Πατρίδα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Αυτή η αγελαία συνθήκη που βλέπουμε καθημερινά μπροστά στα μάτια μας ονομάζεται δημοκρατία; Αυτός ο ακατάσχετος τρόμος και η ακατάσχετη αθλιότητα που διαχέεται κρουνηδόν στο σώμα μιας καθημαγμένης κοινωνίας ονομάζεται κράτος, δηλαδή συντεταγμένη έκφραση θέλησης της κοινωνίας (εδώ γελάνε) για ευημερία και πρόοδο;

Οι άνθρωποι είναι αισχροί και τρισάθλιοι. Και όσο θα νιώθουν το έδαφος να χάνεται κάτω απ' τα πόδια τους και όσο θα γεμίζει την ψυχή τους η βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο πιο αισχροί και τόσο πιο τρισάθλιοι θα γίνονται. Εδώ κινδυνεύει (απλώς κινδυνεύει, ας μη γελιόμαστε) ένα ολόκληρο σύστημα εμετικής διαφθοράς, φασιστικής παράκαμψης και ετσιθελικής παρερμηνείας των θεσμών, κινδυνεύει ένα ολόκληρο σύστημα αγριότατης απληστίας. Εδώ κινδυνεύουν τα ιερά και τα όσια ολόκληρης της θρησκόληπτης και αιματοβαμμένης πατριδοκαπηλίας, τα απαράβατα για δεκαετίες σκοτεινά ενδιαιτήματα της χρυσοβόρου εξουσίας τους. Άρα; Άρα η πατρίς εν κινδύνω.

Και όντως, η πατρίς βρίσκεται εν κινδύνω. Μόνο που δεν πρόκειται για τη δικιά μας πατρίδα, για τη δικιά μας τυπολογία της δημοκρατίας για την οποία πολλοί έδωσαν τη ζωή τους, πολλοί μαρτύρησαν και πολλοί έσβησαν από θλίψη μέσα στον εαυτό τους. Σε κίνδυνο βρίσκεται η δικιά τους πατρίδα. Η πατρίδα της αρπαγής, της βίαιης ταξικής αναδιάρθρωσης, της σκληρότατης αναδιανομής του πλούτου.

Ζούνε σε άλλο κόσμο...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει πάθει ψυχικό «τραλαλά». Τα μάτια των ανθρώπων στον δρόμο είναι αγριεμένα. Η κατάθλιψη φανερώνεται κι όταν ξανοίγεται ένα γέλιο. Εχει καταντήσει κοινωνική επιδημία η ανασφάλεια. Η απογοήτευση κάποιους συνανθρώπους μας, γύρω στις τρεις χιλιάδες λογαριάζονται, τους έσπρωξε στην αυτοκτονία. Ολες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την οικονομική κρίση, που δέρνει τον καθέναν και όλους μαζί. Πολλοί από αγανάκτηση έχουν οδηγηθεί στην κομματική και πολιτική απραξία και, το χειρότερο, ένας σεβαστός αριθμός ψήφισε για τιμωρία μια εγκληματική νεοναζιστική συμμορία, στο όνομα μιας γενικευμένης απαξίωσης, χωρίς την επίγνωση πως αυτή η επιλογή στρέφεται εναντίον τους.

Ο θυμός και η οργή έγιναν κακοί σύμβουλοι και ενισχύουν την πίστη πως όλοι το ίδιο είναι, κι αν δεν είναι θα γίνουν. Υποτίθεται πως αυτή η κατάσταση του φόβου και των τρομοκρατικών εκβιαστικών διλημμάτων των συγκυβερνόντων βολεύει, καθότι περνούν τα μνημονιακά μέτρα των τροϊκανών δανειστών μας. Δεν λογαριάζουν όμως τους αστάθμητους παράγοντες. Το τσουνάμι των αντιδράσεων, το φθινόπωρο -δήλωσαν με σκωπτικό τρόπο και ικανοποίηση- δεν ξέσπασε διαψεύδοντας την αντιπολίτευση.

Οι συνθήκες όμως γίνονται χειρότερες και το 2014, με τον προϋπολογισμό, με τη φορολογία, με τις απολύσεις, με τις διαθεσιμότητες και τις κινητικότητες και με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με τα πανεπιστήμια να μη λειτουργούν και με την υγεία να ψυχορραγεί και να συρρικνώνεται διά των συγχωνεύσεων των δημόσιων νοσοκομείων προετοιμάζουν το έδαφος, και είναι απορίας άξιον πως δεν το συνειδητοποιούν και δεν το λογαριάζουν, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο γαντζωμένοι στη διακυβέρνηση.

Απελπισία και φόβος...

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ - ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΝΓΚΑΝΕΛΛΗ, απο την Αυγη...

Ο πιο ισχυρός αντίπαλος της αριστεράς δεν είναι ούτε τα μέσα μαζικής εξαπάτησης ούτε οι κάθε λογής μνημονιακές μονταζιέρες, αλλά η διάχυτη απελπισία.
Διότι τα πρώτα δεν έχουν να πουν ή να αποκρύψουν τίποτα περισσότερο από όσα ήταν από καιρό γνωστά (ή, μάλλον, που θα έπρεπε να είναι γνωστά): "Στην πραγματική ιστορία, τον πρώτο ρόλο τον παίζουν η κατάκτηση, η υποδούλωση, ο φόνος μετά ληστείας, με δυο λόγια η βία. Στην ήπια όμως πολιτική οικονομία, επικρατεί ανέκαθεν το ειδύλλιο. Το δίκαιο και η 'εργασία' ήταν ανέκαθεν τα μοναδικά μέσα πλουτισμού, εξαιρώντας φυσικά κάθε φορά τον 'φετινό χρόνο'" (Καρλ Μαρξ)¹. Αυτή η φράση, που αξίζει όσο τα άπαντα όλων των καναδών δημοσιογράφων, επαληθεύεται διαρκώς μπροστά στα μάτια μας.
Στη "Μεγάλη Χωματερή" (Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)², ο κόσμος της εργασίας χάνει τη μια μάχη μετά την άλλη, τις κατακτήσεις δεκαετιών, όσα ψιχία δικαιωμάτων κατόρθωσαν να αποσπάσουν γενιές ολόκληρες. Και κάπως έτσι, διαβάζουμε στις εφημερίδες για την "νέα ανακάλυψη": με ποιον τρόπο οι άνεργοι θα γίνουν αόρατοι από τις στατιστικές, αφού πρώτα απώλεσαν την ανθρώπινη υπόστασή τους και εξωθήθηκαν στην κοινωνική αφάνεια. Σε έναν τόπο όπου η τετράωρη εργασία μιας "εμφανίσιμης νέας" κυμαίνεται γύρω στα 220 ευρώ τον μήνα, πρόκειται να θεσμοθετηθεί η λεγόμενη "μικροεργασία" (mini job), στην οποία απασχολούνται σήμερα 7,8 εκατομμύρια γερμανοί, και η "εργασία του 1 ευρώ την ώρα" (1 euro job).
Η "νέα ανακάλυψη" έχει πολλά "θετικά", διαβάζουμε. Καταρχάς, πέφτουν διαρκώς τα ποσοστά ανεργίας, αφού πλέον ακόμα και όσοι εργάζονται για 1 ευρώ την ώρα δεν θεωρούνται άνεργοι. Έπειτα, τα κρατικά κονδύλια δεν δίνονται πια στους ανέργους, μέσω του ΟΑΕΔ, αλλά στην "υγιή επιχειρηματικότητα", δημιουργούνται θέσεις εργασίας προσωρινής απασχόλησης (με εργαζομένους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας), καθιερώνεται μισθός 350 ευρώ τον μήνα χωρίς φορολογία και χωρίς παράλληλα την καθιέρωση ανώτατου ορίου ωρών εργασίας την εβδομάδα, ενώ οι κανονικές δουλειές "σπάνε" σε δουλειές μερικής απασχόλησης, αφού οι εργοδότες, συν τοις άλλοις, πληρώνουν για τα mini-jobs αισθητά λιγότερες εισφορές (ή και καθόλου).
Πέρα από την οικονομική εξαθλίωση υπάρχει και η φυσική υποδούλωση, εφόσον ο εργαζόμενος οφείλει να είναι πάντα στη διάθεση του εργοδότη του, να είναι διαθέσιμος και εκτός του "βασικού" ωραρίου, να εργάζεται παραπάνω όποτε τον χρειάζεται για υπερωρίες, με ωράριο που δεν καθορίζεται καν, αλλά "προκύπτει" από τις ανάγκες της αγοράς. Σαν να ηχούν οι καμπάνες των εργοστασίων μέσα στη νύχτα της βικτωριανής Αγγλίας, τις οποίες νομίζαμε πως είχαμε εξωθήσει για πάντα στη μακρινή Κίνα.
Η εργασία "του ενός ευρώ", πάλι, προσφέρεται ιδίως σε μακροχρόνια ανέργους: πληρώνονται με 1 ευρώ την ώρα για εργασία έως 30 ώρες την εβδομάδα για διάστημα 6 μηνών, οι θέσεις εργασίας υπενοικιάζονται σε εταιρείες-εργολάβους (οι συνήθεις ΜΚΟ) που προωθούν τους εργαζόμενους σε θέσεις εργασίας "κοινωφελούς σημασίας", οι οποίες δεν καλύπτουν "κανονικά" αμειβόμενες θέσεις. Στην Ευρώπη, ο άνεργος δεν έχει καν το δικαίωμα να αρνηθεί τη θέση "εργασίας", αφού κινδυνεύει να χάσει μέρος του επιδόματος ανεργίας (το οποίο δίνεται ως συμπλήρωμα μισθού) ή άλλα προνομιακά επιδόματα. Αλλά, βέβαια, όταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων φτάνει το 70%, δύσκολα φαντάζεται κανείς αρνήσεις.
Κι "εμείς"; Πολύς λόγος γίνεται, τώρα τελευταία, για μια "απουσία", ή για μια έλλειψη: λέγεται πως η αριστερά δεν έχει ένα "αφήγημα" ή μια "αφήγηση" να αντιπαραβάλλει στους τρέχοντες κοινούς τόπους του μνημονιακού στρατοπέδου, και ότι, ακριβώς εξαιτίας αυτού του κενού, η αριστερά δεν πείθει, δεν συνεγείρει, δεν σαγηνεύει. Αφήνοντας κατά μέρος το λογικό (και πολιτικό) άλμα που προϋποθέτει η συγκεκριμένη απόφανση, το γεγονός δηλαδή ότι αιτείται ένας λόγος δίχως πρώτα να αναζητηθεί το αντικείμενο της απεύθυνσής του, που δεν μπορεί παρά να είναι μια συγκροτημένη ή υπό συγκρότηση κοινωνική, ταξική συμμαχία, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη απόφανση δεν είναι τελείως αβάσιμη. Χρειάζεται, όμως, πρώτα, μια θεμελιακή κίνηση: η αριστερά οφείλει να αποφασίσει, και μάλιστα επειγόντως, να χαράξει τη διαχωριστική γραμμή, όχι ακολουθώντας ασθμαίνουσα τον αντίπαλο, αλλά παράγοντας η ίδια μια διάκριση.
Εν προκειμένω, η αριστερά δεν μπορεί παρά να υποδαυλίζει τη "φωτιά που ετοιμάζει η απελπισία". Ώστε αυτή από αντίπαλος να γίνει σύμμαχος, κι ο φόβος να αλλάξει στρατόπεδο. Οτιδήποτε λιγότερο είναι σχεδόν τίποτα.

1 Το Κεφάλαιο, τ. Α', Σύγχρονη Εποχή, χχ, σ. 739
2 "'Ρεαλιστές' και 'αιθεροβάμονες'", στο Ο Κάντιος και τα Βαλκάνια. Ασκήσεις λογικής, Ύψιλον, Αθήνα 2002, σ. 35.

ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ…

Strange Journal...
Κι εκεί που νομίζεις ότι η ελπίδα θα έρθει από την νέα γενιά, έρχεται μεταξύ άλλων και το παραπάνω video το οποίο αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Τελικά, -και μην μου μιλήσει κανείς για γενικεύσεις, μιλάω για την τεράστια πλειοψηφία της- η ελληνική νεολαία δεν είναι παρά μια μικρογραφία των γονιών τους, ένα κακέκτυπο ενός life style που νομίζαμε νεκρό. Συνεχίζουν την αναπαραγωγή της ίδιας χυδαιότητας, παραμένοντας λοβοτομημένοι και συνειδητά απαίδευτοι, προκλητικά αδιάφοροι απέναντι στο τέρας.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γίνουν ότι ήταν και οι γονείς τους, παραμένοντας μέσα στον βούρκο, χωρίς ίχνος θέλησης για καινούριους δρόμους , νέα ηθική και αισθητική. Αρκούνται στο να υπακούουν τυφλά τα “πρότυπα” και να μην τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο από την δική τους καλοπέραση.  Αυτή η φαυλότητα είναι που έχει δημιουργήσει πολίτες κοινωνικά αμόρφωτους, με άγνοια για το τι συμβαίνει γύρω τους και πρόθυμους να ξεπουληθούν για να μπορούν να φωνάζουν: “ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΣ!!!”
ΥΓ. Την ίδια ώρα  σε χώρες σαφώς πιο πολιτισμένες….

Στην Βουλή τους έσφαζαν κι αυτοί παρακολουθούσαν τη σφαγή από την τηλεόραση...

Γιωργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Που ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι το απόγευμα της Κυριακής; Γιατί έξω από την Βουλή βρίσκονταν μόνο πεντακόσιοι άνθρωποι και όχι εκατό, διακόσιες, τριακόσιες χιλιάδες; Μέσα τους έσφαζαν, τους εξόντωναν, τους έκοβαν το μέλλον κι αυτοί ήταν στις καφετέριες και στις ταβέρνες. Ούτε καν στις καφετέριες και στις ταβέρνες, σιγά μην τους έχουνε μείνει χρήματα για καφέ και φαγητό, μετά από τρία χρόνια ανελέητων περικοπών. Στα σπίτια τους ήταν κατά πάσα πιθανότητα και παρακολουθούσαν την εκτέλεση τους σε ζωντανή μετάδοση.
Που ήταν λοιπόν οι δημόσιοι υπάλληλοι, όχι γενικώς οι εργαζόμενοι ή οι άνεργοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι; Γιατί δεν κατέβηκαν στο Σύνταγμα να ανατρέψουν το νομοσχέδιο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα των απολύσεων; Σιγά μην κατέβουμε με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, που με όσα έχουν συμβεί ελέγχονται ακόμα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Αν κατέβαιναν στο δρόμο 100.000 άνθρωποι, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα εξαφανίζονταν ως δια μαγείας: ο λαός έρχεται, ο Παναγόπουλος φεύγει. Ναι αλλά πως θα κατέβουμε έτσι στους δρόμους, χωρίς σχέδιο, χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση; Μα εδώ μιλάμε για την αποτροπή του συγκεκριμένου νομοσχεδίου που σας εξοντώνει, ποιο σχέδιο, ποια πρόταση. Και στο κάτω- κάτω, αυτό είναι το σχέδιο, να βγει ο κόσμος στο δρόμο και να ματαιώσει τα σχέδια τους. Τα υπόλοιπα έπονται.
Παγωμάρα, παράλυση, φόβος, απελπισία, τι από όλα αυτά εμποδίζει τους εργαζόμενους στο δημόσιο να παλέψουν, όχι για τη σωτηρία των άλλων, αλλά για τη δική τους σωτηρία; Εκτός κι αν ισχύει το εγώ ελπίζω να τη βολέψω, ότι θα βρω δηλαδή ένα τρόπο, μέσω του γνωστού, μέσω του προϊστάμενου, μέσω του κόμματος, να αποφύγω το κακό. Τρία χρόνια Μνημονίου θα έπρεπε, αγαπητές και αγαπητοί, να σας είχαν διδάξει ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το κακό. Σας το λένε άλλωστε κι ίδιοι: Απολύουμε μόλις 15.000 στις 600.000, τίποτα δηλαδή, ένα γλίσχρο 2,5%, αλλά σπάμε το ταμπού της μονιμότητας.
Η καμπάνα χτυπάει για όλους, κανείς δεν είναι ασφαλής. Σήμερα είναι οι 15.000 που απολύονται, αύριο οι 25.000 που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, μεθαύριο οι δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχοι που θα χάσουν τις δουλειές τους. Κι αυτά για μία και μόνο δόση. Τι θα γίνει στην επόμενη ή στην μεθεπόμενη; Αλλά και αυτοί που θα γλιτώσουν, θα ζουν υπό καθεστώς διαρκούς τρόμου, αν τους καταγγείλει ο διπλανός, ο από πάνω ή ο από κάτω για οτιδήποτε, θα θεωρηθούν αυτομάτως επίορκοι και θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, με το ερώτημα της απόλυσης.
Δεν πρόκειται απλώς για στάση πολιτική, πρόκειται για προϊούσα ανθρωπολογική μετάλλαξη, για αναστολή του ενστίκτου της επιβίωσης. Αν και τα ένστικτα είναι ενίοτε πιο ευφυή από τους ανθρώπους, αφήστε δε που έχουν την τάση να εργάζονται υπογείως.

ξιπασμένοι ξεπεσμένοι...

του Σταθη Από την Ελευθεροτυπία ...

Εκπληκτικό Σαββατοκύριακο! Ο Παπανδρέου ματαιώνει με δραματικό τρόπο το ταξίδι του στις ΗΠΑ, προκαλώντας ακόμη δραματικότερα σχόλια περί τις τύχες της Ελλάδας διεθνώς και επί διήμερον. Ο άνθρωπος συνεχίζει να κάνει ό,τι μπορεί για την υπονόμευση της χώρας. Πανικόβλητος, όπως πολλές φορές έως τώρα, επιστρέφει και συσκέπτεται, συσκέπτεται, συσκέπτεται. Κι αντ' αυτού από τις συσκέψεις εξέρχεται ο Μπενύτο και μας εκθέτει τις κοινές των σκέψεις, τις εξής: