O Χατζηαβάτης δημοσιογράφος (στη Real News) – μέρος 2: Δημοσίευσαν ψεύτικο έγγραφο...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το UnFollow...

Διαβάστε εδώ: O Χατζηαβάτης δημοσιογράφος (στη Real News) – μέρος 1
 Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις, λέει ο λαός.
  Φαίνεται λοιπόν πως η συνεργασία του Νίκου Χατζηνικολάου με την οικογένεια του παλαιού ιδιοκτήτη της Αυριανής είχε τα αποτελέσματά της… Όχι μόνο γιατί αποφάσισε να παρουσιάσει ως «σκάνδαλο» που βαρύνει τη Λίνα Αλεξίου ένα λάθος του Ταμείου των δημοσιογράφων που αφορά 400 συνταξιούχους. Όχι μόνο γιατί ενέπλεξε στο πρωτοσέλιδο την βουλευτή Ζωή Κωνσταντοπούλου, σαν να είχε η ίδια γνώση ή ευθύνη για το επίδομα που το Ταμείο δεν σταμάτησε, ως όφειλε, να χορηγεί στη μητέρα της. Όχι μόνο γιατί, μετά τη δημοσίευση, έσπευσε να προβάλει το γεγονός ότι το θέμα εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά ο Γ. Μουρούτης, ο Φ. Κρανιδιώτης, ο Α. Γεωργιάδης και οι άλλοι «αντισυστημικοί» της κυβέρνησης – και δεν ντράπηκε να το προβάλει, παρότι οι συγκεκριμένοι το έκαναν με το γνωστό χυδαίο ύφος που χαρακτηρίζει τις δημόσιες παρεμβάσεις τους.

 

Το χειρότερο όμως είναι ότι όλα αυτά τα έκανε η Real News, παρουσιάζοντας ως «αδιάσειστο στοιχείο» ένα ψεύτικο έγγραφο! Το έγγραφο Νο 4, που παρουσιάστηκε στο κυριακάτικο ρεπορτάζ της Real News είναι… ψεύτικο. Δεν έχει αριθμό μητρώου ασφαλισμένου και η υπογραφή δεν ανήκει στη Λίνα Αλεξίου, παρότι φαίνεται ως δική της αίτηση. Αυτό κατήγγειλε η ίδια η κα Αλεξίου με επιστολή που απέστειλε στην ΕΣΗΕΑ στις 26/3/2014.

Πότε γίναμε το θηρίο;

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το UnFollow...

Αν ψάχνεις να βρεις κοινό τόπο μεταξύ αριστερών και δεξιών σε αυτές τις ατέρμονες συζητήσεις που κυριαρχούν στις ελληνικές μέρες της κρίσης, δεν μπορεί παρά να είναι η πίστη που όλοι εκφράζουν στη δημοκρατία ως πολίτευμα…

Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι πολίτες αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης,  δηλώνουν δημοκράτες. Αφού λοιπόν σχεδόν όλοι συμφωνούν επί της αρχής στα του πολιτεύματος, των ελευθεριών, των δικαιωμάτων, αλλά και των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτό, οι φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από την ελληνική δημοκρατία έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Διότι, όσες και ενστάσεις κι αν έχει κάποιος απέναντι στη δημοκρατία, οι περισσότεροι δυσκολεύονται να φανταστούν καλύτερο τρόπο διακυβέρνησης. Αν δεν αποφασίζουν οι περισσότεροι, τότε ποιοι θα αποφασίζουν;

Αυτά στη θεωρία. Γιατί στην πράξη, παρότι στην Ελλάδα σήμερα ποδοπατείται κατά συρροή κάθε έννοια κράτους δημοκρατίας, ευνομίας και ουμανισμού, περιέργως αποτελούν οικτρή μειονότητα όσοι θεωρούν τα στοιχειώδη ως τα πλέον σημαντικά από τα βάσανά μας.

Στις μέρες μας, βλέπετε, προέχει το χρήμα, οι τράπεζες, τα επιτόκια, οι ασιατικές αγορές, οι χρηματιστηριακοί δείκτες, η περιουσία μας, η έξοδος από το μνημόνιο. Όχι οι ατομικές ελευθερίες, όχι η δημοκρατία, όχι το περιβάλλον. Κι αν τσαλαπατήσαμε λίγο κάποιο δημοκρατικό κεκτημένο, κι αν καταστρέψαμε κι ένα δάσος, ψωμί κι αλάτι, τουλάχιστον θα βγούμε στις αγορές. Γιατί στις Σκουριές μπορεί να βγουν λεφτά. Γιατί ξαφνικά η ενέργεια από ΑΠΕ είναι μόνο λίγο πιο ακριβή, δεν είναι κυρίως πράσινη. Γιατί ουδείς ασχολείται πια στις μέρες μας με την περιβαλλοντική κληρονομιά της γενιάς μας.

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ...

απο το Περγαδι...

Κάποτε η προπαγάνδα βασιζόταν στη μοναδική πηγή πληροφόρησης, συνήθως κρατικά ελεγχόμενη. Στην εποχή των πολλών τηλεοπτικών καναλιών, του γρήγο­ρου internet, του facebook και του twitter, οι πηγές πληροφόρησης που προσφέ­ρονται είναι πλέον πολλές κι ελεύθερες. Δεν υπάρχει είδηση που μπορεί εύκολα να αποκρυβεί. Η προπαγάνδα πρέπει να λάβει τα μέτρα της και να... εκσυγχρονιστεί. 

Και το έχει κάνει. Η μοναδική αλήθεια πια δεν «πουλάει», όλοι την υποψιάζονται. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η αλήθεια αναδεικνύεται ως τελικά προκύπτουσα, αφού έχει ακολουθηθεί όλο το τυπικό της «σφαιρικής» και «πλουραλιστικής» ενημέρωσης;

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα τυπικό «πλουραλιστικό» ενημερωτικό μαγκαζίνο του ΣΚΑΪ με τον Ν. Ευαγγελάτο και πλειάδα σχολιαστών - ακό­μη και μια σχολιάστρια που έχει αναλάβει εργολαβικά να υπερασπίζεται τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ, για να μπορούν τελετουργικά να τη νικούν κατά κράτος κάθε βράδυ οι θιασώτες των κυβερνητικών πολιτικών. Ήταν τη μέρα που εμφανίστηκε εκείνη η απίστευτα σκοταδιστική ανακοίνωση της ΝΔ με την οποία ζητούνταν πιστοποιητικό θρησκευτικών φρονημάτων από τον Α. Τσίπρα. Δεν ζούμε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και -υποτίθεται- ότι δεν περιμένουμε να ακούσουμε τη «φωνή της κυβερνήσεως» σε ένα (κατά δήλωση του) κανάλι ελεύθερης δημοσιογραφίας.Ή μήπως όχι;

Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του Ευαγγελάτου και, πιστέψτε με, δεν έχει ση­μασία. Το θέμα για τον «ιερό πόλεμο» ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με την απερίφραστη καταδίκη της ανακοίνωσης της ΝΔ από τον παρουσιαστή, με τη γενική επίνευση όλου του πάνελ, δίχως περαιτέρω συζήτηση. Γενική σύμπνοια, σας λέω! Πόσο να κράτησε όλο αυτό; 35 δευτερόλεπτα; Ένα λεπτό; Κάτι τέτοιο. Μπορείτε να φαντα­στείτε σε τι αναλώθηκε η κουβέντα στα υπόλοιπα τρία λεπτά που το θέμα συνέχισε να «παίζει»; Όχι, δεν μπορείτε! Ξεθάφτηκαν παλαιότερες δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκη από το συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά», όπου -μεταξύ άλλων θέσεων για το διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους- πρότεινε η μισθοδοσία των ιερέων να βαρύνει φορολογικά μόνο όσους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.

Μισό τηλεοπτικό λεπτό για το θέμα εκείνης της ημέρας (το δελτίο τύπου της ΝΔ), σχεδόν πενταπλάσιο χρόνο για μια τοποθέτηση του Τ. Κουράκη (ακριβώς ένα χρόνο πριν), που δεν είναι καν επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ!

 
Αυτή είναι τελικά η σύγχρονη προπαγάνδα. Θα τη βρείτε να κρύβεται πίσω από «πολυφωνικές ενημερώσεις», θα την αναγνωρίσετε από περίεργα κατανεμημένους τηλεοπτικούς χρόνους και άνισες κορώνες των δημοσιογράφων τηλεστάρ

ΠΗΓΗ : Περιοδικό UNFOLLOW, τεύχος 26, Φεβρουάριος 2014, Και αρχαία θα πουλήσουν, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

Ο αναμάρτητος (εκδότης ή δημοσιογράφος ή πολιτικός) πρώτος τον λίθον βαλέτω...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Unfollow...

Συγνώμη κιόλας, αλλά το να παπαγαλίζεις κατόπιν εορτής τη δικογραφία μιας υπόθεσης δεν διαφέρει από τη συνηθισμένη τακτική των mainstream media και των δημοσιογράφων τους, δηλαδή το να αποδεικνύονται ξανά και ξανά φτηνοί στα μεγάλα (σκάνδαλα) και ακριβοί στα σχεδόν ασήμαντα (όπως το φοβερό θέμα των πλαστών πινακίδων του Μιχάλη Λιάπη, για να θυμηθούμε το πιο χαρακτηριστικό)…
Θα μου πείτε, μια στιγμή, δεν μπορεί όλα τα ζητήματα να προκύπτουν από τη δημοσιογραφική έρευνα, υπάρχουν και οι αρχές, πρέπει να λειτουργούν και οι θεσμοί. Σύμφωνοι, δεν απαιτούμε από τα συστημικά Μέσα να βγάλουν κάποιο αντίστοιχο θέμα, άλλωστε όταν στην Ελλάδα μιλάμε για διαφθορά και για διαπλοκή, τις περισσότερες φορές πρόκειται για τα ίδια τα αφεντικά τους.

Όμως, το θέμα των αμαρτωλών δανείων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου τούς έσκασε στα χέρια και μάλιστα με πολύ κρότο. Και μολονότι δεν προσγειωθήκαμε χθες στην Ελλάδα για να περιμένουμε να έχουν ασχοληθεί εγκαίρως με το τεράστιο σκάνδαλο που ζημιώνει το ελληνικό δημόσιο, όπως έκανε το UNFOLLOW, εντούτοις ιδού πεδίο δόξης λαμπρό όπου θα μπορούσαν να εξασκήσουν την τέχνη του ρεπορτάζ, έστω και εκ των υστέρων, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Μπάμπης ο Παπαδημητρίου και τα άλλα παιδιά…

Ο Σταύρος Ψυχάρης και τα δωράκια στον Άκη...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το Unfollow...

Ξεκινάμε από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στη στήλη του κορυφαίου στην ιστορία της προπαγάνδας δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, στην τελευταία έκδοση της μεγαλύτερης εφημερίδας καλυμμένης -υποτίθεται- προπαγάνδας, του Βήματος. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από παλαιότερη παρουσίαση βιβλίου του Αντώνη Κάντα, στην οποία ο Νίκος Κωνσταντόπουλος βρίσκεται ανάμεσα στον συγγραφέα και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Ο στόχος προφανής: Στη λογική «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις», ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στοχοποιείται, χωρίς να χρειάζεται καν λεζάντα. «Να ποιος ήταν με τον Κάντα και τον Άκη. Είναι όλοι ίδιοι». Για όποιον όμως δεν καταλαβαίνει με τη μία το γκεμπελικό υπονοούμενο, παρατίθεται και λεζάντα: «Σκηνή του 2002. Αριστερά γελαστός ο Κάντας με τις μίζες. Δεξιά ξαπλωμένος ο Άκης με τις μίζες. Στο κέντρο αριστερός πολιτικός που δεν έχει σχέση με μίζες αλλά παρουσιάζει το βιβλίο του Κάντα “Αμυντική Οικονομία: Μια πολύπλευρη προσέγγιση”» – η έμφαση, υποθέτω, στις λέξεις “οικονομία” και “πολύπλευρη”», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο έντυπο του Σ. Ψυχάρη. Νομίζουν, άραγε, ότι στη χώρα αυτή έχουμε πάθει ομαδική αμνησία;