Από την Ιρλανδία στο Πεκίνο...

του Θωμα Ξωμεριτη...

(Russian International Affairs Council)

Να πανηγυρίζουμε για τις προοπτικές άμεσων επενδύσεων της Κίνας, που ενισχύονται με την επίσκεψη του κινέζου Πρωθυπουργού Λι Κετσιάνγκ στην Ελλάδα και με τα 19 μνημόνια συνεργασίας
που υπογράφτηκαν μεταξύ των δύο χωρών (άλλα τόσα είχε υπογράψει και ο ΓΑΠ το Μάιο του 2010 με τον Ερντογάν, και γέμισε η ελληνική επικράτεια από τουρκικές επενδύσεις). Να μη ξεχνάμε όμως ένα βασικό, το οποίο δεν είναι υποσημείωση - ψιλά γράμματα - στα γραφόμενα όσων εξυμνούν τις προοπτικές επενδύσεων της εν λόγω χώρας στον υπόλοιπο κόσμο. Οι κινεζικές επενδύσεις έχουν τεράστιες αρνητικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε χώρες με ισχνά (ή ανύπαρκτα) αντίστοιχα συστήματα διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα του 2014, η οποία έχει να παρουσιάσει τα επιτεύγματα των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας για είσπραξη δημοσίων εσόδων και για καθαρίστριες και του νομοσχεδίου για τον αιγιαλού, η Κίνα βρίσκει άριστο σύμμαχο στην ελληνική κυβέρνηση ώστε να φερθεί στον ελληνικό λαό με τον τρόπο που φέρεται στους λαούς της Αφρικής.

Τα υπόλοιπα, περί σημασίας των ιστορικών συμβολισμών για τον κινεζικό λαό, η οποία θα κάνει τους Κινέζους να δουν με ιδιαίτερο μάτι τους Έλληνες με τη μεγάλη ιστορία, θα μ’ εντυπωσίαζαν αν καθόμουν στο θρανίο της τετάρτης δημοτικού όπου πρωτοδιδάχτηκα ιστορία, ένα χρόνο μετά τη διδασκαλία της μυθολογίας.

Ο Κινέζος και ο ντίλερ...

του Δημητρη Στουμπου, απο την Αυγη...

Βαθιά τραυματισμένη από την πρόσφατη ήττα στις ευρωεκλογές, η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου προσπαθεί να "ανασάνει" πολιτικά σερβίροντας σαν τεράστιο successstory την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού ΛιΚετσιάνγκ στη χώρα μας.

Μια τριήμερη φιέστα με πολλά "βεγγαλικά" προσφέρεται για εσωτερική κατανάλωση και "φυγή" από τις ενδοκυβερνητικές κόντρες και τις καταφανείς αρνητικές "επιδόσεις" των μνημονιακών πολιτικών.
Την απολεσθείσα εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας αναζητούν όπως - όπως στην ηγεσία του Πεκίνου, που ως γνωστόν συνεχίζει τη διεθνή καμπάνια του για ισχυροποίηση της παρουσίας του, κάνοντας, όπως λέμε, "shopping" στον κόσμο!
Οι συγκυβερνητικοί εκποιητές της δημόσιας περιουσίας της χώρας μας βλέπουν τους Κινέζους αρχιμανδαρίνους περίπου σαν "σωσίβιο" στη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες αντιδράσεις για το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά κ.ά.
Όταν άκουσε τον Κινέζο πρωθυπουργό να "υπόσχεται" αγορά ελληνικών ομολόγων, ο κ. Σαμαράς μάλλον φαντασιώθηκε και "έξοδο" από την κρίση. Όμως το ασήκωτο βάρος του χρέους παραμένει "εδώ" και κανένα "χάπι" δεν απαντά στο αδιέξοδο.
Ξεπουλώντας τον ΟΛΠ κ.ά. ο ντίλερ πρωθυπουργός δεν "λύνει" τα ζητήματα της οικονομίας μας, αντίθετα βυθίζεται στον έλεγχο (σχεδόν απόλυτο) της Cosco και άλλων.
Είναι βέβαιο ότι με μεμονωμένες κινήσεις -έστω με τον γίγαντα της Ανατολής- δεν λύνεται η κρίση στην Ελλάδα και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη μονομερής "πρόσδεση" μας δημιουργεί και νέες αντιθέσεις, ζητήματα στην Ευρώπη, όπου "παρακολουθούν" την ενδεχόμενη διαμόρφωση μονοπωλιακών δεδομένων.
"Όταν ο δράκος ξυπνήσει, θα συγκλονίσει τον κόσμο" είχε πει κάποτε για την Κίνα ο Ναπολέων και στην εποχή μας ζούμε ήδη σε μεγάλο βαθμό το πανίσχυρο "ξύπνημα" του δράκου!
Σε βαθμό που, όπως έγινε γνωστό προχθές, το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου αντέδρασε σφοδρά στη συμμαχία των τριών μεγαλύτερων εταιρειών μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων P3 "παγώνοντας" τη σύστασή της. Το αναφέρουμε γιατί η συμμαχία - κοινοπραξία των τριών κολοσσών (MMS, Maersk, CMA - CGM) είχε ήδη εγκριθεί από τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Ουσιαστικά διαπιστώνουμε τις συνέπειες του διαρκούς "πολέμου" των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων και βλέπουμε τις "πολλαπλές" - αντιφατικές στάσεις που εκδηλώνονται και στην Ε.Ε.

Έφοδος επενδυτών στη γη της Αφρικής...

Le Monde Diplomatique...
 Baxter Joan, μεταφραση Kaimaki Valia

Μετά τα ορυκτά και το πετρέλαιο, οι ξένοι εποφθαλμιούν τώρα την ίδια τη γη της Αφρικής. Οι κυβερνήσεις της αφρικανικής ηπείρου έχουν ήδη παραχωρήσει, κάτω από πολύ αδιαφανείς συνθήκες, εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης. Με πρωτοβουλία πολυεθνικών εταιρειών διατροφής και ορισμένων κρατών, κυρίως της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, μελετώνται διάφορα σχέδια, τα οποία, εάν τελικά υλοποιηθούν, θα βάλουν σε κίνδυνο τις κοινωνίες, τις φυσικές ισορροπίες και τη γεωργία της περιοχής.

Στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2009, το συνεδριακό κέντρο Elizabeth ΙΙ στο Λονδίνο φιλοξενεί τη διάσκεψη δωρητών για τη Σιέρα Λεόνε. Στο βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, του οποίου η οργάνωση (Africa Governance Initiative) είναι χορηγός της εκδήλωσης, παροτρύνει ενεργά τους συνέδρους να αγοράσουν αγροτικές εκτάσεις σε μια χώρα που, κατά την έκφρασή του, « διαθέτει εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργήσιμης γης [1] ». Έχοντας... παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του, ο Μπλερ φαίνεται να ξεχνά τα εκατομμύρια των κατοίκων της Σιέρα Λεόνε που εξαρτώνται από τις σοδειές αυτών των εδαφών.

Πεπεισμένοι ότι θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη, πολλοί τραπεζικοί οργανισμοί, επενδυτικά ταμεία, μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, κράτη και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στην Αφρική γιγάντια βιομηχανικά αγροκτήματα με σκοπό την παραγωγή προϊόντων διατροφής και βιοκαυσίμων που θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγή. Η εξαγορά και η μακροχρόνια ενοικίαση αγροτικών εκτάσεων παρουσιάζονται σκόπιμα ως αναπτυξιακά προγράμματα που αποφέρουν όφελος τόσο στα εμπλεκόμενα οικονομικά σχήματα όσο και στα αφρικανικά κράτη.

Η άνοδος της BlackRock...

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ...

Σε 25 χρόνια , η BlackRock έχει γίνει ο μεγαλύτερος επενδυτής στον κόσμο . Είναι η κυριαρχία της πρόβλημα ;

Μετάφραση& σχόλιο : N.K.

Εισαγωγικό σχόλιο : Όχι, δεν τρελαθήκαμε ξαφνικά.

Ούτε σε καμμιά περίπτωση επικροτούμε ή πολύ περισσότερο υιοθετούμε τον εύγλωττο , ανάλαφρο και γλαφυρό τρόπο που ο economist επιλέγει για να παρουσιάσει την blackrock.Δεν περιμέναμε επαναστατικό κείμενο από αυτό το έντυπο.

Ο λόγος που παρουσιάζεται είναι γιατί ελάχιστοι σε αυτή τη χώρα γνωρίζουν τι ακριβώς είναι η αυτή η εταιρεία που ουσιαστικά ελέγχει και καθοδηγεί το τραπεζικό σύστημα. Μαθαίνουμε να βλέπουμε και λίγο πίσω από τις λέξεις.

Ρωτώντας τους συνωμοσιολόγους ποιός ελέγχει πραγματικά τον κόσμο ,  θα σας υποδείξουν πιθανώς τις παγκόσμιες τράπεζες , όπως τη Citigroup , την Bank of America και την JPMorgan Chase ,  τους γίγαντες του πετρελαίου, όπως η Exxon Mobil και η Shell . Ή ίσως θα επικεντρωθούν στις επιχειρήσεις καταναλωτικών αγαθών που κατέχουν δισεκατομμύρια φερέφωνα τους : Η Apple , η McDonald ‘s ή Nestlé .

Άγνωστα αριστουργήματα...

Κιμπι...

Ένας νέος εκκολαπτόμενος συγγραφέας, με πηγαίο και δοκιμασμένο σε μικρά πονήματα ταλέντο, με εξαιρετικές σπουδές και βαθιά γνώση της λογοτεχνίας, έχει μόλις ολοκληρώσει ένα ογκώδες μυθιστόρημα, προϊόν πολύχρονης μελέτης και προσπάθειας.

Οι λίγοι στους οποίους εμπιστεύτηκε την ανάγνωσή του, ανάμεσά τους κι ένας έμπειρος πλην συνταξιούχος κριτικός, έμειναν άναυδοι απ’ αυτό που διάβασαν. «Είναι το έπος της εποχής μας», του είπε συγκινημένος ένας φίλος, ενώ ο κριτικός τού εκμυστηρεύτηκε την πεποίθησή του ότι η κυκλοφορία του βιβλίου θ’ αλλάξει την ιστορία της λογοτεχνίας. Ενθαρρυμένος από τα καλά λόγια των φίλων, ο συγγραφέας αποφασίζει να χτυπήσει τις πόρτες των εκδοτικών οίκων, ξέροντας ότι έχει μπροστά του έναν Γολγοθά.
Όσοι μεγάλοι ή μεσαίοι εκδοτικοί οίκοι επιβιώνουν παραλαμβάνουν αδιάφορα το ογκώδες πακέτο με τις περίπου 700 εκτυπωμένες σελίδες Α4, το στικάκι με το ψηφιακό έγγραφο και την εγκωμιαστική επιστολή του συνταξιούχου κριτικού. Το αρχειοθετούν ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα υποψήφια προς έκδοση βιβλία επίδοξων συγγραφέων.

Όταν η Coca Cola δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση με ένα Call Center...

cynical...

Ακούσατε φαντάζομαι χθες σε ολα τα "αντικειμενικά" κανάλια και σήμερα θα διαβάσετε στον εξ ίσου "αντικειμενικό" τύπο για τη μεγάλη τιμή που μάς επιφύλαξε το enfant gâté των εταιρικών κολοσσών με το να έρθουν και να επενδύσουν στη χώρα μας, με προιόντα και υπηρεσίες "υψηλής προστιθέμενης" αξίας.

"Coca Cola, Nokia Siemens Networks και Delhaize επενδύουν στην Ελλάδα"

"Κοινό σημείο των 3 επενδύσεων η ανάπτυξη προϊόντων καιυπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας",  των Δήμητρας Μανιφάβα, Βαγγέλη Μανδραβέλη (του γνωστού πατέρα), γράφει σήμερα η "Καθημερινή" στην πρώτη της σελίδα.

Όσοι όμως κάνουν τον κόπο να διαβάσουν δυο-τρεις γραμμές παρακάτω μαθαίνουν ότι η βαρύγδουπη επιστολή με την οποία ο ίδιος ο επικεφαλής του ομίλου της Coca Cola κ. Μουχτάρ Κεντ γνωστοποίησε στον πρωθυπουργό την απόφασή του, δεν αφορά παρά ένα "call center", τέτοια που βρίσκει κανείς με το κιλό στην Ινδία, και εσχάτως και στην Ελλάδα, και δεν θα αφορά παρά μονάχα 10 νοματαίους υψηλής εξειδίκευσης στο χειρισμό του FB του twitter κλπ, για τους οποίους χειρισμούς, ως γνωστόν, απαιτείται διδακτορικό από το Χάρβαρντ.

Αποφεύγει όμως να υπενθυμίσει ο κ. Μουχτάρ καθώς και οι κ.κ. αρθρογράφοι ότι η Coca Cola τον Φεβρουάριο του 2012 έκλεισε τις γραμμές πραγωγής σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα, ενώ τον Οκτώβριο μάς άφησε χρόνους για Ελβετία μεριά.

Πόσο "Θαύμα" είναι το Γερμανικό Θαύμα;

Cynical...

Η εμμονή της Γερμανίας στην αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει, όχι μόνο στο χειμαζόμενο Νότο, αλλά και στους συμμάχους της στο Βορά, πέρα από τις ηθικίστικες δικαιολογίες που ξεφουρνίζει, κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και χάιδεμα αυτιών των πολυπληθών αναγνωστών της Bild, βασίζεται σε μια λοξή ανάγνωση της δικής της εξαγωγικής επιτυχίας, που ακολούθησε την υιοθέτηση το 2003 από την ίδια και τον σοσιαλδημοκράτη ΥΠΟΙΚ Σρέντερ, της Ατζέντας 2010, η οποία προέβλεπε αύξηση της ανταγωνιστικότητας δια της περιστολής μισθών, απορρύθμισης της εργασίας, φτηνού ευρώ σε σχέση με το μάρκο αν εξακολουθούσε να υπάρχει και για να μη το ξεχνάμε, υπέρβασης των κριτηρίων του Μάαστριχτ για το δημόσιο έλλειμμα.

Τώρα, όμως, που η πραγματικότητα της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας βγάζει μάτι ως προς την επιτυχία της γερμανικής συνταγής, πληθαίνουν και οι φωνές, λίγο αργοπορημένες είναι αλήθεια, ότι η επιτυχία της Γερμανίας δεν είναι και τόσο επιτυχία, όπως η ίδια θέλει να βαυκαλίζεται.

Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, επιστρατεύοντας πριν λίγο καιρό την ΕΚΤ στο να βγάζει μακροσκελείς εκθέσεις σχετικά με τον ελλείποντα πλούτο των Γερμανών σε σχέση με τους ομολόγους τους στο Νότο, και βάζοντας τον Τόμσεν να διαδίδει ότι οι συντάξεις των Ελλήνων κατά μέσο όρο είναι μικρότερες από τις συντάξεις των Γερμανών, η εντύπωση που μένει τελικά δεν είναι ότι οι Νότιοι γδέρνουν τους Γερμανούς, αλλά ότι η Γερμανία γδέρνει τους ίδιους της τους πολίτες. Και πράγματι, παρά το μεγάλα της εμπορικά πλεονάσματα, αδιάλειπτα από το 1952 με εξαίρεση το χρόνο της ενοποίησης με την Ανατολική Γερμανία, ο συσσωρευμένος πλούτος δεν μετακυλίστηκε προς τους εργαζόμενους που έβαλαν πλάτη, αλλά συσσωρεύτηκε στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, καθιστώντας τη Γερμανία μια από την πρώτες χώρες ως προς την ανισοκατανομή. Το ότι οι γερμανικές συντάξεις είναι τόσο χαμηλές δεν είναι κατόρθωμα για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεται. Τουναντίον μάλιστα.

Επίσης, η Γερμανία αντί να ανακυκλώνει τα πλεονάσματά της στο εσωτερικό, όπως της ζητείται να κάνει σήμερα για να δοθεί μια εξαγωγική ανάσα στην περιφέρεια που ασφυκτιά, προτίμησε όλο αυτό τον καιρό που επωφελούνταν από τα χαμηλά, έως αρνητικά επιτόκια, να τα τοποθετεί σε εξωτικά χρηματιστηριακά προϊόντα στο εξωτερικό και σε οικιστικές φούσκες στην Ιρλανδία και Ισπανία. Το αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν να χαθεί από το 2006 έως σήμερα, έως και το 20% του γερμανικού ΑΕΠ, όπως αποκάλυψε πρόσφατη έκθεση του Marcel Fratzscher από το Ινστιτούτο οικονομικής έρευνας DIW του Βερολίνου. Μεταφραζόμενο σε ευρώ, οι Γερμανοί επενδυτές έχασαν δηλαδή, γύρω στα 400 δις. Αν ήταν περισσότερο προσεκτικοί, και προτιμούσαν να επενδύσουν στο εσωτερικό τις αποταμιεύσεις τους, που είναι από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως, σήμερα θα ήταν σαφώς πλουσιότεροι. Τώρα ποιοι, αυτό είναι άλλο ερώτημα.

Ένα σκάλισμα λίγο πιο κάτω από τις ρητορείες και την επιφάνεια, δείχνει ότι το γερμανικό θαύμα οφείλεται περισσότερο σε μια καλοσερβιρισμένη αφήγηση παρά στην απτή πραγματικότητα. Ας δούμε κάποιες λεπτομέρειες, όπως τις εκθέτει το Spiegel, σε άρθρο του με τίτλο «Η πάσχουσα υποδομή».

«Καθ’ ένας που περιδιαβαίνει τη χώρα θα παρατηρήσει δρόμους γεμάτους τρύπες, παρατημένες σιδηροδρομικές γραμμές, ερειπωμένα σχολεία, εργοστάσια που εγκαταλείπονται για να μεταφερθούν στο εξωτερικό, γερασμένες γέφυρες, φθαρμένες πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και πεπαλαιωμένα τηλεφωνικά δίκτυα».

Όπως αναφέρει ο Υπουργός Μεταφορών του κρατιδίου της Βεστφαλίας, πολλές από τις γέφυρες της χώρας χρονολογούνται από το 1970, σε πολλά σημεία είναι σάπιες και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη κίνηση. Συγκεκριμένα, από τις 100 γέφυρες, οι 80 βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση, και χρειάζονται περί τα 4 δις ευρώ για να ξαναγίνουν ασφαλείς. Επίσης, το 20% των autobanhs και το 40% των ομοσπονδιακών δρόμων χρειάζονται ομοίως επισκευές.

Πριν από 15 περίπου χρόνια η αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας ανερχόταν στο 20% του ΑΕΠ, ή στα 500 δις ευρώ, ενώ,  το 2011 τα περιουσιακά στοιχεία λόγω παλαιότητας και παραμέλησης δεν αξίζουν πάνω από 13 δις ευρώ, ή το 0.5% του ΑΕΠ. 

Κοντολογίς, όπως δείχνει και η έκθεση DIW, η Γερμανία πάσχει από χρόνια έλλειψη επενδύσεων σε υποδομές, που είναι και η κύρια αιτία για τη μειωμένη παραγωγικότητα, για την αντιστάθμιση της οποίας επιστρατεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους. Για παράδειγμα, το 1999 οι συνολικές επενδύσεις (ιδιωτικές και δημόσιες) ανέρχονταν στο 20% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα αντιπροσωπεύουν το 17%, το οποίο σημαίνει ότι περίπου 1 τρις ευρώ έχουν αποσυρθεί από τη συντήρηση δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών και μηχανημάτων. Το γεγονός αυτό, καθώς και η διόγκωση του εργατικού δυναμικού με άτομα χαμηλής εξειδίκευσης, (το 17% αποτελείται από mini jobbers),  προβλέπεται να μειώσουν ακόμα περισσότερο τη γερμανική ανταγωνιστικότητα.

Στο παρακάτω γράφημα φαίνεται η θέση της Γερμανίας ως προς τις δημόσιες επενδύσεις, που είναι από τις χαμηλότερες του ΟΟΣΑ, στο 1.5% του ΑΕΠ, πολύ χαμηλότερες δηλαδή, και από αυτές της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ.

«Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς», συνεχίζει η έκθεση, «αλλά, όταν έρχεται η συζήτηση στις πιο σημαντικές τεχνολογίες του 21^ου αιώνα, όπως στα high-speed δίκτυα του ιντερνετ, η Γερμανία βρίσκεται πολύ πίσω, πιο πίσω ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία».

Η έκθεση DIW συνεχίζει ανατέμνοντας πολλούς ακόμα από τους αναχρονισμούς και τις δυστοκίες του γερμανικού οικονομικού μοντέλου. Πριν από ενάμισι χρόνο, όταν η Ελλάδα βαλλόταν από παντού για το πλήθος των προστατευόμενων επαγγελμάτων της, είχαμε θέσει το ερώτημα για το "Πού βρίσκονται τα περισσότερα κλειστά επαγγέλματα". Η απάντηση ήταν ανέλπιστη: Στη Γερμανία, φυσικά!

Κι όσον αφορά τις δομικές μεταρρυθμίσεις για την ενθάρρυνση των επενδύσεων, όπως για παράδειγμα το σύστημα φορολόγησης, την απάντηση τη δίνει ο ΟΟΣΑ, ο οποίος την κατατάσσει σε μια από τις χαμηλότερες πάλι θέσεις μεταξύ των μελών του.

Και να σκεφτείς, ότι μόλις αντιγράψαμε το γερμανικό φορολογικό σύστημα! 

ΥΓ. Για το "Γερμανικό Θαύμα" δείτε και το άρθρο του Economist, "Dissecting the Miracle".

Δημόσιες επενδύσεις και εγκληματική ηλιθιότητα...

Σταύρος Χριστακόπουλος, απο το Ποντικι...

Πόσες φορές το τελευταίο διάστημα τα εγχώρια γεράκια της ελεγχόμενης ενημέρωσης μάς βομβάρδισαν με θεωρίες περί «κακού» Δημοσίου και με την «ανάγκη» να παραδοθούν τα πάντα στον ιδιωτικό τομέα; Πόσες μπουρδολογίες ακούσαμε για την Ελλάδα ως «το τελευταίο κομμουνιστικό κράτος στην Ευρώπη»; Απειράριθμες.

Εκτός Ελλάδος, όμως, ακόμη και σε κλίμα πλήρους επικράτησης των νεοφιλελεύθερων δοξασιών, ενίοτε λέγονται και γράφονται κείμενα που τοποθετούν την πράγματα στη θέση τους. Ένα τέτοιο διαβάσαμε χθες στην ιστοσελίδα Euro2day, το οποίο είναι γραμμένο από την οικονομολόγο Mariana Mazzucato, καθηγήτρια επιστήμης και τεχνολογικών πολιτικών στο πανεπιστήμιο του Σάσεξ και συγγραφέα του ολοκαίνουργιου βιβλίου «The Entrepreneurial State: debunking private vs public sector myths».

Ας πάμε κατευθείαν στην αναφορά της στην Ελλάδα:

«Η Ελλάδα έχει προβλήματα επειδή ο δημόσιος τομέας της είναι πολύ μεγάλος ή επειδή ο τομέας αυτός δεν κάνει αρκετά;

● Είναι η Γερμανία και η Δανία από τις ισχυρότερες χώρες στην Ευρώπη επειδή έσφιξαν το ζωνάρι ή επειδή οι κυβερνήσεις τους έχουν ξοδέψει περισσότερα από ό,τι οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε τομείς όπως η έρευνα και η ανάπτυξη;

● Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι η έλλειψη του risk capital ή ενός κύματος κρατικής χρηματοδότησης ώστε με αυτήν τη βάση να απογειωθεί το ιδιωτικό κεφάλαιο;

Τα στοιχεία δείχνουν ως σωστότερη τη δεύτερη άποψη».

Η άποψη της Mariana Mazzucato συμπυκνώνεται στη θέση ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο σπανίως χρηματοδοτεί την επιχειρηματική και τεχνολογική καινοτομία, που αποτελεί την «ατμομηχανή» της ανάπτυξης. Το κράτος είναι αυτό που παίρνει το πραγματικό ρίσκο και εν συνεχεία έρχονται οι ιδιώτες να δρέψουν τα σίγουρα πλέον κέρδη.

Αρχικά επικαλείται το αμερικανικό μοντέλο, το οποίο, κατά την άποψη του συρμού, «είναι πιο “επιχειρηματικό” από ό,τι σε άλλα μέρη του κόσμου λόγω της κυριαρχίας των venture capitalists, που παρέχουν υψηλού ρίσκου χρηματοδότηση σε ιδιοφυείς “εφευρέτες του γκαράζ” βοηθώντας τους να καινοτομήσουν».

Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, την προσέγγισή της για το μοντέλο των ΗΠΑ:

«Εντός των ίδιων των ΗΠΑ οι μάχες που δίνονται στο Κογκρέσο συχνά σχετίζονται με πώς το μεγάλο κράτος απειλεί να εξαλείψει το πνεύμα καινοτομίας στην οικονομία. Φυσικά, οι οικονομολόγοι καταλαβαίνουν ότι η αγορά πολλές φορές αποτυγχάνει, αλλά τελικά το κράτος θεωρείται – ακόμα και από προοδευτικούς οικονομολόγους – ότι δίνει τις οδηγίες από το πίσω κάθισμα. Είναι λοιπόν σημαντικός ο ρόλος του για να διορθώνει τις αποτυχίες της αγοράς, αλλά όχι και για να διαμορφώνει ενεργά τις αγορές αυτές, καθοδηγώντας την καπιταλιστική μηχανή.

● Πόσο πιθανό είναι όμως η εικόνα με την οποία μας βομβάρδισαν – ενός δυναμικού ιδιωτικού τομέα που αντιδιαστέλλεται στην απαραίτητη, αλλά δυσκίνητη γραφειοκρατία και το συχνά παρεμβατικό κράτος – να είναι εντελώς λάθος;

● Είναι πιθανόν οι πιο ριζοσπαστικές και επαναστατικές αλλαγές στον καπιταλιστικό κόσμο να προέρχονται τελικά όχι από το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά από το πολύ απτό χέρι του κράτους;».

Ύστερα από τη διατύπωση των βασικών ερωτημάτων, περνά στις δικές της απαντήσεις και μάλιστα αρχίζοντας από το κορυφαίο αμερικανικό παράδειγμα, αυτό που τόσοι και τόσοι ανόητοι και απατεώνες στην Ελλάδα επικαλούνται για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της κατεδάφισης του κράτους και της παράδοσης των πάντων στους ιδιώτες – κατά κανόνα αυτούς για τους οποίους δουλεύουν οι συγκεκριμένοι «ειδικοί» της συμφοράς:

«Όντως. Η αληθινή ιστορία πίσω από τη Silicon Valley δεν είναι αυτή του κράτους που φεύγει από τη μέση ώστε οι ριψοκίνδυνοι venture capitalists – και οι “εφευρέτες των γκαράζ” – να μπορέσουν να κάνουν τα δικά τους. Από το Internet έως τη νανοτεχνολογία, οι περισσότερες δομικές πρόοδοι τόσο στη βασική έρευνα όσο και στην εμπορευματοποίησή της χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κεφάλαια και οι επιχειρήσεις μπήκαν στο παιχνίδι μόνο όταν τα κέρδη ήταν σίγουρα.

Στην πραγματικότητα όλες οι ρηξικέλευθες τεχνολογίες, πίσω φερ’ ειπείν από το iPhone, χρηματοδοτήθηκαν από κρατικά κονδύλια: το Internet, το GPS, η τεχνολογία touchscreen, ακόμα και το Siri, το νέο σύστημα προσωπικής βοηθού που λειτουργεί με φωνητικές εντολές.

Το δημόσιο χρήμα μάλιστα δεν εξασφάλισε στις επενδύσεις αυτές μόνο τα βασικά, όπως π.χ. η έρευνα. Κρατικό χρήμα χρηματοδότησε τόσο την αρχική όσο και την εφαρμοσμένη έρευνα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις προχώρησε τόσο ώστε να παρέχει risk finance στο πρώτο στάδιο προς εταιρείες που είχαν χαρακτηριστεί υπερβολικά ριψοκίνδυνες για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Η Apple αρχικά έλαβε 500.000 δολ. από το Small Business Investment Corporation, έναν κυβερνητικό βραχίονα χρηματοδοτήσεων. Παρομοίως, η Intel και η Compaq πήραν δάνεια όχι από venture capitals, αλλά από το κρατικό πρόγραμμα Small Business Innovation Research.

Αν και πολλά από τα παραδείγματα μοιάζουν να είναι στρατιωτικά projects, στην πραγματικότητα σχετίζονται με διάφορα αντικείμενα, όπως η υγεία και η ενέργεια. Πράγματι, το 75% των πιο καινοτόμων φαρμάκων οφείλουν τη χρηματοδότησή τους όχι στις μεγάλες φαρμακευτικές ή σε κάποιο venture capital, αλλά στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, το οποίο έχει την τελευταία δεκαετία επενδύσει περισσότερα από 600 δισ. δολάρια στις ανακαλύψεις βιοτεχνολογίας και φαρμακευτικής. Από αυτά, τα 32 δισ. δολάρια επενδύθηκαν μόνο το 2012.

Αν και τα venture capitals μπήκαν στον χώρο της υγείας μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, όλες οι μεγάλες επενδύσεις στον κλάδο αυτό έγιναν στις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970».

Όμως τα παραδείγματα της Mariana Mazzucato δεν εξαντλούνται στις ΗΠΑ, αλλά επεκτείνονται και στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο και, φυσικά, στην Ευρώπη:

«Βλέπουμε το ίδιο να ισχύει στην “καθαρή” τεχνολογία. Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Γερμανία, η Φινλανδία και η Δανία το κράτος χρηματοδοτεί τους απαιτητικούς τομείς που χαρακτηρίζονται από υψηλή ένταση κεφαλαίου, τεχνολογική και εμπορική αβεβαιότητα».

Στην Ελλάδα των μνημονίων όμως;

● Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι σε τομείς όπως η τηλεφωνία και η ενέργεια το κράτος είναι αυτό που επένδυσε και έφτιαξε όλες τις υποδομές και τα δίκτυα για να έλθουν οι ιδιώτες εν συνεχεία να επενδύσουν εκ του ασφαλούς και να κερδίσουν, χωρίς μάλιστα, παρότι «πάτησαν» πάνω στις κρατικές επενδύσεις, να επιτύχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι;

● Χρειάζεται να επισημάνουμε ότι στις έτοιμες υποδομές και την τεχνογνωσία – ενέργεια, τζόγος, λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, εταιρείες ύδρευσης κ.λπ. – έρχονται σήμερα να επενδύσουν οι ιδιώτες όχι για να στήσουν τα δικά τους μαγαζιά και υποδομές, αλλά για να πάρουν κοψοχρονιά και εκ του ασφαλούς όσα έχουν πληρώσει με τα λεφτά τους οι Έλληνες φορολογούμενοι;

● Πού ακριβώς βρίσκεται η «ιδιωτική πρωτοβουλία», η οποία θα ρισκάρει χρήμα, θα πρωτοπορήσει και θα ανοίξει νέους δρόμους στην οικονομία και την ανάπτυξη;

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Το μέλλον είναι ήδη γνωστό και η παγκόσμια πείρα το υποδεικνύει. Όπου οι ιδιώτες στέρησαν από το κράτος τις υποδομές του και τη δυνατότητά του να επενδύει, ξεζούμισαν τη δυνατότητα κέρδους και ύστερα παρέδωσαν ξανά στους φορολογούμενους τα κουφάρια για να τα αναστήσουν με τα δικά τους λεφτά.

Αυτός είναι ο λόγος που επιχειρήσεις ηλεκτρισμού και υδάτων επιστρέφουν σε κράτη ή οι Ευρωπαίοι και άλλοι πολλοί, αν και «άνοιξαν» τις οικονομίες τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία, ουδέποτε παραχώρησαν στην κερδοσκοπία το δημόσιο μερτικό. Γι’ αυτό πολλές ξένες δημόσιες επιχειρήσεις περιλαμβάνονται στους σημαντικότερους και πιο ισχυρούς ενδιαφερόμενους για τις ελληνικές δημόσιες υποδομές και επιχειρήσεις. Διότι είναι άκρως επιτυχημένες στους τομείς δραστηριότητάς τους. Και «ατμομηχανές» της ανάπτυξης και παραγωγοί πλούτου.

Οι εν Ελλάδι καραγκιόζηδες του χυδαίου πολιτικαντισμού, λοιπόν, οι οποίοι διαλύουν ακόμη και την... ιδέα περί δημοσίων επενδύσεων, ας ξανασκεφτούν μήπως η εγκληματική ηλιθιότητά τους συμβάλει τελικά περισσότερο από την (οφειλόμενη στους ίδιους άλλωστε) «κρατική διαφθορά» στη διάλυση και της οικονομίας – δημόσιας και ιδιωτικής – και της ίδιας της χώρας.

Που θα κάτσει η μπίλια;

του Κωστα Καπνιση, απο το periodista.gr...

Φαίνεται και είναι πια κωμικοτραγικό αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούσαν πριν έναν χρόνο την αξιωματική αντιπολίτευση για λογικές πόκερ και ζαριάς κάνουν ακριβώς αυτό που χλεύαζαν. Έκαναν τους μικροκομματικούς τους υπολογισμούς και είδαν ότι το σενάριο εκλογών θα ήταν ολοκληρωτικά καταστροφικό για τους ίδιους και όχι για τη χώρα όπως διατυμπάνιζαν.
Σε μια ατελείωτη πλην σημαδεμένη παρτίδα κακοπαιγμένου πόκερ διάλεξαν πλευρά. Αποφάσισαν να κρατήσουν την εξουσία για τον εαυτό τους και επεφύλαξαν για τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού την απόλυτη εξαθλίωση. Τα νέα μέτρα και το νέο Μνημόνιο είναι προ των πυλών.Το φανέρωσε το περίφημο «δίκαιο» φορολογικό νομοσχέδιο που όλο τον χειμώνα το έκλωθαν και το έκρυβαν για να μη τους το ματιάσουν ή για να μη το αντιγράψει ο «κακός» και «λαϊκιστής» ΣΥΡΙΖΑ. Η «δικαιοσύνη» τους μίλησε για άλλη μια φορά. Όσοι είναι άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι ή έχουν μια μικρή επιχείρηση ανάγονται εκ νέου στον εχθρό της πατρίδας ή της δικής τους ερμηνείας για το τι είναι πατρίδα που υπηρετούν πιστά. Είναι άλλωστε γνωστή η αντίληψή τους για το ποια είναι η «υγιής» επιχειρηματικότητα που είναι το «μέλλον» της χώρας.

Η πρόσφατη απόδειξη ήταν άλλη μια συνάντηση «κορυφής» με τέτοιους «υγιείς» επιχειρηματίες όπου και τους επιβράβευσαν για όλα όσα «πολύτιμα» συνεισέφεραν στον τόπο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Προφανώς το να διαλύσουν τα όποια εργασιακά δικαιώματα είχαν απομείνει όρθια ήταν ένα από τα δωράκια τούτης της κυβέρνησης. Παλαιότερες κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας σε συνεργασία με τον τραπεζικό κλάδο φρόντισαν να τους δανειοδοτήσουν μέχρι σκασμού για να επενδύσουν αυτοί οι «πατριώτες» προκειμένου να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, να δημιουργήσουν βιώσιμες θέσεις εργασίας και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία. Το «ευχαριστώ» τους ήταν οι μαζικές απολύσεις, οι εικονικές πλην νομιμότατες «πτωχεύσεις» τους αλλά και η μεταφορά της έδρας των επιχειρήσεών τους στο εξωτερικό. Αυτή είναι η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται για το «καλό» της πατρίδας πάνω από όλα.

Την ίδια στιγμή μιλούν για μεγάλες επενδύσεις, λιβανίζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά οι όποιες «επενδύσεις» είτε έχουν καταρρεύσει είτε προέρχονται από τον δημόσιο τομέα ξένων χωρών. Ποιες αλήθεια είναι οι ξένες εταιρείες οι οποίες όλο έρχονται και όλο σκαλώνουν ή συναντούν εμπόδια στον δρόμο; Ποιος ξένος μα και Έλληνας ιδιώτης επενδυτής θα τολμήσει να βάλει έστω και ένα ευρώ σε μια χώρα στην οποία τα καρτέλ και οι συμμορίες κάνουν πάρτι; Η χώρα πλέον θυμίζει Μπανανία και όχι μια χώρα δυτικού τύπου. Η κατάσταση έχει αρχίσει πια να εκνευρίζει ακόμα και τους μεγαλύτερους θιασώτες του καπιταλισμού. Ακόμα και προηγμένες χώρες δυτικού τύπου έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά με τα όσα τραγελαφικά βλέπουν να εκτυλίσσονται στην Ελλάδα. Έχει άλλωστε γραφτεί και ειπωθεί πολλές φορές και ίσως όχι άδικα ότι αυτό που επικρατεί στη χώρα δεν είναι καπιταλισμός αλλά κατσαπλιαδισμός.

Πολιτικά κόμματα – απομεινάρια του χθες εμποτισμένα με την πελατειακή αντίληψη εννοιών Κράτους – πολίτη και της λογικής Κράτος – λάφυρο αδυνατούν ή ακριβέστερα αρνούνται να δεχτούν ότι ο χρόνος τους τελείωσε. Όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τους έλεγε «Τελειώσατε. Καληνύχτα σας» εκείνοι πεισματικά επεδίδοντο σε επικοινωνιακά παίγνια επιπέδου νηπιακής ηλικίας και συμπεριφοράς. Έφτασαν μέχρι εδώ τη χώρα και τους πολίτες και συνεχίζουν να ασχολούνται με την εικόνα τους και μόνον. Βαφτίζουν εθνικό το προσωπικό τους συμφέρον και τίποτε παραπάνω. Είναι δήμιοι της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων και βιαστές της κοινής λογικής και αυτοπροσδιορίζονται ως «σωτήρες». Η αλήθεια βέβαια είναι ότι κανείς πια δεν τους πιστεύει. Από την άλλη μεριά όμως μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας τους φοβάται ή τουλάχιστον αυτό της έμαθαν. Να τους φοβάται.

Αρκετοί είναι όσοι υποστηρίζουν ότι μπροστά στην επικείμενη πτώση τους, την οποία βλέπουν και οι ίδιοι είναι ικανοί από εκδικητικότητα να κάνουν τα πάντα. Είναι αδίστακτοι. Δεν έχουν καμιά αναστολή να τιμωρήσουν τους πολίτες προκαλώντας μια εθνική καταστροφή. Ένα πρωτόφαντο κυβερνητικό συνονθύλευμα εθελόδουλο, μοιραίο και άβουλο κρατά τις τύχες της χώρας την πλέον κρίσιμη στιγμή. Ετοιμάζονται για νέα μέτρα που θα δώσουν τη χαριστική βολή σε μια κοινωνία που έτσι και αλλιώς σβήνει. Παίζουν πάλι μπροστά στα μάτια όλων και μάλιστα με έναν ξεδιάντροπο και χυδαίο τρόπο άλλο ένα στημένο «θρίλερ» της δόσης ή της δόσης των δόσεων. Ο κόσμος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού τους έχει πια πάρει χαμπάρι. Οι περισσότεροι έγκυροι οικονομικοί αναλυτές μιλούν για κανονικό τούτη τη φορά κούρεμα του χρέους αλλά η ελληνική κυβέρνηση μαζί με τη γερμανική (τι σύμπτωση αλήθεια) είναι οι μόνες που δεν κάνουν καν κουβέντα για αυτό. Κι όμως αυτά τα «καλά» και υπάκουα παιδιά κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς τη «δόση» τους.

Ποιον αλήθεια απειλούν; Τους ίδιους; Ποιον αλήθεια νομίζουν πως φοβίζουν και τρομοκρατούν; Οι επόμενοι τρεις μήνες θα είναι αυτοί που θα ανοίξουν τις πύλες της κόλασης αν αυτή η αρρωστημένη και διαστροφική κατάσταση συνεχιστεί. Οι διεθνείς εξελίξεις είναι ραγδαίες. Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας ήδη βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το έργο πάλι γνωστό. Οι Γερμανοί θεωρούν και εκεί τις εκλογές «καταστροφικές». Προφανώς οι κάστες αυτών των αλαλαζόντων Αλλαρίχων - νεοφιλελεύθερων που έχουν αλώσει την άλλοτε Ευρώπη των λαών, του Διαφωτισμού και της Δημοκρατίας, είναι έτοιμες να καταργήσουν άπαξ και δια παντός σε μια επόμενη Σύνοδο «Κορυφής» και την εκλογική διαδικασία για να δρουν ανενόχλητοι.

Η Ευρώπη οδεύει με γοργό βηματισμό προς τον Μεσαίωνα. Το κατάμαυρο σκοτάδι τους είναι σήμα κατατεθέν. Οι στρατιές της νέας ακροδεξιάς που καλά μελετημένα έχουν προετοιμάσει τα τελευταία χρόνια και έχουν εγκαθιδρύσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε ποσοστά γύρω στο 20% είναι έτοιμες να ξεχυθούν στους δρόμους της ευρωπαϊκής ηπείρου για να μακελέψουν τους λαούς και να υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό. Προς το παρόν δείχνουν τα δόντια τους και περιμένουν κρυμμένοι στα σκοτάδια. Εκεί που πάντα ήταν κρυπτόμενοι. Πρωτεργάτης και ενορχηστρωτής για τρίτη φορά μέσα σε 100 χρόνια είναι η Γερμανία. Που θα κάτσει αυτή τη φορά η μπίλια; Βρισκόμαστε πια στον 21ο αιώνα. Ούτε στον Μεσαίωνα μα ούτε και στον 20ο αιώνα.

Οι λαοί της Ευρώπης καλούνται και πάλι να δώσουν την απάντησή τους. Η Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια έγινε το πειραματόζωο. Μπορεί να γίνει και η απαρχή θετικών και ιδιαίτερα αισιόδοξων εξελίξεων που θα ανάψουν τη σπίθα της ελπίδας. Μια κυβέρνηση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς η οποία θα πορευτεί μαζί με έναν αποφασισμένο για λευτεριά και αξιοπρέπεια λαό είναι μια καλή αρχή και ένα καλό κίνητρο για τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης που θα αναθαρρήσουν. Ιστορικά άλλωστε η Ελλάδα απέδειξε έμπρακτα στον Β’ ΠΠ ότι οι δυνάμεις του Άξονα δεν ήταν ανίκητες.

Η ώρα του προσκλητηρίου και της συμπαράταξης των υγιών, δημοκρατικών και προοδευτικών είναι τώρα. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει. Αν πραγματικά οι ευρωπαϊκοί λαοί θέλουν να ξαναπάρουν στα χέρια τους τις τύχες της Ευρώπης και να μην αφανιστούν ή να ζήσουν ως ανδράποδα οφείλουν τώρα να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει αλλά μόνο με αγώνες κατακτάται. Την ίδια την Δημοκρατία και ότι καλό από αυτή απορρέει…

Το ξεπούλημα ως επένδυση...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Επισήμως η Κίνα παραμένει κομμουνιστική μέσα σε έναν καπιταλιστικό κόσμο. Θεωρητικά θα έπρεπε να είχαμε έναν καινούργιο ψυχρό πόλεμο, όπως την εποχή της παντοδυναμίας της ΕΣΣΔ. Αλλά δεν το βλέπουμε αυτό. Δεν υπάρχει ολιγάρχης ή πολυεθνική που να μην είναι ερωτευμένος με την Κίνα και να μην επενδύει σε αυτήν. Οπότε κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Ή ο κόσμος ολόκληρος έγινε κομμουνιστικός και δεν το καταλάβαμε ή η Κίνα είναι μια επιθετική καπιταλιστική υπερδύναμη. Αν κρίνουμε μόνον από τους δισεκατομμυριούχους που διαθέτει -ανάμεσά τους και η εγγονή του Μάο- και τα πολλά εκατομμύρια των φτωχών Κινέζων που αναγκάζονται να μεταναστεύουν διαρκώς, είτε εντός της Κίνας είτε εκτός -ακόμα και στην Ελλάδα έρχονται- τότε όλες οι θεωρίες του Μάο περί ισότητας μοιάζουν με γκροτέσκα φάρσα.

Η Κίνα έχει ένα σοβαρό πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Είναι μια απόλυτη δικτατορία, συγκρίσιμη μόνο με τους ολοκληρωτισμούς του εικοστού αιώνα. Και έχει παραπάνω θανατικές εκτελέσεις από τις ΗΠΑ. Οι εκτελεσμένοι είναι μια μακάβρια επένδυση. Οπως κατήγγειλε αξιωματούχος που κατέφυγε στη Δύση, οι μελλοθάνατοι δεν εκτελούνται ακαριαίως, αλλά τραυματίζονται σε μη ζωτικά όργανα. Εν συνεχεία μεταφέρονται σε ειδικά νοσοκομεία, όπου αφαιρούνται τα όργανα, συσκευάζονται και εξάγονται.

Ολοι ξέραμε πως η Κίνα έχει μεγάλη γκάμα εξαγωγών. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο σαδιστικό εμπόριο. Και όμως, δεν έχει υποστεί καμία κύρωση παρά τις διαμαρτυρίες των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Κίνα, όπως και κάθε άλλη υπερδύναμη, ενδιαφέρεται να εδραιώσει τα συμφέροντά της παγκοσμίως. Σε αντίθεση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν το κάνει με πόλεμο και κατακτήσεις, εξάλλου δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στην ιστορία της, αλλά το πραγματοποιεί με δύο τρόπους: με αγορές και με δάνεια. Χώρες που είναι χρεωμένες πουλούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους μπιρ παρά, για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες τους αδιαφορώντας για το μέλλον. Διεφθαρμένοι πολιτικοί που ενδιαφέρονται μόνο για τη μίζα τους, δεν βάζουν ποτέ το ερώτημα: «Αφού ο ξένος επενδυτής βρίσκει κερδοφόρα μια δημόσια επιχείρηση και την αγοράζει, γιατί να μην την κρατήσουμε εμείς και τα κέρδη της να πάνε για το κοινό καλό;». Αλλά δεν τους νοιάζει αυτό. Τους ενδιαφέρει η ανάπτυξη της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γιατί έτσι πέφτει η αξία της εργατικής δύναμης. Οι Κινέζοι έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις εύφορης γης στην Αφρική, επενδύοντας σε αυτό που λέμε «αρπαγή γης». Και αυτό σημαίνει εξαφάνιση της μικρής αγροτικής παραγωγής που τροφοδοτούσε τις τοπικές κοινωνίες προς όφελος των μονοπωλίων που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.

Και σε αυτή τη βάση επιλέγουν τις καλλιέργειες. Αν τα κτηνοτροφικά προϊόντα ή τα βιοκαύσιμα έχουν μεγαλύτερο κέρδος, άσ’ τον κόσμο να ψοφήσει από την πείνα. Σήμερα σχεδόν ολόκληρη η Αφρική έχει «κινεζοποιηθεί».

Η άλλη μέθοδος είναι ο δανεισμός. Χώρες της Λατινικής Αμερικής που δανείστηκαν από την Κίνα έχουν υποθηκεύσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους. Το Εκουαδόρ, για παράδειγμα, θα αποψιλώσει τρεις χιλιάδες εκτάρια παρθένου τροπικού δάσους, για να εγκατασταθούν εκεί οι κινεζικές πετρελαϊκές εταιρείες, εξοργίζοντας τους ιθαγενείς πληθυσμούς που θα εξοριστούν βιαίως από τη γη τους. Το ίδιο θα γίνει σε Βενεζουέλα, Βραζιλία και Αργεντινή που είχαν υποθηκεύσει τις πρώτες ύλες τους στην Κίνα. Σαμαρείτης δανειστής δεν υπάρχει. Οι Σάιλοκ όλου του κόσμου έχουν ενωθεί.

Υπάρχει ακόμα ένας μύθος για εξαγωγές προϊόντων στην Κίνα. Ακούμε συχνά-πυκνά πως οι Κινέζοι έχουν τρελαθεί με το ελληνικό λάδι και τα κρασιά μας. Και αυτό θα δώσει ώθηση στην οικονομία μας. Αυτό βέβαια είναι ένα χοντρό ψέμα για να καλύψει ένα ακόμα ξεπούλημα μιας ακόμα πλουτοπαραγωγικής πηγής. Αν αρέσουν αυτά τα προϊόντα στους Κινέζους, τότε αυτοί θα αγοράσουν τους ελαιώνες και τους αμπελώνες μας και εμείς θα εισάγουμε ελληνικά προϊόντα από την Κίνα. Υπερβολικό; Στους Κινέζους άρεσαν και τα εκλεκτά γαλλικά κρασιά από τους διάσημους αμπελώνες της νότιας Γαλλίας. Περίπου τα μισά από τα επώνυμα γαλλικά κρασιά βρίσκονται σήμερα στα χέρια των Κινέζων. Οι Γάλλοι μιλούν για πολιτιστική καταστροφή. Αλλά δεν έκαναν τίποτα. Η αδράνεια είναι η καλύτερη βοήθεια για τους άρπαγες.

perkor29@gmail.com

Πόσοι μετανάστες χωράνε σ’ αυτή τη χώρα;

Noumero 11...

Ένα είναι το ερώτημα που ταλανίζει εδώ και χρόνια την ψυχή τoυ ενδόξου έθνους.

Το βασανιστικό αυτό ερώτημα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο γνωστό συμπέρασμα: θα ψηφίσω χρυσή αβγή για να ξεβρομίσει ο τόπος, άσχετα αν στην άνω βλαχοραχούλα δεν κυκλοφορεί ούτε δείγμα μετανάστη. Αλλά είπαμε, στην εποχή του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ενασχόληση με οτιδήποτε ξενίζει τα αλάνθαστα αισθητήρια του έθνους, είναι η νέα καθημερινότητα στα αγιασμένα επαρχιακά καφενεία και τις σικάτες καφετέριες του αστικού χαχανισμού.

Δεν είναι φυσικά η τεθωράκιση της όποιας δημοκρατίας για χάρη της σωτηρίας της οικονομίας. Δεν είναι η επιστρατευμένη νομιμότητα. Δεν είναι πόσοι άνθρωποι χωράνε στα λογιστικά κωλόχαρτα των τεχνοκρατικών μνημονίων, αλλά πόσοι μετανάστες χωράνε εντός των γεωγραφικών συνόρων, κι αν για τις βέρες αθηναίες δημιούλες το θέμα λύνεται με διαμοιρασμό των εναπομείναντων δημόσιων χώρων, για τους πιστοποιημένους Έλληνες με εντατική ναρκοθέτηση του Έβρου, για τον πρωθυπουργό λύνεται με απλά μαθηματικά. Όποιος Κινέζος διαθέτει 250000 ευρώ για την αγορά κάποιου ακινήτου στην Ελλάδα, τότε του παρέχεται χωρίς καμία προϋπόθεση πενταετής βίζα.

Το χάσμα της  νομιμότητας ανάμεσα σε ένα λαθρομετανάστη και έναν επενδυτή ,κοστολογείται  στα 250 ολόκληρα χιλιάρικα. Χρειάστηκαν τρία χρόνια βαρβαρότητας για να πληροφορηθούμε πόσοι τελικά χωράνε στην Ελλάδα. Και είναι πολλά τα εκατομμύρια των φραγκάτων Κινέζων που χωράνε, όπως χωράνε όλοι οι εκατομμυριούχοι δισεκατομμυριούχοι αυτού του κόσμου στη ζεστή ελληνική αγκαλιά.

Τι κι αν είσαι άραβας δικτάτορας, ρώσος μαφιόζος, αλλόθρησκος και  σε βρίζουν όλη μέρα: τα χρήματα σου είναι τα νόμιμα έγγραφα για να εξαγόρασεις όλες τις δόσεις της ελληνοχριστιανικής φιλοξενίας. Τα χρήματα κατάντησαν να είναι η μόνη και μοναδική προϋπόθεση, το trademark του  πολιτισμού, η τελευταία  ελπίδα που απέμεινε στο έθνος.

Τώρα αν θα στηθούν πανηγύρια και χοροί για να υποδεχτούμε τους Κινέζους επενδύτες, δε το γνωρίζω. Ρωτήστε την πολυταξιδεμένη Μ.Τσόκλη. Εχει τεράστια εμπειρία στα δουλικά πανηγύρια υποδοχής και λατρείας.

Τρικομματική απάτη: Επενδύσεις και πολύχρωμα άλογα...

Στέλιος Ελληνιάδης, Δρομος της Αριστερας...

Πράσινα, κόκκινα, μπλε άλογα βλέπουμε στην Ελλάδα και δεν είναι παραίσθηση. Είναι το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία και η ΔΗΜΑΡ που με άρες, μάρες, κουκουνάρες πολιτεύονται.

Που περιμένουν τις αγορές που δεν ανοίγουν, τις επενδύσεις που δεν έρχονται και την ανάπτυξη που δεν φαίνεται πουθενά. Μα, θα έλεγε κανείς, δεν μπορεί, τέσσερα χρόνια τώρα, με μέτρα και μέτρα και πάλι μέτρα, οι πιο ανίκανοι να ήταν, οι πιο ξεπουλημένοι, οι πιο μαλάκες να ήταν, κάτι θα τους έβγαινε καλό, έστω και με το νόμο των πιθανοτήτων. Έλα, όμως, που τίποτα δεν τους βγαίνει και η χώρα πάει ιλιγγιωδώς από καταστροφή σε μεγαλύτερη καταστροφή! Δίνουν κάθε φορά ένα φιλέτο στους τοκογλύφους, π.χ. τον ΟΤΕ, τη Χαλκιδική, την Αγροτική Τράπεζα, το μικρό Καβούρι ή τον δορυφόρο Hellastat, για να πάρουν ένα ακόμα δάνειο, για να σώσουν πρόσκαιρα το τομάρι τους, ελπίζοντας ότι τα μεγάλα αφεντικά δεν θα τους «δώσουν» κάποια στιγμή στο λαό, άχρηστους και στημένους σαν τούρκικα λεμόνια.
Θα μου πεις, στην Κύπρο, κατάργησαν μονοκοπανιά όλο το τραπεζικό σύστημα της χώρας, δηλαδή τη μισή οικονομία του νησιού, ενώ εδώ, τουλάχιστον, τα εκχωρούν όλα με δόσεις. Φαίνεται ότι εδώ, διαλέξανε τον πιο αργό θάνατο, ως καλύτερο, ως πιο ανθρωπιστικό.
Ανοίγω και διαβάζω καθημερινά με μεγάλη προσοχή όλα τα οικονομικά στη φιλομνημονιακή «Καθημερινή». Όλα αρνητικά, όσο κι αν προσπαθούν να τα εξισορροπήσουν με θετικές ενδείξεις και παραδείγματα. Γι’ αυτό, στις τηλεοράσεις, τα φερέφωνά τους αποφεύγουν τη συζήτηση επί της ουσίας όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν αφήνουν κανέναν που αντιστρατεύεται το Μνημόνιο να ολοκληρώσει μια περιεκτική φράση. Βοηθάνε σ’ αυτό και κάποιοι απροετοίμαστοι, συμβιβαστικοί ή αντιεπικοινωνιακοί δικοί μας. Γι’ αυτό, οι εργολάβοι κηδειών του έθνους ρίχνουν από το πρωί ως το βράδυ, στα τηλεπαράθυρα και τα τραπέζια όλα τα μαύρα σκυλιά που γαβγίζουν ασταμάτητα. Για να μην ακουστεί ξεκάθαρα η ωμή αλήθεια. Η αποτυχία των πολιτικών τους και η βύθιση της χώρας σε μια πρωτόγνωρη βαρβαρότητα.
Θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας, μου έλεγε σε μια συζήτηση στο τηλεοπτικό κανάλι Blue Sky, ο ευρωβουλευτής Δημήτρης Παπανικολάου, πρώην πρόεδρος της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, αναφέροντας ως παραδείγματα την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά και τον τομέα των επικοινωνιών μετά τις ιδιωτικοποιήσεις. Ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν πριν από την κρίση και συνέβαλαν κι αυτές στην ανεργία ανεξαρτήτως οικονομικού αποτελέσματος. Η Cosco που φαίνεται ότι λειτουργεί κερδοφόρα για τους Κινέζους δεν μείωσε καθόλου την τρομακτική ανεργία στον Πειραιά και στον τομέα της τηλεφωνίας το σύνολο των εργαζομένων μειώθηκε από 30.000 την εποχή της μονοκρατορίας του κρατικού ΟΤΕ σε 18.500 στην εποχή του γερμανόκτητου ΟΤΕ και των πολυεθνικών Vodafone και WIND. Οι ξένοι κερδίζουν και οι Έλληνες μένουν άνεργοι. Αυτό είναι το επενδυτικό μοντέλο Χατζηδάκη-Στουρνάρα. Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή!

Το μεγαλύτερο εθνικό ψέμα
Για να αποκατασταθεί η εργασία στην Ελλάδα μέσω ξένων επενδύσεων, με 1.500.000 άνεργους επισήμως, πρέπει να δημιουργηθούν επιχειρήσεις που μόνο οικονομολόγοι επιστημονικής φαντασίας μπορούν να ιδρύσουν! Μόνο για να βρουν εργασία οι σημερινοί άνεργοι, και όχι κι αυτοί που προστίθενται κάθε μέρα που περνάει (1.200 νέοι άνεργοι κάθε μέρα, τον Μάρτιο), με την Ελλάδα στην πρώτη θέση πανευρωπαϊκά με 26% ανεργία, πολύ χειρότερα από τις πάμπτωχες Ρουμανία και Βουλγαρία, χρειάζονται 1.500 νέες υγιείς επιχειρήσεις με προσωπικό 1.000 εργαζομένων η κάθε μία!!! Πρόκειται για το μεγαλύτερο εθνικό ψέμα όλων των εποχών! Ούτε στις καλύτερες φάσεις ανάπτυξης σε διεθνές και τοπικό επίπεδο, δεν υπήρξαν τόσες μεγάλες εταιρίες στην Ελλάδα και μάλιστα ακμάζουσες! Αλλά και σε καμία χώρα στον κόσμο, ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις σε μία οικονομία που βρίσκεται σε αντιαναπτυξιακή φάση, με συνεχή βαθιά ύφεση. Ειδικά τώρα, που οι επενδύσεις διεθνώς έχουν συρρικνωθεί και όσες γίνονται στοχεύουν χώρες με οικονομίες με θετικό πρόσημο, με υποδομές και μεγάλες εσωτερικές αγορές (Κίνα, Βραζιλία κ.ά.) ή μεγάλα εξωτερικά δίκτυα (Σιγκαπούρη κ.ά.). Ποιος να επενδύσει στην Ελλάδα και γιατί;
Η Russell Investments, μία από τις μεγαλύτερες επενδυτικές εταιρίες στον κόσμο, με έδρα τις ΗΠΑ και κεφάλαια 2,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (!), ανακοίνωσε με μία δεκασέλιδη ανάλυση ότι υποβαθμίζει την Ελλάδα από αναπτυγμένη χώρα σε αναπτυσσόμενη, δηλαδή από ευρωπαϊκή σε αφρικανική.
Σαν συνέπεια, η εταιρία άλλαξε την πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς την ως χώρα «υψηλού επενδυτικού κινδύνου». Παρά τις διάφορες ενισχύσεις και τις προσπάθειες να εμποδιστεί μια ακαριαία χρεοκοπία της Ελλάδας, γράφει η εφημερίδα The Telegraph (2 Μαρτίου, 2013), «όλες οι ευκαιρίες στην ελληνική οικονομία έχουν γίνει απολύτως πιο επικίνδυνες για τους παγκόσμιους επενδυτές... Η μεθοδολογία της Russell Investments απαιτεί οι αναπτυγμένες αγορές να έχουν τους μικρότερους κινδύνους και τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα για να συναλλαχθεί κανείς». Πρέπει δε να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που υποβιβάζεται από τη Russell Investments!
Για κάθε εταιρία που εκδηλώνει ενδιαφέρον για ένα φιλέτο, δύο ή περισσότερες εταιρίες που είναι εγκαταστημένες στην Ελλάδα τα μαζεύουν και φεύγουν. Τις τελευταίες μέρες, ανακοινώθηκε ότι η ΑΓΕΤ Ηρακλής κλείνει το εργοστάσιό της στη Χαλκίδα και η Michelin μεταναστεύει.
Έτσι, στην Ελλάδα, απομένουν να επενδύσουν τα πιο αρπαχτικά και τυχοδιωκτικά κεφάλαια, με τους χειρότερους όρους, σαν τους Άραβες που έβαλαν στο μάτι τα νησάκια μας και τα κοράκια που έτρεξαν ν’ αρπάξουν το λαχταριστό δασικό και παραθαλάσσιο κομμάτι της Κασσιόπης, στην Κέρκυρα, έναντι λίγων εκατομμυρίων ευρώ, όπως και οι Καναδοί χρυσοθήρες που με 13 εκατ. ευρώ απόκτησαν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα στη Χαλκιδική.

Ψάχνουν για λαμόγια και για κορόιδα
Επίσης, ένας άλλος λόγος που θα εμποδίσει κάθε κανονική επένδυση στην Ελλάδα είναι η πρόσφατη εμπειρία πολλών επενδυτών που έχασαν ξαφνικά και άθελά τους τα κεφάλαιά τους με τα «κουρέματα» που συμφώνησε η μνημονιακή συγκυβέρνηση με τους Ευρωπαίους τοκογλύφους. Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται πολλοί Έλληνες ομογενείς που από συμφέρον ή πατριωτισμό αγόρασαν ομολόγα του ελληνικού Δημοσίου. Χωρίς να έχουν καμία ευθύνη για την ελληνική πραγματικότητα, άμεση και έμμεση, έχασαν τις αποταμιεύσεις που έκαναν δουλεύοντας μια ολόκληρη ζωή στη Γερμανία ή την Αμερική. Τους ληστέψανε σε μια νύχτα και τους φτύσανε. Το λάθος τους: επενδύσανε στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Καραμανλή, του Μπόμπολα, του Σάλα και του Ψυχάρη.
Ξαφνικά ανακοίνωσαν ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που προβάλονταν σαν πανάκεια μέχρι χτες, δεν επιδοτούνται πλέον και οι τιμές για την αγορά της ενέργειας που παράγουν θα μειωθούν. Οι ίδιοι εξήγγειλαν πανηγυρικά τη συγχώνευση της Εθνικής Τράπεζας με τη Eurobank ως εθνικά αναγκαία και συμφέρουσα και τώρα λουφάζουν μπροστά στο φιάσκο, καθώς οι μετοχές των τραπεζών συνεχίζουν να κατακρημνίζονται λεπτό προς λεπτό! Η αξία της άλλοτε κραταιάς Εθνικής Τράπεζας, που ήταν πυλώνας της εθνικής οικονομίας, εκμηδενίζεται, με τη μετοχή της από τα 40 ευρώ το 2007, στα 5 ευρώ πριν από δύο χρόνια και στα 47 λεπτά προχτές, στα 17 ίσως την άλλη βδομάδα, πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν! Ήδη ασφαλιστικά ταμεία που έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά σε μετοχές της Εθνικής χάνουν τα κεφάλαιά τους, δηλαδή τις αποταμιεύσεις από τις εισφορές των εργαζομένων σπρώχνοντας ακόμα πιο βαθιά στο βάραθρο τις συντάξεις. Στα ίδια χάλια όλες οι ελληνικές τράπεζες. Κίνδυνος-θάνατος για τους μετόχους, τους καταθέτες, τα ασφαλιστικά ταμεία!
Η μία καταστροφή μετά την άλλη κι αυτοί ψευδολογούν για τις αναμενόμενες επενδύσεις, την ώρα που οι υπαρκτές επενδύσεις γίνονται καπνός!
Δηλαδή, πρόκειται για εγκληματίες, για απατεώνες ολκής, με τον ύψιστο βαθμό αναξιοπιστίας!
Με όλα τα δεδομένα γνωστά, ποιος σώφρων επιχειρηματίας, επενδυτής ή καταθέτης θα φέρει τα κεφάλαιά του στην Ελλάδα; Οι μόνοι που μπορεί να επενδύσουν θα είναι αυτοί που θέλουν να υφαρπάξουν τον εθνικό και δημόσιο πλούτο έναντι εξευτελιστικών τιμημάτων ή με καθεστώς δουλείας και υποτέλειας. Όπως και στην Κύπρο. Είναι τυχαίο ότι η αφρικανοποίηση της Κύπρου συντελέσθηκε με μία αστραπιαία ενέργεια, πρωτοφανή στα ευρωπαϊκά χρονικά αφού παραβιάζει τη βασική αρχή της προστασίας των καταθέσεων, ακριβώς τη μέρα που οι Ισραηλινοί ανακοίνωναν την πρώτη εξόρυξη στο γειτονικό με τα κυπριακά θαλάσσιο «οικόπεδο» Ταμάρ; Η τσακισμένη Κύπρος έχασε κάθε διαπραγματευτική ισχύ. Είναι φτωχή, χρωστάει τα μαλλιά της κεφαλής της και οι πελάτες της παραμονεύουν έξω από τις πόρτες των -λεηλατημένων από τους Ευρωπαίους- τραπεζών να μετακινήσουν ό,τι έχει απομείνει από τα κουρσεμένα κεφάλαιά τους σε πιο ασφαλή καταφύγια. Όπως και η Ελλάδα, η Κύπρος διοικείται από ανίκανους και κλεφτρόνια κατωτάτης υποστάθμης.
Στην Ελλάδα, αποφάσισαν να διαλύσουν μια ολόκληρη οικονομία με πρόσχημα την ανοικοδόμησή της σε νέα πιο παραγωγική βάση. Ψεύτες, απατεώνες, ληστές! Ο ισχυρισμός τους δεν περιέχει κανένα ίχνος αλήθειας. Είναι παραπλανητικός, καθησυχαστικός, δολοφονικός. Θυμίζει τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, την Αυστρία και την Πολωνία, όπου έστελναν τους έγκλειστους, οι οποίοι κανένα έγκλημα δεν είχαν διαπράξει ούτε καν είχαν κατηγορηθεί για κάποιο έγκλημα, στους θαλάμους αερίων λέγοντάς τους ότι τους πάνε για ντους!!!

Στέλιος Ελληνιάδης

Υ.Γ. Μέσα σε λίγους μήνες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 70 και 50 χρόνων οι νεαροί «τρομοκράτες» των Πυρήνων της Φωτιάς και του Επαναστατικού Αγώνα που δεν σκότωσαν ούτε λήστεψαν κανένα επενδυτή. Η δίκη 24 ατόμων που κατηγορούνται για τις μετοχές-φούσκες του Χρηματιστηρίου Αθηνών το καλοκαίρι του 1999, αρχίζει τη Δευτέρα, 15 Απριλίου! Για να φτάσει στο 5ο Τριμελές Εφετείο η υπόθεση για τα λαμόγια που «εξαπάτησαν εκατοντάδες χιλιάδες επενδυτές» (Καθημερινή, 10 Απρ. 2013) έκλεισαν χιλιάδες σπίτια και οδήγησαν στην αυτοκτονία ποιος ξέρει πόσους απελπισμένους ανθρώπους, πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια!!! Η θεά Δίκη έχει προ πολλού αποχωρήσει από την Ελλάδα.
Υ.Γ. 2 Με τη συνολική χρηματιστηριακή αξία της αγοράς στo απόλυτα χαμηλό των 33 δισ., οι μετοχές των εισηγμένων εταιριών στο Χρηματιστήριο περιέρχονται σταδιακά στα χέρια των ξένων. Ήδη, οι ξένοι επενδυτές ελέγχουν το 53,2% της αξίας των μετοχών, ποσοστό που αυξάνεται μέρα με τη μέρα! Η Ελλάδα, πολύ σύντομα θα είναι μία χώρα χωρίς δημόσια και ιδιωτική περιουσία, αφού θα έχει όλη ξεπουληθεί! Από τους πολιτικούς που είναι ήδη υπάλληλοι των δανειστών και των επενδυτών.
Η μόνη λύση: επιστροφή στο 1821, ακόμα και χωρίς τον Υψηλάντη και τον Κολοκοτρώνη!

Αυτές οι «καταραμένες» επενδύσεις...

Της Ζέζας Ζήκου, απο την Καθημερινη...

Στην Ελλάδα τα πάντα καταρρέουν. Επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία καλπάζει, δεν κινείται τίποτε – εκτός από το θρίλερ των επενδύσεων που πήρε διαστάσεις λόγω Ολάντ. Ο Γάλλος πρόεδρος μας διαβεβαίωσε ότι ήρθε για επενδύσεις στην Ελλάδα και όχι για να πουλήσει όπλα! «Ηρθα να κινητοποιήσω τις γαλλικές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην Ελλάδα, συμφέρει και αυτούς και τη χώρα», δήλωσε. Ο κ. Ολάντ αναφέρθηκε σε τομείς που θα υπάρξει συνεργασία, όπως στη δημόσια διοίκηση, στην υγεία, στον τουρισμό, στο φορολογικό, στο κτηματολόγιο, στην ενέργεια, στο νερό, στους σιδηροδρόμους, και προανήγγειλε ότι οι γαλλικές επιχειρήσεις θα συμμετάσχουν με κάθε διαφάνεια σε όλους τους διαγωνισμούς για τις αποκρατικοποιήσεις!
Και με τους συνήθεις γαλλικούς λεκτικούς λεονταρισμούς, έσπευσε να παροτρύνει τον Αντώνη Σαμαρά στο επίμαχο θέμα της ΑΟΖ, λέγοντας «είμαι παρών» στο «τραπέζι της ενέργειας». «Τα κοιτάσματα πρέπει πρώτα να βρεθούν και στη συνέχεια να τύχουν εκμετάλλευσης, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας και το διεθνές δίκαιο. Αν η Γαλλία μπορέσει να συμμετάσχει στην εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων, θα το πράξει», είπε ο Γάλλος πρόεδρος.
Από τη φιλία που επιδιώκει με τη χώρα μας ο Φρανσουά Ολάντ, φαίνεται να προσπαθεί να αλλάξει την ισορροπία των εξαρτήσεων της χώρας. Πράγματι φαίνεται να υπάρχει αξιόλογος ενεργειακός πλούτος στον ελλαδικό χώρο. Οι ενεργειακοί πόροι μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά κομμάτια της ελληνικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Προφανώς κάθε χώρα οφείλει να αναπτύσσει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να διευρύνει τα γεωπολιτικά ερείσματά της. Ωστόσο, όταν προκληθεί ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία εις βάρος μας, θα προστρέξει η Γαλλία; Προφανώς ΟΧΙ.
Αρκούντως τολμηρή ήταν η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά σχετικά με την ΑΟΖ για την εκμετάλλευση των φυσικών κοιτασμάτων: «Είναι δικαίωμά μας να ανακηρύξουμε την ΑΟΖ, δικαίωμα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και θα το πράξουμε όταν πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Μαζί με την Κύπρο θα παίξουμε σημαντικό ρόλο στην προμήθεια υδρογονανθράκων στην Ευρώπη»· και πρόσθεσε ότι σε 15 ημέρες θα μεταβεί στην Τουρκία, συνοδευόμενος από πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Τρέμε, Ερντογάν...
Ο κεντρικός στόχος του Σαμαρά είναι η ανακήρυξη της ΑΟΖ και η χρησιμοποίησή της ως ατμομηχανής για την αποπληρωμή του χρέους και την ανάπτυξη. «Μόλις μπήκε η Κύπρος στην Ευρώπη, ανακήρυξε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και σήμερα μοιράζει συμβόλαια έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων, έχει γίνει το επίκεντρο του επενδυτικού ενδιαφέροντος και σπεύδουν να την προσεγγίσουν πολύ ισχυρά κράτη». Και ερωτά: «Θα μπορούσαμε εμείς να προχωρήσουμε, αν απομονωνόμασταν από την Ευρώπη ή αν μας έβγαζαν από την Ευρώπη;». Ok...
Κατά τα λοιπά, αξίζει να υπενθυμίσω τον Τζόζεφ Στίγκλιτζ, που έχει υπηρετήσει τους σύγχρονους δεσμοφύλακες του χρέους, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οταν έλαβε το βραβείο Νομπέλ για την Οικονομία, είχε αποκαλύψει στον δημοσιογράφο Γκρεγκ Πάλαστ της βρετανικής εφημερίδας Observer το πώς γεμίζουν σήμερα οι σύγχρονες φυλακές του χρέους με ολόκληρους λαούς. «Αναλύουμε ξεχωριστά την οικονομία κάθε χρεωμένης χώρας», έλεγε τότε ο Στίγκλιτζ. «Και παραδίδουμε σε κάθε υπουργό ένα πανομοιότυπο πρόγραμμα που αποτελείται από τέσσερα στάδια».
Πρώτο στάδιο: οι ιδιωτικοποιήσεις. Ή, ακριβέστερα, το «λάδωμα». Γιατί οι ηγέτες αυτών των χωρών ξεπουλούσαν πρόθυμα τις δημόσιες υπηρεσίες των χωρών τους!
Δεύτερο στάδιο: η απελευθέρωση στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Θεωρητικά, η απελευθέρωση επιτρέπει την εισροή και την εκροή κεφαλαίων. Στην πράξη, όμως, τα κεφάλαια έφευγαν μόνο έξω. Εμπαιναν για κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και έφευγαν στον πρώτο κίνδυνο. Υστερα οι χώρες τα «καλόπιαναν» για να επιστρέψουν με αστρονομικά επιτόκια, που συνέτριβαν τις οικονομίες τους και τα δημόσια ταμεία τους.
Τρίτο στάδιο: η προσαρμογή στις αγοραίες τιμές. Ενας ευφημισμός για αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων, του νερού και του φυσικού αερίου. «Οι ταραχές που ακολουθούσαν ήταν μια επώδυνη φυσική συνέπεια», συνεχίζει ο Στίγκλιτζ.
Τέταρτο στάδιο: το «άνοιγμα» της οικονομίας. Ο Στίγκλιτζ το παραλληλίζει με τους πολέμους του οπίου. Οι ισχυρές χώρες υποχρέωναν τις ασθενέστερες να ανοίξουν τα σύνορά τους στα προϊόντα τους, ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τις δικές τους αγορές από τα προϊόντα των ασθενεστέρων.

Πρότυπο ανάπτυξης; «Βου- Βου- Βούλγαροι»...

του Διονυση Ελευθερατου, απο το Αριστερο Βημα...

Τα παραμύθια για τις επενδύσεις μεταξύ Σαμαρά, Μέργου, Κρεμαστινού, αλλά και ενός ενημερωτικού σημειώματος του Υπουργείου Εξωτερικών
(Δημοσιεύθηκε στο «Πριν», την Κυριακή 17 Φερβρουαρίου 2013)

Εάν οι κυβερνώντες και τα ε-ΜΜΕ- τικά «παπαγαλάκια» τους ήταν γιατροί, θα είχαν μονιμοποιήσει μια απέριττη συμβουλή: «Ψήνεσαι» στον πυρετό; Σπάσε το θερμόμετρο. Έχεις υψηλή πίεση; Σπάσε το πιεσόμετρο. Μόνο πάψε να «μας τη σπας»... Ανάλογη «λογική» διέπει τα απίστευτα «ηθικά διδάγματα» των ημερών: προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε το δόγμα που θεωρεί «εθνική ντροπή» το ταξίδι των εγχώριων εικόνων της εξαθλίωσης ανά τον κόσμο κι όχι την ίδια την απόγνωση όσων περιμένουν επί ώρες σε ουρά για τρία ραπανάκια, μας χτύπησε κατακέφαλα ο Σαμαράς: στο 30% η ανεργία; Θα... πατάξομεν όσους «διώχνουν επενδύσεις» κλείνοντας δρόμους, διαδηλώνοντας, απεργώντας. Δεν υπάρχουν εν προκειμένω θερμόμετρα και πιεσόμετρα, άρα θα σπάσουμε τα κεφάλια όσων έχουν τον «επενδυτοδιώχτη».

Ας αρχίσουμε λοιπόν να φτύνουμε ο ένας τον άλλον. Όλοι, όμως. Οι (συχνά ή σποραδικά) κινητοποιούμενοι, αλλά και οι αδρανείς που δεν έχουν επιστρατεύσει ακόμη επαρκή, αντίστοιχο των περιστάσεων, «κοινωνικό αυτοματισμό». Ας το ομολογήσουμε. Εμείς κάναμε τους μισθούς χαρτζιλίκια. Εμείς αποφασίσαμε την απονέκρωση των δημόσιων επενδύσεων. Εμείς βάζουμε λουκέτα, αφού προηγουμένως βγάζουμε δια της βίας από τα μαγαζιά τα πλήθη που διερωτώνται πώς να ξοδέψουν το άφθονο περίσσευμά τους. Ολοκληρώνοντας την αποστολή μας, τώρα διαγωνιζόμαστε για το ποιος θα διώξει περισσότερους επιχειρηματίες. Κατά προτίμηση ξένους, από αυτούς που εγγυώνται οικονομική αναθέρμανση. Να, όπως ο Λιβανέζος Σάφα των «αναγεννημένων» Ναυπηγείων Σκαραμαγκά...

Επί τέσσερα χρόνια, η ελληνική κοινωνία υποτίθεται ότι απωθείται στη Σκύλλα για να αποφύγει τη Χάρυβδη. Μας έχουν κατασπαράξει αμφότερες. Δεν συγκαλύπτεται, πλέον, η σαθρότητα του ισχυρισμού πως η μισθολογική καταβαράθρωση θα ενίσχυε την απασχόληση. Επειδή είναι παταγώδης η διάψευση του προαναφερθέντος άθλιου φληναφήματος, μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε την τόνωση της... διεθνούς εκδοχής του. Διότι όσα συμβαίνουν εδώ είναι οδυνηρά βιώματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, αλλά τα έξω «σηκώνουν» κάμποσο θόλωμα.

Το έχουμε άλλωστε ακούσει ήδη: « Η ανεργία θα χτυπηθεί όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών (σ. σ. που προβλέπουν ή συνεπάγονται νέες απολύσεις!) και φορολογικών κινήτρων, ώστε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις. Όπως στη Βουλγαρία. Εκεί άλλωστε η Ελλάδα είναι η τρίτη, σε επενδύσεις, χώρα». Αυτό το τελευταίο, βεβαίως, στην πραγματικότητα υπογραμμίζει πόσο λίγες είναι οι ξένες επενδύσεις στη Βουλγαρία, της οποίας οι αρχές δυσκολεύονται να κρύψουν την απογοήτευσή τους! Αλλά τι περιμένεις...

Ποιοι ενσαρκώνουν, λοιπόν, το ενδεδειγμένο... πρότυπό μας; «Βου- Βου- Βούλγαροι»!! Οι ιεροκήρυκες των Μνημονίων ηχητικά θυμίζουν τους «σκληροπυρηνικούς» οπαδούς των αθλητικών ομάδων της Νότιας Ελλάδας, όταν θέλουν να πικάρουν τους «ομολόγους» των συλλόγων της Θεσσαλονίκης. Το «βουλγαρικό μοντέλο» είχε την τιμητική του από την προεκλογική περίοδο. Ακριβώς τότε, στις 4 Μαΐου 2012, ένα σημείωμα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών (Β2 Διεύθυνση Οικονομικών Σχέσεων), ανέφερε για τη Βουλγαρία όσα ήδη γνώριζαν εκείνοι που δεν εναποθέτουν την ενημέρωσή τους στα χλωροφόρμια των βραδινών δελτίων: «Συνεχίστηκε και το 2011 η φθίνουσα πορεία των τελευταίων ετών, με πτώση των καθαρών άμεσων ξένων επενδύσεων της τάξης του 40%, έναντι του 2010». Συγκεκριμένα: Από 9 δισ. ευρώ το 2007, σε 1,06 ευρώ το 2011. Αυτά τόνιζε το σημείωμα του Υπουργείου Εξωτερικών. Το επιλέξαμε ανάμεσα σε πολλές πηγές, ελπίζοντας ότι δεν θα βρεθεί... φωστήρας να μας πει πως πρόκειται για «χαλκεύματα αριστερών»...

Μήπως, τουλάχιστον, αντέχουν οι επενδύσεις σε γη; Όχι. Να τι έγραφε η «Ημερησία», στις 5 Νοεμβρίου 2012: «Βουτιά της τάξης του 60% σημειώνει η επενδυτική δραστηριότητα στον χώρο του real estate της Βουλγαρίας, από τις αρχές του έτους κι εντεύθεν, έναντι της αντίστοιχης περιόδου πέρσι». Επίσης: «Η κίνηση που καταγράφεται οφείλεται κατά τεκμήριο σε αγορές από ντόπιους ή επενδυτικά ταμεία της χώρας, που πωλούν ακίνητά τους, με σκοπό να αγοράσουν κάποια άλλα. Αντίθετα οι ροές κεφαλαίων από το εξωτερικό είναι ελάχιστες».

Μάλιστα. Όλα αυτά στη χώρα φορολογική- Εδέμ. Χώρα του κατώτατου μισθού των 158,5 ευρώ και του τραγικού βιοτικού επιπέδου, όπως μαρτυρούν τα πρόσφατα (Ιανουάριος 2013) στοιχεία της έρευνας, την οποία διενήργησαν το Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών και η Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Εργατικών Συνδικάτων: Οκτώ στους δέκα ζουν υπό συνθήκες φτώχειας, το 45% των νοικοκυριών διαθέτει τα μισά χρήματα από όσα απαιτούνται για αξιοπρεπή διαβίωση...

Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος σημειώματος η αναφορά στις πραγματικές παραμέτρους που κρίνουν την ποσότητα, την προέλευση και τον τύπο των επενδύσεων σε μία χώρα. Προς το παρόν, ας συγκρατήσουμε πως η εξωφρενική νουθεσία να γίνουμε κάτι σαν Βουλγαρία είναι και απύθμενα απατηλή, σε ό,τι αφορά τα υποσχόμενα «αντίτιμα».

Η «γραμμή» αυτή, βεβαίως, δεν εκπορεύεται μόνο από στόματα διάφορων Μέργων. «Δυστυχώς, όπως έχει πει Ράιχενμπαχ, για να αρχίσουμε να ανακάμπτουμε θα πρέπει πρώτα να φθάσουμε στον πάτο- άλλη λύση δεν υπάρχει». Τάδε έφη μεσοβδόμαδα, σε τηλεοπτική εκπομπή, ένας κύριος – πραγματικός Μέργος σε «πολλαπλασιαστή». Όχι, δεν ήταν κανένας στενός συνεργάτης του Στουρνάρα, ούτε στέλεχος τράπεζας. Ο... Δ. Κρεμαστινός ήταν, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά, ξεχάσαμε... Θα σώσει την τιμή της Κεντροαριστεράς η ΔΗΜΑΡ, συνεχίζοντας να θέτει στο κυβερνητικό (Μ)έργο «αστερίσκους», που μοιάζουν πλέον με κουδούνια κρεμασμένα στη μύτη της...

Ο πετυχημένος κ. Μυτιληναίος...

Cogito ergo sum...

Σε δημοσίευμά της στους Financial Times, με τίτλο "Greek industry looks beyond the crisis (Η ελληνική βιομηχανία βλέπει πέρα από την κρίση)", η δημοσιογράφος Κάριν Χόουπ ασχολείται με τον Όμιλο Μυτιληναίου και συνομιλεί με τον πρόεδρο του Ομίλου. Τα όσα είπε στην Κάριν Χόουπ ο Ευάγγελος Μυτιληναίος είναι εξόχως αποκαλυπτικά και αξίζει να σταχυολογήσουμε μερικά απ' αυτά:

"Ο Όμιλος είναι ακόμη κερδοφόρος, με τζίρο που αναμένεται να φτάσει το 1,5 δισ. εφέτος (...) Αν δεν υπήρχε αυτή η κρίση, θα είχαμε ανάπτυξη πολλών εκατομμυρίων ευρώ, μέσα από μεγάλες επενδύσεις στην ενέργεια. Θα είχαμε συμμετάσχει στις τουρκικές ιδιωτικοποιήσεις των εργοστασίων παραγωγής ενέργειας και θα είχαμε χτίσει μια βάση εκεί"

Η δημοσιογράφος σημειώνει ότι ο Όμιλος Μυτιληναίου απέκτησε την Αλουμίνιον της Ελλάδος (την μόνη εταιρεία επεξεργασίας αλουμίνας στην Ελλάδα) και την ΜΕΤΚΑ (τεχνική εταιρεία ειδικευμένη στην κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ενέργειας) και ο Ευάγγελος Μυτιληναίος παρατηρεί γι' αυτό το επενδυτικό πρόγραμμα ύψους ενός δισεκατομμυρίου: "Ολοκληρώσαμε το επενδυτικό πρόγραμμα με εσωτερική ταμειακή ροή και καλύψαμε τα χρέη μας με τα αυξημένα έσοδα".

Η Κάριν Χόουπ συμπληρώνει ότι, παρά την άσχημη οικονομική κατάσταση, "ο κ. Μυτιληναίος κοιτάζει στο μέλλον. Βλέπει το φυσικό αέριο ως ελπιδοφόρα επιχείρηση, αφ' ότου ο Όμιλος συνεργάστηκε με την Motor Oil ώστε να ανοίξει η αγορά αερίου στον ανταγωνισμό". Στόχος τής συνεργασίας των δυο εταιρειών είναι να "κοντράρουν" την ρωσική Cazprom και την αζερική Socar στην επικείμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, η οποία εκτιμάται ότι θα κλείσει στο ένα δισ. ευρώ περίπου. Σχολιάζοντας αυτές τις επενδύσεις, ο Ευάγγελος Μυτιληναίος κλείνει την συνέντευξή του ως εξής: "Θα υπάρξει ένα τέλος σ' αυτή την κρίση αργά ή γρήγορα και ο Όμιλός μας πρέπει να τοποθετηθεί σωστά για την επόμενη μέρα".

Αυτά λέει μέσες-άκρες το δημοσίευμα των Financial Times και τα συμπεράσματα που προκύπτουν απ' αυτό είναι πολλά και ενδιαφέροντα. Σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης, όπου το κοινωνικό κράτος κατεδαφίζεται και το εργατικό δυναμικό μετατρέπεται σε πολτοποιημένη μάζα, ο Μυτιληναίος ολοκληρώνει "με εσωτερική ταμειακή ροή" επενδυτικό πρόγραμμα ενός δισεκατομμυρίου και, παράλληλα, τακιμιάζει με την Motor Oil προκειμένου να βρεθεί άλλο ένα δισεκατομμύριο για την αγορά τής ΔΕΠΑ. Ταυτόχρονα, μέσα σε συνθήκες εντεινόμενης κρίσης, ο Όμιλος αυξάνει τον τζίρο του και καταγράφει κατακόρυφη αύξηση των κερδών του (46,1 εκατομμύρια κατά τους πρώτους 9 μήνες εφέτος έναντι 11,6 εκατομμυρίων πέρυσι, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα).

Είναι σαφές ότι τα μεγάλα μονοπώλια βρίσκουν τρόπους να λύνουν τα προβλήματα που τους δημιουργεί η καπιταλιστική κρίση. Κάτι η κάθετη πτώση των μισθών που δίνουν στους εργαζόμενους, κάτι το παραπέρα ξεζούμισμα αυτών των εργαζομένων με την κατάλυση των ωραρίων, των υπερωριών, των διαφόρων παροχών κλπ, κάτι οι νόμιμες φοροαπαλλαγές, κάτι η μείωση της φορολόγησής τους, κάτι τα "φιλέτα" τής δημόσιας περιουσίας που αποκτούν κοψοχρονιά, κάτι οι επιδοτήσεις τύπου ΕΣΠΑ κλπ, κάτι τό 'να και κάτι τ' άλλο, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης αλλά πιάνουν και θέση "για την επόμενη μέρα".

Τελειώνοντας, ας διατυπώσω κι εγώ ένα ερώτημα το οποίο είναι καταδικασμένο να μείνει αναπάντητο, αν και υποψιάζομαι ότι η απάντησή του δεν είναι δύσκολη: Από τις επιχειρηματικές επιτυχίες τού Ομίλου Μυτιληναίου, τόσο ίσαμε σήμερα όσο και στο μέλλον, τί έχει κερδίσει ή τί πρόκειται να κερδίσει ο πολίτης τούτης της χώρας;


Μόνο μην ακούσω ως απάντηση αυτό που μου σπάει τα νεύρα όποτε το ακούω: "νέες θέσεις εργασίας". Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παπαριά. Δείτε μια μαγική εικόνα: αν μια επιχείρηση έχει 100 εργαζόμενους με μισθό 800 ευρώ για 8ωρη πλήρη εργασία, μπορεί να αυξήσει κατά 50% τις θέσεις εργασίας που διατηρεί προσλαμβάνοντας άλλους 50, άσχετα αν τους βάλει όλους να δουλεύουν 4ωρο για 300 ευρώ.

Ολοκιάδα!...

Cogito ergo sum...

Πριν κάμποσα χρόνια, ένας φιλαράκος άνοιξε συνοικιακό μαγαζάκι με εσώρρουχα, κάλτσες κλπ. Βέβαια, σήμερα ούτε εκείνος παραμένει "φιλαράκος" ούτε το μαγαζάκι με τα εσώρρουχα και τις κάλτσες υπάρχει αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Συμπτωματικά, δίπλα σ' εκείνο το μαγαζάκι βρισκόταν τότε η αφετηρία τού ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας, οπότε θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι το μαγαζάκι ήταν "πέρασμα", όπως λένε οι έμποροι.

Κάποια μέρα, λοιπόν, αργά το μεσημέρι, άνοιξε η πόρτα του μαγαζιού και μπήκε τύπος μαυριδερός, σγουρομάλλης, με μουστάκα τρεις πήχες και κοίταξε γύρω τα ράφια. "Κουμπάρε", είπε με την χαρακτηριστική προφορά των τσιγγάνων, "έχεις τίποτε παλιά να τα πάρω ολοκιάδα;". Ο φιλαράκος, καινούργιος στο επάγγελμα, δεν κατάλαβε. "Κύριε", πετάχτηκα, "το μαγαζί είναι καινούργιο, δεν έχει στοκ για την λαϊκή". Ο τσιγγάνος δεν έδειξε απογοητευμένος. "Δεν πειράζει και με το μπαρδόν", συνέχισε, "εγώ περνάω συνέχεια από 'δω, οπότε θα ξαναπεράσω κι άμα είναι για ολοκιάδα, μου λέτε".

Ας πούμε ότι το παραπάνω στιγμιότυπο είναι η εισαγωγή τού σημερινού κειμένου. Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα.

Το είδατε το σχέδιο νόμου με τίτλο "Διαμόρφωση φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδωτικές επενδύσεις", το οποίο έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο για...δημόσια διαβούλευση; Βάζω στοίχημα πως όχι, γι' αυτό και σας δίνω τον διασύνδεσμο, προκειμένου να το απολαύσετε και -γιατί όχι;- να λάβετε μέρος στην διαβούλευση. Όμως, επειδή εγώ έκανα τον κόπο και το διάβασα, επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα απόσπασμα:

"Για την πραγματοποίηση στρατηγικών επενδύσεων δύναται με προεδρικό διάταγμα κατόπιν υποβολής κοινής πρότασης του Υπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και δικτύων, και Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, να καθορίζονται, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, οι ειδικοί όροι ανάδειξης και προστασίας αρχαιοτήτων και άλλων μνημείων που ενδεχομένως να εντοπίστηκαν κατά την υλοποίηση της επένδυσης ή να υφίσταντο πριν την έναρξη της. Μετά από την έκδοση του ανωτέρω προεδρικού διατάγματος της παρούσης παραγράφου δεν απαιτείται η έκδοση άλλης απόφασης από υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού" (άρθρο 9, παράγραφος 2).

Τέλειο; Καλά, ε; η ευρηματικότητα των κυβερνώντων δεν παίζεται προκειμένου να στήσουν κώλο στο κεφάλαιο. Δεν υπάρχει, λέμε! Προσέξτε:

Θες να φτιάξεις έναν στάβλο στο χωριό σου και λες "ρε πούστη μου, θα το παίξω νόμιμος". Βγάζεις τις άδειές σου (σαν μαλάκας, καθ' ότι μόνον οι μαλάκες είναι νόμιμοι) και πας να σκάψεις για θεμέλια. Πρώτη σου δουλειά, ως οφείλεις, ειδοποιείς την αρχαιολογική υπηρεσία. Τώρα, αν έχεις την ατυχία κι εκεί που σκάβεις βρεθεί κανένα κιούπι, την έκατσες την βάρκα.Θα σε περιλάβουν οι αρχαιολόγοι και χέσε ψηλά κι αγνάντευε...

Καλά να πάθεις, κύριε! Στάβλο δεν ήθελες να φτιάξεις; Ας έφτιαχνες εργοστάσιο! Αν έφτιαχνες εργοστάσιο, θα γλίτωνες από την αρχαιολογική υπηρεσία, παπάρα! Είδες τι προβλέπει το νομοσχέδιο; Αν κατά την "πραγματοποίηση επενδύσεων" βρεθούν αρχαία, οι υπουργοί μας παίρνουν απόφαση για το τι θα κάνεις και γράφουν την αρχαιολογική υπηρεσία στ' αρχίδια τους. Κι όχι μόνον αυτό, πρόσεξε: αν βγει υπουργική απόφαση, κανένας αρχαιολόγος δεν έχει δικαίωμα να μπει στην μέση και να σου δημιουργήσει πρόβλημα.

Κατάλαβες, λεβέντη μου; Έτσι κι αρχίσει να χτίζει οποισδήποτε επενδυτής και βρεθούν αρχαία στο οικόπεδό του, δεν θα αποφασίσουν οι αρχαιολόγοι για την τύχη των αρχαίων αλλά οι πολυπράγμονες υπουργοί μας. Ο τσιγγάνος τής εισαγωγής ρώτησε κι ο μαγαζάτορας αρνήθηκε. Αλλά τούτοι οι μπινέδες που μας κυβερνάνε δεν έχουν πρόβλημα να εκχωρήσουν "ολοκιάδα" ως και τον τάφο τού Μεγαλέξανδρου -που λέει ο λόγος- προκειμένου να γίνουν...επενδύσεις.

Τελειώνω με μια ευχή. Να σκάψει γερμανός επενδυτής οπουδήποτε, να βρει έναν τάφο και να πρέπει να αποφασίσει ο ηλίθιος κι αμόρφωτος ο Λυκουρέντζος για το τι πρέπει να γίνει! Θα την βρω για θάνατο λέμε!!

Τώρα, πώς θα πιστοποιηθεί ότι κατά την εκσκαφή βρέθηκε τάφος, μη το ρωτάτε. Ξέρουν αυτοί που προωθούν το νομοσχέδιο...


ΥΓ:  Για τους αμύητους στην πεζοδρομιακή γλώσσα, "ολοκιάδα" θα πει "όλα μαζί", δίχως να μας απασχολεί πόσο πάει το κομμάτι.