα στους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα
• Αν δεν κλείσουν νοσοκομεία
• Αν δεν περιοριστούν τα σχολεία
• Αν δεν πέσει ο βασικός μισθός στα 400…τόσα
• Αν δεν συμπαρασυρθούν  ανάλογα με τους μισθούς και οι συντάξεις
• Αν δεν απελευθερωθούν οι απολύσεις
• Αν δεν ξεπουληθεί στα γρήγορα ό,τι μας ζητούν (οι δανειστές) να ξεπουλήσουμε τζάμπα.

Αν λοιπόν δε γίνουν όλα τα πιο πάνω, μαζί με εκατοντάδες άλλα πιθανά  προαπαιτούμενα που μπορούν  να περάσουν απ’ το μυαλό κάποιου εκ των… ευαίσθητων δανειστών μας, τότε, όπως μας φοβερίζει ο Στουρνάρας, δε θα πάρουμε τη δόση και δε θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και θα καταστραφούμε!!!

Να λοιπόν που ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι λοιποί κουρασμένοι ή ακούραστοι (να ψηφίζουν μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και μέτρα επί μέτρων) Βουλευτές, υπενθυμίζουν τον εκβιασμό με τον οποίο κρατήθηκαν και ελπίζουν ότι θα κρατηθούν στην καρέκλα: ή αντέχετε άνευ σιέλου ή δε θα πάρουμε τη δόση και θα μας πετάξουν έξω από το ευρώ…

Ενδεχομένως οι εν λόγω κυβερνητικοί πλειοψηφούντες, εξ αιτίας των τακτικών - καθημερινών θα λέγαμε -… περιπτύξεων τους με τους Γερμανούς και τους λοιπούς δανειστές να έχασαν το φως τους (ίσως και την ακοή τους)  αδυνατώντας να δουν και να ακούσουν το αυτονόητο: Η πολιτική τους οδηγεί σε τοίχο. Σ’ αυτόν που ήδη έχουν πέσει το 1,5 εκατ. άνεργοι και το 50% των άνεργων νέων. Στον τοίχο της ανέχειας που κουτουλάνε οι εναπομείναντες  εργαζόμενοι.

Έ!  Όλοι αυτοί είναι πάρα πολλοί και έχουν περάσει ήδη πολλά για να εξακολουθούν να δουλεύονται ψιλό γαζί από τύπους σαν το Στουρνάρα, το Σαμαρά, το Βενιζέλο τον Αδωνη, και τους λοιπούς κουρασμένους ή ακούραστους επιστάτες των τοκογλύφων…

Πειρατές σε γιουρούσι...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποντικι...
Δεν έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε που ο Γιάννης Στουρνάρας ως γενικός επιστημονικός διευθυντής του  ΙΟΒΕ πρόβλεπε την επιτυχία των μνημονίων και των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές. Έκτοτε, μεσολάβησαν πολλά, ανάμεσα στα οποία και η επιβράβευση του επιστήμονα για τις σωστές του προβλέψεις! Ο κ. Στουρνάρας ανέλαβα να μας φωτίζει το δρόμο μας από τη θέση του υπουργού Οικονομικών.
Η απουσία του Στουρνάρα από τον ΙΟΒΕ, ενδεχομένως συνέβαλε στην επιστροφή του ινστιτούτου στον πραγματικό κόσμο, ο οποίος βογκάει στην κυριολεξία.Παρά τις αντίθετες προβλέψεις, διαπιστώσεις και αναλύσεις του υπουργού πια Στουρνάρα, ο  ΙΟΒΕ αναθεώρησε προς το χειρότερο τις προβλέψεις του για την ύφεση της ελληνικής οικονομίας το 2013, εκτιμώντας, πλέον, ότι η συρρίκνωση του ΑΕΠ θα διαμορφωθεί στο 4,8% με 5%, έναντι 4,6% που προέβλεπε .
Αυτή η θλιβερή και απάνθρωπη στατιστική αποτύπωση της ανεργίας, δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι για τους νεοφιλελεύθερους καθηγητές/ πολιτικούς/ τεχνοκράτες σαν τον Στουρνάρα, αποτελεί ανομολόγητη επιτυχία μύχιων κερδοφόρων στόχων. Κι αυτό γιατί η τεράστια δεξαμενή ανεργίας, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η εξαφάνιση των εργοδοτικών εισφορών ανοίγει τις πόρτες για το γιουρούσι των ξένων (αλλά και εγχώριων) επενδυτών. Με πιο απλά λόγια μεταφέρει στις πλάτες της κοινωνίας το κόστος της  «ανάπτυξης» η οποία προορίζεται να γεμίσει τις τσέπες ξένων (και) εγχώριων βεβαίως- βεβαίως) αφεντάδων.
Κάπως έτσι με τη χώρα αποικία χρέους, την κυβέρνησή της δεμένη στο Γερμανικό άρμα και την ελληνική κοινωνία σε παρατεταμένο σοκ και σχετικά εύκολα διαχειρίσιμη (προς το παρόν τουλάχιστον) οι επενδυτές μοιάζουν με τους  πειρατές της Καραϊβικής έτοιμοι για το τελικό τους γιουρούσι….

Νεοφιλελεύθεροι καμικάζι...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποντικι...
Μάθαμε, λοιπόν, χτες  ακούγοντας την πρώτη ομιλία του πρωθυπουργού  ότι υπάρχει  μια «υπέρτατη ιδεολογία» που ενώνει τους δύο και με το ζόρι συνεταίρους στις καρέκλες της εξουσίας: είναι- όπως είπε ο Αντώνης Σαμαράς-- « η σωτηρία του τόπου». Δεν πρωτοτύπησε ο πρωθυπουργός, καθώς  είναι η δοκιμασμένη στην ιστορία η τακτική της ένδυσης ποταπών και ιδιοτελών στόχων  με χρυσοποίκιλτα  ενδύματα.

Ωστόσο, το πρώτο σκέλος της  δήλωσης του Πρωθυπουργού, περί της κοινής «υπέρτατης ιδεολογίας» των δύο κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα ανελλιπώς από το 1974 , είναι ακριβέστατο. Μόνο που ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο …σοσιαλιστής συνεταίρος του τολμούν να ονοματίσουν  αυτήν την υπέρτατη ενοποιητική ιδεολογία: Νεοφιλελευθερισμός.

Ορκισμένα (και δεμένα χειροπόδαρα) σ αυτήν την  ιδεολογία  τα δύο κόμματα εξουσίας (Νέα δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ)  είναι δεσμευμένα όχι μόνο να συγκροτήσουν κυβέρνηση, αλλά και να υλοποιήσουν όσα απαιτούν οι δανειστές, στους οποίους  άλλωστε οφείλουν  και  την μέχρι στιγμής  πολιτική τους επιβίωση.
Τι ακριβώς ζητούν οι δανειστές, είναι πια γνωστό στον καθένα, ειδικά μετά απ τον τρόπο που η κυβέρνηση απέλυσε τους 2.500 εργαζόμενους της ΕΡΤ:

·  Το ξαλάφρωμα (από εργαζομένους) στο δημόσιο,
·  τη συμπίεση (μέχρι κινεζοποίησης) του εργασιακού κόστους
·  την υπονόμευση των δομών που συγκροτούν τον ιστό ενός κράτος (παιδεία, υγεία, ασφάλεια, ενέργεια, νερά, λιμάνια, δρόμοι, αεροδρόμια, αμυντική βιομηχανία).

Με άλλα λόγια, αποστολή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚΟΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ των Σαμαρά – Βενιζέλου  είναι:

·  απολύσεις
·  μειώσεις μισθών – συντάξεων
·  διάλυση συστήματος υγείας
·  υπονόμευση/ διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης
·  ξεπούλημα των  πάντων.

Αυτός είναι ο μονόδρομος που είναι υποχρεωμένοι να διαβούν οι επί 40 χρόνια κυβερνώντες μας. Ένας μονόδρομος που οδηγεί τη χώρα στο χάος και αυτούς τους ίδιους στο αναγκαστικό  πολιτικό τους τέλος.

Σαν …τρεις σταγόνες νερό...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποντικι...

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης  αντιμετωπίζουν το πρόβλημα που προκύπτει από την (πολιτική) συμβίωση: Αρχίζουν να μοιάζουν σαν δυο (τρεις στην περίπτωση τους) σταγόνες νερό. Κάτι το οποίο, εν τέλει, υπονομεύει την ίδια τους την ύπαρξη. Ειδικά των δύο  (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) μικρότερων. Πρέπει λοιπόν να «φωνάξουν» ότι διαφέρουν. Τα μικρά (κόμματα)  για να μην εξαφανιστούν και το μεγάλο (ΝΔ) για να δείξει ποιος είναι το αφεντικό.

Το αποκαλούμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο μοιάζει να δημιουργήθηκε για να προσφέρει αυτήν την δικαιολογία (ιδεολογικής) διαφοροποίησης. Απ τη μια οι υποτιθέμενοι κεντροαριστεροί σοσιαλδημοκράτες, από την άλλη η Δεξιά του Σαμαρά. Καλή η προσπάθειά τους, μόνο που είναι  πολύ περισσότερα  αυτά που ενώνουν τα τρία κόμματα, παρά αυτά που τα χωρίζουν.

Τα δεσμά των μνημονίων που έχουν υπογράψει, όσο κι αν γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν αποτελεί την κοινή πολιτική βάση των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Στα θεμέλια αυτής της πολιτικής βάσης βρίσκεται και η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία την οποία υπηρετούν στην πράξη. Γιατί η υλοποίηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων συνεπάγεται  επιλογές  ιδεολογικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα η εξαΰλωση του κοινωνικού κράτους, η ιδιωτικοποίηση της παιδείας, της υγείας, η εκποίηση  των δημόσιων επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα (ΔΕΗ, Νερά κλπ) το ξεπούλημα, λιμανιών αεροδρομίων,  νησιών, νησίδων, ιαματικών πηγών και πάει λέγοντας) αποτελούν ένα ξεκάθαρο νεοφιλελεύθερο  μοντέλο διακυβέρνησης.

Αυτό το μοντέλο υπηρετούν, προκειμένου να μοιράζονται τα ψιχία της εξουσίας οι σοσιαλδημοκράτες κεντροαριστεροί του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Και γι αυτό, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις εξαφανίζονται/ ενσωματώνονται στη «μεγάλη παράταξη» που φιλοδοξεί να οικοδομήσει ο Σαμαράς.

Αυτός απ την πλευρά του (ο Σαμαράς)  βρίσκει την ευκαιρία να επιδείξει την ισχύ του. Γνωρίζει ίσως ότι δεν οι εταίροι του στην κυβέρνηση δεν πρόκειται να τον ρίξουν για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Γνωρίζει επίσης, ότι τόσο ο Βενιζέλος όσο και ο Κουβέλης τρέμουν το ενδεχόμενο των εκλογών.  Μπορεί, λοιπόν, να τους αγνοεί και να δείχνει (προς την κοινωνία) ότι αυτός είναι που κυβερνά με τη «δεξιά» του πυγμή.

Αυτήν τη δεξιά που τόσο «απεχθάνονται», αλλά με την οποία τόσο αρχίζουν να μοιάζουν οι δυο μικροί συνεταίροι του Σαμαρά…

Τραγικές αυταπάτες...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποντικι...

Στον βυθό, όπου κατευθύνεται με ταχύτητα, η οικονομία της Κύπρου θα συναντήσει, δυστυχώς, το κουφάρι της ελληνικής / κυπριακής εθνικής στρατηγικής, η οποία έχει εδώ και καιρό ναυαγήσει, έστω κι αν ελάχιστοι ασχολήθηκαν μαζί της τα χρόνια των (οικονομικών) ψευδαισθήσεων.
Αν θέλουµε να είμαστε ακριβείς, να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει και να διδαχτούμε απ’ αυτό, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι πριν από την οικονομική καταστροφή, η οποία συντελείται εδώ και τρία χρόνια στην Ελλάδα και από το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Κύπρο, προηγήθηκε η ολοκληρωτική ακύρωση της εθνικής στρατηγικής.
Θυµάται µήπως κανείς το «δόγμα» του ενιαίου αμυντικού χώρου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου; Εξακολουθεί να ισχύει ότι Αθήνα και Λευκωσία συναποφασίζουν, από τη στιγμή που αυτό το οποίο συναποφάσισαν τίναξε και τις δύο χώρες στον αέρα και τις μετέτρεψε σε προτεκτοράτα;
Είναι εύκολη - αλλά διόλου ωφέλιμη - τακτική να αποδώσει κανείς την καταστροφή του στους άλλους. Στην προκειμένη (ελληνική / κυπριακή) περίπτωση με μεγάλη ευκολία επιρρίπτεται το ανάθεμα για την ελληνοκυπριακή καταστροφή στη Γερμανία. Είναι όμως υπεύθυνες οι γερμανικές κυβερνήσεις για τις πολιτικές επιλογές Αθηνών και Λευκωσίας τις δύο τελευταίες δεκαετίες;
Μήπως δεν υπήρξε η πεμπτουσία των ελληνικών / κυπριακών σχεδιασμών η τραγική ψευδαίσθηση ότι απλώς και μόνο με τη συμμετοχή τους στην Ε.Ε. θα εξασφάλιζαν τη μόνιμη ευημερία και τη διαρκή πολιτική προστασία έναντι των επιβουλών ανήσυχων γειτόνων;
Μπορεί να μην είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνουν λογαριασμοί και αποτιμήσεις για επιλογές του παρελθόντος. Είναι, ωστόσο, απαραίτητο Ελλάδα και Κύπρος να αντικρίσουν την πραγματικότητα κατάματα, διότι η κοινή λογική προειδοποιεί για επερχόμενα δεινά. Με δεδομένη την οικονομική καταστροφή και ολοφάνερη την απουσία εθνικής στρατηγικής, είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή για όσους συστηματικά και με υπομονή προωθούν διευθετήσεις εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Με πιο απλά λόγια, Αθήνα και Λευκωσία βρίσκονται στη δίνη τρομακτικών γεωπολιτικών τριβών σε μια στιγμή καταφανούς οικονομικής και πολιτικής αδυναμίας τους. Και σε κάτι τέτοιες συγκυρίες γράφεται η Ιστορία. Με οδυνηρό τρόπο για τους απροετοίμαστους και τους αδύναμους.

Τζίτζικας και μέρμηγκας...

Δημήτρης Μηλάκας, απο το Ποιντικι...

Δεν γνωρίζουμε αν ο Γιάννης Στουρνάρας  το φιλοσοφούσε  ανέκαθεν ή αν προσφάτως του προέκυψε ως ανάγκη να προσθέσει  κάτι εξεζητημένο στο υπουργικό του look. Έτσι κι αλλιώς όμως η αναφορά του στον Αίσωπο («για πάρα πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες και τώρα είμαστε μέρμηγκες») μας έβαλε στον πειρασμό να παραθέσουμε  μια άλλη (νεοελληνική) εκδοχή αυτού του μύθου.
Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, μες το καλοκαίρι και το λιοπύρι εκεί που ο μέρμηγκας  δούλευε σα…σκυλί για να μαζέψει τα απαραίτητα για το χειμώνα, σκάει μύτη ο τζίτζικας με το τζιπ το ανοιχτό στην οροφή, τέρμα τη μουσική, βερμούδα και αμάνικο, με δυο  κορμιά …φωνάρες δεξιά και αριστερά του.
«Ελα ρε καημένε που ξεροψήνεσαι, του φωνάζει,  πάμε για καμία βουτιά στον Αστέρα , κανένα κλαμπάκι το βράδυ και αύριο μέρα είναι»

«είσαι με τα καλά σου ρε συ; Αν δε δουλέψω τώρα πως θα τη βγάλω το χειμώνα, έχω οικογένεια, έχω πιτσιρίκια να ταΐσω» .

Όλο το καλοκαίρι ο μέρμηγκας συνέχισε τη σκληρή δουλειά μαζεύοντας κόκκο- κόκκο τις προμήθειες για το χειμώνα, αγνοώντας τις προ(σ)κλήσεις του τζίτζικα που πέρναγε καθημερινά με τη τζιπάρα, τις μουσικές τα σέα του και τα μέα του...
Θα ρθει ο χειμώνας και θα πεθάνει στην πείνα σκεπτόταν το εργατικό μυρμήγκι και έβαζε ακόμη μεγαλύτερη ενέργεια στη  δουλειά του.
Και ήρθε ο χειμώνας, βροχές κρύα χιόνια… και κάθεται στην άνεσή του ο μέρμηγκας με το τζάκι του την οικογένεια τριγύρω και όλα τα (μετρημένα με την εργασία του) καλά του κόσμου στη φωλιά του. Ήσυχος…
Μέχρι που ακούσει μια  κόρνα να χτυπά επίμονα έξω από την πόρτα του. Σηκώνεται, ανοίγει και βλέπει με μια μικρή ανεπαίσθητη ζήλια τον τζίτζκα στο τζιπ του, σκεπασμένο, με τα σκι στην οροφή, τις  κορμάρες μες τα γούνινα δεξιά και αριστερά του, με πούρο και χαμόγελο στο στόμα, να του λέει
«Πάμε ρε σε Σαββατοκύριακο Αράχωβα, μια ζωή την έχουμε…»
Αποσβολωμένος ο μέρμηγκας μαζεύεται φυσάει, ξεφυσάει, λέει από μέσα απ τα δόντια του «μπα… δεν είμαι εγώ για τέτοια, θέλω να ξεκουραστώ, που να τρέχω τώρα».
Γυρνά το εργατικό μυρμήγκι την πλάτη και πάλι στον πειρασμό, αλλά προχωρώντας προς τη φωλιά του κάπως του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και  γυρνώντας  προς τζίτζικα   του λέει. «Στο καλό, καλή διασκέδαση, αλλά αν πάρει πουθενά το μάτι σου τον Αίσωπο, να του πεις να πα να γ@μηθεί»...
... Αυτά κύριε Στουρνάρα μας…

Υγ. Στην περίπτωσή μας οι μέρμηγκες είναι είτε στο δρόμο άνεργοι, είτε εργαζόμενοι υπαμειβόμενοι, απλήρωτοι, συνταξιούχοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα τους, παρ ότι δούλεψαν σαν μερμήγκια για μια ζωή, Όσο για τους τζίτζικες, οι Στουρνάρες τους ξέρουν μια χαρά αφού κάνουν τα μπάνια τους και τα σκι τους παρέα, κι αν δεν κάνουν παρέα, άνετα μπορούν να ρίξουν μια ματιά στις λίστες των φοροφυγάδων που κρύβουν στα συρτάρια τους.

…Αυτά …κύριε Αίσωπε…