Μήπως όλα είναι μια συνωμοσία;

Του Χρήστου Λάσκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων....

Είναι γνωστό πως η αποκάλυψη συνωμοσιών είναι ένα εξαιρετικά προσφιλές παιχνίδι. Σκαμπρόζικο και πικάντικο, δίνει ένα άλλο άρωμα σε όσα μας συμβαίνουν. Ποια ταξική πάλη τώρα και ποιοι κοινωνικοπολιτικοί συσχετισμοί; Το βασικό είναι να αποκαλυφθεί το συνειδητό σχέδιο της «λέσχης»: Μπίλντενμπεργκ, Σοφοί της Σιών ή κάποια εδώδιμη αντίστοιχη, το θέμα είναι να βρούμε τους σχεδιασμούς της. Να μην πιαστούμε κορόιδα.
 Και η σίγουρη μέθοδος προκειμένου γι’ αυτό είναι να ακολουθήσουμε το «στοιχειώδες» κατά τη μέθοδο του Χολμς: ποιος ευνοείται;

Είναι πολύ πρόσφατη η περίπτωση του Γ. Δελαστίκ, ο οποίος, ακολουθώντας μεθοδικά αυτόν τον δρόμο, έδωσε μεγάλη χαρά στη Χρυσή Αυγή, ενώ ο Τ. Φωτόπουλος ήδη είχε στο βάθος εντοπίσει τη γαμψή σκιά της εβραϊκής συνωμοσίας. Βέβαια, στην περίπτωσή τους πρόκειται για πρακτική δοκιμασμένη στον χρόνο. Ειδικά ο πρώτος έχει παρεισδύσει σε πολλά άβατα: από την αποκάλυψη για το αμερικανικό σχέδιο ανατροπής του Καραμανλή(!) για σοβαρότατους γεωπολιτικά πετρελαϊκούς λόγους μέχρι το ρεπορτάζ(;) του περσινού καλοκαιριού που έβγαζε φόρα παρτίδα πως ο ΣΕΒ είχε φροντίσει να αναλάβει την κοινοβουλευτική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Κι έτσι πληροφορήθηκε σύμπας ο ελληνικός λαός πως η ένταξη του Τσακαλώτου στην πιο αριστερή, κομμουνιστική τάση του ΣΥΝ δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια, για να κάνουν τη δουλειά τους οι βιομήχανοι και οι εφοπλισταί.

Τουφεκιά στον αέρα...

Jungle -Report...

Και η  ξώβεργα έγραφε Made in EU

Τουφεκιά στον αέρα είχε χαρακτηρίσει ο Νίκος Φωτόπουλος τις εικοσιτετράωρες απεργίες που προκηρύσσει περιστασιακά η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ

ή άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες έχουν εντάξει τους τη σκέψη, το λόγο και τη δράση τους, στο «μεγάλο όχημα» της πιο  αμφισβητούμενης συνδικαλιστικής ηγεσίας,  των τελευταίων δεκαετιών. Και φροντίζει το «μεγάλο όχημα» να εκτονώνει τον μαζεμένο ατμό από την κατσαρόλα που είναι έτοιμη να σκάσει. Η εκτόνωση αποτελείται από αυτές ακριβώς τις περιστασιακές «τουφενιές στον αέρα» που ποτέ δεν ανάβουν το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης.
Κατά πόδας ακολουθεί και το άλλο άρμα, εκείνο του Πανεργατικού Μετώπου, το οποίο εκτονώνει τον μαζεμένο ατμό συχνότερα, αλλά πάντα τηρώντας την ευπρέπεια της διαμαρτυρίας, λες και όταν διαμαρτύρεσαι όταν σε βιάζουν, το να φωνάξεις είναι απονομιμοποίηση της διαμαρτυρίας σου. Όποιος φωνάζει είναι παράνομος  (ή εχθρός των ταξικών αγώνων ή αριστεριστής ή ΣΥΡΙΖΑ κατα πως βολεύει) . Με την ευκαιρία της χρήσης της φράσης Φωτόπουλου, ας θυμηθούμε τον αντίκτυπο της. Δηλαδή τον αντίκτυπο μίας μεγάλης αλήθειας. Που δεν είναι μόνο τα όσα γεννάει, στο μυαλό των καταπιεσμένων ανθρώπων αλλά και τα όσα γεννάει στο μυαλό των καταπιεστών και των οργάνων τους.  Πιο συγκεκριμένα, ο Ν. Φωτόπουλος είχε εκστομίσει τη διαπίστωση του, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων του Σεπτέμβρη του 2012. Και ήταν μία διαπίστωση ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗ. 
Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό  για όποιον έχει πάρει μέρος έστω και μία φορά σε μία λαϊκή διαμαρτυρία, σε μία κοινωνική αντίδραση και μετά περίμενε –με τον ενθουσιασμό του πρωτόπειρου στον αγώνα- τα αποτελέσματα της δράσης, στην οποία είχε και ο ίδιος συμμετοχή. Ειδικά αν είχαν επέμβει και τα κτήνη με στολή και δίχως πρόσωπο και ψυχή, τα ΜΑΤ,  η προσμονή του πρωτόπειρου θα ήταν ιδιαίτερα αυξημένη. Τι είδε λοιπόν; Είδε το τίποτα. Είδε το σβήσιμο του κρότου της τουφεκιάς μαζί με το σβήσιμο της ελπίδας που ενδεχομένως έτρεφε. Αυτή λοιπόν η διαπίστωση του Νίκου Φωτόπουλου, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η διαπίστωση που έκανε ο καθένας που βρισκόταν στο στρατόπεδο (κυριολεκτικά) των καταπιεσμένων.
Τι είδε την ίδια ώρα ο καταπιεστής; Πώς να το ξέρουμε, εμείς που είμαστε στο απέναντι στρατόπεδο; Μα είναι απλό. Μας το μαρτυράει ο πράκτορας του, ο ρουφιάνος του, ο πεμπτοφαλαγγίτης του που μας επισκέπτεται κάθε μέρα, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, στο σχολείο.  Αυτός που ξέρουμε την ιδιότητα του αυτή, του ρουφιάνου και προπαγανδιστή δηλαδή, αλλά του ανοίγουμε είτε με αδιαφορία είτε με συγκατάβαση είτε και με ανεξήγητη ευχαρίστηση την πόρτα.  Σχολιάζει το MEGA στις 22/10/2012 «ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ» και στολίζει τον τίτλο (που αποτελεί από μόνος του σχόλιο – καταγγελία – θέση του καταπιεστή) με τηλεοπτικό και γραπτό, λόγο – άλογο, με επιχειρήματα που μόνο αδαείς  τα βλέπουν ως τέτοια, με λόγους και αιτίες που μοιάζουν  λογικά στο άκουσμα αλλά ο μόνος που η λογική του τα δέχεται είναι αυτός που τα μετατρέπει άμεσα σε κέρδος. Δηλαδή ο καταπιεστής, ο κεφαλαιοκράτης.
Έγραφαν τα ΝΕΑ τον Σεπτέμβρη, «Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ζητά ο Φωτόπουλος»,  γιατί την κλιμάκωση τη ζητούσε «ο Φωτόπουλος», όχι οι εργαζόμενοι. Οι εργαζόμενοι αδημονούσαν να τους μειώσουν τους μισθούς, να τους απολύσουν, να τους διαλύσουν. Αντίθετα, «οι Φωτόπουλοι» αντιδρούσαν και ζητούσαν, ρουκέτες  και κλιμάκωση από πάνω.
Οι φιλήσυχοι πολίτες που «καταδικάζουν τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται» (τι θα έλεγε άραγε ο Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης, ο Άρης, ο Θεμιστοκλής και ο Αισχύλος πχ) ήθελαν ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρία. Και όταν τα ΜΑΤ και ο Δένδιας που δεν είναι κληρονόμοι του Γκάντι, θα τους πλάκωναν στα χημικά και στο ξύλο, τότε "θα είχαν το δίκιο με το μέρος τους". 
Η αδικία, η αδικοπραξία θα ήταν όλη του Δένδια και των κτηνών που ο Πολύδωρας ονόμαζε «Πραίτορες» (Praetoriani). Και βέβαια, οι ένοχοι, οι φέροντες την ενοχή, θα πλήρωναν την αδικία. Και βέβαια σε μία χώρα που έχει καταλυθεί κάθε έννοια Δικαίου από μία νόμιμη –όπως θέλουν να λένε μέχρι να μας πείσουν- τρικομματική δικτατορία, το να περιμένεις τα παραπάνω, είναι αρκετό για να σε αποκαλέσουν  –και έχοντας δίκιο- ηλίθιο. Άντε να σε αποκαλέσουν απλά, Ψαριανό.
Ας σταθούμε ένα λεπτό εδώ, για να πονέσουμε και να νοιώσουμε την ντροπή για  τις πληγές μας (όπως γράφει και ο καταπληκτικός Κ. Καναβούρης στην ΑΥΓΗ της 17/2/2013*), ακόμα και όσοι ζούμε το δρόμο, το πεζοδρόμιο τη διαδήλωση, όχι σαν κοσμικό γεγονός αλλά σαν αυτό που πράγματι είναι. Λαϊκή διαμαρτυρία. Φωνή ενός βιασμένου λαού. Κραυγή  αγωνίας ενός λαού που τον εξαφανίζουν (έχοντας κιόλας εξασφαλίσει και τη συναίνεση του). 
Θιασώτες μίας «ήσυχης τουφεκιάς» της μίας μέρας, το Πανεργατικό Μέτωπο, αντί να καλεί σε απεργία διαρκείας, καλεί σε απεργία που «θα νεκρώσει τα πάντα»**. Αλλά για μία μέρα… Και η ζωή κυλά (νομίζοντας πως ο αγώνας συνεχίζεται) μέχρι να τελειώσει.
Επειδή, πάντα δυστυχώς, το «αγώι ξυπνά τον αγωγιάτη», η μέρα που μία απεργία – τουφεκιά, θα εξελιχθεί σε πραγματική κανονιά, κατά του καταπιεστή και των ανεγκέφαλων κτηνών που τον υπηρετούν, δεν είναι μακριά. Μπορεί αύριο, η τουφεκιά να μη φτάνει. Και αυτό να το πάρουν πια απόφαση οι καταπιεσμένοι. Μπορεί μία άλλη μέρα. Ένα είναι σίγουρο. Πως η αίσθηση της καταπίεσης είναι πια τεράστια και αντιληπτή από όλους.  
Η ασφυξία που προκαλεί και μόνο η παρουσία τριών απάνθρωπων τεράτων, στην εξουσία, τριών δικτατορίσκων***, είναι τρομακτική. Ακόμα τρομακτικότερο είναι το ότι ακόμα και αν υπάρχουν οι σεναριολόγοι που βλέπουν  την τρόικα εξωτερικού να σχεδιάζει το κακό της χώρας, πόσο χειρότερο είναι ότι Έλληνες (τύπου Στουρνάρα) , όχι μόνο  υπηρετούν τα ξένα αφεντικά με στόχο το κακό του λαού, αλλά να προσπαθούν να πετύχουν το ακόμα χειρότερο χτύπημα, που θα εξαφανίσει όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον. Αλλά όλα γίνονται για τη σωτηρία. (ποιανού αλήθεια;)
Δεν μπορεί, το ξέρουν και αυτά τα τέρατα πως η λαϊκή έκρηξη είναι κοντά. Τόση οργή, πώς να την εκτονώσεις με καθρεφτάκια (που αγοράζουν με πόρους του ΕΣΠΑ) αλλά και με ακριβοπληρωμένη  προπαγάνδα. Τόση οργή –όπως μας διδάσκει η Ιστορία- ζητάει αίμα. Τουλάχιστον να είναι το αίμα του Αδίκου που θα ποτίσει την οργή. Όχι για άλλη μια φορά το αίμα του Αθώου.

Και ευχή, πραγματική είναι να σηκωθούν να φύγουν αυτοί που μας έφεραν εδώ.  Να φύγουν οι δήμιοι που ζητάνε να τραφούν με το αίμα του λαού****  και δεν δίστασαν ποτέ να το χύσουν για να χορτάσουν την κτηνώδη όρεξη τους.

Άλλη μία τουφεκιά στον αέρα θα ακουστεί πάλι αύριο, υπό το άγρυπνο μάτι των κτηνών που καμώνονται πως τηρούν το νόμο και την τάξη, με μέσο την ίδια την ανομία τους. Όμως ξεχνάνε κάτι βασικό. Η λαϊκή οργή δε σταματά με γκλομπ, με αέρια, με ασπίδες, και με ξύλο.  Αυτά μόνο τη θεριεύουν και όταν θεριέψει, οι γελοίοι πραίτορες θα είναι και οι πρώτοι που θα τη γευτούν.

Οι συγκλητικοί τους έρχονται μετά…

*ΑΥΓΗ της Κυριακής. 17/2/2013 Υπάρχει λόγος – Κ. Καναβούρης «… τα Τάγματα Εφόδου των Παπασταύρου, των Μιχαλολιάκων, των Μαρινάκηδων, των Σαμαράδων, των Βενιζέλων, των... αλλά άσε, άσε να μην ντραπούμε για τις ίδιες μας τις πληγές.»

** Από φυλλάδιο του ΠΑΜΕ που μοιράστηκε σήμερα, παραμονή της «τουφεκιάς» στους χώρους δουλειάς.

***Κάντε την αντιστοιχία Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη με Παπαδόπουλο – Παττακό – Μακαρέζο και θα δείτε πως άνετα οι ρόλοι τους μπορούν να εναλλάσσονται είτε στην κάθε τριάδα εσωτερικά είτε μεταξύ των δύο τριάδων. Άλλωστε ο λόγος και εκείνων και αυτών, τηρουμένου του χρονικού πλαισίου, είναι ακριβώς ο ίδιος (όπως και τα επιχειρήματα για την κάλυψη της ανομίας τους)

**** Από το κείμενο του Κ. Καναβούρη στην ΑΥΓΗ

Μες στο σκοταδι που καιει...

Δημήτρης Γκιβίσης, Red NoteBook...

Μέσα σε αυτή την σκληρή εποχή που ζούμε, ολοένα και συχνότερα έρχονται και μας κυκλώνουν οι καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων, αυτές που διαπερνούν το σώμα, τρυπάνε τα κόκαλα, και σημαδεύουν κατευθείαν στο μυαλό. Είναι οι φωνές των «από κάτω», των «εκτός των τειχών», εκείνων που ανοίγουν δρόμους με οδηγό τους την ανάγκη. «Κλέβω από το σούπερ μάρκετ το γάλα των παιδιών μου…», έλεγε πριν λίγες ημέρες μια άνεργη μάνα τεσσάρων παιδιών στην πρωινή εκπομπή του «μεγάλου καναλιού», στο ίδιο που κάθε βράδυ οι κυνικοί παρουσιαστές του κεντρικού δελτίου οπλίζουν τα μικρόφωνά τους και απειλούν όποιον επιμένει να σκέφτεται, να αγωνίζεται, να διεκδικεί. Και αμέσως μετά, μια ακόμα μαχαιριά: «δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τη ΔΕΗ και ζούμε στο σκοτάδι…». Κι όμως, μέσα από το σκοτάδι φαινόταν καθαρά ότι το βλέμμα της έλαμπε. Όπως λάμπει πάντα το βλέμμα των αξιοπρεπών ανθρώπων. Στα αυτιά μου καρφωμένες οι τρεις δολοφονικές λέξεις «ζούμε στο σκοτάδι». Τα μάτια μου κολλημένα στα μάτια της μάνας, μια μικρή φωτιά που επιμένει να καίει. Το βλέμμα της σκληρό, αποφασιστικό, αμίλητο. Δεν είχε τίποτα από την αυταρέσκεια του Ανδρουλάκη όταν διαφημίζει τα λογοτεχνικά του πονήματα στα πρωινάδικα, από την όψη των φτιασιδωμένων, των πρόθυμων, των ανέραστων.      

Προφανώς για πολλούς -όπως για τον υποψήφιο ευρωβουλευτή της αυτοαποκαλούμενης υπεύθυνης αριστεράς Γιάννη Μπέζο, αυτής της αριστεράς που την υπευθυνότητά της την εγγυάται το ονοματεπώνυμο του επικεφαλής της -βλ. το αμίμητο ψηφοδέλτιο «Δημοκρατική Αριστερά - Πρόεδρος Φώτης Κουβέλης»,- οι ευθύνες βαραίνουν αποκλειστικά την ίδια την μάνα, επειδή τόσα χρόνια κατανάλωνε περισσότερα από αυτά που παρήγε. Ίσως γι΄ αυτό το λόγο, η παραδειγματική τιμωρία που τώρα της αξίζει είναι να ζει στο σκοτάδι και να μην βλέπει το κλίμα που αλλάζει διεθνώς υπέρ της Ελλάδας, σύμφωνα και με τις πρωθυπουργικές διαπιστώσεις.

Όμως ας αφήσουμε την πληκτική συνέντευξη που έδωσε στο tvxs ο άνθρωπος που μας καλεί να αφήσουμε την επαναστατική γυμναστική και να πολιτευτούμε επί της ουσίας. Άλλωστε, έκαστος εφ΄ ω ετάχθη. Το ζητούμενο στη ζωή είναι να παραμένει ο καθένας σταθερός στις αυταπάτες του, ειδικά τώρα που και αυτές δεν αισθάνονται πολύ καλά με «την αριστερά που μπορεί». Κι ας πάμε στα ουσιώδη.

Τον περασμένο χειμώνα, το κίνημα «Δεν Πληρώνω» κατάφερε με την μαζικότητά του να μην κόβεται το ρεύμα σε όσους δεν πληρώνουν το χαράτσι στα ακίνητα. Εν μέσω απειλών, αυτό το χαράτσι αναγκάστηκαν να το πληρώσουν άδικα χιλιάδες άνθρωποι. Την ίδια στιγμή, ο πολιτικός ογκόλιθος για τον οποίο αργότερα χιλιάδες άνθρωποι πλήρωναν δύο ευρώ (χωρίς απόδειξη), για να τον ψηφίσουν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ με αντίπαλο τον Κανένα, αυτό το χαράτσι το είχε χαρίσει για τους μεγαλοϊδιοκτήτες, με απόφαση που πήρε ως υπουργός Οικονομικών. «Αυτές οι αποκαλύψεις είναι από τον λαϊκιστή τον Φωτόπουλο», θα πουν σύσσωμοι οι εστέτ του κυβερνητικού τρίο. Θαυμαστή η επισήμανση, αλλά παραβλέποντας την κακοφωνία τους, να υπενθυμίσω το αυτονόητο: η εμμονή να κοιτάς συστηματικά το δέντρο, όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την απαγκίστρωση από το δάσος, αλλά οδηγεί κατευθείαν και αδιαπραγμάτευτα στον Καιάδα. Τον αληθινό Καιάδα, όχι τον μαϊμού σατανιστή του Μιχαλολιάκου, γνωστό και ως ίνδαλμα του Πέτρου Γαϊτάνου.  

Παρά την τότε νίκη του κινήματος ενάντια στα χαράτσια, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία η ΔΕΗ έχει κόψει το ρεύμα σε περισσότερους από 120.000 καταναλωτές επειδή δεν είχαν να πληρώσουν την κατανάλωση. Στην μνημονιακή Ελλάδα του 2012, μια πτυχή της ανθρωπιστικής καταστροφής που συντελείται είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι στερούνται με τη βία (γιατί η φτώχεια είναι μόνο βία και όχι θυσία της κοινωνίας όπως θέλουν να μας πείσουν οι κυβερνώντες και τα παπαγαλάκια τους) ένα κατά κοινή παραδοχή κοινωνικό αγαθό. Ένα αγαθό το οποίο παρόλο που πουλιέται ως εμπόρευμα, δεν χάνει την βασική του ιδιότητα: την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών. Χιλιάδες άνθρωποι δίπλα μας βλέπουν να αλλάζουν οι ζωές τους σε μια στιγμή, με το κατέβασμα ενός διακόπτη, με την εντολή που δίνει κάποιος ανάλγητος γραφειοκράτης. Άνθρωποι που ελπίζουν στο σκοτάδι, που αγγίζονται στο σκοτάδι, που χορεύουν στο σκοτάδι. Εραστές που κάνουν έρωτα χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια, παιδιά που παρακαλούν το φεγγάρι να φωτίσει το παιχνίδι τους, βιβλία που μένουν αδιάβαστα στις βιβλιοθήκες. Ποια τραγούδια συντροφεύουν τις ώρες τους; Τι ονειρεύονται μέχρι να ξημερώσει; Πώς γράφονται τα ποιήματά τους όταν δύσει ο ήλιος; Χιλιάδες άνθρωποι ζωντανοί μέσα στο προσωπικό τους καταφύγιο, με τα μάτια κόκκινα, μα όχι από το κλάμα, δεν φτάνουν τα δάκρυα ως εδώ. Από την οργή κοκκινίζουν τα μάτια. Από την οργή και την αξιοπρέπεια, που πάντα φωτίζει τα μάτια των ανθρώπων.   

Δημήτρης Γκιβίσης

Πουλήσου, ρε Φωτόπουλε, να ησυχάσουμε...

Η Αυγή online...

Καρτερός Θανάσης

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου τον χαρακτήρισε alter ego του Τσίπρα, με αφορμή τη δήλωσή του ότι η ΓΕΝΟΠ θα αντισταθεί με όλα τα νόμιμα μέσα στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ.
Alter ego του Τσίπρα ή όχι πάντως, ο Κεδίκογλου έχει ένα δίκιο: ο Νίκος Φωτόπουλος, που οι κρυφοί και φανεροί φύλακες του Μνημονίου τον έχουν επικηρύξει, είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος. Κι αυτό διότι:
Πρώτον, δηλώνει μαρξιστής, δεν αποκηρύσσει το τροτσκιστικό του παρελθόν και επιμένει σε αντιλήψεις -άκουσον, άκουσον- για μια δίκαιη κοινωνία.
Δεύτερον, υπήρξε κορυφαίο συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και τόλμησε να καταγγείλει το επί τρεις δεκαετίες κόμμα του, όταν αυτό αναδείχτηκε σε κινητήρια δύναμη του Μνημονίου.
Τρίτον, δεν δέχτηκε και δεν καταδέχτηκε να μεταπηδήσει από τον συνδικαλισμό σε βουλευτικά αξιώματα και υπουργικές καρέκλες, όπως τόσοι και τόσοι συνάδελφοι και σύντροφοί του. Και το χειρότερο; Ακόμα δεν δέχεται.
Τέταρτο και το πιο ενοχοποιητικό απ' όλα: Είναι κάθετα και αδιαπραγμάτευτα αντίθετος με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Και στον καλό τσαμπουκά μιας εξουσίας που αποφασίζει να πουλήσει και να ξεπουλήσει δημόσια περιουσία, αυτός αντιτάσσει τον κακό τσαμπουκά του συνδικαλισμού που αρνείται να πουλήσει και να ξεπουλήσει την ψυχή του και τους καταναλωτές.
Η επικινδυνότητά του γίνεται ακόμα πιο φανερή αν συνυπολογίσει κανείς ότι αρνείται να πει κακό λόγο για το ΣΥΡΙΖΑ, μένει σε ένα διαμέρισμα εβδομήντα τετραγωνικών, λαμβάνει 1.500 ευρώ τον μήνα από τη ΔΕΗ, και παρά το γεγονός ότι δεκάδες λαγωνικά της μάχιμης δημοσιογραφίας ερευνούν τη ζωή του, δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα τίποτε το μεμπτό ούτε στα οικονομικά του ούτε στα οικονομικά των κουμπάρων του.
Φυσικά, η αλήθεια αυτή δεν εμποδίζει τον Κεδίκογλου και τους ομοίους του να επιμένουν ότι ο Φωτόπουλος είναι ένα σκοτεινό και αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Με αποτέλεσμα ο τελευταίος να απαντά: Πουλημένος πάντως δεν είμαι. Και οι νοικοκυραίοι να αγανακτούν: Πουλήσου, ρε Φωτόπουλε, να ησυχάσουμε!
Α, να μην το ξεχάσουμε: Απόδειξη του σκοτεινού και επικίνδυνου ρόλου που παίζει ο συνδικαλιστής της ΔΕΗ είναι ότι δηλώνει οπαδός του Ολυμπιακού και αυτοχαρακτηρίζεται γαύρος. Πράγμα που, με δεδομένο ότι το alter ego του, ο Τσίπρας, είναι σεσημασμένος βάζελος, αποδεικνύει ότι η συμμαχία τους δεν είναι μόνο αντεθνική, αλλά και ετερόκλητη...

Προγραμματικό Μέτωπο και Αυτοδυναμία για έξοδο από την κρίση...

Ελευθεροτυπία..

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η νέα συνθήκη για τη δημοσιονομική ένωση, που θα συμπληρώσει τη νομισματική, όχι μόνο θα αφαιρέσει κάθε ίχνος οικονομικής κυριαρχίας (και συνακόλουθα πολιτικής), αλλά και θα μονιμοποιήσει την (δήθεν πρόσκαιρη λόγω χρέους) άγρια πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, που επέβαλαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, καθώς και τη μαζική ανεργία και συνακόλουθη κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Συγχρόνως, το ίδιο το χρέος, που αποτελεί απλώς τη συνέπεια και όχι την αιτία της κρίσης, χρησιμοποιείται και ως αφορμή για το μαζικό ξεπούλημα του κοινωνικού μας πλούτου. Κατά συνέπεια, όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο (5/12), αποκλείεται η μόνιμη έξοδος από την κρίση, χωρίς όχι μόνο τη μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, αλλά και την αποδέσμευση από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Γεγονός που σημαίνει ότι είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές οι θέσεις της «Αριστεράς» μας (ρεφορμιστικής, «πατριωτικής» κ.λπ.) να... περιμένουμε τη διάλυση της ευρωζώνης ή την πανευρωπαϊκή αλλαγή, η οποία θα εγκατέλειπε τον επάρατο νεοφιλελευθερισμό (που είναι δήθεν μια απλή... ιδεοληψία και όχι βαθιά θεσμική αλλαγή, που επέβαλε η παγκοσμιοποίηση!), ή, ακόμη χειρότερα, απλά να βγούμε από το ευρώ και να μην πληρώσουμε όλο ή τμήμα του χρέους, πιθανώς έπειτα από... λογιστικό έλεγχο, που θα το «κουρέψει» -όταν οι ίδιες οι ελίτ άρχισαν το κούρεμα!
Επομένως, για την οριστική έξοδο από την κρίση και την εξάρτηση απαιτείται μια στρατηγική, που θα ξεκινούσε μια μακρόχρονη διαδικασία ριζικής αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, στην οποία άμεσο πρώτο βήμα θα ήταν η μονομερής έξοδος από την Ε.Ε./ΟΝΕ και η μη αναγνώριση του χρέους, των Μνημονίων κ.λπ., οι αυστηροί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων, η κοινωνικοποίηση τραπεζών και των κλάδων παραγωγής κοινωνικών αγαθών (νερό, ηλεκτρικό κ.λπ.) και η ριζική αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, για να καλυφθούν οι κοινωνικές ανάγκες όλων των πολιτών (Υγεία, Εκπαίδευση, Ασφάλιση κ.ά.). Σε ένα δεύτερο στάδιο, θα έπρεπε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια), ώστε να ανοίξει ο δρόμος, σε συνεργασία με άλλες χώρες, για την αποδέσμευση από τη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και τη δημιουργία ενός νέου διεθνισμού, που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη, αντί για την ανταγωνιστικότητα.
Μόνον αφού θα είχαν ικανοποιηθεί αυτές οι προϋποθέσεις, θα μπορούσε να τεθεί θέμα συστημικής αλλαγής που, ανάλογα με τον επικρατούντα τότε συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή μιας κρατικοσοσιαλιστικής κοινωνίας, όπως θα προτιμούσαν οι κομμουνιστογενείς δυνάμεις, ή μιας ελευθεριακής ή αμεσοδημοκρατικής κοινωνίας, όπως η Περιεκτική Δημοκρατία.
Με δεδομένο, επομένως, ότι δεν υπάρχουν σήμερα επαναστατικές συνθήκες, ο μαξιμαλιστικός ελευθεριακός στόχος για άμεση ανατροπή «του κράτους και του καπιταλισμού», με μέσα που δεν αποκλείουν ακόμη και τις επιθέσεις «αναρχικών» κουκουλοφόρων κατά άλλων διαδηλωτών,1 είναι απόλυτα αποπροσανατολιστικός.
Από την άλλη μεριά, ο αντίστοιχα μαξιμαλιστικός κομμουνιστικός στόχος, που συνδέει τη διαγραφή του χρέους και τη μονομερή έξοδο από την Ε.Ε./ευρωζώνη με την άμεση κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας (όχι απλώς με την έννοια της πραγματοποίησης αλλαγών σαν τις προτεινόμενες για το Μέτωπο, αλλά με την έννοια μιας κρατικοσοσιαλιστικής κοινωνίας), είναι σαφώς εξωπραγματικός.
Το κρίσιμο επομένως ερώτημα σήμερα είναι πώς θα επιτευχθεί η ενότητα των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία σήμερα παρασύρονται είτε από την γκεμπελική προπαγάνδα περί «μονοδρόμου» των ελίτ και των οργάνων της είτε από την ψηφοθηρική προπαγάνδα των αντιμνημονιακών και της «Αριστεράς», που ανέφερα, είτε από τις ρητορείες για άμεση συστημική αλλαγή, τη στιγμή που συντελείται μια ανεπανόρθωτη καταστροφή. Η μόνη απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα Προγραμματικό Μέτωπο, που θα συνενώσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού (τα λαϊκά στρώματα που σήμερα γονατίζουν) γύρω από τους στόχους αυτούς, και όχι γύρω από κάθε λογής μέτωπα, που προϋποθέτουν τη συνέχιση της ενσωμάτωσης της χώρας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, η οποία πιθανώς ήδη οδηγείται σε Μεγάλη Υφεση, όπως του '30.
Ενα τέτοιο θεματικό παλλαϊκό Μέτωπο2 θα μπορούσε να γονατίσει τις ντόπιες και ξένες ελίτ, αν οργάνωνε και συντόνιζε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού σε μαζική αντίσταση, που μέσα από μαζικές («άγριες») απεργίες, επαναλαμβανόμενες γενικές απεργίες και, τελικά, γενική απεργία διαρκείας θα επέβαλλε την άμεση διεξαγωγή εκλογών, οι οποίες θα μπορούσαν κάλλιστα να οδηγήσουν στη νίκη ενός Μετώπου, που θα υλοποιούσε τα πρώτα βήματα της παραπάνω στρατηγικής. Στη συνέχεια, το Μέτωπο θα οδηγούσε σε νέες εκλογές για συντακτική συνέλευση, η οποία θα μπορούσε να θεσμοθετήσει τις αλλαγές που απαιτούνται στο δεύτερο στάδιο για την οικοδόμηση των βάσεων μιας αυτοδύναμης οικονομίας.
* Η πλήρης εκδοχή εδώ: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
1. Οπως αντίστοιχα, στο δήθεν «εναλλακτικό» μέσο πληροφόρησης, το Athens Indymedia, ανώνυμοι «αναρχικοί», δρώντες σαν κουκουλοφόροι, με τη βοήθεια των φίλων τους στην ομάδα που το διαχειρίζεται, όχι μόνο λασπολογούν αλλά ακόμη απειλούν και τη σωματική ακεραιότητα αντισυστημικών ακτιβιστών και αναλυτών όπως ο υπογράφων, με την προφανή ανοχή των υψηλά ισταμένων προστατών τους, που παρέχουν και τον σέρβερ του Πολυτεχνείου που τους στεγάζει! βλ. www.inclusivedemocracy.org/pd
2. ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (στο ίδιο)

Η χούντα τής υπερεθνικής ελίτ...

Από την Ελευθεροτυπία...

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οπως έγραφε προχθές ένα έγκυρο όργανο της υπερεθνικής ελίτ, οι «Financial Times», «η ευρωζώνη, όντας αντιμέτωπη με αναταραχή στις επαρχίες, απέστειλε σε αυτές δύο νέους κυβερνήτες: στη θέση του αλλοπρόσαλλου Παπανδρέου τον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ και στη θέση του απείθαρχου Μπερλουσκόνι τον Μόντι, πρώην επικεφαλής της πολιτικής ανταγωνισμού στην Κομισιόν».1 Εκείνο που παρέλειψε η εφημερίδα να αναφέρει είναι ότι και οι δύο, μαζί με στελέχη πολυεθνικών κ.λπ., είναι μέλη της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission),2 δηλαδή της επιτροπής που ίδρυσε ο Ροκφέλερ το 1973, όταν οι πολυεθνικές μορφοποιούσαν την άτυπη υπερεθνική ελίτ που θα διαχειριζόταν την τότε αναδυόμενη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

Η επιτροπή αυτή, υποτίθεται, είχε στόχο την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των τριών κύριων συνιστωσών της υπερεθνικής ελίτ (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία) αλλά, στην πραγματικότητα, αποτελούσε βασικό όργανο για την προώθηση μελών της στη διαχείριση της Νέας Τάξης που καθιέρωνε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Επιπρόσθετα, και οι δύο (μαζί με τον Ντράγκι, τον νέο πρόεδρο της ΕΚΤ) ανήκουν, «σε διάφορους βαθμούς», όπως σημειώνει η έγκυρη «Le Monde»3, στο ευρωπαϊκό τμήμα της γνωστής Goldman Sachs, κύριου «στελέχους» της υπερεθνικής ελίτ!
Σήμερα, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Ιστορία της, η Ελλάδα κυβερνάται από έναν μη εκλεγμένο από το Λαό τεχνοκράτη που, τυπικά, τον διόρισαν κόμματα χωρίς την παραμικρή λαϊκή εντολή για την καταστροφική πολιτική τους και, ουσιαστικά, η ίδια η υπερεθνική ελίτ. Και όλα αυτά, με τη σύμπραξη ενός εθνικιστικού κόμματος-μαϊμού (το μοναδικό σημαντικό ευρωπαϊκό «εθνικιστικό» κόμμα -στην πραγματικότητα, απλά ακροδεξιό και ρατσιστικό- υπέρ της Ε.Ε.!).
Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η νέα αυτή διακομματική χούντα, που διαδέχθηκε την προηγούμενη μονοκομματική χούντα, η οποία χωρίς την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση εισήγαγε τα πιο κτηνώδη μέτρα κατά των λαϊκών στρωμάτων στην Ιστορία μας (μέχρι την εγκληματική διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, ενός βασικού για την επιβίωση αγαθού, σε όποιον δεν πληρώνει το χαράτσι υπέρ των ελίτ!), δεν έχει βέβαια στόχο τη «σωτηρία της Πατρίδας» όπως ισχυρίζεται. Απλά έχει στόχο να σώσει τις τσέπες των τραπεζιτών δανειστών μας στο εξωτερικό, μέσα από την ελαχιστοποίηση των ζημιών τους, καθώς και να προωθήσει γενικότερα τα συμφέροντα της «απάτριδος» υπερεθνικής ελίτ του κεφαλαίου και των ντόπιων ελίτ και προνομιούχων στρωμάτων, δηλαδή μιας μικρής μειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε βάρος βέβαια των λαϊκών στρωμάτων.
Ετσι ο «διαπρεπής τεχνοκράτης και ακαδημαϊκός πρωθυπουργός»,4 που καλείται να μας «σώσει», στην πραγματικότητα ψεύδεται ασύστολα όταν καταστροφολογεί για τις συνέπειες της εξόδου από την Ε.Ε., τη στιγμή που άλλοι, απείρως σημαντικότεροι από αυτόν (αλλά και από παρόμοια με αυτόν πανεπιστημιακά παπαγαλάκια στην Ελλάδα) διεθνείς οικονομολόγοι, που δεν λειτουργούν όμως ως «άνθρωποι της υπερεθνικής ελίτ στην Αθήνα», δείχνουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος από την καταστροφική κρίση της Ελλάδος μέσα στην ευρωζώνη - ή θα έλεγα σωστότερα μέσα στην Ε.Ε., εφ'όσον η ένταξή μας σε αυτή είναι η απώτερη αιτία της έντασης της χρόνιας κρίσης μας.5
Και όλα αυτά, βέβαια, με προφανή στόχο να τρομοκρατήσει την «πλειοψηφία των νοικοκυραίων», οι οποίοι φτωχοποιούνται ραγδαία, ότι δήθεν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από την αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση που μας καταδικάζει σε θέση τυπικού προτεκτοράτου της υπερεθνικής ελίτ, με μόνιμη ανεργία πάνω από 20% του πληθυσμού και διπλάσια ανεργία ανάμεσα στους νέους. Δηλαδή, από τα Μνημόνια που μας καταδικάζουν να γίνουμε ένα Μεξικό της ευρωπαϊκής περιφέρειας, συνεχώς χρεωμένο και απόλυτα εξαρτημένο, το οποίο θα έχει στο μεταξύ ξεπουλήσει και κάθε κοινωνικό πλούτο στις εξευτελιστικές τιμές που επιβάλλουν οι «αγορές».
Τώρα, που σύσσωμη η πολιτική και οικονομική ελίτ, καθώς και η πανεπιστημιακή και η μιντιακή ελίτ και οι περισσότεροι από την ελληνική «κουλτούρα», ρητά ή σιωπηρά επιδοκιμάζουν τη χούντα της υπερεθνικής ελίτ («για να μην καταστραφούμε»!) και συμπαρατάσσονται σε ένα Μαύρο Μέτωπο, η διάκριση «αυτοί» ή «εμείς» γίνεται περισσότερο φανερή παρά ποτέ. «Αυτοί», οι ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, και «εμείς», η μεγάλη πλειονότητα του λαού, κυρίως στα λαϊκά στρώματα, που θα πληρώσουν πολύ ακριβά τη μετατροπή της χώρας και σε τυπικό προτεκτοράτο. Αυτονόητη, επομένως, και η μοναδική διέξοδος από τον ολοκληρωτικό εξανδραποδισμό μας ως λαού στα χέρια της υπερεθνικής ελίτ και των «ανθρώπων της» στην Ελλάδα: η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης που θα ενώσει όλους, ανένταχτους ή οργανωμένους, κάτω από ένα ελάχιστο πρόγραμμα με κοινούς στόχους τη μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. (όχι απλά το ευρώ), την άρνηση πληρωμής του Χρέους και την άμεση απαλλοτρίωση του ιδιωτικοποιημένου κοινωνικού πλούτου, μαζί με τα απαραίτητα συμπληρωματικά μέτρα. Αλλά θα επανέλθω.
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos
1. Martin Wolf, «Europe must not allow Rome to burn», «Financial Times», 15/11/2011.
2. Α. Μπουγάτσου, «Ε», 11/11/2011.
3. Βλ. «Goldman Sachs, le trait d'union entre Mario Draghi, Mario Monti et Lucas Papademos», «Le Monde», 14/11/2011.
4. Κ. Μπέης, «Ε», 15/11/2011.
5. Βλ. Τ. Φωτόπουλος, «Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ» (Γόρδιος, Νοέμβρης 2010), Μέρος Γ'.

Το πύο στην ομίχλη (Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος)...

του Γιώργου Πήττα | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Διάβαζα χτες στο tvxs.gr το άρθρο του κου Μανδραβέλη με τίτλο «Τα καλά των καταλήψεων». Ένα κείμενο από αυτά που γράφονται με σηκωμένο ψηλά το ένα φρύδι και ένα ελαφρύ μειδίαμα στα χείλη του συγγραφέα του. Θα το αποκαλέσω «κείμενο πολυτελείας» σε μία εποχή ανεξέλεγκτης έκρηξης ένδειας και ανέχειας.

Ο κος Μανδραβέλης βέβαια, έχει πολλά χρόνια που διατυπώνει έναν λόγο που θέλει να είναι (και συχνά είναι) ορθολογικός.
Και σε πολλά συμφωνούσα μαζί του, όταν μιλούσε για το τεράστιο και ανορθολογικό ελληνικό δημόσιο, για την εξοργιστική και υστερική αντίδραση των δημοσίων υπαλλήλων στην οποιαδήποτε απόπειρα αξιολόγησης της αποτελεσματικότητάς τους, στην οποιαδήποτε ανάγκη τακτικής επιμόρφωσης και αξιοκρατικής αντίληψης σε οποιαδήποτε στοιχειώδη απόπειρα μέτρησης της παραγωγικότητας τους.

Σε αυτά, συμφωνούσα τότε, συμφωνώ και τώρα.

Ουδέποτε ονειρεύτηκα ένα «κράτος δημοσίων υπαλλήλων» πόσο μάλλον όταν το δείγμα που έχω στο κεφάλι μου είναι το ελληνικό δημόσιο. Μιλάμε για έναν μηχανισμό που διαχρονικά έδινε την πεποίθηση πως υπάρχει για έναν μόνο λόγο:

Να βασανίζει τους πολίτες, να τους εξευτελίζει, να τους ταλαιπωρεί και να βιάζει την προσωπικότητά τους. Ένα δημόσιο βαριεστημένων υπαλλήλων, απρόθυμων, με μοναδικό τους προσόν να υπηρετούν στην εντέλεια την σαδιστική γραφειοκρατία.

Προσωπικά, θα μου ήταν αδύνατον να βρεθώ στο ίδιο «μετερίζι» με αρκετούς υπαλλήλους της Ελληνικής κρατικής μηχανής που με ταλαιπώρησαν αφάνταστα, ενώ είχαν όλη τη δυνατότητα να μην το πράξουν.

Είναι ακόμα πάρα πολύ γνωστές οι ιστορίες (όλοι έχουμε σχεδόν από μία) υπαλλήλων που μπήκαν στις υπηρεσίες με διάθεση προσφοράς και στη συνέχεια ευνουχίστηκαν και ενσωματώθηκαν προκειμένου να επιβιώσουν.

Όχι, δεν με ενδιαφέρει διόλου αν πέσει η Κυβέρνηση με νικητές τους «Φωτόπουλους».

Με ενδιαφέρει όμως, να πέσει η Κυβέρνηση.

Να γίνει κομμάτια και θρύψαλα όλο το πολιτικό σύστημα και, να πέσει ταυτόχρονα πάνω στα κεφάλια των Φωτόπουλων ώστε να τα συντρίψει.

Την περασμένη εβδομάδα, στο άρθρο μου με τίτλο «Ο Έλλην ασθενής και η ευθανασία» έγραφα: "Νομίζω, πως οι Έλληνες, πρέπει να τα κάνουν σμπαράλια όλα όσα ήξεραν και να αρχίσουν από την αρχή."

Και, η αγαπητή αναγνώστρια κα Σοφία Πούλου απαντούσε σε σχόλιο της :

«Μακάρι γιατί μέχρι και αυτή την στιγμή οι Έλληνες τα κάνουν σμπαράλια για να μην αλλάξει τίποτα κι αυτό είναι πιο τρομακτικό κι από 1000 μνημόνια.»

Μέσα σε 26 μόνο λέξεις, χώρεσε όλο το ζήτημα.

Γιατί οι Έλληνες, διδαχτήκαμε να «περνάμε καλά» και όχι να γινόμαστε καλύτεροι.

Και κυρίως, αδυνατούμε να συνδέσουμε το δεύτερο με το πρώτο.

Έτσι μας έμαθαν έτσι γίναμε. Γιατί, χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος που είπε μια φορά κι’ έναν καιρό ο Δημόκριτος.

Λίγες μέρες μετά, ο κος Βενιζέλος, μας είπε πως θα «επιστρέψουμε στο 2004». Και πολλοί, άρχισαν να χαριτολογούν «άντε ρε να ξαναπάρουμε το euro, να κάνουμε Ολυμπιακούς, να βγάλουμε πρώτο τραγούδι στη Eurovision και ούτω καθ’ εξής.

Με απλά λόγια δηλαδή, της τρέλας μας το μεγαλείο.

Το 1944 ο Γεώργιος Θεοτοκάς, με την απελευθέρωση έγραφε:

«Τώρα νιώθουμε ένα μεγάλο και ασυγκράτητο λαϊκό κύμα που μας σηκώνει και μας παίρνει. Τι ακριβώς θέλει αυτή η μάζα βέβαια κανείς δεν το ξέρει, ούτε τα πιο συνειδητά μέλη της. Δεν είναι το βιομηχανικό προλεταριάτο των μεγάλων ευρωπαϊκών κέντρων με τις συγκεκριμένες οικονομικοκοινωνικές επιδιώξεις του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εδώ έχουμε να κάμουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρωσική Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα»

Με τις απαραίτητες χρονικές αναγωγές μήπως μας θυμίζει κάτι;

Γιατί, έχω την εντύπωση πως ο Θεοτοκάς, απλά επιβεβαιώνει την σούπα και τον αχταρμά που σε αυτόν τον τόπο ποτέ δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε Κοινωνία. Μία οδυνηρή και τρομακτική παθογένεια που έλκει την καταγωγή της από την ίδια τη σύσταση του "Κράτους" μας. Όπως τότε, έτσι και τώρα. Δυνάμεις αλόγιστες. Ετερόκλητες. Ίσως έτοιμες να τα κάνουν όλα "λίμπα" αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους.


Θα έλεγα όμως, πως οι Φωτόπουλοι καλά κάνουν και επιδίδονται σε καταλήψεις και απεργίες. Όλοι οι Φωτόπουλοι της χώρας, όλων των συντεχνιών.

Μας ενδιαφέρει το αύριο του τόπου; Μας ενδιαφέρει.

Μπορούμε να το φανταστούμε ως μέλλον με πρωταγωνιστές τους Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, και την από παλιά υλικά καμωμένη Αριστερά που συχνά επιδίδεται στον λαϊκισμό; Εγώ πάντως όχι.

Το πράγμα, είναι βαθύτατα άρρωστο. Μία πληγή, γεμάτη πύο, με τον «ασθενή» να βαδίζει στην ομίχλη. Το πύο στην ομίχλη.

Πρέπει να σπάσει.

Στο νου μου, φέρνω το σημείωμα που άφησε ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, λίγο πριν αναχωρήσει για το επέκεινα. Έχει τίτλο, «Πάνω στο νήμα» :

«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια» .

Εκεί έξω, η πλημμύρα πρέπει να φουντώσει.

Και το τίποτα μετά από την πλημμύρα, ίσως γεννήσει το καινούργιο.

Οι ηγήτορες μας, υπήρξαν αισχροί και αισχρά παιδαγώγησαν τον τόπο.

Μπορούμε να πάμε παρακάτω;

Οι καταστροφικές συνέπειες της παραμονής μας στην Ε.Ε.

Ελευθεροτυπία...

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Στο προηγούμενο άρθρο1 αναφέρθηκα στη μοναδική, κατά τη γνώμη μου, διέξοδο από την καταστροφική κρίση που δημιούργησαν οι ξένες ελίτ με τη συνεργία των ντόπιων.

Η διέξοδος αυτή περνά μέσα από την άμεση έξοδο από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη, την ακύρωση των «μνημονιακών» νόμων και τη διαγραφή ολόκληρου του χρέους, την αναγκαστική απαλλοτρίωση -χωρίς αποζημίωση- του λεηλατημένου κοινωνικού μας πλούτου, καθώς και αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και, προπαντός, τη δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις.
Το άρθρο αυτό (που αποτελούσε ουσιαστικά περίληψη των συμπερασμάτων συστηματικής ανάλυσης της κρίσης και συνολικής πρότασης για διέξοδο από αυτή που διατυπώθηκε σχεδόν ένα χρόνο πριν)2 έτυχε πολύ ευμενούς υποδοχής από blogs, αναγνώστες κ.λπ., και φυσικά και άμεσων ή έμμεσων επιθέσεων από τους «ευρωπαϊστές» με επενδυμένα συμφέροντα στην Ε.Ε., ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που προσπαθούν να θάψουν παρόμοιες προτάσεις, με ισχυρισμούς του τύπου «αντί μιας μελετημένης και συγκροτημένης πρότασης για τη βαθιά κρίση, ακούμε μόνο κραυγές, από εκείνες που ακούγονται για να ακουστούν»!
Συγχρόνως, η κοινοβουλευτική χούντα και τα παπαγαλάκια της ξεκίνησαν μια γκεμπελική εκστρατεία καταστροφολογίας για τις συνέπειες εξόδου από την ευρωζώνη. Ομως, ας δούμε ένα «σοβαρό» άρθρο όπου μάθαμε από... πολιτειολόγο για τις «καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη»3 - ο οποίος προφανώς γνωρίζει περισσότερα από πλειάδα έγκυρων διεθνών οικονομολόγων, με τελευταίο τον Ρουμπινί, που υποστηρίζουν το αντίθετο!
Ετσι, πρώτον, υποστηρίζεται ότι η έξοδος από την ευρωζώνη θα σημάνει «δραματικές αυξήσεις στις τιμές των εισαγωγών» και, επομένως, αντίστοιχη αύξηση της τιμής της εισαγόμενης ενέργειας και του παραγωγικού κόστους. Στην πραγματικότητα, όμως, η υποτίμηση του νομίσματος στην οποία θα οδηγήσει η έξοδος από το ευρώ επιφέρει μεν αύξηση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων, αλλά και αντίστοιχη μείωση των τιμών των εξαγομένων, που σίγουρα θα έχει σημαντικά ευεργετικά αποτελέσματα στις εξαγωγές και τον τουρισμό.
Επομένως, το κράτος μπορεί να αντισταθμίσει σημαντικό τμήμα της αύξησης του κόστους παραγωγής με το μηδενισμό του φόρου στην ενέργεια, που θα γινόταν δυνατός (ο μηδενισμός) με τα επιπλέον (άμεσα ή έμμεσα) φορολογικά έσοδα από τη βελτίωση των εξαγωγών. Στην πραγματικότητα, το σημαντικότερο πρόβλημα από την υποτίμηση θα ήταν η επιδείνωση των λαϊκών εισοδημάτων εξαιτίας της αύξησης των τιμών των βασικών ειδών, τα περισσότερα από τα οποία σήμερα εισάγουμε, ως συνέπεια της αποδιάρθρωσης της παραγωγής μας μετά την ένταξη στην Ε.Ε. Ομως, μια κυβέρνηση, που δεν θα εκπροσωπούσε (όπως η σημερινή χούντα) τα προνομιούχα στρώματα και τις ελίτ, θα μπορούσε να επιδοτεί τα λαϊκά στρώματα από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία (κινητή και ακίνητη), καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας, όπως έχουμε προτείνει.
Δεύτερον, φυσικά, οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούν, και αυτό δεν είναι κάτι «κακό», όπως ισχυρίζεται το άρθρο αυτό, διότι δήθεν στη χώρα μας «ο δημόσιος τομέας είναι κεντρικό μέρος του προβλήματος». Το «επιχείρημα» αυτό, όπως έδειξα αλλού,4 αποτελεί απλά νεο/σοσιαλφιλελεύθερο μύθο, αφού ο δημόσιος τομέας είναι σύμπτωμα της χρόνιας δομικής κρίσης, όπως και το χρέος.
Τρίτον, το «επιχείρημα» ότι η έξοδος από την ευρωζώνη έπειτα από χρεοκοπία θα αποκλείσει τη χώρα από τις διεθνείς χρηματαγορές, τη στιγμή που το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα αυξάνεται, στηρίζεται σε δύο σιωπηρές υποθέσεις που ισχύουν μόνο αν παραμείνουμε στην Ε.Ε./ευρωζώνη (που είναι βέβαια το κρίσιμο ερώτημα)! Δηλαδή, στην υπόθεση ότι το χρέος θα μείνει στο ύψος που μας καθόρισαν οι τοκογλύφοι πιστωτές μας - όταν ακριβώς βραχυπρόθεσμος στόχος της εξόδου από την Ε.Ε./ευρωζώνη είναι να αποφασίσουμε εμείς για το εάν θα πληρώσουμε το χρέος, και μακροπρόθεσμος η δημιουργία των προϋποθέσεων μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης που θα ελαχιστοποιούσε, αν δεν εξαφάνιζε, την ανάγκη νέων δανεισμών.
Οι ταμειακές μάλιστα ανάγκες για την επαναφορά των λαϊκών εισοδημάτων στο προ των μνημονίων επίπεδο μπορούν να καλυφθούν μέσω ενός ελεγχόμενου πληθωρισμού (ενώ τα λαϊκά εισοδήματα θα μπορούσαν να προστατευθούν με τιμαριθμικές αναπροσαρμογές), καθώς και της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων.
Τέταρτον, τα κίνητρα για φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή όχι μόνο δεν θα αυξηθούν «δραματικά», όπως υποστηρίζει το άρθρο, αλλά αντίθετα θα μειωθούν δραστικά στο νέο θεσμικό πλαίσιο, ιδιαίτερα μετά τη ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων που συνεπάγονται τα παραπάνω μέτρα.
*Η πλήρης εκδοχή του άρθρου δημοσιεύεται εδώ: http:// www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grspeeches/chalkida__2011.htm
1. Το άρθρο για το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο ενός αγώνα, με τους στόχους του κειμένου, που υποσχέθηκα στο προηγούμενο άρθρο, αναγκαστικά αναβάλλεται για το επόμενο -βλ. όμως: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grspeeches/chalkida__2011.htm
2. βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος, Νοέμ. 2010) Μέρος Τρίτο
3. Διονύσης Γ. Δημητρακόπουλος, «Ε», 1/10/2011
4. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο, ό.π. σελ. 79-86

Υπάρχει διέξοδος από την κρίση των ελίτ!

Ελευθεροτυπία...

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ξένοι τοκογλύφοι, τους οποίους εκπροσωπεί η τρόικα των γκαουλάιτερ, σε αγαστή σύμπνοια με τους κλεπτοκράτες που παριστάνουν τους «καπιταλιστές» στη χώρα μας και με τυφλό όργανο την αδίστακτη κοινοβουλευτική χούντα που παριστάνει την «κυβέρνηση», εισάγουν, με καταιγιστικούς ρυθμούς, μέτρα που αλλάζουν ριζικά τον κοινωνικο οικονομικό χάρτη της χώρας προς όφελος των ξένων και ντόπιων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση.

ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΟΙ ''ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ'' ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΑ ''ΑΡΙΣΤΕΡΑ''

του Τακη Φωτοπουλου απο την Ισκρα ...