Ενα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Ενα φάντασμα πλανιέται και σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα των σκοτεινών δυνάμεων, οι οποίες συνωμοτούν για να ανατρέψουν τα ιερά και τα όσια της εξουσίας που κυβερνά με σιδηρά ράβδο τους λαούς τιμωρώντας την παραμικρή απόπειρα ανεξαρτησίας και παρέκκλισης. Το φάντασμα πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ηταν η εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων πολέμων.

Ο φόβος που τότε γεννούσε ήταν τόσος που και μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το 1915, η Ιερά Συμμαχία, δηλαδή οι μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, συνασπίστηκαν στο συμβούλιο της Βιέννης και δημιούργησαν την Ιερά Συμμαχία για να αντιμετωπίσουν τις δολοπλοκίες του σατανικού -όσο και ανύπαρκτου- «διευθυντηρίου των Παρισίων», του γενικού δηλαδή στρατηγείου των απανταχού επαναστάσεων, που βέβαια υπήρχε μόνον στο κεφάλι των απανταχού εστεμμένων και των ανακτοβουλίων τους που ένιωθαν τον σεπτό τους τράχηλο να ανατριχιάζει στη μνήμη της καρμανιόλας. Η Ιερά Συμμαχία δεν ήταν αστεία υπόθεση. Συγκέντρωνε δυνάμεις πολύ πιο σημαντικές από τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση που επιμένουμε να αποκαλούμε Ευρώπη. Ποσοτικά έφτανε πραγματικά από τον Ατλαντικό ώς και πέρα από τα Ουράλια, περιλαμβάνοντας πλην των Αγγλων, των Γάλλων, των Πρώσων και των αυτοκρατοριών της Αυστροουγγαρίας και της Ρωσίας όλη την άλλη Ευρώπη με τις αποικίες της και έχοντας θέσει υπό οικονομική κηδεμονία τον μεγάλο ασθενή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ποιοτικά είχε να επιδείξει μορφές σαν τον Μέτερνιχ, το ίνδαλμα του κυρίου Κίσιντζερ, που η πολιτική ιδιοφυΐα του πόρρω απείχε από τα χονδροειδή τερτίπια και τους εκβιασμούς των κ. Σόιμπλε, Μέρκελ κ.ά.

Ρώμη Κωνσταντινούπολη Λονδίνο...

του Κωστα Κρεμμυδα, απο την Εποχη...

Εκποίηση
εγγυημένα / ερίφια Αυλίδος / «Ιφιγένεια»
Χάρης Μελιτάς

Κανείς εκπαιδευτικός δεν δικαιούται να παίζει με το μέλλον του Φώτη Κουβέλη και των παιδιών του. Που κάνει τα πάντα για να τα εξασφαλίσει, την ώρα που αφανίζει –ως Ηρώδης– ολόκληρη γενιά των δικών μας.
«Λυπηρό απομεινάρι ενός σημαντικού εγχειρήματος» (του ευρωκομμουνισμού) χαρακτήρισε τη ΔΗΜΑΡ ο ιστορικός και δάσκαλός μου –τίτλος τιμής– Σπύρος Ασδραχάς. (Η Αυγή 28.4.2013). Για τον Κουβέλη τιμή είναι ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος: «Καθένας με τη βρώμα του μαντάμ. Εσείς με τη δική σας κι εμείς με τη δικιά μας», έλεγε ο παπατζής-Νίκος Φέρμας στη «Χαρτοπαίχτρα» του Δημήτρη Ψαθά.

Υποχρεωμένοι να συνεχίσουν μέχρι τέλους (μας) το έργο (τους), είναι αποφασισμένοι να πατήσουν επί πολλών πτωμάτων. Άλλωστε, το έγκλημα όταν στρέφεται κατά πάντων μεταπίπτει σε μαζική καταστροφή. Και αμβλύνεται, μαζί με τις ατομικές ενοχές που χάνονται στη συλλογική ανωνυμία, εξασφαλίζοντας το ατιμώρητο. Θυμηθείτε τους Ναζί.

Ενώ διασφαλίζουν την εξοικείωση, τον εθισμό των θυμάτων. Και το διαρκή φόβο για τα χειρότερα που έπονται. Τόσα τα εγκλήματα την τελευταία 15ετία –βέβαιοι πως καμιά Νυρεμβέργη δεν θα υπάρξει στο μέλλον– που σχεδόν αμνηστεύονται στη συνείδησή μας. Αποτελούν φυσική εξέλιξη του βίου, αδήριτα συνδεδεμένα με την υπόσταση του σύγχρονου ανθρώπου.
Που πλέον δασκαλεμένος απ’ τους διώκτες, λησμονώντας για λίγο την τραγικότητα της μοίρας του, αυταπατάται ως τιμωρός σ’ ένα ριάλιτι, μνησίκακος απέναντι στον επικίνδυνο αντίπαλο της τηλεοπτικής Κουζίνας, χαιρέκακος στο πάθημα του διπλανού, αδιάφορος στα βασανιστήρια των ελληνικών Γκουαντάναμο, άτεγκτος με τους «λαθραίους» της νόμιμης(;) κ. Ρουπακιώτη; πολιτείας: Χοντρά χαρτόνια που υπήρξαν τοίχοι, στρώματα, σακούλες πλαστικές, ό,τι, ό,τι μπορεί να μολύνει την πόλη.
Λένε οι Αρχές. Και εποπτεύουν περήφανα το έργο. Μακριά –με τη δέουσα αστυνομική συνοδεία– μια ομάδα άστεγων απομακρύνεται. Άνθρωποι που τους ονόμασε ο εικοστός πρώτος αιώνας, λαθραίους. Και επαίρεται για τη νομιμότητα, νίπτοντας τα παχουλά του χέρια. (Ιουλίτα Ηλιοπούλου, «Το Σπίτι»).

Τόση η υποταγή μας ώστε συσκοτισμένοι και σκοτισμένοι υπο-κύπτουμε, δηλαδή σκύβουμε, τρώμε χώμα σε απλά ελληνικά, και ξαναψηφίζουμε τον εγκληματία πολιτικό. Προσφέροντάς του περίσσιο θράσος, την ευχέρεια μελλοντικών εγκλημάτων, και κάποιες ώρες διδασκαλίας στο Χάρβαρντ. Άλλωστε την όλη μεθοδικότητα στο σερβιρισμένο μνημόνιο, την ακριβή δοσολογία, παραποίηση, ασάφεια, υπαναχώρηση, συναλλαγή, εναλλαγή απειλών/τρομοκρατίας, θα τη ζήλευε και ο εκλεκτός του Φύρερ, Κεδίκογλου.

Όλοι αυτοί αν δεν ήταν πολιτικοί, θα μεγαλουργούσαν ως σερβιτόροι. Αλλά και ερμηνευτές καρατερίστες στον κινηματογράφο: ο Κουβέλης σε ρόλους Δημήτρη Καλιβωκκά (ως ξενέρωτος υιός του εφοπλιστή Χατζησταύρου –μ’ εκείνο το γλυκερό «buuuuuuuy» στο Μια τρελή τρελή οικογένεια), ο Δένδιας, με κείνο το βοϊδίσιο, να φέρνει στο αποσβολωμένο του Παπαγιαννόπουλου «χούφτωστην χούφτωστην γερομπισκίκη»…. Κι ο Ρουπακιώτης να ντουμπλάρει τη Βουγιουκλάκη στη «μουσίτσα». Ενώ απ’ τις κυβερνητικές κόπιες θα εξάνιζαν το «Υπάρχει και φιλότιμο».

Πάντως για να ’ναι στρατευμένοι προχώρησαν αμέσως, δίχως δισταγμό (δηλ. αδίστακτοι), σε επιστράτευση.
Προσπαθώντας τα καταλάβουμε, ή να ξεχαστούμε για ν’ αντέξουμε, (σ.σ. εδώ μας διαφεύγει το αντικείμενο, δηλ. «το τι ν’ αντέξουμε», κάνουμε συσχετισμούς με το μπάσκετ ας πούμε: για το πώς μπορείς να γυρίσεις την ιστορία κι από 19 πόντους πίσω, καταδικασμένος σε βαριά ήττα, να στέφεσαι πρωταθλητής στην Πόλη. Να ξεκινάς με μείον 17 στο Λονδίνο και να πετάς στα σκουπίδια μια βασίλισσα. Πράγματα είναι απλά, που πάλευε να πλασάρει σαν θεόπνευστα ο γραφικός αθλητικός ρεπόρτερ. «Ήμασταν καλά διαβασμένοι», του απάντησε ξερά ο Πρίντεζης: «ξέραμε το παιχνίδι που παίζει η Ρεάλ, είχαμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και μετά το πρώτο δεκάλεπτο είπαμε πως θα κατεβούμε στο παρκέ να τους [γαμήσουμε]». (Στους παίκτες του Ολυμπιακού άρκεσε ένα 10λεπτο. Εμείς 3 χρόνια κι ακόμα δεν αποφασίσαμε να τους μιμηθούμε.)

Άλλος τρόπος για ν’ αντέξεις είναι να καταφύγεις στ’ άστρα, τουλάχιστον για ένα καλύτερο μέλλον. (Κι εδώ εντοπίζεται μια ουσιώδης παράλειψη της νέας διεύθυνσης του Κόκκινου: η αστρολόγος). Εδώ κώλωσαν; Τόσα αντέγραψαν απ’ το σύστημα: ακόμα και το ξεθάψιμο του Νικήτα Κακλαμάνη, που παίζει σ’ όλα τα κανάλια και σε όλες τις ζώνες.
Μέχρι και στο Κόκκινο! Χαριεντιζόταν με τον Σκουρλέτη, προνομιακός συνομιλητής του Αρβανίτη, ο Ομέρ Πριόνης, του καταχρεωμένου δήμου που μετέτρεψε όλες τις πλατείες και τους πεζόδρομους σε πάρκιν, –έργο που επάξια συνεχίζει ο Καμίνης–, που περίμενε τις εκλογές για να πλύνει άπαξ τα σκατά στα Εξάρχεια, που ανατίναξε ως τηλεοπτικό σόου το ρημάδι της Βερανζέρου, που χρειάστηκε παρέμβαση του Mega για να ξεβουλώσουν (προσωρινά) οι αποχετεύσεις των σαπισμένων κτιρίων της Μενάνδρου, που μας βεβαίωνε πως οι φωτιές της Ηλείας ήταν έργο αναρχικών των Εξαρχείων…
Η διαίσθηση μιας χαρτορίχτρας είναι απαραίτητη στη σημερινή και μελλοντική πορεία της αριστεράς, καθοδηγητική, υποστηρικτική στην αναγέννηση της χαμένης ελπίδας. Αλλά και χρήσιμα στα πρακτικά, όπως για παράδειγμα, στον Μανδραγόρα, που μας χρωστούν απ’ το Δεκέμβριο του 2012 το πρώην Πολιτισμού, (γιατί τι να την κάνεις σήμερα την τέχνη), και από το 2011 το νυν Παιδείας (άχρηστη κι αυτή αν είναι να σέρνουμε καροτσάκια στα σκραπατζίδικα του Βοτανικού και του Ελαιώνα).
Από το να μας εμπαίζει λοιπόν το ανυπόληπτο κράτος, καλύτερα ν’ ακούγαμε κάθε πρωί προβλέψεις για το άναδρομο του Ερμή. Ώστε να ξέρουμε αν πρέπει να απελπιστούμε, οι υπάκουοι υπήκοοι, ή να δώσουμε πίστη στον Τζαβάρα.
Κι η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια, που την ανακαλύπτεις ύστερα από χρόνια,/ όταν δεν μπορεί να σου χρησιμέψει πια σε τίποτα, λέει ένας στίχος του Λειβαδίτη.
Η πολιτική, άραγε;

Κώστας Κρεμμύδας
mandragoras_magazine@yahoo.gr

Οι δυστυχιες των αλλων...

strangejournal...

Πόσο εύκολο είναι να έχεις την άνεσή σου και την θέση ασφάλειας στο ζεστό σου γραφείο, studio ή σαλόνι και να το παίζεις large με την δυστυχία των άλλων; Και σκέψου να είσαι από αυτούς που ο μπαμπάκας τους έχει αφήσει περιουσία και παίρνουν σβάρνα τα κανάλια για να μιλήσουν για “θετική ενέργεια”!
Ή έστω κάποιο από αυτά τα κρατικοδίαιτα παράσιτα που κουνάνε με συγκατάβαση το κεφάλι παίζοντας τον ρόλο του “καλού εξουσιαστή”. Είναι εκείνη η κάστα που απολαμβάνει προνόμια που οι περισσότεροι κάτοικοι στην Ελλάδα τα έχουν ακουστά μόνο. Μιλάνε για “εθνική σύμπνοια” και ότι “όλοι πρέπει να αλλάξουμε και να προσπαθήσουμε” και μόνο new age φιλοσοφίες του ψιλικατζίδικου δεν αραδιάζουν και ψυχολογία της κυρα-Κατίνας. Ενίοτε συμμετέχουν και σε “τηλεμαραθώνιους αγάπης”!
Την πείνα, την έλλειψη φαρμάκων, τις αυτοκτονίες, τους μαχαιρωμένους μετανάστες, τους άνεργους, τους προσπερνάνε σαν εικόνες που χαλάνε το τέλειο σκηνικό -κατά τ’ άλλα- της Ελλαδας, “γιατί έχουμε την πιο όμορφη χώρα”, “έχουμε ήλιο”, “έχουμε ιστορία”. Δήθεν διαννούμενοι με φουλάρι και γένια τριών ημερών με έπαρση μιλάνε για “κουλτούρα”, αλλά χαλάει την αισθητική τους ο άστεγος και ο ταλαίπωρος που πλένει παμπρίζ στα φανάρια.
Με το καθαρό τους κουστούμι και με ζεστό νερό να τους περιμένει στο σπίτι, παίρνουν διδακτικό ύφος, δίνουν συμβουλές…επιτυχίας και εμμέσως παρουσιάζουν ως υπεύθυνα τα θύματα ατού του οικονομικού φασισμού. Νομίζουν πως ο λόγος τους απευθύνεται στην “κοινή λογική”, όπως τουλάχιστον προσπαθεί να κατασκευάσει το media-κό κατεστημένο, μέσω της ακόμη πιο επίπλαστης (διαχρονικά) κοινής γνώμης. Η αφ’ υψηλού τους θέση, δεν τους επιτρέπει να δουν πέρα από την μύτη τους, ότι δηλαδή είναι συνεργοί σε ένα έγκλημα. Το έγκλημα είναι ότι ενισχύουν την κυρίαρχη ιδεολογία.
Σαν να μην φτάνει αυτό, αυτοί οι απαράδεκτοι τύποι, παρουσιάζουν την υποταγή ως μετριοπάθεια και εν τέλει δεν ενδιαφέρονται για την δυστυχία, την εξαθλίωση και την φτώχεια των άλλων. Θεωρούνται παράπλευρες απώλειες. Πως αντιπαραβάλεις στην πείνα τον τουρισμό “για το καλό του τόπου”: Είναι συνυπεύθυνοι εδώ και χρόνια για την διαιώνιση αυτή της κατάστασης που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε σκουπιδότοπο μετριότητας και παρακμής. Το ξέρω, θέλετε “κύματα αισιοδοξίας”, αλλά αυτά δεν οδηγούν σε καμία αλλαγή, ακριβώς γιατί αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως “πιστό” ο οποίος ελπίζει σε ανάσταση νεκρών.

Γη και ύδωρ στους πιστωτές...

απο την Αυγη...

Ζεματισμένος από το καψόνι με την καθυστέρηση της δόσης, ο Σαμαράς εμφανίστηκε χθες από τις Βρυξέλλες βέβαιος πως η Ελλάδα θα πάρει περισσότερα απ' όσα αρχικώς υπολογιζόταν. Υπονοεί τα 11 δισ. ευρώ από τα καθυστερούμενα των δόσεων του Σεπτεμβρίου και του Δεκεμβρίου.
Ο Σαμαράς κρύβει και πάλι την αλήθεια από τον λαό. Για να πετύχει την "ενισχυμένη" δόση των 41,5 δισ. ευρώ, έδωσε γη και ύδωρ στους πιστωτές. Κατάπιε την εντολή τους για τη σύσταση ειδικού λογαριασμού, έξω από τον έλεγχο της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης, όπου θα κατατίθενται όλα τα δημόσια έσοδα προκειμένου να αποπληρώνονται κατά προτεραιότητα οι δανειστές. Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να θολώσει τα νερά λέγοντας ότι "ξεπεράστηκε το θέμα του εξωτερικού λογαριασμού", επειδή τυπικώς θα τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αλήθεια, αγνοεί ότι οι όροι που έχουν τεθεί μεταβάλλουν την Τράπεζα της Ελλάδος σε εισπράκτορα των τοκοχρεωλυσίων για λογαριασμό των πιστωτών; Αγνοεί επίσης ότι η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του συστήματος της ΕΚΤ;
Αποκρύπτει κι άλλους όρους ο πρωθυπουργός, ο οποίος μετατρέπεται σε τύποις πρωθυπουργό, καθώς τα κλειδιά της χώρας θα παραδοθούν στη Μέρκελ. Η τρόικα επιβάλλει στη χώρα σύστημα επιτροπείας, τον αλήστου μνήμης Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ), σύμφωνα με τον οποίο επίτροποι θα ελέγχουν κάθε μήνα τις εισπράξεις και τα έξοδα του προϋπολογισμού και θα λαμβάνουν, χωρίς την "ενοχλητική" διαμεσολάβηση και τον έλεγχο της Βουλής, μέτρα "αυτόματης διόρθωσης" των αποκλίσεων. Δηλαδή κάθε μήνα θα "ψηφίζεται" νέος προϋπολογισμός προκειμένου να ικανοποιηθούν οι αξιώσεις των πιστωτών. Αν π.χ. τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις που προϋπολογίζονταν για έναν συγκεκριμένο μήνα δεν επιβεβαιωθούν, τότε θα αποφασίζεται η άμεση πώληση άλλων "παγίων" του ελληνικού Δημοσίου, επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και ακινήτων - "φιλέτων".
Επιπλέον στην έκθεση της Κομισιόν καταγράφεται σημείωση που αφορά "αδιευκρίνιστα μέτρα" ύψους 6,4 δισ. ευρώ. Το Μνημόνιο 3 δεν είναι ο τελευταίος κάβος πριν από την ανάπτυξη, όπως υποκριτικά και παρηγορητικά ισχυρίζονται οι μνημονιακοί πολιτικοί αρχηγοί. Αποδεικνύεται ως το κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, δηλαδή απειλείται βαθύτερο ναυάγιο της ελληνικής οικονομίας.
Ο πρωθυπουργός αποδείχθηκε μοιραίος ακόμη και ως προς την εφαρμογή της πολιτικής που ο ίδιος προεκλογικά επαγγελλόταν. Δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα! Η κυβέρνηση, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με τον λαό, κατέφυγε ικέτης στη Μέρκελ. Από το Βερολίνο εξαρτά ο Σαμαράς την όποια παράταση της κυβερνητικής θητείας του. Και με τη στήριξη της Μέρκελ επιχειρεί να καταστήσει δορυφόρους του το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ και την πελαγωμένη ΔΗΜ.ΑΡ.
Το πιθανότερο είναι η δόση, με το "παραπάνω", να εκταμιευθεί πριν από τα Χριστούγεννα. Τα λεφτά όμως θα κατατεθούν στον ειδικό λογαριασμό και θα κατευθυνθούν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ακόμη κι αν επιβεβαιωθούν οι ευσεβείς πόθοι του Σαμαρά για οικονομική αιμοδοσία 12-20 δισ. ευρώ το 2013 από τα "αναπτυξιακά κονδύλια" της Ευρωζώνης, τα ποσά αυτά δεν θα επαρκέσουν ούτε για "ζήτω". Η ύφεση θα σαρώσει την κοινωνία και εκατομμύρια πολίτες θα αντιμετωπίσουν, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, το φάσμα του κρύου και της κακής διατροφής ή και πείνας. Ο φετινός χειμώνας θα καταγραφεί στη λαϊκή μνήμη, τηρουμένων των αναλογιών, σαν τον χειμώνα του 1942, όταν η πείνα και το κρύο, σε συνθήκες κατοχής, δημιούργησε ανθρωπιστική κρίση.
Υπερβολικές προβλέψεις; Μακάρι. Όμως βουλευτές όλων των κομμάτων, που εκλέγονται στη Βόρεια Ελλάδα, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού προειδοποιούσαν ότι φέτος οι περιοχές τους θα ξυλιάσουν.

Η Υποταγή της Δόσης...

Στάθης στον eniko...

Ποτέ άλλοτε δεν έχω δεχθεί τόσες διαταγές. Ούτε όταν υπηρετούσα στον στρατό.
Διαταγές από παντού! Απ’ τη Μέρκελ, απ’ τις Τράπεζες κι απ’ αυτούς που έχουμε για ταγούς – ταγούς ραγιάδες στη Μέρκελ και τις Τράπεζες.
Ουδέποτε άλλοτε έχω δεχθεί τόσες πολλές διαταγές από ανόητους όπως οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας κι από φονιάδες όπως επίσης οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας – ουδέποτε άλλοτε η ζωή μου έχει βρεθεί τόσον εκτεθειμένη στο έλεος ξένων ουτιδανών και ημέτερων γραικύλων.
Ποτέ άλλοτε δεν έχω υβρισθεί τόσο!
«Τεμπέλης» και «ανίκανος» και «συνένοχος» και «διεφθαρμένος» - ένας καταραμένος έως την Δευτέρα Παρουσία του Τρίτου και του Τέταρτου Μνημονίου, της Έκτης και της Έβδομης Σφραγίδας της Αποκάλυψης.
Ουδέποτε άλλοτε έχω νιώσει τέτοια ταπείνωση, με τη χώρα μου να διασύρεται διεθνώς κι εμένα να με διατάζουν
τι να πληρώσω, πόσα και πότε, πως να φέρομαι, ακόμα και τι να σκέφτομαι , τι να λέω και τι να κάνω, άλλοτε για να μην «αμαυρώσω την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό» κι άλλοτε για να πληρώσω το χαράτσι της ΔΕΗ που δεν πληρώνει ο ΔΟΛ.
Ποτέ άλλοτε δεν με έχουν ληστέψει τόσο πολλοί, τόσο πολύ, για τόσο πολλά.
Ξέρω ότι πληρώνω αμαρτίες άλλων,
μιζαδόρων, αερητζίδων, λαμόγιων, φοροφυγάδων,
κρατικοδίαιτων αληταράδων και κομματικών καρεκλοκένταυρων. Διεφθαρμένων και διαπλεκόμενων, ξέρω ότι πληρώνω τον εκμαυλισμό κάποιων δίπλα μου, καθώς και τις πελατειακές σχέσεις με τις επιδοτήσεις, τις μαϊμού συντάξεις, τις αργομισθίες, αλλά ουδέποτε άλλοτε με θεωρούσαν τόσον ηλίθιο,
ώστε να μου λένε για παράδειγμα ότι το χρέος ως το 2025 θα είναι (πάλι) στο 120% (απ’ όπου ξεκίνησε αυτή η πορεία θανάτου), λες και ως το 2055 έχουμε κάνει συμβόλαιο ζωής με το Χάρο, τα τσουνάμια και το χάος.
Ουδέποτε άλλοτε έχω βρεθεί σε τέτοια παγίδα, με τόσους εκβιασμούς, ψεύδη, ανικανότητα και απειλές πάνω απ’ το κεφάλι μου,
να με εξουθενώνουν και να συνθέτουν την καθημερινή μου δυσπραγία, τη γύρω μου απελπισία, τη μέσα μου θλίψη.
Ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τέτοια αηδία, όπως τώρα που βλέπω να τυλίγουν τη Δημοκρατία οι Λίστες όπως τα φίδια τον Λαοκόοντα και τους γιους του,
όταν βλέπω τη βλακεία αήττητη και τη βλακεία που παράγει η προπαγάνδα πιο ανίκητη! Ουδέποτε άλλοτε ήταν η πλύση εγκεφάλου τόσον ολοκληρωτική, εφημερίδες όπως τα «ΝΕΑ», το «Έθνος», η «Καθημερινή», το «Βήμα» κι άλλες να βγαίνουν με καρμπόν – να κανοναρχούν στον λαό τα ίδια, να τον τρομοκρατούν το ίδιο – ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τόσο ντροπή για τόσες χαμένες ψυχές που πούλησαν την πένα τους στον Διάβολο και τον μισθό τους.
Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο βαθαίνει η Διαπλοκή και η διαφθορά, τόσο πιο πολύ λεηλατείται ο λαός, τόσο πιο πολύ φθείρεται το πολίτευμα, οι ίδιοι που δήωσαν
τη χώρα κάνουν κουμάντο ακόμα με τα ίδια όπλα, υποτελείς στους ξένους, τύραννοι για τον λαό.
Ουδέποτε άλλοτε η ασυδοσία των Δυνατών ήταν μεγαλύτερη – εξακολουθούν να παίρνουν θαλασσοδάνεια, να φοροδιαφεύγουν, να τιμωρούν τους αδύναμους, να τους ληστεύουν και να βρίζουν κι από πάνω!
Ζητάνε απ’ αυτόν που του στερούν τα φάρμακα, να πληρώσει τα χαράτσια που δεν πληρώνουν οι ίδιοι.
Όλα αυτά κι άλλα εις τον κύβο, πρέπει να λάβουν ένα τέλος, αλλιώς θα λάβει τέλος η Ελλάδα.
Είναι θέμα απλής λογικής: ο παραλογισμός που μας έχει φέρει ως εδώ, ο ταξικός, ανήθικος κι αφιλοσόφητος παραλογισμός της απληστίας, της αναλγησίας και της βαθύτατης μωρίας, αυτών των «καθώς πρέπει» χιμπατζήδων που έχουν κάνει τη ζωή μας ζούγκλα, πρέπει να λάβει τέλος! Εγκαίρως!