«Ας ξεχάσουμε τις ιδεολογίες»...

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

«ΕΙΔΑΜΕ πού μας έχουν φτάσει οι ιδεολογίες, ας τις ξεχάσουμε να πάμε παρακάτω». Μια φρασούλα, μια σταλιά -από όλες τις απόψεις-, που εσχάτως έχει αρχίσει να διακινείται ευρέως ως νέα θεωρία. Δεν θα ξεκινήσω από τη διαπίστωση αιώνων, πως όσοι κατά καιρούς ασπάστηκαν αυτό το «δόγμα» είχαν πολύ συγκεκριμένη ιδεολογία. Θα πάω ανάποδα, ψάχνοντας να βρω το δίκιο μιας τέτοιας παραδοχής.

Θα συμφωνήσω πως η λαχτάρα για έναν άλλο κόσμο από μόνη της δεν είναι ιδεολογία, είναι δήλωση. Ιδεολογία είναι ο τρόπος μας, ο καθημερινός τρόπος που οδηγεί σε έναν άλλο κόσμο. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν ονειρεύεσαι μία κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και αδελφοσύνης, όταν δικαιολογείς δόγματα περί παράπλευρων αναγκαίων απωλειών του τύπου «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο δρόμος δικαιώνει τον προορισμό και όχι το ανάποδο. Τις ιδεολογίες δεν τις δηλώνεις. Δεν διαλέγεις από τον μπουφέ, ή από το ράφι, και τις φοράς σαν διακριτικά στις επωμίδες, επιδεικνύοντάς τες, θεωρώντας πως έχεις ορίσει τον οριστικό αυτοπροσδιορισμό σου. Είναι η ρευστή σχέση σου με τον κόσμο και τον εαυτό σου.
Το δίπολο δεν περιορίζεται σε Σοσιαλισμό-Καπιταλισμό (όσοι το πιστεύουν αυτό, στην ουσία εκείνοι είναι που ακυρώνουν τις ιδεολογίες και δικαιώνουν τη φράση του τίτλου), αλλά προσπαθούν να ανιχνεύσουν ακόμη και την πιο μικρή απόχρωση, την ελάχιστη αμφιβολία. Δεν παραγνωρίζω βέβαια πως ο τρόπος παραγωγής, διανομής, δικαιοσύνης, παιδείας, συνθήκες εργασίας, είναι ο βασικός στίβος επάνω στον οποίο συγκρούονται συμφέροντα και ιδέες, αλλά η ιδεολογία είναι πολύ περισσότερα.
Αρα, είναι πολύ πιθανό οι αγκυλώσεις σου σε συγκεκριμένα μοτίβα αντίδρασης, πολιτικής πάλης και διαλόγου να σε οδηγούν πολλές φορές στις πλέον αντιδραστικές πρακτικές. Να έχεις στυλώσει τα πόδια σε κάτι που φαινόταν δίκαιο και ανθρωπιστικό, σύμφωνα με τις «γραφές» άλλων εποχών, αλλά σήμερα να είναι απλώς το απομεινάρι ενός αδικαίωτου αγώνα περασμένων δεκαετιών. Υπό αυτήν την έννοια, ναι, οι ιδεολογίες είναι πολύ πιθανό να είναι τροχοπέδη.

Πνευματική βία, πολιτιστική εισβολή μέσα στα σχολικά βιβλία...

pnevmantilogias...

Η οικονομική άνθηση, ο πολυάριθμος εμπορικός στόλος και οι εύπορες παροικίες του εξωτερικού βελτίωσαν τη θέση των Ελλήνων, παραμονές της Μεγάλης Επανάστασης του 1821. Από αυτούς λοιπόν τους πλούσιους εμπόρους αναδείχθηκαν εκείνοι που πρωταγωνίστησαν αργότερα στον ξεσηκωμό του γένους μαζί με τους υπόλοιπους παραδοσιακούς ηγέτες του υπόδουλου ελληνισμού Η τελευταία παράγραφος του κεφαλαίου “Η οικονομική ζωή”. από το εγχειρίδιο Ιστορίας της Στ’ δημοτικού
(http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM-F114/520/3382,13626/)

Μια παράγραφος. Μια τόση δα παράγραφος. Καλογραμμένη. Με άψογο συντακτικό και ορθογραφία. “Τι να υπογραμμίσουμε κυρία;” Τίποτα, απαντώ, ενώ ήθελα να πω να τη διαγράψουν ολόκληρη. Η αυτοκριτική μετά. Είναι πιο δύσκολη.
Επιστροφή στην παράγραφο.
Τι λέει:

• Ότι την “οικονομική άνθηση” την απόλαυσαν οι Έλληνες, αφού βελτίωσε τη ζωή τους. Όλοι οι Έλληνες; Κάποιοι Έλληνες; Ποιοι ‘Ελληνες; Προφανώς όλοι οι Έλληνες. Επειδή, προφανώς από την ιστορική στιγμή (“παραμονές της Μεγάλης Επανάστασης του 1821″)  που τα οικονομικά των εμπόρων και των εφοπλιστών της εποχής ήταν ανθηρά, όλοι οι Έλληνες περνούσαν ζωή χαρισάμενη κι είπαν να το ρίξουν στην επανάσταση, μιας και δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν.
• Ότι από την τάξη αυτή των πλουσίων εμπόρων και εφοπλιστών αναδείχτηκαν οι πρωταγωνιστές του ξεσηκωμού. Οι πρωταγωνιστές. Κι όχι μόνοι τους. Είχαν και παρέα: “τους παραδοσιακούς ηγέτες” των υπόδουλων. Τους κοτσαμπάσηδες δηλαδή. Δεν ξέρω – δεν ξεκαθαρίζει – αν εννοεί και το ιερατείο της εποχής. Κοτσαμπάσηδες, αναδυόμενοι αστοί και ίσως και αρχιερείς, ίσως και ο πατριάρχης ο ίδιος, υπήρξαν οι πρωταγωνιστές της επανάστασης του 1821. Ωραιότατα. Οι οπλαρχηγοί και οι χιλιάδες των αγωνιστών θεώρησαν τιμή τους να δώσουν τη ζωή τους στον ένοπλο αγώνα για ελευθερία ως δευτεροκλασάτοι κομπάρσοι, κάτι σαν αναγκαίο ντεκόρ στην παράσταση που έδιναν οι πρωταγωνιστές.

Τι διδάσκει:

• Τους μαθητές και τις μαθήτριες αυτής της χώρας να σκέφτονται και να αποδέχονται ως αληθές το ανιστόρητο συμπέρασμα ότι την ιστορία την κινούν οι ισχυροί. Οι πλούσιοι και οι άρχοντες. Έτσι, με ευκολία αναπνοής θα δεχτούν και στη ζωή τους τον δευτεροκλασάτο – τριτοκλασάτο ρόλο του κομπάρσου της ζωής και της ιστορίας.

Μάθημα φυσικής ιστορίας: Ναζισμός....

Ελευθερος Δικτυογραφος...

Είτε τον τοποθετούμε σε κάποιο άκρο του πολιτικού φάσματος είτε όχι, εξακολουθούμε να κάνουμε το λάθος να βλέπουμε τον ναζισμό ως ιδεολογία. Δεν είναι. Ο ναζισμός είναι καθαρό, ατόφιο μίσος. Ένα πρωτόγονο και αιμοβόρο ένστικτο επιβίωσης σε συνθήκες επαπειλούμενου αφανισμού (κυριολεκτικού ή πολιτισμικού), όπου η εξόντωση του “άλλου” δεν θεωρείται κτηνωδία, αλλά αναγκαίο μέτρο για την προστασία και διαιώνιση της φυλής.

 

Στη ρίζα του, ο ναζισμός δεν έχει να κάνει ούτε με έθνη ούτε με οικονομικές θεωρίες. Δουλειά του είναι να σκοτώνει. Η ρητορική του αποσκοπεί στη συσπείρωση και τον φανατισμό των κατατρομαγμένων από την όποια κρίση μελών μιας ομάδας, ώστε να βαλθούν να εξαφανίσουν τους ανταγωνιστές, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και κάθε ίχνος ύπαρξης τους. Χωρίς έλεος και χωρίς ντροπή.

Ευρωπαϊκή δυσανεξία...

Του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε κάθε εποχή παρακμής εμφανίζεται ως ακράδαντο δόγμα η ιδεολογία τού δήθεν τέλους όλων των ιδεολογιών. Η ανθρωπότητα ορφανή από ιδεολογίες. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα ανάγονται σε ιδεολογικά αίτια από τις περιόδους που έχουν προηγηθεί και που η διαχείρισή τους εναποτίθεται σε «τεχνοκράτες», δήθεν απαλλαγμένους από ιδεολογικές παρωπίδες και με υποθετικό γνώμονα την «ωμή πραγματικότητα».

 Ωστόσο, τι ακριβώς συνιστά «παρακμή»; Από τα τέλη του 19ου αιώνα καταδείχθηκε ότι αυτή δεν προκύπτει τόσο από τα πράγματα καθεαυτά, όσο κυρίως από την άρνηση των ελίτ, αλλά και της κοινωνίας, να αντιμετωπίσουν και να υπερβούν την νοσηρότητά τους. Η αίσθηση της «παρακμής» δεν συνιστά αντικειμενικό γεγονός, αλλά υποκειμενικό, που επισύρει αντικειμενικές συνέπειες. Ωστόσο, εάν ιδεολογικές αιτίες ευθύνονται για τη σημερινή κατάπτωση, η υποθετική «αποϊδεολογικοποίηση» στη διαχείρισή τους συνιστά ακόμη μεγαλύτερη απογείωση από την πραγματικότητα και με ακόμη πιο ολέθριες συνέπειες.
Οταν απλά τεχνικά προβλήματα, που θα μπορούσαν να επιλύονται άμεσα, οδηγούνται εκ των άνω σε μοιραία, αλλά και ιδιοτελή, υποτροπή, με συνέπεια την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, οι ισχυροί του μεγάλου χρήματος επωφελούνται πάντα με αρπακτικό τρόπο, για να ενισχύουν αθέμιτα τη θέση τους εις βάρος των κοινωνικά αδύναμων και να επιβάλουν μονόπλευρα τους όρους τους για το μέλλον. Τουλάχιστον, η κατίσχυσή τους ας μην παρουσιάζεται ως δήθεν «μονόδρομος» για την απεμπλοκή από την κρίση ούτε ως δήθεν σύμφωνη με το συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας, αλλά απλά και μόνον ως αυτό που πράγματι είναι: μονομερής αρπακτική συσσώρευση κοινωνικού πλούτου σε τιμές ευκαιρίας, με συνέπεια την ακόμη βαθύτερη ευθραυστότητα των κοινωνικών σχέσεων και την αύξουσα αδυναμία αναπαραγωγής τους, ακόμη και στο άμεσο μέλλον. Σε εποχές που ενισχύεται η αρπακτική διάσταση του συστήματος, εξασθενεί η αναπαραγωγική του ικανότητα.
Στη χώρα μας, ενώ εκ των άνω διοργανώνεται αύξουσα κοινωνική κατεδάφιση, εκ των άνω επίσης δεν παύει να διακηρύσσεται ότι δι' αυτού του τρόπου μια «νέα Ελλάδα» οικοδομείται. Ενώ η χώρα καταγράφει τις δραματικότερες στην Ευρώπη επιδόσεις σε όρους ύφεσης και ανεργίας, εν τούτοις οι κυβερνήσεις διαβεβαιώνουν ότι αυτός είναι ο απαράκαμπτος δρόμος για την ανάκαμψη. Κατά κόρον προβάλλεται ως προϋπόθεση για την ανάκαμψη η αποκατάσταση του «κλίματος εμπιστοσύνης» των επενδυτών. Ωστόσο, με τις περικοπές δαπανών, η ύφεση και η ανεργία δεν μειώνονται, αλλά εκτινάσσονται ακόμη περισσότερο προς τα βάθη η μεν, προς τα ύψη η δε. Με τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα δεν αναχαιτίζεται η ύφεση, αλλά επισπεύδεται και μάλιστα επεκτείνεται με πολλαπλασιαστικά αρνητικά και μοιραία αποτελέσματα στον ιδιωτικό τομέα. Ακόμη μία φορά, η επίσημη προσέγγιση προβάλλεται αντεστραμμένα και απατηλά.
Το Δημόσιο λειτουργεί κανονικά ως αμορτισέρ κραδασμών του ιδιωτικού τομέα, όχι το αντίστροφο. Οταν προς υποθετική «εξυγίανση» του πρώτου περικόπτονται τα εισοδήματα, με συνέπεια τη συρρίκνωση και κατάρρευση της αγοράς, τότε το αδιέξοδο είναι πλήρες. Οταν οποιαδήποτε «εξυγίανση» προτάσσεται της ανάκαμψης, τότε όχι μόνον η τελευταία παραπέμπεται σε άδηλο μέλλον, αλλά επίσης η πρώτη μένει μετέωρη, αφού σε συνθήκες συρρίκνωσης ουδέν εξυγιαίνεται, ενώ όλα επιδεινώνονται. Οταν το Δημόσιο αποπληρώνει τα χρέη του ξεζουμίζοντας δημόσια υγεία, εκπαίδευση, πολιτισμό, τότε όχι μόνον το κοινωνικό κόστος είναι μεγαλύτερο από το οικονομικό όφελος, αλλά και το τελευταίο παραμένει «άπιαστος στόχος», αφού με την ύφεση τα δημόσια έσοδα συρρικνώνονται και οι μαύρες τρύπες προβάλλουν ανεξίτηλες.
Το ζητούμενο «κλίμα εμπιστοσύνης» δεν αποκαθίσταται, αλλά επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο με την κλιμάκωση της ύφεσης και της ανεργίας. Οταν η ανεργία σήμερα στην Ευρωζώνη ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια εργαζομένους και χωρίς από την άλλη πλευρά τα δημοσιονομικά ισοζύγια να τίθενται εντός ελέγχου, το κλίμα εμπιστοσύνης δεν βελτιώνεται, αλλά υποσκάπτεται, με ευθύνη φυσικά όχι των θυμάτων, αλλά των θυτών. Εάν σήμερα το κλίμα και οι ρυθμοί ανάπτυξης βελτιώνονται ή συγκρατούνται στην Αμερική και την Ιαπωνία, αυτό δεν οφείλεται στην πρότερη εξισορρόπηση του ισοζυγίου, που παραμένει ευρύτατα ελλειμματικό, ούτε στον έλεγχο του χρέους, που διατηρείται σε εκρηκτικά επίπεδα, αλλά απλά και μόνον στην επέκταση της δημόσιας δαπάνης, που, σε στιγμές κρίσης, αναπληρώνει την ανεπάρκεια της ιδιωτικής.
Το κλίμα εμπιστοσύνης δεν αποτελεί ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά οικονομικό και δεν βελτιώνεται με τις περικοπές δαπανών και ζήτησης, αλλά με την επέκταση αυτών. Η ευρωπαϊκή και ιδίως η γερμανική δυσανεξία στα διδάγματα της οικονομικής θεωρίας, ιστορίας και εμπειρίας από το πρόσφατο παρελθόν παραδίδει σήμερα τη χώρα μας -και μαζί της την Ευρώπη- στο βωμό του πιο άγριου, απεγνωσμένου και αποτυχημένου οικονομικού φονταμενταλισμού.
kvergo@gmail.com

Υπέρτατη ταχυδακτυλουργία...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Αν σε επίπεδο εφαρμοσμένης πολιτικής θα συνοδεύει πάντα τον Α. Σαμαρά ο χαρακτηρισμός «πρωθυπουργός μαύρης οθόνης», σε θεωρητικό πεδίο διεκδικεί κάτι ισάξιο. Πρόκειται για την εύρεση και διακήρυξη της «υπέρτατης ιδεολογίας». Αυτό το μέγα ζητούμενο από θεωρητικούς, φιλοσόφους και πολιτικούς όλων των εποχών... ξανανακαλύπτεται στην Ελλάδα. Και το όνομα αυτής «σωτηρία της πατρίδας».
Ας το επαναλάβουμε αρτιμελές προς άρση παρεξηγήσεων και εμπέδωση: «Η σωτηρία της πατρίδας είναι η υπέρτατη ιδεολογία. Για κάθε Ελληνα αυτή πρέπει να είναι η υπέρτατη ιδεολογία...» (τάδε έφη στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο). Αδικείται, βεβαίως, η νέα θεωρητική σύλληψη με τον περιορισμό της στους Ελληνες, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Ο πρωθυπουργός, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη συγκρότηση του δικομματικού κυβερνητικού σχήματος, εμφανίζεται εν πλήρει συγχύσει. Αναμειγνύει τον πατριωτισμό με τις ιδεολογίες, ηθικές και φιλοσοφικές κατηγορίες με την πολιτική, αξιακές αρχές με βραχύβιους κομματικούς υπολογισμούς, για να διατυπώσει ένα μεγαλοπρεπές ιδεολόγημα. Ενα κατεξοχήν αυθαίρετο και ανορθολογικό κατασκεύασμα χωρίς περιεχόμενο, αν εξαιρέσουμε τη λεκτική συρραφή.
Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την «κατασκευή» είναι τόσο παλιά όσο και το ρωμαϊκό αξίωμα «salus populi suprema lex estο» (η σωτηρία του λαού υπέρτατος νόμος ας είναι). Μόνο, που εδώ ταχυδακτυλουργικά μια διαχρονική, όσο και ταλαιπωρημένη «αρχή δικαίου», μεταβαπτίζεται σε ιδεολογία! Δηλαδή σε «μορφή πολιτικής, κοινωνικής ή ηθικής φιλοσοφίας με πρακτικό και θεωρητικό χαρακτήρα» (τρέχων ορισμός της ιδεολογίας).
Δεν θα άξιζε τον κόπο η ενασχόληση με μια ρητορική ταχυδακτυλουργία, αν δεν εγείρονταν υποψίες ότι πρόκειται για κάτι ευρύτερο. Η αρχή, στη δικαιική διάστασή της, ήταν απαξιωμένη από τις καταχρήσεις του παρελθόντος (χαρακτηριστική περίπτωση η χρήση της ως άλλοθι για την επιβολή της δικτατορίας του 1967-1974). Το ίδιο και πρόσφατα, όταν γίνονταν επικλήσεις της από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου, αλλά τα όποια μέτρα πάρθηκαν στο όνομά της οδήγησαν ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα. Η επανάληψή της, επομένως, δεν προσφερόταν.
Το εμπόδιο ξεπεράστηκε με... υπέρβαση. Τώρα πια, με την «υπέρτατη ιδεολογία», δεν επιτρέπεται μόνο η παραβίαση της νομιμότητας, για τη σωτηρία, δήθεν, της πατρίδας. Γίνονται ΟΛΑ επιτρεπτά στην άσκηση της εξουσίας. Πόσω μάλλον η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου...

Οι άνθρωποι είναι οι πράξεις τους...

του Βαγγελη Παπαδακη απο τα Ενθεματα...

Άουγκουστ Μάκε, “Κορίτσια κάτω από δέντρα”
Η ιδεολογία δεν αποτελεί μια απατηλή παρανόηση της πραγματικότητας, μια κουρτίνα που μας εμποδίζει να δούμε την αλήθεια. Αν ήταν έτσι, θα αρκούσε να τραβήξουμε την κουρτίνα. Η ιδεολογία βρίσκεται μέσα στην ίδια την κοινωνική πραγματικότητα, που την αναπαράγουμε με τις πράξεις μας, και ενέχει την άγνοιά μας για ό,τι αφορά την ουσία αυτής της πραγματικότητας.

Σε αυτό τον χαρακτήρα της ιδεολογίας εδράζεται ο βιοπολιτικός καπιταλισμός, που επιδιώκει να διαχειριστεί όχι μόνο τον νου, αλλά και το σώμα και τις συμπεριφορές των ανθρώπων, αποσκοπώντας στη δημιουργία υπάκουων υπηκόων. Η βιοπολιτική, κυρίως μέσα από τη σωματική πειθαρχία, τον συναισθηματικό έλεγχο και τη συμμόρφωση, και λιγότερο μέσα από τις ιδέες, επιδιώκει την ενσωμάτωση των πολιτών στο σύστημα. Όλες οι ιδέες επιτρέπονται, αρκεί οι συμπεριφορές να ελέγχονται. Εκεί αποσκοπεί ο σχεδιαζόμενος από την κυβέρνηση έλεγχος των συγκεντρώσεων και πορειών, εκεί αποσκοπούσε η βίαιη εκδίωξη των «Αγανακτισμένων» από το Σύνταγμα: δεν είχε μόνο πολιτική διάσταση (να πάψουν να υπάρχουν ως πόλος συσπείρωσης της λαϊκής διαμαρτυρίας) αλλά και ιδεολογική: να πάψει η πλατεία να υπαγορεύει μια διαφορετική καθημερινότητα στην πόλη, με τις ιδεολογικές συνέπειες που είχε αυτό.

Τηρουμένων των αναλογιών, «οι πλατείες» είναι σήμερα για την Αριστερά ό,τι ο εκκλησιασμός για τον χριστιανισμό. Σε αυτές, το πλήθος, ανυπάκουο στην πειθαρχία του σώματος που υπαγορεύει η βιοπολιτική του νεοφιλελευθερισμού, αρνούμενο τον συναισθηματικό έλεγχο που ασκεί ο φόβος και μη συμμορφούμενο, παρήγαγε μια αντιστασιακή ιδεολογία. Αντιμετωπίστηκε με τη στυγνή βία, καθώς η εξουσία εξασφαλίζει σήμερα την ιδεολογική της ηγεμονία, κυρίως με τη χρήση της βίας και τον φόβο.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία 20-25 χρόνια, ο νεοφιλελευθερισμός επικράτησε ιδεολογικά βασιζόμενος σε τρεις συνιστώσες: τον ατομισμό, τον πλουτισμό και τον καταναλωτισμό. Καμία τους δεν κινείται στενά στο χώρο τον ιδεών. Η βιοπολιτική του νεοφιλελευθερισμού, με τη βοήθεια τραπεζών, ΜΜΕ και Αστυνομίας, διέστρεψε το κοινωνικό ήθος, διαλύοντας τις κοινωνικές σχέσεις, διασπώντας τις κοινωνικές τάξεις και επιβάλλοντας σε μεγάλο τμήμα του κόσμου μια «ιδεολογική τελετουργία» καθημερινής ζωής, σε εκφάνσεις της οποίας εκφράζονταν οι συνιστώσες αυτές: δουλειά με σκυμμένο κεφάλι, καριερισμός και με κάθε τρόπο πλουτισμός, υπερδανεισμός και shopping-therapy, life style, ωχαδελφισμός… Η αποτυχία της Αριστεράς ήταν ότι δεν μπόρεσε να διακρίνει πως το διακύβευμα ήταν το σύνολο της καθημερινότητας των ανθρώπων που παρήγαγε τη συντηρητική ιδεολογία. Αντέδρασε λοιπόν κυρίως με λόγια και αποσπασματικές καταγγελίες, όχι με συλλογικές πράξεις που θα παρήγαγαν άλλες ιδέες, μη βοηθώντας, έτσι, στην ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος αντίστασης. Τελικά, τα πράγματα αφέθηκαν να οδηγηθούν στην παθητικότητα «της πολιτικής από τον καναπέ» μπροστά στην τηλεόραση. Ωστόσο, είχαμε και περιπτώσεις αντίστασης.

Στην Κερατέα, λ.χ., οι κάτοικοι για μήνες, μέρα-νύχτα, αντιστάθηκαν, στους δρόμους της πόλης και στους γύρω αγρούς, στην εφαρμογή μιας αυθαίρετης απόφασης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Μέσα από αυτή τη δράση αναδύθηκαν και εκφράστηκαν αξίες, ξεχασμένες ίσως, όπως η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, η κοινωνική αλληλεγγύη, η επιμονή σ’ έναν κοινό σκοπό, η δημιουργική επινοητικότητα, η αυταπάρνηση. Παράλληλα με το νικηφόρο αποτέλεσμα, η κοινωνική συνοχή στην περιοχή σήμερα είναι θετικά διαφορετική, ενώ συγχρόνως έχει παραχθεί ένας δημιουργικός μύθος, που θα επηρεάσει ανάλογες καταστάσεις: «Κάντε το όπως η Κερατέα».

Στην Αγορά της Κυψέλης δημιουργήθηκε, με πρωτοβουλία κατοίκων, ένα «δοχείο ζωής» όπου καθημερινά εκφραζόταν ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης του ελεύθερου χρόνου. Αυτός, ανεξάρτητα από το αν οι ιδέες που διακινούνταν ήταν αριστερές ή όχι, παρήγαγε μια ιδεολογία που ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με την νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική. Γι’ αυτό και έκλεισε την Αγορά ο δήμαρχος με την αστυνομία.

Τελειώνοντας, δύο λόγια ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κόμματα παράγουν ιδεολογία και προς τα μέσα και προς τα έξω. Εσωτερικά, ο τρόπος που είναι οργανωμένη η καθημερινότητα της κομματικής ζωής παράγει ιδεολογία που πρέπει να συνάδει με τις εκφραζόμενες προς τα έξω ιδέες. Ειδάλλως, αρχίζει η ιδεολογική ασάφεια και ο σταδιακός ιδεολογικός εκφυλισμός. Γι’ αυτό, η οργάνωση ενός μαζικού αριστερού κόμματος, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να μπολιαστεί από τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των «πλατειών», ενώ οι συνελεύσεις των οργανώσεων βάσης να αποκτήσουν καταστατικά κύρος και να διαμορφώνουν ουσιαστικά την πολιτικοϊδεολογική συγκρότηση του κόμματος. Έτσι μόνο θα εμπνευστούν όλα τα μέλη να κινητοποιηθούν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να εξαντλήσουν δημιουργικά τις δυνατότητές τους, προωθώντας αποτελεσματικά τον κινηματικό χαρακτήρα του κόμματος και τροφοδοτώντας παράλληλα την κοινοβουλευτική δράση του.

Επιδίωξη είναι ένα κόμμα που αντλεί από την κοινωνία, εκφράζει κάθε στιγμή την πλειοψηφία της, την εμπνέει και την κινητοποιεί. Όπως είπαμε, οι ιδεολογίες δεν είναι μια κουρτίνα που αρκεί να την τραβήξουμε για να δούμε την πραγματικότητα. Μην ξεχνάμε πως η πραγματικότητα μας εμπεριέχει.

Ο Βαγγέλης Παπαδάκης είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Καλλιθέας