Ελλάδα, ιδού οι θεσμοί σου....

swell....

Στην Ελλάδα οι θεσμοί είναι όπως η δημοκρατία, δήθεν. Όπως έχουμε τύποις δημοκρατία από το 2009 με τα αλλεπάλληλα συνταγματικά πραξικοπήματα, έτσι και οι θεσμοί είναι τύποις θεσμοί. Οι Έλληνες μαθαίνουν τελευταίοι και έκπληκτοι ότι εκτός από τους πολιτικούς, τα "παίρνουν" και οι στρατιωτικοί και παθαίνουν σοκ. Εγώ το γλίτωσα γιατί είχα την τύχη να υπηρετήσω στο ΠΝ και να δω με τα μάτια μου τη λογική και το "ήθος" των στρατιωτικών. Αυτά που είδα, τα έγραψα πριν 8 χρόνια, αλλά ουδείς θορυβήθηκε.

Ένας άλλος δήθεν ελληνικός θεσμός είναι αυτός της εκκλησίας. Η εκκλησία ενοχλήθηκε πρόσφατα από τον τρόπο που γιορτάζεται η γιορτή των τριών Ιεραρχών.

Η ζωή στο χακί. Θητεία στην εποχή της κρίσης...

από ένα «κωλοφάνταρο», barikat.gr...

Διάγω τη θητεία μου ως πιστός και φιλότιμος φαντάρος στα ΚΈΠΒ Θήβας, αναμένοντας καρτερικά το τέλος της βασικής εκπαίδευσης στο στρώσιμο κρεβατιού, στην άντληση απόλαυσης από το ψυχαναγκασμό του γόπινγκ και στην εκτέλεση των βασικών παραγγελμάτων.
Το ΚΕΠΒ Θήβας διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα στρατόπεδα καθώς ανταποκρινόμενο στο πνεύμα των χαλεπών καιρών μας, προχώρησε στη ιδιωτικοποίηση των ΚΨΜ (Κέντρων Ψυχαγωγίας Μονάδας).
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία έχει πιλοτικό χαρακτήρα και ενδέχεται σε δεύτερο χρόνο να γενικευτεί και στα υπόλοιπα στρατόπεδα.
Οι άμεσες συνέπειες της ανάληψης του ΚΨΜ από τους Αφούς Κομπατσιάρη μετά την έναρξη της 2013ΣΤ ΕΣΣΟ είναι η πλήρης απαλοιφή της εικόνας του ΚΨΜ που λειτουργεί από τους φαντάρους για τους φαντάρους και ο φραπές κόστιζε 0.55 συν το νεράκι. Το μόνο που έμεινε να παραπέμπει στους παλιούς καλούς καιρούς είναι οι κιτρινισμένοι τιμοκατάλογοι αναρτημένοι δίπλα στο «Μακεδονία Ξακουστή» και στον ύμνο του πυροβολικού (Πυ-ρο-βολικο ισχύς δια της γνώσεως).
Στη θέση του κοτσάρεται μια ιδιωτική εταιρία και ξαφνικά η τιμή του φραπέ εκτινάσσεται στο 1.40 και πλέον πασάρεται από κακοπληρωμένες πωλήτριες που πίσω από τα υποχρεωτικά χαμόγελα, για να έχουν και με κάτι να καβλαντίζουν τα φαντάρια, κρύβουν τη σκληρή πραγματικότητα της εξουθενωτικής εργασίας που χρειάζεται για να εξυπηρετηθούν οι ατέρμονες ουρές 2000 νεοσυλλέκτων. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από την εισαγωγή του νεοελληνικού νεοτερισμού του «φρεντοεσπρέσο».
Qui Bono?
Ποιος κερδίζει λοιπόν από τη συγκεκριμένη κατάσταση; Πρώτα απ’ όλους οι Αφοί Κομπατσιάρη που καταλαμβάνουν άλλο ένα δημόσιο χώρο μετά την επιβολή τους στα τραίνα του ΟΣΕ. Και η μπίζνα εδώ είναι και μεγάλη, και μονοπωλιακή. Δυο χιλιάδες φαντάροι που μένουν για 25-30 μέρες στο κέντρο επί έξι ΕΣΣΟ το χρόνο, συγκροτούν μια διόλου ευκαταφρόνητη αγορά αποκλειστικής εκμετάλλευσης.
Με πρόχειρους υπολογισμούς θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο μέσος φαντάρος αφήνει ένα τάλιρο κάθε μέρα, μη συνυπολογίζοντας τα έξοδα για τα τσιγάρα ως το αναγκαίο συμπλήρωμα στη διδασκαλία της καρτερικότητας, που αποτελεί θεσμοθετημένο στόχο της εκπαίδευσης με βάση τον 20/17.
Ο φαντάρος στα ΚΕΠ άλλωστε.. πάντα περιμένει. Περιμένει για να φάει, περιμένει τον επόμενο γύρο ανιαρών εκπαιδεύσεων, περιμένει τον κάθε καραβανά που αρέσκεται να στήνει τα φαντάρια για ώρες, και όσο περιμένει βαριέται και καπνίζει.
Ας επιστρέψουμε όμως στο πεντάευρο. Το πεντάευρο σπάει σε ένα καφέ (1.40 - 1.80), ένα σάντουιτς ( 2 ) η κάποια σφολιάτα (1.20 - 2), κανά γλυκό για να παν κάτω οι πίκρες της θητείας (1 - 2) και κανά δυο νεράκια (0.35 έκαστο).
Δεν υπονοούμε πως όλοι οι φαντάροι τρέφονται με σάντουιτς και ζαμπονοτυρόπιτες. Από την άλλη, ακόμα και οι πιο οικονομικώς σκεπτόμενοι φαντάροι πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεφύγουν από την ρουτίνα του καθημερινού πρωινού αποτελούμενη από απεριόριστο ψωμί, μαργαρίνη, ένα μέλι με εναλλαγή το γάλα ή το τσάι. Δίπλα στη ρουτίνα του πρωινού έρχεται να προστεθεί το χάος του βραδινού με διατροφικά παρανοϊκές επιλογές, όπως το απερίγραπτο «pizza night» της Τρίτης που αποτελείται από κατεψυγμένη pizza, πουρέ, τηγανιτές πατάτες και όπως πάντα ψωμί.
Το πράμα είναι απλό, εν καιρώ κρίσης ο στρατός κάνει περικοπές και μας ταΐζει φτηνούς υδατάνθρακες. Η μόνιμη επωδός άλλωστε των στελεχών είναι η αντιστροφή της ρήσης της Αντουανέτας, αν πεινάτε φάτε ψωμί, που παράγεται άλλωστε φτηνά και on-site από την δωρεάν εργασία των φαντάρων.
Αν ξεφύγουμε λίγο από την νοητική χαλάρωση που επιβάλλει η στρατίλα και κάνουμε μερικούς πολλαπλασιασμούς καταλήγουμε στο εξής: 5 χ 25 χ 2000 = 250.000.
Σε ένα χρόνο έχουμε 6 σειρές άρα καταλήγουμε σε ένα ετήσιο τζίρο 1.5 εκατομμυρίων ευρώ ( άντε να το αφήσουμε στο 1 γιατί όλες οι ΕΣΣΟ δεν είναι ισάριθμες) οπού δεν συνυπολογίζουμε τα κέρδη από τα τσιγάρα. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε ότι οι Αφοί Κομπατσιάρη έχουν και μια καθετοποιημένη παραγωγή για να βγάζουν μαζικά τις κατεψυγμένες κοτοκροκέτες τους, τα ποσοστά κέρδους φαρδαίνουν εντυπωσιακά.
Η λαγουδότρυπα όμως πάει ακόμα πιο βαθειά. Η επιλογή της ιδιωτικοποίησης των ΚΨΜ είναι παράλογη από κάθε πλευρά, και αυξάνει τις τιμές αλλά και δημιουργεί τεράστιες ουρές, καθώς τα δυο ιδιωτικά κυλικία δυσκολεύονται εξαιρετικά να εξυπηρετήσουν ένα ολόκληρο ΚΕΠ.
Το προηγούμενο μοντέλο των ΚΨΜ διατηρούσε τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα καθώς δεν στόχευε αποκλειστικά στην κερδοφορία, με μοναδική παραφωνία καναν αετονύχη- παλιοσειρά που θα έβαζε χέρι στο ταμείο ή θα εκμεταλλεύονταν την άγνοια των «πουστόνεων» για τις αληθινές τιμές του ΚΨΜ. Επιπλέον η κάθε μοίρα διατηρούσε δικό της ΚΨΜ απαλείφοντας έτσι το ζήτημα των ουρών.
Το «προβλεπέ γιοτόφονο» μου δυστυχώς δεν μου δίνει πρόσβαση στο ίντερνετ ώστε να μπορούσα να αλιεύσω το μέγεθος των μισθωμάτων που αποδίδουν οι Αφοι Κομπατσιάροι στο Ε.Σ, αλλά μέσω του λογικού αποκλεισμού καταλήγουμε στο εξής:
Ο Ε.Σ χρηματοδοτεί μέρος τον εξόδων της υποχρεωτικής θητείας μέσα από τα έξοδα φαντάρων. Η πιο κραυγαλέα απόδειξη ήταν η απαγόρευση της εισαγωγής καφέ σε σκόνη εντός του στρατοπέδου, με τη δικαιολογία πως θα μας φάν τα ποντίκια (τα φαντάρια βέβαια γράψαν τη συγκεκριμένη διαταγή στις σκελέες τους).
Δηλαδή η σοφοτάτη ακρο-δεξιο-νεοφιλελέ κυβέρνηση μας, έρχεται να προσθέσει δίπλα στα έξοδα για την αγορά των παρελκόμενων της θητείας άλλα 100 με 250 ευρώ μόνο για το μήνα της βασικής εκπαίδευσης.
Εδώ χρειάζεται μια παρένθεση, στο κέντρο μένεις για 25 μέρες, 30 άμα είσαι εξ’ αναβολής. Ο Ε.Σ στη προσπάθεια του να κάνει περικοπές και να προετοιμάσει τους φαντάρους για την λιτότητα του μετώπου υπολογίζει ότι ο φαντάρος μπορεί να τη βγάλει με δυο μπλουζάκια, δυο ζευγάρια κάλτσες και δυο χιτώνια καθώς το τρίτο οφείλει να το κρατήσει καθαρό για την ορκωμοσία, δεδομένου ότι δεν έχει πρόσβαση σε πλυντήριο.
Στην τρέχουσα ΕΣΣΟ δεν μοιράστηκαν παντόφλες παρά μόνο όταν έγινε θέμα στον έξω κόσμο. Οι καραβανάδες άνοιξαν τις αποθήκες και με αγχώδεις ρυθμούς μοίραζαν της παντόφλες της "EYROBALKANHKI", τρείς μέρες μετά μοίρασαν και τα κολόμβια (στο παράλληλο σύμπαν του στρατού μέχρι και τα πουλόβερ πρέπει να χουν διαφορετική ονομασία).
Ο μη γνωρίζων την κατάσταση υγιεινής στα ελληνικά στρατόπεδα δεν μπορεί να κατανοήσει το πόσα ρίσκα ενέχει το να μπεις με γυμνό πόδι, χτυπημένο από τα άρβυλα, στα λουτρά, όπου μέρος, των φαντάρων στα πλαίσια μελετημένων ψυχολογικών αντιδράσεων τραβάει και κανά χέσιμο εκεί που πλένεται.
Και μιάς που πιάσαμε και το ζήτημα της υγιεινής ας μιλήσουμε και για αυτή τη πονεμένη ιστορία. Οι θάλαμοι και τα λουτρά καθαρίζονται καθημερινά δυο φορές, μια πριν την πρωινή επιθεώρηση και μια το απόγευμα. Δεδομένου ότι τα μπάνια επιθεωρούνται και τα υπολείμματα σκατοπατημασιών είναι επαρκέστατος λόγος για να «σημάνουν οι καμπάνες», οι φαντάροι δίνουν τα δυνατά τους για να φαίνονται τα μπάνια καθαρά.
Το «φαίνονται» είναι η λέξη κλειδί και το πρώτο μεγάλο μάθημα που παίρνεις στο στρατό. Στο στρατό μετράει πάντα το φαίνεσθαι. Από τη πρώτη στιγμή που εντάσσεσαι σε αυτό το μεγάλο ΙΚΑ που λέγεται Ε.Σ, σου μαθαίνουν ότι αν είσαι γυαλισμένος, ξυρισμένος, κομβιωμένος, φέρεις τη σκέπη με το εθνόσημο (το τζόκευ) σε κάθε εξωτερικό χώρο και χαιρετάς όποιον φέρει κάτι στο γιακά, όλα θα πάνε καλά.
Το φαίνεσθαι στις τουαλέτες δεν ακουμπάει την έννοια της απολύμανσης καθώς τα μικρόβια, εκ κατασκευής, είναι μικρά και διαφεύγουν της επιθεώρησης. Η τεράστια γραφειοκρατία που απαιτείται για να αγοραστούν δυο σφουγγαρίστρες και να υπάρχει μια σταθερή ροη χλωρίνης, έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται τραγελαφικές καταστάσεις.
Ο παραλογισμός όμως χτυπάει κόκκινο στη περίπτωση του νευραλγικόύ πόστου της λάντζας όπου στη προσπάθεια να περιοριστεί η χρήση υγρού σαπουνιού πλέον μοιράζεται σαπουνόνερο σε μπουκάλια...
Για το τέλος κράτησα και το πιο ζουμερό πολιτικό κομμάτι.. τα στελέχη. Υπάρχουν διάφορες κάστες στελεχών. Από τους τουρκοφάγους άντρακλες με RAYBAN, τους δυσκοίλιους υπερ-προβλεπόμενους, τους φιλικούς με τα φαντάρια και τους καλοξυρισμένους ευθυτενείς ακριβοδίκαιους που, ασχέτως της κατηγορίας, όμως υπάρχει μια κεντρική γραμμή που διαγράφεται ξεκάθαρα.

Στο στρατό της κρίσης του 2013 και των ελλιπών πόρων για τους φαντάρους και όχι για τα οπλικά συστήματα η μόνιμη κυνική ρήση είναι η εξής:
 «Εμείς δεν είμαστε εδώ για να σας φτιάξουμε, ο στρατός δεν θα προσαρμοστεί στις ανάγκες σας. Εάν δεν προσαρμοστείτε τότε το Ι5 σας και το Μπούλο Άρμ».
Η συγκεκριμένη παπαριά συμπληρώνεται πάντα με την περιβόητη μη προσβολή της προσωπικότητας. Ότι δηλαδή ακόμα και αν για τον ΕΣ άφησες την υπόσταση σου ως πολίτης στη πύλη μαζί με την αστυνομική ταυτότητα, έχεις το δικαίωμα να μη εκτελέσεις ή τουλάχιστον να βγεις παραπονούμενος, αν νιώθεις ότι προσβάλλεται η προσωπικότητα σου.
Τα όρια αυτού του πράματος οφείλουν να είναι και τα όρια της στρατιωτικής βιοπολιτικής.
Γιατί το να καθαρίζεις χέστρες χωρίς γάντια είναι προσβολή.
Γιατί το να περιμένεις 45 λεπτά στο ψιλόβροχο για να φας μακαρόνια με «γκοτζίλα» είναι προσβολή.
Γιατί το να κανείς ντουζ με σακούλες στα πόδια, επειδή σου παν (αφού μπήκες) ότι δεν θα πάρεις παντόφλες είναι προσβολή.
Γιατί το να δέχεσαι λεκτική βία από τον κάθε τεστοστερονάτο σφίχτη που ο ΕΣ του φόρεσε ένα μπερέ και τον έκανε όργανο, είναι προσβολή.
Γιατί το να χεις κάθε μέρα καραβανάδες να επικαλούνται το κομμουνιστικότατο, κατά τα άλλα, «ή όλοι ή κανείς» ενώ κάθονται σούζα στις απαιτήσεις του κάθε βύσματος είναι προσβολή.
Γιατί, γιατί, γιατί ....
Όπως και στον πόλεμο έτσι και η πολιτική είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. Ακόμη και αν τα στελέχη, στη πρώτη εμφάνιση παραπονούμενων, διατρανώνουν πως εδώ δεν είναι αμφιθέατρο, εμείς τα στρατευμένα νιάτα (sic) πρέπει να επιβάλλουμε το ανάποδο. Είτε δια τις απειθαρχίας μας όπου αυτή είναι εφικτή, είτε μέσω της εμμονής μας στην τήρηση του κανονισμού. Από τη μία ή από την άλλη να μην ξεχνάμε ποτέ ότι είμαστε πολίτες στα χακί.

ΥΓ1: Αποτελεί εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα η εισαγωγή γυναικών στην ιεραρχία. Άτομα τα οποία δεν δέχτηκαν ποτέ λόγο από γυναίκα, τώρα καλούνται να σφουγγαρίζουν με πολύ διασκεδαστικά αποτελέσματα.
ΥΓ2. Επειδή κάποια πράγματα τα καταλαβαίνεις καλύτερα μόνο εν την απουσία τους, θα ήθελα να κλείσω αυτό το κείμενο με την εξής παρατήρηση: Η πειθαρχία που δείχνει μια συλλογικότητα όταν στέκεται με γυμνά χέρια απέναντι στην καταστολή είναι κλάσης ανώτερη, από ότι θα πετύχουν ποτέ οι καραβανάδες. Ίσως επειδή πηγάζει από κάτι πολύ πιο αυθεντικό από τα εθνικά ιδανικά.

Η αριστερή ματιά της Wall Street Journal για την Ελλάδα...

Του Στράτου Σαφιολέα - από το facebook, μεσω toportal.gr...

Στην αρχή ξεκίνησε σαν πλάκα. Σαν κάτι χοντροκομμένες ταινίες που ένας πετάει τούρτες στον άλλο, αλλά άμα είσαι και σκασμένος σου φαίνεται αστείο: ο Αβραμόπουλος με τζην και μπλέιζερ και ένα θεόρατο ρολόι να αστραποβολάει στο χέρι, να πυροβολάει με πολυβόλα, να κοιτάει χάρτες, να δείχνει κάπου στο βάθος στο στίβο μάχης στους στρατηγούς που κοιτάνε εκστασιασμένοι. Είναι μια επιτυχημένη καμπάνια (άμα είσαι στη Βόρεια Κορέα βεβαίως).
Μετά χοντραίνει η φάση, γιατι πηγαίνει και παίρνει τα οπλικά συστήματα που κόστισαν σε φόρους - αυτούς τους φόρους που πληρώνετε τώρα - κάτι εκαντοντάδες εκατομμύρια συν κάτι μίζες, για να τα μεταχειριστεί σαν το αυτοκίνητο που έχει στο γκαράζ του για να κάνει φιγούρα.
Αλλά μετά ΧΟΝΤΡΑΙΝΕΙ ακόμα περισσότερο η φάση.
Διότι πάει μέρα μεσημέρι, και ενώ κοιτάνε όλοι εμβρόντητοι κάνει κάτι χειρότερο: βρίσκει - και καλά - δωρεάν πετρέλαιο. Δωρεάν.
Και η τελευταία γιαγιά στην ορεινή Άνω Ραχούλα, που δεν έχει δει υπολογιστή στη ζωή της, που δεν ξέρει να κάνει γκούγκλ, γνωρίζει ότι τίποτα στην ζωή αυτή δεν είναι δωρεάν. Πόσο μάλλον το πετρέλαιο (που δεν έχει στη σόμπα της).
Διότι ΑΝ η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου πήρε "δωρεάν" πετρέλαιο μερικών εκατοντάδων χιλιάδων, εμείς οι υπόλοιποι που είμαστε και-καλά μορφωμένα παιδιά και ξέρουμε ανάγνωση και γραφή θυμόμαστε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου προστατεύει το μονοπώλιο των διυλιστηρίων που κοστίζει ένα ωραίο ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ευρώ τον χρόνο.

Να μιλήσουμε, λοιπόν, για τις αυτοκτονίες στρατιωτών...

Του Πρόδρομου Σεϊτανίδη, απο το κοκκινο σημειωματαριο...

Διάβασα τις προάλλες ένα κείμενο του Ρούντι Ρινάλντι, με τίτλο «Να μιλήσουμε για αυτοκτονίες», με αφορμή την αυτοκτονία του νέου συντρόφου Κίμωνα Καρολίδη. Το βρήκα βαθειά ανθρώπινο και καταλαβαίνω πως ο Ρούντι που τον γνώριζε προσωπικά είχε κάθε λόγο να αισθάνεται συντριμμένος. Ωστόσο, ενώ σωστά έθετε το ζήτημα της σύσφιξης και αναβάθμισης των ανθρώπινων σχέσεων, ιδιαίτερα εκεί που υπάρχουν και συντροφικοί δεσμοί, δεν έθετε -κατά τη γνώμη μου- επαρκώς το θέμα της θητείας, η οποία επιμένει να δημιουργεί προβλήματα ζωής (και θανάτου) στους στρατευμένους.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: από τον πρώτο κιόλας χρόνο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά είχε θέσει το ζήτημα μείωσης της στρατιωτικής θητείας και βελτίωσης των όρων ζωής στο στρατό. Το 1983, δύο χρόνια πριν γεννηθεί ο Κίμωνας, οι αυτοκτονίες των στρατιωτών είχαν φτάσει τις 33 μέχρι τον Οκτώβριο. Μια διαδήλωση 300 ατόμων, που αποπειράθηκε να διαμαρτυρηθεί, έφαγε το ξύλο της αρκούδας από αστυνομικούς με πολιτικά των τότε ΜΕΑ (Μονάδων Ειδικών Αποστολών) και έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της επομένης με φωτογραφίες πέντε-έξι βάρβαρων ασφαλιτών να ποδοπατάνε έναν ατυχή (και  βραδυκίνητο) διαδηλωτή μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο. Η δημοσιότητα, που έλαβε η καταστολή, υποχρέωσε τα ΜΜΕ να ασχοληθούν και με τις αυτοκτονίες των στρατευμένων. Ο καθηγητής Φίλιας της Παντείου «στόλισε» τους διαδηλωτές με τον επικό χαρακτηρισμό «Διεθνιστές απάτριδες και κόκκινες ύαινες», ως ιδεολογικός πρόγονος του Φαήλου Κρανιδιώτη, καθώς κι εκείνος είχε υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Δροσογιάννης (πρώην στρατηγός και ο ίδιος, με θητεία στον Εμφύλιο), επίσης, έτρεφε  ιδιαίτερη «εκτίμηση» προς το κίνημα για τα δικαιώματα των στρατιωτών. Πολλοί μεγαλοΠασόκοι της εποχής είχαν μιλήσει για μαμόθρεφτα που δεν μπορούν να χωριστούν από το σπίτι τους για δύο χρόνια. Οι ίδιοι, φυσικά, όπως και νεοδημοκράτες έκαναν τη θητεία τους από το σπίτι. Και βέβαια, οι στρατιωτικοί ανακοίνωναν παγίως πως ουδεμία ευθύνη φέρουν, επιρρίπτοντας κατά την πάγια τακτική τους την ευθύνη κάθε αυτοκτονίας στον ίδιο τον αυτόχειρά του και τα ερωτικά του αδιέξοδα.

Μια ολόκληρη γενιά, 32 χρόνια αργότερα, οι στρατιωτικοί ακολουθούν την ίδια τακτική της στρουθοκαμήλου. Αυτοί, οι οποίοι εκπαιδεύονται μια ζωή για να αντιμετωπίσουν το χειρότερο, τον πόλεμο, διστάζουν να αναφέρουν στους προϊσταμένους τους ακόμη και την παραμικρή αδυναμία εκπλήρωσης της αποστολής τους: πώς να φυλαχτεί ένα στρατόπεδο δεκάδων στρεμμάτων όταν έχουν μείνει ελάχιστοι στρατιώτες; Τα πολιτικά βύσματα δεν πατάνε ποτέ, τα τοπικά βύσματα έχουν κάθε βράδυ έξοδο, οι ΕΠΟΠ δεν κάνουν σκοπιές και, ταυτόχρονα, για τα μάτια των προϊσταμένων, πρέπει να αναφέρονται και όλοι στην εκπαίδευση! Αν αυτό πριν 30 χρόνια ήταν δύσκολο, με τη σημερινή λειψανδρία είναι αδύνατο. Και είναι, επίσης, φονικό, καθώς η σημερινή αυτή λειψανδρία ελάχιστα έχει επηρεάσει τον αριθμό των εν λειτουργία στρατοπέδων. Πώς να το κάνουμε; Δεν μπορείς να έχεις τον μισό αριθμό φαντάρων με τον ίδιο αριθμό στρατοπέδων. Ξέρω πως αυτά, που γράφω, θα συνοδευτούν από τη γνωστή γκρίνια περί «αμυντικών αναγκών», «αμυντικού δόγματος» κοκ. Αλλά δεν είναι τόσο οι ανάγκες και το δόγμα που σκοτώνει τους φαντάρους. Πολύ περισσότερο τους σκοτώνει η υποκρισία και η αδιαφορία των άμεσα ανωτέρων τους. Κι αν ήταν προβληματική η διαβίωση όταν βρίσκεσαι μέσα σε έναν κατάμεστο θάλαμο, αποδεικνύεται πολύ προβληματικότερη όταν διαπιστώνεις πως ο θάλαμος είναι άδειος κι επιπλέον κρύος. Σαν τάφος...

Σε γενικές γραμμές, η Ελλάδα είναι από τις χώρες με το μικρότερο ποσοστό αυτοκτονιών. Όμως, όσο οξύνεται η κρίση, όλο και περισσότεροι προχωρούν προς το απενοημένο διάβημα. Όχι τόσο λόγω ενοχών για πεπραγμένα του παρελθόντος, όσο από απόλυτη έλλειψη προοπτικής. Και, ιδιαίτερα στο στρατό, όταν οι προοπτικές γίνονται όλο και σκοτεινότερες, δεν είναι πολύ σοφό το να δίνεις τη νύχτα ένα όπλο και ένα γεμιστήρα στον φαντάρο, που δεν ξέρεις τι προβλήματα έχει.
Φυσικά, και σε τούτη την περίπτωση ο διοικητής του έσπευσε να μιλήσει για ερωτική απογοήτευση και να απομακρύνει, δήθεν για εκπαίδευση, όλους τους φαντάρους από το στρατόπεδο. Όμως, οι συστρατιώτες του Κίμωνα με την άμεση απάντησή τους αποκάλυψαν την αλήθεια: καμία ερωτική απογοήτευση, απλώς ο εγκλεισμός και το «τρέξιμο» έδωσαν τη χαριστική βολή στο παληκάρι. Η επιτόπια μετάβαση ταξιάρχων, στρατηγών αλλά και του ίδιου του υπουργού, μετά από μια εβδομάδα, δεν δείχνει παρά μόνο το πόσο θορυβήθηκαν. Φυσικά, όλα τακτοποιήθηκαν κατά τον «στρατιωτικό» τρόπο: υποκρινόμενοι ότι όλα πάνε καλά.

Και, κλείνοντας, θυμόμαστε αυτό που είπε ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος στην περιλάλητη συνέντευξή του, φρικάροντας τη Νέα Δημοκρατία: «Είναι σαν να σου δίνουν ένα όπλο και να σου λένε “αυτοκτόνησε ή κάνε την επανάσταση”». Ο Κίμωνας όταν βρέθηκε με το όπλο στο χέρι, δυστυχώς δεν έκανε τη σωστή επιλογή.

Ενας ηλεκτρονικός φονιάς εξομολογείται!...

απο το Βημα, το ειδα στην AlfaVita...

«Ρώτησα τον διπλανό μου "μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;"»

Ενα κλικ εδώ, θάνατος στην άλλη άκρη του κόσμου. Η αίθουσα τηλε-διακυβέρνησης των μη επανδρωμένων βομβαρδιστικών (drones) των ΗΠΑ στο Νέο Μεξικό.

Ακούγεται σαν μια από τις γνωστές «μαύρες ιστορίες» που κυκλοφορούν στις παρέες: ένας άντρας πατάει ένα κουμπί στο Νέο Μεξικό κι ένας άλλος άνθρωπος πέφτει, δευτερόλεπτα μετά, νεκρός στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν είναι όμως αποκύημα φαντασίας: είναι πραγματικότητα και συνέβη σε έναν αμερικανό στρατιώτη.

Ο 27χρονος Μπράντον Μπράιαντ από τη Μοντάνα υπηρέτησε για έξι χρόνια στην Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF), με ειδικότητα χειριστή UAV Predator, τα γνωστά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) που πετάνε επί 24ώρους βάσεως πάνω από «ευαίσθητες» γεωπολιτικά περιοχές, όπως το Αφγανιστάν.

Κλεισμένος μέσα στα σκοτεινά κοντέινερ στο Νέο Μεξικό, απ' όπου διεξάγεται ο χειρισμός των UAV, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πραγματική περιοχή επιχειρήσεων, ο Μπράιαντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των έξι αυτών ετών, μεταξύ 2005-2011, βλέποντας στον υπολογιστή του ανθρώπινους στόχους που είχαν εστιάσει πάνω τους τα υπέρυθρα «μάτια» των ιπτάμενων drones -και κατόπιν, πατώντας ένα απλό κουμπί που θα σήμανε και την εξολόθρευσή τους. Επαθε νευρικό κλονισμό, παραιτήθηκε και σήμερα ζει στο πατρικό του στη Μοντάνα αγωνιζόμενος να συνέλθει με τη βοήθεια ψυχιατρικής αγωγής.

«Είδα άνδρες, γυναίκες και παιδιά να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια μου όλο αυτό το διάστημα» ανέφερε ο Μπράιαντ σε συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Spiegel. «Ποτέ δε πίστευα ότι θα μπορούσα να σκοτώσω τόσο πολύ κόσμο. Για την ακρίβεια, πίστευα ότι δεν μπορούσα να σκοτώσω κανέναν!», εξομολογείται ενθυμούμενος την πρώτη φορά που έγινε δολοφόνος, όταν εκτόξευσε ένα βλήμα Hellfire σκοτώνοντας δύο ανυποψίαστους ανθρώπους στο Αφγανιστάν.

«Είδα δυο αντρες να πέφτουν νεκροί κι έναν άλλον, με κομμένο το ένα του πόδι, να σφαδάζει στο έδαφος, την ώρα που πίδακες αίματος έπεφταν στην άσφαλτο» λέει προσθέτοντας πως «έκλαψα στο δρόμο όταν γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα και πήρα τηλέφωνο να μιλήσω στη μητέρα μου. Ένιωθα αποκομμένος από την ανθρωπότητα για περισσότερο από μια εβδομάδα».

Κατατάχτηκε στην Αεροπορία τυχαία, μόλις άκουσε ότι τα δίδακτρα για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δωρεάν. Βγήκε πρώτος στη τάξη του και τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα συλλογής πληροφοριών, μαθαίνοντας να αναλύει δεδομένα από αεροφωτογραφίες και μετεωρολογικά δεδομένα ενώ στη συνέχεια, σε ηλικία 20 ετών, αναβαθμίστηκε σε χειριστή αισθητήρων (δηλαδή Β' κυβερνήτη) που διαθέτουν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAV Predator.

Μια όμως αποστολή πάνω από το Αφγανιστάν είναι καρφωμένη στο κεφάλι του και δεν θα την ξεχάσει μέχρι να πεθάνει. Στόχος ήταν ένα οίκημα σε απόσταση 10.000 χλμ. από αυτόν, στο ορεινό Αφγανιστάν, που οι ντόπιοι το χρησιμοποιούσαν ως στάνη για πρόβατα και κατσίκες.

Ο χειριστής που καθόταν δίπλα του εκτόξευσε τον πύραυλο πιέζοντας ένα κουμπί και οι επόμενες στιγμές του φάνηκαν αιώνας ολόκληρος. «Συνολικά πέρασαν 16 δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το στόχο του, αλλά μου φάνηκε σαν αργή κίνηση. Μέχρι και τη τελευταία στιγμή θα μπορούσα να αστοχήσω αν ήθελα, να στρέψω αλλού τον πύραυλο», διηγείται ο 27χρονος χειριστής, συνεχίζοντας «όμως, 3 δεύτερα πριν ο πύραυλος ανατινάξει το σπίτι, ένα παιδί εμφανίστηκε στη γωνία του δρόμου. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια λάμψη, το σπίτι να καταρρέει και το παιδί να εξαφανίζεται. Μου ήρθε εμετός. Ρώτησα τον διπλανό μου: «μόλις σκοτώσαμε ένα μικρό παιδί;» για να πάρω απάντηση, από τα μικρόφωνα, από κάποιον ανώτερο στρατιωτικό «όχι, αυτό που σκοτώσατε ήταν ένας σκύλος». «Ένας σκύλος σε δυο πόδια;», αναρωτήθηκα».

Έπειτα από την αποστολή αυτή, ο Μπράιαντ αποξενώθηκε πλήρως από φίλους, οικογένεια, ακόμη και την κοπέλα του και υπέφερε από συστηματική έλλειψη ύπνου βρίσκοντας διέξοδο στη γυμναστική. Μέχρι που μια μέρα, εν ώρα υπηρεσίας, άρχισε να φτύνει κυριολεκτικά αίμα πάνω στα μόνιτορ, κατέρρευσε σωματικά και μεταφέρθηκε επειγόντως σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Μπορεί να μην είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα αλλά η διάγνωση των στρατιωτικών γιατρών ήταν σαφής: διαταραχή μετα-τραυματικού στρες μάχης.

Λίγο μετά κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει αυτό που κάνει με αποτέλεσμα τελικά να παραιτηθεί από την Αεροπορία και να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του προσπαθώντας να ξεχάσει τι έζησε για έξι χρόνια. Και θυμάται τη στιγμή που αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω του και να αρχίσει μια καινούργια ζωή: «Ηταν η μέρα που έπρεπε να πάω και να υπογράψω την επόμενη σύμβαση εργασίας μου. Δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήταν η μέρα που, μπαίνοντας στο θάλαμο επιχειρήσεων, έπιασα τον εαυτό μου να ρωτάει τους συνάδελφους μου «μάγκες, ποιους γαμ... θα σκοτώσουμε σήμερα;»».

Η ψυχική του υγεία δεν έχει αποκατασταθεί. Καθημερινά παλεύει, με τη βοήθεια ειδικών, για να διαχειριστεί τις ενοχές και την αδυναμία του να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον εαυτό του για την εξ αποστάσεως φονική εργασία που έκανε επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Πραξικόπημα: όσα ΔΕΝ έγραψε το Βήμα...

Μαζεστιξ απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Στην Ελλάδα έχουμε το κακό συνήθειο να χωρίζουμε όλο τον κόσμο και επομένως και τους εξουσιάζοντες σε καλούς και κακούς, αλά Hollywood, και να απορρίπτουμε την εκδοχή ότι ο "κακός" της ιστορίας μας εκτός από τους δικούς του κακούς σκοπούς, έχει αντιπάλους και άλλους "κακούς",
οι οποίοι τον αντιμάχονται για δικούς τους λόγους, που είναι άσχετοι με τους λόγους για τους οποίους τον αντιπαθούμε εμείς.
Μιλώ λοιπόν για το δημοσίευμα περί παραλίγο πραξικοπήματος του Οκτώβρη που ανακινεί το σήμερα το Βήμα και αναφέρεται στην ανατροπή του Παπανδρέου.

Σχετικά με τη σκοπιμότητα της σημερινής ανακίνησης του θέματος από το Βήμα, ακόμη σταχυολογώ τις εκδοχές.
Σίγουρα θα ήταν εξαιρετικά αφελής η σκέψη ότι ο Ψυχάρης θέλει να αθωώσει και να ξεπλύνει τον ΓΑΠ. Είναι γνωστό άλλωστε το άσβετο μίσος μεταξύ των δύο εδώ και πολλά χρόνια.
Πιθανόν να μας προετοιμάζουν ψυχολογικά για κάποιο ενδεχόμενο πραξικόπημα.
Το τελευταίο δηλαδή χαρτί του συστήματος πριν πέσει.
Ας δούμε λοιπόν το χρονικό της υπόθεσης του παραλίγο πραξικοπήματος.

ΟΙ "ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ" ΚΑΙ ΟΙ "ΓΕΡΜΑΝΟΙ"

Δε χρειάζονται και πολλές αναλύσεις (έχουν ήδη γίνει πολλάκις) για να διαπιστώσουμε ότι ο ΓΑΠ εκπροσωπεί κάποια μεγάλα αμερικανικά συμφέροντα στη χώρα μας και στον κόσμο.
Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα είναι πολύ ισχυρή και η επιρροή των γερμανικών συμφερόντων, τα οποία έχουν βρει εκφραστές στο Σημιτικό σύστημα.
Το Σημιτικό σύστημα πλέον εκπροσωπείται πολιτικά από τον Βενιζέλο και επικοινωνιακά-επιχειρηματικά προφανέστατα από το σύστημα ΔΟΛ- Μπόμπολα κλπ.
Δηλαδή, μέσα στο σύστημα ΠΑΣΟΚ υπήρχαν δυο τάσεις, η μια αμερικανοκεντρική και η άλλη γερμανοκεντρική.
Όταν λέω "σύστημα ΠΑΣΟΚ", δεν αναφέρομαι σε κάτι κακομοιραίους βουλευτάδες, αλλά στην οικονομικο-πολιτική ελίτ που εκφράζει και εκφράζεται εντός του.

Είχαμε λοιπόν δυο στρατόπεδα τα οποία είχαν πολεμήσει το 2007 μεταξύ τους (εσωκομματικές ΠΑΣΟΚ), η μάχη έβγαλε νικητή, αλλά ο ηττημένος δεν κατέθεσε ποτέ τα όπλα, αφού είχε το υπερ-όπλο της επικοινωνίας των ΜΜΕ.
Έτσι, από το σωτήριον έτος 2010 και μετά το "σύστημα MEGA" όπως θα μπορούσαμε να το πούμε, προσθέτοντας και τον Βαρδινογιάννη, αλλά και άλλες "υγιείς επιχειρηματικές" δυνάμεις του τόπου (π.χ. Αλαφούζος), αν και εξαρχής στήριζε λυσσαλέα την πολιτική του Μνημονίου, εξαπέλυε ταυτόχρονα και ανάλογα λυσσαλέες επιθέσεις στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, εκμεταλλευόμενο την απέχθεια του λαού μας στο πρόσωπό του, μετά τη σκανδαλώδη υπαγωγή της χώρας μας στο Μνημόνιο.
Ο ΓΑΠ απ' την πλευρά του μπλόκαρε την εκταμίευση τραπεζικού δανείου της ΕΤΕ προς τον ΔΟΛ. Ο Ψυχάρης κατήγγειλε τη.... διαπλοκή!

ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Οι προσβολές, οι ύβρεις, οι κακοήθειες στο πρόσωπο του Παπανδρέου από τα κανάλια της διαπλοκής έδιναν κι έπαιρναν.
Όπως και η πλασματική απεικόνιση ενός "χαζού Γιωργάκη" (βλ. ποδήλατο κλπ).
Όπως επίσης και οι υποδείξεις του τύπου "παραιτήσου!, δεν μπορείς!" κλπ.
Ο λαουτζίκος βλέποντας τηλεοράσεις και πρωτοσέλιδα να ρίχνουν όλα τα αναθέματα στον ΓΑΠ αναφωνούσε ανακουφισμένος "Έτσι, πείτε τα!" χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι πίσω από όλα αυτά δέσποζε ο ενδοκαπιταλιστικός πόλεμος των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων.
Σε πλήρη συνέργεια και το Διαδίκτυο που συνέπραξε στην ακατάσχετη ΓΑΠ-ολογία.

Όποιος έριχνε μια ματιά στο κεντρικό άρθρο των κωλοφυλλάδων της Διαπλοκής, έβλεπε ότι συχνά το κεντρικό άρθρο (του εκδότη) δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας ακόμη λίβελος ενός κρατικοδίαιτου μεγαλοεργολάβου κατά του ανεκδιήγητου ΓΑΠ.
π.χ. δείτε ενδεικτικά εδώ επίθεση Ψυχάρη στον Παπανδρέου.
Θα αναρωτιόταν κανείς "μα γιατί τον έπιασε ο πόνος τον υπερ-Μνημονιακό μεγαλοκηφήνα για τα δεινά του ελληνικού λαού;"
Μα γιατί ο ΓΑΠ εξυπηρετούσε άλλα συμφέροντα από τα δικά του!

Έτσι, εντέχνως παρασύρθηκε ο ελληνικός λαός στο να ρίξει όλα τα αναθέματα της μαύρης του μοίρας στον Γιώργο Παπανδρέου, ρίχνοντάς τον μόνο στην Αρένα, αθωώνοντας εμμέσως έτσι τους υπόλοιπους, οι οποίοι παρουσιάζονται περίπου ως εκγλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο που τους εισήγαγε ο Παπανδρέου.
Σ΄' αυτήν την τακτική βοηθούν και οι Λαζοπούλειες υστερίες και οι σκανδαλοκεντιρικές ομιλίες του Καμμένου, που θυμίζουν τις εποχές του Ρωσικού Κόμματος του 19ου αιώνα, και οι λίβελοι κάτι Βουλτεψάδων και φυσικά ρίξαμε όλοι στην αρένα τον έναν, τον ένοχο για όλα τα δεινά, τον Παπανδρέου και στο πολιτικό του πτώμα πάνω άνθισαν άλλες τσουκνίδες που τσιμπάνε ακόμη χειρότερα απ' αυτόν.
Και μάλιστα με την εκλογική μας ανοχή-στήριξη!

(Πριν πει κανείς καμιά μπούρδα ότι υποστηρίζω τον ΓΑΠ, ας ρίξει μια ματιά στο blog και θα βγάλει συμπέρασμα τι έχω γράψει για την πάρτη του.)

ΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Στις ταραχές του Μάη-Ιούνη του 2011 με τον κόσμο να γεμίζει τις πλατείες, το Μέγκα και άλλα κανάλια έδειξαν μια ανεξήγητη μεγάλη συμπάθεια στις πρώτες μέρες των κινημάτων αυτών.
Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου πλημμύριζαν τις πλατείες και περικύκλωναν τη Βουλή.
Τα κανάλια σιγόνταραν την αγανάκτηση, με προφανή στόχο να πέσει ο ΓΑΠ, προσπαθώντας να σερβίρουν μάλιστα την αντίσταση που γεννιόταν ως απολίτικη αγανάκτηση, "μακριά από σημαίες, συνδικάτα και κόμματα".
Στις 15 Ιουνίου γίνεται μεγάλη πανεργατική διαδήλωση, με τεράστια συμμετοχή και παλμό.
Οι καναλάρχες το εκμεταλλεύονται.
Το όργανό τους, ο Μπένι και το σκυλολόι του (Μιλένες, Μίμηδες, Οικονομαίοι, Καϊλήδες κλπ.) κάνουν κίνημα εσωκομματικό για να ρίξουν τον ΓΑΠ.
Εκείνος ανθίσταται, αλλά προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία (άλλος κηφήνας από 'κει) υποχρεώνεται να πάρει τον Μπένι αντιπρόεδρο στην Κυβέρνηση και Υπουργό Οικονομικών, όπως και αρκετά άλλα στελέχη δικά του.
Δηλαδή τα αμερικανογενή συμφέροντα (ΓΑΠ) μοιράζονται πλέον την εξουσία με τα Γερμανογενή συμφέροντα (Μπένι).

Ο λαός δηλαδή διαδήλωνε για την ανατροπή της Τραπεζοκρατίας και η Διαπλοκή εκμεταλλεύτηκε τα "νέα Πολυτεχνεία" για να ρίξει τον νέο "Παπαδόπουλο" και να ανεβάσει το νέο "Ιωαννίδη", προκειμένου να αποτελειώσει τη δουλειά...

Από εκείνη τη μέρα, δίνεται το σύνθημα σε ΜΜΕ και Αστυνομία "Διαλύστε τις πλατείες! Δεν τις χρειαζόμαστε πια!"
Και πράγματι, οι πλατείες από εκείνη τη μέρα και ύστερα δέχοτναι ανελέητη επίθεση επικοινωνιακή και αστυνομική κατασταλτική.
Μέσα σε 20 μέρες τις έχουν εξολοθρεύσει ηθικά και σωματικά (το νιώσαμε στο πετσί μας) και περνάει και το Μεσοπρόθεσμο, με ελάχιστες κοινοβουλευτικές απώλειες αφού οι Γερμανολοχαγοί "πείστηκαν" τελικά να το ψηφίσουν και να αναλάβουν μέχρι και Υφυπουργεία, αν και μέχρι την προηγουμένη ήταν "αντιμνημονιακοί".

Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα το έργο των "Γερμανών" ήταν πολύ εύκολο.
Είχαν ήδη πιάσει τα πόστα και άρχισαν να σκάβουν το λάκκο του ΓΑΠ.

Η μισή δουλειά είχε γίνει. Εκμεταλλεύτηκαν πλήρως μια αυθόρμητη αναταραχή στους δρόμους, ευνόησαν την αποσταθεροποίηση, προκειμένου να ανατρέψουν το Χαλίφη και να βάλουν στη θέση του τον δικό τους Χαλίφη.
(Τα ίδια κόλπα της αποσταθεροποίησης στήνουν και στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικανοί σήμερα, μπας και ανατρέψουν τον Ομπάμα...)

Μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής την Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης και αναφερόμενος στην πρόσφατη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών (27/05/2011) στο Προεδρικό υπό τον Κάρολο Παπούλια, λέει επί λέξει:

«Παγώσαμε στο συμβούλιο οι πολιτικοί αρχηγοί. Είπε ο κ. Παπανδρέου ότι υπάρχει έκθεση της CIA ότι υπάρχουν ενδεχόμενα για το 2011 (σ.σ. πραξικοπήματος) και διαπιστώνεται ότι σταγονίδια έχουν μπει στις σχολές»!
Να τον ακούτε τον Καρατζαφέρη! Ξέρει πάντα τι πετάει στον αέρα!

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΠΟΥ ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ-ΜΥΣΤΗΡΙΟ:

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ

Με τα πολλά, φτάνουμε στον Οκτώβρη και στη γελοία ιστορία της περίφημης "6ης Δόσης" που αναμενόταν ως "μάννα εξ ουρανού".
Έρχεται στις 19-20 Οκτώβρη η μεγαλύτερη ίσως (διήμερη) διαδήλωση που γνώρισε ποτέ η Αθήνα.
Ο κόσμος σε πλήρη αναβρασμό, τα κινήματα βάσης σε πλήρη δράση, το φυτίλι έτοιμο να ανάψει.
Ο Παπανδρέου καλεί αιφνιδιαστικώς και από την πίσω πόρτα του Μαξίμου τους τρεις συνεταίρους του MEGA.
Ο Βαρδής δεν καταδέχτηκε. Πάνε οι δύο, Ψυχάρης και Μπόμπολας. Κάτι συζητάνε που δεν το μαθαίνουμε ποτέ και φεύγουν τσακωμένοι. Οι καναλάρχες διαρρέουν ασυναρτησίες για τη συνάντηση. Ο ΓΑΠ δε διαρρέει τίποτα. Ο πόλεμος συνεχίζεται.
26 του Οκτώβρη αποφασίζεται από την Ευρώπη το "κούρεμα" μετά βαΐων και κλάδων.
28 του Οκτώβρη έχουμε τις παρελάσεις.
Εκεί γίνεται ο κακός χαμός, όπως όλοι θυμόμαστε. Διαπιστώνεται πλέον πως στην Ελλάδα έχει χαθεί ο έλεγχος και ότι υπάρχουν κέντρα και παράκεντρα εξουσίας που προσπαθούν να κανουν κουμάντο.
Εχουμε ταυτόχρονα και την πρώτη (έξω απ' το αντιμεταναστευτικό καβούκι της) παρέμβαση της Χρυσής Αυγής στα κεντρικά πολιτικά πράγματα (όπλο στοχευμένης αποσταθεροποίησης).
Ο Στρατός και η Αστυνομία δεν ελέγχονται πλέον απόλυτα από την επίσημη πολιτική εξουσία και υπάρχει εσωτερικός αναβρασμός και ανάλογες σκέψεις και κινήσεις.
Παράλληλα έχουν γίνει ήδη και οι στρατιωτικές ασκήσεις "Καλλίμαχος- για την αντιμετώπιση εσωτερικών εχθρών" στο Κιλκίς παρέα με Γερμανικά στρατεύματα.

Ταυτόχρονα όλο το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα επιτίθεται ανελέητα στον Παπανδρέου για το ζήτημα του Δημοψηφίσματος.
Οι βαρώνοι των ΜΜΕ κουνούν το δάχτυλο στον Παπανδρέου για το Δημοψήφισμα και του υποδεικνύουν ανοιχτά και καθαρά πλέον ως μόνο δρόμο την παραίτηση.
Ο λαός τσιμπάει και αναμασάει την προπαγάνδα των μέσων για το πόσο κακό είναι ένα Δημοψήφισμα... (ανεξαρτήτως των προθέσεων του ΓΑΠ περί αυτού).
Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί παίζουν κι αυτοί το αντι-ΓΑΠ χαρτί και η μεν Μέρκελ ανοίγει πόλεμο δηλώσεων, ο δε Σαρκοζί αποκαλεί δημοσίως τον ΓΑΠ "μαλάκα".
Έτσι κι αλλιώς τα ομόλογα του δημοσίου χρέους σε γαλλικές και γερμανικές τράπεζες είναι πολλά, χάρη και στο τρίγωνο Σημίτη- Σρέντερ- Ζοσπέν, που δούλεψε γι' αυτό την εποχή της ευρωπαϊκής παντοκρατορίας του Εκσυγχρονισμού.
Οι επιθέσεις στο πρόσωπο (και όχι στην πολιτική φυσικά) του Παπανδρέου συνεχίζεται με κέντρο την πρόταση για Πετσάλνικο υπηρεσιακό Πρωθυπουργό. Η Λαζοπουλειάδα ανθεί. (Δεν ξεχνιούνται οι τσιρίδες της υστερικιάς Ρώπα επί μισάωρο ενάντια στον Πετσάλνικο και η ανακούφιση για τον τεχνοκράτη).
Οι Γερμανοί εξευτελίζουν γρήγορα αυτήν την πρόταση και βάζουν στο τραπέζι την πολιτικώς ορθή πρόταση για ανάδειξη ενός έμπιστου τεχνοκράτη στην Πρωθυπουργία.

Ο Παπανδρέου υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων, εντός και εκτός χώρας, αναγκάζεται να παραιτηθεί.
Έχει νικηθεί από τη "Γερμανική Φαμίλια".
Το πραξικόπημα ήταν κοινοβουλευτικό με την πολύτιμη βοήθεια της απειλής του στρατιωτικού.
Ο Μπεγλίτης, άνθρωπος του ΓΑΠ, αποστρατεύει άμεσα τους αρχηγούς του Στρατού (ΓΕΕΘΑ, ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ), αφήνοντας μάλιστα υπονοούμενα μέσω διαρροών για τος σκοπούς των συγκεκριμένων.
Αρχές του Νοέμβρη επιβάλλεται από τη Γερμανικη΄Φαμίλια ένα εκλεκτό της μέλος: ο Παπαδήμος.
Ορκίζεται πρωθυπουργός.
Η αναταραχή στα σώματα ασφαλείας παύει όλως τυχαίως.
Οι "Γερμανοί" νίκησαν τους "Αμερικανούς"!

ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Ο Φράγκος Φραγκούλης, αν και αποστρατευθείς από τον Μπεγλίτη ως επίδοξος πραξικοπηματίας, επιβραβεύεται για τη συμβολή του λίγο αργότερα.
Τον επιλέγουν τα ίδια συμφέροντα και τον τοποθετούν Υπουργό Εθνικής Άμυνας στη μεταβατική Κυβέρνηση αορίστου χρόνου του Πικραμένου.

Το σύστημα έπρεπε να είναι σε ετοιμότητα.
Ίσως έπρεπε να ξαναχρησιμοποιηθεί πιο ενεργά το χαρτί του Στρατού και των τανκς.
Υπήρχε κίνδυνος να βγει ο Τσίπρας "να μας πάρει τα σπίτια"!
Ο στρατός έπρεπε να 'ναι σε ετοιμότητα.
Μην τυχόν γίνει καμιά στραβή.
Τα ΜΜΕ παρουσίαζαν εικόνες πολέμου σε περίπτωση που έβγαινε Κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και σε μια κατάσταση πολέμου, ένας επεμβαίνει: ο Στρατός!

Το ξέρανε καλά το έργο.
Είχαν ξεκινήσει τα γυρίσματα τον Οκτώβρη.
Τον Ιούνη ήταν πιο έτοιμοι.
Δε χρειάστηκε όμως.
Να 'ναι καλά οι συνταξιούχοι, οι αγρότες και οι νοικοκυρές που φοβήθηκαν "μήπως βγούμε απ' το ευρώ" όπως γρύλλιζαν από τηλεοράσεως τα σκυλιά της ενημέρωσης.

Δεν πειράζει, όμως!
Ο Στρατός και η Αστυνομία έχουν ήδη ετοιμαστεί πλέον για την ενεργοποίηση του άρθρου 48 του Συντάγματος (προσωρινά έκτακτα μέτρα ενάντια σε εσωτερικούς κινδύνους).
Όταν ξαναγίνει η στραβή, ξέρουν καλά τι πρέπει να κάνουν.

"Μνημόνιο ή Τανκς"!
Έτσι είχε πει το κυριολεκτικό THINK TANK της εξουσίας, ο Θεόδωρος Πάγκαλος.
Ξέρει πάντα τι λέει αυτός.
Παράλληλα με το σημερινό δημοσίευμα του Βήματος, που ανακινεί το ζήτημα των Τανκς, ο Πάγκαλος ανακοινώθηκε ότι αναλαμβάνει εκπομπή στο ΒΗΜΑ FM...
Όλως τυχαίως...

Μην ανησηχείτε όμως!
Όπως εύστοχα έγραψε και ο Ζαραλίκος:

"Απετράπη η χούντα των tanks.
Επετράπη η χούντα των banks!"

Μη- κανονικός στρατός: πώς ο αμερικάνικος στρατός στρατολόγησε νέο-ναζί, μέλη συμμοριών και εγκληματίες για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας

του  Matt Kennard απο τη Λεσχη...

Πηγή: Guardian

Έχουν παρέλθει πια οι εποχές του καλού αμερικανού στρατιώτη-ήρωα. Σήμερα  ο αμερικανικός στρατός είναι κάτι  σαν άσυλο για ρατσιστές, μέλη συμμοριών και  για χρόνιους περιθωριακούς.

Το ταξίδι μου στο σκοτεινό κόσμο του αμερικάνικου στρατού των ΗΠΑ, ξεκινάει ένα βροχερό πρωινό Τρίτης, το Μάρτιο του 2008, σε μια επίσκεψη στην Τάμπα της Φλόριντα. Έχω έρθει εδώ για να συναντήσω τον Φόρεστ Φόγκαρτι, έναν αμερικανό υπερπατριώτη, που υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό δύο χρόνια στο Ιράκ. Ο Φόγκαρτι είναι επίσης υπέρμαχος της «άριας ανωτερότητας» του χειρότερου είδους: λάτρης του Χίτλερ. Συναντιόμαστε στο αγαπημένο του στέκι, το «Winghouse Bar & Grill». Στο σύντομο τηλεφώνημά μας τον ρωτάω πώς θα τον γνωρίσω-«απλά ψάξε τον σκίνχεντ με τα τατουάζ», απαντάει. Και καθώς μπαίνω, είμαι σίγουρος ότι είναι αυτός, καθισμένος αριστερά μου, νεανικός στην όψη, «τυλιγμένος» στα τατουάζ, με ξυρισμένα μαλλιά και «φουσκωτά» μπράτσα. «Είσαι Βρετανός, ε;», ρωτάει καθώς παραγγέλνουμε. «Θυμάμαι  κάτι μαύρους τύπους με βρετανική προφορά στο Ιράκ, τόσο τρελό!».

Ο Φόγκαρτι μου διηγείται ότι τον παρενοχλούσαν στο σχολείο του στο Λος Άντζελες, μεξικανάκια και άλλα μη-αμερικανάκια και ότι ήταν μόλις 14, όταν αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει ναζιστής. Δεν έχει κανένα «ζόρι» να εξωραΐσει τις προκαταλήψεις του. Όταν μπαίνουν μαύροι στο μπαρ καγχάζει αποδοκιμαστικά: «Δεν θέλω να είμαι μαζί τους» μου λέει. Δεν τους θέλω να τους βλέπω, ούτε να με πλησιάζουν».

Νεαρός ο Φόγκαρτι είχε «κόλλημα» με τον Ίαν Στιούαρτ Ντόναλντσον, το «θρυλικό» τραγουδιστή του βρετανικού συγκροτήματος Skrewdriverπου τον λατρεύουν σαν ήρωα στη νέο-ναζιστική μουσική σκηνή. Στα 16 έκανε ένα μεγάλο τατουάζ στο χέρι-ήταν ένα εξώφυλλο δίσκου των Skrewdriver, που έδειχνε έναν Βίκινγκ να κρατάει ένα τσεκούρι (σύμβολο για τους ναζιστές). Λίγο αργότερο «φιλοτέχνησε»  έναν κέλτικο σταυρό  (ιρλανδικό σύμβολο που το οικειοποιήθηκαν οι νεοναζί)… στο στομάχι του. Λίγα χρόνια αργότερα ξεκίνησε τη δικιά του μπάντα, τους «Ατάκ», που πια είναι ένα από τα σημαντικότερα ναζί συγκροτήματα στις ΗΠΑ. Δεν έγινε βέβαια αυτό ποτέ η δουλειά του. « Ήμουν διακοσμητής εξωτερικών χώρων, όταν τέλειωσα το σχολείο», λέει. «Εντελώς τυχαία το έκανα, ούτε που με ενδιέφερε, τότε μόνο έπινα και τσακωνόμουνα».

Τα επόμενα 8 χρόνια  άλλαζε δουλειές πότε σε οικοδομές πότε σε διακοσμήσεις εξωτερικών χώρων και ξεκίνησε επαφές  με την «Εθνική Συμμαχία» (National Alliance), τότε μια από μεγαλύτερες νέο-ναζιστικές οργανώσεις στις ΗΠΑ. Σύντομα έγινε μέλος. Πάντα έβλεπε τον εαυτό του ως πολεμιστή και μαχητή  και, έτσι, κατέληξε να κάνει ό,τι έκαναν δύο γενιές Φόγκαρτι πριν από αυτόν: κατατάχτηκε στο στρατό.

Ο Φόγκαρτι δεν ήταν ο πρώτος  τέτοιος ακραίος, που μπήκε στον αμερικανικό  στρατό. Το νεοναζιστικό κίνημα είχε από καιρό  μακρά και στενή σχέση με το στρατό.  Από το ξεκίνημά του  οι αρχηγοί της «λευκής ανωτερότητας» παρακινούσαν τα μέλη τους να καταταγούν. Είναι για αυτούς ένας τρόπος να αποκτήσουν οι οπαδοί τους πολεμικές δεξιότητες και κύρος απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση για να τα χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια στον εσωτερικό ρατσιστικό τους πόλεμο. Δεν έχουν όλες οι ακροδεξιές ομάδες  το ίδιο όραμα, τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται. Κάποιες όπως η Κου-Κλουξ-Κλαν, υποστιρήζουν πως προτιμούν μια πιο «δημοκρατική» προσέγγιση, γεγονός παραμένει πως  ένα μεγάλο μέρος  τους  βλέπουν τον εαυτό τους σαν «πραξικοπηματικές» ομάδες. Γι’ αυτό και επιβάλλεται η επαγγελματική εκπαίδευση στον πόλεμο.

Ο αμερικανικός στρατός έχει από καιρό αντιληφθεί τις προσπάθειες αυτών των ομάδων να εισχωρήσουν στις τάξεις του, αλλά δεν ήταν παρά το 1996, που νέο-ναζιστές και ρατσιστές αποκλείστηκαν ρητά από το στρατό, μετά το φόνο, το 1995, δύο αφρο-αμερικανών από έναν νεοναζιστή στο στρατόπεδο Φορτ Μπραγκ της Ν . Καρολίνας. Ο Φόγκαρτι κατατάχθηκε ακριβώς τον επόμενο χρόνο. Ήξερε ότι το τατουάζ που «κύκλωνε» το χέρι του θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα για την κατάταξή του. Στον κόσμο των νέο-ναζιστών, τον γεμάτο μυστικότητα κατά τα άλλα, τα ρατσιστικά  τατουάζ παραμένουν ένα από τα πιο συνηθισμένα σημάδια εξτρεμισμού για έναν στρατολόγο  και για να επιβλέψουν την κατάσταση τους βάζουν να εξηγήσουν  γιατί έχουν κάνει  κάθε τατουάζ. «Μου ζήτησαν  να τους εξηγήσω για τα τατουάζ, έγραψα κάποιες βλακείες και αυτό ήταν», μου απάντησε.

Λίγο μετά την κατάταξη του Φόγκαρτι στο στρατό, η πρώην κοπέλα του και μητέρα του μεγαλύτερου παιδιού του, επικοινώνησε με το στρατό. Ο Φόγκαρτι λέει ότι έστειλε ένα ντοσιέ με φωτογραφίες στους ανωτέρους, του που τον έδειχναν σε ρατσιστικές και νέο-ναζιστικές επιθέσεις και κάποιες άλλες όπου τραγουδούσε στη σκηνή τα ρατσιστικά του ροκ με τους «Attack». «Με τραβολόγησαν» σε μια επιτροπή και μου έδειξαν τις φωτογραφίες λέει. «Απλά τις αρνήθηκα». «Η επιτροπή ήξερε τι ήταν», αλλά το προσπέρασαν «γιατί είμαι φοβερός στρατιώτης».

Ο Φόγκαρτι έμεινε στη μονάδα του μέχρι που κατάφερε αυτό που πάντα ήθελε: να τον στείλουν στο Ιράκ. Πριν φύγει για τη Μ. Ανατολή έγινε μέλος του « Χάμερσκιν Νέισιον», που περιγράφεται από τη «Διεθνή Αποκατάσταση», ως η πιο βίαια και καλά οργανωμένη νέο-ναζί σκινχέντ ομάδα στις ΗΠΑ. Ο Φόγκαρτι υποστηρίζει ότι οι περισσότεροι στο στρατό ήξεραν για τον νέο-ναζισμό του. Όλοι το ήξεραν στην ομάδα μου. Μαζεύονταν γύρω μου και μου έλεγαν «ε, είσαι σκίνχεντ». Ήταν τόσο σίγουρος για το «ελεύθερο» από το στρατό, που, όταν απολύθηκε, δεν πήγε να δει την οικογένειά του στις ΗΠΑ, αλλά στη Δρέσδη, όπου έδωσε μια συναυλία σε κοινό 2000 σκινχέντ, με τα χρήματα του στρατού.

Όταν ήταν στο στρατόπεδο Βίκτορι, στη Βαγδάτη, διηγείται ότι ένας λοχίας του είπε προκλητικά «ε, είσαι ένας από αυτούς τους παλιορατσίστες, ε;». Τον ρώτησα «πώς το ήξερε ο λοχίας;». «Το τατουάζ, υποθέτω, απάντησε. Δεν μπορώ να τα κρύβω και όλα- οι άνθρωποι ήξεραν, ακόμα και η στρατιωτική ιεραρχία».

Άλλος ένας ρατσιστής στρατιώτης ο Τζέιμς Ντάγκλας Ρος, που υπηρετούσε ως αξιωματικός στις μυστικές υπηρεσίες στο Φορτ Μπραγκ, αποστρατεύτηκε λόγω κακής διαγωγής: τον έπιασαν να θέλει να στείλει δέμα από το Ιράκ στον πατέρα του στο Σπόκεϊν της Ουάσινγκτον ένα… ημιαυτόματο. Η αστυνομία βρήκε μια ολόκληρη «κρύπτη» από ρατσιστικά «αξεσουάρ» και πολλά όπλα κρυμμένα πάνω από τα πλακάκια της οροφής στο στρατόπεδό του Ρος. Μετά την αποστράτευσή του, ο σερίφης του Σποκέιν είδε τον Ρος να μοιράζει προκηρύξεις της νέο-ναζιστικής Εθνικής Συμμαχίας . Και στις αρχές του 2012, είδε το φως  μια φωτογραφία όπου μια ολόκληρη 10 μελής ομάδα πεζοναυτών ιχνηλατών πόζαρε προκλητικά με μια ναζιστική σημαία στο Σανγκίν του Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τους στρατιωτικούς «ο  συμβολισμούς ήταν άγνωστος στους στρατιώτες». «Σίγουρα η χρήση συμβόλων των SS δεν είναι αποδεκτή και σίγουρα επιπλήχθηκαν», είπε ο εκπρόσωπος των πεζοναυτών, λοχαγός  Γκρέγκορι Γουλφ.

Η εμβέλεια του προβλήματος στο στρατό είναι δύσκολο να προσδιοριστεί . Ο στρατός δεν κατηγοριοποιεί τέτοιους εξτρεμιστές σε ειδική κατηγορία. Τους απαριθμεί μαζί με τα μέλη συμμοριών, ενώ οι νεοναζιστικές ομάδες μιλάνε για άλλα ποσοστά. Το «Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα» αναφέρει ότι 190 μέλη του είναι στο στρατό. Η «Λευκή Επανάσταση» 12. Σε ρατσιστικά επεισόδια από το 2001 ως το 2008, το FBI ταυτοποίησε 203 βετεράνους. Επειδή το FBI δίνει στοιχεία  μόνο για καταγγελθείσες υποθέσεις, οι αριθμοί του δεν συμπεριλαμβάνουν σειρά υποθέσεων που έμειναν στην αφάνεια. Αλλά στην έκθεσή του υπογραμμίζει γιατί τα ρατσιστικά κινήματα προσπαθούν να στρατολογήσουν βετεράνους: μπορούν να εκμεταλλευτούν την ικανότητά τους να διεισδύουν σε απόρρητα, έχουν εμπειρία στη χρήση όπλων, σε τακτικές και οργανωτικές ικανότητες που είναι απαραίτητες στα ρατσιστικά κινήματα. Στην ίδια Έκθεση αναφέρονται δύο περιστατικά στα οποία στρατιώτες της φρουράς της Μονάδας Αερομεταφορών  προσπάθησαν το 2007 να πουλήσουν  προϊόντα κλοπής από το στρατό-μέσα σε αυτά βαλλιστικά γιλέκα, ένα κράνος  μάχης και φάρμακα όπως μορφίνη-σε έναν μεταμφιεσμένο πράκτορα του FBI, που πίστευαν ότι ανήκε στο ρατσιστικό κίνημα (δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε 6 χρόνια φυλάκιση). Στην ίδια Έκθεση  βρέθηκαν πολύ υψηλά ποσοστά στρατολόγησης ρατσιστών στους εν ενεργεία στρατιωτικούς αυτή τη χρονική περίοδο  χρονική περίοδο, μάλιστα το 2003 έξι εν ενεργεία στρατιωτικοί αποδείχτηκε πως ήταν μέλη της νεοναζιστικής ομάδας, «Άρια Έθνη» και δούλευαν για τη στρατολόγηση συναδέλφων τους, άλλοι μάλιστα χρησιμοποιούνταν ως σύνδεσμοι των «Αρίων Εθνών» και της Πολιτείας του Κάνσας.

Ο βαθμός ατιμωρησίας που αντιμετώπισε ο Φόγκαρτι και πληθώρα άλλοι τέτοιοι εξτρεμιστές προκάλεσε τριγμούς στο στρατό. Το ότι οι στρατολόγοι έκαναν τα στραβά μάτια, εξαγρίωσε πολλούς επιθεωρητές που θεώρησαν ότι βάλλεται η ακεραιότητά τους. Ο Χάντερ Γκλας  ήταν παρακρατικός τη δεκαετία του ’80 και έγινε αστυνομικός συμμοριών  το 1999 στη Φέρβιλ της Ν. Καρολίνας, δίπλα στο Φορτ Μπραγκ. Τη δεκαετία του 1990 ο στρατός ήταν σκληρός μαζί μας, «διαλέγαμε και παίρναμε», θυμάται.Η αλλαγή ήρθε μετά τις 11 Σεπτέμβρη. «Τώρα πια ο κανόνας ήταν αγνοήστε τους, μέχρι να δημιουργηθεί ζήτημα», μου εξομολογείται ο Γκλας.  Χρειαζόμαστε ανθρώπινο δυναμικό. Όσο δεν «εκδηλώνονται», το αφήνουμε απαρατήρητο. Θυμάται ένα επεισόδιο το 2005, όταν του ζητήθηκε από επιθεωρητές της στρατιωτικής αστυνομίας στο Φορτ Μπραγκ να «ανακρίνει» έναν στρατιώτη με καταφανή σκίνχεντ σύμβολα-κεραυνούς των και σφυριά. Ο Γκλας δούλεψε με τους επιθεωρητές που έγραψαν μια έκθεση. «Θεωρούσαν ότι πρέπει να αποστρατευτεί» θυμάται. «Αλλά οι αξιωματικοί δεν έκαναν τίποτα». Λέει πως υπήρχε μια κουλτούρα ατιμωρησίας. «Βλέπουμε ανθρώπους με τατουάζ συνέχεια, για να τους κυνηγήσουμε όμως, δεν το βλέπω». «Βλέπω το αντίθετο: αν κάποιος ρατσιστής κάνει κάποιο έγκλημα η απάντηση του στρατού θα είναι « μα δεν ήταν ρατσιστικό». Το 2005, οι ΗΠΑ ανέπτυξαν 150.000 στρατιώτες στο Ιράκ και 19.500 στο Αφγανιστάν. Αλλά ο στρατός δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμος  για ένα τέτοιο βαθμό ανάπτυξης-και μόλις δύο χρόνια πολέμου με το Ιράκ έφτασαν για να δηλώνουν οι άνθρωποι ότι η επιχείρηση έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Χρειάστηκε να ενισχυθούν τα ελαφρύτερα οπλισμένα σώματα και ακολούθησε η ανάγκη ενός ολοκληρωτικού ανασχεδιασμού των κατάλληλων να υπηρετήσουν-ένα εκ θεμελίων «φέισλιφτ» της στρατιωτικής θητείας, που δεν είχε προηγούμενο στη σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία. Στις «αλκυονίδες μέρες» συγκριτικά, του πολέμου του Κόλπου το 1990, ο στρατός των ΗΠΑ «πάγωσε» την κατάταξη μιας σειράς ανθρώπων. Πάγωνε την κατάταξη  ή έδιωχνε και τους νεοναζιστές και τα μέλη συμμοριών. Επιφύλασσε ιδιαίτερο χειρισμό στους αλκοολικούς, τους ναρκομανείς και τους ψυχικά άρρωστους. Όχι πλέον. Η διακυβέρνηση Μπους ενώ υιοθέτησε συντηρητικές πολιτικές για όλους τους τομείς παγκόσμια, αποδείχτηκε «φιλελεύθερη» και «ροκάνισε» πολλούς από τους κανόνες της στρατολόγησης.

Πολλές από τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες του πολέμου συνδέονται αυτόματα με τη χαλάρωση των κανόνων της κατάταξης που αφορούν εγκληματίες, ρατσιστές εξτρεμιστές και μέλη συμμοριών, ανάμεσα στα άλλα. Έπειτα είναι και ο αντίκτυπος στους άλλους στρατιώτες. Μειώνοντας τα στάνταρντ στην εξυπνάδα και το βάρος, για παράδειγμα, μειώνεται και η επιχειρησιακή ικανότητα και σίγουρα αυτό θέτει σε κίνδυνο ζωές και στα αμερικανικά αλλά και στα συμμαχικά στρατεύματα. Εκατοντάδες άνθρωποι μπορεί να έχουν πληρώσει με τη ζωή τους αυτή την τρέλα.

Την 1^η Δεκεμβρίου 2007, ο Κέβιν Σίλντς δολοφονήθηκε σε ένα συμβάν όπου εμπλέκονταν 3 συστρατιώτες του, ο Λούις Μπρέσχερ, ο Κένεθ  Ίστρινζ και ο Μπρους Μπάστον Τζ., που όλοι υπηρετούσαν στο Ιράκ, στη Δεύτερη Ταξιαρχία Πολέμου , Δεύτερη Μονάδα Πεζικού. Ο Μπρέσλερ και ο Μπάστον κλείστηκαν σε ψυχιατρείο για 60 χρόνια  για την εμπλοκή τους στο φόνο και σωρεία άλλων εγκλημάτων στο Κολοράντο Σπρίνγκς. Ο Ίντρινζ εκτίει 10ετή ποινή φυλάκισης για τη συμμετοχή του στο έγκλημα. Μετά τις συλλήψεις τους βγήκαν στο φως φωτογραφίες του Ιστγκρίντζ, που περήφανα αναδείκνυε τα τατουάζ του με τους κεραυνούς των SS. Μετά τη σύλληψη, ο Μπάστον ομολόγησε  στους ερευνητές ότι αυτός και ο Ίνγκριντζ πυροβολούσαν όπου έβρισκαν  σε περιπολίες τους στη Βαγδάτη. Μέρα μεσημέρι ο Μπάστον περιέγραψε ότι ο  Ίγκριντζ  χρησιμοποιούσε ένα κλεμμένο AK-47 και πυροβολούσε αδιάκριτα Ιρακινούς πολίτες. «Τουλάχιστον ένας χτυπήθηκε», είπε. «Νοιώθαμε έξαψη» είπε ένα άλλο μέλος της διμοιρίας, ο Ζοζέ Μπάρκο, που εκτίει ποινή φυλάκισης γιατί πυροβόλησε και τραυμάτισε μια έγκυο γυναίκα στο Κολοράντο Σπρίνγκς. «Πυροβολούσαμε παντού, όχι μόνο σε ενόπλους και κρατούσαμε σκορ». Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει κατηγορηθεί για πυροβολισμούς αμάχων στο Ιράκ. Οι στρατιωτικοί, όχι μόνο αγνόησαν τον εξτρεμισμό του Ίστγκριντζ, αλλά στην επιστροφή τον παρασημοφόρησαν (με το μετάλλιο Purple Heart).

Η δικηγόρος του Ίστγκριντζ, Σίλα Μακατίαρ, φανερά εξαγριώνεται όταν ζητάω να της μιλήσω. Υποστηρίζει  ότι οι στρατιωτικοί εν γνώσει τους στέλνουν ψυχικά ασταθείς νέους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. «Οι στρατιωτικοί είναι ως ένα σημείο απελπισμένοι να βρουν ανθρώπους να στείλουν στον πόλεμο, στρατιώτες που δεν έχουν τα σωματικά προσόντα, ψυχικά και σωματικά άρρωστους, αλλά παρόλα αυτά τους στέλνουν ακόμα και τώρα» μου λέει. «Το να έχουν τατουάζ είναι το λιγότερο που τους ενδιαφέρει».

Το Μάρτιο του 2012, ένας αμερικανός στρατιώτης, που υπηρετούσε  για τέταρτη φορά στο μέτωπο σε μια δεκαετία, βγήκε από τη βάση του και σε ένα «ξεφάντωμα πυροβολισμών»  στο Νότιο Αφγανιστάν, δολοφόνησε περισσότερους από 12 Αφγανούς, μέσασε αυτούς  9 παιδιά. Τα νέα που βγήκαν με αυτή την αφορμή ήταν ότι ο 38χρονος μόνιμος λοχίας Ρόμπερτ Μπέιλς, ήταν από τη Βάση Λιούστς Μακ-Κόροτ, στην  πολιτεία της Ουάσινγκτον, στην οποία τέσσερις μήνες  νωρίτερα είχε καταδικάσει ένα μέλος αφγανικής «ομάδας θανάτου» για φόνο, στο στρατοδικείο.

Το Σύνδρομο του μετα-τραυματικού στρες δεν είναι κάτι καινούργιο για το στρατό, αλλά το να στέλνεις πίσω στην πρώτη γραμμή έναν τόσο μεγάλο αριθμό από στρατιώτες που υποφέρουν από σοβαρά ψυχικά προβλήματα ήταν. «Με απασχολεί που άνθρωποι που έχουν ακόμη συμπτώματα στέλνονται πίσω» είπε ο Δρ. ΄Αρθουρ Μπλακ Τζ., ψυχίατρος και απόφοιτος του Γέιλ. «Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί στην πατρίδα μας».  Ο πιο ειδικός σε θέματα ψυχικής υγείας στο στρατό, συνταγματάρχης Ελσπέθ  Ρίτσι παραδέχεται χωρίς ενδοιασμούς, ότι ο λόγος που τόσοι ψυχικά άρρωστοι στρατιώτες επέστρεψαν στο μέτωπο ήταν η ολοένα αυξανόμενη  ζήτηση για στρατιώτες. «Η πρόκληση για εμάς», είπε, είναι ότι ο στρατός έχει την αποστολή να πολεμάει. « Και, όπως ξέρετε η στρατολόγηση είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Έτσι έπρεπε να σταθμίσουμε τις ανάγκες της αποστολής με τις προσωπικές ανάγκες των στρατιωτών».

Ο Μπράντλεν Μάνινγκ, που φημολογείται πως είναι η στρατιωτική  πηγή των στοιχείων του wikileaks, θεωρείται άλλο ένα παράδειγμα άγνοιας της προσωπικής κατάστασης των νεοσυλλέκτων. Ο Μάνινγκ ήταν ένα μπερδεμένο παιδί, που δε θα έπρεπε ποτέ να τοποθετηθεί σε καθήκοντα στο Ιράκ, είπε ένας αξιωματικός από τη Φορτ Λέοναρντ Γουντ , στρατιωτική βάση στο Μιζούρι, όπου ο Λέοναρντ εκπαιδεύτηκε το 2007.Ο Τσέις Μάνταρ, συγγραφέας ενός πρόσφατου βιβλίου για τον Μάνινγκ μου είπε: « Δε θα έμενε ποτέ  στο στρατό, αν τα ποσοστά κατάταξης  δεν ήταν τόσο χαμηλά το 2007, όταν κατατάχθηκε. Ο μόνος λόγος που ο Μάνινγκ κατάφερε να μπει σε ενεργά καθήκοντα στο Ιράκ, μετά από διαδοχικές προειδοποιήσεις για την ικανότητά του σε τρεις αποστολές, ήταν η «δραματική ανάγκη του στρατού για προσωπικό με γνώσεις Η/Υ και αναλυτικές δεξιότητες, σε αυτή την περίοδο ιστορικά χαμηλού ποσοστού κατάταξης στο στρατό».

Οι νεοσύλλεκτοι ήταν σωματικά και πνευματικά ανίκανοι. Το 1993, γύρω στο 23% από τους στρατιώτες προς κατάταξη ήταν υπέρβαροι-ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό σημάδι. Το 2006, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε λίγο πάνω από το 27%, δηλαδή στο ¼ των προς κατάταξη στρατιωτών, χάρη κυρίως στη χρήση « ιατρικών εγκυκλίων, που έκαναν εξαιρέσεις για τους υπέρβαρους νεοσύλλεκτους».

Τα τρία πιο κοινά εμπόδια για την κατάταξη στο στρατό είναι: η αποτυχία στο απολυτήριο Λυκείου, το ποινικό μητρώο και φυσικά προβλήματα υγείας, όπως  η παχυσαρκία. Το εμπόδιο του ποινικού μητρώου παρακάμφθηκε με εσωτερικές εγκυκλίους  «στρατιωτικού ήθους» και η παχυσαρκία με «υγειονομικές εγκυκλίους εξαίρεσης», αλλά το να κατεβάσει κανείς τα μορφωτικά στάνταρντ δε θα ήταν εύκολο χωρίς να επηρεάσει την επιχειρησιακή ετοιμότητα. Βρέθηκε πάντως τρόπος και για μη αποφοίτους να μπουν στο στρατό, παρόλα αυτά:  ο γενικός ισοδύναμος βαθμός, ή GED, που πρόσφερε σε μη απόφοιτους Λυκείου τη δυνατότητα να καταταγούν, αν ο βαθμός στις εσωτερικές εισαγωγικές εξετάσεις του στρατού ήταν πολύ καλός.  Ο στρατός επιτρέπει σε περίπου 15% νεοσύλλεκτους μη αποφοίτους Λυκείου να καταταγούν, αν έχουν καλό ισοδύναμο βαθμό στις εσωτερικές εξετάσεις. Ενισχύοντας ακόμη περισσότερο αυτή την «τρύπα», οι στρατιωτικοί εισήγαγαν άλλο ένα πρόγραμμα το 2008, το επονομαζόμενο GED plus, για να δώσουν την ευκαιρία σε περισσότερους αμερικανούς νέους  να πάνε στον πόλεμο. Ο στρατός άνοιξε για αυτό το λόγο την πρώτη σχολή προετοιμασίας, σκοπεύοντας κυρίως σε φτωχές και δύσκολες περιοχές στα υποβαθμισμένα κέντρα των πόλεων.

Στη διάρκεια του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας“, οι πόροι που δόθηκαν για να προσελκυθούν «εκκολαπτόμενοι» νέοι στρατιώτες άγγιξε ρεκόρ, με 1000 νέους στρατολόγους να προστίθενται μέσα σε ένα χρόνο για να προσελκύσουν  παιδάκια  Λυκείου σε έναν στρατιωτικό τρόπο σκέψης. Το Ανώτατο Σώμα Εκπαίδευσης Δοκίμων Στρατιωτών, αναπτύχθηκε από άκρη σε άκρη της χώρας και κανένα παιδί δε διέφυγε τις συμβουλές και την παρακίνησή τους-ακόμα και 11χρονα παιδιά έπαιρναν μέρος στα προγράμματά τους . Ένα στα δέκα παιδιά στο Σικάγο φορούσε στρατιωτική στολή στο σχολείο και έπαιρνε μαθήματα σκοποβολής από βετεράνους εν αποστρατεία.

Ένα από τα βασικά κίνητρα ήταν τα χρήματα-πολλά στα μάτια ενός δεκαεξάχρονου. Το 2005 ο στρατός αύξησε το μέσο μπόνους που δινόταν στους νεοσύλλεκτους όταν υπέγραφαν, από τα 14.000$ στα 17.000$, με τη δυνατότητα να φτάσουν και τα 30.000$ για ειδικότητες που δεν είχαν ζήτηση. Άλλο ένα από τα σλόγκαν ήταν το «καταταγείτε και σπουδάστε δωρεάν», μια προσφορά που πολλά φτωχά παιδιά δεν μπορούσαν να απορρίψουν.

Μια Έκθεση με τίτλο «στρατιώτες της ατυχίας» από την «Ένωση πολιτικών ελευθεριών» βρήκε ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση βρισκόταν σε διάσταση με ένα διεθνές πρωτόκολλο , που απαγόρευε τη στρατολόγηση παιδιών κάτω από τα 18. Επίσης σημείωνε ότι ο αμερικάνικος στρατός στοχοποιεί δυσανάλογα φτωχά και μειονοτικά παιδιά δημόσιων σχολείων. Τα στοιχεία της Έκθεσης αγνοήθηκαν δεόντως.

Χρειάστηκε μια Έκθεση από το Κέντρο Πάλμερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, μιας ομάδας που ερευνούσε το ζήτημα των ομοφυλόφυλων στο στρατό, για να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας σε ακόμα περισσότερα στοιχεία, που ο στρατός προσπαθούσε να κρύψει. Το 2007 δημοσίευσε πληροφορίες, χάρη στο» Νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση στην ενημέρωση», όταν βρήκε ότι ο αριθμός των καταδικασμένων για εγκλήματα, που είχαν καταταγεί, είχε διπλασιαστεί σε δύο χρόνια, από 824 το 2004 σε 1.605 το 2006. Εκείνη  την περίοδο ένα σύνολο 4.230 εγκληματιών ήταν στο στρατό, ανάμεσά τους και άνθρωποι  καταδικασμένοι για  βιασμούς και φόνους. Επιπλέον, 43.977 στρατιώτες υπέγραψαν την κατάταξή τους, ενώ είχαν βρεθεί ένοχοι για σοβαρά παραπτώματα, μέσα σε αυτά και επιθέσεις. Άλλοι 58.561 είχαν καταδίκες σχετικές με ναρκωτικά, αλλά σε όλους δόθηκε όπλο  και στάλθηκαν  στην Μ. Ανατολή. «Το γεγονός ότι ο στρατός επέτρεψε σε πάνω από 100.000 ανθρώπους με τόσο προβληματικό παρελθόν να καταταγούν τα τελευταία τρία  χρόνια αποδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα που έχουμε να ανταπεξέλθουμε στις στρατιωτικές μας ανάγκες αυτή τη στιγμή του πολέμου», είπε ο Ααρόν  Μπέλκιν, διευθυντής του Κέντρου Πάλμερ.

Σε μια από τις πιο θλιβερές φρικαλεότητες του αμερικάνικου στρατού, που είδαν το φως της δημοσιότητας , τη δολοφονία της οικογένειας  Αλ-Τζανάμπι στη Γιουσουφίγια, ήταν αναμεμιγμένος ένας καταδικασμένος εγκληματίας, ο Στίβεν Ντ. Γκριν, του οποίου η κατάταξη απαίτησε « ιδιαίτερη μεταχείριση» εξαιτίας του ποινικού του μητρώου. Βέβαια οι έρευνες έδειξαν ότι αυτές οι πρακτικές κατάταξης διέλυαν το  ηθικό του στρατού γενικότερα. Στη διάρκεια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»,  τρεις γυναίκες στρατιώτες κατήγγειλαν ότι υπήρξαν θύματα σεξουαλικής επίθεσης εν υπηρεσία.  Και είναι αλήθεια ότι  οι αμερικανίδες  στρατιώτες σήμερα κινδυνεύουν περισσότερο να βιαστούν από κάποιο συνάδελφο τους παρά να σκοτωθούν από εχθρικά πυρά. Κανείς δεν ξέρει πόσες Ιρακινές ή Αφγανές γυναίκες και κορίτσια υπέστησαν παρόμοιες φρικαλεότητες, αλλά οι βιασμοί και οι δολοφονίες στη Γιουσουφίγια υπονοούν ότι το φαινόμενο ενδημούσε και αφηνόταν εξίσου ατιμώρητο. Το 2003 ο στρατός πέτυχε τους στόχους του στην κατάταξη για πρώτη φορά από το 2004 και για άλλη μια φορά δεσμεύτηκε να αποκλείσει ανθρώπους με τέτοια ποινικά μητρώα. Ο Γενικός Ταξίαρχος Τζόζεφ  Άντερσον, Υπαρχηγός του Σώματος Στρατολόγησης είπε ότι η εγκύκλιος « για τα βασικά παραπτώματα ενηλίκων», που προβλέπεται  για εγκληματικά παραπτώματα, τώρα έκλεισε και, επιπρόσθετα, αυτοί με ιστορικό νεανικής εγκληματικότητας δε θα επιτρέπεται να κατατάσσονται χωρίς απολυτήριο Λυκείου. Ήταν μια παραδοχή ενοχής, αλλά για πολλούς ανθρώπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ήταν πολύ αργά.

Μετάφραση: Κατερίνα Μπουντούρη

Απόσπασμα από το βιβλίο «Μη- κανονικός στρατός: πώς ο αμερικάνικος στρατός στρατολόγησε νέο-ναζί, μέλη συμμοριών και εγκληματίες για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», Εκδ. Verso