Το σύμπαν συνωμοτεί...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη....

Ή την έχουμε την τρισχιλιετή ιστορία ή δεν την έχουμε. Αφού λοιπόν, εκτός πολλών άλλων, εδώ γεννήθηκε και η δικηγορική σαν τέχνη, λογικό είναι να διαθέτουμε και πολυμήχανους δικηγόρους. Τους απολαμβάνουμε στην τηλεόραση, να ανταγωνίζονται εμάς τους δημοσιογράφους σε πανεπιστημοσύνη. Τους απολαμβάνουμε στη Βουλή, όπου τους οδηγεί η τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, η ίδια που στέλνει το κασέ τους στα ύψη. Τους απολαμβάνουμε ως ποδοσφαιρικούς παράγοντες, σαν αρχαγγέλους της κάθαρσης, κι ας μην έχουν άσπιλο αθλητικό μητρώο.

Τους απολαμβάνουμε όμως ακόμα περισσότερο όταν επιδίδονται ενθουσιωδώς στο άθλημα «ανακάλυψη συνωμοσιών». Γιατί δεν μπορεί, δικηγόρος πρέπει να δασκάλεψε τον κ. Αγγελο Φιλιππίδη να πει αυτό το ιουλιοβερνικώς ευφάνταστο, ότι τον διώκουν επειδή είναι πολιτικός φίλος του κ. Κ. Καραμανλή. Ποδοσφαιρικοί ομοϊδεάτες είναι βέβαια, ως τριφυλλόφιλοι. Αλλά «πολιτικοί φίλοι»; Και ποια σκοτεινά κέντρα θα είχαν τον χρόνο και την όρεξη, κυρίως δε τον λόγο, να σκευωρήσουν κατά του κ. Καραμανλή, πλήττοντας μάλιστα τον -ποιον;- κ. Φιλιππίδη; Εδώ κοτζάμ Μιχάλης Λιάπης, ξάδερφος του πρώην πρωθυπουργού, και δεν σκέφτηκε (ή δεν του το ψιθύρισε ο δικηγόρος του) να ισχυριστεί ότι τον χτυπούν με απώτερο στόχο τον κ. Καραμανλή. Και να πεις ότι δεν είχε γερό δικηγόρο ο κ. Λιάπης; Είχε. Κι όχι απλώς γερό. Παντοδύναμο. Αφού κατόρθωσε να στείλει πρόωρα στην άλλη ζωή τη θεία του πρώην υπουργού, κι ύστερα να την αναστήσει, όταν τον τσάκωσαν ψευδόμενο. Αλλά δεν του πέρασε από το μυαλό να πει στον πελάτη του να σφυρίξει κι αυτός «το τραγούδι της πλεκτάνης».

Μια υπέροχη χώρα...

Πολυφημος...

Σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία και τον δημοσιογράφο Γιάννη Ντάσκα, ο σημερινός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τότε πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τις μίζες των εξοπλιστικών, Γιάννης Τραγάκης, παραδέχεται ότι πριν από 10 χρόνια είχε τεκμηριωθεί πλήρως η ανάμειξη των Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου στις υποθέσεις των TOR-M1 και TPQ-37, αλλά όπως είπε, “δυστυχώς εκεί σταματήσαμε”.

Η εξεταστική επιτροπή ήξερε τα ακριβή ποσά και τις προμήθειες για τα εξοπλιστικά “με ακρίβεια δολαρίου”, λέει ο τότε πρόεδρος της.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Την υπεράσπιση του Άκη είχαν αναλάβει οι Βαγγέλης Βενιζέλος και Ανδρέας Λοβέρδος.

Ο Σταύρος Ψυχάρης και τα δωράκια στον Άκη...

Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, απο το Unfollow...

Ξεκινάμε από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στη στήλη του κορυφαίου στην ιστορία της προπαγάνδας δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, στην τελευταία έκδοση της μεγαλύτερης εφημερίδας καλυμμένης -υποτίθεται- προπαγάνδας, του Βήματος. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από παλαιότερη παρουσίαση βιβλίου του Αντώνη Κάντα, στην οποία ο Νίκος Κωνσταντόπουλος βρίσκεται ανάμεσα στον συγγραφέα και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Ο στόχος προφανής: Στη λογική «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις», ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πατέρας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στοχοποιείται, χωρίς να χρειάζεται καν λεζάντα. «Να ποιος ήταν με τον Κάντα και τον Άκη. Είναι όλοι ίδιοι». Για όποιον όμως δεν καταλαβαίνει με τη μία το γκεμπελικό υπονοούμενο, παρατίθεται και λεζάντα: «Σκηνή του 2002. Αριστερά γελαστός ο Κάντας με τις μίζες. Δεξιά ξαπλωμένος ο Άκης με τις μίζες. Στο κέντρο αριστερός πολιτικός που δεν έχει σχέση με μίζες αλλά παρουσιάζει το βιβλίο του Κάντα “Αμυντική Οικονομία: Μια πολύπλευρη προσέγγιση”» – η έμφαση, υποθέτω, στις λέξεις “οικονομία” και “πολύπλευρη”», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο έντυπο του Σ. Ψυχάρη. Νομίζουν, άραγε, ότι στη χώρα αυτή έχουμε πάθει ομαδική αμνησία;

Με λένε Χάρη Τομπούλογλου...

Τρυπιο Ευρω...

Ο Ακ. Τσοχατζόπουλος, ο Γ. Παπαντωνίου, ο Αντ. Κάντας, ο Χ. Τομπούλογλου, ο Μ. Λιάπης και τόσοι άλλοι που έκαναν πάρτι όλα αυτά τα χρόνια εκμεταλλευόμενοι τα δημόσια αξιώματά τους δεν είναι χειρότεροι άνθρωποι από εμένα κι από εσένα ταλαίπωρε αναγνώστη μου. Πολύ φοβάμαι πως κι εγώ κι εσύ θα κάναμε τα ίδια ή και χειρότερα αν περνούσαν από τα χέρια μας, για παράδειγμα, εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι αυτό δεν θα συνέβαινε γιατί γεννηθήκαμε διεφθαρμένοι και φαύλοι, αλλά γιατί έχουμε μεγαλώσει σε ένα σύστημα το οποίο υποθάλπει τα χυδαιότερα των ενστίκτων μας, τα αθωώνει και, μάλιστα, ειρωνεύεται ξεδιάντροπα όποιον θεωρεί πως οι στέρεα θεμελιωμένες κοινωνίες δε χτίζονται πάνω στην αγιοποίηση του ατομικού ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, του οικογενειακού ή τοπικού συμφέροντος, αλλά στην πρόταξη του συλλογικού. Στην κυνική παραδοχή τού Χ. Τομπούλογλου "δεν είμαι μαλάκας όλοι να τα παίρνουν και να μην τα παίρνω κι εγώ" κρύβεται όλη η πικρή αλήθεια για την τραγωδία τού πολιτισμού μας. Το εύκολο κι ατιμώρητο χρήμα, με την εξουσία και τη φήμη που συνεπάγεται, να ποιός είναι ο πραγματικός θεός μας, για τον οποίο είμαστε πρόθυμοι να θυσιάζουμε ακόμα και την αξιοπρέπειά μας...

Οι Her Omnes του Κάφκα και οι χρυσαυγίτες...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Βλέπω τον Άκη να εισέρχεται αγέρωχος στο δικαστήριο. Το ίδιο «άτρωτος», όπως όταν ήταν παντοδύναμος υπουργός Άμυνας. Βλέπω τον Λιάπη να ανεβαίνει υπομειδιών τη σκάλα του ανακριτή. Θέλει να είναι πρώτος στην επιτυχία, πρώτος και στην αποτυχία. Έκανε «λάθος». Όχι γιατί χρησιμοποιούσε πλαστές πινακίδες, αλλά γιατί συνελήφθη. Αυτή υπήρξε η ηθική κουλτούρα της ελληνικής κοινωνίας στην εποχή της διακινδύνευσης και του σημίτειου εκσυγχρονισμού, όπου το λάθος δεν είναι η παρανομία, αφού όλα είναι επιτρεπτά σύμφωνα με τη μετανεωτερική αντίληψη της πλήρους αβεβαιότητας, αλλά η… βλακεία να συλληφθείς γι’ αυτή.
Με άλλα λόγια, οι νόμοι εγγυώνται την ελευθεριότητα των «πάνω» και την τάξη-υπακοή των «κάτω». Δείτε και το χαμόγελο του Στουρνάρα, που διακηρύσσει υπερήφανα την «πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή» που πέτυχε πάνω στα πτώματα των Ελλήνων εργαζομένων. Ακριβώς όπως έκτισε την Αγία Πετρούπολη ο Μεγάλος Πέτρος, μπαζώνοντας τους βάλτους της περιοχής με τα δεκάδες χιλιάδες πτώματα των κουλάκων. Θυμάμαι το ίδιο εγωπαθές χαμόγελο και στο πρόσωπο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Όλοι τους είναι οι Her Omnes, οι Κύριοι Όλος ο Κόσμος, όπως αποκαλούσε ο Φρ. Κάφκα τα τεράστια Εγώ, τα κοσμο-εγώ. Γι’ αυτά μιλάει και ο Ντον ΝτεΛίλλο (στο μυθιστόρημα: Κοσμόπολις, εκδόσεις Εστία). Ο Έρικ, ο πολυεκατομμυριούχος χρηματιστής του Ντελίλο ανήκει στη φυλή των Her Omnes: «Με το θάνατό του Δε θα τελείωνε ο ίδιος. Θα τελείωνε ο κόσμος»! Το Εγώ ίσον ο κόσμος, ο κόσμος ίσον Εγώ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που μία ανάσα τους μπορεί να κλονίσει την οικονομία. Εκείνοι που όντας ταυτισμένοι με τον κόσμο δεν έχουν τρόπο να βγουν έξω από το Εγώ τους, δεν έχουν τόπο για να τον δουν από απόσταση, να γνωρίσουν ποιοι είναι. Η συνείδηση και το αυτοσυνείδητο άτομο δεν υφίστανται.
Μόνο τεράστια κελύφη από ακόρεστα Εγώ, που ότι κι αν κατασπαράζουν παραμένουν αδειανά. Είναι οι νεαροί-θρύλοι με την ακατάβλητη θέληση, οι έξυπνοι που έχουν ανατραφεί από λύκους. Θρησκεία τους η «πληροφόρηση», αυτή είναι η ομορφιά και το νόημα της ζωής τους. Τα data, τα δεδομένα είναι τα μόνα που έχουν ψυχή. Όλα είναι μετατρέψιμα σε κυματιστές αράδες πληροφοριών. Το σώμα, η ψυχή, ο άνθρωπος, όλα συρρικνώνονται σε μία δομή πληροφοριών. Το παν είναι η σκέψη, το παιγνίδι με τη σκέψη, η σκέψη έξω από τα όρια, η επίθεση στα όρια της αντιληπτικής ικανότητας, η σπέκουλα στο κενό, το παιγνίδι στο κενό, το συνειδητό πέταγμα του Ίκαρου και η συνειδητή χαρά της πτώσης. Από τη μια το ζην επικινδύνως του υπερμανιακού χρηματιστή, η φυλή των πολιτών του κόσμου με «ένα ζευγάρι αρχίδια Νέας Υόρκης» ή Κολωνακίου. Από την άλλη πλευρά, στην άλλη όχθη, βρίσκεται το Εγώ των «κάτω», του άνεργου Μπέννο Λέβιν.
Αυτός είναι ένας νέος άντρας που δεν υπήρξε ποτέ παιδί (ακριβώς όπως ο «υπέροχος Γκάτσμπι» του Φιτζέραλντ), που έχει ακόμη αντιστάσεις, εκδηλωμένες με τον κορεατικό πυρετό, ή τον πολιτιστικό πανικό του διαδικτύου. Το Εγώ εδώ βιώνει την απόλυτη μοναξιά του απορριπτέου, δηλαδή του απολυμένου, και του απορρίμματος, του άχρηστου, αυτού που όχι μόνο δεν έχει κάποιον να τον αγαπήσει, αλλά δεν έχει και κανέναν να αγαπήσει γατί «δεν έχει απομείνει κανένας». Ο Μπέννο ήταν «ένα ασήμαντο τεχνικό στοιχείο, ένα τεχνικό γεγονός, που αντικαταστάθηκε με ένα πιο αποδοτικό «τσιπ», δηλαδή απολύθηκε και μάλιστα εθελουσίως, χωρίς καμία αποζημίωση.
Έχει κι αυτός Εγώ, αλλά είναι χωρίς δουλειά, «ρέστος» και ατσίγαρος, δηλαδή αποστερημένος από τις κοινά αναγνωρισμένες πλευρές του Εγώ του, συμβολικά νεκρός. Κι όμως θέλει να αφηγηθεί τη ζωή του, θέλει να την πει, να τη γράψει, ουσιαστικά να ανασυστήσει το θρυμματισμένο Εγώ του μέσω της δημιουργίας, με τη μετουσίωση της βιο-ιστορίας του σε τέχνη. Το φαντασιακό ενεργοποιείται, αλλά αποτυγχάνει. Η φαντασία, αυτό που είναι το «υποκείμενο τονούμενο» δεν υπάρχει. Τότε παραληρεί, παθαίνει «σούστο», δηλαδή απώλεια ψυχής (που το κόλλησε από το διαδίκτυο ομοίως), χάνει την οικογένειά του, αλλά το μόνο που καταφέρνει να βρει για παρηγοριά, για να σπάσει τη μοναξιά του είναι «κάτι να μισεί», όπως ο ξένος του Καμύ. Θέλει να σκοτώσει για να αξίζει κάτι και η δική του ζωή. Μόνο στο θάνατο μπορεί, τελικά, να δει το πρόσωπό του.
Στο θάνατο του άλλου, γιατί ο δικός του έχει ήδη επισυμβεί. Τότε γίνεται ένας από τους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα, ένας χρυσαυγίτης. Και τους δύο κόσμους, του Έρικ και του Μπέννο, τους ενώνει ο ίδιος θεός, η νέα τεχνολογία, η ρομποτική, τα data, η ίδια δικτατορία, το ίδιο καταπιεστικό μέλλον, η ίδια ανάγκη για τροφοδοσία του ακόρεστου Εγώ. Αλλά τους χωρίζει η αυτάρκεια του ενός (Έρικ), η απουσία τύψεων, η τεράστια φιλοδοξία, η περιφρόνηση για τον άλλο. Ακόμη και στην αυτοκαταστροφή του ο Κύριος Όλος ο Κόσμος θέλει να «επιτύχει» περισσότερο από τον ήδη αποτυχημένο, να χάσει περισσότερα, όπως στο αρχαίο πότλατς, όπου αυτός που χάριζε τα περισσότερα ήταν ο πιο ισχυρός. Γι’ αυτό δεν αυτοκτονεί, αλλά προκαλεί το φόνο του. Ο Άκης, ο Λιάπης και οι άλλοι ανήκουν στις μεγάλες εγωπάθειες, στους Her Omnes του Κάφκα, αυτοί που έμμεσα βάζουν το μαχαίρι στο χέρι των αποτυχημένων, του κάθε Ρουπακιά.

Ο Εξοχότατος δρ Βενιζέλος...

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ, απο την Αυγη...

"Οι παρεμβάσεις του κ. Βενιζέλου στο ζήτημα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ) κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας το 2010-11 έγιναν υπό συνθήκες διαφάνειας και σε εκτέλεση ειδικού νόμου ψηφισμένου από τη Βουλή προκειμένου να αντιμετωπισθεί ένας γόρδιος δεσμός που είχε δημιουργηθεί λόγω των κακών αρχικών συμβάσεων. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το ποια άποψη είχε κάθε κόμμα την εποχή εκείνη για τη μια ή την άλλη επιλογή." Αυτά μεταξύ άλλων δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Σίμος χθες το πρωί. Παρέλειψε βεβαίως να διευκρινίσει ότι η διαφορετική άποψη της Ν.Δ. ήταν πως η συμφωνία αυτή ήταν καραμπινάτο σκάνδαλο, μεγαλύτερο και από αυτό του Τσοχατζόπουλου, και ότι το κόμμα του την καταψήφισε. Το 2009, λίγο πριν τις εκλογές, οι Γερμανοί, χωρίς να έχουν παραδώσει ούτε ένα από τα 6 υποβρύχια που παρήγγειλε ο Άκης, αφού έχουν εισπράξει όλο το ποσόν (!) αποχωρούν ελεύθεροι και ωραίοι από την μπανανία μας! Το 2010, επί Βενιζέλου, το 75% των μετοχών του Σκαραμαγκά περνάει στα χέρια του Ισκαντάρ Σάφα από το Ντουμπάι.
ΑΞΙΖΕΙ να αναδημοσιεύσω την πρώτη σελίδα της επιστολής Σάφα προς τον "Εξοχότατο υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών καθηγητή Ευάγγελο Βενιζέλο", που αποκάλυψε η "Real News".
Ντουμπάι, 2 Δεκεμβρίου 2011. "Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη χθεσινή μας συνάντηση και την υποστήριξη που εκφράσατε προς τα ΕΝΑΕ και την επίλυση των εκκρεμών τους προβλημάτων. Όπως συζητήσαμε χθες, νομίζω πως θα ήταν πολύ χρήσιμο να κατανοήσει ο υπουργός Άμυνας από εσάς την ουσία του εγχειρήματος (...)

Ο Ακης και το «πνεύμα ΠΑΣΟΚ»...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Με τα λείψανα του αγέρωχου ύφους του μεταμορφωμένα σε ένα ελάχιστα πειστικό χαμόγελο σιγουριάς και με έναν φάκελο να προσπαθεί να κρύψει τις ατιμωτικές χειροπέδες, ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος εμφανίστηκε στο εφετείο με αρκετές μυθικές σκιές να τον συνοδεύουν, του Ανδρέα Παπανδρέου πρωτίστως και του Μένιου Κουτσόγιωργα.

Προφανώς και δεν δικάζεται και το ΠΑΣΟΚ (το «όλον ΠΑΣΟΚ») μαζί με τον παντοδύναμο κάποτε υπουργό Εθνικής Αμυνας και για πολλά χρόνια Νο 2 των πράσινων, που τον βαραίνει η κατηγορία για «ξέπλυμα μαύρου χρήματος». Αλλά εξίσου προφανές είναι ότι στο εδώλιο βρίσκονται και τα πρόσωπα και οι αντιλήψεις που επέτρεψαν να εκδηλωθεί, να επιβληθεί και να θριαμβεύσει το φαινόμενο Ακης, δηλαδή ο ωμός αμοραλισμός κάτω από τον γελοίο στόμφο περί «αλλαγής» και «λαού στην εξουσία», η χυδαία «ιδιωτικοποίηση» των δημόσιων αξιωμάτων, οι μπίζνες εν ονόματι του σοσιαλισμού και άλλων ηχηρών παρομοίων.

Στο νυν ΠΑΣΟΚ υποθέτουν –ή ελπίζουν– ότι θα αποδειχθεί ναυαγοσωστική η υπερασπιστική τους στρατηγική, συμπυκνωμένη στην άποψη ότι «πρόκειται για προσωπική υπόθεση του Ακη». Αλλά οκάποτε «ωραίος Μπρούμελ» δεν εμφανίστηκε από το πουθενά, δεν έδρασε στο κενό και δεν ήταν «μοναχικός λύκος» (ή «μοναχικός αμνός» όπως φαντάζεται ο ίδιος).

Υπήρξε γνήσιο και αυθεντικό προϊόν του «συστήματος ΠΑΣΟΚ», αλλά και ο κορυφαίος και πλέον μακρόβιος εκφραστής του «καθεστώτος ΠΑΣΟΚ». Το γνωρίζει ακόμα κι αυτός, παρότι ουδέποτε συγκαταλεγόταν στους οξυνούστερους πολιτικούς· εξ ού και, προς διάχυση των ευθυνών και δημιουργία εντυπώσεων, ζήτησε με εξώδικά του να καταθέσει όλη η ηγεσία του κόμματός του, η οποία τώρα υιοθετεί το του Πέτρου, «ουκ οίδα τον άνθρωπον»: Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου, Βενιζέλος, Λαλιώτης, Πάγκαλος κ.ά.

Ουδείς εξ αυτών, βεβαίως, θα τιμήσει το δικαστήριο με την παρουσία του. Στο ΠΑΣΟΚ, άλλωστε, ήταν ανέκαθεν μπρεχτικοί, οπαδοί της αποστασιοποίησης, και σταθερά ποντιοπιλατικοί. Κι όμως. Αν σκέφτονταν ψύχραιμα, πολιτικά δηλαδή, κι αν ήθελαν όντως να προσλάβει η αυτοκριτική τους την ειλικρινέστερη δυνατή μορφή, θα εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία για μια εις βάθος και ενώπιον όλων αναψηλάφηση του καθεστώτος τους, του πνεύματός τους, της πρακτικής τους. Ισως μια δημόσια τελετή αυτοκάθαρσης είναι το μόνο που θα μπορούσε να συγκρατήσει έστω αυτό το εναπομείναν 6% ή 7%.

Τον λένε Βαγγέλη...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Πεσμένο άνθρωπο δεν βαράω ποτέ – είναι θέμα αρχής. Τώρα λοιπόν που πήρες κάπως τα πάνω σου, με τη στοχοποίηση του Παπακωνσταντίνου και με το ψευτοσυνέδριο του ΠΑΣΟΚ, μπορώ, κύριε Βενιζέλο, να σου πω μερικά λόγια που σκέφτομαι από καιρό.
Σου ζητάω εκ των προτέρων συγνώμη που δεν θα είμαι τόσο ευγενικός όσο ο  Πρετεντέρης τις προάλλες στην Ανατροπή.
Κατ’ αρχήν, κρίμα τ’ όνομά σου.Κάποιος που έχει παρακολουθήσει την πολιτική σου διαδρομή θα μπορούσε να πιστέψει ότι δεν σε έλεγαν καν Βενιζέλο, ότι σε έλεγαν Τσοχατζόπουλο ή Παπαγεωργόπουλο, κι ότι βρήκες έναν τρόπο, με κάποιο συνταγματικό άρθρο, με κάποια διάταξη νόμου, τροπολογία ή προεδρικό διάταγμα, με κάποια κοινή υπουργική απόφαση έστω, να σφετεριστείς το ιστορικό όνομα γιατί η φαντασίωση της ιστορικότητας είναι για σένα μεγάλο πράγμα.
Ξέρω βέβαια πως δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Αλλά ως οικονομολόγος, πιστεύω στον νόμο της «φθίνουσας οριακής απόδοσης». Όσο περισσότερο κάρβουνο βάζεις στη μηχανή, τόσο η επιπλέον απόδοσή της μειώνεται. Για σκέψου λίγο: Ελευθέριος, Σοφοκλής, Νικήτας – και τώρα Ευάγγελος. Ή, καλύτερα, Βαγγέλης. Υποθέτω ότι ίσως το προτιμάς, γιατί θέλεις να πιστεύεις ότι είσαι τραχύς και αγοραίος, και όχι το βουτυρόπαιδο που πίστευαν πάντοτε οι άλλοι.
Άκου τώρα τι βρήκα να επικαλεστώ – την ιδιότητά μου του οικονομολόγου. Εντάξει, σπούδασα οικονομικά προ αμνημονεύτων χρόνων, αλλά είμαι οικονομολόγος όσο είσαι εσύ εξπέρ στα οικονομικά, που μου ’γινες και υπουργός Οικονομίας – από εθνικό καθήκον, όπως συνηθίζεις να λες. Μεταξύ μας, όταν το καλοσκέφτομαι λέω πως είμαι τόσο οικονομολόγος όσο είσαι εσύ… συνταγματολόγος. Όχι ο συνταγματολόγος που ήσουν στο πανεπιστήμιο, πράγμα για το οποίο δεν έχω γνώμη, αλλά ο συνταγματολόγος που κατάντησες νομοθετώντας και πολιτευόμενος, πράγμα για το οποίο, αν μου το επιτρέπεις, έχω σαφέστατη γνώμη.
Στέκεσαι, λοιπόν, ενώπιον της ιστορίας και νομίζω ότι τώρα, στα δυσμά του πολιτικού σου βίου, ήρθε η στιγμή να σκεφτείς τι ψυχή θα παραδώσεις. Για θυμήσου, υπουργός Οικονομικών, Ανάπτυξης, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού, Τύπου… Κι έπειτα κάτσε και σκέψου τι οικονομία έχουμε, τι ανάπτυξη, τι δικαιοσύνη, τι πολιτισμό και τι Τύπο. Θα μου πεις ότι πέρασες κι από το Πεντάγωνο, αλλά εκείνη την εποχή, Βαγγέλη, σιγά μη σε ενδιέφερε η Εθνική Άμυνα. Είχες βάλει πλώρη γι’ αλλού εσύ,  και το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν τι θα γίνει με την πρωθυπουργία.
Αλλά το παιχνίδι το είχες χάσει βέβαια νωρίτερα, το ξέρεις, το 2007, με τη βιασύνη σου και με την υπερφίαλη αυτοπεποίθησή σου, όταν πίστεψες ότι ήταν στα χέρια σου και εξαρτιόταν από τη θρυλούμενη ρητορική ικανότητά σου. Κι ωστόσο, δεν κατάφερες να νικήσεις ούτε τον ηττημένο, δεν μπόρεσες να υπερνικήσεις την αντίσταση ούτε του Γιώργου Παπανδρέου στη χειρότερη στιγμή της πολιτικής του καριέρας – προτού βέβαια να έρθει η επόμενη, που κι αυτήν πάλι κατ’ ουδένα τρόπο μπόρεσες να εκμεταλλευτείς.
Τώρα όμως το παιχνίδι τελειώνει σιγά σιγά. Κεντροαριστερά δεν υπάρχει σήμερα – το κλείσατε το μαγαζί. Κι όσο για τη δεξιά, της οποίας ξέρω καλά πως καθόλου δεν θα σε πείραζε να ηγηθείς, γιατί η ιδεολογία δεν είναι το φόρτε σου και γιατί εθνικό είναι για σένα ό,τι συμφέρει το Βενιζέλο, η ηγεσία της δεξιάς, λέω, είναι αγκαζέ.
Πρόσεξε, δεν ισχυρίζομαι ότι η κεντροαριστερά πέθανε, ότι δεν θα ξαναϋπάρξει στον τόπο μας, λέω μόνο πως αναγκαία συνθήκη για να υπάρξει είναι να παραιτηθείς εσύ απ’ τη θέση σου κι από κάθε άλλη ηγετική φιλοδοξία (τι λέω τώρα ο αφελής), ώστε να μπορέσουν οι άλλοι να ξανασταθούν στα πόδια τους για να μπορέσουν κάποτε να πετάξουν από πάνω τους τη ρετσινιά που εσύ κι η παρέα σου κολλήσατε στην παράταξή σας.
Στο πρόσωπό σου δεν βλέπω, όπως θα νόμιζες ή θα ήλπιζες, έναν νέο Ανδρέα Παπανδρέου ούτε έναν νέο Κωνσταντίνο Καραμανλή (όπως προείπα, εσένα ουδόλως θα σε ενοχλούσε η δεύτερη εκδοχή, δεν πάσχεις από τέτοιες ιδεοληψίες εσύ). Το κακό είναι ότι στο πρόσωπό σου δεν βλέπω ούτε καν έναν Γιώργο Παπανδρέου ή έναν Κώστα Καραμανλή.
Στο πρόσωπό σου, κύριε Βενιζέλο μου, βλέπω κατά κάποιον τρόπο τον ομόσταυλό σου Άκη Τσοχατζόπουλο. Ξέρω, δεν τον τιμάς πια, αλλά κάποτε τον τιμούσες, έτσι δεν είναι; Μη φοβάσαι, πάντως, δεν το λέω αυτό με σκοπό να ποινικοποιήσω την περίπτωσή σου. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο! Προσωπικά δεν διψάω για αίμα πολιτικών και για δημόσιες τιμωρίες – για ισόβια, Γουδιά και εξορίες πάνω σε ελικόπτερα. Αντιθέτως, δεν μου αρέσει καθόλου η προσωποποίηση των ευθυνών, πιστεύω ότι συσκοτίζει τη μεγάλη εικόνα που είναι ο διεφθαρμένος χαρακτήρας ολόκληρου του πλέγματος εξουσίας που μαζί οικοδομήσατε, καλλιεργήσατε, που ωφεληθήκατε απ’ αυτό, που το υποθάλψατε και το τελειοποιήσατε.
Κι ακόμα στο πρόσωπό σου βλέπω εμμέσως τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Και για έναν ακόμη: Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο που πολιτευτήκατε και εκλεγόσασταν και οι τρεις σας στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Στις ίδιες δομές εξουσίας αναφερόσασταν, τις ίδιες αρχές υπηρετούσατε (πατρίς θρησκεία, οικογένεια), το ίδιο σάπιο καθεστώς εξωραΐζατε και οι τρεις. Τη Θεσσαλονίκη των παραθρησκευτικών οργανώσεων, των παρακρατικών και των μαυραγοριτών και των τοκογλύφων, χωρίς να σημαίνει ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θέλω να πάρει η μπάλα τον κάθε απλό ψηφοφόρο ο οποίος τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, και ενδεχομένως μη έχοντας αρκετή διορατικότητα ή εμφανώς καλύτερες επιλογές, σας ψήφιζε και σας σταύρωνε.
Ξέρω, θα πεις ότι τα λέω όλ’ αυτά επειδή σε ζηλεύω. Ίσως και να ’χεις δίκιο. Ζηλεύω την προσαρμοστικότητά σου. Ζηλεύω τον κυνισμό σου και την ικανότητά σου να ξεφεύγεις απ’ τις κακοτοπιές με περίτεχνες χορευτικές πιρουέτες. Μα πάνω απ’ όλα, ζηλεύω την καριέρα σου.
Το πρόβλημα είναι ότι εσύ δεν καμαρώνεις για την καριέρα σου, είσαι συνεχώς  ανικανοποίητος με ό,τι -καλώς ή κακώς- κατάφερες. Εσύ ζηλεύεις διαρκώς την  καριέρα κάποιων άλλων, που κατάφεραν εύκολα ή δύσκολα να γίνουν πρωθυπουργοί, πρόεδροι της Δημοκρατίας, Εθνάρχες (είχες μεγάλες φιλοδοξίες εσύ). Τα άλλο σου πρόβλημα είναι ότι, τελικά, δεν θα τα καταφέρεις.

Δυο δυο στον Κορυδαλλό...

Cynical...

Αυτές τις άγιες μέρες των εορτών, κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται πίσω από τα σίδερα των φυλακών και δεν μπορούνε να χαρούν όπως εμείς οι υπόλοιποι, μπροστά στο αναμμένο τζάκι και στο γεμάτο τραπέζι, μ' όλα τα καλά του θεού και της παναγιάς. Βέβαια όχι όλοι εξ αυτών.Ο κ. Τσοχατζόπουλος έχει κοντά του τα περισσότερα μέλη της οικογενείας του και γιαυτό ο πόνος μετριάζεται. Σαν το σπίτι του δηλαδή, μόνο λιγάκι πιο άβολα. Ο κ. Ψωμιάδης γιόρτασε μετά του υιού αυτού, πράγμα που δεν είχε καταφέρει καμιά πρωτοχρονιά ως τα τώρα. Έχει κι ένα καλό ο Κορυδαλλός· φέρνει τις οικογένειες πιο κοντά. Ο κ. Λαυρεντιάδης, ο κ. Γαβαλάς και οι λοιποί προς το παρόν μόνοι, αν και ο τελευταίος το χάρηκε ιδιαίτερα μιας και είχε αρχίσει τελευταία να βαριέται τις συνήθεις εξαλλοσύνες των ρεβεγιόν. Άλλωστε, για ανθρώπους ενεργητικούς που ψάχνουν συνέχεια συγκινήσεις, ο Κορυδαλλός,, είναι όπως και να το κάνουμε μια δυνατή εμπειρία.

Οι ατυχείς αυτοί συνάνθρωποί μας βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν για μικρά ή μεγάλα οικονομικά εγκλήματα, για μίζες που πήραν και δεν τις δήλωσαν, για παιχνίδια που έστησαν και για λεφτά που εισέπραξαν και δεν δήλωσαν, για τράπεζες που έκλεψαν και δεν δήλωσαν τα κλοπιμαία, αν και γιαυτά μερίμνησε κάποιος καλός φύλακας άγγελος υπουργός ώστε να μην τους καταλογιστούν, για φόρους που δεν απέδωσαν και για ΦΠΑ που κατακράτησαν. Τελευταία δε, όπως ανεγράφη στην έγκυρη εφημερίδα “Espresso”, και η κ. Ματσούκα προσεκλήθη εκ των αρχών για να συμμετάσχει στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν του ως άνω ιδρύματος, λόγω εκκρεμών υποθέσεων με την εφορία.

Και όπως άφησε να εννοηθεί ο κ. Στουρνάρας στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, ο Κορυδαλλός προτίθεται να ανοίξει τις πύλες του και για πολλούς περισσότερους, οι οποίοι αποστερούν το κράτος από φορολογικά έσοδα.

Ανάμεσα σε αυτούς που αποστέρησαν το δημόσιο από πάρα πολλά έσοδα, -όσα οι προηγούμενοι και όσα όλοι οι επόμενοι μαζί-, ήταν και οι κ.κ Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, οι οποίοι εσκεμμένα, (γιαυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία καθ΄όσον υπάρχουν αμέτρητες προσωπικές μαρτυρίες καταγεγραμμένες σε ισάριθμα βιδεος), εξαφάνισαν από προσώπου γης τις πλέον πλουτοπαραγωγικές πηγές της πατρίδας μας. Και ενώ, πολύ σωστά ήδη ετοιμάζεται δωμάτιο ευάερο και ευήλιο στον Κορυδαλλό για τον ένα εξ αυτών, για τον άλλο η συγκυβέρνηση ετοιμάζει επιλεκτική μεταχείριση, η οποία ομολογώ ότι έχει σκανδαλίσει όλους τους εγκλείστους για τα ίδια, αν και μικρότερης εμβέλειας, αδικήματα.

Φυσικά όπως έχουν τα πράγματα, είτε και οι δυο θα περάσουν την πόρτα του Κορυδαλλού, είτε κανένας εξ αυτών, διότι το αδίκημα της αλλοίωσης της λίστας δεν είναι δυνατόν να αποδειχτεί σε κανένα δικαστήριο, παρά μονάχα κατόπιν μαρτυρίας του ίδιου του δράστη, πράγμα που θα ήταν εντελώς ανόητο απ' τη μεριά του να το κάνει.

Τα μόνα αδικήματα, τα οποία είναι δυνατόν να καταλογιστούν είναι αυτά της υπεξαίρεσης δημοσίου εγγράφου και της συνέργειας σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή. Για τα οποία υπεύθυνος είναι τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο κ. Βενιζέλος.

Αυτά.

Απελευθερώστε τον Άκη, τώρα!

του Μανου Στεφανιδη απο το Ιστολογιο του...

Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Τι είναι όλοι αυτοί με τις πόζες και το υφάκι; Φαύλοι, διαβρωμένοι ως το μεδούλι αλλά ακόμη μέσα στα πράγματα να προσπαθούν να επιβιώσουν παίζοντας τα ρέστα τους. Και οι ίδιοι και το σύστημα που εκπροσωπούν. Το σύστημα που υποτίθεται πως επιδιώκει αλλαγές για να μην αλλάξει κατά βάθος τίποτε: Υποκρισία, φανφαρονισμοί, κουφότητα, αμοραλισμός, εξουσία των μετρίων, αναξιοκρατία, φαβοριτισμός. Κανείς δεν έχει καταλάβει τίποτε. Ακόμη. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για οτιδήποτε. Μισές αλήθειες, λαϊκισμοί, χατζηαβάτηδες εναντίον σταρχιδιστών και vice versa. Λ.χ. Ο Βενιζέλος. Καταρρέει στη συνείδηση ακόμη και των στενών κομματικών φίλων του

και ακόμη συνεχίζει το ρόλο που δεν του πάει. Αρχηγός μονάχα στις ειδήσεις του Mega και εμπρός απ' τον καθρέφτη του. Ένας αξιοθρήνητος φαφλατάς Μπενίτο που ναρκισσεύεται, παλινωδεί, δοκησίσοφος που αυτοαναιρείται, φαιδρός πολιτικάντης που καμώνεται τον σωτήρα του τόπου ενώ το μόνο που τον απασχολεί είναι η απύθμενη, η νοσηρή του φιλοδοξία. Θεωρεί όλους του υπόλοιπους ηλίθιους -από τον Σόιμπλε ως τον τελευταίο σαλονικιό ψηφοφόρο του- εκπροσωπεί αυτός και οι άνθρωποί του, ό, τι πιο αντιδραστικό διαθέτει ο τόπος, φοράει τη τήβεννο του συνταγματολόγου μόνο για να υποτάξει την επιστήμη στη μικροπολιτική σκοπιμότητα. Ιδού τα πρότυπα που για χρόνια έχει αυτή η χώρα: Άνθρωποι σαν τον Γιωργάκη, τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (sic), ένα προγλωσσικό ανθρωπάριο που έχει προβάρει όλους τους ρόλους της εξουσίας και πέτυχε μονάχα σ' εκείνον του υποβολέα και τώρα διακόπτει και μαυρίζει. Τι θα γράψει η Ιστορία γι' αυτούς; Ούτε που το σκέφτονται, ούτε που τους νοιάζει. Το φοβερότερο: πορεύονται χωρίς το ελάχιστο φόβο Ιστορίας, κάτι που διέθετε, τουλάχιστον, ο Κωστάκης, ο ελάχιστος. Πάρτε για παράδειγμα τη περίπτωση Ρουμελιώτη, έναν πολιτικό υπάλληλο που απασχολεί και στοιχειώνει τον τόπο από το '80. Σήμερα, ο άνδρας αυτός, υπουργός του Ανδρέα που έγινε γνωστός από το σκάνδαλο του Κοσκωτά, μας εμπαίζει λέγοντας πως το μνημόνιο ήταν γνωστό πως δεν θα επιτύχει κι αυτός από το ΔΝΤ και τη Νέα Υόρκη του τάλεγε. Ποιος; Ο μυστικός σύμβουλος του Γιωργάκη και ο άνθρωπος, έκπαλαι, του Βαγγέλα. Απ' όταν η κόρη του ήταν σύμβουλος κινηματογράφου (sic) στο ΥΠΠΟ του Βενιζέλου. Σήμερα, δίνει προβοκατόρικες συνεντεύξεις εμπρός σε ενεούς τηλε-δημοσιογράφους που θέλουν να φαίνονται αφελείς ενώ είναι απλώς τρομαλέοι αχθοφόροι, είναι αντιπρόεδρος της Πειραιώς -το πιο δυσώδες σκάνδαλο μετά από τη Siemens-, πρόεδρος του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού -έστω κι αν αγνοεί ποιος είναι ο Λαμέρας ή ο Σώχος- και πρόσωπο που τον καλούν οι εισαγγελείς δια τα περαιτέρω και θυμώνει ο Βενιζέλος καταγγέλλοντάς τους! Όμως απλοί εισαγγελείς, δυο ανεπίληπτες κυρίες, έσπασαν το απόστημα και έστειλαν τον Άκη στη φυλακή. Εκείνον τον Άκη που απάλλαξε η Βουλή δια των στρατηγημάτων του Μπένι. Γι αυτό σας λέω: ή να ελεγχθούν οι πάντες όσοι πέρασαν από το ΥΠΕΘΑ με πρώτο το Γιάννο και να σταλούν τώρα άλλοι εκατό μεγαλοσχήμονες του πασοκικού εσμού στο Κορυδαλλό ή απελευθερώστε τον ταπεινό ένοικο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Όχι άλλη υποκρισία!

ΥΓ. 1 Φαίνεται πάντως ότι και ακόμα και σήμερα κανείς εκπρόσωπος της εξουσίας δεν μαθαίνει τίποτε από το παρελθόν και από τους μόλις χτεσινούς προκατόχους του. Τα ρουσφέτια συνεχίζονται αδιατάρακτα μαζί με την προώθηση των δικών μας παιδιών. Κλασικό παράδειγμα η ΕΡΤ: αντί να επιβάλλουν αξιοκρατία, οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι διορίζουν με ποσόστωση τους κομματικούς τους φίλους προς δόξαν του νεποτισμού και της αδιαφάνειας.

ΥΓ. 2 “Ο άντρας κάνει τη γενιά και όχι η γενιά τον άντρα”, τραγουδάνε ακόμα στη Κρήτη. Γαμώ τους τουρκμεντζόγλου μου μέσα...

ΥΓ. 3 Επί προεδρίας του Απόστολου Κακλαμάνη, η Βουλή των Ελλήνων, διαθέτοντας άφθονο και ανεξέλεγκτο χρήμα, αγόρασε αφειδώς από αγγλικές δημοπρασίες..., πανάκριβους πίνακες και λοιπά έργα τέχνης! Μήπως θα έπρεπε σήμερα να τα πουλήσει, συνεισφέροντας κατ' ελάχιστον στη δραματική προσπάθεια του έθνους; Τι λέτε κύριε Μειμαράκη; Δεν ρωτάω ποιος συμβούλευε σχετικά τον τ. Πρόεδρο γιατί ξέρω. Η, πολύτιμη για την εξουσία, κ. Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα. (Πάντως, αν φύλαγαν τον Πικάσο οι τρεις χιλιάδες υπάλληλοι της Βουλής, τώρα θα είχε σωθεί).

ΥΓ. 4 Ο έτερος Κακλαμάνης, μετά την καταστροφική παρουσία του στο δήμο, ήθελε και τη γενική γραμματεία της ΝΔ. Ο Νικήτας ονειρεύεται να γίνει πρωθυπουργός! Όσο για τον νυν γ.γ. κ. Κεφαλογιάννη, θα τον συμβουλεύαμε λιγότερους βερμπαλισμούς και περισσότερη αποτελεσματικότητα.

ΥΓ. 5 Οι κωλοτούμπες του Βενιζέλου ξεπέρασαν και αυτές τον Καρατζαφέρη. Έτσι, το ανέκαθεν κυβερνητικό Βήμα στηρίζει πλέον αναφανδόν το κ. Σαμαρά μπας και σώσει τη παρτίδα. Εξάλλου για πόσο ακόμα θα είναι πρόεδρος ο Μπενίτο;

Το καλό με τη Βίκη Σταμάτη...

Λωρη Κεζα απο ΤΟ ΒΗΜΑ...


 
Ιδού μερικά έξοδα της κυρίας Βίκης Σταμάτη: δύο καναπέδες σαλονιού 34.860,38 ευρώ, ύφασμα για δύο καναπέδες σαλονιού 19.701,46 ευρώ, κρόσσια για δύο καναπέδες 2.626,57 ευρώ, κορδόνι για δύο καναπέδες 552,96 ευρώ, τραπέζι εισόδου (μόνο η βάση) 21.480 ευρώ, μάρμαρο για τη βάση του τραπεζιού 11.714 ευρώ. Αυτές είναι οι δαπάνες ολίγων ωρών, γιατί μετά τους καναπέδες πήγε για ρούχα. Μέσα σε ένα μήνα, το 2006, ξόδεψε ποσό εικοσαπλάσιο του δηλωθέντος ετήσιου εισοδήματός της. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε πρόβλημα με τους ακριβούς καναπέδες και τα εξεζητημένα κρόσσια. Δεν έχουμε πρόβλημα με τις συλλεκτικές τσάντες ούτε με τις πολυτελείς διακοπές. Αρκεί ο καταναλωτής να τα πληρώνει από την τσέπη του, όχι από τη δική μας.

Διαπιστώνουμε εκ των υστέρων ότι ένας τεράστιος κύκλος ανθρώπων συνέβαλε με τη σιωπή του στην ασυδοσία της κυρίας υπουργού. Οι μαγαζάτορες, οι πωλήτριες, οι δημοσιογραφίνες του κοσμικού ρεπορτάζ, στελέχη του ΠαΣοΚ δεν είχαν αποτολμήσει ποτέ να επισημάνουν την ασυμβατότητα της τρυφηλής ζωής με τους μισθούς μιας υπαλλήλου και ενός πολιτικού. Υπήρχε η πεποίθηση ότι τέτοια άτομα ούτε ελέγχονται ούτε διώκονται. Οι ακρότητες στις οποίες επιδόθηκε το ζεύγος λειτούργησαν λυτρωτικά για μια κοινωνία που είχε το σύμπλεγμα του κολίγα απέναντι στους αιρετούς. Η προφυλάκιση και η επιμονή των αρχών για την εξιχνίαση των οικονομικών εγκλημάτων του κ. Τσοχατζόπουλου ενέπνευσε πολίτες σε όλη τη χώρα. Πήραν το θάρρος να μιλήσουν για όσα ήξεραν. Υπέδειξαν κλέφτες δημοσίου χρήματος.

Οι έλεγχοι ξεκίνησαν – κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, αν όχι στο κελί του. Οι Διώκτες του οικονομικού εγκλήματος κάνουν φύλλο και φτερό τις δηλώσεις 500 πολιτικών προσώπων. Μιλάμε για πρώην υπουργούς και βουλευτές, για δημάρχους, για νομαρχαίους αλλά και για άλλους, σε κατώτερα αξιώματα, δημοτικούς και νομαρχιακούς συμβούλους. Κοινό γνώρισμα ότι όλοι ζήτησαν την εμπιστοσύνη των συμπολιτών τους και αναδείχτηκαν μέσα από εκλογές. Η επιλογή τους έγινε καθ’ υπόδειξιν πολιτών που έχουν υποψίες ή βεβαιότητες για παράνομο πλουτισμό σε βάρος των πολλών.

Να εξηγηθούμε. Ο ΣΔΟΕ δεν επιλύει προσωπικές διαφορές, δηλαδή δεν κάνει το χατίρι αν κάποια «πρώην» καταγγείλει από πίκα τον εραστή της ούτε εξυπηρετεί συμφέροντα κομματικού ανταγωνισμού. Μόλις φτάσει η πληροφορία ότι ο τάδε απέκτησε ξαφνικά ένα σπίτι επιπέδου Κάρινγκτον (της Δυναστείας) χωρίς αυτό να δικαιολογείται από τη δουλειά ή από κληρονομιά, γίνεται μια πρώτη διασταύρωση. Αν υπάρχει απόκλιση, αρχίζει το ξεσκόνισμα. Μαύρο φίδι που τους έφαγε γιατί κάθε νέα περίπτωση βρίσκει τους Διώκτες ακόμη πιο έμπειρους. Άλλο είναι να έχει εντοπίσει κάποιος μια υπεράκτια σε όλη τη σταδιοδρομία του και άλλο να έχει ξετυλίξει κάμποσα γαϊτανάκια μαύρου χρήματος.

Να πούμε και κάτι άλλο. Η τύχη της κυρίας Βίκης Σταμάτη λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους βλέπουν λεφτά και γυαλίζει το μάτι τους. Βλέποντας πού κατέληξε, θα το ξανασκεφτούν ή θα αρχίσουν να προβάρουν τη ριγέ στολή των κρατουμένων, για να μην τους έρθει απότομα η αλλαγή lifestyle.

Ο Ακης και οι άλλοι...

kathimerini.gr...

Tου Παντελη Μπουκαλα

Η αλήθεια είναι ότι, αν και συνελήφθη μεγαλοβδομαδιάτικα, οι κορόνες της θρησκευτικής υποκρισίας δεν ξανακούστηκαν, «μα Μεγάλη Τετάρτη τον άνθρωπο» κ.λπ. Είχαν ξοδευτεί όλες τα Χριστούγεννα, με τη σύλληψη του ηγουμένου Εφραίμ, όταν αποδείχθηκε για μυριοστή φορά πως οι χριστιανοί είναι αναρίθμητοι, χριστιανισμός όμως δεν υπάρχει. Οι δύο συλληφθέντες σε υποτιθέμενες ώρες θρησκευτικής κατάνυξης έχουν άλλο ένα κοινό γνώρισμα: την κραυγαλέα αναντιστοιχία ανάμεσα στο «σχήμα» τους, το λειτούργημά τους, και στη γενικότερη παρουσία τους. Ιερωμένος ο πρώτος, πολιτικός ο δεύτερος (άνθρωποι δηλαδή ταμένοι στην υπηρεσία του Αλλου), διακρίθηκαν όλως ιδιαιτέρως στην υπηρεσία του Εαυτού. Ο ένας πόνταρε στη μεγαλοθυμία του Θεού, ο άλλος στη μνημονική ραθυμία του Λαού, και κυρίως στην επιλεκτική μνήμη του πολιτικού συστήματος, στο οποίο συμμετείχε πρωταγωνιστικά επί δεκαετίες. Και φιλοξενήθηκαν στο ίδιο κελί... Ο κ. Τσοχατζόπουλος, κάτοχος μιας γλώσσας που λειτουργούσε εκτός νοήματος, ανήκει στους πολλούς ανθρώπους που υπούργευσαν επειδή ήταν ή «αγωνιστές» (γενικώς και αορίστως συνήθως) ή φίλοι του ηγεμόνος ή και τα δύο. Αγωνιστής δεν ξέρω αν ήταν ο κ. Τσοχατζόπουλος, φίλος του Ανδρέα πάντως ήταν. Κι αυτό αρκούσε, μια και ο νεποτισμός, ο καισαρισμός, ο ετσιθελισμός χαρακτηρίζουν παγίως την πολιτική στον τόπο μας, για να μην πάει χαμένο το ωραίο παράδειγμα του Καλιγούλα και του αλόγου του. Αρκούσε δηλαδή η σχέση υποτακτικής φιλίας με τον πρόεδρο για να αναλάβει υπουργεία κρισιμότατα ως προς την ύλη τους και τους ενύπαρκτους πειρασμούς: δημόσια έργα και εξοπλισμοί. Ο οικείος μας Ακης καταγράφηκε σαν ο μίστερ «Ο,τι πείτε, κύριε πρόεδρε», σαν «ο πιο άνθρωπος του προέδρου», αν υπάρχουν παραθετικά σ’ αυτό. Και κάποια στιγμή, του προέδρου αποθανόντος, διεκδίκησε την αρχηγία, σαν εκπρόσωπος του αυθεντικού ΠΑΣΟΚ. Κι έχασε για λίγο. Τώρα τα χάνει όλα, αλλά δεν φαίνεται διατεθειμένος να χάσει μόνος του. Ούτε και τότε ήταν μόνος του, όταν υπερδιόγκωνε τα έξοδα για όπλα, ούτε και μόνος του κέρδισε. Απλώς, σίγουρος πως η πολιτική τού προσέφερε άτρωτο θώρακα, επέλεξε έναν δημόσιο βίο που αποκάλυπτε υπέρμετρα αλαζονική ανωριμότητα. Ενας πολιτικός που τίποτε άλλο δεν έκανε στη ζωή του και σε καμιά δουλειά δεν ίδρωσε, δύσκολα πείθει πως οι θορυβωδώς σπάταλοι γάμοι του και οι μεγιστανικές αγορές του στηρίχθηκαν στις οικονομίες του. Δεν είναι βέβαια ο μοναδικός που πλούτισε. Ενα σωρό ταπεινά σπιτάκια στις καλές περιοχές της Αθήνας και σε νήσους του Αιγαίου ανήκουν σε φτωχά παιδιά του λαού που μόνο στην πολιτική επιδόθηκαν και, ω του αποταμιευτικού θαύματος, στα σαράντα τους είναι πάμπλουτα. Περιμένουν -λέτε- τη σειρά τους για τα αποκαλυπτήρια; Μα πρέπει πρώτα να καούν πολιτικά και κατόπιν να ψάξουν η Βουλή (ορίστε;) και η Δικαιοσύνη να βρουν τα διαμάντια μες στις στάχτες. Τα διαμάντια της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Βενιζελάκης...

CYNICAL... 

Σύμφωνα με μια λαϊκιστική ανάγνωση, η ως άνω φωτογραφία αποτελεί δείγμα λαϊκισμού, με το σκεπτικό ότι η συνεύρεση δυο μεγαλοστελεχών του ιδίου κόμματος δεν συνιστά και συνενοχή. Άλλωστε, δυο πολιτικοί άνδρες από το ίδιο κομματικό φύραμα έχουν πλείστες όσες ευκαιρίες για να βρίσκονται μαζί και να αποθανατίζονται φωτογραφικώς.

Την εκδοχή αυτή φυσικά, την ασπάζονται όσοι βλέπουν ότι ο λαϊκισμός κατοικοεδρεύει στην καμπούρα των άλλων και όχι στη δική τους. Διότι υπάρχουν πλείστες άλλες "φωτογραφίες" που αποδεικνύουν ότι πέρα από την απλή συνέρευση, κρύβεται και η συνενοχή. Επομένως το ξεθάψιμο της φωτογραφίας αυτής δεν συνιστά πράξη λαϊκισμού γιαυτόν που την ξεθάβει, αλλά γιαυτόν που αρνείται τον συμβολισμό και τη σημασία της.

Ας πάρουμε για παράδειγμα, το νόμο περί "μη ευθύνης υπουργών", τον οποίο εισηγήθηκε ο εις εκ του ζεύγους της φωτογραφίας, (χωρίς φυσικά να είμαστε σε θέση να αποδείξουμε ότι επρόκειτο περί φωτογραφικής διάταξης που αφορούσε αποκλειστικά το έτερο μέλος, αλλά δεν θα είχε και κάποια σημασία αν μπορούσαμε να το αποδείξουμε) και ο οποίος ψηφίστηκε πανηγυρικά από τη βουλή, για ευνόητους λόγους. Πάντως τόσο ο "ευφυής" εισηγητής, όσο και αυτοί που τον ψήφισαν είχαν πολύ καλή επίγνωση των ευεργετικών του συνεπειών, τις οποίες ευελπιστούσαν ότι κάποιος κάποτε θα επικαλείτο για να ξελασπώσει. Πάνω σ' αυτές τις συνέπειες, της ατιμωρησίας δηλαδή, πατάει σήμερα κι ο Άκης, όταν ισχυρίζεται ότι όλα τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται έχουν πανηγυρικώς παραγραφεί.

Όταν με το καλό τελειώσουν και οι εκλογές, πολλοί μωροί ψηφοφόροι που πίστεψαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Βενιζέλου, θα τρίβουν τα μάτια τους από έκπληξη, άλλοι μάλιστα αλαφροΐσκιωτοι θα αρχίσουν κιόλας να σταυροκοπιούνται, όταν θα τύχει να συναντήσουν στο διπλανό τραπέζι ένα ατσαλάκωτο ευθυτενή και ασπρομάλλη κύριο, να πίνει αμέριμνα τον καφέ του. Το κελί έχει διάρκεια ζωής όσο και οι εκλογές. Ο νόμος Βενιζέλου θα κάνει το θαύμα του. Πιστεύω ο Άκης κάποια μέρα να τού το ανταποδώσει πλουσιοπάροχα. Όσο για τους ψηφοφόρους, θα έπρεπε να είχαν μάθει μέχρι σήμερα, ότι μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος, που ο Άκης θα πρέπει να είναι ευγνώμων προς τον Βενιζέλο. Είναι η παρακάτω απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του 2005, (πηγή), όπου τόσο ο Βενιζέλος, όσο και ο Λοβέρδος δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν ούτε το ελάχιστο από τα τόσα επιλήψιμα που καταλογίζονταν σε έναν προστατευόμενό τους, παρά το θόρυβο με τον οποίο κυκλοφορούσαν στα δημοσιογραφικά γραφεία, αλλά και στην κοινωνία.

Τούτων δοθέντων και χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τον κ. Βενιζέλο, η κατάληξη -άκης, νομίζουμε ότι του πάει γάντι. Κι όχι λόγω της εκλογικής του έκθεσης στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Πλήγμα κατά ΠΑΣΟΚ οι μίζες Ακη...

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...

Σοβαρότατο σφάλμα διέπραξε κάποιος πολιτικός νους, αν νόμισε ότι αποκαλύπτοντας σοβαρό τμήμα των παράνομων δραστηριοτήτων του «πολιτικά ξοφλημένου» τέως υπουργού Ακη Τσοχατζόπουλου, θα μπορούσε να εδραιώσει την εικόνα «αυτοκάθαρσης» του ΠΑΣΟΚ και συνολικότερα του πολιτικού κόσμου της χώρας και έτσι να προσποριστούν με έμμεσο τρόπο εκλογικά οφέλη τα κυβερνητικά κόμματα. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει πολιτικό κέντρο που αποφάσισε κάτι τέτοιο, αλλά είναι βέβαιο πως τα πολιτικά αποτελέσματα της δημοσιοποίησης του εισαγγελικού πορίσματος που αναφέρεται σε ποινικά κολάσιμες πράξεις του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, είναι τα εντελώς αντίθετα.
Τεκμηριώνει και εδραιώνει το πόρισμα την εικόνα απίστευτης σήψης του πολιτικού κόσμου και όχι φυσικά την εικόνα κάθαρσης. Πώς άλλωστε θα ήταν ποτέ δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι εκτυλίσσεται διαδικασία αυτοκάθαρσης του πολιτικού κόσμου, όταν το πόρισμα-καταπέλτης για τη δράση του Ακη είναι αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας δύο εισαγγελέων, ενώ το συμπέρασμα επιτροπής της Βουλής που είχε ασχοληθεί με το θέμα των ρωσικών πυραύλων ήταν ότι τίποτα μεμπτό δεν υπήρχε στις διαδικασίες προμήθειάς τους; Οι όμοιοί του, οι πολιτικοί δηλαδή που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν βουλευτές, τον αθώωσαν, οι δικαστικοί τον έστειλαν στο κελί. Για ποια «αυτοκάθαρση» του πολιτικού κόσμου μπορεί να γίνει λόγος; Ας είμαστε σοβαροί... Αντιθέτως, μόνο φρίκη, αηδία και απέχθεια αισθάνεται ο κοινός πολίτης όταν διαβάζει για τον Ακη Τσοχατζόπουλο στο πόρισμα ότι «από τις αρχές του έτους 1998 έως και το έτος 2010 συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση με σκοπό τη διάπραξη νομιμοποίησης εσόδων προερχομένων από το έγκλημα της παθητικής δωροδοκίας, τελεσθείσας σε βάρος του Δημοσίου...». Αυτό το «συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση», το ότι έφτιαξε δηλαδή οργάνωση για να ξεπλένει το μαύρο χρήμα εγκληματικής δράσης κατά του Δημοσίου, να ληστεύει δηλαδή την Ελλάδα, είναι πραγματικά αφόρητο.
Τις ποινικές ευθύνες του πρώην υπουργού θα τις προσδιορίσει η δικαιοσύνη. Το θέμα αυτό, τουλάχιστον για την ώρα, δεν εμπίπτει στον κύκλο των δικών μας ενδιαφερόντων. Εμάς μας έχει συγκλονίσει το πολιτικό σοκ που συνεπιφέρουν αυτές οι αποκαλύψεις των εισαγγελέων. Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δεν είναι κάποιος τυχάρπαστος «αλεξιπτωτιστής» στο ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε σε υπουργικό θώκο και κατάκλεψε τη χώρα, όπως διάφοροι άλλοι για τους οποίους υπάρχουν βαρύτατες, αλλά ατεκμηρίωτες υποψίες. Ο Α. Τσοχατζόπουλος είναι αναπόσπαστα δεμένος με την ίδια τη φύση και τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ ιστορικά. Συμπεριλαμβάνεται σε μια δράκα ανθρώπων που συμβολίζουν στα μάτια του λαού το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο π.χ. από τον τέως αρχηγό του κόμματος Γιώργο Παπανδρέου ή τους σημερινούς υπουργούς!
Ετσι, ανεξαρτήτως του αν συμπαθεί ή όχι κάποιος τον πρώην υπουργό, ανεξαρτήτως ακόμη και του αν κάποιος είναι ή όχι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, η πολιτική και ηθική σήψη του Α. Τσοχατζόπουλου που αποτυπώνεται στο εισαγγελικό πόρισμα και η καταβαράθρωσή του στο έρεβος της πολιτικής ανυποληψίας έχουν πολύ σοβαρότερες συνέπειες πρωτίστως για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, από όσες αντιλαμβάνεται κανείς με την πρώτη ματιά.
Οι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι μαζί με τον Ακη καταποντίζεται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Δεν υπάρχει Ελληνας που να πιστεύει ότι ο Ακης ήταν ο μόνος που έπαιρνε μίζες για τις αποφάσεις του ή ότι τα λεφτά τα έτρωγε μόνος του, εν αγνοία των υπολοίπων... «αγγελικής αθωότητας» υπουργών του ΠΑΣΟΚ. Σιγά μην άφηναν τον Ακη να πλουτίζει και οι ίδιοι να σηκώνουν τον σταυρό των πολιτικών συνεπειών των πράξεων του Ακη, διάγοντας τον βίο τους υπό καθεστώς... «έντιμης πενίας»!
Δικαίως ή αδίκως, έτσι σκέπτεται ο κόσμος και πάνω στη βάση αυτή διαμορφώνεται η πολιτική συμπεριφορά του.
ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΣ
Μέρες «νέου 1965» ζει σήμερα η χώρα
Η ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ του Ακη Τσοχατζόπουλου κλυδωνίζει βίαια ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό. Δικαστικά δεν γνωρίζουμε το τι θα γίνει και πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση. Από πολιτική σκοπιά όμως το κομματικό δίπολο ΠΑΣΟΚ - ΝΔ που με τόση άνεση και τόσο ευρεία λαϊκή στήριξη της τάξης του 80% κυριάρχησε στα σαράντα σχεδόν χρόνια που κύλησαν από το 1974, ενδέχεται να απειληθεί με καταποντισμό στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Η πρωτοφανής απαξίωση του πολιτικού προσωπικού θυμίζει «νέο 1965». Οι κάλπες θα δείξουν αν το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό έχει περιθώρια ανάκαμψης ή αν πνέει τα λοίσθια και πρέπει ταχύτατα να αντικατασταθεί πριν η σήψη του προκαλέσει γάγγραινα και στη χώρα με μοιραίες συνέπειες.

Ο τσακισμένος Κοριολανός του Άκη...

Mediasoup...
Γιώργος Τσιρίδης

Με λύπησε η εικόνα του Άκη χτες, καθώς έβγαινε από το σπίτι του συνοδευόμενος από αστυνομικούς (τουλάχιστον χωρίς χειροπέδες) και στην ερώτηση των δημοσιογράφων “που σας πάνε” απάντησε “στον ανακριτή παιδιά, θα τα πούμε εκεί”, λες και ήθελε να τους δώσει κουράγιο  “μην ανησυχείτε παιδιά, δεν είναι τίποτα…”. Ο Άκης, η εικόνα της παλιάς Ελλάδας που πάει σιδηροδέσμια μέσα γιατί ξεχάστηκε μέσα στην παραζάλη του ζεϊμπέκικου και των γεροντικών ερώτων και της χυδαίας χλιδής και δεν τα κατάφερε να κρυφτεί.

Δεν κρύφτηκε ο Αντρέας: έκανε νεύμα στη Δήμητρα κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια και τη Μάργκαρετ αλλά και την χαμηλοβλεπούσα ελληνίδα κόρη-ψηφοφόρο. Κι όταν ύστερα βρέθηκε στο ειδικό δικαστήριο, όπου χάρις στο βαρύ του όνομα και τα 47ρια και 48ρια τοις εκατό που έπαιρνε στις εκλογές, κατάφερε να παραμείνει όρθιος.

Δεν κρύφτηκε ο Κωστάκης: έκανε δώρο ένα ντοκτορά στη γυναίκα του, διέγραψε τις ποινικές ευθύνες των υπουργών του και μόνο χάρη στην πληθωρική παρουσία του διαδόχου του, που διέλυσε όλο το σύστημα, κατάφερε να μείνει ξεχασμένος στα πάνω έδρανα της Βουλής.

Ο Άκης όμως πήγε και παντρεύτηκε με χλιδή και βασιλικά έξοδα στο Παρίσι κάνοντας τον απλώς εχέφρονα άνθρωπο να ανατριχιάσει από αηδία και κατόπιν πήρε σπίτι στην Ακρόπολη κάνοντας και τον ούτε καν εχέφρονα να αγανακτήσει. Και τώρα πάει, λέει, στον ανακριτή κι “αν βγει από αυτή τη φυλακή…” -πολύ δύσκολο το βλέπω- ίσως εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο εκεί μέσα…

Ο Άκης, ο ανοιχτόκαρδος Έλληνας από τη Γερμανία, ο μετανάστης, ο καραμπουζουκλής, ο απλός άνθρωπος του λαού που υπερασπίζεται τον λαό, τον σοσιαλισμό, που τα παίρνει όπως τα έπαιρναν όλοι τόσα χρόνια, που είναι και ανοιχτοχέρης και που όταν πια δεν του βγαίνειτο πρωθυπουργιλίκι λέει τουλάχιστον ας τα γλεντήσω τα ρημάδια τα λεφτά μου… και που στα στερνά του πληρώνει όλη αυτή την αλαζονεία του.

Μακάριοι όσοι δουν στον Άκη κάτι από τον εαυτό τους, αυτοί που μπορούν να βλέπουν στο κουρασμένο βλέμμα του ένα τσακισμένο Κοριολανό.

Αρχίσαμε...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ...

Η φωτογραφία του Άκη Τσοχατζόπουλου εν μέσω ασφαλιτών, δεν είναι αυτή που θα μπαλώσει την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία.
Στον αυτισμό του πολιτικού συστήματος που επιχειρεί να μας πείσει ότι ο Ακης Τσοχατζόπουλος ...αυτενεργουσε, οι εποχές απαντουν με χλευη.
Οι Φαμίλιες, Πολιτικές, Δικαστικές, Μιντιακές, που ξωπετάνε έναν «αξιωματικό», απο τις μαφιοζικες τάξεις τους, ένα πολιτικό ψοφίμι , κάτι λίγο απο τη σαβουρα του πλοιου τους, ανοιξαν τον δρόμο για ακρωτηριασμούς.

Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δεν ήταν παρα ένας Υπουργός των Κυβερνησεων τους. Στις ηθικολογικές εποχές του σκοταδισμου που ζουμε οι Προυχοντες του Συστηματος μετρουν τον ίσκιο τους στο σουρουπο και τον βρισκουν μεγάλο. Την ώρα που ο Τσοχατζόπουλος πηγαινει στη ΓΑΔΑ ο Παπαντωνίου δινει συνεντευξεις στον αμαρτωλό ΔΟΛ, ο Σημιτης χαριεντιζεται αναμεσα στο Βενιζέλο κι τον Κουβελη, κι ο GAP σωζει τον σοσιαλισμό στις εσχατιες του πλανητη.

Ο Ακης Τσοχατζοπουλος θα πάρει μαζί του την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Όχι γιατι θα μιλήσει. Κανείς δεν ειναι τοσο αφελής ωστε να πιστεψει ότι πριν την εκδοση των ...ενταλματων και την ...θεαματική συλληψη δεν υπηρχε DEAL μαζί του. Κάτι λίγο να κάνουμε ...εκλογές....

Το συστημα αρχισε τους ακρωτηριασμους του...
Κι ο Ακης Τσοχατζοπουλος θα πάρει μαζι τους την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία γιατι πια είναι πολύ χοντρη, λιπαρή κι δυσκινητη για να κρυφτεί πίσω απο έναν ...Άκη. Αρχίσαμε...

Αλληλεγγύη στον Άκη Τσοχατζόπουλο (αλήθεια!)...

 alterthess...

Νίκος Νικήσιανης

Την ημέρα λοιπόν που ο διορισμένος μας πρωθυπουργός, αυτός ο καθαρός και τίμιος τραπεζίτης που καμία σχέση δεν έχει με τους διεφθαρμένους πολιτικούς, θα μας ανακοινώσει επιτέλους πότε θα έχουμε το δικαίωμα να πούμε και εμείς την άποψή μας για το ποιος πρέπει να μας κυβερνά, οι «άνδρες της Κρατικής Ασφάλειας» (ανατριχιαστικό!) συνέλαβαν τον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Το πάλαι πότε πρωτοπαλίκαρο του Ανδρέα, ο άνθρωπος – σύμβολο του βαθεώς πασοκικού κράτους, στα κάγκελα της φυλακής λοιπόν, για μία ψωρομίζα 8 εκατομυρίων ευρώ. Εντάξει, μπορεί κάπως να το παραέκανε, αλλά κατά βάση ο Άκης έπραξε όπως κάθε νοικοκυραίος: αφού έδωσε μία ζωή στον αγώνα για τη σοσιαλιστική αλλαγή, λίγο πριν βγει στη σύνταξη πέρασε από το ταμείο (βλ ΥΠΕΘΑ) για ένα εφάπαξ. Έτυχε όμως σε δύσκολη εποχή και τώρα για «ένα κωλόσπιτο» που έλεγε και ο αείμνηστος Βαγγέλης όχι μόνο σε ρίχνουν από την εξουσία, αλλά σε κλείνουν και φυλακή.
Τέλος εποχής, θα πουν κάποιοι – αυτοί για παράδειγμα που συνηθίζουν να αναγγείλουν το «οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης» κάθε τρεις εβδομάδες. Υποκρισία, θα πουν κάποιοι άλλοι, αφού οι «διώξεις» αυτές εντάσσονται σαφώς στις «προεκλογικές δραστηριότητες» του καθεστώτος, ενώ το πιο πιθανό είναι σε λίγες ημέρες ο Άκης να βρεθεί έξω και αυτός με κανένα πασχαλινό «θαύμα».
«Κάτω οι πολιτικοί»;
Σωστά και τα δύο, αλλά η ουσία πιστεύουμε είναι αλλού· παραδόξως, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, το κεντρικό σύνθημα της κυρίαρχης ιδεολογίας, η θέση που συνέχει τόσο διαφορετικές αντιλήψεις όσο αυτές των αντιμνημονιακών πατριωτών και του Πάσχου Μανδραβέλη, είναι η εναντίωση στους πολιτικούς. Είτε ως «προδότες» που «ξεπουλήσαν την πατρίδα», είτε ως «απατεώνες», «λαϊκιστές», «ψηφοθήρες» κοκ που έφαγαν και σκορπίσαν τα –δανεικά- λεφτά σε ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις, οι πολιτικοί, αστοί και μη, καλούνται –μέρες που ‘ναι- να πάρουν πάνω τους τις αμαρτίες της χώρας και να πορευτούν αδιαμαρτύρητα το Γολγοθά προς το Σταυρό (της κάλπης).
Είναι φανερό ότι οι απόψεις αυτές εξυπηρετούν κατ’ αρχάς καθαρά πρακτικούς σκοπούς: την κοινωνική νομιμοποίηση για παράδειγμα μίας ερχόμενης «κυβέρνησης τεχνοκρατών» που θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τα μετεκλογικά μέτρα, ελλείψη μίας αυτοδύναμης κομματικής κυβέρνησης. Ή, ακόμα χειρότερα, την ενίσχυση των διαφόρων αστικών και φασιστικών «αντικομματικών» σχηματισμών που κατεβαίνουν στις εκλογές για «να ξεβρωμίσουν τον τόπο».
Με αυτό τον τρόπο, οι λεγόμενες «ψήφοι διαμαρτυρίας», όπως αποκαλούνται από τους δημοσκόπους, μπορεί να μείνουν εδώ κοντά, ας πούμε στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» του ανεξάρτητου ψιλοακροδεξιού Πάνου Καμμένου, και να αξιοποιηθούν μετά τις εκλογές. Ή ίσως τα ΜΜΕ του καθεστώτος που σήμερα κατακεραυνώνουν τους πολιτικούς «που τα φάγανε», ελπίζουν έτσι ότι μετά την άνοδο «των άκρων» όπως είναι η Χρυσή Αυγή, τα «κανονικά» αστικά κόμματα θα φαντάζουν ξανά ως μία σανίδα σωτηρίας και σταθερότητας.
 Η «κρίση του πολιτικού συστήματος» και άλλα παραμύθια
Υπάρχει όμως και ένα άλλο, πιο βαθύ, αποτέλεσμα αυτής της αντιπολιτικής υστερίας: σχηματικά, το να κατηγορούμε για την κρίση τους πολιτικούς «που τα φάγανε», είναι σαν να δεχόμαστε ότι η αιτία της κρίσης ήταν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι δίκαιες ή άδικες δημόσιες δαπάνες. Ότι η κρίση δηλαδή είναι ένα ενδημικό, ελληνικό φαινόμενο και οφείλεται βασικά σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Ή, όπως λένε οι διαδεδομένες κοινοτοπίες των ημερών, ότι είναι πρώτα από όλα μία κρίση «πολιτική», «ηθική», «πολιτισμική» κοκ.
Όχι. Ας επιστρέψουμε στα βασικά: η αιτία της σημερινής κρίσης, της φτώχειας και της ανεργίας είναι ότι ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις, φτώχεια και ανεργία· και εδώ, και στις ΗΠΑ και στο Μαλί. Έχει ξαναγίνει καμιά εικοσαριά φορές στην ιστορία και, μέχρι να αλλάξουμε τρόπο παραγωγής, θα συμβεί και άλλες τόσες. Και φυσικά οι συνέπειες της κρίσης πάνω μας μεγαλώνουν, όσο ο καπιταλισμός και το πολιτικό του προσωπικό, για να ξεπεράσουν την κρίση και να προφυλάξουν τα κέρδη, μπορούν να μειώνουν τους μισθούς και τις δημόσιες δαπάνες.
Και αν η κρίση αυτή σήμερα στην Ελλάδα εμφανίζεται πιο οξυμένη απ’ ό,τι στη Γερμανία ή τη Γαλλία, η αιτία δεν  πρέπει να αναζητηθεί–μόνο- στην «πολιτική διαφθορά», αλλά σε έναν εξαιρετικά σύνθετο συνδυασμό παραγόντων που έχουν να κάνουν με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το γενικότερο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και εξουσίας, τις ιδιαίτερες συνθήκες του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, ακόμα ίσως τις προηγούμενες κατακτήσεις και τα δικαιώματα της ελλαδικής εργατικής τάξης.
Οι αιτίες αυτές είναι σύνθετες και οι άνθρωποι μέσα στην απόγνωσή τους βολεύονται εύκολα με απλές λύσεις: από το «μαζί τα φαγάμε», ως την «παγκόσμια συνωμοσία για να μας πάρουν τα πετρέλαια». Η απλούστευση όμως είναι το βασικό όπλο της κυρίαρχης ιδεολογίας: ο Χίτλερ έλεγε κάποτε (περίπου) ότι οι κομμουνιστές χάσανε την εξουσία γιατί παρουσιάζανε τα προβλήματα του λαού υπερβολικά περίπλοκα (ταξική πάλη, κρίση κοκ), ενώ αυτός κέρδισε γιατί τα απλοποίησε (τόσα εκατομύρια άνεργοι, τόσα εκατομύρια εβραίοι κοκ).
Αυτή όμως παραμένει και σήμερα πιστεύουμε η δουλειά των κομμουνιστών: να λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Ακόμα λοιπόν και αν οι αστοί πολιτικοί κάνανε περιουσίες από τις δωράκια των αφεντικών τους και από την κλοπή των εργαζομένων, αυτό δεν τους καθιστά την αιτία της κρίσης. Οι πραγματικοί αντίπαλοι των εργαζομένων είναι όχι –μόνο- αυτοί που πήραν μία μίζα 8 εκατομυρίων, αλλά –ακόμα περισσότερο- αυτοί που έβγαλαν κέρδη 8 δισεκατομυρίων για να μπορούν μετά να δώσουν και τη μίζα. Και όσο ασχολούμαστε με τον κάθε Άκη Τσοχατζόπουλο, αυτοί παραμένουν στο απυρόβλητο, έτοιμοι μάλιστα να «μας σώσουν» από τους διεφθαρμένους πολιτικούς.
Αλληλεγγύη και στο Γιώργο Παπακωνσταντίνου!
Μια ιδεολογική θέση παίρνει νόημα από τη συγκυρία στην οποία εκφέρεται: αυτή τη στιγμή, όποιος φωνάζει ενάντια στους πολιτικούς, ακόμα και αν έχει όλο το δίκιο του κόσμου, στην πράξη εξυπηρετεί περισσότερο την αστική ιδεολογία και τελικά το ίδιο πολιτικό προσωπικό. Δείτε για παράδειγμα την παρακάτω συνέντευξη (μετά το 40^ο λεπτό) του Παπακωνσταντίνου στην Τσαπανίδου.
Όχι λοιπόν κυρία Τσαπανίδου μας: η κοινωνία δεν είναι ένα τσούρμο καθυστερημένων ιθαγενών που εξοργίζονται αταβιστικά επειδή ο κάθε κ. Παπακωνσταντίνου παίρνει 4.000 ευρώ και επίσης όχι, δεν θα ηρεμήσουμε αν «συμβολικά», όπως τονίζετε, κόψει το μισθό του στο 80%. Και επίσης, κα. Τσαπανίδου, να ξέρετε ότι αν μας προκαλούν τα 4 χιλιάρικα του Παπακωνσταντίνου, μας προκαλούν «πολύ περισσότερο» τα «πολύ περισσότερα» που ομολογείτε ότι σας δίνει ο κ. Αλαφούζος για να του καθαρίζετε το κούτελο (και καθόλου δεν μας ενδιαφέρει αν «φτάσατε εκεί ψηλά» με το δικό σας κούτελο καθαρό ή βρώμικο· αυτά να τα μοιραστείτε με τον πνευματικό σας ή τον ψυχαναλυτή σας).
Μας προκαλούν επίσης πολύ-πολύ περισσότερο τα απείρως περισσότερα χιλιάρικα που βγάζει το αφεντικούλι σας γεμίζοντας τις θάλασσες πετρέλαια με τα μονοπύθμενα σαπιοκάραβά του, για να βάζει μετά εσάς να διαφημίζετε τις εκστρατείες καθαρισμού των ακτών και τη συλλογή τροφίμων για την Αρχιεπισκοπή. Απεναντί σας λοιπόν, είμαστε όχι μόνο με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, αλλά και με το Γιώργο Παπακωνσταντίνου, αν χρειαστεί!

http://youtu.be/XvR9_Yc0Mrk