Ποια διάλεξη θέλετε να αναγνώσω σήμερα;

Γιώργος Αγγελόπουλος, απο το Tvxs...

Στις 26 Οκτωβρίου 1938, ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αβροτέλης Ελευθερόπουλος έπρεπε, ως πρύτανης, να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας. Στην τελετή συμμετείχαν ο βασιλιάς Γεώργιος, διπλωμάτες άλλων χωρών, οι αρχές της πόλης και οι καθηγητές του πανεπιστημίου.
Ο λόγος του Ελευθερόπουλου είχε λογοκριθεί από το γενικό διοικητή Μακεδονίας Γεώργιο Κυρίμη. Ανεβαίνοντας στο βήμα ο Ελευθερόπουλος ρώτησε δημόσια το Γεώργιο: «Μεγαλειότατε, έχω εις τας χείρας μου δύο λόγους. Έναν του κ. Κυρίμη και έναν ιδικόν μου. Ποιον θέλετε να σας αναγνώσω;»
Ο έμπειρος Γεώργιος απάντησε λέγοντας «Μα φυσικά τον ιδικόν σας». Στο λόγο του ο Ελευθερόπουλος εξέφρασε θετικά σχόλια για την βαλκανική διπλωματική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, ζήτημα άρρηκτα συνδεόμενο με τις περί μειονοτήτων αντιλήψεις. Το ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε κρατούμενος στην Ασφάλεια. Στις 2 Δεκεμβρίου του κοινοποιήθηκε έγγραφο απομάκρυνσης του από το Πανεπιστήμιο λόγω των απόψεων του. Στο έγγραφο αναφέρονταν: «Πρεσβεύων… ασυδότως παραδοξολόγους θεωρίας και φρονών ότι ως φιλόσοφος δεν υπόκειται εις έλεγχον… δεν παραλείπει να καυτηριάζη  το ήδη υφιστάμενον πολίτευμα…». Ο Α. Ελευθερόπουλος δεν ήταν ούτε ριζοσπάστης, ούτε αριστερός, ούτε αναρχικός. Ήταν ένας κλασσικός φιλελεύθερος αστός διανοούμενος, πολέμιος των σοσιαλιστικών ιδεών που έχαιρε βαθύτατης εκτίμησης ακόμα και ανάμεσα στους μαρξιστές των αρχών του 20ου αιώνα.
Στις 22 Απριλίου 2014 ανταλλάχθηκε στο Tweeter μια αποκαλυπτική στιχομυθία μεταξύ του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού Γιώργου Μουρούτη και του βουλευτή της ΝΔ Ανδρέα Ψυχάρη (κεντρική φωτό). Tα σχόλια ανταλλάχθηκαν με αφορμή τις - πραγματικές ή υποτιθέμενες - απόψεις του αν. καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρη Χριστόπουλου, υποψήφιου ευρωβουλευτή κόμματος της αντιπολίτευσης. Γράφει ο Γ. Μουρούτης: «Για να μην ξεχνιόμαστε, ο Χριστόπουλος που αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάννης πληρώνεται από τους φόρους μας για να διδάσκει τα παιδιά μας». Ο Ανδρέας Ψυχάρης σχολιάζει:  «Φαντάζομαι ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό…».

Η άκαρπη ΕΛΙΑ, ο Θ. Πάγκαλος και το ΠΟΤΑΜΙ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Αντί να εκκλησιάζεται, σαν καλός χριστιανός, το πρωί της περασμένης Κυριακής, ο Θ. Πάγκαλος (δεν τον είχε ακόμη ανασύρει από τη ναφθαλίνη ο ανεξίκακος «κύριος τίποτα» Δ. Αβραμόπουλος για να τον στείλει... ένστολο στις Βρυξέλλες) ξαναβρέθηκε πρωταγωνιστής σε εκπομπή του MEGA.

Και λίγες ώρες αργότερα, αντί να προστρέξει στην «ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ»,
ήτοι στην αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ υπό νέα επωνυμία (μπας και γλιτώσουν, λένε οι κακεντρεχείς, τα 150 εκατομμύρια των χρεών του στις τράπεζες, φορτώνοντάς τα και αυτά στους φορολογούμενους), στρογγυλοκάθισε ορεξάτος ανάμεσά μας: Σε συνεστίαση στο «Τιτάνια» των πάλαι ποτέ συμφοιτητών, που μπήκαμε στη Νομική της Αθήνας το... 1956 (πριν από 58 ολόκληρα χρόνια, Θεέ μου...).
Λοξοδρόμησε, κυριακάτικα, ο Θόδωρος; Οχι, βέβαια. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι βρέθηκε στη σωστή γι' αυτόν θέση. Μακάρι, μάλιστα, οι παλαιοί στους υπουργικούς θώκους σύντροφοί του (μαζί τα φάγανε, κυριολεκτικά), που πασχίζουν αμετανόητοι να μας ξανασώσουν, να άραζαν, επιτέλους, σε ανάλογες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν και θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πετύχουν συνθέσεις προσώπων, όπως στο περίφημο «έτος του 1956» της Νομικής...
Κορυφαία, αναμφίβολα, προσωπικότητα ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (χαραγμένο στη μνήμη μας το στρουμπουλό αγόρι να ακολουθεί κατά πόδας τον καθηγητή Πράτσικα, κουβαλώντας του, αγκομαχώντας, την ογκώδη και βαρύτατη τσάντα...).
Ευλογημένο, άρα, το φοιτητικό έτος του 1956; Δεν θα το 'λεγα: Εκείνα τα πέτρινα χρόνια, για τους ηττημένους του Εμφυλίου και τις φαμίλιες τους, συμφοιτητής μας ήταν ο αρχηγός τότε της νεοφασιστικής ΕΚΟΦ Π. Μανωλόπουλος, μετέπειτα υπουργός Εργασίας της χούντας (κάπου μισόν αιώνα είχα να τον δω και έτσι, που οι δεκαετίες καταλαγιάζουν τα πάθη, μόνο που δεν φιληθήκαμε...).
Τραγική φιγούρα, από την άλλη όχθη, ο ισοβίτης τώρα... «πρόεδρος της εταιρείας δολοφόνων» Χρ. Παπαδόπουλος -συμφοιτητής μας κι αυτός.

ΨΥΧΑΡΕΣ...

kartesios...

Παρακολουθούσα χτες τον βουλευτή της ΝΔ, γνωστό καπνοκυνηγό και υιό εκδότη, Ανδρέα Ψυχάρη, στη μεσημεριανή  εκπομπή του ΣΚΑΪ. Το θέμα της συζήτησης στην οποία ήταν προσκεκλημένος αφορούσε στα θαλασσοδάνεια του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και ευτυχώς που υπήρχαν και άλλοι στο πάνελ, διότι ο υιός δε γούσταρε να το συζητήσει.

Ανέφερε τρεις φορές την πίστη του στο τεκμήριο αθωότητας των εμπλεκομένων θαλασσοδανειοληπτών και στη συνέχεια επέμενε να συζητήσουν το θέμα του Χριστόδουλου Ξηρού, διότι έτσι έχει μάθει από τον μπαμπά του. Να διαλέγουν πάντα αυτοί το κυρίως θέμα.
Η ευαισθησία του υιού Ψυχάρη σχετικά με τους κατηγορούμενους θαλασσοδανειολήπτες και η μόνιμη ατάκα του περί του τεκμηρίου αθωότητάς τους, ένα πράγμα αποδεικνύει. Ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ψυχάρα! Μεγάλη Ψυχάρα! Πιο μεγάλη δεν έχει. Όχι, δεν πιστεύω ότι δεν ήθελε να συμμετάσχει στην εν λόγω συζήτηση επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αποκαλύψει ότι ο μπαμπάς του τον πίεζε για να λάβει κι ο ίδιος ένα θαλασσοδάνειο. Ούτε πιστεύω ότι το έκανε επειδή κάποια στιγμή θα εξεταστεί και το δάνειο του MEGA, στο οποίο συμμετέχει ο μπαμπάς. Ούτε πιστεύω ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές θα αποφύγουν να εμπλακούν σε συζητήσεις που πιθανόν να οδηγήσουν σε ερωτήσεις και για τα θαλασσοδάνεια που έλαβαν τα κόμματά τους.

Ο Σταύρος Ψυχάρης και τα δωράκια στον Άκη...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το Unfollow...

Ξεκινάμε από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στη στήλη του κορυφαίου στην ιστορία της προπαγάνδας δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, στην τελευταία έκδοση της μεγαλύτερης εφημερίδας καλυμμένης -υποτίθεται- προπαγάνδας, του Βήματος. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από παλαιότερη παρουσίαση βιβλίου του Αντώνη Κάντα, στην οποία ο Νίκος Κωνσταντόπουλος βρίσκεται ανάμεσα στον συγγραφέα και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Ο στόχος προφανής: Στη λογική «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις», ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στοχοποιείται, χωρίς να χρειάζεται καν λεζάντα. «Να ποιος ήταν με τον Κάντα και τον Άκη. Είναι όλοι ίδιοι». Για όποιον όμως δεν καταλαβαίνει με τη μία το γκεμπελικό υπονοούμενο, παρατίθεται και λεζάντα: «Σκηνή του 2002. Αριστερά γελαστός ο Κάντας με τις μίζες. Δεξιά ξαπλωμένος ο Άκης με τις μίζες. Στο κέντρο αριστερός πολιτικός που δεν έχει σχέση με μίζες αλλά παρουσιάζει το βιβλίο του Κάντα “Αμυντική Οικονομία: Μια πολύπλευρη προσέγγιση”» – η έμφαση, υποθέτω, στις λέξεις “οικονομία” και “πολύπλευρη”», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο έντυπο του Σ. Ψυχάρη. Νομίζουν, άραγε, ότι στη χώρα αυτή έχουμε πάθει ομαδική αμνησία;

Ανάγνωση Ψυχάρη από τον Άρη...

του Άρη Δαβαράκη, απο toportal.gr...

Το κύριο άρθρο του «Βήματος της Κυριακής» που υπογράφεται από τον κ. Σταύρο Ψυχάρη ξεκινάει την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013 με την εξής κορωνίδα : «Φαντασθείτε τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργόν! Πώς σας φαίνεται;».
Λες, δεν αντέχω, θέλω να διαβάσω και παρακάτω. Και το κάνεις: «Τα αμφιλεγόμενα αποτελέσματα των τελευταίων πολιτικών δημοσκοπήσεων πολλαπλασιάζουν τα σενάρια για τις πολιτικές εξελίξεις», γράφει ο επικεφαλής του ΔΟΛ και δεύτερος (όσο ζούσε ο Χρήστος Λαμπράκης) «ισχυρός ανήρ» της παρασκηνιακής πολιτικής μας πραγματικότητας, διαμορφωτής σημαντικών εξελίξεων από την μεταπολίτευση ακόμα. Τι θέλει να πει ο ποιητής αναρωτιέσαι. Πού το πάει; Για να παρακολουθήσω το νήμα της σκέψεώς του με προσοχή μεγάλη: «Πολλοί», λέει, «βλέπουν αμετακίνητο στη θέση του τον κ. Αντ. Σαμαρά, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν τον κ. Τσίπρα νέο ένοικο στο Μέγαρο Μαξίμου».
Μμμμμμμ! Αυτό το λες ζουμερό. Εδώ ο ποιητής εμπνέεται από καινά δαιμόνια (όχι κενά αγράμματοι, καινά, καινούργια δηλαδή). Τι λέει στην ουσία ο έμπειρος και «παλαιός» πιά, ο τελευταίος εκείνης της σειράς των «ηγετών» στα ΜΜΕ,

Δώστε τηλεοπτική άδεια στον Καρατζαφέρη, να θυμώσει ο Πρετεντέρης...

Απο την Αυγη...

Πως ανοίγει μία πόρτα; Ανοίγει με κλειδί, με αντικλείδι, σε ακραίες περιπτώσεις με λοστό. Αυτά ισχύουν για τις πόρτες των άλλων. Η πόρτα του Γιώργου Καρατζαφέρη ανοίγει με μία τηλεοπτική συχνότητα πανελλαδικής εμβέλειας, σαν αυτήν που του χάρισε το ΕΣΡ. Και μετά ο κ. Γιώργος βγήκε στο ΜΕΓΚΑ, για να ανακοινώσει ότι κρατάει ανοιχτή την πόρτα του διαλόγου με τη ΝΔ.

Αρκεί να μην του την κλείσουν την πόρτα οι άλλοι καναλάρχες, οι οποίοι εξεμάνησαν, διότι σου λέει τόσοι παράνομοι έχουμε μαζευτεί εδώ μέσα, πού να χωρέσει ο Καρατζαφέρης.
Την πανελλαδική άδεια στο «Αρτ» του Καρατζαφέρη- όχι «Αρτ», «Αλτ» έπρεπε να λέγεται το χουντοκάναλο- την έδωσε το ανεξάρτητο ΕΣΡ και όχι η ΝΔ. Ναι, αλλά πρόκειται για το ίδιο ΕΣΡ που αθώωσε το ΜΕΓΚΑ για την προβολή του παραποιημένου βίντεο με τον Διαμαντόπουλο, που δεν κάνει τίποτα για την άνιση προβολή των κομμάτων από τα κανάλια, που βάζει πρόστιμα εξόντωσης στις σατιρικές εκπομπές. Ένα τέτοιο ΕΣΡ θα μπορούσε άνετα να κάνει μια μικρή εξυπηρέτηση στην κυβέρνηση, από την οποία άλλωστε εξαρτάται η μακροημέρευσή του. Εδώ τόλμησαν να κάνουν τη μεγάλη, τη μέγιστη εξυπηρέτηση, απαγορεύοντας την προβολή εικόνων που δείχνουν την κατάντια στην οποία έχει φέρει το Μνημόνιο τον κόσμο, στο Αρτ του Καρατζαφέρη θα κολλούσανε.
Η αδειοδότηση του «Αρτ» προκάλεσε την μήνιν των άλλων καναλαρχών, που κατήγγειλαν το ΕΣΡ για ανομία. Μιλούν για ανομία εκείνοι που θρέφονται από αυτήν εδώ και είκοσι τρία χρόνια, εκείνοι που επιβιώνουν χάρη στα αλλεπάλληλα κομπρεμί με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Που χρωστάνε τον ουρανό με τ΄ άστρα στις εφορίες και τα ασφαλιστικά ταμεία και που μόλις πρόσφατα η κυβέρνηση του Σαμαρά τους χάρισε τον φόρο επί των διαφημίσεων. Τώρα τους μάρανε ο Καρατζαφέρης. Όταν είχε επιβάλει, κατόπιν υποδείξεών τους, τον Παπαδήμο, τον αντιμετώπιζαν σαν εθνικό ήρωα, έτρεχαν από πίσω του με τα μικρόφωνα και τις κάμερες. Τι να κάνουμε, όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι.
Αν νοιαζόντουσαν οι καναλάρχες για τη νομιμότητα, δεν θα λύσσαγαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, που εξήγγειλε ότι οι τηλεοπτικές συχνότητες θα εξεταστούν από το μηδέν, με κανόνες διαφάνειας και αξιοκρατίας. Δεν θα έβγαινε ο Πρετεντέρης να απειλήσει ότι αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα περάσουν, γιατί αντίκεινται στις αρχές της Ε.Ε.- ενώ όσα γίνονται τώρα είναι τάλε κουάλε με τους κανόνες-, δεν θα έβγαινε ο Καρακούσης να κατηγορήσει τον Τσίπρα ότι «αντιμετωπίζει τα ΜΜΕ ως μέγιστα κακά, ως βάση όλων των δεινών».
Δεν θα έβγαινε προπάντων ο Ψυχάρης στο κύριο άρθρο του χθεσινού Βήματος να ψέξει τους «διαπρύσιους κήρυκες μιας ηθικής που γίνεται λάστιχο κατά περίπτωσιν. Αδιάβαστοι υβρίζουν και απειλούν, για να αποχωρήσουν ακροποδητί από τη σκηνή μόλις έρχεται η ώρα του λογαριασμού». Από τότε που ο Σημίτης τον διόρισε διοικητή του Αγίου Όρους χωρίς πτυχίο, ο κ. Ψυχάρης έχει φάει τα λυσσακά του να μας πείσει ότι είναι λόγιος. Ήμαρτον κ. Σταύρο, όχι άλλα ακροποδητί, όχι άλλα θηλυκά σε -ιν, όχι άλλες γενικές σε -εως, σταματήστε και εμείς θα σας ανακηρύξουμε πάραυτα Τζάρτζανο των εκδοτών.
«Επιτέλους, ονόματα διαπλεκόμενων!», καταλήγει ο εκδότης του Βήματος. Μην ταράζεσθε, κύριε Ψυχάρη. Αν θέλετε ονόματα, διαβάστε την ταυτότητα της εφημερίδα σας και θα βρείτε σίγουρα δυο- τρία.

Η περιφρόνηση των νομίμων...

Του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Το τελευταίο που θα περίμενε ν’ ακούσει ποτέ ο Αντώνης Μανιτάκης είναι ότι «κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ο προστάτης των επίορκων, των απατεώνων, των κοπανατζήδων και των τεμπέληδων». Ετσι ωμά, με την έπαρση της κληρονομημένης επώνυμης ισχύος, κατήγγειλε στη Βουλή τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο βουλευτής της Ν.Δ. Ανδρέας Ψυχάρης. Είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς που απαιτούν δημοσιοϋπαλληλικό αίμα. «Εδώ και τώρα».
Διότι κατέληξαν ότι άλλο σοβαρό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζουμε, κι όλα θα πάνε ρολόι αν κοπεί το αγκάθι των δημοσίων υπαλλήλων.Οι οποίοι, βέβαια, δεν διορίστηκαν μόνοι τους. Δεν είναι αυτοφυείς. Και όσοι ανόμησαν αλλά κατάφεραν να διασωθούν είχαν πλάτες. Και οι συνδικαλιστικές δεν αρκούν. Χρειάζονται πιο γερές· κομματικές.
Απάντησε, βέβαια, ο κ. Μανιτάκης. Απάντησε όμως με τον δικό του τρόπο: ήπια, μετρημένα, με στοιχεία, με υπεράσπιση της νομιμότητας. Και με κάποια μελαγχολία. Αλλά αυτά είναι σφόδρα αντιτηλεοπτικά. Γι’ αυτό και παίχτηκαν ελάχιστα σε όσα κανάλια θέλουν επίσης αίμα. Ισα για να τηρηθούν τα προσχήματα. Τα οποία, ως προς τον κ. Ψυχάρη λ.χ. και την προεκλογική και μετεκλογική υπερπροβολή του από ορισμένους διαύλους, τηρούνται όσο και στην υπερπροβολή της κ. Μαριάννας Βαρδινογιάννη, της κ. Ολγας Κεφαλογιάννη, του κ. Αδ. Γεωργιάδη, του κ. Βορίδη, του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη κ.ο.κ. Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν «οι αγαπημένοι των καναλιών» καθώς και «οι αγαπημένοι των τηλεστάρ», που έχουν τους δικούς τους προνομιακούς συνομιλητές· βρέξει-χιονίσει, έχουν-δεν έχουν κάτι να πουν, το στασίδι τους τούς περιμένει. Στους προνομιακούς, και όχι μονάχα των πρωινάδικων, συγκαταλέγονται κάποιοι χρυσαυγίτες. Μολαταύτα οι νεοφασίστες επιμένουν να αυτολατρεύονται σαν εξωσυστημικοί και «κομμένοι».
Ας επιστρέψουμε στον κ. Μανιτάκη. Και στον σεβασμό των νόμων που όρισε ως αυτονόητη υποχρέωση κάθε υπουργού. Σκέφτομαι, θέλω να πιστεύω όχι αυθαίρετα, ότι τη μελαγχολία που τουλάχιστον εγώ είδα στο πρόσωπό του κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του δεν την προκάλεσε τόσο η σφοδρή επίθεση του κ. Ψυχάρη (μία από τις πολλές, άλλωστε, από την πλευρά του κυβερνητικού στρατοπέδου, που τυγχάνουν, μάλιστα, ασυνήθιστα συντονισμένες) όσο η αίσθηση της μοναξιάς, αν όχι και της ματαιότητας. Οσα λέει (για τη διάκριση των εξουσιών και των ρόλων ή για τους υπουργούς που δεν έχουν δικαίωμα να απολύουν πριν κρίνουν τα πειθαρχικά συμβούλια και η Δικαιοσύνη) δεν έχουν αντίκρισμα στους περισσότερους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας αλλά και σε πολλούς «ρεαλιστές» συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτοί θέλουν αίμα. Εδώ και τώρα. Και αδιακρίτως. Επειδή η τρόικα απαιτεί. Επειδή τα μίντια παροτρύνουν. Οι νόμοι; Οι νόμοι μπορούν να περιμένουν. Οπως περίμεναν τόσες τετραετίες, όταν υπερψηφίζονταν μόνο και μόνο για να ’χει κάτι να περιφρονεί το κομματικό συμφέρον.

Οι Γερμανοί ως Εβραίοι...

του Άκη Γαβριηλίδη,  Nomadic universality...

Σε πρόσφατο σημείωμα άλλου μπλογκ, με τίτλο Οι Γερμανοί ante portas;, επισημαίνεται μια ορισμένη «προβολή του ‘γερμανικού κινδύνου’» στον δημόσιο λόγο της ελληνικής κοινωνίας, και προτείνεται «να μην συσκοτίζουμε την πραγματικότητα εξηγώντας την με όρους Β’ παγκοσμίου πολέμου». Θα πάρω αφορμή από ένα συγκεκριμένο σημείο της ανάρτησης για να προεκτείνω προς μια άλλη κατεύθυνση, η οποία δεν αναιρεί όσα λέγονται εκεί, αντιθέτως μάλιστα δίνει μια πιο κυριολεκτική σημασία στην έκφραση «όροι τού Β΄ παγκοσμίου πολέμου».
Μεταξύ άλλων, στο σημείωμα αυτό παρατίθενται δύο παραδείγματα «αντιγερμανικού» λόγου, τα εξής (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

Ο μέχρι προ ολίγων μηνών προβεβλημένος από το ΛΑΟΣ, Γιώργος Τράγκας, επισημαίνει ότι «οι Γερμανοί με την ίδια αρπακτικότητα του 2ου Παγκοσμίου πολέμου και με τον ίδιο θηριώδη τρόπο που αντιμετώπισαν τους Εβραίους και τις περιουσίες τους, στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων». Ο Πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, Σταύρος Ψυχάρης, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα στη Δ.Ε.Θ, γράφει στο ΒΗΜΑ ότι «αυτό που δεν κατάφεραν τότε οι μεραρχίες του Γ’ Ράιχ μπορούν τώρα να το επιτύχουν οι σαράφηδες της Ευρώπης».

Αυτό που είναι εντυπωσιακό και στα δύο αυτά παραδείγματα, είναι όχι μόνο ότι διακινούν έναν αντιγερμανισμό, αλλά και ότι, επιπλέον, ο αντιγερμανισμός αυτός είναι δομημένος πάνω στο καλούπι τού αντιεβραϊσμού. Ειδικότερα, η δεύτερη φράση μοιάζει απλώς να επαναδιατυπώνει ένα παλιό κλισέ του αντισημιτισμού (επί πάρα πολλά χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 40, συχνά και μετά απ’ αυτήν, η έκφραση «σαράφηδες της Ευρώπης» -αν όχι και του κόσμου ολόκληρου- και τα συνώνυμά της, συνόδευε αποκλειστικά τους Εβραίους).
Το δε σχόλιο του Τράγκα, από την άλλη, επιχειρεί κάτι ακόμα πιο πολύπλοκο και διεστραμμένο: επιχειρεί να φορτώσει στους Γερμανούς όχι μόνο το μίσος των Ελλήνων εθνικιστών κατά των Εβραίων, αλλά ακόμα και την ενοχή τους για το μίσος αυτό, καθώς και γα τη συμμετοχή τους στην εξόντωση των Εβραίων. Αυτό ο Τράγκας το επιτυγχάνει –ελπίζει να το επιτύχει- με τη μικρή πονηρή προσθήκη «και τις περιουσίες τους». Διότι ο θηριώδης τρόπος με τον οποίο οι Γερμανοί αντιμετώπισαν τους Εβραίους επί Χίτλερ, είναι πράγματι γνωστός σε όλους (αντιθέτως, πολύ λιγότερο γνωστός, τουλάχιστο στην Ελλάδα, είναι ο απερίφραστος τρόπος με τον οποίο η μεταχιτλερική Γερμανία αποστασιοποιήθηκε από το ναζιστικό παρελθόν της και το απονομιμοποίησε· πράγμα το οποίο δύσκολα μπορούμε να επαναλάβουμε για την ελληνική κοινωνία). Ωστόσο, όπως είναι εύλογο, η μαζική και βιομηχανική εξόντωση ανθρώπων προκαλεί τόσο σημαντικότερη εντύπωση από την όποια οικειοποίηση περιουσιών, ώστε, στις αναφορές στο ολοκαύτωμα, είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς να αναφέρονται οι περιουσίες των Εβραίων αμέσως μετά από τους ίδιους τους Εβραίους υπό ίσους όρους, μέσα στην ίδια πρόταση. Η αντιμετώπιση των περιουσιών αυτών δεν αποτέλεσε ιδιαίτερα φλέγον ζήτημα πουθενά.
Πουθενά, εκτός από την Ελλάδα. Και ειδικότερα τη Θεσσαλονίκη.
Όπου, όπως είναι γνωστό, ένας εσμός από παρακρατικά καθάρματα, συνεργάτες των Ναζί, ή απλώς κερδοσκόπους και «αυθόρμητους» λαϊκούς καταπατητές, την επομένη σχεδόν της αναχώρησης των τραίνων για τα στρατόπεδα, μπούκαραν και στρογγυλοκάθησαν ακριβώς στις (ακίνητες) περιουσίες των Εβραίων. Όσο για τις κινητές, από αυτές σύντομα δεν υπήρχε ούτε ίχνος. Μεταξύ αυτών των καταπατητών πρέπει να συμπεριλάβουμε και το Δήμο, (τουλάχιστον την τότε διοίκησή του), όπως εξάλλου και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο επωφελήθηκε -και εξακολουθεί να επωφελείται- ακριβώς από μία ιδιόμορφη και θαυματουργή «μετατροπή» ακίνητης εβραϊκής περιουσίας σε κινητή, και μετά σε αστρική σκόνη: μιλάω βέβαια για τη γνωστή ιστορία της εξαφάνισης του πανάρχαιου νεκροταφείου από τον υλικό χώρο και από την άυλη μνήμη της Θεσσαλονίκης.
Η κατασκευή των «Γερμανών» οι οποίοι, όλοι ανεξαιρέτως, «στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων» (άρα π.χ. και εναντίον του Σαμαρά, της Μαριάννας Λάτση, του Χριστοφοράκου, του Λαυρεντιάδη και γενικά της ελληνικής επιχειρηματικότητας, υγιούς ή και ενδεχομένως νοσηρής), είναι μια χρυσή ευκαιρία για τον ελληνικό εθνικό λόγο να βρει ένα νέο αντικείμενο στο οποίο να συνεχίσει να εκφράζει τον αντισημιτισμό του, έναν αντισημιτισμό χωρίς Εβραίους αυτή τη φορά (αλλά με Γερμανούς στη θέση τους), και ταυτόχρονα να ξεπλύνει ο ίδιος κάποια «τοξικά ομόλογα» που ανομολόγητα τον βαραίνουν από το παρελθόν, να ξεφορτωθεί τις ενοχές του, τα συμβολικά και υλικά χρέη του απέναντι στους (πραγματικούς) Εβραίους, φορτώνοντάς τα και αυτά στους Γερμανούς. Τους οποίους με εξαιρετική επιδεξιότητα κατασκευάζει ως «σαράφηδες», ως προσωποποίηση του αιμοδιψούς κοσμοπολιτικού χρηματιστή που σαν παράσιτο[1] «πίνει το αίμα» της ριζωμένης στη γη της κοινότητας και δεν την αφήνει να αναπτύξει τον «πρωτογενή» της τομέα[2] –σε κραυγαλέα αντίθεση με τη μέχρι τώρα προβεβλημένη εικόνα της Γερμανίας ως συνωνύμου της «βαριάς βιομηχανίας» και γενικότερα ως προτύπου επιτυχημένης «πραγματικής οικονομίας».
Όπως έλεγε ο Werner Bonefeld σε ένα απόσπασμα που έχω παραθέσει και άλλοτε,

Τα κατηγορήματα που αποδίδει ο αντισημίτης στους Εβραίους περιλαμβάνουν την κινητικότητα, τον μη απτό χαρακτήρα [intangibility], την έλλειψη ριζών και τη συνωμοσία εις βάρος των –μυθικών και μυθοποιημένων- αξιών μιας κοινότητας έντιμων και εργατικών ανθρώπων[3].

Αυτά ακριβώς τα κατηγορήματα λοιπόν τα αποδίδει τώρα ο αντισημίτης στους Γερμανούς. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Τη δεκαετία τού 80, ο Ταγκιέφ και, μετά απ’ αυτόν, ο Μπαλιμπάρ, ανέδειξαν πόσο εύπλαστη και ευρηματική κοσμοθεωρία μπορεί να είναι καμιά φορά ο ρατσισμός, με βάση το παράδειγμα της μετάβασης από το βιολογικό στον πολιτισμικό-διαφοριστικό ρατσισμό. Και γενικότερα με βάση την παρατήρηση ότι η κοσμοθεωρία αυτή ενίοτε αξιοποιεί και ενσωματώνει στοιχεία από την κριτική που απευθύνθηκε εναντίον της σε προηγούμενο στάδιο.
Πιστεύω ότι ακόμα ένα δείγμα αυτής της επινοητικότητας είναι και οι συγκεκριμένοι αντιγερμανικοί λόγοι, οι οποίοι κατά μία έννοια προεκτείνουν και συμπληρώνουν μία άλλη «κατάκτηση»: ως τώρα, αγαπημένη συνήθεια του αντισημιτισμού, ιδίως εκείνου που δεν ήθελε να καταγραφεί ως αντιδραστικός ή συντηρητικός αλλά να ανακυκλωθεί και να αναβαπτισθεί με «αγωνιστικά» εύσημα, ήταν να εξισώνει την καταπίεση και τις επιθέσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, και γενικά κάθε ενέργεια του κράτους του Ισραήλ (και άρα κατ’ επέκταση «των Εβραίων», με τους οποίους αυτονόητα το ταύτιζε), με το ναζισμό. Εξ ου και οι γνωστές εκφράσεις όπως «οι σιωναζί» κ.λπ. Τώρα ο παραλληλισμός εγκαθιδρύεται και αντίστροφα: όχι μόνο οι «Εβραίοι» (όλοι ανεξαιρέτως) είναι τόσο κακοί όσο και οι «Γερμανοί» (όλοι ανεξαιρέτως), αλλά και οι Γερμανοί είναι τόσο κακοί όσο και οι «Εβραίοι».
Και φυσικά η βασική τους ομοιότητα, όπως πάντα, είναι ότι στρέφονται εναντίον «όλων ανεξαιρέτως» … ξέρετε ποιων …

---

[1] Τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της επίκρισης περί παρασιτισμού βέβαια δεν παραλείπουν να αξιοποιήσουν και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Γ. Αγγελόπουλος στο σημείωμά του που ανέφερα στην αρχή: «Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας – που δεν αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ – βολεύεται στο να τα φορτώνει όλα στους «κακούς Γερμανούς» για να αποκρύψει τις ευθύνες του μοντέλου παρασιτικής ανάπτυξης και κατ΄ επίφαση δημοκρατίας από το οποίο επωφελήθηκε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες» (Η υπογράμμιση δική μου).
Για μια κριτική θεώρηση της γενικευμένης «παρασιτολογίας» βλ. το σημείωμα της Jeanette Samyn Αντι- αντι- παρασιτισμός, που δημοσιεύσαμε παλιότερα.

[2] Ο οποίος, σημειωτέον, αποτελεί βασική έγνια της Χρυσής Αυγής. Πρβλ. την παρακάτω ανακοίνωσή της: «Το ζήτημα είναι η Ελλάδα να επιστρέψει στην πρωτογενή της παραγωγή και όχι να μοιραστούν και πάλι δισεκατομμύρια σε τραπεζίτες και σε μεγαλοεργολάβους, που απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά λαθρομετανάστες» τόνισε σε ανακοίνωση της η Χρυσή Αυγή αναφορικά με την εκταμίευση της δόσης. Τέλος ζήτησε επιτακτικά την επιδότηση του πρωτογενή τομέα με στόχο, όπως αναφέρουν: «να ξαναγίνουμε αυτάρκεις στα βασικά είδη διαβίωσης του ελληνικού λαού»

[3] «Antisemitism and the (modern) critique of capitalism»

Διαφάνεια και απόδοση ευθυνών...

απο την Εφημεριδα των συντακτων...

Το «αμαρτωλό» τρίγωνο πολιτικοί – επιχειρηματίες – ιδιοκτήτες ΜΜΕ εξουσιάζει τη χώρα, σύμφωνα με την έρευνα του πρακτορείου Reuters, στην οποία αναφέρονται μάλιστα ονοματεπώνυμα. Το πρακτορείο απευθύνθηκε σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ, οι οποίοι είτε αρνήθηκαν ότι εμπλέκονται σε παιχνίδια εξουσίας, είτε αρνήθηκαν να απαντήσουν.
Ενα από τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει είναι ότι η ανάπτυξη των ηλεκτρονικών ΜΜΕ στην Ελλάδα είναι άναρχη και ότι αυτά λειτουργούν χωρίς άδειες, με την κάλυψη, ουσιαστικά, της εκάστοτε κυβέρνησης. Ενδιαφέρον έχει η απάντηση του Γιάννη Αλαφούζου ότι «ορισμένα ΜΜΕ αποτελούν ουσιαστικά γραφεία Τύπου συγκεκριμένων επιχειρήσεων».

Εχει σημασία ότι το Reuters αναφέρει δήλωση του Αλέξη Τσίπρα: «Στην Ελλάδα η πραγματική δύναμη είναι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, τα μέλη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και των διεφθαρμένων ΜΜΕ». Επίσης του Πάνου Καμμένου: «Τα μέσα ενημέρωσης ελέγχουν την κατάσταση και το κράτος ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης. Είναι μια εικόνα αμοιβαίου εκβιασμού».

Στις ερωτήσεις κλήθηκαν και απάντησαν (είτε σιώπησαν) Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Ψυχάρης, Αλαφούζος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Κεδίκογλου, Θ. Ρουσόπουλος κ.ά. Το πρακτορείο αναφέρει ότι η κατάσταση στη χώρα μας είναι χειρότερη από την Ιταλία (Σίλβιο Μπερλουσκόνι) και τη Μ. Βρετανία (Ρούπερτ Μέρντοχ), και αναρωτάται, μέσω εγγράφου της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα του 2006 «Πώς μπορεί όλα αυτά τα μέσα να λειτουργούν επικερδώς; Δεν μπορούν… Οι ιδιοκτήτες τους τα χρησιμοποιούν για να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή».

Επικαλείται ακόμη τη γνωστή δήλωση Καραμανλή περί νταβατζήδων και σημειώνει ότι «δεν έγινε ποτέ καμία σημαντική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της διαπλοκής».

Λίγο ώς πολύ όλα αυτά είναι γνωστά στον ελληνικό λαό και σε όλο το τρίγωνο της διαπλοκής.

Η έρευνα έχει ενδιαφέρον διότι παρουσιάζεται σε μια κρίσιμη καμπή της πολιτικής ζωής του τόπου και όλοι απαιτούν τα πράγματα να λέγονται με το όνομά τους, να επικρατήσει επιτέλους διαφάνεια και να αρχίσουν να αποδίδονται ευθύνες και να αναπέμπονται στη Δικαιοσύνη όσοι αποδεικνύεται ότι έχουν διασπαθίσει δημόσια περιουσία ή χρήμα.

Αυτό έχει σημασία και όχι η διαπίστωση ότι αυτό το τρίγωνο διαφεντεύει την πορεία και την τύχη της χώρας. Να αρχίσει δηλαδή η απονομή δικαιοσύνης και να αποδομηθεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα που επιτρέπει και προωθεί τέτοιου είδους διαπλοκές, που βασίζονται στη διαφθορά.

Διαβαστε κι αυτο απο την ιδια εφημεριδα

«Το τρίγωνο της εξουσίας»

Παιχνίδια επιρροής, διαπλοκή, διαφθορά και συγκρούσεις συμφερόντων. Τον «ιστό της αράχνης» που συνδέει πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις με ιδιοκτησίες μέσων μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα ανιχνεύει το Reuters σε εκτενέστατο ρεπορτάζ του με ονοματεπώνυμα

Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Ψυχάρης, Αλαφούζος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Κεδίκογλου είναι ορισμένοι από όσους κλήθηκαν από το πρακτορείο ειδήσεων να απαντήσουν σε ερωτήσεις για το «τρίγωνο της εξουσίας».

Το ρεπορτάζ του Reuters ξεκινά με το χαράτσι της ΔΕΗ, αναφέροντας ότι μεγάλες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και ισχυρά ΜΜΕ, είτε δεν πλήρωσαν ή πλήρωσαν πολύ λιγότερο. Μάλιστα, υπάρχει και δήλωση του συνδικαλιστή Νίκου Φωτόπουλου: «Ηταν ένα δώρο για τα πραγματικά αφεντικά, για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες της χώρας». Κάτι που κατά το Reuters αναδεικνύει τις διασυνδέσεις πολιτικών με επιχειρήσεις και ισχυρούς ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

«Δεν ξέρουν τίποτα»…

Οι δημοσιογράφοι του Reuters Στέφεν Γκρέι και Ντίνα Κυριακίδου απευθύνθηκαν σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ορισμένοι εκ των οποίων αρνήθηκαν ότι ασκούν τέτοιες πρακτικές, ενώ άλλοι δεν απάντησαν στις ερωτήσεις. Το πρακτορείο κάνει αναφορά σε παλιές δηλώσεις του Α. Τσίπρα ότι «στην Ελλάδα η πραγματική δύναμη είναι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, τα μέλη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και τα διεφθαρμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτό είναι το τρίγωνο της αμαρτίας». Αλλά και του Πάνου Καμμένου: «Τα μέσα ενημέρωσης ελέγχουν την κατάσταση και το κράτος ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης. Είναι μια εικόνα ενός αμοιβαίου εκβιασμού…».

Σε ερώτηση του Reuters ο Ε. Βενιζέλος ρίχνει την ευθύνη στα αρχεία της ΔΕΗ, ενώ ο Σίμος Κεδίκογλου απαντά ότι τυχόν λάθη που εντοπίζονται θα διορθώνονται. Το πρακτορείο αναφέρει ότι η κατάσταση στη χώρα μας είναι χειρότερη από την Ιταλία και τη Μ. Βρετανία όπου κυριαρχούν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Ρούπερτ Μέρντοχ αντίστοιχα. Κάνει επίσης λόγο για άναρχη ανάπτυξη των ηλεκτρονικών ΜΜΕ στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι λειτουργούν χωρίς άδειες, ουσιαστικά με την κάλυψη των κυβερνήσεων.

«…σοσιαλιστική χώρα η Ελλάδα»

Το Reuters απευθύνθηκε και στον Θεόδωρο Ρουσόπουλο, που σε σχετική ερώτηση απάντησε: «Οι περισσότερες εταιρείες στην Ελλάδα ουσιαστικά περιμένουν να πάρουν χρήματα από το κράτος». Ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε μάλιστα ότι αυτό αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για καπιταλιστική χώρα αλλά για… σοσιαλιστική.

Μιλώντας στο πρακτορείο, ο Γιάννης Αλαφούζος παραδέχεται ότι «ορισμένα ΜΜΕ αποτελούν ουσιαστικά γραφεία Τύπου συγκεκριμένων επιχειρήσεων». Ομως το Reuters επισημαίνει ότι «o Αλαφούζος, του οποίου ο πλούτος προέρχεται από τη ναυτιλία, δήλωσε ότι η οικογένειά του είναι προσεκτική ώστε να μην εξαρτάται από συναλλαγές με την κυβέρνηση. Ωστόσο, οι επικριτές του λένε ότι ο ΣΚΑΪ ήταν μεταξύ των εταιρειών που βρέθηκαν να μην πληρώνουν το χαράτσι -ο ΣΚΑΪ επικαλείται τη γραφειοκρατία- και ότι τα κέρδη από τα ΜΜΕ που κατέχει οφείλονται στην κρατική διαφήμιση».

Η οικογένεια Μπόμπολα

Για το MEGA το πρακτορείο αναφέρει ότι οι ιδιοκτήτες του είναι ηγέτες ή έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με άλλους τομείς της οικονομίας. Κάνει αναφορές στα μέλη της οικογένειας του Γιώργου Μπόμπολα (Φώτης, διευθυντής της Τηλέτυπος), ενώ για τον άλλο γιο, τον Λεωνίδα, σημειώνει ότι είναι «διευθύνων σύμβουλος και βασικός μέτοχος της ΕΛΛΑΚΤΩΡ, μια γιγαντιαίας κατασκευαστικής εταιρείας που ιδρύθηκε από τον πατέρα του και έχει συνάψει συμβάσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ με το κράτος». Γίνονται επισημάνσεις για τα άλλα ΜΜΕ της οικογένειας (εφημερίδες, περιοδικά κ.ά.) αλλά και για τα γραφεία της εταιρείας που βρίσκονται δίπλα στην Αττική Οδό».

Το Reuters κάνει αναφορά στη σύγκρουση με την οικογένεια Μπόμπολα μέσω «Εθνους». Η εφημερίδα αρχικά κατηγόρησε το πρακτορείο ότι «συνεχίζει να στοχοποιεί τη χώρα μας, την ελληνική οικονομία και την επιχειρηματικότητα», χαρακτηρίζοντάς το «πέμπτη φάλαγγα» της τρόικας.

Μετά από συνεχή αιτήματα του πρακτορείου, ο Μπόμπολας έστειλε επιστολή η οποία ανέφερε: «Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ανήκουν σε εταιρείες στις οποίες συμμετέχω για την προώθηση των συμφερόντων της μητρικής εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ Α.Ε. … Η εφημερίδα “Εθνος” ποτέ δεν χρησιμοποίησε την επιρροή της ούτε ζήτησε χάρη από τους κυβερνώντες προς όφελος της ΕΛΛΑΚΤΩΡ».

Σε γραπτή δήλωσή της, η κατασκευαστική εταιρεία σημείωσε ότι «θυγατρικές εταιρείες της συμμετέχουν και σε ιδιωτικές και σε δημόσιες συμβάσεις και σε ό,τι αφορά τις τελευταίες συμμετέχει αποκλειστικά μέσω διεθνών ανοικτών διαγωνισμών, σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία».

Αναφορές γίνονται και στους συνιδιοκτήτες του MEGA, την οικογένεια Βαρδή Βαρδινογιάννη, που είναι κυρίαρχη στον τομέα του πετρελαίου και της ναυτιλίας, και τον Σταύρο Ψυχάρη που ελέγχει τον ΔΟΛ. «Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης βρίσκεται στη διοίκηση του MEGA, ενώ η οικογένεια κατέχει επίσης έναν μικρότερο σταθμό που ονομάζεται Star Channel. Η οικογένεια είναι επίσης ο κύριος μέτοχος της Motor Oil Hellas».

Mε e-mail, εκπρόσωπος της οικογένειας δήλωσε: «Οι περισσότερες από τις εταιρείες μας έχουν έδρα στο εξωτερικό… Καμία δεν βασίζεται σε κυβερνητικά συμβόλαια».

Η σιωπή Ψυχάρη και τα Eurofighters

Ο Ψυχάρης, του οποίου η εταιρεία ΔΟΛ εκδίδει εφημερίδες και έχει κρατικές συμβάσεις για την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και τα ταξίδια, είναι πρόεδρος του MEGA Channel.

Το 2006 μήνυσε δύο δημοσιογράφους που ισχυρίστηκαν σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα ότι είχε ασκήσει πιέσεις για την πώληση των Eurofighters στην Ελλάδα. Τρία χρόνια αργότερα, η μήνυση του εκδότη απορρίφθηκε. Ο Ψυχάρης δεν απάντησε σε ερωτήσεις του Reuters σχετικά με την υπόθεση.

Στα τέλη Νοεμβρίου, μία από τις εφημερίδες του κατηγόρησε τον Απόστολο Κακλαμάνη όταν αυτός είπε ότι έχουν περάσει οι εποχές που οι ολιγάρχες διόριζαν τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. «Το Βήμα» είχε άρθρο που αναφερόταν στα συγκεκριμένα σχόλια και υποσχόταν να κάνει δήθεν ενοχλητικές αποκαλύψεις για τον Κακλαμάνη.

Ο Δημήτρης Τρίμης, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, μιλώντας στο Reuters, χαρακτήρισε σοβαρή ήττα τη μη δημοσιοποίηση ονομάτων δημοσιογράφων που εργάζονταν σε γραφεία Τύπου και άλλους κρατικούς οργανισμούς και πρόσθεσε: «Υπάρχει ένα τρίγωνο από πολιτικές δυνάμεις, οικονομικές δυνάμεις και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και κανείς δεν μπορεί να πει ποιος έχει το πάνω χέρι».

Στη συνέχεια, το ρεπορτάζ του Reuters αναφέρεται στη γνωστή δήλωση Καραμανλή στον «Μπαϊρακτάρη» περί νταβατζήδων και σημειώνει ότι δεν έγινε ποτέ καμία σημαντική προσπάθεια για την αντιμετώπιση της διαπλοκής.

«Πρώην υπουργός που μίλησε στο Reuters ανέφερε ότι ιδιοκτήτης ΜΜΕ τού είχε ζητήσει να σταματήσει δικαστική έρευνα που τον αφορούσε, ενώ σε άλλη περίπτωση εκδότης εφημερίδας, που χρωστούσε 1.000.000 ευρώ σε κρατική εταιρεία, επικοινώνησε μαζί του για να του διαγράψει το χρέος. Οπως είπε ο υπουργός, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, αφού αρνήθηκε να διαγράψει το χρέος, έβλεπε συνέχεια το όνομά του σε αρνητικά ρεπορτάζ για τον ίδιο στην εφημερίδα του εκδότη».

Το Reuters σημειώνει ότι ακόμη και χωρίς τη νομοθεσία το τοπίο στα ΜΜΕ, λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλάζει, καθώς οι οικονομικές πιέσεις εντείνονται, η διαφήμιση έχει συρρικνωθεί και εταιρείες ΜΜΕ έχουν δηλώσει χρέη ύψους άνω των δύο δισ. ευρώ.

Σχίσμα κορυφής...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου απο την Αυγη...

Κάτι παράξενο συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες στην κορυφή της ταξικής μας πυραμίδας. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέγονται και γράφονται από μερίδα των ΜΜΕ (της γνωστής μας πολιτικο-επιχειρηματικής διαπλοκής), ένα τμήμα της πάλαι ποτέ εγχώριας ιθύνουσας τάξης της χώρας ετοιμάζεται να «αλλαξοπιστήσει». Να περάσει στην άλλη όχθη του μνημονιακού Ρουβίκωνα που διασχίζει εδώ και τρία χρόνια τη χώρα.
Από μια άποψη είναι διασκεδαστικό να διαβάζει κανείς τα πύρινα editorial που καλούν τα κόμματα να ετοιμαστούν για ένα Plan B στην περίπτωση που οι εταίροι πιστωτές συνεχίσουν το «καψώνι», «να ανασκουμπωθούν και να αρχίσουν να αναζητούν λύσεις πατριωτικές, με όρους εθνικού συμφέροντος και μόνο». Είναι διασκεδαστικό να διαβάζει φλογερές αναλύσεις για «ξεφτιλισμένους Ευρωπαίους» ή για «αφερέγγυους εταίρους και εγχώριους κουκουλοφόρους» από τους κατ' εξοχήν ζηλωτές του Μνημονίου, από τα Μέσα και τα πρόσωπα που επί τρία χρόνια «χαστούκιζαν» όσους τολμούσαν να αμφισβητήσουν τον μονόδρομο των Μνημονίων ή να ψελλίσουν τη λέξη «κούρεμα». Ακόμη πιο διασκεδαστικό είναι να διαβάζει κανείς τα σχόλια των αναγνωστών κάτω από τα φλογερά αντι-τροϊκανά πονήματα. Σχόλια που αποδεικνύουν ότι η κρίση αξιοπιστίας της μιντιακής διαπλοκής δεν θεραπεύεται, όσο θεαματικά κι αν αυτή μεταλλαχθεί.
Βεβαίως, σ’ αυτή τη μεταστροφή, που το δημόσιο βάρος της το σηκώνουν κάποια καθεστωτικά μέσα, αλλά εκφράζει έναν αρκετά ευρύ κύκλο επιχειρηματιών και golden boys, κρύβεται και βαθύτατη ταξική αλαζονεία. Άνθρωποι με παχιά πορτοφόλια, τρόφιμοι του κρατικού «Πρυτανείου», προνομιούχοι πελάτες του τραπεζικού καρτέλ, ακριβοπληρωμένοι μάνατζερ που εναλλάσσονται σε κορυφαίες θέσεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ανεξαρτήτως επιτυχιών ή αποτυχιών, ένα «παρεάκι» χρυσοκάνθαρων που είχε συνδέσει τη διατήρησή του στην κοινωνική ελίτ με το αποσαθρωμένο πολιτικό σύστημα, όλοι αυτοί ήταν πάντα συνεπείς στην επίκληση του «εθνικού συμφέροντος». Μόνο που αυτό είχε σταθερό περιεχόμενο τους ίδιους, τα αδιαφανή τους χαρτοφυλάκια και το παιχνίδι ισχύος τους.
Η «εισβολή» της τρόικας των πιστωτών στον σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας έχει τις παράπλευρες απώλειές της. Μια από αυτές είναι η αποσταθεροποίηση της εγχώριας άρχουσας τάξης, ή, εν πάση περιπτώσει, του συνονθυλεύματος που προσποιούνταν ότι ήταν κάτι τέτοιο. Η τρόικα -εφόσον ο ευρωατλαντικός συνεταιρισμός διατηρηθεί και μετά το Eurogroup της Δευτέρας- δεν έχει λόγους να εξαντλήσει την αλληλεγγύη της σε όλες τις «συνιστώσες» της ελληνικής άρχουσας τάξης. Κάποιες από αυτές θα τις φάει η μαρμάγκα, στο πλαίσιο της «δημιουργικής καταστροφής» που κινεί το καπιταλιστικό σύμπαν. Η ιδέα και μόνο της τοποθέτησης επιτηρητών στις υπό ανακεφαλαιοποίηση τράπεζες και η προοπτική αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος με τρόπο που θα καταλήγει σε ενσωμάτωσή του στο ευρωπαϊκό σύστημα διαπέρασε σαν ηλεκτροσόκ τους τροφίμους του «πρυτανείου». Γιατί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, την τελευταία τριακονταετία, με πυρήνα τις λεηλατημένες κρατικές τράπεζες, αποτέλεσε τον κινητήρα στη μηχανή παραγωγής και απαλλοτρίωσης του πλούτου από την επιχειρηματική αφρόκρεμα. Τα προβληματικά χαρτοφυλάκια των τραπεζών είναι γεμάτα «κόκκινα» δάνεια, που θα έκαναν ακόμη κι έναν φανατικό νεοφιλελεύθερο τεχνοκράτη να κοκκινήσει από οργή. Άλλωστε, το γεγονός ότι η έκθεση της Black Rock για την κατάσταση των τραπεζικών χαρτοφυλακίων τηρείται ακόμη ως επτασφράγιστο μυστικό προδίδει μεταξύ άλλων ενοχή και συνενοχή.
Σ’ αυτό τον καμβά αβεβαιότητας, που συμπληρώνεται και από την πολιτική αβεβαιότητα, ένα τμήμα της άρχουσας τάξης νιώθει να απειλείται και παίρνει τις αποστάσεις του από τη μνημονιακή ορθοδοξία. Άλλοι το κάνουν διακριτικά, άλλοι κραυγαλέα. Οι όλο και συχνότερες επικλήσεις στην αναζήτηση εναλλακτικής λύσης «διά παν ενδεχόμενον», επενδεδυμένες με σχόλια συμπάθειας στα θύματα του Μνημονίου που μέχρι πρότινος υβρίζονταν ως απεχθείς «συντεχνίες», θα πάρουν έκφραση και στο πολιτικό πεδίο. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που κερδίζει σταθερά έδαφος στο παιχνίδι της πολιτικής ηγεμονίας -ας μην έχει αμφιβολία- θα δεχθεί επίθεση φιλίας από ανύποπτες δυνάμεις, που μέχρι προ ημερών τον επέκριναν για έλλειψη σχεδίου διακυβέρνησης και πριν λίγους μήνες τον «σταύρωναν» ως «πολιτικό άκρο».
Το σχίσμα στην κορυφή της ταξικής πυραμίδας είναι ευπρόσδεκτη ένδειξη αποσταθεροποίησης του μπλοκ εξουσίας. Οι αντιθέσεις της κοινωνικής ελίτ είναι αξιοποιήσιμα παράθυρα ευκαιρίας για τις δυνάμεις που δουλεύουν για μια πολιτική και κοινωνική ανατροπή υπέρ της λαϊκής πλειοψηφίας. Αλλά χρειάζεται να τα αντιμετωπίζει κανείς χωρίς αυταπάτες. Το κρίσιμο μέγεθος γι’ αυτή την ανατροπή δεν είναι οι (κατά τα άλλα ευπρόσδεκτες) ευκαιριακές συμμαχίες και με «αποστάτες» της ιθύνουσας τάξης, αλλά η μεγάλη συμμαχία της αδρανούς -προς το παρόν- λαϊκής πλειοψηφίας. Του κόσμου της εργασίας και των φτωχών στρωμάτων, που βιώνουν τις τραγικές συνέπειες τόσο της τριετούς μνημονιακής πολιτικής όσο και της μακρόχρονης κυριαρχίας της πιο τυχοδιωκτικής άρχουσας τάξης που γνώρισε ευρωπαϊκή κοινωνία. Άλλωστε, ας μην μας διαφεύγει πως στις λυκοφιλίες του παρόντος κρύβονται οι συγκρούσεις του μέλλοντος...

Τα υστερα του κοσμου...

kartesios

Ποιος να το φανταζόταν πριν λίγο καιρό ότι ο Σταύρος Ψυχάρης θα ντυνόταν σχεδόν αντι-μνημονιακός και θα έγραφε στο «ΒΗΜΑ» ότι «τα ελληνικά κόμματα θα πρέπει να ανασκουμπωθούν και να αρχίσουν να αναζητούν λύσεις πατριωτικές, με όρους εθνικού συμφέροντος και μόνο».

Ποιος να το φανταζόταν ότι θα ερχόταν η μέρα εκείνη που ο Σταύρος Ψυχάρης θα κατήγγειλε τους κουκουλοφόρους, χωρίς να εννοεί εκείνους της πλατείας Συντάγματος, αλλά τους κουστουμάτους της Βουλής. Πιο σκληρός κι από τον Τσίπρα της παλιάς εποχής, ο Ψυχάρης έγραψε «Το δυστύχημα είναι ότι στο εσωτερικό της χώρας υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που ακόμη κι αυτή την ώρα, ως άλλοι κουκουλοφόροι, δίνουν γη και ύδωρ στους αφερέγγυους εταίρους και δανειστές μας».
Δεν του έφτασε αυτό και είπε την επόμενη μέρα να δώσει διευκρινίσεις για να μην υπάρχουν αμφιβολίες. «Επειδή ορισμένοι εκ των αναγνωστών διερωτώνται ποιοι είναι οι κουκουλουφόροι που ακόμη κι αυτή την ώρα δίνουν γη και ύδωρ στους αφερέγγυους εταίρους μας, διευκρινίζουμε ότι αναφερόμαστε κυρίως στο πλήθος των υποτελών προθύμων της πολιτικής, των επιχειρήσεων και της δημοσιογραφίας που συνεπικουρούν τον Πολ Τόμσεν, υπερασπίζονται με πάθος κάθε έμπνευση των τροϊκανών και επικρίνουν χωρίς αιδώ οποιονδήποτε εκφράζει αντίθετη άποψη ή διατυπώνει ανησυχίες και φόβους για την οικονομία, τη χώρα και το λαό της».
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου φαίνεται ότι ο Ψυχάρης φωτογραφίζει κανονικά τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Κουβέλη, τους υπουργούς και βουλευτές των κομμάτων τους, αλλά και τους ίδιους τους υπαλλήλους του, όπως τον Πρετεντέρη, και την Τρέμη, τον Χασαπόπουλο, τον Καψή και τον Αναγνωστάκη, καθώς και μία πλειάδα τηλεαστέρων του ΣΚΑΪ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.
Ο Σταύρος Ψυχάρης, του οποίου όλα τα ΜΜΕ έδιναν επί 3 χρόνια γη και ύδωρ στις κυβερνήσεις των Μνημονίων, ενώ επέτρεπε στους υποτελείς δημοσιογράφους του να «συνεπικουρούν τον Πολ Τόμσεν, να υπερασπίζονται με πάθος κάθε έμπνευση των τροϊκανών και να επικρίνουν χωρίς αιδώ οποιονδήποτε εκφράζει αντίθετη άποψη» δεν είναι ένας Σαούλ που αίφνης έγινε Παύλος.
Είναι ένας επιχειρηματίας που έχει ομολογήσει ότι συμμετέχει στη διαπλοκή με κάθε ευκαιρία. Μεταξύ μας, είναι κάτι παραπάνω. Μαζί με τον Λαμπράκη και μερικούς άλλους ήταν οι αρχιτέκτονες του διεφθαρμένου πολιτικο- επιχειρηματικού κατεστημένου που ζει ως σήμερα. Συγκυβέρνηση ήταν πάντα. Ο Σταύρος Ψυχάρης δε μας αφήνει με απορίες για τη στροφή του. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που εξηγεί τον τρόπο που λειτουργούν «αυτά τα πράγματα».
Όταν ο ΓΑΠ ψυχορραγούσε ως πρωθυπουργός, είχε προλάβει να  καταγγείλει ονομαστικά τον Σταύρο Ψυχάρη ότι τον υπονομεύει γιατί ζήτησε δάνειο 10 εκατομμύρια ευρώ από την Εθνική Τράπεζα και δεν του δόθηκε επειδή ο ΔΟΛ δεν πληρούσε τα τραπεζικά κριτήρια. Ο Ψυχάρης δε ζορίστηκε ν’ απαντήσει: «Είναι αληθές ότι ο ΔΟΛ εζήτησε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα της οποίας είναι πελάτης τα τελευταία 90 χρόνια. Η Εθνική είπε όχι επισήμως. Ανεπισήμως, μας είπαν ότι δεν το ενέκρινε το Μαξίμου. Είναι προφανές ότι παρεμβάσεις στις τράπεζες εναντίον εφημερίδων που δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες των κυβερνώντων μαρτυρούν φασίζουσα νοοτροπία. Είναι αυτονόητο ότι μαζί με την εξουσία χάνεται και η μνήμη, ακόμη και για εντελώς πρόσφατα γεγονότα. Ο υπό αποχώρηση πρόεδρος του ΠαΣοΚ παρακαλείται να δηλώσει υπό ποιες συνθήκες συναντηθήκαμε τελευταία φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και γιατί ζητήθηκε να πάμε από την πίσω πόρτα του κτιρίου. Και ποιος ζήτησε κάτι από τον άλλο!»
Σήμερα, ο Σταύρος Ψυχάρης ζορίζεται. Περίμενε πώς και πώς να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ώστε να λάβει ένα μεγάλο δάνειο. Αυτό θα ήταν ένα από τα ανταλλάγματα που θα λάμβανε για τη στήριξη που έδωσε στις μνημονιακές κυβερνήσεις μέσω του ΔΟΛ και του MEGA. Ξαφνικά του λένε ότι τα πράγματα δυσκολεύουν επειδή η Τρόικα θα τοποθετήσει επιτρόπους στις Τράπεζες κι ότι δύσκολα θα εγκρίνουν το δάνειό του.
Ο Ψυχάρης το ίδιο λεπτό γίνεται πατριώτης και φωνάζει «Όχι στους καταχτητές!». Κι έτσι πήρε τ’ άρματα, γράφοντας για «σχέδιο ελέγχου των τραπεζών από την Τρόικα και τις παραφυάδες της που δημιουργεί την εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει περιέλθει σε καθεστώς διομολογήσεων και φαντάζει χώρα υπό κατοχήν από ξένες δυνάμεις». Ταυτόχρονα άρχισε τα ξεκαθαρίσματα: «Όσοι ερευνούν για δάνεια των εφημερίδων ας γνωρίζουν ότι ο θησαυρός θα είναι “άνθρακες”. Και ότι οι εφημερίδες αυτής της χώρας μπορεί να εκδοθούν ακόμα και τετρασέλιδες- αλλά θα εκδοθούν και θα κυκλοφορήσουν, έστω χέρι με χέρι…».
Ο ΨυχΆρης Βελουχιώτης. Αντίσταση στα χρόνια της κατοχής. Με τον πολύγραφο θα μοιράζει την προκήρυξη του ΒΗΜΑτος. Βέβαια, ο κ. Ψυχάρης δεν ενοχλήθηκε ούτε τότε που μπήκε επίτροπος στην κυβέρνηση, ούτε τότε που μπήκαν επίτροποι στα υπουργεία, ούτε τότε που παρέδωσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις ολόκληρη τη χώρα στην Τρόικα. Περίμενε το δάνειο. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Everything is business.
Ο Ψυχάρης πληρώνει σήμερα τις αμαρτίες του με το ίδιο νόμισμα που έκοψε ο ίδιος στο χρηματιστήριο των ΜΜΕ του. Ήδη τα παπαγαλάκια βγήκαν και διαρρέουν ότι ο Ψυχάρης ανήκει στο «λόμπυ της δραχμής» κι ότι επιδιώκει να ρίξει την κυβέρνηση, να βγει η Ελλάδα από το ευρώ και να έρθει με τα λεφτά που έβγαλε στο εξωτερικό ν’ αγοράσει τα πάντα.
Ηλίθιο ως επιχείρημα. Αν ίσχυε, θα το είχε κάνει νωρίτερα και είχε την ευκαιρία στις προηγούμενες εκλογές. Δάνειο θέλει ο Ψυχάρης. Μέχρι και τον γιο του έχωσε στη Βουλή για να το σιγουρέψει. Το έχασε και μαζί με το δάνειο, έχασε και την ψυχραιμία του.
Εδώ τώρα δημιουργείται η εξής παρεξήγηση: «Η επιτροπεία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα είναι καλή και χρήσιμη διότι θα χτυπήσει τη διαπλοκή». Εύκολο, αλλά καθόλου έξυπνο επιχείρημα. Η επιτροπεία στην Ελλάδα και στις τράπεζες απλώς αλλάζει τους όρους της διαπλοκής. Τουτέστιν, δε θα διαπλέκονται οι ελληνικές κυβερνήσεις με τα ΜΜΕ, αλλά κατευθείαν οι Γερμανοί. «Εξυπηρετείς τις κατοχικές δυνάμεις; Θα έχεις τα ανταλλάγματά σου. Δεν τις εξυπηρετείς; Θα σβήνεσαι την ίδια στιγμή». Τα πράγματα στις χώρες υπό Κατοχή είναι απλούστερα και πιο ξεκάθαρα. Οι κατακτητές συμβατικών ή οικονομικών πολέμων δεν συνδιαλέγονται επί μακρόν με τους ιθαγενείς συνεργάτες τους. Κι αυτό, όσο να πεις, σε εκθέτει ως συνεργάτη ακόμη περισσότερο.
Δεν είναι, όμως, μόνο ο Ψυχάρης που βγήκε στην «αντίσταση». Είδαμε το καταπληκτικό πρωτοσέλιδο «Ηγέτες περιορισμένης ευθύνης» που αναφερόταν στη Μέρκελ και δεν το είδαμε στην «Αυγή», αλλά στο «ΕΘΝΟΣ». Μάλιστα! Και δεν έφτανε αυτό, αλλά διαβάζω και περίεργα άρθρα τελευταία στο «ΕΘΝΟΣ» όπως αυτό του Παναγιώτη Παναγιώτου, στο οποίο γράφει: «Ειλικρινά δεν έχω αντιληφθεί εάν η κυβέρνηση έχει κάποια θέση – άποψη για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Πολύ φοβάμαι ότι επικράτησε η άποψη «ας πάρουμε εμείς τώρα τη δόση και ας αφήσουμε τ’ άλλα στη Λαγκάρντ και τη Μέρκελ»! Δηλαδή στον «αυτόματο πιλότο» της Ευρώπης. Έναν «πιλότο», βέβαια, που δεν υπάρχει… Τη στιγμή μάλιστα που όλη η Ευρώπη ασχολείται με το ελληνικό χρέος. Μόνο η κυβέρνησή μας απουσιάζει…».
Λίγο το σφάξιμο στα κονδύλια του ΕΣΠΑ για την περίοδο 2014- 2020, λίγο το ότι οι γερμανικές κατασκευαστικές εταιρείες θα έχουν μια…. προτεραιότητα στην ανάληψη των δημοσίων έργων στην Ελλάδα, ε πόσο ν’ αντέξει το χτύπημα κι ο Μπόμπολας; Ετοιμάζεται κι αυτός να το γυρίσει στον πατριωτισμό.
Στην τελική, το πιθανότερο είναι να δούμε πάλι το ίδιο σενάριο, αν υπάρξει κάποτε απελευθέρωση. Οι δοσίλογοι και συνεργάτες θα εμφανιστούν ως αντιστασιακοί και διωκόμενοι από την Τρόικα. Θα πιάσουν πάλι τα πόστα και θα πάρουν εργολαβία ολόκληρη τη χώρα, «ως αναγνώριση του αντιστασιακού αγώνα τους». Το μόνο που δε θυμάμαι είναι, αν αυτό θα συμβεί για 506^η ή 507^η φορά σε αυτή τη χώρα που διαψεύδει αιώνες τώρα το ρητό «Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς». Ε, λοιπόν, η Ελλάδα λατρεύει τους προδότες της.

Ευρώπη ή... Επανάσταση...

του Χρήστου Λάσκου απο το alterthess ...

Ο τίτλος του κειμένου αυτού είναι προϊόν υποκλοπής. Αντιγράφει τον αντίστοιχο του editorial του Βήματος της Κυριακής, δια χειρός Σταύρου Ψυχάρη. Εκεί, όπου ο μεγαλοεκδότης της αστικής επικοινωνιακής ναυαρχίδος διευκρινίζει με σαφήνεια στα όρια της απλοϊκότητας, όπως συνηθίζει, άλλωστε, το διακύβευμα –τι λέξη κι αυτή, αλήθεια;- της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Γράφει, λοιπόν: «Οι ψηφοφόροι όμως δεν τρώνε κουτόχορτο. Η ψήφος στις προσεχείς εκλογές είναι συνάρτηση της επιλογής: με την Ευρώπη και το ευρώ ή με την πτώχευση που θα φέρει κοινωνική αναταραχή και την… επανάσταση;». 

Εξαίρετη, πράγματι, αστική σαφήνεια! Που εξελίσσει, αναβαθμίζοντας το εναγώνιο αίτημα του παιδιού με το τσεκούρι για σύμπηξη ενός μετώπου του αστικού κόσμου –τρομάρα του- απέναντι στο διαμορφούμενο «λαϊκό μέτωπο» των αριστερών μηδενιστών και το κυρίως θέμα της επικοινωνιακής στρατηγικής των συντρόφων –μεταξύ τους- Σαμαρά και Βενιζέλου, κατά τους οποίους το δίλημμα είναι ή με την Ευρώπη και την καλή χαρά ή με την δραχμή και την… εθνική ταπείνωση. Το γεγονός, βέβαια, πως κανένα σχήμα της μαζικής και απολύτως πλειοψηφικής Αριστεράς στην Ελλάδα δεν τάσσεται με το δεύτερο σκέλος της διάζευξης, κυρίως δε με την εθνική ταπείνωση, είναι αδιάφορο. Όπως αδιάφορο είναι το γεγονός πως η κυρίαρχη πολιτική της κοινωνικής εξόντωσης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη δραχμή σε ορίζοντα, ίσως, μόλις μερικών μηνών -όπως οδήγησε στην αναδιάρθρωση που αποτάσσονταν, την πτώχευση που θα απέφευγε και στον πλήρη αποκλεισμό από τις «αγορές», στις οποίες κατά τις έγκυρες προβλέψεις θα είχε επιστρέψει από το τέλος του 2011.  

Γιατί, όμως, χρειάζονται αναβάθμιση τα αστικά αιτούμενα και διλήμματα; Νομίζω πως ο κύριος λόγος είναι πως αν η διαχείριση του φόβου, μέσω της διαρκούς αύξησης της δοσολογίας, είναι απελπιστικά αναγκαία για την ελλαδική άρχουσα τάξη, δεν είναι, ωστόσο, αρκετή. Κι αυτό γιατί  από τη μία τα φτωχότερα στρώματα δεν αντιλαμβάνονται καν τα συγκεκριμένα διλήμματα ως τέτοια στο μέτρο που δεν έχουν πια τίποτε σχεδόν να χάσουν, ενώ τα μεσαία μπορεί να σκέφτονται και να αγωνιούν για την τύχη των εναπομεινασών καταθέσεών τους στην περίπτωση που «βγούμε από το ευρώ», αλλά, δεν φτάνει αυτό για να επιτελέσουν τον πάγιο ρόλο τους ως τάξεων στηριγμάτων του αστικού συνασπισμού εξουσίας. 

Ως προς αυτό, λοιπόν, η επανάσταση είναι συμπληρωματικό –και καλύτερο- επιχείρημα από τη δραχμή. Εδώ, πλέον, δεν είναι παίξε γέλασε. Εδώ είναι που πρέπει στα σοβαρά να τοποθετηθούν οι νοικοκυραίοι, δηλαδή οι ιδιοκτήτες, μικροί, μεγάλοι και μεσαίοι, απέναντι στους ξεβράκωτους, τους άθλιους κι ανάξιους πληβείους, τους κατεξοχήν τεμπέληδες. Φυσικά, δεν λέγεται έτσι. Και πάλι φυσικά, αυτό ακριβώς υπονοείται. Όταν δεν έχεις να προσφέρεις την παραμικρή προοπτική όχι βελτίωσης, αλλά ούτε καν υποφερτής επιδείνωσης, για την πλειοψηφία του πληθυσμού δεν έχεις παρά να μηχανεύεσαι μεγάλες ιστορικές… διακυβεύσεις. Κι αφού σε λίγο καιρό τα ως τώρα κυρίαρχα διλήμματα θα έχουν ήδη καεί ετοιμάζονται τα άλλα, τα μεγάλα.

Περί αυτού πρόκειται. Γι’ αυτό κιόλας, μαζί με τα διλήμματα, το «συγκρότημα» φροντίζει και για την «ανάλυση». Αρχίζει, δηλαδή, να «λέει την αλήθεια», για να προειδοποιήσει τους πραγματικούς αποδέκτες.  Διαβάστε: «Καμιά φορά οι αριθμοί φωτογραφίζουν με απόλυτη ευκρίνεια την πολιτική συγκυρία. Ξένος που εδρεύει στην Αθήνα υπέδειξε σε έλληνα συνομιλητή του την αριθμητική που ακολουθεί. Προσέξτε: στην Ολλανδία, το 80% του ΑΕΠ αναλογεί σε μισθωτούς και εργαζόμενους γενικά. Μόνο το 20% πάει σε αφεντικά, κεφαλαιούχους και ραντιέρηδες… Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ξένου, η αναλογία είναι διαφορετική. Μόνο το 34% του ΑΕΠ αναλογεί τους εργαζόμενους. Το υπόλοιπο 66% είναι συγκεντρωμένο σε ολίγους…». Ποιος τα γράφει αυτά; Ένα από τα καλύτερα παιδιά του «συγκροτήματος», ο Δ. Μητρόπουλος (Νέα, 16 Μαρτίου 2012). 

Και πού τον οδηγούν αυτά τα δεδομένα; Όχι, βέβαια, στην απόρριψη των μνημονίων. Ούτε στην αποδοχή των προτάσεων του, έξαλλου κι ανεύθυνου, άλλωστε, ΣΥΡΙΖΑ για ριζική αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Στην πραγματικότητα, πουθενά δεν τον οδηγούν παρά μόνο σε μια διαπίστωση: «Το φθινόπωρο θα έχουμε την κοινωνική έκρηξη που όλοι (;, ΧΛ) φοβούνται εδώ και δύο χρόνια. Αυτή θα έχει πραγματικές αιτίες και η καταστολή δεν θα είναι επαρκής λύση…». Προσέξτε το τελευταίο: η καταστολή δεν απορρίπτεται, κρίνεται απλώς ως μη επαρκής λύση! 

Την επόμενη μέρα ήταν που το μεγάλο αφεντικό αναβάθμισε το δίλημμα «απειλώντας» τους νοικοκυραίους με την επερχόμενη επανάσταση και καλώντας τους να επιλέξουν, ταγμένοι και αποφασιστικοί, το μονόδρομο που τους «ταιριάζει». 

Και η Αριστερά; Αν αυτοί προετοιμάζονται για την αντεπανάσταση εμείς δεν πρέπει να σκεφτούμε λίγο περισσότερο; Αν, διαφορετικά, αυτοί φοβούνται την «επανάσταση», εμείς δεν θα πρέπει να την αγκαλιάσουμε πείθοντας το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων πως αυτό που αυτοί φοβούνται είναι ακριβώς η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μεγάλη πλειοψηφία; Πως η λύση, δηλαδή, βρίσκεται στη μαχητική κινητοποίηση, τη συμμετοχή, τη μεγάλη δημοκρατική ανατροπή, που ανοίγει το δρόμο σε ευρύτερες επικράτειες, όπου οι άνθρωποι με τα κοινά προβλήματα μπορούν να διεκδικήσουν τις κοινές λύσεις; Μετατρέποντας, δηλαδή, το δίλημμα «Ευρώπη ή Επανάσταση» στην ταυτότητα «Ευρώπη, δηλαδή Επανάσταση»;   

Το πόμολο της πίσω πόρτας

Το Κουτι της Πανδωρας ...
του Κώστα Βαξεβάνη
Οι πίσω πόρτες συνήθως δημιουργούνται για λόγους ασφάλειας. Είναι έξοδοι κινδύνου. Και για να ανοίξουν, κάποιος πρέπει να πιέσει το πόμολο, αφού διαπιστώσει πως υπάρχει κίνδυνος. Αν ο εκδότης του ΔΟΛ Σταύρος Ψυχάρης λέει αλήθεια, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου τον έβαλε στο Μαξίμου από την πίσω πόρτα. Πίεσε το πόμολο, για να ανοίξει η πίσω πόρτα. Προφανώς θα είχε προηγηθεί διαπίστωση κινδύνου. Οι δύο άντρες, λέγοντας ψέματα ή αλήθεια, κάνουν παραδοχή για το ίδιο πράγμα: H σχέση πολιτικής και συγκροτημάτων Τύπου στην Ελλάδα, παραμένει επικίνδυνη σχέση, γι αυτό και ανοίγει συνήθως τις εξόδους κινδύνου. Τις πίσω πόρτες.
Η διαφορά βεβαίως είναι πως ο κάθε εκδότης μπορεί να επικαλείται κίνδυνο ή να δημιουργεί, ενώ ο πρωθυπουργός είναι αυτός που πρέπει να τον αντιμετωπίσει. Η δήλωση του Γ Παπανδρέου πως ο Ψυχάρης τον έριξε γιατί δεν του έδωσε δάνειο 10 εκατομμύρια η Εθνική Τράπεζα είναι ανατριχιαστική. Ο κύριος Παπανδρέου μοιάζει με εκείνον τον καθαριστή τζαμιών που στην προσπάθειά του να δείξει πόσο καλά καθαρίζει το τζάμι, απλώς το σπάει.
Οι ελάχιστες αυτές λέξεις που ακούστηκαν στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ακύρωσαν ομιλίες χιλιάδων λέξεων περί διαφάνειας, δημοκρατίας, αυτοθυσίας, ειλικρίνειας, πολιτικής ανησυχίας και άλλα πολλά. Να ποια μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό:
1. Ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας κάνει την τραγική παραδοχή πως η Δημοκρατία του και η πολιτεία του ήταν μια απάτη. Θεσμοί, νόμοι, κόμμα, ο ίδιος ο λαός και οι επιλογές του, ακυρώθηκαν από έναν εκδότη σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση σαν να ήμασταν στη δεκαετία του 60.
2. Την ώρα που εκδότης πιέζει και απειλεί, το κράτος τον απαλλάσσει από το βάρος του Μεγάρου Μουσικής, του οποίου τα φέσια αναλαμβάνει. Ο εκδότης βεβαίως συνεχίζει να το διοικεί.
3. Ως πρωθυπουργός δεν απαιτεί από τις κρατικές υπηρεσίες να προχωρήσουν σε έλεγχο των συγκροτημάτων Τύπου, δεν νομοθετεί καμιά διαφάνεια, ούτε και τακτοποιεί νομικά το πειρατικό καθεστώς στα ΜΜΕ και τις αδειοδοτήσεις των καναλιών. Απλώς υπομένει για να εμφανιστεί στο μέλλον ως θύμα;
4. Εκβιαζόμενος, δεν κάνει καμιά δήλωση γι αυτό, δεν απευθύνεται στους πολίτες, δεν αποκαλύπτει, δεν απαιτεί συμπαράσταση έστω. Αφήνει τον εκβιασμό να λειτουργεί ως παγιωμένο στοιχείο πολιτικής, μεταξύ Μαξίμου και περιπτέρων με εκβιαστικά πρωτοσέλιδα.
5. Παραδέχεται πως η ΕΤΕ, μια μεγάλη Τράπεζα απευθύνεται στον ίδιο προκειμένου να προχωρήσει σε δανειοδοτήσεις. Ή παρανόμως έπραξαν ή αυτό θεωρείται πλέον σωστό και είναι ίσως ο λόγος που τελικώς κάναμε πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη. Να έχει λόγο στα δάνεια.
6. Η διοίκηση της ΕΤΕ, παραμένει στη θέση της αντί να παραιτηθεί από το βράδυ των αποκαλυπτικών δηλώσεων του Γιώργου Παπανδρέου. Ένας πρώην πρωθυπουργός, αποκάλυψε πως δεν λειτουργούσαν ως στελέχη της Τράπεζας, αλλά ως πολιτικοί υπάλληλοι που χρησιμοποιούσαν και οι ίδιοι την Τράπεζα για πολιτικούς εκβιασμούς. Αν είναι διαφορετικά, τότε τι δουλειά είχαν να ενημερώνουν τον πρωθυπουργό για δανειοδοτήσεις;
7. Οι δηλώσεις Παπανδρέου δίνουν υπόσταση στις καταγγελίες της εκδότριας της Ελευθεροτυπίας, Μάνιας Τεγοπούλου, η οποία κατήγγειλε πως η μη δανειοδότηση της εφημερίδας της σχετίζεται με πολιτικές και όχι τραπεζικές αποφάσεις.
Ο κύριος Ψυχάρης είναι ένας εκδότης που λειτουργεί με τον τρόπο που έμαθε επί δεκαετίες. Αν αυτός ο τρόπος είναι ανέντιμος δεν τον απείλησε ποτέ κανένας. Ούτε ο κύριος Παπανδρέου. Σήμερα στο κύριο άρθρο της εφημερίδας του λέει κομψά, αυτό που άκομψα κάνει:
«Είναι σε όλους γνωστό, ότι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, στήριξε (σ.σ. τον Παπανδρέου), επί ζημία του, την κυβέρνησή του και προσωπικά τον ίδιο, με μόνο γνώμονα τις παραδόσεις και τους ιστορικούς δεσμούς των εφημερίδων του Οργανισμού με την δημοκρατική παράταξη».
Δηλαδή ο κύριος Ψυχάρης παραδέχεται πως η «δημοσιογραφική του αλήθεια» είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Το κάνει δεκαετίες. Δεν κάνει καλά βέβαια ο εκδότης αλλά κρίνεται από τους αναγνώστες του. Ο κύριος Παπανδρέου όμως; Πού απείλησε όλο αυτό το πλαίσιο; Πότε νομοθέτησε για να τερματιστεί η διαπλοκή; Ποτέ. Θα μπορούσε απλώς να ζητήσει από την Τράπεζα της Ελλάδας, να ελέγξει τα δάνεια των συγκροτημάτων Τύπου. Ούτε καν τις καταγγελίες για υπερτιμολογήσεις,offshore εταιρείες, λογαριασμούς με μαύρο χρήμα. Και να το κάνει ενημερώνοντας τον κόσμο. Θα ήταν αρκετό.
Η τιμωρία του δεν θα ήταν εκδίκηση, αλλά ανταπόκριση σε ένα λαϊκό αίτημα. Δεν το έκανε. Αντιθέτως έριχνε την κρατική διαφήμιση στα γερασμένα Μέσα που προσπαθούσαν να τον πείσουν πως ο επιθανάτιος ρόγχος τους είναι ήχος απειλής.
Ο ίδιος και οι συνεργάτες του, πολιτεύτηκαν με τη λογική των πρωτοσέλιδων και των καλών σχέσεων με αυτούς που τώρα καταγγέλλει. Κατανοούσαν την πολιτική, όπως ενδεχομένως τους την έμαθαν οι παππούδες και οι πατεράδες τους, επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά μιας άλλης εποχής. Κι όλα αυτά τον καιρό του ίντερνετ από έναν λάτρη του. Να νταραβερίζεσαι με συγκροτήματα όταν όλα είναι ανοιχτά στο διαδίκτυο.
Δεν ξέρω αν ο Ψυχάρης μπήκε από την πίσω πόρτα στο Μαξίμου. Από όποια και να μπήκε, κάποιοι του την άνοιξαν και τον όρισαν ως συνομιλητή στο γραφείο που έπρεπε να υπάρχουν νόμοι εξυγίανσης και όχι μυστικές συμφωνίες. Και τώρα ψάχνουν την πόρτα κινδύνου.