Don’t feed the trolls, φίλε ΣΥΡΙΖΑίε...

Πολυφημος...

Αν “googlάρεις” τις λέξεις “παραποίηση/παρερμηνεία δηλώσεων βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ” θα πέσεις πάνω σε μια σειρά από δεκάδες άρθρα και παρεμβάσεις στελεχών του κόμματος με αναφορές για “παρερμηνεία” και “απομόνωση δηλώσεων” στον Τύπο, με σκοπό να χτυπηθεί το κόμμα.
Πριν από σχεδόν δύο χρόνια, δημοσιεύματα έβγαλαν στη φόρα τη δράση και τη στελέχωση της περίφημης “Ομάδας Αλήθειας” της Νέας Δημοκρατίας. Γι΄αυτό το θέμα έγραψε το περιοδικό Unfollow ενώ αναλυτική παρουσίαση του τρόπου με τον οποίο δρουν στο διαδίκτυο είχε κάνει και ο μπλογκερ Gerogriniaris.
Η μεγάλη πρεμιέρα έγινε με το βίντεο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, σχετικά με τις δηλώσεις του για το -και με τη βούλα του ΣτΕ- παράνομου Athens Mall. Τότε είχε κυκλοφορήσει ένα βίντεο σε όλες τις τηλεοπτικές αίθουσες σύνταξης με μια συρραφή όσων είχε πει, η οποία προβλήθηκε από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega καθώς κι από ένα κάρο blogs, αιχμή των οποίων αποτελεί το φασιστοειδές dexiextrem. Το αγαπημένο portal των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του διευθυντή του γραφείου του Αντώνη Σαμαρά, Γιώργου Μουρούτη.

Ποιοτική μετανάστευση...

Πολυφημος...

Για την "τραγική ποιότητα" των μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα μίλησε ο Νίκος Δένδιας, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά τον κανόνα ότι ο αγνός ρατσισμός δεν πηγάζει από το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία ή τη γλώσσα, αλλά απ´το περιεχόμενο του πορτοφολιού.

Είναι κρίμα που ο υπουργός δεν χρησιμοποίησε ως μέτρο σύγκρισης τους Έλληνες νεομετανάστες, για να δείξει ότι ο υπόλοιπος πλανήτης είναι πολύ τυχερός που δέχεται "ανώτερης ποιότητας" μεταναστευτικά κύματα ενώ η Ελλάδα μόνο την πλέμπα Ασίας και Αφρικής.

Ανέφερε όμως τους μετανάστες του ανατολικού μπλοκ, οι οποίοι γεμίζουν τα εργοστάσια της κεντρικής Ευρώπης -και κυρίως της Γερμανίας- με ανθρώπινο δυναμικό ικανό να δουλέψει για μεροκάματα πείνας χωρίς να βγάζει γλώσσα.

Βέβαια, η πολιτικές αντιδράσεις στις χώρες αυτές όσον αφορά την εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού είναι ισχνές, μιας και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της κεντρικής Ευρώπης τάσσεται υπέρ της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο χωρίς αστερίσκους και παρενθέσεις.

Υπάρχουν και μερικοί ανάμεσά τους που παλεύουν για τα δικαιώματα εκείνων που πασχίζουν να ξεφύγουν από τους πολέμους και τις διώξεις των δικών τους χωρών, όμως αντιμετωπίζονται ως γραφικοί εδώ και δεκαετίες.

Ο μετανάστης είναι "ποιοτικός" αν είναι πλούσιος ή χρήσιμος. Ή και τα δύο. Η Ελλάδα χτίστηκε από μετανάστες, ακριβώς όπως και η Γερμανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ... Ολόκληρος ο πλανήτης χτίστηκε από μετανάστες στη δούλεψη των αστών. Αν δεν υπήρχε ο "μη ποιοτικός" μετανάστης, τα κράτη της Δύσης θα ζούσαν ακόμη στη ρωμαϊκή εποχή.

Δυστυχώς όμως για κάποιους ανθρώπους ο μετανάστης είναι και άνθρωπος με συγκεκριμένες ανάγκες. Κι επειδή δεν υπάρχει λόγος να ικανοποιηθούν οι ανάγκες αυτές εφόσον η αποστολή για την οποία βρέθηκε στην Ελλάδα τελείωσε, πρέπει να φύγει.

Άλλωστε τώρα είναι η δική μας σειρά να δείξουμε στον πλανήτη τι σημαίνει ποιότητα. Ακόμη κι αν ο λευκός Ευρωπαίος ή Αμερικανός δεν πρόκειται ποτέ του να καταλάβει τι σημαίνει να ζεις σε ένα κράτος που σπαράζεται από πολέμους τους οποίους προκάλεσε ο ίδιος, ή να διοικείσαι από σφαγείς φονταμενταλιστές που χρηματοδοτούσε για δεκαετίες.

Η αθεΐα στην εξουσία...

Πολυφημος...

Με ανακοίνωση της η Νέα Δημοκρατία καλεί τον Αλέξη Τσίπρα να επιβεβαιώσει αν όντως είναι άθεος και να ενημερώσει άμεσα τον ελληνικό λαό ο οποίος αγωνιά για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Πότε θα κάνει ξαστεριά;

Πολυφημος...

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει εξελιχθεί σε ρουτίνα η είδηση ότι ένας πολιτικός παράγοντας που προέρχεται από τη Χρυσή Αυγή, το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία βρέθηκε πίσω από τα σίδερα της φυλακής, με κατηγορίες όπως το ρατσιστικό έγκλημα, η διακίνηση όπλων, οι μίζες, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, οι οικονομικές απάτες σε βάρος του δημοσίου και η αφόρτιστη μπαταρία ενός τζιπ με πλαστές πινακίδες.

Η Ελλάδα βλέπει κάθε βράδυ με κομμένη την ανάσα τα δελτία των 8, για να μάθει ποιος άνθρωπος ενός εκ των τριών αυτών κομμάτων κατηγορείται για βαριά αδικήματα που προβλέπουν ακόμη και την ποινή ισοβίων δεσμών.

Παράλληλα, τα κανάλια και οι εφημερίδες που κάποτε έγλυφαν τα αρχίδια των σημερινών φυλακισμένων κι έπλαθαν το λαϊφσταϊλίστικο προφίλ τους για να προωθήσουν τη φασιστική τους ιδεολογία, επιχειρούν να πείσουν τον κόσμο ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή πέρα από το ΠΑΣΟΚ και τη νέα Δημοκρατία απειλεί τη χώρα με ολική καταστροφή.

Μια υπέροχη χώρα...

Πολυφημος...

Σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία και τον δημοσιογράφο Γιάννη Ντάσκα, ο σημερινός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και τότε πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τις μίζες των εξοπλιστικών, Γιάννης Τραγάκης, παραδέχεται ότι πριν από 10 χρόνια είχε τεκμηριωθεί πλήρως η ανάμειξη των Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου στις υποθέσεις των TOR-M1 και TPQ-37, αλλά όπως είπε, “δυστυχώς εκεί σταματήσαμε”.

Η εξεταστική επιτροπή ήξερε τα ακριβή ποσά και τις προμήθειες για τα εξοπλιστικά “με ακρίβεια δολαρίου”, λέει ο τότε πρόεδρος της.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Την υπεράσπιση του Άκη είχαν αναλάβει οι Βαγγέλης Βενιζέλος και Ανδρέας Λοβέρδος.

Φταίει ο Λένιν...

Πολυφημος...

Ολοκληρώθηκε για μία ακόμη φορά χωρίς παρατράγουδα και μείον έναν Πολύδωρα, η ψηφοφορία που ανοίγει το δρόμο σε πλειστηριασμούς και φορολογικό ξέσκισμα. Όμως το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι ο Γιάννης Στουρνάρας και οι πνευματικές του αναζητήσεις.

Μη μπορώντας να προσπαθεί άλλο να κάνει το άσπρο-μαύρο, ο υπουργός Οικονομικών το έριξε στον Λένιν. Ήταν μάλιστα πολύ περήφανος που διάβασε τα κείμενά του, όπου το έδειξε με τη χαρά ενός νηπίου στην συντρόφισσα Αλέκα, από το βήμα της βουλής.

Εκτός από τον Λένιν, ο Γιάννης Στουρνάρας διαβάζει και Γκράμσι, Φρίντμαν, Αριστοτέλη, Πλάτωνα και πολλούς άλλους διανοητές. Ίσως να έχει διαβάσει ακόμη και Μπακούνιν ή Κροπότκιν. Ποιος ξέρει;

Τώρα τελευταία στη βουλή όλο και περισσότεροι μιλούν για τον Λένιν. Ίσως πρόκειται για κατάλοιπο της κυρίαρχης αριστερής ιδεολογίας στην Ελλάδα, που η Νέα Δημοκρατία θέλει να "ξεδοντιάσει".

Πρετεντέρη, Πρετεντέρη ασ’ το καμουτσίκι απ΄το χέρι*...

Πολυφημος...

Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ένας καταξιωμένος αρθρογράφος και παρουσιαστής της γνώμης του εδώ και πολλά χρόνια. Για την ακρίβεια πάνω από 20, όσα είναι και τα χρόνια που η ιδιωτική τηλεόραση ανανεώνει τακτικά τις προσωρινές άδειες λειτουργίας της. Αν προσέξει κανείς θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλα τα άρθρα του έχουν μια πολύ συγκεκριμένη δομή:

Επίκληση σε μια απομονωμένη φράση μιας αυθεντίας, ή καμιά φορά και αποδόμηση της (πρόσφατα έβγαλε λάθος τον Μαζάουερ).

Χρήση τουλάχιστον τριών-τεσσάρων αποφθεγμάτων ανθρώπων άγνωστων στο ευρύ κοινό που ακόμη αγοράζει τα Νέα και το Βήμα.

Βιασμός της νεότερης παγκόσμιας ιστορίας για να τη φέρει στα μέτρα του (όπως έγραψε πάλι πρόσφατα το «αριστερό άκρο» της Οκτωβριανής Επανάστασης προσπάθησε “να ανατρέψει τη δημοκρατία” εν μέσω της απόπειρας πραξικοπήματος του φιλοτσαρικού στρατηγού Κορνίλοφ - λεπτομέρειες).

Αναφορά μιας γενικής και ευρέως αναγνωρισμένης αλήθειας όσο κι αν αυτή απέχει από την πραγματική του ιδεολογία.

Τέλος, μια απλούστευση-σούμα όλων των παραπάνω για να αποδείξει πως ότι κι αν ξέρεις μέχρι σήμερα, πρέπει να το ξεχάσεις και να ακολουθήσεις ότι λέει.

Πρόταση υπενθύμισης κατά της κυβέρνησης...

απο τον Πολυφημο...

Επειδή δεν μ' αρέσει να λέω μόνο τα στραβά, θέλω να παραθέσω μερικούς λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ είναι στην ουσία μια πρόταση υπενθύμισης, με σκοπό να μην ρίξει την κυβέρνηση αλλά να ξεμπροστιάσει οριστικά και αμετάκλητα το πολιτικό μέλλον όσων την στηρίξουν. Φτάνει να το χειριστεί σωστά.

Ψήφο εμπιστοσύνης θα πάρει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι'αυτό. Όμως στην πραγματικότητα θα είναι μία ψήφος στα εξής απλά πράγματα:

-την άρση της απαγόρευσης κατάσχεσης πρώτης κατοικίας όσων χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν.

-την φορολόγηση γης και ακινήτων που δεν προσφέρουν κανένα εισόδημα στον ιδιοκτήτη και μάλιστα σε αντίθεση με ότι λέει το Σύνταγμα περί προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας.

-τη συνέχιση, και μάλιστα μονιμοποίηση, του έκτακτου φόρου μέσω της ΔΕΗ, ο οποίος ξεκίνησε έκτακτος και κατέληξε παντοτινός.

-την πώληση ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΗ παρά το γεγονός ότι το ΣτΕ έκρινε πρόσφατα πως το νερό είναι δημόσιο αγαθό.

Η παράσταση της πλέμπας...

Πολυφημος...

Αν δεν παρακολουθούσα την αυτοκρατορική εμφάνιση του προέδρου της δημοκρατίας και των μνημονίων την ημέρα του εορτασμού του αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης, θα μιλούσα για την Τζιτζικώσταινα, τον θιγμένο αντιφασίστα Βενιζέλο και το καραγκιοζιλίκι των παρελάσεων με το τηλεοπτικό εθνικό φρόνημα της πειρατικής Δημόσιας Τηλεόρασης.
Είναι όμως αυτό το γεροντίστικο θράσος που στα στερνά του αρνείται να πράξει το αυτονόητο μπας και δεν κηδευτεί με τιμές και δημοσία δαπάνη, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα που για όλους έρχεται χωρίς διακρίσεις κι αξιώματα, που δεν με αφήνει να λυπηθώ καμιά ηλικία ή δήθεν αντιφασιστική δράση μιας μακρινής και ξεχασμένης ηλικίας.

Όταν βλέπεις μία εικόνα σαν αυτή, με ένα προσκύνημα γεμάτο ΜΑΤ και περιφράξεις για τον κόσμο που θέλει να τιμήσει τον άγιο -δικό του πρόβλημα είναι αυτό και δεν θα ασχοληθώ τώρα αν έχει δίκιο ή άδικο- μόνο σίχαμα μπορεί να σε κυριεύσει.

Πάλλης ξεκίνημα...

Πολυφημος...

Από την περίοδο της κατάρρευσης της κυπριακής οικονομίας και του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, μέχρι την εμφάνιση της παιδικής χαράς του ναζισμού στην έπαυλη του εφοπλιστή Πάλλη, η νεώτερη ελληνική ιστορία βιώνει μία ασταμάτητη αφαίμαξη των οικοδεσποτών πάσης φύσεως πολιτικής εξουσίας.

Το πάθημα Κοσκωτά δεν έγινε ποτέ μάθημα κι έτσι από την χαζοχαρούμενη εποχή Σημίτη κληρονομήσαμε μία σειρά από φυντάνια των μέσων ενημέρωσης και της εγχώριας τραπεζοκρατικής οικονομίας που τα ίδια τους τα μέσα πρόβαλαν ως "επιτυχημένους" αλλά κι ως "καταλληλότερους".

Ο ένας μετά τον άλλο υποδέχθηκαν στις ταπεινές επαύλεις τους ολόκληρη την πολιτική ηγεσία της χώρας η οποία σκούπιζε τα υγρά της από τον οίστρο υπερηφάνειας που την αγκάλιαζε η χαρούμενη συντροφιά των εγκληματιών.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Πολυφημος...

Παλιά και κλασσική η ατάκα που προσδίδουν στον “εθνάρχη” την εποχή που το ακροδεξιό παρακράτος τού ξέφυγε και φτάσαμε στη δολοφονία Λαμπράκη. Μπορεί εκείνος να το ‘σκασε με ψευδώνυμο για την Γαλλία, όμως οι σημερινοί απόγονοί του έχουν άλλη άποψη για το ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο.
Τα τέσσερα τελευταία χρόνια ο “κυρίαρχος λαός” εκλέγει “κυρίαρχες κυβερνήσεις” οι οποίες αντιγράφουν “κυρίαρχα νομοσχέδια” για να κυβερνήσουν. "Κυρίαρχα".

Κείμενα από το εξωτερικό, ή παλιοί νόμοι που χάθηκαν σε κάποιο συρτάρι, ανασύρονται κάθε φορά που η ανάγκη επιβάλλει “δραστικές τομές” και "διαρθρωτικές αλλάγές". Τελευταίο παράδειγμα, το νομοσχέδιο της νέας ΕΡΤ ή αλλιώς ΝΕΡΙΤ, που κατέθεσε η κυβέρνηση την ώρα που για τη δουλειά αυτή διόρισε και “υφυπουργό” (!!!) για να μην πάει τίποτα στραβά.

Όταν η κυβέρνηση έκλεινε την ΕΡΤ πριν από ένα μήνα, διεμήνυε ότι έχει σχέδιο για την αναδιοργάνωσή της. Ποιο ήταν αυτό; Η απευθείας αντιγραφή του λεγόμενου “νόμου Μόσιαλου” που είχε γραφτεί το 2011. (http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=05/07/2013&id=373011)

Όχι μόνο αντέγραψαν τον παλιό νόμο, αλλά δεν άλλαξαν ούτε την παράγραφο που έλεγε ότι μεταξύ των αρμοδίων υπουργών για τη νέα γενική συνέλευση των μετόχων είναι και ο “υπουργός πολιτισμού - τουρισμού”. Το 2011 είχαμε “υπουργείο πολιτισμού - τουρισμού”. Σήμερα έχουμε σκέτα “τουρισμού” και “πολιτισμού”. Λεπτομέρεια...

Η πιστή αντιγραφή της “αναδιοργάνωσης της ΕΡΤ” είναι το τελευταίο κραυγαλέο παράδειγμα. Προηγήθηκαν κι άλλα, πολλά και πολύ πιο σημαντικά.

Ένα από αυτά ήταν το περίφημο μνημόνιο του Φλεβάρη του 2012. Οι όροι και οι προϋποθέσεις καταστροφής των εργασιακών σχέσεων, κατάργησης στοιχειωδών δικαιωμάτων και παραβίασης -για μία ακόμη φορά- της νομοθετικής διαδικασίας, με απευθείας εντολές από τους “εταίρους”.

Το κείμενο του λεγόμενου “Μνημονίου Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών” που δημοσιεύτηκε στις 10 Φλεβάρη του 2012 ήρθε στα αγγλικά και μπήκε για μετάφραση.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα συνονθύλευμα από συντακτικά, ορθογραφικά και νοηματικά λάθη. Οι μισοί όροι του μνημονίου ήταν στα αγγλικά, οι περισσότερες προτάσεις είχαν περάσει από Google translate και στις θέσεις των ποσών για τα μέτρα είχαν, αντί για αριθμούς, τα σύμβολα [ΧΧΧ] και [ΖΖΖ]. (http://www.thepressproject.gr/theme.php?id=12354)

Η μετάφραση μπέρδευε επίσης τα δισεκατομμύρια με τα εκατομμύρια -μικρή η διαφορά μιας και κανείς από όσους το ψήφισαν δεν μπήκαν στον κόπο να το διαβάσουν- και οι οικονομικοί θεσμοί που περιλαμβάνονταν σε πολλές από τις επιμέρους λεπτομερείς περιγραφές των νέων αρμοδιοτήτων αφορούσαν υπηρεσίες του εξωτερικού και όχι της Ελλάδας.

Μία ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση έτοιμων κειμένων προς τυπική έγκριση της “κυρίαρχης πολιτικής ηγεσίας” είναι και το καινούριο φορολογικό σχέδιο που η κυβέρνηση και ο υπουργός οικονομικών προσωπικά, μελετούσαν από την επόμενη μέρα των εκλογών του Ιουνίου του 2012.

Επί ένα χρόνο τα οικονομικά επιτελεία έφτιαχναν ένα φορολογικό σύστημα που θα "απλοποιούσε” τις διαδικασίες, θα “διευκόλυνε” τον πολίτη και θα “εξαφάνιζε τις αδικίες”. Αντ’ αυτού ήρθε ένα κείμενο το οποίο δεν έχει μόνο λάθη στους συντελεστές, ετεροχρονισμένες διατάξεις και απίθανες απαιτήσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις φορολογεί διπλά και τρίδιπλα και απαιτεί πληρωμή φόρου ακόμη κι από μηδενικά εισοδήματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός ανέργου ο οποίος καλείται να πληρώσει πάνω από δύο χιλιάδες ευρώ φόρο επειδή έχει ένα αυτοκίνητο 1200 κυβικών και νοικιάζει σπίτι. Πιο συγκεκριμένα, όποιος βρίσκεται σε αυτήν την “ευνοϊκή” κατηγορία ανθρώπων που έμεινε άνεργος και αποφάσισε να μην μείνει στο δρόμο, θα του φορτώνεται καπέλο 4.000€ για το σπίτι κι άλλα 4.000€ για το αυτοκίνητο. Σύνολο 8.000€ που μαζί με το “αναγκαστικό εισόδημα διαβίωσης” ύψους 3.000€, θα θεωρείται ότι -δούλεψε δεν δούλεψε- βγάζει 11.000€. Και θα φορολογηθεί.

Το κείμενο αυτό ήρθε απ’ έξω, όπως κι όλα τα προηγούμενα. Για αυτό και μεταξύ άλλων προβλέπεται ακόμη και φορολόγηση του επιδόματος ανεργίας με 22%...

Με το που δημοσιεύτηκε το σχέδιο νόμου, η κυβέρνηση το πήρε πίσω. Το βάφτισε “δημόσια διαβούλευση” και έβαλε ξανά το υπουργείο οικονομικών να το ετοιμάσει μέσα σε μια βδομάδα για να προφτάσει τις συνεδριάσεις των Βρυξελλών λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές -ναι, πάνε κι αυτοί διακοπές-.

Δύο ακόμη ξεχωριστές περιπτώσεις αντιγραφής είναι μία ομιλία του Νίκου Δένδια σε πανεπιστήμιο εγκληματολογίας στη Νέα Υόρκη και το περίφημο “σχέδιο Αθηνά” που τόσο πολύ διαφήμισε η πρώην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Ο Κερκυραίος υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ χρησιμοποίησε σε ολόκληρη την ομιλία του κομμάτια βγαλμένα από την Wikipedia (!!!) δίχως να αλλάξει λέξη, ενώ ο σχεδιασμός για το νέο εκπαιδευτικό και πανεπιστημιακό χάρτη της χώρας ανατέθηκε εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και ιδιωτικό ΙΕΚ που χρωστά δεκάδες εκατομμύρια σε ΙΚΑ και δημόσιο.

Το ερώτημα “ποιος κυβερνά τη χώρα”, είναι -προφανώς- ρητορικό. Κυβερνά αυτός που αντιγράφει καλύτερα. Αυτός που όσο γρηγορότερα εγκρίνει ένα κείμενο με απαιτήσεις τρίτων, κερδίζει έξτρα πόντους ζωής στο υπουργείο του.

Τα παραπάνω παραδείγματα είναι ένα μικρό δείγμα της σημερινής κατάστασης. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις βαθμίδες διοίκησης εδώ και 40 χρόνια. Ή μάλλον εδώ και περίπου 200 χρόνια.

Κάθε νόμος που έχει να κάνει με εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, ερχόταν έτοιμος, γραμμένος από αλλού. Σήμερα είναι οι δανειστές, χθες ήταν οι εθνικοί εργολάβοι και οι εφοπλιστές. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο μόνος ρόλος των κυβερνόντων είναι να παριστάνουν τους διεκπεραιωτές.

Καμία πρόθεση για συμμετοχή στις αποφάσεις, κανένας ενδοιασμός να υπογράψουν ότι τους βάλουν μπροστά. Ακόμη κι αν αυτό φορολογεί αστέγους, καταργεί νοσοκομεία, σκοτώνει “παρείσακτους”.

Έτσι “κυβερνάται o τόπος” σήμερα. Με αδιάβαστους υπουργούς, Google translate και αντιγραφές. Εκτός κι αν είσαι ο γιος του Σαμαρά. Σε αυτήν την περίπτωση, όποιος σε πιάνει να αντιγράφεις, απολύεται...

Μεγάλο άλμα προς τα εμπρός...

Πολυφημος...

Τεράστιο ενδιαφέρον για την ασύλληπτα υψηλή ανεργία στους νέους ανθρώπους δείχνουν τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και οι δημοφιλείς δημοσιογράφοι γνώμης.
Από 60% - 70% είναι, κατά περιοχές, οι νέοι μέχρι 25 ετών που δεν εργάζονται στην Ελλάδα, γεγονός που ανησυχεί ιδιαιτέρως τους διευθυντές ειδήσεων και τους ρεπόρτερ που αναζητούν τρόπους για να βρουν στα παιδιά δουλειά.

Τους τελευταίους μήνες κάνουν την εμφάνισή του ανά τακτά χρονικά διαστήματα ρεπορτάζ για τους τεμπέληδες νεαρούς, που προτιμούν να τα ξύνουν στις καφετέριες παρά να δουλεύουν στα χωράφια.

Αγανακτισμένοι παραγωγοί περιγράφουν την αγωνία τους μπροστά στην κάμερα για την ακαμάτα ελληνική νεολαία.

“Βάζω αγγελίες στο ίντερνετ για να έρθουν Έλληνες να μαζέψουν ροδάκινα, αλλά μόνο ξένοι πατάνε το πόδι τους και μόνο δυο τρεις συμπατριώτες μου που κάθονται για 3 μέρες παίρνουν 50 ευρώ και φεύγουν” λέει ένας νομοταγής Έλληνας ροδακινοπαραγωγός.

“Το τεράστιο αυτό πρόβλημα της νεανικής ανεργίας θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο αν σηκωνόμασταν όλοι από τις καρέκλες των καφετεριών και πιάναμε το τσαπί”, προτρέπει τους τηλεθεατές του ο ρεπόρτερ.

Σύμφωνα με τα λόγια του ροδακινοπαραγωγού και με μία απλή διαίρεση, διαπιστώνουμε ότι οι τρεις μέρες δουλειάς για 50 ευρώ αντιστοιχούν σε 16,666 ευρώ μεροκάματο ή 2,083 ευρώ την ώρα. Αν κι εφόσον τηρείται, φυσικά, το οκτάωρο.

Γι’ αυτά τα χρήματα μιλάμε. Μισθός που κανείς πτυχιούχος άνεργος δεν καταδέχεται, γιατί προτιμά να κάθεται και να τρώει το χαρτζιλίκι του πατέρα και της μάνας του που τον έχουν μετατρέψει σε έναν ανεύθυνο βουτυρομπεμπέ.

Οι μόνοι που θέλουν να δουλέψουν για 16,666 ευρώ μεροκάματο είναι οι μετανάστες, μιας και εκείνοι προέρχονται συνήθως από χώρες που ο μηνιαίος τους μισθός δεν ξεπερνά τα 35 ευρώ.

Η κατάσταση αυτή βολεύει πολλούς παραγωγούς οι οποίοι κλαίγονται στις τηλεοράσεις για την αδιαφορία των νέων Ελλήνων, αλλά όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής φωνάζουν τους μπάτσους για να μαζέψουν τους μετανάστες χωρίς χαρτιά που έχουν για μήνες απλήρωτους στη δούλεψή τους.

Ενίοτε τούς πυροβολούν κιόλας.

Είναι πάρα πολύ ωραίο να βλέπεις τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια που χρωστάνε ένα σκασμό εκατομμύρια και συνεχίζουν να δανείζονται χωρίς σταματημό, να κουνάνε το δάχτυλο στους ανέργους που βλέπουν τα λεφτά για αεροδάνεια να καταλήγουν στις τσέπες εθνικών κατασκευαστών, πετρελαιάδων και εφοπλιστών.

Κανονικά, θα όφειλαν να αισθάνονται πάρα πολύ άσχημα που δεν καταδέχονται να μαζεύουν ροδάκινα και φράουλες για 2,083 ευρώ την ώρα, όταν μάλιστα οι τιμές έχουν πέσει τόσο πολύ που με αυτά τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν ενάμισι λίτρο νερό και μία ολόκληρη τυρόπιτα.

Όμως είπαμε. Το μεγάλο βήμα προς τα μπρος, σαν αυτό του Μάο ή των Κόκκινων Χμερ της Καμπότζης, θέλει θυσίες.

Των άλλων παιδιών. 

Όχι των δικών μας.

(Δεκάδες νέοι και νέες αφήνουν τις μεγαλουπόλεις και νοικιάζουν σε πολύ χαμηλές τιμές χωράφια σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, προχωρώντας σε σύγχρονες καλλιέργειες με πολύ καλή απόδοση. Οι περισσότεροι εξ αυτών δηλώνουν κουρασμένοι, αλλά πέρα για πέρα ικανοποιημένοι από την ποιότητα της νέας τους ζωής. Γι’ αυτό λοιπόν συμβουλεύω όλους αυτούς που ψάχνουν για δούλους των δύο ευρώ την ώρα, να βάλουν τα ροδάκινα στον κώλο τους να φτιάξουνε κομπόστα)

Ιστορική μνήμη...

Πολυφημος...

Στη λίστα των δημόσιων εκτάσεων και κτηρίων προς πώληση μπήκε το Σκοπευτήριο Καισαριανής. Για κάποιους το Σκοπευτήριο αποτελεί ένα μνημείο θυσίας των αντιφασιστών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Για άλλους είναι ένα ακόμη εμπόδιο μπροστά στην αγωνία μας για ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα.

Διανύουμε μία περίοδο που η ιστορική μνήμη του πληθυσμού μεταβάλλεται. Ο ένας μετά τον άλλο, βουλευτές, υπουργοί και δημοσιογράφοι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε όλα όσα συνέβησαν σε αυτήν τη χώρα, ξαναγράφοντας την ιστορία απ’ την αρχή.

Διαχωρίζουν τα εγκλήματα ανθρώπου σε άνθρωπο ανάλογα με πολιτική τους σκοπιμότητα και δηλώνουν δημόσια ότι άλλο πράγμα να είσαι χουντικός κι άλλο ναζί.

Φυσικά και είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Που κανένας βουλευτής ή δημόσιος λειτουργός δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται από αυτά. Ποτέ.

Όπως έχω πει πολλές φορές, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά περιβάλλεται από μία ομάδα ακροδεξιών, φασιστών, ρατσιστών οπαδών της χούντας. Δεν το λέω εγώ αλλά το ίδιο τους το παρελθόν, οι επιστολές αγάπης στον δικτάτορα Παπαδόπουλο και οι κλειστές τους πατριωτικές ομιλίες.

Όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης παραδέχεται με ένα ύφος “σιγά τα ωά” ότι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Μάκης Βορίδης, δεν είναι ναζί αλλά χουντικός και κανενός το αυτί δεν ιδρώνει, τότε τι να συζητάμε για ιστορικές μνήμες;

Στην σύγχρονη Ελλάδα η ιστορική μας μνήμη σταμάτησε στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Τρεις τάξεις στο γυμνάσιο και τρεις στο λύκειο, τα παιδιά μαθαίνουν τα πάντα για την κλασσική εποχή, τους περσικούς πολέμους, το μολών λαβέ, το Βυζάντιο και την επανάσταση του ’21.

Ύστερα κάνουν μία ιστορική ανασκόπηση ολόκληρης της ζωής του Βενιζέλου με κάθε λεπτομέρεια και στο τέλος γυρίζουν σπίτι τους να παπαγαλίσουν την ένδοξη πορεία των εθνοπατέρων μας.

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν εδώ και πολλά χρόνια τι έγινε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Δεν ξέρουν τι είναι ο ναζισμός, τι είναι ο φασισμός. Γιορτάζουν κάθε χρόνο το έπος του ’40, δίχως να έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάμε. Και κυρίως τι ακολούθησε.

Δυστυχώς, τα παιδιά δεν έχουν μαύρο σκοτάδι μόνο για τους ναζί και το φασισμό. Δεν ξέρουν ούτε τι ήταν η χούντα των συνταγματαρχών. Κλείνουν τα σχολεία στις 17 Νοέμβρη και ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τι προηγήθηκε μέχρι να φτάσουμε στο 1973 και το Πολυτεχνείο.

Βασανισμοί, εξορίες, πολιτικές διώξεις, είναι λέξεις άγνωστες σε ένα παιδί 16 χρονών. Και πώς να μην είναι όταν η μοναδική πηγή ενημέρωσης που του προσφέρει το σύστημα εκπαίδευσής του είναι μία ωριαία γιορτή κάθε χρόνο;

Ποια ήταν η αντίδραση των μεγαλύτερων και σοφότερων μπροστά σε αυτό το κύμα ιστορικής αποσιώπησης του φασισμού και των εγκλημάτων του όλα αυτά τα χρόνια;

Να κάνουμε ανέκδοτο εκείνα τα παλιά ρεπορτάζ που έδειχναν μαθητές να απαντούν ότι την 28η Οκτωβρίου γιορτάζουμε την επανάσταση του ’21, την 25η Μαρτίου το όχι και την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη την κατέβασε ο Απόστολος Γκλέτσος. 

Μας φαίνεται πλέον τόσο φυσιολογικό το γεγονός ότι ένας εικοσάχρονος παραδέχεται πως δεν ξέρει ούτε τη σβάστικα, ούτε το ναζιστικό χαιρετισμό, ούτε την Γυάρο και την Μακρόνησο. Ξέρει μόνο να το βουλώνει και να κάνει τη δουλίτσα του.

Κάθε ιστορική μνήμη που συνδέει τα σημερινά παιδιά των χουντικών και των συνεργατών των ναζί σβήνεται. Κάθε φωνή που μιλά για μόχλευση της ιστορίας και προσβολή της μνήμης αγωνιστών, φιμώνεται.

Οι σύγχρονοι επιχειρηματικοί και επικοινωνιακοί κλακαδόροι της Νέας Δημοκρατίας εκμοντερνίζουν το προφίλ του σκληρού χουντικού και εξωραΐζουν τα εγκλήματα κατά του ανθρώπου, μόνο και μόνο γιατί το να είσαι ναζί είναι χειρότερο από το να είσαι χουντικός. 

Απενοχοποιείται κάθε έννοια δημοκρατίας και δικαιοσύνης από τους ίδιους τους “εκπροσώπους” της, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να σβήσουν το φασιστικό τους παρελθόν και παρόν.

Με το εργαλείο της “βίας των δύο άκρων” και την ιδεολογική του βάση φτιαγμένη πάνω στα επικοινωνιακά μπάζα των μέσων ενημέρωσης και της ακαδημαϊκής ελίτ, στρεβλώνουν την ιστορία, διαγράφουν τη μνήμη και βγάζουν στο σφυρί έναν τόπο μαρτυρίου στο βωμό του αγώνα κατά του ναζισμού σαν να ήταν μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.

Οι τελευταίες μας εξετάσεις...

 Πολυφημος...

Η κυβέρνηση αποφάσισε. Το ίδιο κι εμείς. Η επιστράτευση των καθηγητών ετοιμάζεται. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς.

Τι ωραίες σκέψεις που έχουν γραφτεί αυτές τις ώρες. 

Εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ και αλλού που δεν έχω προλάβει ακόμη να διαβάσω, αλλά θα το κάνω σύντομα.

Τι ωραία ευκαιρία αυτή που μας δίνεται. 

Να βγούμε όλοι στους δρόμους. Να ξαναγνωριστούμε. Για χάρη της παιδείας. Για τα παιδιά μας. Για τις χαμένες ευκαιρίες των δικών μας νιάτων.

Πόσο ακόμη θα περιμένουμε; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να τελειώσει μια και καλή αυτό που μας συμβαίνει; 

Πόσους φίλους μας και συγγενείς μας και αγαπημένους μας θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε στα αεροδρόμια;

Πόσα παιδιά ακόμη θα θυσιαστούν στο βωμό του φασισμού, του μίσους και της απελπισίας;

Δάσκαλοι μας, έχετε ένα ακόμη μάθημα να μας δώσετε. Κι ας είναι το τελευταίο.

Γιατί είναι το τελευταίο. 

Γυρίστε όλους μας ξανά στα θρανία. Μαζί με τα παιδιά μας. 

Ένα τεράστιο σχολείο στους δρόμους της Ελλάδας.

Κάντε τις πανελλαδικές που έρχονται να αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα.

Αυτό που τους αξίζει.

(Άλλαξα τον τίτλο του κειμένου. Αυτός που έχει τώρα του ταιριάζει καλύτερα)

Πανελλαδικές ραγιάδων...

 Πολυφημος...

Πανικό στους μαθητές και το μέλλον τους έχουν προκαλέσει οι εξαγγελίες της ΟΛΜΕ για απεργία των καθηγητών κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων, μετά την ανακοίνωση νέων μέτρων λίγο πριν τη διεξαγωγή τους.

Γονείς, πολιτικοί και δημοσιογράφοι ουρλιάζουν στα κανάλια για την εγκληματική κίνηση των δασκάλων να κατεβούν σε απεργία την ώρα που κρίνεται το μέλλον των παιδιών μας, μιας και η πιθανή μετακίνηση των εξετάσεων μερικές μέρες αργότερα θα στοιχίσει εκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό δημόσιο.
Λίγοι είναι, άλλωστε, εκείνοι που γνωρίζουν γιατί οι πανελλαδικές γίνονται τόσο νωρίς τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μνημονιακή πράξη βιασύνης της πολιτείας, για να σταματήσει να απασχολεί καθηγητές τον Ιούλιο και τον Αύγουστο επειδή θα είναι αναγκασμένη να τους πληρώσει παραπάνω. 

Κάτι που δεν φαίνεται να μας πειράζει και τόσο, μιας και η ύλη της χρονιάς βγαίνει πολύ νωρίτερα στα φροντιστήρια που χρυσοπληρώνουν οι γονείς.

Τρεις μέρες τώρα όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον κίνδυνο να χαθούν οι εξετάσεις των παιδιών μας, σε αντίθεση με όλα τα ξένα που παραμιλούν μετά την ανακοίνωση για 64% ανεργία στους νέους.

Κι όμως, για όλους εμάς τους Έλληνες η διακοπή των εξετάσεων είναι αυτή που σκοτώνει τα όνειρα των παιδιών μας και όχι η ανεργία.

Τα δύο τελευταία χρόνια το εργατικό κίνημα μαθαίνει το πώς και γιατί θα πρέπει να απεργεί, από τα δελτία των 8. Αν δεν του πει ο δημοσιογράφος ότι η απεργία του είναι δίκαιη, εκείνος κάθεται σπίτι του και περιμένει από τον Μανώλη Καψή και τον Άρη Πορτοσάλτε να του ανακοινώσει πότε θα έρθει η ανάπτυξη.

Τις δύο προηγούμενες μέρες Ισπανοί καθηγητές μαζί με τους μαθητές και τους γονείς τους, βγήκαν ενωμένοι στους δρόμους ολόκληρης της χώρας για να διαδηλώσουν ενάντια στις περικοπές της δικής τους εκπαίδευσης.

Υπό την πίεση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων η κυβέρνηση της Ισπανίας υποχρεώθηκε να πάρει πίσω τα μέτρα.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, έχει χωνέψει προ πολλού το μήνυμα ότι η απεργία είναι κακό πράγμα, ειδικά αν αυτή κινδυνεύει να βλάψει την είσοδο ενός ακόμη νέου στην ανεργία.

Στην Ελλάδα, όπως και στην Ισπανία, τα αιτήματα των εκπαιδευτικών εκφράζονται με απόλυτα δίκαιο τρόπο, ειδικά αν δει κανείς το πώς αντιδρούν και κινητοποιούνται. 

Τα 200 άτομα της πορείας της πρωτομαγιάς ήταν μια κακή παρένθεση στον αγώνα τους, μιας και όταν είναι να κάνουμε απεργία δεν θα πρέπει να έχει καλό καιρό, αλλά ούτε και να βρέχει, και φυσικά αυτή απαγορεύεται να πέφτει σε μέρες αργίας και διακοπών.

Μία φορά κι έναν καιρό, όταν ένας κλάδος χτυπιόταν από σκληρές περικοπές ο κόσμος του έβγαινε κατά χιλιάδες στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει. Σήμερα οι περισσότεροι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον Γιάννη Πρετεντέρη και τον Μπάμπη Παπαδημητρίου.

Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι δύο στους τρεις νέους στην Ελλάδα δεν έχουν δουλειά είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό. Διότι ακόμη περισσότεροι θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες για να βρουν την χαμένη τους αξιοπρέπεια, ενώ όσοι μείνουν πίσω θα σταματήσουν να παντρεύονται και να γεννάνε μιας και δεν μπορούν να συντηρήσουν ούτε τους εαυτούς τους.

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να κατακλυστεί ο ελλαδικός χώρος από περήφανους ανθρώπους που είχαν τα κότσια να περπατήσουν την μισή Ασία σαν τον Μεγαλέξανδρο και να κολυμπήσουν ως τα νησιά του Αιγαίου για να βρουν μία καλύτερη τύχη.

Προσωπικά, θεωρώ όλους αυτούς πολύ πιο άξιους να κληρονομήσουν τούτον εδώ τον τόπο από όσους βρήκαν εδώ όταν ήρθαν. Είναι αγωνιστές, πεισματάρηδες, περήφανοι και κανείς τους δεν γνωρίζει τι σημαίνουν οι λέξεις ραγιάς, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και Σταύρος Ψυχάρης. 

Άλλωστε, όπως ήδη άρχισε να γίνεται της μόδας στα δημοσιογραφικά κέντρα αποφάσεων τις τελευταίες μέρες, όλοι όσοι φεύγουν από την Ελλάδα για άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι μετανάστες αλλά πολίτες του κόσμου.

Στο κάτω κάτω όλοι είμαστε αδέρφια και σπίτι μας είναι η γη.

(Ένα χρόνο πριν έγραφα για το "Πανελλαδικό Δράμα". Τότε οι εξετάσεις κινδύνευαν να αναβλήθούν εξαιτίας των εκλογών, όμως δεν μας πείραζε και τόσο πολύ όπως μας πειράζει σήμερα μια απεργία. Ασχέτως αν πρόκειται για τις εκλογές που έβαλαν για πρώτη φορά στη βουλή το κόμμα των νεοναζί.)

Από τον Βόλο στην Ιερισσό...

Πολυφημος...

Προφυλακιστέοι κρίθηκαν από τον ανακριτή και τον εισαγγελέα οι δύο Ιερισσιώτες που απήχθησαν στις 3 το πρωί από τα σπίτια τους μπροστά στα μάτια των παιδιών τους, μετά την επιδρομή ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας.

Η δικαιοσύνη απεφάνθη πως απλοί οικογενειάρχες συνιστούν απειλή για την δημόσια ασφάλεια. Γι’ αυτό και τώρα βρίσκονται σε ένα κελί. Για να προστατευτούμε όλοι εμείς από τη δράση τους.

Βέβαια, υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες που πρέπει να λάβουμε υπόψιν σχετικά με το πότε ένας συλληφθείς θεωρείται ή όχι επικίνδυνος. Πάντοτε με βάση τα κριτήρια της ελληνικής δικαιοσύνης, της πολιτικής ηγεσίας, αλλά και της αστυνομίας.

Έτσι λοιπόν, επικίνδυνοι δεν είναι οι τρεις λάτρες του Αδόλφου Χίτλερ και της Χρυσής Αυγής που βρέθηκαν πριν από λίγες μέρες να έχουν στην κατοχή τους συλλογή όπλων και φυλλαδίων με σβάστικες.

Οι τρεις χρυσαυγίτες που έκαψαν ένα ΑΤΜ και συνελήφθησαν όχι μόνο για τις μολότοφ, αλλά και για το ναζιστικό οπλοστάσιο των σπιτιών τους, είναι λιγότερο απειλητικοί από δύο οικογενιεάρχες με λευκό ποινικό μητρώο.

Για κακουργήματα κατηγορούνται και στις δύο περιπτώσεις οι τρεις του Βόλου και οι δύο της Ιερισσού, όμως οι δεύτεροι είναι αυτοί που σήμερα κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Κακουργήματα που στην περίπτωση της Ιερισσού οδεύουν ολοταχώς για μετατροπή τους σε κατηγορητήριο με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Κάτι που δεν έχει κανένα λόγο να εφαρμόσει η ελληνική πολιτεία, μέσω της δικαιοσύνης της, σε περιπτώσεις όπως εκείνη του Βόλου.

Αν το καλοσκεφτείς, μιλάμε για ουτοπικές καταστάσεις, μιας και λίγες μόνον ώρες πριν την ανακοίνωση της απόφασης, η βουλή των Ελλήνων ψήφιζε υπέρ της αμνήστευσης των τραπεζιτών και τραπεζικών παραγόντων για τα κομματικά δάνεια δίχως αντίκρισμα. Πράξη για την οποία η -κατά τα άλλα- ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη δεν φέρει, πλέον, καμία ευθύνη.

Αλλά έτσι είναι αυτά. Στις δημοκρατίες υπάρχουν προτεραιότητες. Και στη δική μας περίπτωση ο ναζισμός, η τραπεζοκρατία και οι θανατηφόρες επενδύσεις υπερέχουν της δικαιοσύνης και των δημοκρατικών ελευθεριών.

(Η φωτογραφία δείχνει τα ευρήματα των σπιτιών των συλληφθέντων του Βόλου. Ευρήματα που δεν φαίνεται να αποτελούν στοιχείο προφυλάκισης, σύμφωνα με ανακριτή και εισαγγελέα.)

Να βλέπετε τηλεόραση...

Πολυφημος....

Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιον αυτό που θα πω, έτσι ακριβώς όπως δεν αρέσει ούτε σε μένα. Δεν παύει, όμως, να είναι η πραγματικότητα που κατά βάθος όλοι, μα όλοι, γνωρίζουν. Η τηλεόραση είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.
Ο κόσμος των social media αλλά και του περίγυρου όσων διαβάσουν τούτες τις γραμμές βλέπουν την τηλεόραση αποκλειστικά ως μέσο προπαγάνδας πολιτικών και αγορών -όπως κι εγώ-.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το ένα και μοναδικό γεγονός. Η τηλεόραση είναι αυτή που εξηγεί την -όποια- στάση του κόσμου απέναντι σε κάθε κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο. Είτε αυτό είναι ο φασισμός, το λάιφστάιλ, οι τράπεζες, οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι, τα πολιτικά τζάκια, οι ειδήσεις - πλυντήριο.

Η τηλεόραση είναι εκείνη που με τα μηνύματά της εξηγεί τις προθέσεις όσων ζητούν αίμα και εξαθλίωση. Με τα αδιέξοδα της, τα διλήμματα της, τις θαμμένες της ειδήσεις και τις πληρωμένες εκπομπές με τοποθέτηση προϊόντος που όλο και πιο συχνά κάνουν την εμφάνισή τους τώρα τελευταία ως “αντικειμενικές ματιές”.

Η τηλεόραση· που έχει εισάγει τις αρρωστημένες της συνήθειες και στο ίντερνετ. Αυτό το ίντερνετ, που όλο και περισσότερος κόσμος αναζητά διέξοδο στην ενημέρωση του. Δεν χρειάζεται παρά να δει κάποιος την αποδοχή της μάζας στα τηλεοπτικά της πρότυπα.

Όταν η Τζένη Μπαλατσινού ή ο Γιάννης Λάτσιος έχουν 100.000 folowers στο τουίτερ μόνο και μόνο γιατί βρίσκονται στο Dancing with the Stars, όταν οι όψιμα αντιμνημονιακοί τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στις κεφαλές πολιτικών και οικονομικών ξεπλυμάτων λαμβάνουν χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης καθημερινά, ξέρεις ότι είναι πάρα πολλοί εκείνοι που ξέχασαν τόσο γρήγορα όλα όσα έπρεπε να θυμούνται.

Η τηλεόραση εξηγεί το φόβο των πολλών. Όταν παρακολουθείς ένα δελτίο ειδήσεων ή μια πολιτική εκπομπή, δεν πρέπει να μένεις σε αυτά που λέει ο κάθε καλεσμένος βουλευτής, ούτε ο αλαβάστρινος παρουσιαστής - οικοδεσπότης.

Πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου σε μια διαδικασία φιλτραρίσματος των μηνυμάτων που βγάζουν οι δηλώσεις τρόμου και μίσους, οι στημένοι τσακωμοί και οι συνεχόμενες προσβολές της -κατά τα άλλα- καταρρακωμένης νοημοσύνης σου, για να κατανοήσεις το λόγο για τον οποίο αυτοί οι τύποι εξακολουθούν να έχουν την πολυτέλεια του να ξεμυτίζουν από τα σπίτια τους. Όσοι κι αν τους φυλάνε.

Ο κόσμος που παρακολουθεί με αυτή τη ματιά τηλεόραση δεν είναι απλά μειοψηφία. Είναι μία σταγόνα στον ωκεανό μιας παραπληροφορημένης κοινωνίας.

Αν με ρωτούσε κάποιος τι να κάνει, θα του απαντούσα με μία φράση. Να βλέπει τηλεόραση. Ναι, πρέπει να είσαι ανώμαλος για να αντέξεις μία δίωρη εκπομπή με τον Βορίδη, τον Άδωνι, τον Ψαριανό ή την Ξενογιαννακοπούλου. Πρέπει να είσαι στα όρια του ψυχοπαθούς για να στηθείς μία ώρα και να παρακολουθήσεις τη συνέντευξη του Γιάννη Στουρνάρα, του Βαγγέλη Βενιζέλου ή του Αντώνη Σαμαρά.

(Ο Σαμαράς έχει πάψει να δίνει τηλεοπτικές συνεντεύξεις εδώ και μήνες γιατί είναι πολύ απασχολημένος με τη σωτηρία της χώρας, οπότε μία δική του τηλεοπτική εμφάνιση θα αποτελέσει ένα ακόμη τρανταχτό επιχείρημα για να κάτσεις να τον δεις).

Πρέπει να φτάσεις ένα βήμα πριν τα ηρεμιστικά για να γίνεις μάρτυρας του πανηγυριού που στήνεται καθημερινά από τάχα μου “κυβερνητικούς” και “αντιπολιτευτικούς” δημοσιογράφους που παρουσιάζουν ωριαίους σκηνοθετημένους τσακωμούς με υποκριτικές ικανότητες που ένας απόφοιτος δραματικής σχολής δεν έχει ματαδεί στην ακαδημαϊκή του ζωή.

Με δυο λόγια, πρέπει να έχεις περιορισμένες τάσεις μαζοχισμού.

Συνειδητοποιημένου μαζοχισμού. Μόνο και μόνο για να καταφέρεις να κατανοήσεις αυτόν τον καθημερινό φόβο και τη μνησικακία που κυριαρχεί γύρω σου. Την αποβλάκωση και το ψέμα. Για να μην ξεχνάς και να θυμίζεις με όποιον τρόπο μπορείς στους ξεπλυμένους τηλεοπτικούς αστέρες όλα εκείνα που νομίζουν πως έχουμε ξεχάσει.

Ακόμη κι αν σε λένε ανώνυμο, κουκουλοφόρο και επικοινωνιακό μισθοφόρο. Έστω κι αν σε κατατάσσουν στην κατηγορία του “τρομοκράτη” και απειλούν να σε ξεμπροστιάσουν διαδικτυακά, μην έχοντας ιδέα τι είναι το διαδίκτυο.

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται εξωπραγματικά σε πολλούς. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν την υπομονή ή το καθαρό μυαλό να ακολουθήσουν με αυτόν τον τρόπο τους καθημερινούς τηλεοπτικούς βομβαρδισμούς. Αλλά αν υπάρχει ένας τρόπος να ερμηνεύσεις μία κατάσταση, αυτήν την κατάσταση, είναι αυτός.

Να βλέπεις τηλεόραση.

Είτε είναι ο Τράγκας με τους χρυσαυγίτες, είτε το δακρύβρεχτο ντοκιμαντέρ του Κανάκη για την πείνα στην Αφρική, είτε τα πληρωμένα ρεπορτάζ για την Κόσκο ή την Ελντοράντο. Να βλέπεις τηλεόραση. Όχι γιατί εσύ έχεις ανάγκη να μάθεις περί τίνος πρόκειται. Γιατί έχει ο διπλανός σου. Γιατί τα δικά σου αυτονόητα, είναι το άγνωστο του άλλου.

Να βλέπεις τηλεόραση. Και να μιλάς. Όσο μπορείς και με όποιον τρόπο γνωρίζεις. Μόνο τότε θα καταφέρεις να βγάλεις τον περίγυρο σου μπροστά απ’ το κουτί. Μόνο τότε θα εκπαιδεύσεις όσους περισσότερους μπορείς να βλέπουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κριτική ματιά τα σκατά που συμβαίνουν γύρω σου.

Κι όταν -όποτε- γίνει αυτό, τότε η τηλεόραση θα σβήσει μια για πάντα. Όχι στους τηλεοπτικούς δέκτες του σαλονιού, αλλά στο μυαλό του καναπέ. Κι όταν τα OFF του πνευματικών τηλεκοντρόλ γίνουν περισσότερα από τα ΟΝ, τότε κάτι μπορεί τελικά να αλλάξει.

Μαθήματα δημοσιονομικής ιστορίας...

Πολυφημος...

Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Δεν υπάρχει χώρα που έχει περάσει το ΔΝΤ τα σύνορα της και δεν καταστρατηγήθηκε κάθε δημοκρατικό της στοιχείο. Η μέθοδος ήταν μονάχα αυτή που άλλαζε, για να προσαρμοστεί κάθε φορά στις ανάγκες της εκάστοτε “επέμβασης”.

Έχουν γραφτεί πολλές αράδες για τα πειράματα της Χιλής, της Αργεντινής, του Εκουαδόρ ή της Τουρκίας. Επεμβάσεις κρυμμένες πίσω από τανκς ή θεοκρατούμενα ολοκληρωτικά καθεστώτα, καθόλα “δημοκρατικά”.

Η ελληνική επέμβαση είχε τις δικές της ιδιαιτερότητες. Έγινε σε Ευρωπαϊκό και δη ευρωζωνικό έδαφος κι όχι σε μια αυταρχική στρατοκρατούμενη χώρα της ζώνης του Ισημερινού ή του ισλαμικού κόσμου.

Το πείραμα περιείχε ένα τσόφλι διαφορετικών αναγκών. Μετρημένη, σε σχέση με τις εικόνες του βομβαρδισμένου κοινοβουλίου της Χιλής, καταστολή κι ένα δόγμα πεφωτισμένου τεχνοκράτη.

Το όνομα αυτού, Λουκάς Παπαδήμος. Ένα οικονομικό πείραμα πάνω σ’ ένα θεώρημα “δημοκρατικού τόξου” - αντίλογος σε κάθε φωνή περί “διορισμένου, μη εκλεγμένου δημοσιονομικού δικτάτορα”. Ένα εγχείρημα που άμεσα εφαρμόστηκε και στην Ιταλία, με τον Μάριο Μόντι.

Ο Μόντι κράτησε περισσότερο. Ο Παπαδήμος όχι. Δεν άντεξε, γιατί κάθε φορά που μιλάμε για ελληνική ελίτ θα πρέπει να ανοίγουμε κι από ένα καινούριο κεφάλαιο περί δημόσιου οικονομικού ελέγχου σε μια κοινωνία αχόρταγων κατσαπλιάδων. Ο Παπαδήμος δεν άντεξε, αλλά το πείραμα δεν επιτρεπόταν να παρεκκλίνει.

Επόμενο βήμα μια δημοκρατικοφανής ηγεσία. Ο Αντώνης Σαμαράς. Εκλεγμένος πρωθυπουργός στο τιμόνι, με την οικονομική ατζέντα παραδομένη στα χέρια ενός αντι- Παπαδήμου. Του αντικαταστάτη εκείνου του Βασίλη Ράπανου που ούτε να ορκιστεί ως υπουργός οικονομικών δεν πρόλαβε και αποσύρθηκε “για λόγους υγείας”. Του Γιάννη Στουρνάρα.

Με τις αρμοδιότητες Παπαδήμου στα χέρια του τεχνοκράτη Στουρνάρα και τις πλάτες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, το αποτυχημένο πείραμα του Νοέμβρη του ’11 πέρασε στο επόμενο βήμα. Καταστολή και δημοσιονομική ισσοροπία. Στα πλαίσια, πάντα, ενός “δημοκρατικού κυβερνητικού τόξου” φόβου. Ενός “δημοκρατικού τόξου” που δεν μπορούσε να ασκεί, πλέον, τους “δεξιούς ακτιβισμούς" του εξωκοινοβουλευτικά, αλλά μέσα στη βουλή. Με ποσοστό 7%.

Ατζέντα φόβου και υγειονομικών βομβών, προληπτικές συλλήψεις, επιχειρήσεις εκκαθάρισης συνοικιών, πολυδιαφημισμένες σκούπες μεταναστών, βασανισμοί κρατουμένων, ανεξέλεγκτες επιθέσεις φασιστών υπό την προστασία της αστυνομίας, στοχοποίηση αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, τηλεοπτικός φόβος της τρομοκρατίας, ματωμένα και τουμπανιασμένα από το ξύλο πρόσωπα στα πρωτοσέλιδα, προβολή πρακτικών “από Έλληνες, για Έλληνες”. Με δυο λόγια, εξοικείωση με το πρόσωπο του τέρατος.

Οι "λαθρομετανάστες" και οι οροθετικές πόρνες γίνανε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, “βίλες ανομίας”. Οι “βίλες ανομίας”, “γκαζάκια” και “τυφλά χτυπήματα”. Τα “γκαζάκια” και τα “τυφλά χτυπήματα”, Καλάσνικοφ. Τα καλάσνικοφ...

Φόβος και εγκληματικότητα. Κι από την άλλη πλευρά η επιστράτευση απλήρωτων εργαζομένων, το φώτοσοπ, οι διακηρύξεις περιορισμού και στοχοποίησης της απεργίας και η, κατά Βαγγέλη Βενιζέλο, “πάταξη της εξουθενωτικής πολυφωνίας”.

Η Χιλή του Πινοσέτ ήταν πολύ απλή. Τανκς, τουφέκια κι εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων. Άλλες εποχές, άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Σήμερα τα καθώς πρέπει πειράματα βάζουν νερό στο κρασί τους και βλέπουν μπροστά, σε μια κατάσταση ήπιας πολιορκίας με γνώμονα, πάντα, την προώθηση των δικών τους “δημοκρατικών τόξων”.

Όπως το οικονομικό μοντέλο της Τουρκίας ή ακόμη και της Ρωσίας, για παράδειγμα. Αλματώδης ανάπτυξη, αλλά μισθοί πείνας. Εκλογές, αλλά πολιτικές διώξεις. Ελευθερία του λόγου, αλλά απειλές, διώξεις και δολοφονίες δημοσιογράφων. Δημοκρατία, αλλά ανελευθερία.

Ένα πείραμα άοπλων τανκς, με δημοκρατικές απώλειες του μεγέθους της Μεγάλης Πανώλης. Κι όλα αυτά πίσω από μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας, υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εθνικής ανεξαρτησίας. Ανοιχτά, ξεκάθαρα και, προπαντός, δημοσιονομικά.

Ο Γιάννος δεν ήξερε...

Πολυφημος...

Την άγνοια του για τους λογαριασμούς της συζύγου του στην Ελβετία παραδέχτηκε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Γιάννος Παπαντωνίου.

Ο πάλαι ποτέ ισχυρός ανήρ της αναδυόμενης ελληνικής οικονομίας ομολόγησε οτι δεν γνώριζε πως η γυναίκα του ζούσε μια διπλή τραπεζική ζωή και θέλησε να μοιραστεί με όλο τον κόσμο το γεγονός ότι δεν την παντρεύτηκε για τα λεφτά της, αλλά από έρωτα.

Όπως επίσης παραδέχτηκε ο παροπλισμένος πολιτικός, δεν ήξερε μέχρι πρότινος ότι το κάπνισμα προκαλεί πέρα από κιτρινισμένα δόντια, και καρκίνο, ενώ μόλις πριν από ένα χρόνο έμαθε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν θα κόψει φέτος βασιλόπιτα μαζί με τη γυναίκα του γιατί της κρατάει μούτρα που έκρυβε τόσα χρόνια ένα τόσο σημαντικό μυστικό, αλλά θα καταθέσει το δώρο του φλουριού στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων επειδή αισθάνεται τύψεις.

Ο πρώην υπουργός δεν διευκρίνησε αν θα ζητήσει την ψυχολογική υποστήριξη επαγγελματία συμβούλου γάμου ή αν θα πνίξει τον πόνο του σε κάποιο άγνωστο, σε αυτόν, ελβετικό σαλέ μακριά από τις έγνοιες της σκληρής καθημερινότητας.

(Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε υπουργούς με πάμπλουτες συζύγους που τους παντρεύονταν για το σαγηνευτικό χαρακτήρα και τη σπιρτάδα του πνεύματος τους. Τώρα τελευταία μαθαίνουμε ότι το σημαντικότερο τους προσόν είναι η περιορισμένη μνήμη.)

Θαύμα, θαύμα...

Πολυφημος...

Την υπόσχεση του υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ότι από σήμερα, 16 Νοέμβρη, οι Έλληνες θα πεινάνε αν δεν πάρουμε τη δόση, έσπασε η Παναγιά και ο Θεός του Αντώνη Σαμαρά.

Το πιστόλι στον κρόταφο των βουλευτών που υπερψήφισαν τα μέτρα του τρίτου μνημονίου ήθελε τη χώρα να βγαίνει μονομιάς στην ανεργία και τα ράφια από τα σούπερ μάρκετ να αδειάζουν από αλλόφρονες πολίτες που δεν θα είχαν από δω και μπρος στον ήλιο μοίρα.

Έτσι ακριβώς όπως συνέβη και σε πολλές ακόμη περιπτώσεις στο παρελθόν με τους προηγούμενους υπουργούς οικονομικών και τις δικές τους δόσεις.

Από τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου την εποχή του Μεσοπροθέσμου το καλοκαίρι του 2011 και την εκτροπή δια της ψήφου εμπιστοσύνης στην υπόσχεση παραίτησης του ΓΑΠ τον Νοέμβρη, ως τον Φλεβάρη του 2012 και τα νέα μέτρα που έφερε το ελληνικό κούρεμα Παπαδήμου και Βενιζέλου.

Τελειωμένα ταμειακά αποθεματικά και πολλά πιστόλια σε κροτάφους πρόθυμους να σώσουν τα χρήματα του ελληνικού λαού καταστρέφοντας τις ζωές του.

Η δόση δεν εκταμιεύτηκε ως όφειλε, αλλά τα 5 και κάτι δισεκατομμύρια βρέθηκαν για να ξεπληρώσουν τα ομόλογα της υποθετικής πείνας των Ελλήνων μέσω των χρεοκοπημένων ελληνικών τραπεζών, που ναι μεν χρειάζονται τα 25 δισ. για να μην χάσουμε τις καταθέσεις μας, αλλά βρήκαν τα επιπλέον χρήματα για να σώσουν τα δημόσια ταμεία.

Χρήματα τα οποία θα προστεθούν στα υπάρχοντα μέτρα, παρέα με τις αυτόματες περικοπές που θα ακολουθήσουν την όποια συμφωνία θα υπογραφεί στο τέλος του μήνα από τρόικα και Ελλάδα.

Κι όμως το θαύμα έγινε για μία ακόμη φορά τα τρία τελευταία χρόνια. Η έλλειψη της δόσης δεν έφερε την τέλος που υποσχέθηκε η κυβέρνηση και ο χρόνος που απομένει στην Ελλάδα για να σωθεί παρατάθηκε ως την επόμενο πιστόλι στον κρόταφο των βουλευτών που στηρίζουν τον Αντώνη Σαμαρά.

Μόνο που όσο περισσότερο απειλείς με πιστόλια και θανάτους, τόσο πιο βολικό είναι στο τέλος να σε βρει αυτό που με τέτοια λαχτάρα ξεστομίζεις. Εκτός κι αν ελπίζεις σε ένα ακόμη θαύμα, σαν εκείνα των προηγούμενων δόσεων.