Η εποχή των Λιάτσων...

Του Θαναση Σκαμνακη απο το Πριν μεσω του Αριστερου Βηματος...

Η κάθε εποχή έχει και τους ανθρώπους της. Μερικές φορές, αν θέλεις να περιγράψεις τι συνέβη πριν από πολλά, σχεδόν ξεχασμένα, χρόνια, αρκεί να θυμηθείς και να θυμίσεις, πρόσωπα και εικόνες. Ας πούμε, όταν μιλάς για την εποχή της δικτατορίας, αρκεί να πεις Παπαδόπουλος και Παττακός, για να ορίσεις το τραγικά γελοίο του πράγματος. Η περίοδος του «εκσυγχρονισμού» και της καταστροφικής ευρωζώνης, της «δόξας» της Ολυμπιάδας και της ρεμούλας, φέρει το όνομα του πρωταγωνιστή, Κ. Σημίτη, για να υποδηλώσει το δραματικά ελάχιστο και την υποταγή.

Ο Γιωργάκης θα μείνει ως το σύμβολο της βλακείας αλλά και της επίμονης σκοπιμότητας για την εκποίηση της χώρας. Για την περίοδο του Σαμαρά δεν έχει κάτσει η μπίλια ακόμα. Θα είναι ο κύριος Φώτης το μέγεθος του ελάχιστου; Θα είναι ο Βενιζέλος το μέτρο του κενού; Θα είναι ο Αντωνάκης το κουρδιστό χαμόγελο της υποτέλειας; Ή θα είναι ο Αιμίλιος Λιάτσος ο ορισμός της φάρσας; Πόσο δραματικό πρέπει να είναι, όταν αφηγείται κάποιος κάποτε στο μέλλον, να λέει: στην εποχή μας είχαμε το Λιάτσο διευθυντή της ΕΡΤ και έκοβε εκπομπές (όπως την «Πρωινή Ενημέρωση», Αρβανίτη-Κατσίμη).

Και μετά, τι να απαντήσεις στα παιδιά όταν θα ρωτάνε: κι εσείς τι κάνατε;
Γιατί καλά είναι να γυρίζουμε στο παρελθόν και να το βλέπουμε ως επιθεώρηση. Αλλά άμα μιλάς με τα παιδιά πρέπει να απαντήσεις στις αφελείς και αδυσώπητες ερωτήσεις τους, εκείνες που εν τη εξελίξει της ζωής σου αφήνεις μετέωρες, τις βολεύεις σε λογικούς συλλογισμούς, μελαγχολείς ενίοτε αλλά το ξεπερνάς, κι αφήνεις τον κόπο να κυλήσει, μαζί με τον καιρό που τα μαλακώνει όλα και συχνά τα σβήνει. Νομίζεις.

Κι έτσι λοιπόν, από βαρεμάρα, από έλλειψη έμπνευσης ή από αδυναμία, αφήνουμε το χρόνο να συσσωρεύει απώλειες, να εικονίζει γελοιότητες, να νομίζουν οι αστείοι πως νικάνε και να νομίζουμε κι εμείς πως τους χλευάζουμε. Αλλά το αστείο, το βλακώδες, το υστερικό, το κομπλεξικό, το τίποτα, είναι εξαιρετικά επίμονο, εκλαμβάνει την απουσία σου ως δύναμή του, οι φελλοί κολυμπούν με ύφος πρωταθλητή, τα σαπρόφυτα διεκδικούν θέση άνθους και οι ντενεκέδες αισθάνονται ως κρουστά ορχήστρας.

Και εκδικείται με αμείλικτο τρόπο. Εκδικείται τους ικανούς, εκδικείται τις αντιρρήσεις και εκδικείται τους αδρανείς. Είναι η τιμή που πληρώνουμε στην απουσία μας!


Πηγή//ΠΡΙΝ/4 Νοεμβρίου 2012

Νέκρα και κοΛιάτσα παντού, και άνευ (Δ)ενδοιασμών. (Τουτέστιν, σκάσε και κολύμπα)...

του Νίκου Κουνενή απο το αριστερο Blog...

Ποιος ανεύθυνος ισχυρίζεται πως βαδίζουμε ολοταχώς και με υπερβάλλοντα εξουσιαστικομουμουέδικο ζήλο προς τα εθνοσωτήρια πρότυπα Δημοσίων Συμμορφώσεων της μεταξικής εθνικοαναγεννητικής περιόδου, της μετεμφυλιακής εποποιίας του ’50 και του ’60 και της φυσικής συνέχειάς τους, της επτάχρονης χούντας; Όποιος το κάνει, θα είναι προτιμότερο να κρύβει, καλού κακού, τ’ όνομα και τη φάτσα του. Διότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά, και το διαδίκτυο έχει μάτια, και τα κανάλια έχουν όρια (και απαράβατους όρους) και τα Χρυσά Αυγά επωάζονται, και οι Μεγάλοι Αδελφοί έχουν καταλήξει σε αποφάσεις. Αποφάσεις ρητές, κατηγορηματικές και απολύτως ανελαστικές ως προς την αναγκαιότητα εφαρμογής του Σχεδίου: όποιος κινείται, πρέπει να λιανιστεί, όποιος εκφράζεται να αφανιστεί, όποιος στοχάζεται και (αντι)δρά να καταδικαστεί στην αφωνία.

«Τρόμο και αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ» τιτλοφορούσε σε βιβλίο του ο Μπέρτολτ Μπρεχτ το ανάλογο πιλοτικό σχέδιο της δικής του εποχής, «Βία και αγριότητα στο Τρίτο Μνημόνιο» θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σήμερα, τηρώντας τις απαραίτητες ιστορικές αναλογίες και όντες ενήμεροι περί των διαφορών ως προς την ένταση και τα μεγα-ιστορικά παρεπόμενα. Μικρή η χώρα μας γαρ, αν και από φασιστρόνια (συγκεκαλυμμένα ή χρυσαυγουλοειδώς πατενταρισμένα) παρουσιάζει πλέον πρωτογενές κρατικό και παρακρατικό πλεόνασμα.

Μέσα σε ελάχιστες μέρες, έλαβαν χώρα πλείστα εμβληματικά περιστατικά: καταλήψεις και αποκλεισμοί ολόκληρων πόλεων, κακοποιήσεις συλληφθέντων, ξυλοδαρμοί διαδηλωτών, προγράμματα απαγόρευσης συλλαλητηρίων, αναβαθμίσεις μεθόδων μαζικής συμμόρφωσης (μάνικες σήμερα, πλαστικές σφαίρες και σκυλιά αύριο;) και ούτω καθ’ εξής. Και το κερασάκι στην τούρτα: δυο δημοσιογράφοι οι οποίοι εδώ και δεκαετίες τιμούν- άνευ ασπασμών σε ουροστιγματισμένες (λαικιστί κατουρημένες)- ποδιές τον ενημερωτικό ρόλο τους, τιμωρούνται παραδειγματικώς, προς ακύρωσιν των ιδίων και συμμόρφωσιν των υπολοίπων: Τουτέστιν, άτεγκτοι δικαστές εγκαλούν αυτοφώρως τον Κώστα Βαξεβάνη, γιατί αποκάλυψε …προσωπικά δεδομένα φοροφυγάδων καταθετών μεγαλοτράπεζας- πλυντηρίου της Ελβετίας.

Και πριν αλέκτορα φωνήσαι άπαξ, ο τέως τιτάνας της λάιφ στάιλ δημοσιογραφίας και νυν Φωτεινός Ηγέτης ης κρατικής ραδιοτηλεόρασης, Αιμίλιος Λιάτσος με το συμπάθειο, φλΕΡΤάρει με την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ, αποκεφαλίζοντας τον Δημήτρη Αρβανίτη και την Μαριλένα Κατσίμη. Οι τελευταίοι υπέπεσαν στο έγκλημα του κριτικού λόγου απέναντι στον υπουργό Κρατικής Πυγμής κύριο Δένδια, γεγονός το οποίο ισοδυναμεί με ειδεχθές έγκλημα πρώτου κακουργηματικού βαθμού. (Παρεμπιμπτόντως- και εν γνώσει των συνεπειών του Νόμου- υπενθυμίζω προς κάθε ενδιαφερόμενο πως τόσο τον τσεκουράτο κύριο Λιάτσο όσο και τον τεθωρακισμένο κύριο Δένδια εμείς τους πληρώνουμε, εκόντες άκοντες. Τις αντλίες επίσης, τα ασφυξιογόνα με τα οποία κατακλύζουν συχνά- πυκνά τις κυψελίδες των πνευμόνων μας, επίσης. Άλλος βαράει, άλλος πληρώνει έτσι κι αλλιώς, οι παραδόσεις υπάρχουν για να τηρούνται)

Το Σχέδιο, τουτέστιν, ήταν και παραμένει σαφές, ιδίως τώρα, στους καιρούς της δημοσιονομικής και εν γένει κοινωνικοαναδιαμορφωτικής εξυγίανσης του τόπου και της έμψυχης- μέχρι στιγμής, γιατί γι’ αργότερα χλωμό το βλέπω- συνιστώσας του. Κι ας διαφωνούν επ’ αυτού οι νηφάλιοι κ.κ. Κουβέλης, Ψαριανός, Μπίστης και Χατζησωκράτης της «κυβερνώσας αριστεράς», με το συμπάθειο πάλι.

Οπότε, η στιγμή που οι κρατικοί και μιντιακοί οφικιούχοι θα αναφωνήσουν το «game over!» βρίσκεται πλέον απελπιστικά κοντά. Και οι νοήμονες και συνειδητοί άνθρωποι αυτοί τη χώρας, είναι αναγκασμένοι να μπουν για τα καλά στο δίλημμα: «Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουνε να γίνει κάποιο θάμα;», καθώς το έγραφε ο ποιητής, ή «στο δρόμο, στο δρόμο, να σπάσουμε τον τρόμο!»;, όπως το διατυπώνουν οι αμετανοήτως εξωστρεφείς, οι οιονεί ενοχοποιούμενοι και αμετανοήτως επιμένοντες πως μπορεί να ξαναυπάρξει ζωή πριν απ’ το θάνατο, αρκεί να το αποφασίσουν οι πολλοί.

kounenik@yahoo.gr

Μόνο «ζήτω» και «δόξα σοι»;

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Πολλοί και σοβαροί λόγοι επιβάλλουν τη λειτουργία της κρατικής τηλεόρασης - και ας μας επιτρέψουν οι πολιτικοί διοικητές της να την αποκαλούμε κρατική και όχι «δημόσια», όπως επιθυμούν οι ίδιοι· έχει και η τεχνική του ευφημισμού τα όριά της, δεν τα αγιάζει όλα. Ενας βασικός λόγος είναι η καλλιέργεια και η συντήρηση κάποιας συλλογικής μνήμης, που έστω και πρόχειρα αν γίνεται είναι προτιμότερο από το να μη γίνεται καθόλου. Ενα παράδειγμα: Οσα ψεγάδια και αν έβρισκε κάποιος στο πολυήμερο αφιέρωμα της ΕΤ-1 στο ’40, την ανισότητά του λ.χ. ή την επανεκμετάλλευση γνωστών εκπομπών, και πάλι θα αναγνώριζε ότι καλώς υπήρξε. Θα του ήταν πάντως δύσκολο να θυμηθεί πότε και ποιο εμπορικό κανάλι χρησιμοποίησε σαν πραγματική αφορμή μια εθνική επέτειο για να παρουσιάσει κάτι παραπάνω από ένα δίλεπτο με στιγμιότυπα της παρέλασης. Ολα μαζί τα ιδιωτικά κανάλια, στην πολυετή λειτουργία τους, πρόσφεραν πάνω από είκοσι εκπομπές μνήμης άξιες να επαναπροβληθούν κάποτε; Θα πείτε, δεν είναι αυτός ο ρόλος τους, εκ συστάσεως, και στο κάτω κάτω δεν μας χρωστάνε τίποτα, ενώ την ΕΡΤ την πληρώνουμε. Μα δεν μας χρωστάνε την ίδια τους τη συχνότητα, που συνεχίζουν να τη χρημιμοποιούν νομιμοπαράνομα; Την ΕΡΤ λοιπόν την πληρώνουμε. Υποχρεωτικά. Ως εκ τούτου οι προϊστάμενοί της λογοδοτούν σε όλους μας. Δεν δικαιούνται λοιπόν να αυθαιρετούν με το τέλος που καταβάλλουμε διά της ΔΕΗ (όπως έπραξε ο κ. Σίμος Κεδίκογλου, που ανέβηκε ήδη στην κορυφή της κλίμακας της αλαζονείας, απ’ όπου κάνουν τα προς τον λαό κηρύγματά τους οι κυβερνητικοί εκπρόπωποι). Δεν δικαιούνται επίσης να παραχαράξουν ακόμα βιαιότερα και βαθύτερα τον ήδη αλλοιωμένο χαρακτήρα της ΕΡΤ, γιατί, εκτός από τους ευφημισμούς, έχουν και οι αντοχές της δημοκρατίας τα όριά τους.
Αν οι υπουργοί έχουν μάθει στην κολακεία, αν έχουν μάθει να περιμένουν μόνο τον λιβανωτό που αντιστοιχεί στην τόση τους αξία, καιρός να ξεμάθουν. Καιρός να αποδεχτούν ότι ο ρόλος της δημοσιογραφίας που τιμά το όνομά της είναι ο έλεγχος και η κριτική, όχι η εθελόδουλη δοξολόγηση των ισχυρών. Κι αυτό, ας μη γελιόμαστε, οφείλουν να το θυμηθούν και όσοι δημοσιογράφοι, ευγνωμονώντας τους ισχυρούς που ίσως τους εξασφάλισαν μια θεσούλα στο Δημόσιο, πέταξαν στον σκουπιδοφάγο το αλφαβητάρι της δουλειάς τους: την ελευθερία τους. Δηλαδή την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους.
Οποιοι κι αν κυβερνούν αντιμετωπίζουν την κρατική τηλεόραση σαν μαγαζάκι τους. Διορίζοντας μαζικά ημετέρους και απαιτώντας υπακοή. Χειραγωγώντας και λογοκρίνοντας, όπως τώρα, με την αποπομπή του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη, επειδή τόλμησαν να σκεφτούν ότι τις υπουργικές ανακοινώσεις δεν τις συγγράφει ο Αλάθητος Πάπας. Ούτε ο κ. Κεδίκογλου νεωτερίζει λοιπόν ή ο κ. Δένδιας, ούτε ο κ. Λιάτσος. Παλιά τους τέχνη κόσκινο. Αλλά η ΔΗΜΑΡ; Εχει κανέναν λόγο να το χρεωθεί ακόμα και αυτό; Ακόμα και την πολιτική δίωξη δημοσιογράφων;

Όχι, ΔΕΝ έχουμε χούντα...

Πολυφημος...

Ρώτησε ο ειδικός επί των κομμουνιστικών θεωριών, ταγματάρχης Καραβίδης, τον κακόμοιρο στρατιώτη Καραμαζόφ στο μάθημα πολιτικών φρονημάτων των φαντάρων του: “Ατομικές ελευθερίες έχουν; Μπορείς να βγεις στην Ερυθρά Πλατεία και να πεις ο σύντροφος Μπρέζνιεφ είναι μαλάκας;”.

Ούτε 30 χρόνια δεν πέρασαν από την Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περάκη και η ίδια απορία με αυτήν του "Φον Κανάρη" στο προαύλιο του στρατοπέδου δεν έχει σήμερα απαντηθεί. Ή μήπως έχει;

Απολαμβάνεις τις ατομικές σου ελευθερίες; Μπορείς να βγεις στην πλατεία Συντάγματος και να πεις “Ο Αντώνης Σαμαράς είναι μαλάκας;”. Μπορείς. Χιλιάδες το κάνανε. Και μαλάκα τον είπανε και κλέφτη και χίλια δυο πράγματα. Όχι μόνο το Σαμαρά, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα.

Άρα κανείς μας δεν έχει πρόβλημα με τις ατομικές του ελευθερίες. Όσοι μιλούν για χούντα και απολυταρχία είναι γραφικοί. Σωστά; Πολύ σωστά.

Η χούντα των συνταγματαρχών απαγόρευε οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του σύστηματος. Οι καταδότες θα μαρτυρούσαν μια αντικαθεστωτική κουβέντα και μέσα σε λιγότερο από μια ώρα θα βρισκόσουν σε κάποιο υπόγειο να μετράς σπασμένα πλευρά και χαμένα δόντια.

Βασανισμοί “αντιφρονούντων”, όμως, δεν υπάρχουν πια. Η δικαιοσύνη έχει εκπολιτιστεί και όποιος συλλαμβάνεται να παρεκτρέπεται οδηγείται στα δικαστήρια, σύμφωνα πάντα με τις νόμιμες διαδικασίες ενός σύγχρονου δημοκρατικού πολιτεύματος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με αυτούς που εκφράζουν δημόσια τη γνώμη τους. Είναι ικανοί επαγγελματίες, και μέσα από την τέχνη, τη δημοσιογραφία ή την ερασιτεχνική τους ενασχόληση με το ίντερνετ και τα νέα μέσα, εκφράζουν την άποψη τους.

Όπως δεν βασανίζονται άνθρωποι, έτσι ακριβώς δεν φιμώνονται φωνές. Η πένα κάθε αρθρογράφου, η γλώσσα κάθε παρουσιαστή, το πληκτρολόγιο κάθε μπλόγκερ και η παράσταση κάθε δημιουργού είναι ελεύθερη να παρουσιάσει στο κοινό αυτό που πιστεύει και πρεσβεύει. Γιατί στη δημοκρατία, ο κόσμος είναι εκείνος που θα αποδεχτεί ή θα εξοστρακίσει την παραφωνία.

Τι γίνεται, όμως, αν όντως διαδηλωτές βασανίζονται, άνθρωποι της τέχνης διώκονται, φωτογράφοι κακοποιούνται, συλληφθέντες διαπομπεύονται και συντάκτες βλέπουν τη φωνή τους ή τα γραπτά τους να λογοκρίνονται; Τι συμβαίνει όταν τα λόγια ενός δημόσιου προσώπου ενοχλούν κάποιο μέλος της πολιτικής ηγεσίας και κάποιον επιχειρηματία ή απειλούν την τραπεζική σταθερότητα;

Το πρόσωπο αυτό θα χάσει τη δουλειά του. Μικρό το κακό, θα πει κάποιος, σε σύγκριση με τα βασανιστήρια των ΕΑΤ ΕΣΑ, των ταγματασφαλιτών και των λοιπών σαδιστικών δυνάμεων της χούντας των συνταγματαρχών.

Φυσικά και είναι μικρό το κακό. Στη μία περίπτωση ο άνθρωπος γινόταν σταχτοδοχείο ενώ στην άλλη βρίσκεται απλά χωρίς κανένα οικονομικό πόρο να συντηρήσει τον εαυτό του και την οικογένεια του.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν ζεις μέσα σε μια πολιτεία που σου επιτρέπει να πεις τον σύντροφο Αντώνη μαλάκα, χωρίς όμως αυτό να σου εγγυάται το βιοποριστικό σου μέλλον;

Τι γίνεται όταν απορείς αν μια λίστα καταθετών ή μια δημόσια δέσμευση μηνύσεων ή μια “πλαστή” καταγγελία βασανιστηρίων δεν είναι τελικά όσο αθώα νομίζεις;

Όχι δεν έχουμε χούντα. Το λέω ειλικρινά. ΔΕΝ έχουμε χούντα. Ακόμη μπορούμε να μαζευτούμε πάνω από τρία άτομα και να φωνάξουμε είστε κλέφτες. Ακόμη μπορώ να γράψω σε ένα μπλογκ ότι ο Άδωνις είναι μαλάκας.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν το κάνω επώνυμα;

Τι γίνεται όταν ο Αντώνης ή ο Άδωνις ή ο κάθε Δένδιας αποφασίσουν να ασχοληθούν μαζί μου, γιατί αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να προδικάζεις ιατροδικαστικές αναφορές και να τις συνοδεύεις με μηνυτήριες εξαγγελίες κατά παντός υπευθύνου;

Πώς με αντιμετωπίζουν όταν δημοσιεύω μια καθόλα αθώα λίστα που είχε την τάση να εξαφανίζεται από υπουργό σε υπουργό;

Πού θα καταλήξω αν πω όχι πια στα τάγματα εφόδου μαυροντυμένων δολοφόνων;

Θα λογοκριθώ. Θα συλληφθώ. Θα απολυθώ. Θα βασανιστώ. Θα διαπομπευτώ. Θα στιγματιστώ.

Όχι λοιπόν, δεν έχουμε χούντα. Απλά δεν μπορούμε να πούμε αυτό που πιστεύουμε δημόσια. Τουλάχιστον όχι στην “κρατική τηλεόραση”. Αλλά ούτε και στην ιδιωτική σελίδα του facebook. Μηδέ στη θεατρική παράσταση, αλλά ούτε και στον ιδιωτικό δανειοδοτημένο σταθμό. Όχι από τη Σταδίου μέχρι την Ομόνοια και τους παράπλευρους δρόμους της πλατείας Συντάγματος, ούτε μπροστά από τα “λουλουδάδικα”.

Δεν έχουμε χούντα. Όσο μπορώ και το λέω αυτό, δεν έχουμε. Φτάνει να μην αρχίσω να ψιθυρίζω κάτι άλλο δεξιά κι αριστερά. Τότε ίσως και να έχουμε.

(“Αυτοί είναι η ενημέρωση” ήταν το σλόγκαν της εκπομπής Αρβανίτη - Κατσίμη που με εντολή Λιάτσου κόπηκε εξαιτίας (;) ενός σχολίου για το Νίκο Δένδια. Ναι, όντως. ΑΥΤΗ είναι η ενημέρωση. Αρκεί να περιορίζεται στο δίλημμα “το πουλί ή τον βασιλιά”).

La terra Τρέμη...

Γ. Ανανδρανιστάκης απο την Αυγη...

Βασικό χαρακτηριστικό της Αριστεράς της Ευθύνης (Α.Ε.) είναι η ταχύτης στη διεκπεραίωση των υποθέσεων του κράτους. Με το που διορίστηκε από τον Κουβέλη στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΠΑΠ ο δημοσιογράφος, αποτυχών βουλευτής Ευβοίας και επί χρόνια στέλεχος του Κόκκαλη Πάνος Κολιοπάνος, να ΄σου η ανακοίνωση ότι βγαίνει στο σφυρί το 29% του υπερκερδοφόρου οργανισμού. Παρεμπιπτόντως, εκ των βασικών διεκδικητών του ΟΠΑΠ είναι ο κ. Κόκκαλης, τούτο όμως είναι εντελώς δευτερεύον, διότι το πρωτεύον είναι ότι, χάρη στον κ. Κολιοπάνο, ξεπουλιέται μόνο το 29% και όχι το 30% που επρόκειτο να πουληθεί αρχικώς. Κατόπιν τούτων, η ΔΗΜ.ΑΡ. θα μείνει στην ιστορία ως το κόμμα που έσωσε το 1% του ΟΠΑΠ, επίτευγμα ανάλογης ιστορικής βαρύτητας με τη Λίστα του Σίντλερ.

Τι να κάνουμε κι εμείς οι δυστυχείς δημοσιογράφοι; Με τέτοια ανεργία που έχει πέσει στον κλάδο βρίσκουμε αποκούμπι στα Δ.Σ. Ανωνύμων Εταιρειών, αφού, εκτός από τον κ. Κολιοπάνο, σε Δ.Σ. εταιρείας έχει εργαστεί, όπως μάθαμε από το περιοδικό Hot Doc του Κώστα Βαξεβάνη, και η κ. Όλγα Τρέμη. Συγκεκριμένα, η κ. Τρέμη ήταν αντιπρόεδρος σε Δ.Σ. εταιρείας που πουλάει όπλα, πράγμα απολύτως φυσιολογικό, αφού με τα βλήματα που έχει τόσα χρόνια δίπλα της στο δελτίο, έχει αποκτήσει τεχνογνωσία ζηλευτή. Επιπλέον, οι συνεχείς παρουσίες των κ.κ. Βενιζέλου και Πάγκαλου στο στούντιο του Mega έχουν καταστήσει την κ. Τρέμη ειδική και στα όπλα χημικού πολέμου και συγκεκριμένα στα αέρια μουστάρδας.
Χειρότερη μοίρα από την κ. Τρέμη και τον κ. Κολιοπάνο είχε ο επίσης καλός συνάδελφος Αιμίλιος Λιάτσος, που η καταραμένη η ανεργία τον έριξε στη Γενική Διεύθυνση Ενημέρωσης της ΕΡΤ. Ούτε ο ίδιος το ήθελε, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος, ούτε πολύ περισσότερο ο Κουβέλης, το προέβλεπε όμως ρητά το δεύτερο Μνημόνιο: «Αν δεν αναλάβει ο Λιάτσος την ενημέρωση του ελληνικού λαού, λεφτά δεν παίρνετε, κουφάλες!». Ο Κουβέλης έβαλε κάτι κόκκινες γραμμές, ο Λιάτσος όμως τις πέρασε για διαγραμμίσεις της τροχαίας και πάρκαρε πάνω τους.
Α ρε Αιμίλιε! Από εκεί που έδειχνες κώλους στο δελτίο του Star, τώρα θα δείχνεις τον Σαμαρά να εγκαινιάζει αυτοκινητόδρομους με το μυστρί. Αλλά και κώλους να δείξεις Αιμίλιε, άλλη χάρη έχει ο life style κώλος και άλλη ο κρατικός.

ΕΡΤ, ταμπλόιντ, αντινιούζ...

Η Αυγή online...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου
Οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στην ΕΡΤ, με πρώτο τον διορισμό της διοίκησής της από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, είναι τόσο παλιές όσο και η ίδια η ΕΡΤ. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που, όσες φορές αναφερόμαστε σε αυτήν, το σκεφτόμαστε αν θα την πούμε "κρατική" ή "δημόσια" τηλεόραση∙ είναι δε περιττό να εξηγήσει κανείς ότι η διαφορά είναι κρίσιμη, τουλάχιστον σε όσους καταλαβαίνουν ότι κράτος και "δήμος" δεν ταυτίζονται παρά μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Αυτή λοιπόν η πλευρά της λειτουργίας της ΕΡΤ, η κατά καιρούς αναγωγή της σε Τηλεόραση της Κυβερνήσεως, που καταπώς φαίνεται θα συνεχιστεί και με τη νέα διοίκηση, δεν απασχόλησε ποτέ το ελληνικό Tea Party που οργανώνουν οι στήλες της "Καθημερινής", των "Νέων" και άλλων τινών. Το πρόβλημά τους ήταν και είναι η "έκπτωση" του κρατικά χρηματοδοτούμενου σε δημόσιο, και εν τέλει σε λαϊκό, και βεβαίως η μη συμμόρφωση του τελευταίου προς το απλώς κυβερνητικό∙ όχι, εν προκειμένω, ο ρόλος του εκάστοτε Παναγόπουλου ή Καλημέρη στην ΕΡΤ, αλλά τα κατάλοιπα του "λαϊκισμού" όπως οι απεργίες - και βέβαια το μερίδιο που αποσπά από την αγορά μια τηλεόραση με άλλα κριτήρια από αυτά του ΣΚΑΪ ή του Star.
***
Χρειάζεται άραγε τεκμηρίωση ο παραπάνω ισχυρισμός; Αν το πρόβλημα των "αντιλαϊκιστών" ήταν στ’ αλήθεια ο λαϊκισμός, αυτές τις μέρες θα έπρεπε να είχαν σηκωθεί και οι πέτρες που κάποιος σαν το Αιμίλιο Λιάτσο προορίζεται για διευθυντής ειδήσεων στην ΕΡΤ. Κι αυτό, γιατί το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπούν φιγούρες όπως ο μέλλων διευθυντής είναι σε όλους γνωστό - και αποκρουστικό. Δεν πρόκειται μόνο για τη λογική του infotainment ("ενημέρωση με ψυχαγωγία"), που επί των ημερών του Λιάτσου υπηρέτησε το δελτίο του Star -λίγο μπουζουξίδικα, λίγο τόπλες και λίγο λιγότερο ειδήσεις-, μια λογική ταυτισμένη με τον Σταμάτη Μαλέλη, επίσης του Star (και της ΔΗΜ.ΑΡ.). Το πρόβλημα δεν είναι μόνο σ’ αυτά, και σίγουρα όλα αυτά δεν είναι μόνο θέμα γούστου.
Αν συνοψίζαμε το άθλιο είδος της infotainment λιατσικής "δημοσιογραφίας" σε μια εικόνα, η πλέον εύγλωττη θα ήταν το πρωτοσέλιδο της "Παρασκευής +13", της εφημερίδας δηλαδή που εξέδιδε ώς τώρα ο Λιάτσος. Στο φύλλο της 8ης Ιουνίου, με τίτλο "Ο βιασμός της Δημοκρατίας", ο αναγνώστης αντίκριζε μια σκυμμένη γυναίκα να παριστάνει τη "δημοκρατία" και πίσω της τον ναζί "βιαστή" της να της φωνάζει "Πάρε να 'χεις, με την εντολή του λαού"∙ στο ίδιο πρωτοσέλιδο, η εφημερίδα μάς ενημέρωνε ότι, σύμφωνα με δημοσκόπηση, "Οι Έλληνες θέλουν απέλαση των λαθρομεταναστών και επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου" - δηλαδή... ζήτω η Νέα Δημοκρατία [1].
Νά όμως που οι υπηρεσίες του Λιάτσου σήμερα ανταμείβονται, νά δηλαδή που ο δεξιός λαϊκισμός, με το ρατσισμό, τον μισογυνισμό και όλες του τις χάρες στη συσκευασία ενός ταμπλόιντ, φτάνει επί ημερών Σαμαρά να προάγεται σε κρατική πολιτική για την ενημέρωση. Ενώ συμβαίνουν αυτά, ωστόσο, οι "αντιλαϊκιστές" αποδεικνύονται και πάλι ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στους Λιάτσους, θυμίζοντάς μας ότι τα όρια "αντιλαϊκισμού" και δεξιού λαϊκισμού έχουν πάει περίπατο την τελευταία τριετία.
***
Για να μην είμαστε άδικοι, σύμφωνα με το "Μικροπολιτικό" ("Τα Νέα", 22.8.2012), στη ΔΗΜ.ΑΡ. "καταγράφονται αντιδράσεις" για την προαγωγή του παρουσιαστή-διασκεδαστή. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, η Οργάνωση Δημοσιογράφων του κόμματος -αυτή που για να υπερασπιστεί τον μαχητή της ελευθερίας Μανδραβέλη, άδειασε τη Βασιλεία Ζερβού διότι τον παρέπεμψε στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ-, έχει καταπιεί τη γλώσσα της. Ο διακεκριμένος εκπρόσωπος του εν Ελλάδι νεοφιλελεύθερου λαϊκισμού (του Tea Party α λα ελληνικά, αν προτιμάτε) έχει καθώς φαίνεται περισσότερη ανάγκη την υποστήριξη της κυβερνώσας Αριστεράς, σε αντίθεση με τους υπό εκκαθάριση δημοσιογράφους της ΕΡΤ που "κόβονται" διότι δεν προωθούν το κυβερνητικό έργο...
Η υπόθεση Λιάτσου δεν αφορά αποκλειστικά την ΕΡΤ - γι’ αυτό και είναι σοβαρότερη από τον πρωταγωνιστή της. Το μιντιακό τοπίο στις μέρες μας γίνεται ολοένα και πιο αρρωστημένο, και για να το καταλάβει κανείς αρκεί μια διαγώνια ματιά σε εφημερίδες και σταθμούς. Η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στη χώρα, το "Πρώτο Θέμα" του Αναστασιάδη, έχει μεταβληθεί εθελοντικά σε γραφείο Τύπου της Χρυσής Αυγής, συνεπικουρούμενη από την "υπεράνω υποψίας" "Espresso" και τα εξίσου "αθώα" τηλεμεσημεριανάδικα. Η σαμαρική "Δημοκρατία" διεκδικεί την ίδια πελατεία, με την ίδια ατζέντα, αν και ευτυχώς χωρίς την ίδια ανταπόκριση, ενώ τηλεοπτικοί σταθμοί μέχρι πρότινος ανυπόληπτοι, όπως το Extra 3, χάρη στις δυνατότητες που προσφέρει η ψηφιακή τηλεόραση μπορούν πια να παραδίδουν μαθήματα βλακείας και φασισμού σε πανελλαδική κλίμακα, εκμεταλλευόμενα τη γενική απαξίωση και υποβάθμιση των πάλαι ποτέ μεγάλων καναλιών∙ διόλου τυχαία, έτσι, η εξέλιξη αυτή αντιστοιχεί με όσα συμβαίνουν στο κομματικό παιχνίδι. Οι εφημερίδες και τα κανάλια "αναφοράς", τέλος, συστηματοποιούν την πάγια τακτική τους, εναντιώνονται δηλαδή σε όλα τα κόμματα και το προσωπικό τους "χάριν των πολιτών και της χώρας", και ταυτόχρονα ταυτίζονται με κάθε κρατική στρατηγική, χωρίς κανένα πλέον πρόσχημα ή αξίωση αισθητικής∙ το ντελίριο κατά των "λαθρομεταναστών", που τελευταία επεκτείνεται στους Ρομά, είναι κι εδώ το πιο εύγλωττο παράδειγμα - για να μην αναφερθούμε στην προεκλογική αντισυριζική υστερία.
***
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν (μόνο) ότι η Ν.Δ. αποδείχτηκε επιδέξια ως προς την αναδιάταξη των συμμαχιών της με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Το πρόβλημα είναι ότι με την απαξίωση των κομμάτων και δεδομένη την αδυναμία άλλων μηχανισμών (όπως π.χ. η Εκκλησία) να αντλήσουν πολιτικό κεφάλαιο εν μέσω κρίσης, η κρατική στρατηγική χρειάζεται περισσότερο από ποτέ ένα ομοίωμα λαού για να μιλάει στο όνομά του - έναν "κρατικοποιημένο" λαό, στον οποίο το κράτος θα μιλάει "λαϊκά". Το ομοίωμα αυτό κατασκευάζουν τα ΜΜΕ, και από άλλη προοπτική η Ακροδεξιά, υποδυόμενοι τη φωνή του λαού, ενώ "απλώς" εκλαϊκεύουν και αναβαθμίζουν έναν αυταρχικό κρατικό λόγο - συμβάλλουν δηλαδή στην πολιτική εξουδετέρωση του λαού ως αντι-κράτους.
Ο "αντιλαϊκισμός" των κόλουμνιστ δεν έχει βεβαίως τίποτα να πει για όλα αυτά. Δεν έχει, γιατί είναι τόσο ρηχός, επιλεκτικός και ανεκτικός στον δεξιό λαϊκισμό όσο και ο ρητορικός "αντικρατισμός" τους. Δεν είπαν, εξάλλου, οι άνθρωποι ότι είναι κατά του κράτους ή του λαού γενικώς. Θέλουν απλά ένα κράτος "που να κάνει σωστά τη δουλειά του": να διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε οι ίδιοι και τα αφεντικά τους, ο "λαός" των ιδιοτελών, να συμβάλουν με τον τρόπο τους στη σωτηρία (όχι του λαού, αλλά) του Έθνους.

[1] Για την εργαλειοποίηση από τη Ν.Δ. μιας ακόμα "αποκαλυπτικής" (δηλαδή κατακίτρινης) εφημερίδας, του "Παρασκηνίου", βλ. "ΣΥΡΙΖΑ και '17Ν': Από τη Μπακογιάννη στον Παπαγιάννη ή το αντίστροφο;", "Red Notebook", 26.5.2012